Etiket: Rubrieke

Europa gaan rassepolitiek tegemoet

ImageDie demografiese druk op Europa manifesteer in interessante politieke ontwikkelinge, soms selfs verbasend. Een só 'n onlangse berig handel oor die leier van Portugal se Hammerskingroep. Dié Amerikaanse wit suprematiste uit Texas, wat hulle naam te danke het aan Pink Floyd se Wall, is in lande soos Kanada, Engeland, Frankryk, Italië, Duitsland, Nederland, Hongarye, Spanje, Nieu-Seeland en Australië teenwoordig.

Wat Portugal betref, is Hammerskinleier Mario Machado, Vrydag tot 4 jaar en 10 maande gevangenisstraf gevonnis op aanklagte van diskriminasie, onwettige wapenbesit, dreigemente en geweld. Ses ander lede moet ook tronkstraf uitdien en 17 is opgeskorte vonnisse opgelê, 7 beboet en 5 vrygespreek. Die groep het die lewe vir Afrikane en donker Portugese glo onaangenaam gemaak met rassistiese pamflette en dreigemente van geweld.

Merkwaardig, dié brokkie nuus, aangesien die Portugese oor die algemeen hoegenaamd nie rasbewus is nie. Die owerhede het kennelik besluit om 'n voorbeeld te maak van burgers wat met rassevoorkeur optree. In die breë is dieselfe woelinge oral in Europa sigbaar.
 
Frankryk en Spanje poog om Afrikane reeds in Afrika te ontmoedig om die seereis  na groener weivelde aan te pak deur die Afrikalande van hulp te voorsien om hulle burgers binne te hou. Deur middel van Frontex se samewerking het die aantal onwettige aankomelinge deur die suid-westelike grense na die EU gestabiliseer, maar die gevaar van instroming is nie verby nie en die politieke wil ter versterking van effektiewe grensbeheer in dié twee lande bly onwrikbaar.
 

Le Monde het Saterdag berig dat Frankryk hulle doelwit van 26 000 deportasies oortref het. In die eerste helfte van 2008 is 17 200 onwettige immigrante uitgesit. Die ministerie wat daarmee gemoeid is, sê dit kos 2 200 euro per geval en hulle het 42 miljoen euro vir 2009 opsy gesit.

 
Na buite probeer Frankryk, soos Spanje, hulle ou koloniale magsbasisse tevrede hou, maar in die praktyk lyk dinge anders. In België is dit slegs die cordon sanitaire, die verbod op ander partye om met die grootste party, Vlaams Belang, in koalisie te tree, wat die gewilde anti-immigrasieparty uit die regering hou.
 
In Oostenryk het die regse populiste Haider en Strache verlede week skitterend gevaar in die algemene verkiesing en hierdie week het Griekse owerhede laat blyk dat die suid-oostelike flank van die EU hoogs deurdringbaar geraak het. Athene se stadskern is onder beleg. Die stad word beleër deur Afrikane wat niks en niemand ontsien in dwelmskermutselinge nie en 'n wit uitvlug na veiliger buurte is besig om die stadige dood van die stad te verseker. En Griekeland se linkse politici stem hierdie keer saam.
Die opkomende regse alliansie in Oostenryk se slagspreuke was kinderlik in hul eenvoud: "Ons het die reg om te besluit wie in Oostenryk mag woon". Helaas nee, want in 1999 het die EU sanksies teen Oostenryk oorweeg nadat Jörg Haider in 'n koalisieregering getree het.

In dieselfde week het die omstrede Nederlandse politikus Geert Wilders die einde van Europa en die Weste in 'n toespraak by die Hudsoninstituut in New York aangekondig. Wilders het 'n oproep om weerstand teen Islamisering gedoen. Weliswaar bestaan die bedreiging vir hom nie in vermenging nie, maar in die feit dat die Moslems nie daarin belangstel om te vermeng nie.

Die gevolgtrekking wat Wilders maak bly egter dieselfde as die wit suprematiste s'n. Die meeste regse anti-immigrasiegroepe in die EU word ondersteun deur 'n rasbewuste komponent. Of Moslems nou hul weersin in vermenging te kenne gee of nie, hulle moet uitgedryf word.

Tot onlangs kon of wou ander Westerlinge nie begryp waarom Afrikaners teen demografiese verswelging weerstand gebied het nie, maar hulle ervaar nou die skok van andersheid aan eie bas. Vrome vermanings oor naasteliefde en begrip vir andersheid, hetsy kultureel hetsy biologies, is besig om op dowe ore te val. Etniese mededinging op Westerse grondgebied gaan verhewig soos wit demografiese afgang versnel en vir die beleërde wit bevolkings vervaag die verskil tussen etno-kulturele en biologiese definisies van andersheid.

комплектующие для инструментальныхФильчаков прокуратура харьков

Facebook, sal ek of sal ek nie?

Image11:17:17 Dié Saterdagmiddag het ek en vriend Gustav op Messenger gesit en klets, hy daar op die plaas en ek in die dorp. Tydens die gesprek het ons so ongeveer die wêreld se probleme opgelos in die vinnige uurtjie wat ons in kuberland gekuier het. Die onderwerpe het alles gedek van misdaad tot musiek, soos gewoonlik, en natuurlik ons nuutste ontdekkings op die internet vir die week.

Dis toe net daar wat Facebook se naam opspring en hy die ding se lof besing en my sterk aanbeveel om die ding te probeer. Hoe meer hy vir die saak argumenteer, hoe meer skop ek teen die indringer, met die latere toegewing dat ek sal loer as ons klaar gepraat het. Nou ja, die gesprek was later oor, met iets wat my aandag soek en toe gaan loer ek maar.
Die intrapslag was amper genoeg om my so die harnas in te jaag, met die opstel van die profiel en daardie klein stukkies inligting dat ek baie ampertjies besluit het om dit te los as 'n slegte ondervinding. Maar ek het belowe, dus strompel ek maar voort.
Die eerste teken wat interessant was, is die feit dat ek die ou hoërskoolvriende kon gaan opsoek, dié wat nog lewe en wat wel op Facebook is. Aha, toe, die skoolnaam, die jaar, druk "enter". Dis net daar waar die frustrasies weer begin het. Die name en gesigte is dié van mense wat ek sowat 23 jaar laas gesien het. Die feit dat ek in 23 jaar nie by een reünie was nie maak dit nie makliker om mense te herken nie. Daar was wel so 'n paar gesigte wat ek geken het, maar hulle was maar grootliks in die minderheid.
Dan kom die volgende uitdaging, om 'n uitnodiging aan die mense te rig wat ek wel herken het, en weereens begin ek dink nie in die suiwerste Afrikaans nie, maar in 'n taal wat eerder op die Kaapse vlaktes sou tuishoort. "Wat de hoenders is die letters wat ek moet ontsyfer ?" Hmm, uiteindelik is ek verby stap een, net om weer deur die tegnologie gestuit te word. Ek het op een "vriendemaak" die keuse gemerk om 'n kode op die selfoon te kry, wat ná 'n hele paar dae steeds nie aangekom het nie, en hoe kry mens die versoek nou weer af? Wel, die ding moet maar daar bly. Ek het die vriendin in elk geval lankal opgespoor waar sy nou in Kanada bly, so die een kontak minder op FB maak nie saak nie.
Die hele ding het vir my soos een vrek deurmekaar doolhof begin lyk, en die vooruitsig om met elke kennismaking die stryd deur te voer het my nie werklik aangestaan nie. Na ek die tweede dag opgegaan het, was daar darem een van die mense wat saam met my op 'n gat-sonder-waterplekkie gebly het in ons skooljare en ek het 'n uitnodiging aanvaar wat sy gestuur het. Wel, miskien nie heeltemal gat-sonder-water nie, want die Hartbeespoortdam was teen die gehuggie, wat deesdae seker 'n Gautengse rykmansbuurt is. Wel, ek het nou die wonderlike totaal van een vriend op die wêreldwye Facebook. Iets om oor huis toe te skryf!
Toe kom die kennisgewing dat ek 'n boodskap op my "muur" het. Ok, nou hoe lees ek die pos? Weereens begin die soektog, en wonder bo wonder kry ek darem die ding, eintlik nie so erg moeilik nie, ek moet net lees.
Dankie tog dat ander mense ook soms wonder wat van mens geword het, want van dié punt af het daar 'n paar name op die vriendelys verskyn, en al onthou ek nie almal so heeltemal perfek nie, is daar wel 'n paar breinselle wat begin om mense se gesigte en name te plaas, al vat dit tyd. Dis op dié manier wat een van die vriende saam met wie ek allerhande waaghalsige dinge as kind aangevang het my toe weer opspoor, en onmiddellik was daar sekere dinge wat ons steeds in gemeen gehad het. Hoewel hy ongelukkig nie meer in Suid-Afrika woon nie.
Toe begin die soektog na groepe wat dalk dieselfde belangstelling het waar ek kan inskakel. En weer is dit vorentoe en agtertoe tree om iets te kry wat die moeite werd is. Uiteindelik is daar een wat die oog vang, en ek gaan klik op die aansluitblokkie. Reg, nou kan ek myself darem ook as deel van 'n groep ag, met die regte om dalk iets te kan plaas wat die mense kan lees, dalk daarop reageer.
Haha, ek het die eerste keer iets geplaas op die muur van die een groep, in die hoop dat iemand darem sal reageer, maar dit wil voorkom asof mense lede is net in naam, maar nie in daad nie. Dit lyk asof die lidmaatskap van die groepe net iets is wat mens op jou profiel wil sit, in plaas daarvan dat dit iets moet wees wat mens aktief ondersteun en op die hart dra. Ja, ek weet dat nie almal baie tyd tot hulle beskikking het nie, maar mense, waar is julle lojaliteit aan die groepe waartoe julle julself verbind het? Wat is dit met julle?
Ek het weer gaan kyk op 'n paar van die groepe wat ek gesien het maar nie by wil aansluit nie, aangesien ek niks in gemeen het met die beginsels waarvoor hulle staan nie. Daar is darem enkeles wat maar dun om die lyf is, met geen of baie min substansie in hulle opstelling. By nabetragting het ek tot die gevolgtrekking gekom dat ons klompie wat vir Praag se webwerf self skryf baie meer doen om mense bewus te maak van wat in die land aangaan as baie van die "groepe" wat op Facebook bestaan (hoewel PRAAG self oor 'n Facebook-groep beskik wat darem besig is om te groei).
Dis wel hartseer dat gebruikers nie hul groepe meer aktief ondersteun nie, want Facebook verteenwoordig 'n kragtige instrument as mens dit net reg aanwend. Dit het die vermoë om mense te kan saamsnoer soos wat min ander media dit kan regkry, as mense net dít wil doen waartoe hulle geroepe voel.
Vandag het ek gaan rondsnuffel op die foto-albumfunksie; dit was nogal pret, want dis daar waar mens allerhande interessante foto's sien van wat wie gedoen het en hoe die mense nou lyk. Dis weereens 'n kragtige stuk gereedskap wat mense kan gebruik, en die toepassings in so wyd: verspreiding van inligting, kennis, noodsaaklike idees wat wyd en syd verkondig moet word. Dis letterlik legio, die maniere waarop dit aangewend kan word. Aan die begin het ek so 'n bietjie gespartel met die saak.
En toe ek so 'n bietjie gaan lees was dit nie te moeilik om my eerste album op te laai nie. Solank mens net lees en die instruksies volg. 'n Vriend van my in die IT-bedryf het my altyd vertel "LDDS", kom ek vertaal dit so, "lees die dekselse skerm", dis so maklik. Wel, dis die teorie; in praktyk werk dit nie altyd so nie, maar mens kom darem redelik ver met die LDDS-metode. Nou hoop ek maar dat die "vriende" wat ek op Facebook het daar sal gaan loer, nadat ek die moeite gedoen het om die foto's te gaan plaas.
Ek het later weer gaan loer op 'n muur van die groep waarvan ek lid is, maar helaas, daar is nog niks nuuts opgesit nadat ek my laaste sê daar gesê het nie. Dis toe mos net daar waar ek so ongeveer my speelgoed uit die hok gooi en 'n boodskap plaas, iets in die volgende trant: "Komaan mense, waar is die aktiewe mense wat in Afrikaans skryf, dig en sing, is die muur net 'n versiering, of wat, gebruik die ding…"
Wel ek het nog niks gesien in reaksie op die boodskap daar nie, maar ek is seker immer die hoopvolle gek, dus ek sal maar aanhou hoop. Ná so 'n paar uur is daar steeds niks geplaas nie. Ek was in dié tyd dorp toe, 'n paar sakies gaan afhandel en het met paar vriende ook gesit en gesels, oor 'n beker koffie.
Wel, die een goeie ding wat ek van Facebook kan sê, is dat dit darem vir mense die geleentheid gee om te kan netwerk, vir wat dit werd is. Dis net dat as die netwerk geen resultate toon nie, dan is dit mos maar 'n mors van tyd, tensy daar met die intrapslag besluit word dat tydmors die groot doel van die saak is.
Dus kan ek nou eerlik sê dat hoewel die Facebook-eksperiment vir my wel met ou vriende in aanraking gebring het, dit nie veel meer bereik het nie, maar ek laat dit maar daar, as goeie ondervinding waarteen ek dit afskryf. Maar ek kan duidelik sin dat dit ook verslawend kan raak, veral vir die persoon wat bloot behoefte aan kontak het en dit nie vir 'n spesifieke doel – soos om 'n bepaalde saak te bevorder – wil gebruik nie.

inexpensive wedding hairданильченко юрій броніславович

Viva Krimokrasie, Viva!

