praag.co.za

Tag: apartheid

  • Leon Lemmer: Die beredeneerde regsheid van Samuel Francis

    Leon Lemmer: Die beredeneerde regsheid van Samuel Francis

    Die Amerikaner en trotse Suiderling, Samuel Francis (1947-2005), was ‘n historikus en joernalis wat met sy regse en ander geskrifte nasionale aansien verwerf het. Wanneer ‘n mens sy tekste lees, tref die diepte en oortuigingskrag daarvan jou dadelik. Hy het nie gewildheid gesoek nie en soms met sy onbesproke rasionaliteit sy vlakker en meer opportunistiese geesgenote teleurgestel, bv deur met redenasies aan te toon dat ‘n tuisland van Amerikaanse blankes nie realisties haalbaar is nie. Hieroor skryf ek volgende keer.

    In regse geledere is daar groot ondersteuning vir Francis se standpunt dat rasse ingevolge persoonlikheid, gedrag en ook intelligensie verskil. Vandaar die tradisionele Amerikaanse beleid van rassesegregasie. Maar hy het blankes nie beter as ander rasse geag nie; bloot dat blankes anders is, bv dat wittes omstandighede skep waarin hulle (en ander rasse) meer tuis voel as die omstandighede wat deur die leefwyse van nie-wit rasse daargestel word; vandaar die uittog van nie-wittes uit hulle woonbuurte en hulle intog in tradisioneel blanke gebiede. “Non-whites may indeed create a different civilization of their own, but it will not be the same as the one we as whites created and live in, and most of us (or even most non-whites today) would not want to live in it” (Francis, bron hier onder, Kindle 2162).

    Daar is ‘n omvattende versameling van Francis se geskrifte beskikbaar: Shots fired: Sam Francis on America’s culture war (FGF Books, 2006, 361p; Amazon Kindle $11,39). In hierdie rubriek bepaal ek my egter by sy politiek soos weerspieël in sy Essential writings on race (New Century Foundation, 2007, 119p; Amazon Kindle $5,64), met ‘n inleiding deur Jared Taylor.

    Met verwysing na die Bybel verklaar Francis prontuit: “Neither ‘slavery’ nor ‘racism’ as an institution is a sin” (116). Albei is immers eeue lank algemeen as normaal in ontwikkelde of beskaafde samelewings aanvaar. Dieselfde geld rassediskriminasie of “apartheid and colonialism” (123). Laasgenoemde twee bestaan nie meer in Suid-Afrika nie, maar rassediskriminasie is sekerlik nog met ons, maar hierdie keer word dit met oorgawe in die naam van regstelling, transformasie, of watter eufemisme ook al, ten koste van blankes bedryf.

    In die na-koloniale era “we see the transfer of power in almost every dimension of public and private life. Thus far, the transfer is more cultural than it is political or economic” (161). Francis verwys hier na Westerse lande. In die meeste voormalige kolonies is die eens blanke politieke mag aan nie-wittes afgestaan. “In South Africa, the transfer has already been completed” (154).

    Vir Francis gaan dit uiteraard hoofsaaklik oor Amerikaanse toestande. Oor kulturele magsoordrag aldaar skryf hy:

    “The Martin Luther King [public] holiday [introduced] in 1983 was the first and most important instance of the trend but by no means the last; indeed, it can be argued that the King holiday was merely the legitimizing agent of the attacks on other symbols that have occurred since. Attacks on the display of the Confederate battle flag and on other Confederate and Southern white symbols are now commonplace,* but the Alamo in San Antonio is another traditional white symbol that is also under attack – by Hispanics. The Custer battlefield in Montana now celebrates the Indian victory, although what is historically memorable about the battle of the Little Big Horn is not the victory of several thousand Indians over a small American cavalry detachment but rather the defeat of whites at the hands of non-whites” (161). [* “Attacks on the Confederacy really are: the opening salvo in an assault on everything that is distinctively European” (1478).]

    Die swartes wil nie hê dat die vlag wat die Suidelike state in die Amerikaanse Burgeroorlog (1861-1865) gebruik het in die openbaar vertoon word nie omdat dit glo aan die era van slawerny herinner. “Only with the advent of the ‘civil rights’ era [1960s] and of mandated racial equality have the Confederate flag and all other symbols associated with the Confederacy been singled out for attack, and of course the reason is that these flags and symbols are the emblems of a government and culture that was based on slavery and racial inequality. In an age in which the egalitarian imperative is absolute and ‘racism’ is virtually a religious taboo, continuing to honor and display these symbols in public – especially by state and local governments – constitutes an outright act of resistance to the dominant egalitarian orthodoxies” (1492). “It is now open season on all things Confederate” (1558). “The rejection of the Southern and American past was implicit in signs carried by black anti-flag demonstrators last winter [1999-2000] that read, ‘Your Heritage Is Our Slavery’” (1571). Wat die swartes verlang of eis is “the total extirpation of those parts of the Southern past they find ‘offensive’ (ie anything that does not glorify blacks) and the rewriting of the past to magnify and glorify the achievements of their own race” (1577).

    In Suid-Afrika matig nie-wittes en hulle blanke meelopers hulle die reg aan om ‘n verbod op die openbare vertoon van die vorige Suid-Afrikaanse vlag by bv sportbyeenkomste te plaas omdat dit glo aan apartheid herinner, asof die era van apartheid net sleg was. Daar is egter geen verbod op lof vir die afgryslike barbaarsheid en misdadigheid wat bv ANC/UDF- en PAC-terrorisme gekenmerk het nie. Ter verduideliking van wat hier bo staan: By Alamo is 180 blankes in 1836 deur Hispaniste gedood in die stryd om Texas se onafhanklikheid van Meksiko te verkry. Nie-wittes se oorwinning oor blankes by Alamo en by Custer mag gevier word maar nie blankes se oorwinnings oor Hispaniste en Indiane nie. Nie-wittes het in hierdie sin die kultuurstryd gewen. Die rede hiervoor is dat Hispaniste en Indiane, soos swartes en Asiate, etniese minderheidsgroepe in Amerika is en op grond daarvan as benadeeldes, as slagoffers van blanke boosheid, beskou word. Insgelyks mag die Voortrekkers se oorwinning by Bloedrivier eintlik nie meer gevier of selfs herdenk word nie omdat dit glo in nie-wit geledere aanstoot sal gee. Ook in die nuwe Suid-Afrika is die veralgemenende persepsie gevestig dat nie-wittes en veral swartes goed en blankes en veral Afrikaners sleg is. Op hierdie manier dring nie-wittes in Amerika en veral swartes in Suid-Afrika hulle wensbeeld van die geskiedenis aan die blankes op.

    “The holidays, public anniversaries, flags, songs, statues, museums, symbols, and heroes that a people shares are fundamental to its identity and its existence as a people. What we are witnessing on the official level of public culture in the attacks on these traditional symbols and their displacement by the symbols of other races is the effective abolition of one people and the gradual creation of another” (168). Dit is aan hierdie soort kultuurmoord wat Max du Preez meedoen as hy skryf dat Cecil Rhodes se standbeeld maar gerus verwyder kan word want hy het nooit van Rhodes gehou nie. Du Preez het nie die visie om te besef dat dit in ‘n reeksaksie teen standbeelde van blankes sou ontaard nie. Insgelyk het Wim de Villiers van die verwydering van die laaste oorblyfsel van wat eens die Verwoerd-gebou was ‘n openbare spektakel gemaak om die ANC en Open Stellenbosch ter wille te wees. Mense soos Du Preez en De Villiers, met hulle Hugenote-vanne en anders as Francis, het nie die insig om te besef dat kultuurmoord die aanloop tot die uitwissing van die blankedom kan wees nie.

    “Western movies now routinely define the whites as the villians and the Indians and Mexicans – or, even more fantastically, blacks – as the heroes or martyrs … It is routine also to display almost all criminals – rapists, murderers, robbers – as whites, though the statistical truth, of course is that violent crime in the United States is largely the work of non-whites” (175) al is hulle demografies die minderheid. Francis verwys na Mel Gibson se Lethal Weapon-reeks. “The second installment … depicted white South Africans – today’s Hollywood version of Nazis, no doubt – as masterminding drug smuggling into the United States” (181). Wanneer ek sodanige misleidende uitbeelding aanskou, dink ek: As rolprente en televisieprogramme en -advertensies die werklikheid weerspieël, het lande soos Amerika en Suid-Afrika glad nie ‘n ernstige misdaadprobleem nie.

    “While the explicit racial hatred of whites expressed in black-directed films is well known, an increasingly common theme in mainstream television and film is that of the dangers represented by hordes of violent and vicious white supremacists, skinheads, neo-Nazis, paleo-Nazis, and racist terrorists who seem to lurk in every city, behind every storefront, in every small town throughout the country, everywhere, all the time. Recently [1994], in the ABC-TV production of the eight-hour film of Stephan King’s The Stand, a tale of the final struggle at the end of the world between supernatural forces of good and evil, the personification of goodness and of God was an elderly black woman, while the devil was portrayed as a blue-eyed, blond-haired white man, whose evil followers waved the Confederate flag. Even at the end of the world, it seems, Hollywood cannot rid us of white racism” (181).

    “Today anti-white themes … provide the background and the context of popular entertainment” (195). “This is a calculated tactic aimed at seizing cultural legitimacy and cultural hegemony and ultimately coercive political power on behalf of non-whites at the expense of whites … It offers a conspirational interpretation of history in which whites are systematically demonized as the enemies of the black race, and a myth of black racial solidarity and supremacy. ‘Afro-racism’ is the ideological and political apparatus by which an explicit race war is prepared against the white race and its civilization, not as part of ‘rage’ nor as a response to ‘injustice’ and ‘neglect’ but, like any war, as part of a concerted strategy to acquire power” (201).

    Francis haal die volgende groot waarheid op: “Of course non-whites are by no means the only peddlers of anti-white racism. One of the most remarkable features of our interesting times is the degree to which whites themselves help dig their own racial and civilizational grave” (208). Die nuwe Suid-Afrika is ‘n skandalige toonbeeld hiervan. Verlooptes redeneer dikwels “that race is merely a social invention rather than a fact of nature and argues for the abolition of the concept of race as applied to whites. Racial identity is forbidden for whites but not for non-whites (or at least blacks)” (208), wat op dubbele standaarde neerkom. “Of course the explicit goal is to destroy white civilization by doing away with the symbols and institutions of the collective consciousness that defines the race and is the foundation of the culture” (215).

    “We know from the population projections by die US Census Bureau last year [1993] that by the middle of the next century [ie 2050] the present white majority of the United States will have dwindled to a minority in its own country, and given that fact and the increasing legitimization of anti-white racism in the United States, the situation in this country for whites is not going to get any better, to say the least. Of course, the revolution could not have succeeded or gone as far as it has without the active assistance of whites” (250).

    Bill Clinton is een van die wittes wat die anti-wit-revolusie in woord en daad aanhelp. Omdat die meerderheid Amerikaners teen 2050 na verwagting nie-wit gaan wees, het Clinton blankes gewaarsku om goed vir nie-wittes te wees anders gaan hulle vorentoe bars. Sy naïewe veronderstelling is dat as blankes bv swartes op die hande dra en hulle oorvergoed, hulle dieselfde teenoor blankes sou doen as hulle politieke beheer kry. Dit is egter dwaas om te veronderstel dat daar wederkerigheid gaan wees. In Suid-Afrika het die nie-wittes en veral die swartes tydens apartheid steen en been oor rassediskriminasie gekla omdat dit oneties en ‘n euwel is. Desnieteenstaande is rassediskriminasie nie in die nuwe Suid-Afrika verbied nie en word dit met oorgawe toegepas, maar hierdie keer ten koste van blankes. Tydens apartheid het nie-blankes geëis dat politiek uit sport gehou moet word. In die nuwe Suid-Afrika is politieke inmenging in sport meer as ooit tevore aan die orde van die dag. Die “apartheidsregering” het tuislande aan etniese groepe gegun maar die ANC-regime gun nie ‘n tuisland aan blankes of Afrikaners nie. Blankes word deur swartes uitgesonder vir verguising en nie vir verering vir alles wat hulle tot stand gebring het nie. Ek kan steeds nie die onoortrefbare dwaasheid glo dat toegelaat is dat alles wat sedert 1652 plaaslik opgebou is grootliks onverdiend in die skoot en beheer van die swartes beland het en dat daar geen greintjie (amptelike) dankbaarheid of selfs blote erkentlikheid uit daardie oord jeens blankes is nie.

    Volgens Francis is “the pervasive venom of universalism” (256) die onderliggende euwel. “In the universalist world-view, there is neither history nor race nor even species, neither specific cultures nor particular peoples nor meaningful boundaries. Therefore there are no concrete duties to race, nation, community, family, friend, or neighbor and indeed no distinctions to be drawn between neighbor and stranger, friend and foe, mine and thine, us and them. In the happyland of universalism, we owe as much to the children of Somalia – indeed more – than we do to the hapless citizens of Los Angeles … Even to invoke ‘our’ identity, our interests, our aspirations is to invite accusations of all the ‘isms’ and ‘phobias’ that are deployed to prevent further discussions and to paralyze the formation or the retention of a common consciousness that might at some point swell up into actual resistance to our dispossession (263).

    Max du Preez is een van diegene wat van ander mense (eerder as homself) verwag om die onderskeid tussen “ons” en “hulle” uit te wis. Daar is ook Wim de Villiers met sy globale benadering waarvolgens die Universiteit Stellenbosch eerder ‘n Afrika- en wêrelduniversiteit moet wees as een wat aan die groepbelange (soos die tradisies, geskiedenis, kultuur en taal) van Afrikaners reg laat geskied. Francis huldig die teenoorgestelde standpunt:

    “What we as whites must do is reassert our identity and our solidarity, and we must do so in explicitly racial terms through the articulation of a racial consciousness as whites” (283).

    “The reassertion of our solidarity must be expressed in racial terms for two major reasons. In the first place, the attack upon us defines itself in racial terms and seeks through the delegitimization of race for whites and the legitimization of race for non-whites the dispersion and destruction of the foundation of our solidarity, while at the same time consolidating non-white cohesivemess against whites” (283). “Secondly, we need to assert a specifically racial identity because race is real … I do not suggest that race as a biological reality is by itself sufficient to explain the civilization of European man – if race were sufficient, there would be no problem – but race is necessary for it, and it is likely that biological science in the near future will show even more clearly how necessary racial, biological, and genetic explanations are to understanding social and historical events more fully” (290).

    “The civilization that we as whites created in Europe and America could not have developed apart from the genetic endowments of the creating people, nor is there any reason to believe that the civilization can be successfully transmitted to a different people.* If the people or race who created and sustained the civilization of the West should die, then the civilization also will die. A mere cultural consciousness, then, that emphasizes only social and cultural factors as the roots of our civilization is not enough, because a merely cultural consciousness will not by itself conserve the race and people that were necessary for the creation of the culture and who remain necessary for its survival. We need not only to understand the role of race in creating our civilization but also to incorporate that understanding in our defense of our civilization. Until we do so, we can expect only to keep on losing the war we are in” (296).

    [* Dink aan hoe woongebiede, skole, universiteite en wat ook al wat blankes opgebou het vir nie-wittes en veral swartes onaanvaarbaar is en opsluit verander/getransformeer moet word om eerder vir hulle as vir blankes te pas.]

    Francis kom tot die gevolgtrekking “whites do not act cohesively or think of themselves as a unit, that whites have no racial consciousness … In the United States today, whites exist objectively but do not exist subjectively, and that is in my view the fundamental racial problem they face, the basic reason they (I should say ‘we’) are losing the racial war against us … the spineless abnegation of their own country and culture that is at the root of white male paranoia offers proof of the absence of a subjective existence” (310). “As long as whites continue to avoid and deny their own racial identity, at a time when almost every other racial and ethnic category is rediscovering and asserting its own, whites will have no chance to resist their dispossession and their eventual possible physical destruction” (317).