ImageEk wonder of die ANC gedink het voordat hulle gepraat het, toe hulle onlangs die stelling gemaak het dat nie slegs minderheidsgroepe die teikens van moord in SA is nie.

Mense, die een punt wat ter sprake moet wees is nie dat moord oor die hele spektrum van die bevolking versprei word nie, maar dit is dat moord nie behoort te gebeur nie.

Daar is so 'n paar kwessies wat mens hier kan opper en dan probeer om te beantwoord.

1) So moet ons wag totdat daar 'n sekere aantal van ons vermoor word voordat ons mag kla?

2) Net die ANC laat die feit dat die swartmense teen 'n hoë tempo uitgewis word, na 'n prestasie klink.

3) In enige ander land is daar groter besorgdheid oor minderheidsgroepe wat uitgewis word.

4) Die vraag is nie hoeveel van watter groep vermoor word nie. Eerder: hoeveel van watter groep vermoor ander groepe se lede?

Oor punt nommer een, wil julle hê dat daar eers 'n sekere hoeveelheid van die minderheidsgroepe se mense, uitgedruk in persentasie, uitgemoor moet word voordat dit julle sal bekommer? Ek glo die antwoord is nee, want as julle te veel toelaat sal dit dalk die regering se reputasie in die oë van die buiteland skaad, en dit kan julle nie bekostig nie. Die feit dat die ANC die Afrikanerblanke reeds laat sleg lyk oorsee kan dalk net eendag in sy swart gesiggie opblaas. Die rede daaroor sal ek later aanraak.

Wat verder merkwaardig is, is dat die ANC-regering waarskynlik die enigste ter wêreld is wat dit na 'n prestasie laat lyk as daar meer van hulle eie volksgenote uitgemoor word as die ander groepe wat in die land teenwoordig is. Dat hulle dit na 'n prestasie laat klink, is soos die sogenaamde oorwinning wat hulle gedurende die bosoorlog by Cuito Cuanavale behaal het. In die betrokke veldslag het die verliese van die Suid-Afrikaanse troepe op 31 gestaan het vir die verlies van 4785 kommunistiese troepe.

Terloops, wil hulle nie dalk meer sulke geweldenaars in die swart woongebiede instuur sodat hulle verder die stryd kan wen nie? Want as verlies beteken dat mens wen, kan ek my ongelukkig nie by die sogenaamde wenkant skaar nie. Wat wel hieruit behoort te blyk, is dat die regering sy gesamentlike medusa-kop moet laat sak en erken dat hy die stryd teen misdaad – en veral teen moord en verwante geweldsmisdade – verloor het, maar nee, hy staan trots op en verklaar dat nie net minderheidsgroepe die teiken van moordenaars is nie, maar die meerderheidsgroep van die bevolking ook.

Dit is amper asof hulle volgens hulle eie beskeie mening 'n klop op die skouer moet kry vir elkeen van die minderhede wat vermoor of verdryf word. Dat laasgenoemde groepe kleiner word by die dag as gevolg van onbeheersde toestroming uit sekere noordelike buurlande is ongetwyfeld so, en steeds sien die swartmense nie die gevaarligte flikker nie.

In enige ander Westerse land, anders as die gemiddelde onbeholpe, korrupte Afrika-krimokrasie, sal daar groot bekommernis wees as die minderhede so geteiken word soos wat in Suid-Afrika gebeur, maar dit wil voorkom asof die res van die wêreld sy rug op die lot van die Afrikaner in Afrika gedraai het. Hom vir die wolwe gegooi het.

Wel mense, die dag sal kom wat die Afrikaner gaan sê: "Nou hou dit op!"

Mens kan reeds neigings in die nuus sien waar die mense se verdaagsaamheid teenoor misdaad baie gesak het en waar die mense wat voorheen meer sou toegee 'n harder houding in die stryd teen misdaad inneem. Dit word duidelik as mens die nuus oor die laaste paar maande beskou en waarneem hoedat kapers en rowers meer dikwels met hul lewens betaal vir hulle misdade teen mense wat keelvol daarvoor is om altyd net slagoffers te wees.

Wat verder belangrik is, is nie hoeveel lede van die minderhede vermoor word nie, maar wel hoeveel van die meerderheid betrokke is by die moord op die minderhede. Ek dink dat die antwoord op die vraag wel van meer waarde is, aangesien dit deesdae wêreldwyd erken word dat die swart Afrikaan baie meer geneig is tot geweld, moord en misdaad as blankes of Asiërs. Suid-Afrika se statistieke en tronkbevolkings spreek vanself.

Die feit dat die huidige regering grotendeels die geweld teen minderhede ignoreer, moet met sy grypsug in verband gebring word. Hy is besig om op 'n  berekende, sistematiese manier die land te stroop van alles wat van waarde is: geld, minerale, enigiets wat hy kan vat, breek of vernietig.

Die een belangrike punt wat die swartman vergeet, is dat hy in die verlede van die blanke afhanklik was en dalk vinniger as wat hy dink weer op dieselfde pad kan beland. Mugabe en sy Zimbabwiërs is vandag afhanklik van voedselhulp wat grootliks deur blanke Britte verskaf word. Dit impliseer dat die twee minderhede in die land wat die hoogste inkomste per kop weer sal moet bydra om die hordes onbeholpe swartmense te moet ophef as ons landbou en ekonomie eers geruïneer is.

Iets wat ek dus aan die regering wil voorstel is dat hy, pleks daarvan om toe te sien en toe te laat dat minderhede na willekeur vermoor en aangeval word, ons eerder opgepas behoort te word soos dit waardevolle bydraers tot die land se welvaart betaam. Die ANC-regering het baie meer om in die proses te verloor as wat hy tans dink.

Die VF+ het vroeër vanjaar namens die Afrikaner by die UNPO geregistreer. Die geweld wat ons tans teister, kan beslis gesien word as 'n bedreiging wat neerkom op totale uitwissing. Behoort daar nie internasionaal hieroor klagtes gelê te word nie, by die UNPO, die VN se Menseregtekommissie en ander internasionale organisasies?

Dit sou interessant wees om hulle reaksie te hoor op die stelling van die skeurende ANC, dat nie net minderheidsgroepe as teikens vir moord uitgesoek word nie. As mens die berig so tussen die lyne deurkyk, wil dit voorkom asof die ANC homself probeer verontskuldig en dít kan hy nie.

Ons wette is reeds streng genoeg; hulle word eenvoudig nie toegepas nie. Daarbenewens glo die ANC dat kriminele meer regte as wetsgehoorsame burgers behoort te hê.

Viva Krimokrasie! Viva!

free casino bonus games slotsлобановский александр игоревич класс

Nou gaan ons belas word vir ons rekenaarnetwerke

Image08:42:41 Het jy 'n rekenaarnetwerk by die huis of in jou (klein) sakeonderneming? Selfs net 'n kleintjie waar jy en jou gesin 'n internet-verbinding deel? Indien wel, is daar moontlik slegte nuus vir jou en jou beursie.

OKOSA, die volslae getransformeerde morone (laasgenoemde is uiteraard 'n toutologie), wat tien jaar lank hofsake teen Radio Pretoria gevoer het in 'n poging om die stasie te sluit, en ook vir die rampspoedige privatisering van Telkom en die lang vertragings met Neotel veranwoordelik was, gaan jou moontlik slaan met 'n R1 000-jaarlikselisensiefooi vir die blote voorreg om jou eie rekenaarnetwerk te bedryf.

Verstaan goed – jy sal self die netwerk moet aankoop, opstel en onderhou. Die regering sal geen bydrae hoegenaamd lewer nie (mens kan net sowel tegniese hulp met 'n netwerk van 'n trop sjimpansees verwag), maar jy sal steeds moet opdok.

Dis nie duidelik of die R1 000 ook gewone tuisnetwerke met 'n ADSL- verbinding en 'n draadlose netwerk sal insluit nie, maar die bewoording van die voorgestelde regulasies wek tog daardie indruk. Dis weliswaar moontlik dat die regulasies eintlik op besighede gemik is, maar die regstellende-aksieopstellers van die regulasies was te onbevoeg om dit duidelik te verwoord.

Selfs al is dit slegs op besighede gemik, is dit niks anders as nog 'n vorm van sluipbelasting en kruipende grypsug deur die korrupte regime nie, en nog 'n nekslag wat die land selfs meer onmededingend sal maak.

casino roulette freeФильчаков прокурор харькова

Amerikaanse nagmerries

ImageOp ‘n dag in Julie 2004 het die Demokratiese Party in die VSA verlief geraak op Barack Obama. Tot op daardie oomblik was Obama ‘n onbekende gemeenskapsaktivis in Chicago wat tot die Illinois-senaat in 1997 verkies is. Sy aktiwiteite was beperk tot sy Chicago-basis waar sy assosiasie met verlinkse figure soos pastoor Wright, asook Bill Ayers en Bernadine Dohrn (die stigters van die Weathermen-terroristegroep), sy politieke ideologie gevorm het.

Obama se gewildheid is deels te danke aan die huidige soeke in die VSA en Westerse lande na “Black Excellence”, en in Obama is dit gevind. Barack Obama is ‘n talentvolle politikus en ‘n uitstekende orator wat sy posisies logies kan verdedig. Hy is relatief jonk en aantreklik, en het ‘n stemtoon wat linksgesinde ondersteuners in ‘n beswyming laat verval. Dit is nie duidelik dat Obama wel die verkiesing in November sal wen nie; sy teenstander (John McCain) is ‘n gesoute en populêre oorlogsheld wat Obama, ten spyte van Obamania, by die stembus kan verslaan.

Hoe dit ook al sy, die volgende Amerikaanse president (óf Obama, óf McCain), gaan ‘n bankrot VSA met diepliggende ekonomiese, sosiale en internasionale probleme van George Bush erf. Die blaam vir die VSA se huidige probleme word dikwels aan George Bush se administrasie toegedig, maar dit is meer eerlik om die oorsprong van die probleme verder in die verlede te soek.

Die oorloë in Irak en Afghanistan is te wyte aan gebeure in die 1990s en die terroristeaanvalle op 11 September 2001, ‘n skrale 9 maande ná Bush die leisels van Bill Clinton oorgeneem het. Die finansiële krisis is die gevolg van dekades se onverantwoordelike besluite in Wallstraat. Amerika se sosiale probleme is hoofsaaklik te wyte aan ‘n immigrasiebeleid wat reeds dekades lank disfunksioneel is. Die kultuuroorlog tussen regs en links het sy oorsprong in die 1960s. Dit is verder duidelik dat daar nie maklike oplossings vir die VSA se komplekse probleme is nie, en die mees gevaarlike probleem (die finansiële krisis wat reeds verskeie banke geëis het) kan ‘n resessie of depressie veroorsaak.