    Blankes wêreldwyd het myns insiens meer om op trots te wees as waaroor hulle skaam hoef te wees. Hulle moet hulle nie laat breinspoel deur nie-wittes wat hulle kritiseer met eensydige voorstellings waarvolgens blankes net sleg is en dat hulle skuldig daaroor moet voel nie. Ek was voorheen (soms) geneig om eerder kultuur- as rasverskille te beklemtoon, maar Francis maak ‘n oortuigende saak daarvoor uit dat blankes in hulle eie belang rasbewus moet word en dat hulle hulle nie moet laat intimideer deur bv swartes wat rasbewustheid by blankes as “rassisme” etiketteer nie. Rasbewustheid kom in groot mate by swartes voor en behoort as teenvoeter ook algemeen by blankes aangetref te word.

    Na aanleiding van die invalle van “barbare” in die Romeinse Ryk verwys Francis na “the Roman poet Juvenal’s [60-140 nC] famous line that ‘the Orontes [the main river of ancient Syria] empties its garbage into the Tiber” (942), die rivier by Rome in Italië. Gebeur iets soortgelyks dalk tans in veral Duitsland weens die instroming van immigrante uit die Midde-Ooste en van elders in die Derde Wêreld?

    “The perversion of our strengths into weaknesses is exploited against us and our rivals seek victory through our back doors. European Man can survive today only if he begins to recognize that victory through honorable combat is not enough; he must also be prepared to meet the challenges on the level of cultural combat, and the only way he can do so is through recovery of his racial heritage, the roots of who we are and where we come from as a people” (949).

    “Jared Taylor noted … ‘There is increasing evidence that personality traits … are under genetic control’ … we now know and are increasingly learning about the role of genetic forces (and therefore race) in shaping personality (and therefore culture)” (962). “Europeans have shown a tendency to neglect their own racial interests and … they find developing their own racial consciousness … difficult. As Jared Taylor noted … every other race tends to think in terms of its own race and group, and ‘Only whites pretend that pluralism and displacement are good things and that measures necessary to ensure group survival may be immoral.’ We tend to think that way because we are naturally prone to transcend subjective and particular interests and to idealize what is objective and universal” (989).

    Sedert die jare sestig gee die Amerikaanse regering, anders as voorheen, voorkeur aan immigrante uit die Derde Wêreld; dermate dat deesdae beweer word “America is a ‘nation’ defined by no particular racial or ethnic identity” (1150). Ben Wattenberg het hierdie nuwe realiteit soos volg geformuleer: “America is the ‘first universal nation’” (1150). Bill Clinton noem dit “an embrace of our common humanity” (1164). Hierdie selfverklaarde Amerikaanse etniese en kulturele identiteitloosheid hinder hom nie. Francis skryf: “The idea that America is or has been a universal nation, that it defines itself through the proposition that ‘all men are created equal’,* is a myth. Indeed, it is something less than a myth, it is a mere propaganda line invoked to justify not only mass immigration and the coming racial revolution but also the erosion of nationality itself in globalist free trade and a One World political architecture. It also justifies the total reconstruction and re-definition of the United States as a multi-racial, multi-cultural, and transnational swamp” (1185). Later vra Francis: “If they are born or created equal, do they remain equal?” (1198). [* Die tweede sin van die Amerikaans Onafhanklikheidsverklaring (1776) lui: “We hold these truths to be self-evident, that all men are created equal …” Francis noem dit “one of the most arcane – and one of the most dangerous – sentences ever written, one of the major blunders of American history” (1205).]

    ‘n Grondwetkenner word soos volg aangehaal: “Black freedom and equality were, and are, a revolutionary change in the original constitutional system” (1232). Francis skryf: “We are not and never were a ‘universal nation’ … defined by the equality clause of the Declaration” (1329). “A universal nation is … a total rejection of the American past and the national identity as we have always known it. Racial universalism is not simply an adjustment or a ‘reform,’ let alone a continuation of the proper direction of American history, but a revolutionary reconstruction of the American identity” (1336). “Without the common blood that made us a nation in the first place, there will be no American nation” (1383). In Amerika neem die ras- en kulturele revolusie sulke afmetings aan dat daar van die “new America” gepraat word (1798, 2121), wat uiteraard aan die frase “nuwe Suid-Afrika” herinner. Bill Clinton verwelkom die nuwe Amerika en noem hierdie proses “the third great revolution in America” (2114).

    “There are three general reasons why a revival of white racial consciousness and identity is needed. In the first place … race deeply affects and shapes cultural life” (2190). “What kind of society and how much civilization a people creates is now clearly known to be related to what kind of race they are, and the decline or disappearance of the white race can be anticipated to impoverish what remains of Western civilization” (2197). “Second, regardless of the role of biologically based racial differences in accounting for behavioral and cultural differences, whites, like any race, should wish to survive and flourish simply for their own sake … whatever their merits or flaws. Even the minimal rationale for racial survival is denied to whites today because of the constant demonization of whites that non-whites and whites themselves heap on them and because of the blindness of whites … to their own racial identity. And third, white racial consciousness is necessary simply as a means of self-protection. White racial identity is an integral component of the historic identity of America as a culture and a nation. The emergence of an explicit racial consciousness among non-whites in a country that remains (so far) majority white and in which whites have constituted the culturally defining and dominant race creates tensions that are already obvious and threaten to become far more dangerous and destabilizing in the future” (2203). Voorheen “white supremacy was able to exist at all only because whites possessed a powerful racial consciousness, and non-whites did not. Today, that situation is reversed – with ominous implications for the dwindling white population” (2250).

    Deesdae klink die BLM-frase, “Black Lives Matter,” dikwels op. Plaaslik is ons grusame ervaring dat baie blankes jaarliks in ons stede en dorpe en op ons plase vermoor word, dikwels deur swartes. Het dit nie tyd geword dat ons die BLIK-frase, “Blanke Lewens Is Kosbaar,” tot vervelens toe ophaal nie? Ons weet dit is die waarheid. Waarom word dit nie gesê nie? Dit is myns insiens hoogs onwaarskynlik dat ‘n Afrikaanse koerant weens die sug na politieke korrektheid hom in ‘n hoofartikel positief oor BLIK sou uitlaat. As Max du Preez net lof vir swart bewussyn het, word ruimte graag daaraan afgestaan; selfs aan sy verregaande bewering: “swart landgenote sedert 1994 méér as ons moes aanpas en toegee” (Netwerk24, 13 September). Vir blankes sal Du Preez nie ‘n lansie breek nie. Ewewig is nie in sy aard nie.

    Die lengte van hierdie rubriek is sodanig dat ek een van die belangrikste sake wat Francis beredeneer, die moontlikheid van ‘n tuisland vir blankes, nie kon insluit nie. Ek hoop om hierdie kwessie volgende naweek in my rubriek aan die orde te stel.

  • Heersende droogte aan apartheid toegeskryf

    Heersende droogte aan apartheid toegeskryf

    Die regering het Suid-Afrikaners versoek om water te bespaar, weens droogtevooruitsigte wat nie binne die afsienbare toekoms gaan verander nie.

    Apartheid is intussen weer blameer vir die heersende droogtetoestand. In die Oos-Kaap het ANC-lede gesê die waterskaarste is te wyte aan die ou wit regering.

    Gedurende ‘n raadsvergadering in Queenstown, wou ‘n wit raadslid weet, waarom die watervoorraad in die Oos-Kaap so swak bestuur word.

    ‘n Swart raadslid het hom toe as volg geantwoord: “Dit is die skuld van die ou apartheidsregime. Julle het die damme te groot gebou en nou sukkel ons om die damme vol te kry wanneer dit reën. Julle moes die damme kleiner gemaak het, dan het dit gouer vol geword en dan het ons genoeg water gehad voor die dam weer leeg word.”

    Die Interministeriële Taakspan oor Droogte sê die damvlakke in die land is op hulle laagste vlakke in jare.

    Die Minister van Samewerkende Regering en Tradisionele Sake, Des van Rooyen, het in die Parlement op ‘n nuuskonferensie gesê die gemiddelde damvlakke teen die vyfde September was 53 persent teenoor 63 persent verlede jaar.

    Die Mogale City-munisipaliteit wat Krugersdorp aan die Wes-Rand insluit, het intussen inwoners gevra om dringend water te bespaar.

    Dit volg na ‘n riglyn van die Departement van Water en Sanitasie dat munisipaliteite in Gauteng onmiddellik hulle waterverbruik met 15 persent moet verminder.

    Dit is weens die daling in die watervlakke in die Vaalrivier wat die hele Gauteng van water voorsien.

    ‘n Woordvoerder van die munisipaliteit, Nkosana Zali, sê mense behoort nie hulle motors met tuinslange te was nie, behoort korter te stort en krane toe te draai wanneer hulle tande borsel.

    Die Nelson Mandelabaai munisipaliteit in die Oos-Kaap het reeds daarin gelaag om meer as ‘n duisend lekkasies in die Uitenhagegebied reg te maak.

    Daar is reeds vierduisend lekkasies aangemeld omdat die talle lekplekke in die Uitenhage en Despatchgebiede nie herstel word nie.

    Munisipale amptenare van Port Elizabeth het intussen opdrag gekry om naweke in die gebiede te werk om die lekplekke te herstel.

  • Sydney Gregan: Dr Verwoerd en die reg op selfbeskikking

    Sydney Gregan: Dr Verwoerd en die reg op selfbeskikking

    Geen politikus uit die vergange blanke Suid-Afrika bly so aktueel soos dr HF Verwoerd nie, want byna daagliks word sy naam steeds in die media genoem. Steeds word hy óf verguis óf bewonder. By geleentheid van die vyftigjarige herdenking van sy sluipmoord op 6 September 1966, het dr SH Gregan van Nylstroom die volgende rubriek waarin sy denke oor selfbeskikking beoordeel word, geskryf.

    Sydney Gregan
    Sydney Gregan

    Vyftig jaar ná die dood van dr HF Verwoerd het die stof oor die beleid van apartheid steeds nie gaan lê nie. Daarom is dit dalk gepas om sy vertolking van hierdie beleid in oënskou te neem wat deur die vyande van die Afrikanervolk as ‘n vergryp teen ander volke gesien word. Die vraag is naamlik of dit nie te rym is met die reg op selfbeskikking van volkere wat vandag allerweë as ‘n internasionaal-erkende reg beskou word nie.

    Apartheid is deurgaans skerp veroordeel as sou dit ‘n miskenning wees van die reg op selfbeskikking. Dit is gedoen ten spyte van uitsprake van vroeëre regerings van Suid-Afrika dat apartheid juis uitdrukking gee aan die reg op selfbeskikking van volkere. In 1976 nog het die Minister van Buitelandse Sake, Hilgard Muller, soos volg verklaar:
    Our objective is self-determination for all the peoples in Southern Africa. The majority of every nation or population group should be enabled to elect their own Government….

    Verenigde Nasies

    Dr HF Verwoerd terwyl hy redakteur van 'Die Transvaler' was
    Dr HF Verwoerd terwyl hy redakteur van ‘Die Transvaler’ was

    Die tuislande (“Bantustans” – soos internasionaal neerhalend daarna verwys is) wat kragtens wetgewing onafhanklik geword het, is deur vroeëre Suid-Afrikaanse regerings beskou as die verwesenliking van die inwoners (volke) van daardie tuislande se reg op selfbeskikking. Die Verenigde Nasies het egter state aangemoedig om nie die sogenaamde TBVC-state te erken nie, ‘n stap wat buitengewoon was. Die Algemene Vergadering en die Veiligheidsraad het trouens van die standpunt uitgegaan dat die Suid-Afrikaanse regering die reg op selfbeskikking skend deur die beleid van apartheid en is verskeie resolusies in hierdie verband aangeneem. Daar is geargumenteer dat die daarstelling van hierdie “Bantustans”, soos dit genoem is, die beleid van apartheid sou voortsit.

    Suid-Afrika is deur die Verenigde Nasies beskryf as sou dit van “colonial nature” wees en :

    … alone and unique in basing its state upon a policy of dispossession and the perpetuation of alien and colonial type domination.

    Die groot probleem wat die internasionale gemeenskap met die toepassing van die beleid van apartheid gehad het, is dat daar vir die mense (volkere) besluit is wáár hulle hul reg op selfbeskikking moes uitoefen en dat die inwoners nie self daaroor besluit het nie. Die Suid-Afrikaanse regerings onder die Nasionale Party-bewind het Suid-Afrika gepartisioneer deur onafhanklikheid aan die swart volkere te gee (in gebiede wat tradisioneel en histories deur hierdie volkere bewoon is), waarna die restant dan as Blank Suid-Afrika bekend sou staan. Alles het daarop gedui dat ook aan die Indiërs en Kleurlinge soortgelyke onafhanklikheid gegee sou word.

    Die Verenigde Nasies se standpunt was dat selfbeskikking deur die geheel van die bevolking van Suid-Afrika uitgeoefen moes word in ‘n ongefragmenteerde (onverdeelde) Suid-Afrika soos dit bestaan het vóór 1976. Die Verenigde Nasies het sover gegaan om die regering wat Suid-Afrika regeer het vóór 1994 as onwettig te beskou en dat dit kwansuis geen reg gehad het om die mense van Suid-Afrika te verteenwoordig nie. Nie alleen is die stryd van die sogenaamde bevrydingsbewegings as geregverdig beskou nie, maar ook die gewapende (terroriste-) stryd teen die apartheidsregering is as geregverdig geag. Laasgemelde regverdiging het klaarblyklik daarin bestaan dat die inwoners van Suid-Afrika deur dwang onderdruk is wat ‘n onwettige handeling daargestel het en dat die teenstaan daarvan selfverdediging was wat geregverdig was (“may fight to defend and attain its right to self-determination”). So is geweld teen Suid-Afrika (juridies) gewettig.

    Twee regsbeginsels wat in die geval van die onafhanklike swart state ter sprake was, is:

    • die selfbeskikkingsreg van mense, en
    • dat bestaande nasionale entiteite nie verdeel mag word nie.

    Laasgenoemde is dan ook die vernaamste argument wat die Verenigde Nasies as skild vir sy standpunt téén die TBVC-state gebruik het. Met die Deklarasie oor die Verlening van Onafhanklikheid aan Koloniale Gebiede en Mense is Afrikastate teen afskeidingsbewegings beskerm. In die geval van die TBVC-state word dit egter teen ‘n moederstaat en ‘n afstigtingstaat gebruik waar beide vrywillig besluit het om twee state uit een te skep. Wat uit die oog verloor is, is dat daar in die geskiedenis van die internasionale reg baie state ontstaan het wat uit ‘n vorige eenheidstaat ontstaan het soos bv die Federale Republiek van Duitsland en die Duitse Demokratiese Republiek. So het Sirië van die Verenigde Arabiese Republiek en Pakistan van Indië afgestig en Ruanda en Burundi het ook uit ‘n voormalige eenheidsgebied ontstaan.

    Die tweede beginsel wat by die onafhanklikheid van die TBVC-state ter sprake was, is dié van selfbeskikking van mense. Indien selfbeskikking ‘n reg is wat verskillende groepe met eiesoortige karaktereienskappe toekom, is daar geen rede waarom die onafhanklikheid van hierdie state (tuislande) nie gesien kan word as die vervulling van hierdie gebiede se mense se reg op selfbeskikking nie.

    Daar kan gevolglik met reg geargumenteer word dat die onafhanklikheid van die TBVC-state juridies in ooreenstemming was met die wese van selfbeskikking van mense (volkere).

    Om die reg van selfbeskikking in die Suid-Afrikaanse verband in perspektief te plaas, moet die vraag gevra word wie op hierdie reg aanspraak kan maak. Die reg behoort aan ‘n volk wat weens sy eiesoortige karaktereienskappe hom as ‘n eenheid identifiseer en weens sy begeerte om sy besondere eienskappe te behou, sy reg uitoefen om oor sy eie lotgevalle te beskik.

    Wegbeweeg van apartheid

    Sedert die bewindsaanvaarding van John Vorster in 1966 is daar ‘n tweeslagtige beleid gevolg ten aansien van die beleid van apartheid deurdat die beleid nie gepaardgegaan het met volkome skeidingsmaatreëls nie. Daar is enersyds steeds voortgegaan met die beleid om onafhanklikheid vir tuislande daar te stel vir die swart volkere, maar andersyds is integrasie op verskeie vlakke van die samelewing goedgekeur en inderdaad deur die regering aangemoedig, ten spyte van die Vorster-, Botha- en De Klerk-regerings se ontkennings. Daarbenewens is ‘n beleid van integrasie gevolg ten opsigte van die Kleurlinge en Indiërs deurdat volledige skeiding nie meer as antwoord gesien is wat betref hierdie twee bevolkingsgroepe nie. Daar is gevolglik stelselmatig afstand gedoen van die beleid van apartheid soos dr Verwoerd dit gesien en geïmplementeer het. Dit het daartoe bygedra dat die res van die wêreld die daarstel van tuislande vir sommige volkere as ‘n “onteiening” van die reg van die meerderheid gesien het.

    Om die vraag te beantwoord of die beleid van apartheid selfbeskikking daarstel, alternatiewelik ‘n ontkenning is van die reg tot selfbeskikking, moet die begrip apartheid gemeet word aan die definisie van die begrip selfbeskikking. Waar selfbeskikking kortweg omskryf kan word as die reg van ‘n groep of volk (of die inwoners van ‘n grondgebied) om self oor hulle toekoms te besluit en die uitgangspunt is dat ‘n volk of die inwoners van ‘n grondgebied vryelik moet kan besluit oor hulle politieke toekoms en die regering wat oor hulle regeer, kan geargumenteer word dat apartheid (afsonderlike ontwikkeling) juis hierdie doelstellings wou verwesenlik. Dit is daarom nodig dat gekyk moet word na wat die bedoeling met die beleid was.

    Dr Verwoerd se beleid

    Suid-Afrika het veral sedert die bewindsaanvaarding van dr HF Verwoerd in 1958 besluit om ‘n beleid te volg wat nie bloot gerig was op blote skeiding (segregasie) nie, maar op skeiding tesame met selfregering vir die verskillende bevolkingsgroepe van Suid-Afrika. Die aanvoorwerk daarvoor is reeds deur Verwoerd se voorgangers gelê.

    Ook die Tomlinsonkommissie het in geen onduidelike taal gestel dat daar gestreef moes word:
    na die bestaan van afsonderlike gemeenskappe in hul afsonderlike gebiede waar elkeen die volle geleentheid tot eie uitlewing en ontwikkeling sal hê.

    Dr Verwoerd word allerweë as die “groot apostel” van apartheid beskou en daarom moet gekyk word na wat hy tydens sy ampstermyne as Minister van Naturellesake en Eerste Minister oor die beleid en die doel daarvan gesê het. In 1956 het hy tydens ‘n debat in die Parlement gestel dat:
    Suid-Afrika hom met alle krag moet inspan om die skeiding tussen blank en nie-blank tot die hoogste mate teweeg te bring.

    Op 12 November 1958 het Dr Verwoerd hierdie beleid soos volg geformuleer:

    ‘n Mens kan jou nie ‘n toekoms vir Suid-Afrika voorstel wat nie in een van die twee rigtings ontwikkel nie: Óf die Bantoe sal sy regte moet hê in sy eie gebiede en die blanke volk regeer in sy gebied, òf daar sal ‘n deurmekaar Suid-Afrika moet wees met die heerskappy in die hande van die meerderheid, naamlik die Bantoe.

    Op 27 Januarie 1959 gaan hy verder deur die beleid soos volg te verduidelik:

    Ek sorg ook dat ek ‘n pad kies waarin die blanke aan die een kant in sy gebied die volle bestuursreg alleen behou, maar waarin ek aan die Bantoe, onder my sorg as voog, die volle geleentheid gee om in hulle gebiede hul voet te sit op ‘n pad van ontwikkeling waarop hulle kan vorder ooreenkomstig die vermoë wat hulle het.

    In dieselfde toespraak stel hy dat daar gesorg moet word dat die buitewêreld besef en dat die Bantoe besef, dat ‘n nuwe tydperk ontstaan,
    ’n tydperk waarin die blanke wegbeweeg van diskriminasie teenoor die Bantoe wat sy eie gebiede betref; dat hy hom plaas op die eerste stap van ten volle ontwikkeling.

    Hy het hierdie toespraak afgesluit met die woorde:

    Ons wil opbou ‘n Suid-Afrika waarin Bantoe en blanke as goeie bure langs mekaar kan woon en nie as mense wat in gedurige twis om heerskappy verkeer nie.

    Daar is dan ook onmiddellik voortgegaan om wetgewing te implementeer ten einde hieraan uitdrukking te gee. Op 20 Mei 1959 het dr Verwoerd verklaar dat daar geen perke rus op die strewe van die Bantoe om hul gebiede tot onafhanklike state te ontwikkel nie. Hy verklaar dat hy:

    … liewer op die ou end sit met ‘n kleiner staat in Suid-Afrika wat blank is … as met ‘n groter staat wat al klaar weggegee is aan Bantoe-oorheersing.

    Op 24 Mei 1959 in ‘n openbare toespraak te Vrede in die Oranje Vrystaat stel dr Verwoerd die beleid soos volg:

    Die wêreld moet oortuig word dat die blankes in Suid-Afrika ook ‘n reg het. Die blanke gaan as blanke sy gebied regeer, maar hy gaan aan die Bantoe sy gebiede gee waarin hy self kan regeer.

    Sy opmerking op 5 September 1959, toe hy gereageer het op die Verenigde Party wat beweer het dat die Nasionale Party met sy beleid die land wil verdeel, is waarskynlik aanduidend van sy siening van die historiese verloop van sake in Suid-Afrika. Hy het verklaar:

    Ons wil nie die land verdeel nie; die geskiedenis het hom verdeel.

    Dit is natuurlik so dat die blankes in Suid-Afrika met die Afrikaner aan die voorpunt ‘n bepaalde siening oor die skeiding wat daar tussen blank en nie-blank moes plaasvind, gehad het en dat dit deurgaans in wetgewing neerslag gevind het. Dit was die uitgangspunt sedert die tyd van die Voortrekkers. Die siening was naamlik dat daar ‘n gebied bekend as “Blank” Suid-Afrika ontstaan het wat deur middel van besetting, onderhandeling en ruiltransaksies op ‘n wettige wyse bekom is. Hierdie siening is bestaanbaar met die beginsels oor die verkryging van grond in die internasionale reg.

    Hendrick+VerwoerdVerwoerd se beleid het daarop neergekom dat blote skeiding onvoldoende was in die lig van die aanspraak van volkere op volledige selfbeskikking, asook die aandrang op stemreg en veral om op die hoogste vlak van ‘n land se regering verteenwoordig te word.

    Verwoerd het van die standpunt uitgegaan dat die blanke homself slegs sou kon handhaaf in die toekoms indien die beleid van skeiding die ewigdurende beleid van Suid-Afrika bly. Hy het dit nie beskou as dat die waardigheid van mense aangetas word nie, want soos hy gestel het:

    …you accept differences between people. We do not want to discriminate in the ultimate end, we want to differentiate.

    Ook ten opsigte van die Kleurlinge en Indiërs was dr Verwoerd dieselfde mening toegedaan, naamlik dat skeiding die aangewese weg was en dat die selfbeskikking van hierdie groepe langs die weg van volkome skeiding en deur middel van selfbestuur in eie gebiede moes geskied.

    Daar is gevolglik deurgaans van die standpunt uitgegaan dat die blankes ‘n “historiese reg” op “Blanke grond” het, maar tegelykertyd is die reg op selfbeskikking van die ander volkere nie ontken nie.

    Dr Verwoerd wou die beleid tot sy volle konsekwensies wou deurvoer, naamlik dat volledige skeiding moes plaasvind met volwaardige selfregering. Hierdie uitgangspunt het ‘n totale verdeling van die land tussen ‘n Blanke staat en swart state voorsien.

    Begronding van partisie

    Die vraag op welke grondslag die argumente ten gunste van partisie berus, is onder meer:

    1. Wie was eerste waar? Die oorspronklike bewoners (besetters) sou dan op daardie grond wat hulle beset het, geregtig wees.
    2. Daar bestaan ‘n groot identiteitskloof tussen die verskillende volkere in Suid-Afrika en is hierdie kenmerke betreklik onveranderlik. Partisie is dus gegrond op identiteitsbeskerming.
    3. Die blankes en die Afrikaners was ‘n steeds kleiner wordende getalleminderheid en sou in ‘n eenheidstaat verswelg sal word. Daarom was die afgrensing van ‘n eie, eksklusief blanke en Afrikaner-volksbodem ‘n voorvereiste vir die moontlikheid tot sinvolle, konstruktiewe en positiewe gesprekvoering en samewerking met die ander volkere van Suid-Afrika.
    4. Afrikaners as ‘n volk, was soos die ander volkere, ook op selfbeskikking geregtig. In die geval van die Afrikaner in Suid-Afrika kon die behoefte aan selfbeskikking slegs deur partisie en selfregering vervul word.

    Argumente teen partisie

    Verskeie argumente is voorgehou waarom partisie nie kon slaag nie. Een was dat die reg op partisie en sesessie nooit gepositiveer is in die sin dat dit as afdwingbare reg erken is nie. Daarbenewens is daar groot meningsverskille oor die woord “peoples” in internasionale konvensies. Daar word dan ook aangesluit by die meerderheidstandpunt in die Internasionale Reg wat betref die feit dat die staat in sy geheel op selfbeskikking geregtig is en nie die onderskeie komponente binne ‘n staat nie, asook oor die afweeg van die territoriale integriteit van die staat teenoor die regte van minderhede.

    Tog bestaan verskeie voorbeelde wêreldwyd waar partisie en sesessie toegepas is. Ná 1994 kom Eritrea en Suid-Soedan tot stand — voorbeelde wat as niks anders nie as sesessie (afskeiding) beskou kan word.

    Weliswaar het die Suid-Afrikaanse situasie talle ander probleme wat in die pad van partisie en sesessie staan. Die volksgroepe woon hoe later, hoe meer, verspreid en deurmekaar wat groot bevolkingsverskuiwings sou impliseer. Daar is ook onduidelikheid oor wie (watter volkere) op partisie aandring en hoe groot die meerderheid(stem) moet wees wat daarop aandring binne ‘n volk.

    Internasionale reaksie op apartheid

    Die apartheidsbeleid van die Suid-Afrikaanse regering en waarvan dr Verwoerd seker die vernaamste vertolker was, is hewig gekritiseer. Wat egter nie aldag besef word nie, is dat hierdie beleid ook vanuit die buiteland aangeprys is. So het lord Fraser in die Britse Hoërhuis hom soos volg oor die beleid van skeiding uitgelaat:

    This is not the best way of life. Indeed, no attitude of men towards each other which involves class distinction or racial discrimination is the best way of life. But mankind has lived with it for a very long time, and we have had to resort to it from time to time. We could not solve the Irish problem without partition; we could not solve the Indian problem without partition, and the same thing applied in Palestine where there was partition … Why is this? It is because certain persons of different races . . . dislike each other so much, or have such different ways of life, or are at such different stages of development, that they cannot or do not live comfortably together. It is better then . . . to separate them than to continue with the difficulties which arise and which sometimes become intolerable….I refer . . . to the Transkei. The Government which has been set up in the Transkei is almost an exact replica of the Government which we have had in Basutoland for the last five years…. I am bound to say that I think both of them are a good idea, and I can see no logical reason why we British should praise what we have done in Basutoland and criticise the South Africans for what they have done in the Transkei, because the two things are identical.”

    Apartheid en Uti Possidetis

    Die beleid van apartheid is deur internasionale regslui beskou as ‘n skending van die beginsel van uti possidetis. Laasgemelde beteken dat die koloniale grense van state (al is dit hoe arbitrêr getrek deur die imperiale magte), nie gewysig kon word nie. Die internasionale gemeenskap het geargumenteer dat Suid-Afrika die land wil opkerf en die swartes hulle regte só wou ontneem. Dr Verwoerd se antwoord daarop was dat die geskiedenis self hierdie grense getrek het en dat hierdie gebiede in elk geval deur hierdie mense bewoon is. So het hy op 11 September 1962 gestel dat die regering nie Transkei of Zoeloeland geskep het nie, net so min as wat Engeland Basotoeland (Lesotho) en Swaziland geskep het. Dit was volgens hom ‘n (natuurlike) verdeling wat deur die geskiedenis gebring is en dat, soos in Europa, Suid-Afrika probeer om met grenslyne orde te skep en daardeur die blanke se erfreg te verseker.

    Dit is interessant om daarop te let dat die wêreldgemeenskap sterk te velde trek ten gunste van die beginsel van uti possidetis in sekere gevalle, soos Suid-Afrika, maar waar daar ‘n afskeidingsbeweging is wat uiteindelik hulle onafhanklikheid verklaar, soos in die geval van Eritrea (wat suksesvol afgeskei het van Ethiopië, en erken is), die beginsel van uti possidetis blykbaar nie meer aanwending vind nie. Wat inderdaad gebeur is dat die internasionale gemeenskap somtyds geen ander keuse het as om kennis te neem van ‘n nuwe feitelike situasie nie; en dit selfs aanmoedig, soos ook in die geval van Suid-Soedan…

    Die ander argument wat teen die beleid van dr Verwoerd gehou word, is die feit dat die meerderheid van die bevolking van die RSA nie die “selfbeskikking” soos hy dit gesien het, wou hê nie. Die vraag wat hier gevra moet word, is: Watter meerderheid? Indien die bevolking van ‘n land in sy geheel gesien word, sal klein volkere nooit ‘n aanspraak kan hê op volledige selfbeskikking nie en word die historiese aansprake van volkere op grondgebiede eenvoudig van die tafel gevee. So ‘n standpunt neem as vertrekpunt bloot die de facto situasie in ‘n land sonder om die demografie en historiese verloop van so ‘n land en dié se inwoners in aanmerking te neem.

    Daar kan met reg geargumenteer word dat dr Verwoerd die ontwikkeling van selfbeskikking eintlik vooruitgeloop het met die stappe wat hy in Suid-Afrika wou implementeer. Dit is wel so dat daar vandag gesê kan word dat die meerderheid van die Suid-Afrikaanse bevolking die weg van “selfbeskikking van die geheel” (wat niks anders is as blote meerderheidsregering nie) gekies het, maar is dit ook ‘n feit dat die keuse van selfbeskikking in ‘n eie grondgebied nooit aan die verskillende volksgroepe by wyse van ‘n referendum of volkstelling gestel is nie. Die skep van bepaalde persepsies (en aanblaas van ‘n negatiewe stemming) oor die aangeleentheid het dit eintlik onmoontlik gemaak om die saak objektief te beredeneer.