Met dié skrywe is die Amerikaanse regering besig om ‘n pakket van $700,000,000,000 (700 miljard dollar) saam te stel om te verhoed dat nog banke bankrot speel. Terwyl daar nog politiekery oor die pakket se doelwitte is, is dit duidelik dat een of ander pakket wel aanvaar sal word. Intussen steier die aandelebeurse in die VSA onder die nuus dat groot finansiële maatskappye (Fannie Mae en Freddie Mac), en verder ‘n versekeringsmaatskappy wat gespesialiseer het in die versekering van riskante finansiële transaksies (AIG) en nog drie bekende aandelemaatskappye (Merrill-Lynch, Lehman Brothers en Bear Stearns) bankrot is. Nog banke is bankrot of in die moeilikheid (Washington Mutual, Indy-Mac en Wachovia), en daar word naarstiglik geprobeer om hulle te red.

Wat het gebeur, en wat kan ons nou verwag?

Dat die VSA se ekonomie aan groot risiko's blootgestel was, is nou so duidelik soos daglig. Onlangse opmerkings dat die “fondamentele” van Amerika se ekonomie goed is, was dom en verkeerd. Die VSA se ekonomiese probleme het reeds in die 1950s begin, toe die VSA die grootste ekonomie op aarde was (50% van alle ekonomiese aktiwiteit op aarde was in die 1950s Amerikaans. Hierdie ryk ekomonie (van ‘n sterk land met ‘n bevolking met baie sosiale kapitaal) het ‘n verbruikersklas geskep op wie se skouers rykdom elders gebou is. Die herrysing van Japan se ekonomie, asook Duitsland se ekonomiese wonderwerk in die 1950s en 1960s, is gebou op uitvoere na die VSA, waar verbruikers se geld Japannese en Duitse invoere in rykdom in Japan en Duitsland omskep het.

Die verhouding tussen Amerikaanse verbruikers en winste in Japan en Duitsland is vandag nog geldig, net die rolspelers het verander. Die Amerikaanse verbruiker koop steeds reusehoeveelhede goedere wat in die res van wêreld vervaardig word: Elektroniese toerusting en speelgoed uit Sjina, Korea en Japan, motors uit Japan en Europa, voedsel uit Suid- en Sentraal-Amerika en soms Suid-Afrika, asook klere uit Sjina en Europa. Die verhouding was nie ongesond in die vroeë dekades (1950-1970) nie. Die VSA was self ‘n nywerheidsreus met groot uitvoere na die res van die wêreld (motors, masjinerie, ruolieprodukte, chemikalieë, voedsel en dies meer).

Maar sedert 1970 het iets verander. Die Amerikaanse verbruiker voer steeds dollars uit in ruil vir invoere soos motors en elektroniese ware, maar anders as voorheen verkoop die VSA nie meer genoeg motors, masjinerie, en dies meer, om die invoere te balanseer nie. Die gevolg is ‘n tekort op die Amerikaanse regering se lopende rekening, en die Amerikaanse regering het begin geld leen om hulle begroting te laat klop. Fantastiese hoeveelhede geld is oor die afgelope dekades geleen, en vandag is die totale regeringskuld van die VSA baie triljoene dollar (‘n triljoen dollar is $1,000,000,000,000).

Die handelswanbalans is verder gekompliseer deur die VSA-regering se internasionale politieke doelwitte. Miljarde dollar is oor die laaste vier dekades geskenk as buitelandse hulp aan lande in Afrika, Suid-Amerika en die Midde-Ooste (Afrika alleen het die ekwivalent van vier Marshallplanne in hulp ontvang, met skynbaar geen resultate nie). Die oorloë in Irak en Afghanistan is duur, en kos nie net Amerikaanse lewens nie, maar ook miljarde dollar se toerusting, voorraad, oorlogstuig en ammunisie.

Dan is daar ruolie: Olieproduksie in die VSA neem sedert 1970 af terwyl die vraag na olieprodukte (petrol en diesel) styg. Die tekort word verlig met invoere vanuit die Midde-Ooste en ander OPUL-lande. Teen ongeveer $100 per vat is die totale rekening $700 miljard net oor die laaste jaar, en triljoene dollar oor die laaste 30 jaar. Dit is geld wat die VSA aan vyandiggesinde regerings betaal, wat uiteindelik in Europese banke beland, en wat dit dan op hulle beurt weer aan die Amerikaanse regering en banke leen of, in sommige gevalle, gebruik om Amerikaanse landmerke te koop (soos die Chrysler-gebou wat onlangs deur Abu Dhabi gekoop is). Geld vir olie eindig uiteindelik as Amerikaanse skuld aan die res van die wêreld – inderdaad ‘n ironiese toedrag van sake.

In 2007 het die totale Amerikaanse skuld die 10-triljoendollarmerk verbygesteek, en dit is net die oorsese skuld van die Amerikaanse regering. In teenstelling hiermee is die totale bruto nasionale produk van die VSA ‘n geskatte 13 triljoen dollar in 2007, en word die totale verbandlenings in die VSA tans op 9,2 triljoen dollar geskat.

Die vooruitskatting van die regering se finansïele uitleg aan sosiale programme (medies, pensioene, rente op lenings, en dies meer) beloop om en by ‘n totaal van 40 triljoen dollar meer as die totale geprojekteerde inkomste van die VSA se federale regering oor die volgende 7 dekades. Daar is reeds ‘n algemene erkenning dat hierdie finansiële omstandighede nie volhoubaar is nie, en dat iets êrens sal moet meegee.

Daar word bespiegel dat die ontrafeling van die Amerikaanse huisleningsmark onderliggend is aan die huidige finansiële krisis: ‘n Daling in pryse het die huismark ondermyn, en verkopers vind skielik dat die miljoendollarhuis met ‘n verband van ‘n miljoen dollar, nou net vyfhonderdduisend dollar werd is. Dit is derhalwe nie die moeite werd om die verband af te betaal nie, maar om bankrot te speel en weer voor te begin. Banke wat groot hoeveelhede geld in huislenings belê het, of wat bondels huislenings in die mark in gesofistikeerde finansiële kontrakte gekoop het, het skielik uitgevind dat hulle beleggings byna waardeloos is en onderpresteer. Die aandelebeurse het skerp hierop gereageer, en soos die aandelepryse van banke afgeneem het, het hulle in finansiële moeilikheid beland en moes êrens ‘n reddingsboei soek: Hetsy 'n koper, hetsy ‘n belegger, of selfs ‘n reddingsboei van die regering.

Maar dit is nie die hele verhaal nie. Onderliggend aan die ontrafeling van die huisleningsmark is stygende voedselpryse, wat skerp sedert die begin van 2007 gestyg het, asook stygende werkloosheid in die VSA. Opwaarts neigende voedselpryse en werkloosheid veroorsaak dat leners minder geld het om huise teen geswolle pryse te koop, of om die rente op huislenings te betaal. Dit het huispryse afgedwing en die finansiële krisis veroorsaak.

Waarom het voedselpryse gestyg? Die styging in ruoliepryse het duurder energiepryse beteken (duurder diesel en kunsmis), en die verhoogte insetkostes wat produsente moet dra, word in die pryse van voedsel weerspieël. Dit is dan die gevolge van ‘n stygende ruolieprys: aan die een kant inflasie, en as dit baie styg, dan destabiliseer dit banke en kapitaalmarkte.

Vandag is die VSA finansieel gesproke ‘n kwesbare reus. Die land is belas met ‘n finansiële krisis, is onderworpe aan die soms vyandige houers van haar buitelandse skuld van triljoene dollar, is verder vasgevang in duur oorsese militêre avonture, en moet op die koop toe ruolie teen $700 miljard per jaar invoer, ‘n bedrag wat jaar ná jaar toeneem, en wat danksy die fisiese realiteite onderliggend aan die ontginning van ruolie, nie gaan afneem nie. Die probleme wat die land in die gesig staar, is so skrikwekkend dat die Duitse minister van finansies, Peer Steinbrück, onlangs opgemerk het dat die VSA haar posisie as die wêreld se mees belangrike finansiële sentrum gaan verloor.

D-dag kan vir die VSA kom as die oorsese houers van haar skuld vertroue verloor in haar vermoë om rente op die skuld te betaal. Op daardie dag sal hulle die lenings inroep en dollers begin verkoop. Dit sal die VSA verarm, en waarskynlik ‘n depressie wêreldwyd veroorsaak omdat ekonomiese groei in Sjina en ander wêrelddele steeds op die Amerikaanse verbruiker gebaseer is. Die sosiale en politieke gevolge van so ‘n ontrafeling van die Amerikaanse ekonomie is te verskriklik om oor na te dink.

Intussen is Barack Obama en John McCain in ‘n kop-aan-kopwedloop gewikkel om die volgende president te word. Obama het ‘n sterk kans om McCain te verslaan, en indien hy dit regkry, sal dié ongetoetste man president word van ‘n reuseland met geweldige ekonomiese en miltêre probleme. Die president sal nie net die ekonomie moet red om sosiale onrus te voorkom nie, maar sal ook internasionaal met vyandiggesinde en onstabiele regerings te doene kry. Op dié gebied is McCain baie beter toegerus as Obama, maar die Amerikaanse verkiesing sal uiteindelik beslis word op enkele aangeleenthede: die oorlog in Irak, die finansiële krisis, en dan natuurlik ook die tenore kwaliteit van Obama se stem en McCain se ouderdom. Amerikaners sal uiteindelik net kry wat hulle verdien, maar ek kan nie dieselfde oor die res van ons sê nie.

тамбов мебельАлександр Фильчаков прокурор

Verliesrefrein

ImageEk weet nou nie wie die regisseur was nie en nog minder kan ek vir jou sê wie verantwoordelik was vir die keuse van die musiek en die ontwerp van die klankbaan. Maar ek kan vir jou met alle sekerheid sê daar was 'n oomblik van begeesterdheid toe hulle, vir wat ons die "Katedraaltoneel" kan noem, op Francisco Tarrega se "Recuerdos de la Alhambra" besluit het.

Want wat hulle deur die musiek beskryf, is nie die gewyde uiterlike aanslag wat die katedraal op die pelgrim se ore loods nie. Dán sou hulle 'n magtige pyporrel gebruik het, met die dreunende majesteit van die basnote, die soepel welluidenheid van die middelregister en die swiepende triomf van die verkoperde hoë note; klanke wat alles – die kolossale strukture, die hemelhoë plafon, die vloer, as't ware die molekules in die atmosfeer self – laat vibreer. En hulle sou seker die ontsag in die jong gemoed beklemtoon het met die donker, diepgewydheid van skimagtige monnike se neuriesang.

Hier vervul die klankbaan egter nie die funksie om bloot die oorweldiging van die visuele te begelei nie, maar om eerder die intieme, innerlike reaksie van die verbysterde seun te vertolk.

Dit is musiek van 'n verruklike eenvoud – wat uitslofend moeilik is om te speel. ("Enige negejarige, kan 'Herinneringe aan die Alhambra' speel," het kitaarvirtuoos John Williams gesê, "met vyftien jaar se oefening.") 'n Eenvoudige, effe weemoedige deuntjie is in die voorgrond op 'n onderlaag van 'n ritselende tremolo, alles deurgewerk met 'n sleurende ritme wat klassiekemusiekluisteraars met weinig moeite sal vereenselwig met die aandrang van die noodlot. Dit is musiek van verlange, heimwee en gelatenheid oor verlies.

Veertien jaar later het die legendariese skepper van atmosferiese musiek, Mike Oldfield, dit vir die hooftemamusiek op die klankbaan van die bekroonde rolprent, "The Killing Fields," gebruik – dié keer gespeel op die panfluit. Dit was spokerige musiek, nabootsend van die ontliggaamde stemme van 'n skare gewone, onskuldige mense wat vergruis is in die bloedkoors van Pol Pot se Kambodja. Ons hoor daarin die vergeefse roepe van mense wat terugreik na 'n eenvoudige, vervulde lewe.

Ons s'n is in teenstelling 'n klein fliek, 'n verstommend onskuldige, selfs naïewe rolprent, een wat onbeskaamd geflikflooi het vir warm gevoelens. Maar as ons dit nou sien, geskakeer deur die kennis van wat ons verloor het, is dit 'n bitter film, vol onvervulbare versugtinge.