    Die bewoording van die huidige Grondwet bevestig die eensydige aanname wat hierbo gemaak is dat daar van die standpunt uitgegaan word dat daar op die reg op selfbeskikking voldoen is toe elke inwoner van hierdie land wat stemgeregtig is, in 1994 (en dus ook daarna) die geleentheid gekry het om te stem. Artikel 235 maak wel voorsiening daarvoor dat die reg van enige gemeenskap wat ‘n gemeenskaplike kultuur- en taalerfenis deel, se reg op selfbeskikking erken word “binne ‘n territoriale entiteit in die Republiek of op enige ander wyse, soos deur nasionale wetgewing bepaal”. Op die oog af lyk dit asof daar inderdaad voorsiening gemaak word vir die reg op selfbeskikking van ‘n groep deur die huidige Grondwet. By nadere ontleding wil dit egter voorkom of dit geregverdig is om te argumenteer dat die bewoording so beperkend is dat die “reg” wat geskep is eintlik niksseggend is. Nasionale wetgewing, dus die wil van die meerderheid, sal bepaal of die minderheid (groep wat op die reg aanspraak maak) wel sodanige reg sal hê en op welke territoriale entiteit in die Republiek sodanige aanspraak gevestig kan word.

    Volkstellings

    Die internasionale wêreld is baie gesteld daarop dat waar selfbeskikking ter sprake is, die mening van die mense by wyse van ‘n volkstelling of referendum verkry moet word. So het die Krim dan ook deur middel van ‘n referendum aangedui dat hulle hulle by Rusland wou skaar — tot ergernis van die VSA! Wat in Suid-Afrika gebeur het, is dat die bevolking bloot as ‘n geheel beskou is en dat die uitslag van die 1994-verkiesing gesien is as ‘n duidelike standpuntinname vir selfbeskikking van die bevolking van Suid-Afrika as ‘n geheel.

    Laasgenoemde is niks anders nie as ‘n ontkenning van die reg op selfbeskikking soos dit deur dekades heen ontwikkel het, synde die reg duidelik bedoel is om aan volkere (groepe) toe te kom en nie bloot aan die totale inwoners van ‘n land nie. In hierdie verband dui die toenemende ontevredenheid van talle volkere na die 1994-verkiesing op die feit dat nie aan hulle strewe na selfbeskikking voldoen is nie. Toe die verskillende volkere in die ou USSR en Joego-Slawië enigsins in die geleentheid gestel is om hulle voornemens oor hulle afsonderlikheid uit te spreek, het hulle ondubbelsinnig verklaar dat hulle die reg op selfbeskikking binne eie staatsverband wil uitoefen.

    Daar kan trouens aangevoer word dat nie een volk in Suid-Afrika tans die reg op selfbeskikking het nie maar dat daar bloot meerderheidsregering is ten aansien van die geheel van die bevolking van Suid-Afrika.

    As ‘n volkstelling dan die laaste vereiste is waaraan voldoen moes word, sou dit in elke geval deur die onderskeie swart volkere in hulle eie gebiede gedoen kon gewees het. Maar eers was dit nodig om die nodige skeiding daar te stel en ook die blanke se voortbestaan te verseker deur hom nie uit te lewer aan die wil van ‘n swart meerderheid nie.

    Opsommend

    Daar is vandag (steeds) twee hoofdenkstrome binne Afrikanergeledere. Die een groep, wat as liberaaldenkend beskou kan word, sien die Afrikaner se toekoms binne ‘n verenigde Suid-Afrika. Daarmee saam word begrippe soos “geen diskriminasie”, die “reënboognasie”, eenvormigheid, nuwe “saambindende nasionale simbole” ensovoorts, gepropageer.

    Teenoor hierdie groep staan diegene wat hul op die Afrikaans-nasionale basis stel en van die standpunt uitgaan dat die Afrikaner ‘n reg op selfbeskikking binne ‘n eie gebied moet hê om sy selfbehoud en sefverwesenliking te verseker. Diegene wat hulle op die nasionalistiese basis stel, beskou die strewe na volwaardige selfbeskikking en selfbetuiging as die enigste waarborg vir uiteindelike selfbehoud en selfverwesenliking binne ras- en volksverband. Hulle staan in skrille kontras en in direkte stryd met diegene wat Suid-Afrika as multi-etniese eenheidstaat sien en hulle daarvoor beywer.

    Hierdie stryd in Afrikanergeledere duur voort te midde van die feit dat die Afrikaner se posisie in vele opsigte verswak het sedert 1994. Daarbenewens moet daardie Afrikaners wat hulle beywer vir die behoud van Afrikaans, volkseie skole, volkseie instellings en Afrikanerselfbehoud op elke terrein van die samelewing, toesien hoe daar enersyds uit eie geledere weerstand daarteen gebied word, en andersyds deur die regering van die dag toenemend stappe geneem word om die uitlewing van hierdie waardes onmoontlik te maak. Alles wat eie aan die Afrikaner is, waaronder sy taal, sy godsdiens, sy feesdae, sy kultuurgoed, en sy instellings word geminag en gekortwiek.

    Die toekoms

    Die aanspraak op selfbeskikking en nasionalisme oorvleuel in talle opsigte. In Suid-Afrika het die oplewing van nasionalisme altyd gepaardgegaan met die stryd en strewe van die Afrikaner om ‘n eie staat, dit wil sê volledige eksterne selfbeskikking.

    Om die grootste vorm van selfbeskikking te beleef, beteken dat ‘n volk soewereine onafhanklikheid binne ‘n eie staat (en dus geografiese gebied) moet hê. Die Afrikaner is geen uitsondering nie. Die opheldering en in sommige gevalle selfs aktiewe voortstuwing van die tradisioneel identifiseerbare kenmerke van Afrikaner-nasionalisme, is ‘n werklikheid wat op feitlik elke lewensterrein waargeneem kan word. Die beskerming van menseregte het nie die Afrikaner se aansprake op selfbeskikking ondervang nie. Inteendeel, dit poog om dit uit te wis. Die verwesenliking van individuele regte is die verwesenliking van enkelinge se aspirasies en dikwels ten koste van groepe se aspirasies.

    Die menseregte-leerstuk verteenwoordig ‘n humanisties-gefundeerde individualisme, en staan in teenstelling met nasionalisme omdat nasionalisme vanuit die groep (volk of nasie) spruit, dit ‘n kollektiewe gedragspatroon vereis, en die individu sy begeertes en ideale binne die groter groepsverband soek.

    Die beskerming van taal-, kultuur-, en godsdienstige regte binne ‘n grondwetlik verskanste handves van menseregte is beperkend met betrekking tot die Afrikaner se strewe na selfbetuiging. Dit is onmoontlik om aan meer as een groep binne dieselfde gebied selfbeskikking te gee.

    Die Afrikaner se strewe na ‘n reg op selfbeskikking sal slegs in ‘n afsonderlike konsititusioneel-staatkundige bestel (en gevolglik in ‘n eie grondgebied) ten volle verwesenlik kan word. Die kanse dat dit deur vreedsame partisie kon gebeur, het in 1966 gesneuwel. Nou bly moontlik net (eensydige) sesessie oor.

    Dr Verwoerd het verder vooruitgesien as wat meeste besef. Partisie soos wat deur Verwoerd beoog is, kon aan elke volk op vreedsame wyse selfbeskikking verseker. Sesessie, alhoewel ‘n drastiese stap, kan moontlik ‘n tussentydse oplossing wees in die lig van die toenemende volksmoord op die blankes. Daarmee word bedoel dat ‘n “veilige hawe” moontlik as vertrekpunt beskou kan word op weg na die herstel van die blankes se historiese erfenis.

    ‘n Onbereikbare ideaal? Was dit dan nie dr Verwoerd se uitgangspunt dat die ideaal sterker is as die werklikheid is nie!

  • ‘Afrikaner-elite’ kleef krampagtig aan verslete identiteit

    ‘Afrikaner-elite’ kleef krampagtig aan verslete identiteit

    Die probleem met die Afrikaner-elite is dat hulle hulself as “progressief” beskou, maar in wese nie besef dat ons nie meer in die 80’s leef nie. Hul beweerde gronde vir hul verset teen die Afrikaner, nl. apartheid, het lankal verdwyn.

    Hulle weier om te aanvaar dat die bordjies verhang is en dat om steeds hulself teen die Afrikaner te verset, dieselfde is as om ‘n eens magtige resiesperd, wat intussen geval het en nou op die grond lê, aan te hou skop.

    Die Afrikaner-elite se grootste probleem is dat hulle hele identiteit sodanig saamgestel is om wit oorheersing af te takel. Wit oorheersing is al lankal ‘n vergetelheid, maar die Afrikaner-elite se identiteit het egter onveranderd gebly.

    Nou dat die Afrikaner-elite nie meer hul identiteit kan manifesteer deur apartheid te probeer aftakel nie, omdat apartheid iets van die verlede is, probeer hulle allerhande nuwe maniere vind om relevansie aan hul identeit te verleen.

    Dit is hoekom Max ons nog so nou en dan herinner hoe sleg apartheid was – om apartheid af te takel is al wat hy het en ooit sal hê en die enigste manier hoe hy kan waarde toevoeg tot die samelewing.

    Dit is egter onverklaarbaar hoekom jonger generasie opkomende Afrikaner-elites, soos Adriaan Basson, die identiteit van ‘n anti-apartheid stryder probeer aanneem. In ‘n land waar al ons probleme te make het met die huidige regering en die onderontwikkeling in Afrika, moet ‘n mens hard probeer dink om te verstaan wat Basson en Kie. se insentief nou eintlik is om ‘n anti-Afrikaner propagandaveldtog voort te sit. Geld? Politieke druk?

    Die kommentaarareas van Netwerk24 is altyd net vol kritiek teenoor die skrywers en menings wat gepubliseer word – niemand is meer lus vir verligte witmense se gesanik oor hoe jammer witmense moet wees nie en hoe alles witmense se skuld is nie. Die Beeld se lesertal het bv. met 40000 gedaal na die Beeld se skaamtelose gelykstelling van die Puk-kampus aan ‘n Nazi-opleidingskamp.

    Klaarblyklik steur Naspers hulle nie aan al hul lesers se kritiek nie, want hulle ploeter net voort in dieselfde rigting. Inderdaad interessant.

    My eintlike vraag is: hoe kan die “gewone” Afrikaner sy verset teen die verloopte Afrikaner-elite manifesteer? In Amerika is Donald Trump en in Engeland Brexit onderskeidelik die fasiliteerders vir die populistiese verset van hul “gewone” mense teen die elite. Wie/wat is die Afrikaner se fasiliteerder?

    Wat my ook bekommerd maak, is die feit dat dit Amerikaners en Europeërs omtrent ‘n dekade geneem het om wakker te skrik en ‘n massiewe teenreaksie teen die elite se immigrasiebeleid en linksheid te toon. Wit Suid-Afrikaners word al vir twintig jaar gemarginaliseer en geteiken deur aggressiewe wetgewing, maar slegs enkele stemme het al in opstand daarteen gekom.

    Die linkse propagandamasjien, Naspers, moet eenvoudig vervang word deur ‘n medium met ‘n meer gebalanseerde en pro-Afrikaner inslag. Ek meen, Beukman gebruik die woord “ironie”, maar besef hy nie dat die grootste ironie is dat ‘n Afrikaanse koerant, wat ten minste vir goeie besigheidsdoeleindes pro-Afrikaans behoort te wees, vir hom en sy meelopeers anti-Afrikaanse lugtyd gee.

    Dit is net so goed KFC stuur ‘n veldtog van stapel om mense aan te moedig om op te hou hoender eet, omdat ‘n vegetariese lewenstyl beter is.

    Basson en Gouws en Max se stemme moet versmoor word deur teenvoeterstemme van jong, pro-Afrikaanse, pro-Afrikaner mense wat ‘n nuwe mentaliteit ten toon stel.

    Maar, wie kan Naspers, die elites van alle Afrikaner-elites moontlik vervang?

    RSA Patriot

  • Leon Lemmer: Leopold Scholtz oor Afrikaners se kruispaaie

    Leon Lemmer: Leopold Scholtz oor Afrikaners se kruispaaie

    Leopold Scholtz skryf reeds jare lank feitlik weekliks in Afrikaanse koerante; deesdae (sedert sy aftrede in 2013) meerdere kere per week. Dit is seker net van Max du Preez wat ons deesdae meer teks moet verduur. Gelukkig is daar ‘n graadverskil: Scholtz se geskrifte gee vir Afrikaners minder aanstoot as dié van Du Preez. By Scholtz is daar minder opsetlik uitlokkende moedswilligheid as by Du Preez en ook nie berekende dwarsheid nie. Maar omdat Scholtz se standpunte en manier van inkleding by gesoute koerantlesers so uitermate bekend is, wek Scholtz se jongste boek by my eerder die indruk van matheid* as oorspronklikheid. Ek verwys na Kruispaaie: Afrikanerkeuses in die 19de en 20ste eeu (Centurion: Kraal Uitgewers, 2016, 224p, R260). [* Mat: “moeg, uitgeput, kragteloos … dof, nie glansend” (HAT).]

    Soos in die geval van ‘n ander publikasie uit hierdie oord, JC Steyn se ‘Ons gaan ‘n taal maak’: Afrikaans sedert die Patriot-jare (Centurion: Kraal Uitgewers, 2014, 621p, R395), het ek ernstige besware teen die fisiese boek. In feitlik elke opsig (algemene voorkoms, formaat, tipografie, papier, drukwerk, foto’s, hanteerbaarheid/gevoel) is daar tekortkominge. Maar Steyn se boek is ‘n groot aanwins vir Afrikaans. Oor Scholtz se boek is ek minder entoesiasties, maar ‘n mens kan sê dat dit beter is dat dit gepubliseer is as dat dit ongepubliseer gebly het. Dit is des te meer waar omdat boeke wat redelik gesaghebbend en in ‘n mate positief oor Afrikaners is deesdae selde gepubliseer word, veral as die outeur homself ‘n Afrikaner noem (p 12). Die matheid van Scholtz se boek begin by die titel, want daar is bv Hermann Giliomee en Lawrence Schlemmer se Kruispad: Die toekoms van Afrikaans as openbare taal (2001).

    Ek het oor Steyn se boek geskryf (Praag 14.06.2015), maar merk nou dat ek eintlik net die eerste ses van die sewentien hoofstukke in daardie rubriek onder die loep geneem het en dit sedertdien nog nie aangevul het nie. Steyn begin sy relaas met die Genootskap van Regte Afrikaners, gestig in 1875. Scholtz se oorsig neem ook ongeveer daardie tyd ‘n aanvang. Die verskil is dat Steyn se boek meer taal- (veral Afrikaans-) georiënteerd is, terwyl Scholtz op die politiek fokus. Daar is heelwat oorvleueling. Maar daar is seker baie mense wat eerder Scholtz se korter teks (die eintlike teks strek van bladsy 7 tot 176) as Steyn se lywige boek sal lees. In daardie opsig kan Scholtz se boek verwelkom word, maar dit moet, soos tewens enige boek, krities gelees word.

    Vanweë nabaat en seker ook om in die mode te wees, is Scholtz glad te negatief ingestel op die Afrikaner se geskiedenis. Byvoorbeeld, apartheid was “in talle opsigte ‘n ramp vir die swart en bruin mense. Dit was in ‘n sekere sin ook ‘n ramp vir die Afrikaners, want dit het hulle moreel gekorrumpeer en uitgehol. Dit het die bedding voorberei vir die verlamming waaraan hulle tans ly” (129). Terselfdertyd is daar heeltemal te min kritiek op en verdoeming van die huidige situasie waarin Afrikaners hulle bevind; ‘n situasie wat in groot mate nie Afrikaners se skuld is nie; eerder dié van enersyds ruggraatlose, immorele politici en andersyds misdadige, gewelddadige, bose magte. Die blankes, spesifiek Afrikaners, het glo “van swart mense vreemdelinge in hul eie land gemaak” (129), maar oor die huidige vervreemding van en diskriminasie teen blankes wei Scholtz nie uit nie. Anders as oor Afrikaners word daar feitlik geen kritiek oor bv die ANC of swartes uitgespreek nie. Oor die jongste drie dekades het Scholtz baie sketsmatig geskryf. Dalk omdat baie potensiële lesers daardie tye eerstehands deurleef het. Maar hoeveel van hulle het afdoende insig in wat werklik gebeur het, veral met inagname van hoe die hoofstroommedia met inligting omgaan?

    Ek gee voorkeur aan die werke van die historikus Hermann Giliomee, bv Die Afrikaners, ‘n biografie (Kaapstad: Tafelberg, 2004, 656p) en Die laaste Afrikanerleiers: ‘n Opperste toets van mag (Kaapstad: Tafelberg, 2012, 460p), bo dié van Scholtz, wat soos Max du Preez in te groot mate eerder ‘n joernalis is. In sy boek skryf Scholtz openbarend oor die “plofbare karakter” van die Afrikanerdissident Du Preez en sy koerant Vrye Weekblad, waarin daar “veel gevloek en baie Engelse woorde” is (144). Du Preez het “Afrikaners nog verder geïrriteer met die herskryf van die geskiedenis deur landsverraaiers soos Piet de Wet (genl Christiaan de Wet se broer) as die eintlike helde en patriotte te beskryf of die SAKP [Suid-Afrikaanse Kommunistiese Party] van die struggle-tyd as ‘n brawe, liberaal-demokratiese party voor te stel. Du Preez is egter, blykens sy geskrifte, intens deur die ANC ontnugter” (145). Maar wie sal ooit vergeet hoe Du Preez, met die hartlike samewerking/sameswering van Antjie Krog, “hom met hart en siel gestort het in sy taak om rugbaarheid te gee aan die wandade van die apartheidsregering wat voor die Waarheids-en-versoeningskommissie (WVK) oopgevlek is”? (144).

    Scholtz vertel hoe Afrikaners na die Anglo-Boere-oorlog (ABO) hulle vryheidstryd gestry het totdat hulle in 1948 die verkiesingsoorwinning behaal het en in 1961 ‘n republiek kon uitroep: “heeltemal geweldloos en met konstitusionele middele” (8). Konstrateer hierdie beskaafde manier van doen met die immorele, misdadige en gewelddadige manier waarop “bevrydingsbewegings” soos die ANC/UDF en PAC te werk gegaan het. ‘n Afrikaner het toe presies gesê wat Nelson Mandela later gesê het: “We have got our country back” (9). Die verskil is natuurlik dat ‘n land met bv Europese infrastruktuur onder die leiding van blankes geskep is, terwyl die land van Mandela se voorvaders onontwikkelde grond was.

    Ek gaan nie ‘n oorsig van die inhoud van Scholtz se boek gee nie omdat die geskiedenis van die Afrikaner reeds in talle bronne tot stof getrap is. Ek lig bloot enkele aspekte uit. Ek skryf eintlik na aanleiding van sommige uitsprake van Scholtz en borduur dan daarop voort. Maar daar is nie ruimte om alles uit te sê nie.

    Daar is stellings gemaak waarvan ‘n mens steeds met vrug kennis kan neem, bv in 1871:”Hoe meer vryheid ‘n mens aan ‘n swarte gee, hoe erger dit is.” Scholtz se kommentaar is dat “dit bekend klink” (17). Die historikus FA van Jaarveld het met verwysing na Afrikanernasionalisme in 1957 geskryf: “Iemand se waarde het in sy graad van Afrikanerskap begin lê” (26). In hierdie droewe land behoort dit myns insiens steeds die geval te wees. Hanskakies is ‘n euwel wat sedert die ABO met ons is. Dink bv aan die verengelsing van ons universiteite, insluitende Stellenbosch. NP van Wyk Louw het tereg opgemerk: “Om ‘liberaal’ te wees, kom minstens vir die Afrikaner … op nasionale selfmoord en ook individuele vernietiging neer” (26-27).

    “Van hul kant het [MT] Steyn en [CR] De Wet daarop gehamer dat die Afrikaners hul selfrespek kwyt sou wees as hulle oorgee sonder dat hulle tot die uiterste geveg het. In ‘n omsendbrief na aanleiding van die Middelburgse samesprekings het De Wet in Maart 1901 eksplisiet ‘de onafhankelijkheid van onze Republieken’ en ‘onze volksbestaan’ as sinonieme gebruik. Hy het, enigsins profeties, ook daarop gewys dat die Afrikaanse taal verdruk sal word, ‘want, hoewel gezegd wordt dat beide talen kunnen worden gebruikt, weten wij toch hoe dit met onze taal gaat in Natal en de [Kaap] Kolonie, waar dezelfde teorie bestaat, maar de praktijk zoo anders is’” (31-32).

    Dink aan die plegtige ooreenkoms tydens die grondwetlike onderhandelings, soos vervat in die Oorgangsgrondwet (1993), dat Afrikaans in die nuwe Suid-Afrika nie aan status sou inboet nie, maar wat in die ANC-oorheersde wetgewende vergadering (parlement) en in die 1996-Grondwet tot die sotlikheid van elf amptelike tale verander is, met die gevolg dat tien tale aan status gewen en net Afrikaans onberekenbaar aan status ingeboet het. Hier was daar aan die kant van die Nasionale Party, soos in so baie ander opsigte, kwalik oortrefbare onnoselheid. Die ANC sit sedertdien, soos Alfred Milner, die stryd voort: “The South African struggle … is no longer a war with bullets, but it is war still” (38); ‘n kulturele oorlog gemik teen veral Afrikaners en Afrikaans.

    Dink ook aan wat van die gelyke status van Afrikaans en Engels aan die Universiteit Stellenbosch (US) onder die leiding van die hanskakie Wim de Villiers geword het. Hy is nie die eerste De Villiers wat tot ‘n hanskakie getransformeer is nie. Daar is bv ook “hoofregter lord Henry de Villiers” (42). Aan die ander uiterste is daar Wim se pa, AB de Villiers, wat ‘n meelewende trustee van Het Jan Marais Nationale Fonds was. Die appel het baie ver van die boom geval. Wanneer kom die hedendaagse hanskakies tot die besef van “the fallacy of the ideological neutrality of the English language”? (Neville Alexander, Thoughts on the new South Africa, Auckland Park: Jacana, 2013, p 84).

    Wim de Villiers het hom stewig in die Saptradisie gevestig. Jan “Smuts het regdeur sy hele politieke loopbaan geen vinger vir Afrikaans gelig nie” (43). “Feit is dat [Louis] Botha en [Jan] Smuts albei lou oor gelyke regte vir Nederlands en Engels was” (43). Voor die Uniewordingskonvensie (1909) het Botha, wat Engels nooit behoorlik magtig was nie, gesê: “How can there be any equality between our beloved taal, which is our language, but the language of a small country, and the English language, which is the greatest in the world and spoken everywhere? How can there be equality? I know what I am doing, but it’s for the good of the rest of South Africa … Vandag slag ek my liewe moedertaal” (43). In 2016 redeneer Wim de Villiers steeds só en slag hy met entoesiastiese oorgawe sy moedertaal aan die US.

    Onlangs is ‘n teks van Amanda Gouws oor die verkragtingskultuur aan die US op die US-webwerf gepubliseer. Sy is nie net as ‘n militante feminis bekend nie, maar ook as ‘n groot voorstander van die verengelsing van die US. Wat my opgeval het, is haar onsekere en onidiomatiese Engels. Die volgende woorde van Scholtz het my aan Gouws herinner: “Die taalstryder JHH de Waal het byvoorbeeld vroeg in die 20ste eeu op die persgalery van die Kaapse Wetgewende Vergadering gesit ‘en my waarlik geskaam oor die slaafse houding van baie van die Afrikanerlede’. Hul Engels was krom en skeef, maar hulle het hom gepráát en weggebly van Afrikaans/Nederlands” (47).

    Van die US gepraat: “Ook die Stellenbosse filosoof prof Anton van Niekerk het vroeër [2003] verwys na ‘Paul Kruger, die oorlogsvalk, wat medeverantwoordelikheid moet dra vir die dood van 26 000 vroue en kinders’ … die verantwoordelikheid van die werklike skuldiges, naamlik die Britte, [word] geïgnoreer … Dit is, in alle nugterheid, ‘n moreel bedenklike houding” (32-33). Hoe laag kan ‘n Afrikaanssprekende blanke moreel daal? Seker nie laer as etikus Van Niekerk nie. Van die era na die ABO is gesê: “Die taal is gesien as die instrument om die selfrespek van die Afrikaners te herstel” (37). “Die Afrikaners sou nooit ‘n skikking aanvaar ‘which left the absolute equality of their language in doubt and so left them with a sense of humiliation’ [EH Walton] nie” (41). Afrikaans kan en behoort dieselfde rol sedert die mandaatlose, roemlose, algehele politieke magsoorgawe van 1990/1994 te speel. Iemand soos Van Niekerk ondermyn Afrikaans egter reeds dekades lank aktief aan die US. Hy is openlik sowel anti-Afrikaner as anti-Afrikaans.

    ‘n Weergawe van wat Scholtz oor bruin mense geskryf het, is in Rapport (22 Mei, Weekliks, p 8-9) gepubliseer in ‘n poging om verkope van sy boek aan te moedig. Hy begin hoofstuk 6 met hierdie omstrede stelling: “Die keuse vir Afrikaans het gepaard gegaan met ‘n keuse teen die bruin mense. Die feit dat hulle oorweldigend dieselfde taal as die sogenaamde wit Afrikaners gepraat het, is grotendeels geïgnoreer” (63). Waarom “sogenaamde wit Afrikaners”? Dit is ook bekend dat sedert die Britse besetting van die Kaap veral stedelike bruines op groot skaal eerder Engels as Hollands aangehang en eerder vir die Engelse as die Afrikaners kant gekies het.

    Bruines het hulle teen die Afrikaners en Hollands geskaar lank voordat lede van die Genootskap van Regte Afrikaners (GRA) van 1875 af Afrikanernasionalisme en Afrikaans as primêr ‘n witmanstaal gepropageer het. CJ Langenhoven se uitspraak dat Afrikaans “die enigste witmanstaal [is] wat nie onmiddellik oor die see kom nie” (64) is feitelik korrek en geuiter lank voordat politieke korrektheid sy onwelkome sensurerende opwagting gemaak het. Heeltemal tereg het “die voorvegters vir Afrikaans sy Germaanse karakter beklemtoon” (64), naamlik Nederlands en Duits maar nie Engels nie, wat aan Standaardafrikaans tot op hede ‘n mate van verskansing teen sowel Engels as die mengeltaal Kaaps bied.

    Scholtz erken “diegene onder die bruines wat bevoorreg was om te kon lees en skryf … dikwels Engelsgesind geword en eerder Engels as Afrikaans gepraat” het (65). “In Januarie 1900 het ‘n groep bruines lord Milner verseker van die ‘firm and unalterable loyalty of the Coloured population of South Africa’” (66). Daar is “verskeie redes vir die verskynsel dat die bruin elite doelbewus Engels wou wees” (67). Volgens Mohamed Adhikari “most status-conscious Coloured people preferred English even though Cape Dutch [Afrikaans] may have been their mother tongue” (67). ‘n Sprekende hedendaagse voorbeeld is Jonathan Jansen wat Afrikaans as moedertaal het maar voorkeur aan Engels as sy sogenaamde “eerste taal” gee. Hierdie mens het Afrikaans groot skade aangedoen.

    Dit behoort duidelik te wees dat Scholtz se voorstelling moedswillig eensydig is insoverre hy voorgee dat die Afrikaners alleen of grootliks die verantwoordelik vir die breuk tussen wit en bruin moet aanvaar. Engelssprekende blankes het die bruines vir bv politieke gewin teen die Afrikaners ingespan (68). Daar is die smeerstories dat Afrikaners van bruines weer slawe sou maak (69) of apartheid sou terugbring. Scholtz noem tereg dat “die meeste elemente van die apartheidsbeleid reeds in die voorafgaande segregasiebeleid bestaan het” (105). [Die bruin kommunis en oud-Robbeneiland-gevangene, Neville Alexander, skryf: “According to Paul Maylam, it was only during the period of the second British occupation [1806] that race thinking became the dominant mode of seeing and describing social relations at the Cape. Before 1806, more or less, religion was the decisive indicator of social (status) difference among individuals and communities … Race theory in South Africa is not, in the first instance, the excrescence of Afrikaner nationalism. The prime suspects are in fact British soldier-administrators, missionaries and other organic intellectuals of British imperialism” (bron hier bo, p 117-118).]

    Standaardafrikaans is ongetwyfeld grootliks die produk van lojale blanke toewyding. Waarom sou Afrikaners toelaat dat hulle eiendomsreg op hulle taal van hulle weggeneem word in ‘n tyd soos die huidige waarin hulle van feitlik alles beroof en voortdurend maar valslik sleg voorgestel word? In die huidige US-taalstryd het daar sover ek weet net een bruin mens, Danie van Wyk, ondubbelsinnig gelyke regte vir Afrikaans en Engels onderskryf. Al die ander bruin elite het geswyg of soos Adam Small, Michael le Cordeur en Bettina Wyngaard openlik vir Wim de Villiers se verengelsingsbeleid kant gekies. My standpunt is dat instansies wat veronderstel is om Afrikaans te bevorder, soos die Afrikaanse Taalraad (ATR), nie versoening en inklusiwiteit der mate moet oordryf dat Afrikaansdislojales in hulle direksies geduld word nie, bv diegene wat die verengelsing van die US voorstaan en hulle kinders na Engelse skole stuur en selfs Engels as huistaal het. Die ATR se aksies ten bate van Afrikaans word op hierdie manier deurlopend aan bande gelê.

    Geoff Cronjé word deesdae dikwels voorgestel as ‘n opperste rassis, maar hy het geskryf dat “geen gemeenskap daarop geregtig is om ‘n ander gemeenskap(pe) vir altyd aan hom ondergeskik te laat bly nie” (94). Dit is tog seker ‘n beginsel wat in die huidige era van swart mag steeds vir die blankes en veral die Afrikaners behoort te geld. Insgelyk is William Nicol se oproep in 1937 dat Afrikaners Afrikaners moet bly en nie Suid-Afrikaners moet word nie ( 96) steeds net so geldig. Om van Afrikaners te verwag om swart Afrika-Afrikane en selfs wêreldburgers te word, is heeltemal misplaas. Dit sou vereis dat ons moet ophou om Afrikaners te wees.

    JG Strijdom het in 1944 gesê: “As ons Suid-Afrika as witmansland wil handhaaf, sal ons die politieke mag in die hande moet hou” (98). Scholtz se kommentaar hierop is ‘n enkele woord: “Basta”*, wat toon in watter mate hy teen 1994 of sedertdien oorgegee het. “In 1955 het hy [Strijdom] bruut eerlik in die Volksraad gesê hy wil geen verskonings maak nie; óf die wittes behou die mag óf die swartes neem oor” (110). Hierop is Scholtz se kommentaar dat daar by Strijdom geen realisme was nie, naamlik “‘n bewussyn dat swart getalle die wittes sonder radikale gebiedskeiding onherroeplik sou onderploeg” (110). Dié kommentaar lyk vir my onrealisties, want dit was in die era voor afsonderlike ontwikkeling en dus tuislande. Daar was wel reservate en protektorate vir swartes en niks in Strijdom se politiek dui daarop dat hy teen sulke aparte gebiede vir swartes gekant was nie. Later skryf Scholtz “dat slegs ‘n geslaagde radikale gebiedskeiding ‘n behoorlike morele grondslag vir die apartheidsbeleid kon verskaf” (113). [* Basta: “Genoeg! klaar!” (HAT).]