"Groete van die Eerste Minister" vertel die verhaal van 'n Karoo-seuntjie, die agtjarige Manie, wat, genoop deur die langdurige droogte op die familieplaas in die Hopetown-omgewing, op sy persoonlike Odusseia vertrek om die hulp van die Eerste Minister en die N.G. Kerk se moderator (wat hy fraai-fraai maar met 'n sekere gepastheid die "moddermaker" noem) te gaan werf.

In sy kruistog word hy begelei deur 'n verskeidenheid gidse, die eerste daarvan 'n langafstandvragmotorbestuurder. Dié is geprikkel deur Manie se vertelling van sy oupa se deelname as penkop aan die Slag van Magersfontein. Terstond besluit die vragmotorbestuurder om Manie te neem om die toneel te besoek. In die teenwoordigheid van 'n groepie jong, forse, glinsteroog beroepsoldate wat die terrein vir opleidingsdoeleindes besoek, wys Manie se mentor vir hom die kontoere en valle en hoeke van die slag uit. En wanneer Manie die slagveld verlaat, nou stemmig, gekonfronteer met 'n nuwe insig oor die vertering van oorlog, laat hy 'n Mauser-doppie wat hy opgetel het op die graf van die Onbekende Klein Doedelsakspelertjie.

Hulle reis neem hulle deur die sentrale hartland van Suid-Afrika, Noord na die industriële kompleks van die Witwatersrand. En hoe ontroer dit nie nou om, vanuit die ruim kajuit van die Mack-vragmotor wat deur Manie se nuwe vriend bestuur word, dáárdie Suid-Afrika van 1970 te sien nie. Want dit is 'n land waarin die ywer en doelgerigtheid van 'n geharde jong volk gesien word, met nuwe snelweë wat uitgelê word, nywerheidsgebiede wat verrys, komplekse wat verskyn, huise in aanbou. Al hierdie drif om te bou, om te vestig, om te verbeter, word gehuls in 'n nasionale atmosfeer van orde, sindelikheid, toegeneentheid en gemeenskaplike agting. Wat 'n land, wat 'n land, wat 'n lánd!

Dramaties gesproke is hierdie gids se rol uitgedien teen die tyd wat hulle Kemptonpark bereik. Manie, wat 'n goedgunstige maar verydelende lokval van die vragmotorbestuurder vermoed, glip uit die vragmotor en verdwyn oor die nuwe snelweg tussen die karre deur.

Sy vlug neem hom na die aanloopbaan van die lughawe wat na Jan Smuts vernoem is, en verder, totdat hy deur 'n lang, hoë skreef van 'n deuropening 'n vliegtuigloods betree.

Recuerdos de la Alhambra… tremolo, ritseling en weemoed in 'n sleurende deuntjie…

Want in hierdie loods – 'n gebou van asembenemende omvang – staan een vliegtuig – 'n glimmende, gladafgewerkte, elegante, gespierde konstruksie, so groot en majestueus dat die aanskoue daarvan geloof en ongeloof deurmekaarwriemel. Want hierdie is 1970, 'n tyd toe die Suid-Afrikaanse Lugdiens 'n hooggeagte redery was. En dit is die jaar van die Boeing 747, waarvan die S.A.L. een van die eerste ontvangers en gebruikers was.

En daar, voor klein Manie wat nou nog verder wegkrimp in sy verwondering, staan hy: Tafelberg. Ons makrostraler met die lang, silwer romp, die vier swaar motore aan die terugswiepende vlerke, beslaan met die heroïese oranje-blanje-blou nasionale vlag en die sierlike Vlieënde Springbok op die hoë metaalvaandel van die vertikale roer.

Tremolo, polsing en weemoed veroorsaak deur 'n onvermoë om oorweldigte emosies te verklaar… en terwyl die kitaarmusiek groter, dringender word, draai Manie op sy hak om, so skielik en doelbewus dat die kyker verstaan dat die Karoo-seuntjie presies sal weet wat hy volgende sien.

Die loods se hoofdeur is op 'n skreef oop en dit vorm 'n helder skag van lig, skraal en so hoog asof dit in die hemel self begin. En heel onder, minuskuul in die regop streep lig is die silhoeët van 'n enkele vrou wat nie soseer verskyn as wat sy net skielik dáár is nie, baie soos 'n engel.

En Manie, sonder huiwering of bedeesdheid nael na haar en slinger sy seuntjiearms om haar. Ons sien nou sy is 'n lugwaardin, poppiemooi in haar vietse poeierblou uniform, hofskoene en regop hoedjie.

Die seun snik met 'n wye, ontroosbaar droefheid: "Tannie… tannie… die vliegtuig, die vliegtuig, die vliegtuig."

Want wat moet 'n seun sê as hy die eerste keer gekonfronteer word met die moontlikhede van sy kultuur en tradisie, 'n beskawing wat iets so majestueus wonderliks soos 'n passasierstraler kon baar en dit kon berg in 'n gebou so groot dis asof dit die oorspronklike Tafelberg self kon bevat?

Die res van Manie se verhaal is so voorspelbaar as wat dit stroperig fraaitjies is. Tog moet ons altyd dankbaar wees teenoor die regisseur en musiekverskaffer wat vir ons 'n oomblik van sulke verstommende filmiese insig gebring het – wat vergelyk met die diepsinnigste oomblik van enige "Killing Fields".

Manie se reis neem hom na middestad Johannesburg en 'n Hillbrow van skoon sypaadjies, versorgde parkies en beleefde mense, waar die grootste middernagtelike misdaadkrisis se bekamping 'n gil ver is voordat die knap, altyd waaksame S.A.P.-lede om die draai gejaag kom in 'n karamelkleurige Chevrolet Kommando met 'n grommende reguitsesenjin en loeiende bande. Orde. Geborgenheid. Samelewing. Vooruitgang.

Natuurlik ontmoet Manie uiteindelik sy "moddermaker", 'n statige ou leraar wat sonder huiwering in sy studeerkamer saam met die seun kniel en bid. En natuurlik neem die dominee hom na die Uniegeboue en die diepste binneste daarvan, reg tot in die Eerste Minister se kantoor. Dié is, onvermydelik, so aangegryp deur Manie se opregtheid en opoffering dat hy sonder verwyl die weerburo skakel en as't ware reën vir die dorre Karoo opkommandeer.

Dit is die einde van Manie se verhaal en hy vertrek. Die rolprent sluit af met Manie, sy ouers en sy oupa wat, begelei deur die kitaarklankbaan, deur golwende grasvlaktes loop van die ou Karoo na lang en goeie reën.

Maar ons is nie klaar nie. Dit is 'n tendens in Hollywood om nuwe weergawes van ou rolprenttreffers te maak. Dis natuurlik vir ons onmoontlik om 'n nuwe interpretasie van "Groete van die Eerste Minister" te skiet. 'n Agtjarige seuntjie op reis van Hopetown na Pretoria sal nooit opdaag nie. Hy sal ongetwyfeld onderweg ontvoer, verkrag en/of vermoor word en sy liggaampie ru-weg gedissekteer word vir die moetiemark.

Miskien kan ons wel 'n addendum vir die rolprent verfilm:

Die hede. Agt-en-dertig jaar later. Manie is nou ses-en-veertig jaar oud. Hy verskyn weer by die Uniegeboue, in die nag. Ná 'n reeks hoogs onwaarskynlike toevalle, bevind hy hom in die nag in dieselfde kantoor waar die Eerste Minister na sy verhaal geluister het.

Daar is nou nie meer 'n eerste minister nie, maar 'n president.

Manie gaan staan agter die statige chroompyp-en-leerstoel waarin die eerste minister gesit het. Hy vryf daaroor en dink aan al die manne wat daardie stoel eens beset het, vir wie die welvaart van elke inwoner van die land belangrik was; manne wat nie gehuiwer het om die juk van miljoene ongeletterde, primitiewe mense, vreemd aan hulle volk, op hulle te neem nie. Hierdie manne het daarin geslaag om 'n volk te bestuur sodat dié in pas kon marsjeer met die mees gevorderde nasies in die wêreld. Terselfdertyd het hulle vooruitgang, opvoeding, veiligheid en mediese sorg voorsien vir die miljoene lede van ander volke in die land. Hulle was eiesoortig daarin dat hulle nie net daarin kon slaag om die strukture en ruimtes te skep waarin 'n gesofistikeerde Westerse gemeenskap ontstaan het nie, hulle het ook die hoogste lewenspeil vir enige Derdewêreldse nasie op aarde bewerkstellig.

En dan dink Manie aan die huidige besetters van daardie stoel en daardie gebou – regeerders wat met sorgvuldige ongetraaktheid wag gehou het oor die moord van bykans vyfhonderdduisend mense in die land, wat met monumentale hubris en gulsigheid die skatte van die land vir hulleself gebuit het en wat vasberade toegesien het dat alles wat goed en reg gebou was, nou onderwerp is aan verval en aftakeling en roof.

Manie, die boer, weet ook dat hierdie regering deur sluheid of onnoselheid die land se vermoë om voedsel te vervaardig, onherroeplik beskadig het en daardeur die aanvoorwerk gedoen het vir 'n toekomstige hongersnood wat die gruweldood van miljoene mense kan kos.

Die Uniegeboue, eens beman deur bouers en beskermers, is nou ingeneem deur afbrekers en verwoesters – dis asof daar uit hulleself 'n miasma van organiese suur die hele atmosfeer van die land ingesypel het en waar dit ook al raak vreet en verteer en verkrummel dit. In enige redelike wêreld sou hulle vanweë hulle venyn, onvermoë en hardvogtigheid tereg gestaan het in die hoogste internasionale howe op aanklagte van misdade teen die mensdom.

As Manie dink aan hoe dit toe was en toe hoe dit nou is…

… tremolo, polsing, sleurende deuntjie…

'n bitter refrein kronkel en kronkel en kronkel deur hom:

Wat het ons gedoen?

Wat het ons gedoen?

Wat hét ons gedoen?

bog bad wolfлобановский обыск

Julius Malema wil ook maar soustrein ry

ImageDie paleisrewolusie is voltrek. Brutus Zuma en sy maatjies het, soos wyd verwag, vir Caesar in die rug gesteek, en Caesar Mbeki is polities gesproke dood.

Die vraag op ons almal se lippe is sekerlik uiteindelik: hoe beïnvloed dit mý?

Daar is diegene wat spoke opjaag en ‘n groot skuif na links voorsien onder ‘n Zuma-regering. Die Business Day se berig hieroor verwoord die vrese as volg:

“The critical question for the economy is whether there will be policy continuity,’’ Goolam Ballim, group econo-mist at Standard Bank, said.

In eenvoudige terme: gaan ‘n Zuma-regering begin om rampspoedige, uitgediende linkse of sosialistiese beleidsrigtings daar te stel? Gaan hulle poog om Suid-Afrika in Venezuela te verander, met ander woorde, maar sonder Venezuela se toegang tot olie-rykdom? Gaan jou eiendom, grond, plaas, myn of woonhuis onderworpe wees aan nasionalisering soos in Zimbabwe gebeur het? Gaan die regering onbekostigbare en onhoudbare sosialistiese programme instel, wat geklike beloftes maak soos gratis onderwys en mediese sorg aan almal, terwyl dit onduidelik is wie dit moet befonds?

Vir jou en my as belastingbetalers, asook besighede, sal bostaande rampspoed meebring. Dit sal eerstens sorg dat die rand in duie stort, namate die regering probeer nie om rykdom te skep nie, maar om geld te skep wat hy kan spandeer op populistiese beloftes. Daar is ‘n enorme verskil tussen die twee. Zimbabwe het baie geld – triljoene Zimbabwiese dollars – maar bykans geen rykdom nie. Tweedens sal alle oorblywende blankes met vaardighede, landuit vlug. Diegene wat agterbly sal die oues, siekes en ongeskooldes wees.

Te oordeel aan die retoriek, veral uit Cosatu- en ANCYL-geledere, is bostaande of iets soortgelyk wel wat in die vooruitsig gestel word.