    Redes waarom die “partisievergesigte misluk het, is die feit dat die apartheidskip uiteindelik op drie rotse gestrand het. Dit was die demografie [die verswelging van blankes deur swartes], die ekonomie [bv die handelsboikotte] en swart verset” [bv die ANC/UDF se terrorisme] (121). Dié verset/terrorisme “het nie opgehou voor die oordrag van die mag in 1994 nie” (125). My standpunt is dat die bedenklike misdadige en geweldadige voorbeeld wat die ANC gestel het aan die massa getoon het dat misdaad lonend is, dat geweld toegelaat word om ‘n suksesvolle uitdrukking van mag te wees, dat dit ‘n manier is om resultate te behaal, gevolglik word die geweld tot op hede voortgesit.

    Die Tomlinson-kommissie het in sy verslag (1956) “die integrasie van die rasse verwerp omdat dit die einde van die wit beskawing in Suid-Afrika sou inhou en nie in die swartes se belang sou wees nie” (115-116). Na die Soweto- en ander onluste in 1976 is die moontlikheid van “vryheid in één plurale gemeenskap … volwaardige burgerskap” en die uitskakeling van groepdominansie in Die Burger genoem (127). Maar volwaardige burgerskap in die vorm van een mens, een stem in ‘n eenheidstaat ís oorheersing deur een groep, naamlik die swartes. Vir blankes ís dit onvryheid en ‘n wesenlike bedreiging van hulle voortbestaan. Dit sou dwaas wees as Afrikaners toelaat dat hulle nasionalisme, hulle strewe na selfbeskikking, in so ‘n situasie geblus word. Maar Scholtz beweer: “Teen die einde van die 1980’s was … Afrikanernasionalisme … sonder werklike morele of praktiese inhoud” (161). Apartheid in die eng sin was dalk dood maar nie die ideaal van afsonderlike voortbestaan in etnies-kulturele nasie-/volkstate/tuislande nie. Scholtz beur in die teenoorgestelde rigting. Hy sê van sy boek: “Dis … nie om die wurggreep [!] wat die Afrikanernasionalisme tot diep in die 20ste eeu op die geskiedskrywing uitgeoefen het, voort te sit nie” (12). Dus, wat hom blykbaar welgeval, is soos wat met die Afrikaners in Argentinië gebeur het: akkulturasie/identiteitsverlies/verbastering na twee of drie geslagte. Hy beweer gevolglik ook dat “die gelykstelling van Afrikaner en wit aan die verbrokkel” is (11).

    Scholtz dink besinning oor die volgende is nodig: [1] “Het die moderne Afrikaners dit in hulle om hulle eweneens nie by die nuwe werklikheid van die verlore heerskappy neer te lê nie en dit binne die praktiese beperkings in ‘n herwonne toekoms te omskep? [2] Het hulle die geestelike, die emosionele en die intellektuele krag om die verlies van mag te bowe te kom en nie alleen [= slegs] te oorleef nie, maar iets groots in die praktyk tot stand te bring? [3] Sal van hulle gesê word dat hulle in ‘n krisistyd deur die smeltkroes gegaan en sterker anderkant uitgekom het? [4] Of sal hulle sagkens, soos ‘n kers onder ‘n maatemmer, uitgedoof word?” (10).

    [1] Dit gaan nie om verlore heerskappy nie, maar om verlore vryheid. Dit gaan om selfbeskikking in ‘n eie geografiese gebied. Vir Afrikaners lê die keuse tussen verswelging of oorlewing en daardie oorlewing moet kwalitatief afdoende, dus identiteits-/kultuurbehoudend, wees.

    [2] Afrikaners het bewys wat hulle kan vermag, wat hulle tot stand kan bring, asook dat hulle kan herbou wat deur ander afgebreek is en ook daarop kan verbeter.

    [3] Die brutale werklikheid van die nuwe Suid-Afrika louter Afrikaners. Nog nooit het Afrikaners toegelaat dat geslag na geslag verbygaan sonder daadwerklike verset nie. Dink aan NP van Wyk Louw se bekende woorde: “Wat gevaarlik is, is dat ‘n hele geslag sonder protes sal verbygaan.”

    [4] Bye is goeie, hardwerkende insekte, maar vreemde elemente moenie hulle lewens versteur en hulle nes misdadig probeer binnedring nie. In so ‘n nes is daar heuning én moer. Insgelyks is Afrikaners nie ‘n erbarmlike bron waar bv plase en nywerhede en geld kragtens willekeurige aanspraak en sonder teenprestasie gekollekteer kan word nie.

    Oor die afloop van die ABO skryf Scholtz twee eienaardige sinne: “Dit was dan die eerste groot strategiese keuse van die Afrikaners in die 20ste eeu – die keuse vir hulle selfrespek sodat hulle kon oorleef. Dit is die een keuse waarop hul nasate ‘n eeu later steeds sonder enige [!] aarseling trots kan wees en wat ook vandag nog hul selfrespek kan voed” (34-35). Die Afrikaners het so lank as wat sinvol was teen die Britse oormag geveg: “Die Boere hét inderdaad tot die bitter einde geveg, tot hulle werklik nie verder kón nie” (32). Die vredesluiting was dus nie werklik ‘n vrywillige keuse wat uitgeoefen is nie. Dit was glad nie ‘n keuse wat hulle selfrespek danig gevoed het nie. Scholtz skryf: “Op geestelike vlak is baie Afrikaners [deesdae], ofskoon lank nie almal nie, weer, net soos destyds, verdwaas, radeloos, reddeloos, moedeloos en leierloos” (10). Daardie lys van woorde is nie ‘n sinoniem vir selfrespek nie. Al wat ‘n sprankie selfrespek na die ABO kon voed, is dat die Afrikaners heroïes geveg het en dat daar mettertyd ‘n groot mate van konsensus was dat oorgawe die enigste realistiese opsie was.

    Daar was dus moontlik ‘n bietjie ruimte vir Afrikaner-selfrespek na die ABO. Maar in 1990/1994 het ‘n klein groepie kolossale* klein** mensies*** roemloos en mandaatloos oorgegee in die helder wete dat die oorgrote meerderheid blanke kiesers nooit die politieke bedeling wat “beding” is, sou goedkeur nie. Daar is vir Afrikaners nie ‘n sprankie selfrespek in hierdie algehele magsoorgawe nie. Feitlik die slegste moontlike uitkoms is “beding”, bv algemene stemreg van gelyke waarde in ‘n eenheidstaat sonder minderheidsregte en met behoud van rassediskriminasie, maar hierdie keer sonder keerdatum en uitsluitlik teen blankes, met Afrikaans as die enigste taal wat beduidend aan status inboet. [* Kolossaal in hulle eie oë. ** Klein in die oë van ander mense. *** Mensies: my evaluering.]

    “In 1994 het eindelik gebeur wat agtereenvolgende geslagte as ondenkbaar beskou het: Die swart meerderheid het wit heerskappy met swart heerskappy vervang” (167). Dit dui opgetwyfeld daarop dat hier ernstig gekonkel is; dat die oorgrote meerderheid blankes nooit FW de Klerk en sy groepie meelopers se magsoorgawe aanvaar of goedgekeur het nie. Ten slotte probeer Scholtz om in hierdie onverkwiklike situasie in vyf opsigte (Afrikaans, witheid, volkstaat, demokrasie en oorlewing) antwoorde te verskaf op die vraag: Hoe nou?

    1. Afrikaans: Dit is die terrein waarop Scholtz goeie werk doen. Hy is eintlik die enigste joernalis wat in Die Burger sterk ten gunste van Afrikaans argumenteer, bv vir die behoud van Afrikaans as onderrigtaal aan die Universiteit Stellenbosch. Vir Afrikaans is die uitkoms van De Klerk se grondwetlike “deurbrake” troosteloos: “As mense wil hê Afrikaans moet oorleef, sal die Afrikaanse burgerlike samelewing sélf daarvoor moet sorg. Vergeet die staat” (171).

    2. Witheid: Scholtz verwys na Hans Heese se berekening dat Afrikaners 6,9% nie-wit is. Dit is in werklikheid ‘n ignoreerbare klein krakie na verloop van meer as drie eeue. Scholtz vervolg: “Daar [is] tradisioneel slegs twee verskille tussen die ‘wit’ [!] Afrikaners en hul bruin taalgenote, te wete ‘n klasseverskil en die feit dat die Afrikaners minder bruin as die bruines is … [daarom] sal die Afrikaners hul taal – en daardeur ook hulself – nie kan red as hulle hul in ‘n eksklusiewe wit bastion wil terugtrek nie … Ten eerste sal die velkleur uit die definisie van wie ‘n Afrikaner is, gehaal moet word … In die tweede plek sal jy die Afrikaanse lewensterreine vir almal moet oopstel … ‘n Ander resep vir oorlewing is daar nie” (172-173).

    Scholtz is hier moedswillig. Daar is nie net daardie twee verskille tussen wittes en bruines nie. Hy weet ook dat dit nie primêr om skakerings van pigmentasie/velkleur gaan nie, maar om kultuurverskille, dus verskille in lewenswyse, verskille in maniere van dink en doen. Byvoorbeeld, hy noem self dat Afrikaans hoogstens ‘n kommunikasiemiddel vir bruines is, terwyl “Afrikaners dit as ‘n identiteitskwessie beskou” (172). Dit is nie eensydig die geval “dat die Afrikaners hul bruin taalgenote verwerp het” nie (172). Baie bruines het Afrikaners verwerp deur reeds eeue lank met Engelssprekende blankes te heul en aktief mee te werk aan die swartes se geweld, vandalisme en terrorisme ten einde Afrikaners se politieke mag te ondermyn. Baie bruines, veral die elite, tree tans verwerplik op deur die verengelsing van al die universiteite te ondersteun. Ook word Afrikaans met oorgawe deur bruines gerysmier deur daarvan ‘n aanstootlike mengeltaal te probeer maak.

    3. Volkstaat: “Daar is groepe wat ‘n volkstaat op pure rassistiese gronde bepleit” (173). Weereens, dit gaan vir Afrikanervolkstaters primêr om kultuur en nie om etnisiteit in die sin van verskille in velkleur nie. Velkleur is bloot aanduidend van kultuurverskille. Volgens Scholtz is ‘n Afrikanertuisland “onhaalbaar, veral omdat die ideaal op die lang termyn steeds ‘n aparte, onafhanklike Afrikanerstaat is” (173). In die wêreld bestaan daar talle nasie- of volkstate. Ingevolge afsonderlike ontwikkeling het die blanke politieke bewind etnies-kulturele tuislande en selfs volkstate aan die swartes gegun. Maar Scholtz gun dieselfde reg nie aan blankes of Afrikaners nie. Hy gee toe dat ‘n Afrikanervolkstaat “‘n relatiewe ekonomiese sukses sal wees” (dus nie ‘n rommelstatusaffêre nie), maar dat “swartes masaal op hom sal toesak om werk te kry” (174) en die blankes gevolglik sal verswelg en die politieke beheer sal oorneem. Hy vergeet gerieflikheidshalwe dat Orania die navolgenswaardige voorbeeld van geen volksvreemde arbeid stel. Ook dat landsgrense grense is wat eerbiedig moet word en dat ‘n bekwame, nie-kruipende regering sal sorgdra dat sy grense eerbiedig word.

    4. Demokrasie: Ek het hier bo sommige van die gebreke van die huidige Grondwet, waarmee geen egte Afrikaner genoeë kan neem nie, uitgewys. Scholtz herhaal egter die modestelling dat Suid-Afrika ‘n goeie grondwet het (165, 174). Die Grondwet moet glo net toegepas word. In werklikheid is die huidige grondwet vir die ANC bloot ‘n stappie in die revolusionêre proses. By Scholtz is daar blykbaar geen besef van die fundamentele boosheid van die ANC nie. Voorheen het blankes die swartes oorheers, terwyl Scholtz waaragtig voorgee dat die huidige Grondwet blankes teen swart oorheersing verskans (174-175). Maar daarna erken hy dat die parlementêre opposisie min werd is: “Afrikaners se oorlewing gaan nie van dié mense afhang nie … die Afrikanervolk se oorlewing [hang] van homself af” (175). By die eintlike punt kom hy nie uit nie: Die ANC is in werklikheid glad nie op demokrasie ingestel nie, in die sin dat glad nie gepoog word om na alle Suid-Afrikaners se belange om te sien nie. Daarom word blatant teen blankes gediskrimineer en word hulle kort-kort sleggesê, ook deur die staatshoof. Demokrasie word bloot as ‘n rookskerm gebruik. Dit gaan om swart mag en swart oorheersing met as ideaal ‘n outoritêre eenpartystaat met ‘n groot skeut kommunisme.

    5. Oorlewing: Dwarsdeur hierdie boek word aangetoon dat die wil tot oorlewing en dus verskansing teen verswelging deur swartes soos ‘n goue draad deur die Afrikanergeskiedenis loop. Dit verklaar waarom daar apartheid was en waarom blankes so oordrewe deur swartes daarvoor verkwalik word. “Moet ons as volk oorleef, of … moet ons maar ons identiteit prysgee”? (168). Scholtz gee op hierdie bladsy voor dat Afrikaner-identiteitsbehoud bloot verset teen verengelsing is, terwyl Afrikaner-identiteit baie meer as net taal behels. “NP van Wyk Louw het geoordeel dat die Afrikanervolk eenvoudig van skaamte sou gesterf het as hy voor die aanbreek van die bitter einde [van die ABO] sou oorgegee het” (168; ook 34). Scholtz voeg by: “‘n Saak wat tans swaar op die Afrikanergemoed druk … is hul skaamte oor apartheid … Gaan daardie skaamte … die oorlewing van die Afrikanervolk onmoontlik maak? Gaan die Afrikaners na binne emigreer? … Massaal na die buiteland emigreer?” (168).

    Hierdie inskrywing oor oorlewing is seker die teleurstellendste gedeelte in Scholtz se boek. Hoe kan/durf hy skaamte as blykbaar die enigste faktor in Afrikaners se politieke ondergang in die jare negentig uitsonder? Daar is baie (dalk die meerderheid) Afrikaners wat geen werklike skaamte oor apartheid het nie, juis omdat apartheid ingevolge Afrikaners se hoogs natuurlike oorlewingsdrang verklaar en selfs in hoë mate moreel geregverdig kan word. Die geskiedenis van die blanke politieke bewind in Suid-Afrika kan nie tot slawerny, rasse-segregasie en apartheid gereduseer word soos deesdae so graag gedoen word nie. Die era voor 1990 is bowenal gekenmerk deur die lofwaardige ontwikkeling van ‘n woeste Afrikaland en die vestiging van ‘n voortreflike Europese beskawing. Daaroor behoort daar geen skaamte te wees nie; eerder regverdigbare trots. Die skaamte/verontwaardiging/woede in Afrikanergeledere sedert 1990 is nie apartheidgesentreerd nie. Die nog nie voldoende oorstygde “skaamte” is oor die verraderlike, eerlose De Klerk-oorgawe. Dit is nie die blankes en veral nie die Afrikaners wat oorgegee het nie. Dit is ‘n klein groepie dwase swakkelinge wat die land in die skoot van die swartes laat beland het. Daarmee kan en sal nie onbepaald vrede gemaak word nie. Die Afrikaners sal tot verhaal kom en dan sal daar nuwe betekenis gegee word aan die uitdrukking: ‘n Boer maak ‘n plan.

    “Het die Afrikaners dieselfde kollektiewe wil om te oorleef as ‘n eeu gelede?” (175). Scholtz noem die opsie van die ontwikkeling van “‘n aangepaste identiteit in nuwe omstandighede” (175). Die nuwe omstandighede wat Scholtz vir homself gekies het, is om hom in Nederland te hervestig. Die vraag is: In hoeverre het hy die aangematigde reg behou om voorskrifte aan Afrikaners te verskaf wat daagliks die brutale werklikheid van die nuwe Suid-Afrika ervaar? Afrikaners in Suid-Afrika weet dat ‘n (oordrewe) aangepaste identiteit van hulle iets anders as Afrikaners sal maak. Teen akkulturasie/identiteitsverlies, insluitende verbastering, en potensiële uitwissing sal hulle bly waak. Afrikaners sal voortgaan om selfbeskikking en ‘n eie vaderland en die grootste moontlike vryheid na te streef en kan, soos voorheen, sukses in die vorm van ‘n helder, ellendevrye daeraad behaal.

  • Grondgrypwetsontwerp aanvaar

    Grondgrypwetsontwerp aanvaar

    Die gevreesde Onteieningswetsontwerp is Donderdag deur die parlement aanvaar met die wysigings wat deur die Nasionale Raad van Provinsies aangebring is.

    Al die opposisiepartye behalwe die EFF het daarteen gestem.

    Pres. Zuma het die tweede fase van grondgryp wat sal binnekort begin, geloof as die einde van armoede.

    Die minister het dus die mag verkry om eiendom te vat indien dit in die “openbare belang” is.

    Die DA, die Vryheidsfront Plus, die UDM en die ACDP het teen die wetsontwerp gestem omdat die minister van Openbare Werke nou by magte sal wees om grond namens staatsinstansies te onteien, ook sonder vergoeding.

    Die grootliks tandelose opposisie meen die wetgewing voldoen nie aan die bepalings van die Grondwet nie.

    Die wetsontwerp word nou na President Jacob Zuma gestuur vir promulgering.

    Die Openbare Werkekomitee het vroeër die Onteieningswetsontwerp met kosmetiese wysigings deur die Nasionale Raad van Provinsies aanvaar.

    Die Raad het die maatreël verlede week aanvaar en na die Nasionale Vergadering teruggestuur vir goedkeuring omdat hy veranderings aan die oorspronklike wetsontwerp aangebring het wat deur die Nasionale Vergadering goedgekeur is.

    Die voorsitter van die komitee, Ben Martins, sê die komitee is “tevrede” met die onbenullige veranderings wat in klousule 19 van die wetsontwerp deur die Nasionale Raad van Provinsies aangebring is.

    Die oorspronklike maatreël het daarvoor voorsiening gemaak dat die publiek en betrokke partye 20 dae het om te reageer op enige onteieningsproses.

    Die tydperk is nou tot 30 dae verleng.

    In die geval waar eiendom onteien word, het die publiek nou 20 dae om “navraag” te doen.

    Maar aangesien die hele Wetsontwerp ‘n politieke klug is, sal die besware daarteen op ‘n klugtige wyse besleg word, meen ontleders.

    Al die provinsies behalwe die Wes-Kaap waar die DA aan beheer is, het ten gunste daarvan gestem.

    President Jacob Zuma het gesê die regering sal sy pogings verskerp om te verseker dat grondverkryging dringend aandag kry.

    Hy het vroeër op Skukuza in die Nasionale Krugerwildtuin 84 miljoen rand aan ses gemeenskappe van Mpumalanga en Limpopo oorhandig vir die grond wat in 1913 deur die destydse Unieregering onteien is.

    Volgens hom sal armoede nou iets van die verlede wees.

    Georganiseerde landbou het die regering se nuutste grondherverdelingsplanne gekritiseer en gesê hulle sal die Grondwethof nader daaroor.

    As grond teen minder as markverwante pryse gekonfiskeer word, sal GraanSA sowel as AgriSA dulke stappe in die hof beveg, het landbouleier gesê.

    Die vakbondfederasie Cosatu het die parlement geloof vir die aanvaarding van die Wetsontwerp.

    Matthew Parks sê Cosatu steun die artikels in die wetgewing wat voorsienig maak vir die onteiening van grond en ander eiendom om die nalatenskap van apartheid en kolonialisme reg te stel.

  • SABC gaan op plaaslike musiek fokus

    SABC gaan op plaaslike musiek fokus

    Die plaaslike musiekbedryf het ‘n besluit deur die SABC verwelkom om hom tot 90 persent Suid-Afrikaanse musiek op sy 18 radiostasies te verbind.

    Die SABC sê die besluit, wat vandag in werking tree, het ten doel om die verskeidenheid kulture in die land te weerspiëel.

    Die musiek sal oor alle genres moet strek, met ‘n spesiale fokus op Kwaito, Jazz, Reggae en Gospel, het RSG berig.

    Die Jazz-legende, Don Laka, die radiopersoonlikheid, Bob Mabena en die hip hop-kunstenaar, AKA het die skuif geloof en dit as ‘n oorwinning vir plaaslike musiek beskryf.

    Talle luisteraars het egter die besluit op sosiale media bevraagteken.

    Dié besluit is waarskynlik geneem omdat die rand se waarde teenoor buitelandse geldeenhede gesak het en dit te duur geraak het om tantieme te betaal.

  • Winnie en apartheidstamhoof veg saam vir Qunu-huis

    Winnie en apartheidstamhoof veg saam vir Qunu-huis

    Die AbaThembu koninklike familie wil buite die hof skik met Winnie Madikizela Mandela oor Mandela se huis in die gewese Transkei.

    Hulle vra dat sy haar twis met oudpresident Nelson Mandela se familie buite die hof besleg. Sy word intussen daarvan verdink dat sy verklarings vervals het.

    Die oudpresident se gewese vrou is van plan om sy testament Maandag in die Hooggeregshof in Mthatha uitmekaar te trek omdat die huis op Qunu in die Oos-Kaap opeis.

    Madikizela-Mandela voer aan dat sy ingevolge gewoontereg die wettige eienaar daarvan is, maar die oud-terroris het destyds die huis aan sy derde vrou, Graca Machel, nagelaat.

    Winnie se regsverteenwoordiger, Mvuzo Notyesi, sê hy is tevrede dat die regters wat die saak sal aanhoor, van ander dele van die land afkomstig is en nie van die Oos-Kaap nie.

    Winnie het ‘n uitval gehad met Dikgang Moseneke en Themba Sangoni, twee van die drie eksekuteurs van die Mandelaboedel oor die Qunu-huis.

    Betrekkinge tussen Moseneke en Madikizela-Mandela was nie altyd gespanne nie, want die adjunk-hoofregter het haar op versoek van Mandela in die Stompie Seipei-moordverhoor verteenwoordig.

    ‘n Oos-Kaapse stamhoof het in ‘n beëdigde verklaring Madikizela-Mandela se bewering gestaaf dat die grond waarop die eiendom gebou is, aan haar behoort.

    Die stamhoof Zwelidumile Mbande, is van die Mthentu Administrasie.

    Die AbaThembu koninklike familie het Winnie egter herhaaldelik versoek om nie die kwessie deur die howe te voer nie, maar om buite die hof te skik.

  • Karel Combrinck: Die A-woord!

    Karel Combrinck: Die A-woord!

    Max Du Preez maak die bewering dat «wit Afrikaners» «ongemaklik» voel oor sg. Portugees-Maleisiese invloed op ons taal. Wat Portugees-Maleisies beteken, weet die hemel alleen. Of liewer, die hemel weet, bygestaan deur Max Du Preez.

    Maar hierdie versinsel het ons reeds elders bespreek. Wat my persoonlik veel meer ongemaklik stem as vreemde invloede op ons taal, is die onophoudelike geteem oor apartheid, en veral apartheid soos dit deur linksdekadente propaganda aan die wêreld opgedis word.

    Een van die onsinnighede wat herhaaldelik deur die linksliberale media kwytgeraak word, is dat apartheid ‘n vorm van nazisme sou wees, ‘n vergelyking wat, objektief beskou, net nie opgaan nie

    Soos die Naziperiode vir die Duitsers, is apartheid nou eenmaal ‘n doring in die vlees van Afrikaners wat ons waarskynlik nooit sal kan verwyder nie, maar waaraan ons van tyd tot tyd net ‘n bietjie salf kan smeer. Benewens hierdie aspek en die feit dat daar oor die Naziperiode net soveel, of selfs meer, onwaarhede verkondig is as oor apartheid, is daar werklik weinig ooreenkoms tussen die twee stelsels.

    Wat meer sinvol sou wees, is ‘n vergelyking tussen die gedragspatroon van die Duitse volk in die tydperk na die beëindiging van nazisme en dié van die Afrikanervolk na die bëeindiging van apartheid, want in daardie opsig is daar wel raakpunte.

    Beide die Duitse en die Afrikanervolk het as verloorders uit die stryd getree. Beide probeer om werklike of vermeende onregte van die verlede goed te maak deur skuldgevoeloens, selfblaam, kruipery en boetedoening van allerlei aard en selfs ‘n mate van selfhaat. Maar daar hou die vergelyking ook op. Die Duitse volk het weens sy groter getalle en ‘n homogene bevolking minstens die kans gehad om as volk te herlewe, as hulle wou, terwyl die kanse vir die herlewing van die Afrikaner as volk so te sê nul is.

    Miskien omdat dit moeilik sal wees om oor die Nazirekord veel positiefs te sê, uit watter oogpunt ‘n mens dit ook wil beskou, neem die Duitsers in die algemeen die houding in om hulle nie teen linkse propaganda te verdedig nie. Hulle het die krag, die kennis, die argumente en die finansiële vermoë om dit te doen en sou ‘n leierskapsrol kon speel om die versinsels van die linksliberale media hok te slaan, maar hulle verkies om dit nie te doen nie. Dis jammer.

    ‘n Paar jaar gelede het ‘n Duitsvervaardigde rolprent oor die tweede wêreldoorlog die rondte gedoen: Das Boot. U onthou nog? In ‘n stadium sing die duikbootbemanning «It’s a long long way to Tiperary». Matrose wat in die Naziperiode «It’s a long long way to Tiperary» op ‘n Duitse duikboot sing ! So reg na die hart van DimWim van Stellobotomie. En natuurlik, het die Duitse media in die na-oorlogse jare nogal kans gesien om ook hier en daar ‘n klip op apartheid te gooi, al is dit dalk net in ‘n poging om sodende in «respektabele» geselskap te verkeer.

    Eersdaags verskyn nog ‘n Duitse rolprent getiteld, «Fritz Bauer, ‘n Duitse held». Die rolprent het die subtitel : «As jy jou land wil red, moet jy hom verloën». Die opsomming van die rolprent lui soos volg: In 1957 verneem regter Fritz Bauer dat Adolf Eichmann in Buenos Aires skuilhou. Die Duitse howe verkies om die aangeleentheid oor die hoof te sien. Fritz Bauer besluit om die Israeliese geheimediens, die Mossad, se hulp in te roep…

    Het ons as Afrikaners al net so laag gedaal? Sekerlik staan Adriaan (vrotvisverstand) Vlok se
    voetewasuitstappie en die heksejag op dr Wouter Basson nie ver terug nie.

    Nazisme het ongekende lyding en ellende oor die Europese beskawing gebring wat met niks anders in die geskiedenis vergelyk kan word nie, behalwe miskien met die prestasies van Kameraad Josef Stalin en Mao TseDong. Dit gaan nie net om die lotgevalle van die Jode nie, hoewel dit die aspek is waaraan die linksliberale media die meeste aandag gee. Dit gaan oor ‘n beraamde 60 miljoen militêre slagoffers wat in hierdie bloedige stryd hulle lewens ingeboet het. As die slagoffers van oorlogverwante oorsake soos siektes en hongersnood bygetel word, is die syfer 80 miljoen. Duitsland self het ongeveer 10 miljoen mense verloor. Europa is deur hierdie rampspoedige oorlog op sy knieë gebring en militêr, polities en moreel, onherroeplik verswak sodat dit vandag weinig meer is as ‘n Amerikaanse skoothondjie. Die twee wêreldoorloë, maar veral die tweede, het inderwaarheid die siel uit Europa geruk.

    ‘Watter soort «apartheid» is dit wat swartes aankarwei na plekke waar hulle nooit tevore was nie, plekke waar hulle nou, op grond van hulle nambas alles opeis waarop hulle hulle hande kan lê?’

    Tagtig miljoen slafgoffers. Daarenteen staan die syfer wat die linksliberales graag noem vir die aantal mense wat sedert sy ontstaan in 1948 tot met die oorgawe van 1994 «as gevolg van apartheid» dood is, op 30 000. Tydens die verhore van die Waarheids- en Versoeningskommissie van 1997 is getuienis deur die Menseregtekommissie (Human rights Commission-HRC) voorgelê dat tussen 1948 en 1989 toe die ANC amptelik «ontban» is en waarna daar nie meer sprake van apartheid was nie, 7 000 mense hulle lewens «weens apartheid» verloor het. In die tydperk na 1989 tot en met 1994, d.w.s. na die beëindiging van Apartheid is 14 000 mense in politiek verwante geweldpleging oorlede waarvan 95% die gevolg was van swart-op-swart geweld. Dit kan ook maar vergelyk word met die bykans 40 000 witmense wat sedert 1994 op plase en in stedelike gebiede vermoor is, maar soos dinge is, raak die wêreld nie juis daaroor opgewonde nie.

    Duidelik was apartheid nie die skrikbewind wat anti-Afrikaanse propaganda die wêreld wou laat glo nie, in elk geval niks wat in graad of omvang met die Nazibewind vergelyk kan word nie. ‘n Boek sal nodig wees om die redes vir hierdie beeld omtrent die Afrikaner volledig te ondersoek. Sekerlik is onder die oorsake skynheiligheid, anti-Afrikanerpropaganda oor ‘n lang tydperk, veral deur die Engelse pers en die Engelse kerk, politieke muntslanery, sondeboksoekery, eie-gewete-sussery, perverse, sieklike en selfvernietigende humanisme, gedienstigheid aan modes en ideologie, afguns, ens, ens. ‘n Suksesvolle, witbeheerde staat midde-in Afrika was ‘n situasie wat die linksliberale engeltjies net nie kon toelaat nie

    In teenstelling met sy drogbeeld het die Nasionale Partyregering toegelaat dat derduisende swartes vorige blanke gebiede binnesypel as plaasarbeiders, huisbediendes en wat nog. Watter soort «apartheid» is dit wat swartes aankarwei na plekke waar hulle nooit tevore was nie, plekke waar hulle nou, op grond van hulle nambas alles opeis waarop hulle hulle hande kan lê? Op die lang termyn was hierdie tweeslagtigheid van die Nasionale Partybewind ons ondergang. Die ondergang van apartheid was nie die onmenslikheid daarvan nie, maar die lukraak manier waarop dit toegepas is. ‘n Amerikaner het my op ‘n keer probeer beledig deur die apartheidsregering te beskryf as «a bunch of wonky Nazis». (Lamlendige Nazi’s). Die beskrywing was nie van alle waarheid ontbloot nie.

    Vergeleke met die Westerse wêreld se moderne geskiedenis was apartheid inderwaardigheid ‘n gematigde stelsel. ‘n Belangrike aspek van die apartheidsbestel was dat dit, reëlreg in teenstelling met die Nazi’s, ‘n sterk Christelike onderbou gehad het. Miskien was dit nog ‘n paradoks van die stelsel, maar in elk geval, so was dit. Deur die geskiedenis het die Aftrikaners geglo, ten regte of ten onregte, dat hulle ‘n leierskapsrol en ‘n roeping gehad het om die Christelike beskawing na Suid-Afrika te bring. Hierdie is nog ‘n aspek wat deur die siniese linksdekadentes uitgebuit is : «Julle gee voor om Christene te wees, hoe kan julle al hierdie verskriklikhede pleeg ?» Of die Afrikaner onder enige verpligting verkeer het om die christelike, of enige ander beskawing na die swartes te bring, is ‘n ope vraag. Te oordeel aan die huidige situasie by Suid-Afrikaanse universiteite, het hulle in elk geval hulle tyd gemors.