Noem my sinies, maar ek is nie heeltemal so seker dat die linkses volledig in hulle eie retoriek glo nie. Ja, hulle sal sekerlik simboliese gebare teenoor die armes probeer maak, maar sal dit met ware oortuiging wees?

Lees byvoorbeeld hierdie uitlating van die ANCYL:

We hold a firm view that this dastardly act of cowardice is the work of desperate forces who believe they can intimidate us into submission. It is a sad day in our country to realize that we still have apartheid-style tactics …. We dare these forces of darkness to confront us openly in broad daylight. The Youth League condemns this act of cowardice in the strongest possible terms. An attack on leaders of the ANCYL is an attack on the ANCYL itself.

Waarna verwys dit? Het iemand ‘n bom geplant by die ANCYL se hoofkantoor? Nee; daar is by Julius Malema se Mercedes ingebreek, waar dit voor sy rykmanswoning in Sandton geparkeer gestaan het. Hy is kwaad, want iemand het sy besittings gesteel. Malema is duidelik ‘n aanhanger van die kapitalisme waar dit by homself kom, en ongeag sy linkse retoriek oor andere. 'n Toegewyde sosialis sou 'n fiets gery het en in Alexandra gewoon het, nie in Sandton nie.

As ek tot op hede enige iets oor die menslike natuur geleer het, is dit dat dit voorwaar ‘n rare politikus is wat nie eerstens na sy eie belange omsien nie.

Hoekom was die ANC so haastig om van Mbeki ontslae te raak? Hy sou in ieder geval net enkele maande lank nog president kon wees. Dit kan sekerlik nie ongeduld wees om iets aan die armes se lot te doen nie. Malema ry in ‘n Mercedes en woon in Sandton – wat traak dit hom as die misrabeles nog ‘n paar jaar lank in Alexandra krepeer?

My siniese kant maak my vermoed iets anders is hier op die spel, en my raaiskoot is dat dit eerder gaan oor eiebelang en ongeduld om op die soustrein te klim. Cosatu, Zuma en kie is heel moontlik veel eerder moeg daaroor om hulle beurt op die soustrein af te wag, as wat dit oor die belange van die armes gaan.

Kersfees kom en hulle wil moontlik ook die sousvliegtuig na Doebaai haal, ten einde die inkopiestormloop nie mis te loop nie.

wedding hair bands and tiarastopcargo кидалы

ANC se einde in sig

Image11:25:01 Met verwysing na al die gissinge in die media oor Thabo Mbeki se skouspelagtige politieke vernedering wat oor die afgelope 10 maande plaasgevind het, het dit duidelik geword dat hy ook maar mens is. En nadat hy November/Desember verlede jaar die ruk-in-die-bek gekry het, het hy tog geprobeer om dinge weer "reg" te doen – synde Zimbabwe. Dis die normale sielkundige reaksie nadat jy met die vingers in die koekblik gevang is.

Sy nederigheid was egter van korte duur en soos sy volgelinge gewaarsku het, het hy toe teruggebaklei op die enigste manier wat hy ken: onderduimse manipulering. Soos in Freek Robinson se TV-program is duidelik voorspel dat Mbeki nou eindelaas nederig aan alle vereistes sal voldoen voordat die SAUK die gesprek "kortgeknip" het.

Maar sy aanhangers meen steeds hy sal oor sowat twee jaar herrys nadat Jacob Zuma oor die moeilike ekonomiese hekkie gestruikel het. Die implikasie is egter dat aangesien Mbeki in elk geval 'n "Insituut" die lig wou laat sien, sou hy nie 'n derde termyn "gegun" word nie, verwag kommentators nou dat Mbeki dalk oor vier jaar 'n politieke party kan begin.

Mbeki staan mos bekend as die "hardkoppige" president en bogenoemde bevestig dié standpunt. Sy parasitiese fokus het egter verskuif van die blanke in Suid-Afrika na die ANC, wat in dié stadium die magsentrum in SA beheer. Onder toenemede druk uit sy eie kombuis het sy beskermende super-ego nou oorgeneem en hy byt nou die hand wat hom al die jare gevoer het.

Myns insiens is die voorspelling in die TV-program Carte Blanche geldig dat die verdere vernedering van Mbeki tot 'n werklike skeuring in die ANC kan lei en dus 'n magsvakuum sal laat. Die ANC sal dit nie doen nie en die aanduiding is dat die ANC-NUK die werklike mag in die land is omdat Mbeki volgens regter Heath krimineel vervolg moet word op grond van die prima facie-getuienis teen hom. Dit sal egter moeilik wees om dit te bewys omdat die mense wat teen hom moet getuig, sy meelopers is en daar hoogs waarskynlik geen opnames, e-posse of enige dokumentasie is wat dié manipulerende gedrag as getuienis vasgelê het nie.

As mens na Mandela luister, is sy mening dat 'n wandaad wel gepleeg is en as die ANC dit sou ignoreer, sal hulle die morele hoë grond verloor om die weg oop te laat vir die volgende presidensiële diktatuur met 'n rubberstempelparlement.

Die dae van die ANC is getel – of dit op kort of lang termyn is, maak nie meer saak nie. Dis al in 1990 voorspel en dit het weliswaar langer geduur as verwag is. Die einde is ook nog nie in sig nie, maar oor die horison is die sangoma se dolosse deur die vuil skuim van die see weggespoel.

107421 карданныйФільчаков Олександр Васильович прокурор

Mbeki: anatomie van ‘n ‘dooie slang’

ImageDie verwagte afdanking van Thabo Mbeki deur die Zuma-faksie het gister plaasgevind. Ná die hofuitspraak in Zuma se guns deur regter Chris Nicholson het Jacob Zuma na sy mededinger op Zoeloe as 'n "dooie slang" verwys.

Waarom het die Mbeki-faksie binne die ANC, wat eens so sterk gelyk het, die onderspit gedelf? Mbeki is immers gesteun deur Brittanje en Amerika wat steeds op die kantlyn poog om die politieke toutjies in Suid-Afrika te trek, asook Groot Besigheid en die magtige mediagroepe Johnnic Communications en Naspers, om van die SAUK nie eens te praat nie.

Hoekom het die kobra wat Thabo Mbeki eens was, verwelk en word hy nou summier deur sy eie partygenote afgedank?

Myns insiens het Mbeki verloor omdat hy oor geen etniese magsbasis beskik nie. En in Afrika is 'n etniese magsbasis, hetsy onder jou eie stam of dié van ander stamme, van kardinale belang. Zuma, daarenteen, beskik oor 'n etniese magsbasis onder die getalrykste en sterkste stam in die land, die Zoeloes. Daar is selfs Xhosa-hoofmanne in die Transkei wat nie tot die Mandela-invloedsfeer behoort nie wat hul steun aan Zuma toegesê het. Toe die Mbeki-faksie begin het om hom van korrupsie te laat aankla, het Zuma toenemend buite die amptelike "stamloosheid" van die ANC getree en sy Zoeloeskap beklemtoon.

Zuma se strategie het uitmuntend geslaag. Mbeki is ontbloot vir wat hy is: 'n geïsoleerde marionet van sy swart sakevriende en die Britte en Amerikaners. Hoewel van Xhosa-afkoms, verteenwoordig Mbeki eintlik 'n ontstamde, 'n "Afrosakser" soos die Keniaan Ali Mazrui die miljoene swart Engelssprekendes beskryf wat mens oral ter wêreld aantref. Sy stam is tegelyk transnasionaal en nie-bestaande: 'n minderheidsgroep binne die groter Anglo-Amerikaanse ryk wat die VSA, Kanada, Australië en Nieu-Seeland insluit.

Mbeki was bloot die opvolger van Mandela, die man wat by verstek in die plek van die Groot Xhosa aangewys is. Mandela self het die mag verower danksy die Britse media, Trevor Huddleston van die Britse anti-apartheidsbeweging, asook die honderde miljoene dollar wat die Sweedse regering aan die ANC geskenk het om die destydse NP-bewind te knak.

Die grootskaalse internasionale steun wat Mandela van die Britte en Amerikaners ontvang het, het die illusie van Xhosamag in Suid-Afrika geskep. Hoewel die Xhosa-elite soos springkane op die land toegesak en begin "skep" het, was die werklike magsentrum van die Mandelabewind buite die land gesetel, by die Britse en Amerikaanse ambassades en by hul geheime dienste wat in meer as een geval die ANC-bewind van buite af gemanipuleer of gerig het.

Een van die eerste gevolge van die magsverandering in Suid-Afrika is dat Brittanje en Amerika hul greep op Suid-Afrika gaan verloor. In die internasionale skaakspel wat daar tans aan die gang is, gaan Rusland, China en die Moslems met hul petrodollars probeer om invloed op Zuma en die inkomende regering te verkry.

Brittanje en Amerika wou met die 1994-skikking die Afrikanervolk vir alle praktiese doeleindes laat uitwis of uit sy geboorteland verdryf, maar in hul entoesiasme het hulle die deur oopgemaak vir anti-Westerse en veral anti-Amerikaanse invloed in Suid-Afrika. Sodra die Zuma-faksie oorneem, gaan dit baie interessant wees om te sien watter skuiwe Rusland, China en die Moslems gaan maak. Jan Smuts het gesê dat die lot van Suid-Afrika altyd van buite sy landsgrense bepaal sal word en waarskynlik was hy reg.

Die feit dat die Britse en Amerikaanse media Mandela tot goddelike status verhef het, was 'n verdere faktor wat by ons die indruk gewek het dat die Xhosas 'n oorweldigende magsfaktor in die land was en die ander stamme, asook die blankes en Afrikaners, met gemak kon oorheers.

Mbeki se afdanking deur die ANC  het daarom ook die illusie van Xhosa-mag soos mis voor die opkomende son laat verdwyn. Hoewel die Xhosas steeds oor die grootste aantal ANC-lede en die Ooskaap oor die meeste takke van die party beskik, is hulle besig om te verkrummel en is die Zoeloes met hul veel sterker etniese bewussyn en nasionalisme besig om oor te neem.

As mens daaraan dink, was die Xhosas as volk nog nooit verenig nie. Hulle bestaan uit verskillende stamme, die Temboes, Fingoes en Pondo's. Boonop was hulle voor '94 verdeel in twee tuislande, die Transkei en Ciskei wat geen liefde vir mekaar gekoester het nie. Weens gebrek aan eenheid, was dit dus onvermydelik dat die korstondige Xhosa-empaaier, wat danksy Britse en Amerikaanse steun onder Mandela en Mbeki tot stand gekom het, uiteindelik soos 'n kaartehuis ineen sou tuimel.

Die groot vraag op elkeen se lippe vandag, is: wat gaan 'n Zuma-bewind vir die Afrikaner beteken? Tradisioneel is die Zoeloes en Afrikaners die twee sterkste groepe in die land, met die blanke Engelssprekendes wat hul steeds oorheersende ekonomiese posisie slegs aan hul bande met die groter Angel-Saksiese wêreld – wat veertig persent van die wêreldekonomie beheer – te danke het. Dat Helen Zille die leier van die amptelike opposisie moet wees, verteenwoordig 'n anomalie wat ten minste net so groot is soos die anomalie van die erbarmlike Xhosas uit hul arm, stagnante provinsie wat na Pretoria opgeruk het om die hele land en selfs die subkontinent te oorheers.

Vanweë die verswakking van Britse en Amerikaanse invloed, is die weg nou gebaan vir 'n groter Afrikanerrol in die Suid-Afrikaanse politiek en ekonomie. Die Engelse se mees gevreesde nagmerrie, dat daar 'n bondgenootskap tussen die Zoeloes en Afrikaners mag ontstaan, mag dalk bewaarheid word.

Zuma se verskillende ouvertures aan Afrikaners ten spyt, is dit tans moeilik om oor die moontlikheid van 'n Zoeloe-Afrikanerbondgenootskap te spekuleer. Ras is 'n groot faktor in Suid-Afrika, tans selfs groter as onder apartheid, en daarom kan mens moeilik sien hoe Zuma sy grootliks simboliese toenadering tot Afrikaners verder sou kon voer sonder om deur die erg rasbewuste swart elite verwerp te word.

'n Zuma-presidentskap kan vir die Afrikaner óf goed óf sleg wees, soos dinge nou lyk. Zuma bevind hom eintlik tussen twee vure. Enersyds bestaan daar die radikale faksie in die vorm van Cosatu en die SAKP wat die beroemde "tweede revolusie" wil sien gebeur waardeur Suid-Afrika in 'n werkerstaat na die klassieke kommunistiese of sosialistiese model omskep moet word. Andersyds is Zuma waarskynlik bewus van die intense wrewel in Afrikanergeledere jeens die ANC-bewind en sou hy ons dalk wou paai met 'n toeskietliker beleid oor Afrikaans, Afrikanerkultuur en swart rassevoorkeure in die staatsdiens.

Heel moontlik het Zuma besef dat die land met 'n geweldige gebrek aan kundigheid sit sover dit dit staatsdiens, die munisipaliteite en selfs groot dele van die privaatsektor betref. Die Afrikaner, met sy sterk hoërskole en universiteite wat tot dusver in 'n mate die verwoesting van Asmal en Pandor se onderwysbeleide kon oorleef, verteenwoordig steeds die mees opgeleide en kundige groep in die land.

Dit mag wees dat Zuma nie sonder Afrikanerhulp sou kon regeer nie.

Een van die heel eerste dinge wat Zuma sal moet doen, is om van die vele amptenare ontslae te raak wat aan die Mbeki-faksie lojaal is. Die vraag is egter: met wie gaan hulle vervang word? Soos dit tans daar uitsien, boks die swart elite reeds ver buite hulle gewigsklas, aangesien hulle nie oor die nodige tegniese en bestuursvaardighede beskik om 'n eertyds eerstewêreldland te regeer nie. Heel moontlik besef Zuma dat hy nie oor die nodige bestuurders beskik waarmee die uitgaande Xhosa-magselite wat so heerlik oor die afgelope veertien jaar geplunder het vervang kan word nie. Dit mag wees dat hy sy vyande in die burokrasie met Afrikaners wil vervang, wat sy voorliefde vir braaivleis met die Boere sou verklaar.

'n Historiese geleentheid bestaan tans vir die Afrikaner om dalk self 'n paar kastaiïngs uit die vuur te krap.

Ongelukkig lê daar enkele hindernisse in die weg van die Afrikaner om sonder meer sy verdiende leierskapsposisie in die land weer in te neem. Ten eerste is daar Afrikanerverdeeldheid. Afrikaners is verstrooi oor verskillende politieke partye, sowel die Engels-oorheersde DA as die Vryheidsfront Plus wat tot dusver nie die volk se verbeelding kon gaande maak nie. Dan is daar die horde Afrikaanse organisasies waarvan elkeen glo dat hy eiehandig die Afrikaner se lot gaan bepaal. Sommiges glo ook dat die begrip "Afrikaner" liefs afgesweer moet word en dat ons ons heil onder bruin leiers moet gaan soek.

Ten tweede – en dis 'n baie groot tweede struikelblok – is daar die mediagroep Nasionale Pers wat nie wil toesien dat Afrikaners weer 'n aktiewe rol in die Suid-Afrikaanse politiek begin speel nie. Die koerante in die Nasionale Persstal soos Beeld, Volksblad, Burger en Rapport het eintlik mondstukke vir die Britse en Amerikaanse belang in die land geword en was tot onlangs nog ondersteuners van die Mbeki-faksie. Nasionale Pers gaan aanhou om sy bes te doen om die Afrikaner verder af te kraak, te verdeel en te demoraliseer sodat ons onderdanig sal wees aan watter swart regering ook al volgende oor ons aan bewind mag kom, selfs al staar ons vernietiging in die gesig.

Verdeeldheid, asook Nasionale Pers se filosofie van onderdanigheid, verteenwoordig dus die twee grootste meulstene om die Afrikaner se nek wat hom moontlik gaan verhoed om op die nuwe gegewe in die land te reageer.

Indien ons egter daarin slaag om dié meulstene van ons af te werp, kan 'n uiteindelike Zoeloe-Afrikanerbondgenootskap tot voordeel van die land in sy geheel, asook die hele Afrika suid van die Sahara, tot stand kom.

Zuma sou ons kon help om ons verdeeldheid te oorkom deur 'n statutêre raad vir Afrikaners in die lewe te roep. So 'n stap sou die horde babbelende Afrikanerorganisasies noop om almal aan 'n amptelike Afrikanerraad deel te neem wat deur die regering befonds sou word en sodoende 'n nuwe volkseenheid skep.

Die Zuma-regering kan ook vir Nasionale Pers voor die mededingingstribunaal sleep en die monopolie waaroor die Brits-georiënteerde mediagroep in Afrikaans beskik, begin afbreek. Dit sou ons bevry van die afbrekende en ondermynende invloed wat Nasionale Pers op die volk se psige uitoefen met sy dosyne Afrikanerhaters wat hulle graag as rubriekskrywers en politieke kommentators voordoen.

In ruil vir dié twee gunste, sou Afrikaners Zuma kon bystaan om die staatsdiens en die strafregstelsel reg te ruk en Suid-Afrika weer op die pad van vrede en voorspoed te plaas.

Die ander scenario, waar die linkses van Cosatu en die SAKP die oorhand sou verkry, is – in die woorde van John Vorster – te aaklig om aan te dink.

игрушки детскиеtopcargo развод

Is SA banke nog veilig?

ImageDie Amerikaanse kredietkrisis het reeds $900 miljard se bystand van die Amerikaanse regering geëis. In rand is dit gelykstaande aan R7,2 triljoen rand; dis nou 72 gevolg deur elf nulle.

Nou is daar mense wat sê: dit kan nie hier gebeur nie. Ons deposante se geld is nog veilig by Standard, ABSA, Nedbank en Eerste Nasionaal. Sê wie? vra ek.

Ten eerste: Nedbank het oor die afgelope twintig jaar dit reggekry om twee keer bankrot te gaan. Dis nou sónder enige finansiële krisis wat vernuf en spoedige optrede deur die bestuur vereis het. Elke keer het Ou Mutual tot die bank se redding gekom en is die publiek enige verliese gespaar. Wat gebeur as Nedbank se aandeelhouer, Ou Mutual, net soos die Amerikaanse versekeringsreus AIG self in die moeilikheid raak?

Investec ondervind blykbaar probleme as gevolg van sy Londense kantoor se blootstelling aan die kredietafgeleides. Ons banke is nie sulke groot spelers in die internasionale afgeleides dat hulle groot geld verloor het in die huidige Amerikaanse krisis nie, maar ons huismark kan binnekort dieselfde paadjie as die Amerikaanse bewandel. Eerste Nasionaal het reeds begin om hier in Johannesburg huise terug te neem. As dié eiendomme op die mark kom, gaan die pryse in duie stort en al ons banke het geweldige blootstellings aan die huismark.

Volgens die Reserwebank se reëls hoef banke nie enige kapitaal te hou teen hul blootstelling aan residensiële eiendom nie! Slegs die 8%-reël van die BIS geld op hul totale bates. Indien die huismark net met twintig of dertig persent daal, gaan die banke se kapitaal waarskynlik uitgewis word, gegewe die reusebedrae wat die afgelope tyd aan ontwikkelaars en huiseienaars uitgeleen is, ook aan die swart middelklas wat in poste om politieke redes verkeer en nie omdat hulle 'n wesentlike produktiewe bydrae tot die ekonomie lewer nie.

Dan is daar SEB. Wat weet ons van die omvang daarvan? Dis nou die tientalle (waarskynlik honderde) SEB-transaksies wat deur die banke aanmekaar gesit is en waar begunstigde swartes aandele teen 'n afslag van maatskappye bekom het, met geld wat van die banke geleen is. Die sekuriteit hiervoor is die aandele. Wat gebeur as die onderliggende aandeelwaardes onderkant die uitstaande skuld daal? Word die lenings dan betaalbaar? Gaan al die ryk swartes met hul groot karre en huise en Hollywood-lewenstyl die skielike gate tussen lenings en batewaardes kan terugbetaal? Wie weet watter ooreenkomste daar by die honderde of duisende aangegaan is en waar die banke hulself met strafklousules en dergelike probeer beskerm het? 'n Groot aantal aandele mag dalk so op die mark kom en die pryse nog verder na benede druk.

Kortom, ek dink mens se geld is meer so veilig in 'n bank nie. Trevor Manuel het Saambou toegelaat om bankrot te speel. Moontlik sal hy Standard red, maar is hy in staat om die Groot Vier almal gelyk te red as dinge begin lelik lyk? Ek het persoonlik geen vertroue in die banke se bestuur nie. Hulle is mense wat reëls volg en verder gholf speel. Skielik is daar nie meer reëls nie.

Ek weet dit klink alles baie lelik, maar toe ek 'n handelaar in 'n bank was, is ek altyd vertel ek moet kyk na die sogenaamde "worst case scenario".

Die VSA het so pas $900 miljard uitgegee om sekere van sy finansiële instellings te red of net "ordelik te laat ontbind", waaronder $85 miljard net vir AIG. Dít alles is nog nie die "worst case scenario" nie, want soos die voormalige Amerikaanse sentrale bankier Alan Greenspan (allermins iemand wat onder dié omstandighede paniek wil saai) gesê het: "Dis nog lank nie verby nie."

In SA sit ons met 'n huisborrel en 'n SEB-borrel. Dink daaraan as al twee tegelyk moet bars, wat nie net moontlik nie, maar waarskynlik is, want die twee is aan mekaar gekoppel.

Albei borrels mag binne die volgende maande deur die internasionale gebeure en globale gebrek aan likiditeit geprik word. Ook gaan maatskappye personeel begin afdank en hulle gaan moet dink of hulle polities korrek wil bly met hordes onproduktiewe kwotapersoneel en of hulle wil oorleef. Ek vermoed hulle gaan wil oorleef, wat beteken dat heelwat sogenaamde swart diamante met hul hope skuld skielik werkloos gaan wees. Huise en motors gaan in hul tienduisende teruggeneem word en teen 'n appel en 'n ei op veilings aangebied word. Die banke gaan die pyn vat en as hulle verliese die 8-10% van hul bates (die somtotaal van 'n bank se kapitaal) oorskry, is hulle onderdeur. Dan sal Trevor besluit, soos in die geval van Saambou, watter bank vir hom die moeite werd is om te laat oorleef en watter nie.

Wat sê hulle? Eerder bang Jan as dooie Jan. My raad aan die publiek sou die volgende wees:

1. Raak onstlae van aandele. Gebruik enige opwaartse daaldekkingslopie in die aandelemark (die sogenaamde "dead cat bounce") om te verkoop.
2. Moet geen kontant, behalwe die nodigste, by 'n bank aanhou nie. Koop eerder korttermynskatkiswissels met 'n staatswaarborg. Die banke gaan voor die staat bankrot wees, want die staat kan belastings hef.
3. Koop goud aan, Krugerrande of enigiets anders wat 'n direkte blootstelling aan fisieke goud gee (ek meen ABSA het so 'n produk wat nie aan die bank self gekoppel is nie, maar waardeur mens 'n aandeel in fisieke goud bekom). Gister het goud die meeste nog in een dag gestyg. Onder $1000 per ons is goud myns insiens 'n winskoop. As daar nog 'n AIG uit die kas klim of een van die groot internasionale banke ineenstort, kan goud lag-lag $2000 of meer per fynons haal.
4. Doen dadelik aansoek om 'n deel van jou kontant oorsee te plaas, in euro, jen of verkieslik Switserse frank, ingeval die rand weens ons handelstekort gaan verswak. Trouens, SA het nou meer internasionale skuld as ooit en dit kan insgelyks die rand laat verswak terwyl daar internasionaal na die sogenaamde "veilige hawens" soos goud en die bewese harde geldeenhede soos die euro (waarin Duitsland en Nederland steeds 'n groot rol speel) en Switserse frank gevlug word.

Hierdie is een van daardie "swart swane" soos een beroemde finansiële handelaar dit genoem het; die onwaarskynlike wat nie veronderstel is om te gebeur nie, maar wat wel een keer in 'n honderd jaar gebeur.