    Ook is dit eienaardige «Nazi’s » wat honderdduisende huise vir swartes landswyd opgerig het. Die huise was ekonomies en eenvoudig, maar was ligjare meer menswaardig as die sinkplaatkrotte wat oor die afgelope dekades op die Kaapse vlakte verrys het, die trotse monument van die ANC-regime wat eufories deur die dekadente Westerse wêreld besing word. Hospitale en klinieke is ook landwyd opgerig waaronder bv. die Baragwanathhospitaal in Soweto, die derde grootste hospitaal ter wêreld. Dieselfde geld derduisende skole vir swartes wat oor die hele Suid-afrika verskaf is, asook ‘n halfdosyn universiteite. Daarbebewens het die apartheidsperiode ‘n reusagtige bydrae gemaak om die land te ontwikkel van ‘n piesangrepubliekie in 1948 tot ‘n moderne nywerheidsland wat werksgeleenthede en ‘n heenkome gebied het aan miljoene.

    Die universiteite is ‘n goeie voorbeeld van’n geval waar die Afrikaner gepoog het om ‘n konstruktiewe rol te speel op christelike grondslag en waar hulle inteendeel meegehelp het om hulle eie graf te grawe. So ‘n fout sou die Nazi’s nie maak nie. Die swart universiteite het mettertyd, so te sê sonder uitsondering, tot broeikaste van die rewolusie ontwikkel. Aan die Universiteit van Fort Hare alleen het Nelson Mandela, Robert Mugabe, Oliver Talmbo en Chris Hani gestudeer. Die Universiteit van die Weskaap het met verloop van tyd ontaard in ‘n volbloednes van kommunistiese ondermyning, maar tog het die universiteit, apartheid se skepping, in die apartheidsjare waarskynlik ‘n hoër akademiese standaard gehandhaaf as die Universiteit van Stellenbosch vandag. Maar dit sê natuurlik nie veel nie.

  • De Klerk, Vlok staar strafregtelike aanklagte oor apartheidsmisdade in die gesig

    De Klerk, Vlok staar strafregtelike aanklagte oor apartheidsmisdade in die gesig

    Die kollektiewe skuld wat Afrikaners moet verduur oor apartheid, het uiteindelik ‘n gesig of twee gekry.

    Die Anti-Racism Action Forum (ARAF) sal Woensdag tot die logiese stap oorgaan om die apartheidspresident FW de Klerk van verskeie apartheidsmisdade aan te kla.

    Die oud-president en Nobelvredespryswenner het voorheen klaarblyklik geglo sy eie veroordelings van “rassiste” en “apartheidsapologete” sal hom kwytskeld van sulke aanklagte.

    De Klerk het reeds by herhaling aangedui dat hy hyself gekant was teen apartheid en dit by talle geleenthede ten sterkste veroordeel.

    Hy het tewens om daardie rede die hele land aan die ANC se meerderheidstirannie oorhandig sonder slag of stoot.

    Dit is daarom net logies dat ten minste 22 strafregtelike aanklagte teen die voormalige staatspresident asook die voormalige minister van polisie, Adrian Vlok ingedien is, aangesien hulle self die verantwoordelik aanvaar het vir wat beskou word as ‘n bose stelsel.

    Die Forum, wat homself met dié optrede bekendstel, sê die aanklagte gaan by Hillbrow-polisiekantoor ingedien word.

    Die organisasie sê die aanklagte handel oor misdade waarvoor die twee nie amnestie ontvang het nie.

    ‘n Woordvoerder, Zandi Radebe sê daar is steeds mense wat nie verantwoordbaar gehou word vir die ongeregtighede van die verlede nie.

    De Klerk het vroeër gesê diegene wat hom van menseregteskendings wil aankla, moet voortgaan om dit te doen.

    Hy sê hy is twee keer deur elemente in, of lede van die Waarheid- en Versoeningskommissie voor die hof gedaag oor beweerde skending van menseregte.

    De Klerk sê hy het een van die sake gewen, terwyl die tweede saak teruggetrek is.

    Hy sê egter hy kan nie namens voetewasser Vlok oor die organisasie se planne praat nie.

  • Nuwe ANC-wet sal mense tronk toe stuur wat apartheid goedpraat of ‘rassistiese’ taal gebruik

    Nuwe ANC-wet sal mense tronk toe stuur wat apartheid goedpraat of ‘rassistiese’ taal gebruik

    Die ANC in die parlement sê dat hy spesiale wetgewing wil instel om enige gesprek of siening van apartheid wat met dié van sy eie marxistiese geskiedskrywers verskil, strafbaar sal maak. Daarmee saam sal taalgebruik deur blankes wat as “rassisties” geag word, insgelyks strafbaar gemaak word.

    In ‘n verklaring gister deur die kantoor van sy hoofsweep uitgereik is, sê die party:

    “Die huidige wetlike bepalings is nie voldoende om rassiste te straf en af te skrik nie. As die meerderheidsparty in die parlement, sal ons binnekort die skepping van ‘n spesifieke wet ondersoek of bestaande wetgewing wysig om te verseker dat rassistiese dade of die bevordering van apartheid gekriminaliseer en met tronkstraf strafbaar gemaak word. Ons sal belanghebbendes oorreed en met hulle werk om te verseker dat die parlement so ‘n wet aanvaar.”

     

    Die ANC en SAKP beskou die beleid van vorige Afrikanerregerings in Suid-Afrika as “nazisties” en daarom wil hy wette soortgelyk aan dié in Duitsland instel wat dit onwettig maak om selfs net die amptelike siening op ‘n akademiese wyse te bevraagteken. Duitsers wat byvoorbeeld vrae stel oor die spesifieke aantal Jode wat in konsentrasiekampe gesterf het, word summier in hegtenis geneem en tot tronkstraf veroordeel. Selfs advokate en prokureurs wat sulke oortreders in die hof probeer verdedig of om hul vonnisse versag te kry, word in die howe self in hegtenis geneem en summier tot tronkstraf veroordeel. Die advokaat Sylvia Stoltz is in Januarie 2008 tot drie en ‘n half jaar tronkstraf gevonnis omdat sy die holocaust-ontkenner Ernst Zündel in die hof in haar beroepshoedanigheid verdedig het. In Februarie 2015 is sy weereens 20 maande tronkstraf deur ‘n hof in München opgelê omdat sy ‘n lesing teen sensuur in Switserland gelewer het en in die lesing beswaar gemaak het teen Duitse sensuur oor die feite van die tweede wêreldoorlog.

    Die ANC beoog nou soortgelyke wetgewing in Suid-Afrika om sy morele gesag op die bevolking af te dwing en enige debat oor “die verlede” wat van sy voorskrifte afwyk, onwettig te maak.

    In ‘n duidelike verwysing na die Duitse wetgewing, sê die ANC se hoofsweep:

    “Elders word die verheerliking van nazisme en die ontkenning van die holocaust as misdade beskou en oortreders word verhoor en tot tronkstraf gevonnis. Apartheid is deur die Verenigde Nasies as ‘n misdaad teen die mensdom verklaar. Dit het ongehoorde lyding en onreg vir miljoene swartmense veroorsaak, waaronder moord, foltering, die vernietiging van gesinne, teistering en ontvoerings. Enige persoon wat so ‘n stelsel verheerlik, bevorder en vier wesentlik misdade wat teen swartmense gepleeg is.”

    Blykbaar kyk die ANC ook na Britse wetgewing wat “aanhitsing tot rassehaat” tot ‘n strafbare oortreding maak. Die Wet op strafreg en openbare orde van 1994 in Brittanje (Criminal Justice and Public Order Act) verklaar “die publikasie van stof wat rassehaat aanblaas” as ‘n oortreding wat met tronkstraf strafbaar is. Garron Helm, ‘n Britse “trol” wat die parlementslid van die Arbeidersparty, Luciana Berger, as ‘n “kommunistiese Jodin” op Twitter beskryf het, het ‘n ligte vonnis van vier weke tronkstraf in Oktober 2014 ontvang. Strawwe vir anti-Semitiese uitlatings in Brittanje het egter intussen swaarder geword, want die Times of Israel het verlede maand berig dat nog ‘n jong Brit, Joshua Bonehill-Paine, tot meer as drie jaar tronkstraf gevonnis is vir ‘n pamflet oor ‘n anti-Joodse betoging wat hy versprei het.

     

    Die ANC se reaksie volg op die uitlatings deur Penny Sparrow en Chris Hart wat vanweë verspreiding op Twitter en Facebook oor die afgelope paar dae voorbladnuus in Suid-Afrika was.

    Volgens die kantoor van die ANC se hoofsweep,

    “…is dit helder uit dié voorvalle dat daar steeds elemente bestaan wat weerstand bied teen pogings ten gunste van rasse-eenheid en onvermoeid werk om die rasseverdelings en -spanninge te vergroot wat deur apartheidverdrukking geskep is, meer as 21 jaar na die koms van ons demokratiese bedeling wat op die edele beginsels van vergifnis, versoening en genesing in die belang van ‘n verenigde, nie-rassige, nie-seksistiese en voorspoedige SA gegrond is.

    “Ons kan nie langer sulke verontmenslikende oortredings, waar die swart meerderheid soos submenslikes behandel word en as ape, bobbejane en ander beledigende rasseterme in hul geboorteland getipeer word nie.

    “In die konteks van ons pynlike verlede, moet rassisme en apartheid as ernstige menseregteoortredings beskou word wat met tronkstraf gestraf behoort te word.”

    Regskenners met wie PRAAG gesels het, meen dat, indien die ANC se voorgenome wetgewing aanvaar word, sou die roman Disgrace deur die Nobelpryswenner J.M. Coetzee moontlik verbied word weens die negatiewe voorstelling van swartes daarin, terwyl die geskiedkundige prof. Hermann Giliomee tronk toe sou moes gaan vir sy artikels waarin hy aantoon dat Bantoe-onderwys nie so sleg was as wat algemeen aanvaar word nie.

     

  • Standard Bank skors voorste ekonoom oor ‘rassistiese ondertone’

    Standard Bank skors voorste ekonoom oor ‘rassistiese ondertone’

    Standard Bank het Maandag een van sy voorste ekonome, Chris Hart, geskors na ‘n omstrede twiet oor die land se swart regering.

    “Standard Bank het mnr Chris Hart geskors hangende ‘n ondersoek na die gebeure rakende sy kommentaar op Twitter op Sondag 3 Januarie. Die ondersoek sal gedoen word in ooreenstemming met gevestigde prosedures van die bank en sy wetlike verpligtinge,” het die bank in ‘n verklaring gesê.

    “Standard Bank het hom gedistansieer van die uitlatings van mnr Hart, en sal die uitslag van die ondersoek kommunikeer sodra die proses sy loop geneem het.”

    Hart, wat ‘n internasionale beleggingstrateeg by Standard Bank is, het glo ‘n “rassistiese” twiet gestuur wat deur anti-wit sosialemediagebruikers oor die naweek aangegryp is.

    Hart het Sondag getwiet: “Meer as 25 jaar nadat apartheid beëindig is, word die slagoffers steeds meer tesame met ‘n sin van eiegeregtigheid en haat teenoor minderhede …”

    Hy het later om verskoning gevra en gesê sy twiet was bedoel om gelees te word in die konteks van die stadige ekonomiese groei.

    Die twiet is op Twitter en Facebook deur anti-wit gebruikers aangegryp. Die anti-wit bende het dadelik ‘n beroep op Standard Bank gedoen om Hart af te dank weens die “rassistiese ondertone” in sy twiet.

    Maandag het Standard Bank geswig voor die aanslag deur Hart se twiet te veroordeel en bygevoeg dat dissiplinêre optrede teen hom ingestel sal word.

    Intussen is die sake teen die geskorste DA-lid, Penny Sparrow, besig om op te hoop. Sparrow het op Facebook na swart mense as “ape” verwys, in reaksie op rommel wat op Durban se strande agtergelaat is.

    Die ANC-jeugliga in KwaZulu-Natal het dit veroordeel en sê hulle beplan om ‘n saak by die Menseregtekommissie aanhangig te maak.

    Die provinsiale woordvoerder, Mkhuseli Sondzaba, sê rassisme hoort nie in die moderne Suid-Afrika nie. Dit volg nadat die DA ook strafregtelike aanklagte teen haar gebring en haar lidmaatskap opgeskort het.

    Die hoof van die jeugliga, Collen Maine sê intussen dit is geen toeval dat Sparrow ‘n lid van die DA is nie. Hy sê die liga sal alle Suid-Afrikaners wat in die demokrasie glo, mobiliseer om teen mense soos Sparrow op te tree.

  • VF+, IVP, ACDP kla oor SA Palestyne ontvang

    Die Vryheidsfront Plus, die IVP en die ACDP het die ANC gekritiseer omdat hy die Palestynse Hamas-leierskap verlede week in Suid-Afrika ontvang het.

    Die partye sê dit is strydig met die regering se amptelike posisie oor die voortslepende konflik tussen Israel en die Palestyne.

    Die partye het aan die media in die Parlement gesê dat die regering nie kant moet kies nie omdat dit ‘n vreedsame oplossing kan ontspoor.

    Die partye was in September deel van ‘n feitesending aan Israel en die Palestyne.

    Die Vryheidsfront Plus het vroeër in ‘n verklaring gesê Hamas is ‘n “internasionale terreurorganisasie”, alhoewel dit nie as sodanig gelys is nie.

    Slegs die gewapende vleuel van die beweging word as ‘n terreurorganisasie deur sommige lande beskou, maar in die geheel word Hamas as meer gematig as byvoorbeeld Fata gesien.

    Die VSA het Hamas as ‘n terreurorganisasie gelys, terwyl die EU en onverbonde lande sowel as Rusland en China die politieke vleuel van Hamas aanvaar as ‘n regmatige verteenwoordiger van die Palestyne.

    Die ANC se woordvoerder, Zizi Kodwa, het in reaksie gesê die vergadering met Hamas is deel van die ANC se pogings om verskeie Palestynse faksies te verenig.

    Kodwa sê klagtes oor die uitnodiging aan Hamas toon dat die betrokke politieke partye nie internasionale eensgesindheid begryp nie.

    Khaled Masjaal, die leier van Hamas, het tydens sy besoek aan Suid-Afrika gesê die Palestyne worstel met Israel se “rassisme en apartheid”.

    Hy het Israel as ‘n “apartheidregime” beskryf, ‘n frase wat ook gebruik word deur die Amerikaanse minister van buitelandse sake John Kerry.

    Intussen het Israel die aanbring van kameras in Jerusalem se ou stad en die Al-Aqsa moskee-kompleks, een van Islam se heiligste plekke, verwelkom.

    Israel­ se eerste minister, Benjamin Netanyahu, sê ’n ooreenkoms om 24-uur veiligheidskameras rondom die kompleks te installeer, is in Israel se belang.

    Dié besluit kom nadat die Israelse weermag ‘n Palestynse meisie doodgeskiet het na ‘n beweerde mesaanval.

    Spanning laai steeds op met botsings by die moskee-kompleks, bekend as Tempelberg, na ’n vlaag mesaanvalle en dodelike protesbyeenkomste.

  • EFF wil Die Stem uit nasionale volkslied

    Die EFF het ‘n beroep gedoen dat Die Stem uit die nasionale volkslied verwyder word, het RSG berig.

    ‘n Woordvoerder van die EFF, Mbuyiseni Ndlozi het in ‘n erfenisdag-verklaring gesê dat Nkosi Sikelel’ iAfrika gesing moet word soos dit tydens die koloniale- en apartheidsjare gesing is, sonder die vers wat uit die voormalige volkslied, Die Stem aangepas is.

    Ndlozi sê ook die Krugerwildtuin se naam moet verander word, “omdat Paul Kruger president was van ‘n Boere-republiek wat die grondslag vir die apartheidstelsel gevorm het”.

    Die EFF het in die verklaring gevra dat die grondkwessie opgelos moet word. Ndlozi sê slegs die onteiening van grond sonder vergoeding om herverdeel te word, kan aan mense waardigheid gee.