Onthou: AIG was tot nou die dag deur Standard & Poor's en Moody's as AAA gegradeer, dieselfde kredietwaardigheid as die meeste Westerse regerings. Nou is dit tegnies bankrot. Ons banke, ook vanweë die sogenaamde "landrisiko", staan nie op hoër as A+ nie. Indien 'n AAA-instelling in die huidige omstandighede kan vou, waarom nie ook ons veel swakker banke met hul toenemende blootstelling aan die meer riskante deel van die krediet- en huismark nie?

 

справка для спорталобановский супермаркет класс

Volk het nie quislings soos Fourie of Coetzer nodig nie

ImageVir my is Jan-Hendrik Coetzer se geskrif een van die mees patetiese voorbeelde van Nuwe-Suid-Afrikaanse sikofansie en meelopery wat ek tot nog toe gelees het. Sy Naspersbase gaan hom waarskynlik bevorder op grond van sy Newspeak, maar sy soort regime-meelopery en gatlekkery is genoeg om geweldige naarheid by enige Afrikaner te verwek.
Op die oog af lyk dit of Coetzer se groot probleem in dr Roodt se rubriek oor Frederick Fourie die feitelikheid daarvan is. Dis egter slegs ‘n oppervlakkige en vlietende indruk.

Hoe verder mens lees in Coetzer se repliek, hoe meer kom mens onder die besef dat Coetzer se geskrif van alle substansie ontbloot is. Dit gaan nie daaroor dat dr Roodt die feite verkeerd het nie. Dit gaan eerder daaroor dat Coetzer ‘n geweldige probleem het dat dr Roodt uitwys dat die politiek-korrekte keiser, Fourie, Coetzer se ikoon, wat oor sy voete geval het om sy eie volk uit te verkoop, nie klere aanhet nie.

Dis baie insiggewend dat Coetzer dus geensins die feitelike inhoud van dr Roodt se geskrif probeer betwis nie, buiten ‘n flou redekaweling oor iets wat in ieder geval duidelik spekulasie is – Fourie se moontlike emigrasie na Australië. Let op dat dr Roodt geensins geskryf het Fourie gaan Australië toe nie – hy het dit nie as ‘n fait accompli voorgehou nie. Hy het wel vermoed dat Fourie waarskynlik Australië toe gaan emigreer.

Met ander woorde, dis spekulasie. Niemand van ons sal egter verbaas wees as Fourie wel soontoe gaan nie, gegewe hoe ‘n ander walglike sikofant, Professor Chris “Stink” Brink van Stalinbos, gevlug het juis van diegene by wie hy so ywerig gekruip het en hom in Engeland gaan vestig het nie.

Nee, tipies van die Naspers-regimemeeloper, probeer Coetzer eerder die man as die bal speel. Nêrens  betwis hy Fourie se walglike meelopery en ANC-gekruip tydens die Reitzhuis-insident nie. Hy probeer eerder om die boodskapper te skiet. Coetzer se verskoning vir sy eie volslae onvermoë om met die feite te verskil, en om ‘n argument op grond van die feite te voer? Hier is dit: ”ken jý die persoon wie jy so slegsê in jou rubriek?”

Soos Gustav Venter uitgewys het in ‘n vernietigende punt wat Coetzer se kinderlike argument met die vloer gelyk vee, ken ek ook nie vir Julius Malema nie, maar dit is nietemin vir my duidelik dat Malema een van Suid-Afrika se voorste morone en suurstofdiewe is. Coetzer se argument is só swak, só onnosel, dat mens dit kwalik kan glo dat iemand Coetzer as joernalis kan aanstel. Moet mens nie minstens Graad 4 kon deurkom om ‘n joernalis by Beed te word nie?

Fourie se uittrede is kennelik ‘n verlies vir die Nuwe Suid-Afrika, maar ‘n aanwins vir alle Afrikaners. Laasgenoemde en eersgenoemde se belange is diametries die teenoorgestelde. Dít wat ten gunste van eersgenoemde is, bots lynreg met die belange van laasgenoemde.

In dierdie opsig is ek dit lynreg eens met Cosas: ek sal Fourie nie mis nie. My volk het nie Quislings soos Fourie of Coetzer nodig nie.

My enigste kommer oor die ganse aangeleentheid is waarom Afrikaners nog geld bestee aan publikasies wat substandaard-joernaliste soos Coetzer in diens het?

new casino inЛобановский

Roodt oor Fourie: Nee, Jan-Hendrik, die waarheid is nie altyd mooi nie

Image…Jan-Hendrik Coetzer,

Die aanhef van hierdie skrywe verskaf vir my 'n probleem. Ek bedoel, hoe moet ek jou aanspreek? “Liewe Jan-Hendrik” is jy nie vir my nie want jou soort onnoselheid maak my toenemend ongeduldig.

 "Beste" is jy nie, want wat ek uit jou gebelgde klein briefie aan Dan Roodt kan agterkom, is dat jy óf geen erg aan jou nering as joernalis het nie, óf dat jy bloot onbeholpe is. “Geagte” kan ek jou nie noem nie; ek het bloot minagting vir iemand wie se karige begrip net oortref word deur die verslonstheid van sy argumente.

Jou soort gee vir my moed vir die Afrikaner se toekoms. Maar voordat die onderlippie van aandoening begin bewe, laat my net verduidelik:

Naspers het, deur sy Afrikaanse koerantgroep, 'n verderflike invloed op die Afrikaner se denke. Gedagtig daaraan dat Naspers die Afrikaner as sy grootste vyand geïdentifiseer het en homself onverpoosd beywer vir die verdwyning van die volk waaruit die mediagroep gekom het, is dit duidelik dat ons hierdie invloed sal moet neutraliseer. Mense soos jy, met julle onbehendigheid en julle halsstarrige ontkenning van die werklikheid, maak ons werk soveel makliker.

As Beeld, Die Burger, Die Volksblad en Rapport se redaksionele lamlendigheid en joernalistieke geploeter nie so aan my bekend was nie, sou dit vir my baie moeilik gewees het om te glo jou knoeiwerk kom uit 'n verslaggewer se pen. Die droewige waarheid is dat die beteuterde gehalte van jou skryfwerk geensins afwyk van die standaard wat elke dag in Naspers se Afrikaanse koerante gedemonstreer word nie.

Die eerste ding wat jy – en die res van die liberale gemeenskap in Suid-Afrika – moet leer, is dat blote gebelgdheid nie 'n standpunt in 'n samehangende redenasie kan omskep nie. 'n Ferm vertrekpunt, deeglike ontwikkeling van die argument en 'n verantwoordelike toepassing daarvan is darem ook nodig. Ek weet jy is nie oortuig nie, so, as jy nog tot hier kon konsentreer, volg my gerus in 'n ontleding van 'n paar van jou stellings.

Kom ons begin met hierdie raaiselagtige uitlating van jou: “Ek wou gister al kommentaar lewer op bogenoemde rubriek , maar het eers daaroor gedink en besluit om nie óók so laag te daal nie.

Jy moet dit probeer – dan sal iemand soos ek jou dalk ernstig opneem – ongeag jou siening of standpunt.”

Dit is dus jou mening dat om kommentaar op 'n rubriek te lewer 'n veragtelike daad is. 'n Mens wat dit doen “daal laag.” En… dan doen jy dit in elk geval. Nie net doen jy so die verwerplike nie, jy dring by Dan Roodt aan dat hy dieselfde doen. In daardie geval, dui jy aan, sal jy hom ernstig opneem “ongeag” sy “siening of standpunt”. (Liederlike oorbodigheid in die laaste paar woorde, stem jy nie saam nie?)

Nou sien, Jan-Hendrik Coetzer, dis waar ons van julle liberaliste verskil. Ons neem 'n persoon ernstig op vanweë die inhoud en die gehalte van sy standpunte. Jy neem hom ernstig op as hy probeer om “laag te daal”. Uit die res van jou brief lei ons af dat jy Professor Frederick Fourie baie ernstig opneem. Gedagtig aan jou vereiste moes hy darem baie laag gedaal het.

Dit is moeilik om te dink dat 'n “joernalis”, selfs uit die Naspers-stal, so lamlendig kan wees om 'n gemors van die woord “so” te maak, maar julle spul se lompheid ken geen perke nie. Laat ek jou help: Wanneer jy die woord “so” aan die begin van 'n sin gebruik, dui jy daarmee aan dat jy 'n voorafgaande gevolgtrekking gaan toepas. Wat was hierdie gevolgtrekking in hierdie geval? Dit is dat Dan Roodt so laag soos jy moet daal deur kommentaar op 'n rubriek te lewer sodat jy hom ernstig kan opneem.

Hier is jou toepassing van die gevolgtrekking. “So dit gaan dwaas wees van my om jou persoonlik aan te val soos jy met Prof. Frederick Fourie gedoen het  – vir die eenvoudige rede – ek ken jou nie.”

Kom ons sit dit nou alles aanmekaar: Dan Roodt moet so laag soos jy daal deur kommentaar op 'n rubriek te lewer sodat jy hom ernstig kan opneem en dit vir jou dwaas sal wees om hom persoonlik aan te val want jy ken hom nie persoonlik nie. Sien jy Jan-Hendrik? Jy kan nie die “so” op hierdie manier gebruik nie. Jou gevolgtrekking en die toepassing het niks met mekaar te doen nie. Daar is geen koherente ontwikkeling van die argument nie.

En Jan-Hendrik, asseblief, 'n vindingryke skrywer kan die aandagstreep op allerhande skeppende maniere aanwend. Maar jy kan hom nie 'n dubbelpunt se werk laat doen nie, al is jy gewoond aan 'n disleksiese sub-redaksie.

Asof ons nie al genoeg deur jou broddelwerk vererg is nie, irriteer jy ons nou met een van daardie temerige vrae wat 'n handelsmerk van liberalisme geword het.

“Ken jý die persoon wie jy so slegsê in jou rubriek?” vra jy vir Dan.

Wat die antwoord ook al is – ja, nee, miskien – wat het dit met die geldigheid van Dan se rubriek te doen?

In enige logiese stelsel word 'n persoon beoordeel volgens die gevolge van sy woorde en dade. Dan het, soos jy aandui, Frederick Fourie “'n lafaard, verraaier en veral kruiperige suurstofdief” genoem. Jy redeneer dat Dan dit slegs kon doen indien hy Fourie deeglik persoonlik geken het. Was Hitler 'n sielsieke, moorddadige klein tor gewees? Het jy hom persoonlik geken? Moet ek iets meer hieroor sê?

Jy striem Roodt omdat hy volgens jou mening “ongelooflike twak” skryf en dan die vermetelheid het om sy reg op vrye spraak uit te oefen deur dit op sy webwerf te plaas. Jy wend geen poging aan om Dan se uitsprake op die grond van feite of logika te ontleed en te weerspreek nie. (Behalwe om te tjank omdat Roodt gesê het Fourie gaan hom in Australië vestig. Hierdie is die onbenulligste van al Roodt se stellings en al gaan woon Fourie in Dakar, sal dit geen belemmering wees vir Dan se redenasies nie. Maar ek en jy weet Fourie gaan nie in donker Afrika bly nie. Die skrilste advokate vir integrasie, as hulle die geleentheid kry, neem hulle intrek waar daar geen transformasiekwessie is nie omdat die omgewing die suiwerste blank is wat jy kan kry. Wat wed ek jou die liewe Frederick gaan dié patroon voortsit?)

Jou beswaar gaan daaroor dat Dan “persoonlik” raak oor Fourie. Ek sou met jou saamgestem het – as hy Roodt verkeerd was of die beledigings aangewend het bloot om Fourie te kwets. Dit doen hy glad nie. Hy wend feite en goeie logika aan om sy stellings dat Fourie 'n lafaard en verraaier is, te ondersteun. Dis eenvoudig: Fourie het deurgaans stelselmatig in woord, daad en beleid teen sy eie mense gekies. Dit maak van hom 'n verraaier. Toe vlug hy eerder as om die gevolge van sy verraad die hoof te bied. Dit maak van hom 'n lafaard. En 'n kosbare element soos suurstof behoort nie op verraaiers en lafaards gemors te word nie. Dit maak van Fourie 'n suurstofdief.

Soos enige ander liberalis druk jy jou kop onder jou arm wanneer jy dié redenasies nader. Jy het geen behoefte en geen bevoegdheid om die argumente te weerlê nie. Dan tjank jy maar oor Roodt se vermeende onbeskofdheid.

Die arme Frederick Fourie. Nie net is hy afgetakel en gestroop deur sy eie onnosele en verraderlike optrede nie, nou moet hy nog die vernedering ondergaan om verdedig te word deur 'n waghond wat maar toe uiteindelik 'n porseleinkakebeen en droplekkertande het. Jou manhaftigste poging om sy eer te verdedig is om aan te voer dat hy “sy werk met liefde en passie gedoen het”.

Jan-Hendrik, ek was in die weermag en ek het 'n lafaard of twee raakgeloop wat heeltemal in druksituasies gekraak het. Kom ek verseker jou, daar is niemand wat meer hartstogtelik is as 'n lafaard wat bedreig word nie. En verraaiers word dikwels deur hulle emosies oorweldig. Gaan vra maar die Amerikaners en hulle sal jou vertel dat Benedict Arnold 'n hartstogtelike man was. Passie is nie 'n inenting teen óf lafhartigheid, óf verraderlikheid nie.

Dis min of meer hier wat jy weer kripties raak in jou betoog. Jy tree vir Fourie in die bres, nie net omdat “hy sy werk met liefde en passie gedoen het” nie, maar ook onder andere omdat hy “saam met my (Jan-Hendrik Coetzer) hartseer moet wees omdat hy sy uittrede aangekondig het”.

Sug. Ek gaan nie eers iets sê nie.

Jan-Hendrik, jou liberale haarwortels wys onder die kleursel van jou verontwaardiging. Ek glo nie vir 'n oomblik dat jou gebelgdheid ontstaan het omdat Roodt valse aantygings teen Fourie gemaak het nie. As hy skromeloos gelieg het, sou jy tuis gevoel het by hom.

Maar dat hy so blatant die waarheid kan praat, dit is darem te erg vir enige liberalis om te sluk.

(En, Jan-Hendrik, ek is self besig om 'n rubriek oor Frederick Fourie en die integrasiedebakel by Kovsies te skryf. As jy dit te lese kry en jy voel genoop om daarop te reageer, probeer darem om iets sinvols in jou reaksie te sê.)

интернет магазин детских игрушек украинаДанильченко Харьков

Rasse-insident ontlok geen reaksie

ImageEk hoop en vertrou dat daar 'n orgie van verontwaardiging sal losbars oor hierdie aanval waarin drie blanke mans deur Asiate in Durban vermoor is in 'n uiters vreemde voorval wat skynbaar gehandel het oor 'n argument rondom penisgrootte.

 Dit sou komies gewees het, as daar nie 'n rasse-tragedie afgespeel het nie. Die feite spreek vanself: drie blankes is deur Indiërs vermoor nav 'n argument wat byna per definisie rasse-ondertone het, naamlik die verband tussen ras en penisgrootte.

 
Nietemin word die berig glad nie aan die groot klok as 'n rasse-insident gehang nie, veral nie in die Beeld nie. Mens kan jou

kwalik indink watter storm daarenteen sou losgebars het as dit die blankes was wat die Indiërs vermoor het. Dit sou vir weke lank voorbladnuus gewees het.

 

Beeld sou redaksionele stukke skryf wat die insident in skril terme veroordeel, soos oor die gewaande "insident" waar 'n swart vrou glo deur rassiste geteister is, maar wat niemand van die 54 000 toeskouers buiten sy glo gesien het nie.

 

Ek is kennelik naïef as ek uitsien na histeriese beriggewing op CNN, die BBC, Australiese, Chinese en Indiese koerante, soortgelyk aan dit wat plaasgevind het nav die Reitzhuis-voorval. In laasgenoemde het die "slagoffers" uiteraard vrywillig saamgewerk en is niemand beseer nie, maar daar was 'n grootskeepse uitbarsting en al wat blank en Afrikaner is, is kollektief veroordeel.

 

Helaas kan ek met vertroue voorspel dat hierdie blatante rassistiese moorde 'n stil dood sal sterf. Niemand gaan iets wat op die mees gewelddadige rassisme denkbaar neerkom, veroordeel nie. Daar gaan nie betogers buite die hof in Durban wees nie. Ons sal niks daarvan hoor in die buitelandse media nie.

 

Bes moontlik sal die kranksinnige linkervleuel wel reageer, maar dan bloot om die moord op die slagoffers self te blameer en die rassistiese moordenaars as die eintlike slagoffers te identifiseer. Apartheid sal sekerlik ook bygesleep word ter verontskuldiging.

 

Al gevolgtrekking wat mens hieruit  kan maak, is dat blankes se lewens veel minder belangrik is as andere se persepsies van swart skoonmakers se waardigheid.

— стоимость брекетов на зубыФильчаков

Praat kos niks; is jy bereid om die daad by jou goedkoop woorde te voeg?

Image09:12:23 "Gedurende apartheid het ons ons eie landsburgers opvoeding en menseregte ontneem en baie van hulle uit baie beroepe gehou en hulle is stelselmatig afgetakel. Ons skuld die land baie, maar ons waai omdat dit ons nie pas nie. Waar is ons gewete, waar is ons menseliefde, waar is ons geloof?"
Bostaande woorde is dié van die bekende mode-ontwerper Marianne Fassler in Sarie van Oktober 2008.

Geagte Marianne,

Ek wonder of jy al nagedink het oor wat dít jy so gladdebek tussen die glansblaaie kwytraak? Dit is maklik om te praat as jy nie die daad hoef te doen nie, maar is jy een van die mense wat die daad by die woord voeg?

Uit wat voorheen oor jou in tydskrifte publiseer is, is dit duidelik dat jy 'n baie bevoorregte jeug en kleintyd gehad het.

Daar is vele van ons wat nie die voorreg gesmaak het van onderrig by 'n Hongaarse kleremaakster nie. En nog baie meer van ons wat nie weet wat dit beteken om oorsee te gaan nie, anders as jy, wat verkies om na Mosambiek en die Seychelle te gaan omdat die water heerlik warm is daar. En ons kanse om dié voorregte te geniet, is seker nou nog minder nadat jy en jou soort die land op 'n skinkbord aan onopgevoede barbare oorhandig het.

Al wat ons vra, is 'n regverdige kans in die lewe, maar ons word dit nie gegun nie omdat ons blank is, en nie onbeholpe swartes nie.

Jou woorde getuig van iemand wat in absolute onkunde leef, iemand met rooskleurige brillense wat die lelik uit ons alledaagse lewe filtreer. En duidelik lewe jy die lewe van een van die bevoorregtes in ons die land, nie saam met ons wat moet spartel net om te bestaan nie.

Ek wil graag so paar goedjies vir jou uitlig:

Wat die ontneming van menseregte betref, glo ek dat baie van die swartmense in die apartheidsjare 'n heelwat beter en baie veiliger lewe gelei het as nou, al is hulle volksgenote aan die stuur van sake. Ek sê nie dat alles reg was nie, maar ek stel dit wel dat die meeste swartmense nou baie minder het om oor te lag as jare terug.

Jy moet dalk meer spesifiek wees oor watter menseregte hulle ontneem is, want een reg wat hulle wel gehad het, was die reg op veiligheid, en 'n doeltreffende polisiemag wat hulle beskerm het. Dit is meer as wat hulle nou kan sê. En ek kan byvoeg dat dit dié keer swartes is wat swartes van regte ontneem. Soos ook ’n doeltreffende regstelsel en howe. Hul foute ten spyt, het die gereg en die howe destyds die werk gedoen gekry.

As die apartheidsregering die swartmense wou ontneem het van onderrig, sou daar geen swart skole gewees het nie. Eintlik het die regering destyds uit sy pad gegaan om hulle van onderrig te voorsien. Blanke onderwysers is tydens die onluste met gepantserde voertuie na die skole in die townships aangery. Swart onderwysers het geskitter in hul afwesigheid, maar die blanke onderwysers het uit pligsbesef steeds elke dag skoolgehou. Moet dus nie praat oor onderwys wat die swartmense ontneem is nie.

En wie dink jy was die onnoseles wat elke keer as swartmense 'n skool – waarvoor hulle nie betaal het nie –  afgebrand het, die ding weer gaan bou het? Verseker nie die swartes nie. Dit was ons blankes wat so onnosel was om hulle te bederf met iets wat hulle nie verdien het nie.

Misdaad is buite beheer, gesondheidsorg is in sy peetjie en elektrisiteitsvoorsiening en onderwys al op die afdraande pad. (Natuurlik sal dit jou nie pla nie, want jou kleinkinders sal niks anders as die beste privaatskole besoek nie.) En jy dink dat die swartmense goed gedoen het sover? Dalk behoort jy ook aan ander dinge te dink.

Die staatsdiens wat destyds die land se paaie en ander infrastruktuur redelik goed in stand gehou het, is ten gronde. Dink jy dis die blankes se skuld? Jy mag reg wees, maar dis julle bloeiende liberale harte wat dit veroorsaak het, nie ons rassiste nie.

Want ons het probeer balans handhaaf, waar julle alles oorboord gegooi en die swartman net ingestop het, sy onvermoë om die taak te doen ten spyt. Julle liberale elemente het presies geweet waar dinge gaan eindig, maar hou julle nou blind vir wat nou aan die gang is. En nou is julle blaamvry en pak julle die skuld op ons, wat wel 'n werkende stelsel probeer behou het.  

Wat het ons nou? Totale wanorde en anargie, wat nog net nie op ’n volskaalse gewapende stryd uitgeloop het nie. En dan het julle die skaamteloosheid om ons Afrikaners te beskuldig?

Het jy al besluit wanneer "ons" genoeg betaal het en het jy al besluit watter deel van die "skuld" joune is om te betaal?

Wel, hier is so paar voorstelle om jou skuld te betaal.

1) Jy kan saam met jou familie (of sonder hulle) 'n Marianne Fassler Akademie, soortgelyk aan dié van Oprah Winfrey, stig. Dan kan jy gratis onderrig gee aan swart kinders, wat wel die potensiaal het om volgens jou beskeie mening êrens te kom in die lewe.

2) Jy kan jou pa ompraat om altyd gratis mediese sorg aan die swartmense te lewer.

3) Jy kan 'n mode-akademie stig wat swart mans en vroue gratis as mode-ontwerpers oplei, let wel, gratis. (Ek dink dit is iets wat jy dalk sou wou vermy, want hulle sal jou vinnig verbysteek met geldmaak omdat hulle velkleur tot hul voordeel sal wees.)

4) Jy kan dalk jou ma ompraat om gratis kunsklasse aan die arme agtergeblewe swartes te gee, om te help regstel vir wat jy aan hulle (die swartes) gedoen het.

Die feit dat jy as Marianne Fassler werk aan mense verskaf, maak verseker nie van jou 'n redder van die volk nie, en dit gee jou nie die reg om my as Afrikaner te beskuldig nie. Daar is blankes wat ondernemings het wat baie swartmense in diens het. Hulle lewer hulle bydrae om die sogenaamde "sosiale" skuld te betaal.

Wanneer sal jy tevrede wees dat ons en jou skuld betaal sal wees? Vertel tog asseblief sodat dat ons blanke Afrikaners kan leer wat om te doen.

Die feit dat jy sê mense vlug omdat hulle nie wil "betaal" nie, is sprekend van die arrogansie wat die geldstatus aan jou verleen. Daardie mense wat wel die land verlaat, het dalk baie meer betaal as wat jy ooit kan besef: met die verlies van lewens, besittings, verkragtings, aanrandings …

Hulle het besluit om te gaan omdat die prys te hoog is, en ek neem hulle nie 'n oomblik kwalik nie. Want dit kos moed om jou land agter te laat – dalk sal jy nog vorentoe uitvind presies hoeveel.

Jy matig jou regte aan waarop jy nie geregtig is nie, soos om mense te beskuldig van dinge waarvan jy niks weet nie. Dit is oningeligte, naïewe martelaars soos jy wat die land grootliks in die gemors gedompel het waarin ons nou is, en wat, as dinge te erg word, op die eerste die beste vliegtuig sal klim na groener weivelde en ’n veiliger lewe.  

железная дорога игрушкиtopcargo отзывы сотрудников