Etiket: Rubrieke

ANC se logika oor Gasa en Zimbabwe

ImageMet sy gewone onkreukbare logika, is die ANC-regime, by monde van Gwede Mantashe, besig om sy mond uit te spoel oor die konflik in Gasa.

Israel is derduisende kilometer van Suid-Afrika verwyder, op 'n ander vasteland. Die konflik het bitter min met Suid-Afrika uit te waai. Die ANC swyg weliswaar op geheimsinnige wyse oor die regstreekse oorsaak van die konflik, naamlik Moslem-terreur soos deur Hamas teen onskuldige Israeli's met sy vuurpyle gepleeg is. Miskien moet dit ons nie verbaas nie – die ANC is immers 'n terroristeorganisasie bekend vir sy lamsakkige moorde op ongewapende burgerlikes, soos die Magoo's- en Amanzimtoti-bomme. Kennelik identifiseer Mantashe-hulle hulself met terreursaaiers.

(Ek wonder terloops wanneer Hamas en Hezbollah gaan besef dat hulle nie die militêre stryd teen Israel kan wen nie.  Wat Egipte nie in 1967 en 1973 kon regkry nie, gaan Hamas ook nie in 2009 vermag nie. Of is dit makliker vir die Palestyne om te kla en te kerm, om vuurpyle te skiet, as om jouself op te hef soos die Koreane en ander Oosterlinge sedert 1945 gemaak het?)

Reg oorkant ons grens is daar egter 'n verdrukkende regime, met 'n weermag waarvan die Vyfde Brigade sowat 20 000 Matabeles in die jare negentig vermoor het. Die Matabeles is bloedverwante van Suid-Afrika se Zoeloes.

Mense sterf daagliks aan cholera in daardie land, 'n regstreekse gevolg van die regime se onbevoegdheid en traak-my-nie-agtige houding teenoor sy eie mense. Daar is meer mense dood aan cholera tot op hede as wat daar in Gasa gesterf het.

Tog swyg die ANC-regime soos die graf oor die situasie in Zimbabwe. Die los kanon Mantashe rep g'n woord oor Zimbabwe nie. Wat mis ek hier? Is die dood van Palestyne belangriker vir die ANC as die dood van onskuldige Zimbabwiërs?

Kennelik is dit dieselfde soort logika as dié waarmee die ANC-regime enersyds kla oor die gebrek aan vaardighede in Suid-Afrika, maar andersyds aktief teen diegene met die intelligensie en vermoëns om die vaardigheidstekort aan te spreek, op grond van hulle velkleur diskrimineer.

Miskien is ek net nie getransformeerd genoeg nie, maar die ANC se logika oor Gasa verwar my.

мир яхтФильчаков прокуратура харьков

Wiskunde-apartheid?

ImageSoos 'n hoofartikel hier op die Praagwerf uitwys, moet mens die matriekuitslae met 'n groot sak sout opneem. Nie net word uitslae "aangepas" (lees "gekook") nie, maar ook is dit duidelik dat die standaard veral in 2008 heelwat laer was as in die onlangse verlede, om nie te praat van 20 jaar gelede s'n nie. Die aantal onderskeidings het "onverklaarbaar" die hoogte in geskiet (dis nou as mens so naïef wil wees om die blatante politieke inmengery wat lei tot verlaagde standaarde moedswillig te ignoreer.)

Dit is veral so met wiskunde. Die topleerlinge het skielik 'n hele aantal onderskeidings behaal, meer as voorheen, maar aan die ander kant van die prestasiekurwe het dinge maar beroerd gegaan. Dis 'n vreemde verskynsel, nie waar nie? Duidelik het die vak se vraestelle makliker geword, al het die vak verander, maar andersyds is daar sommiges wat skynbaar moeilik aanpas by verandering en hulle het heelwat swakker gevaar, ten spyte van die makliker vraestel. 

Laat ek eerder die versoeking weerstaan om hierdie aanpassingsprobleme in verband te wil bring met kultuur, algemene aanpasbaarheid, intelligensie en 'n gebrek aan toekomsvisie en vindingrykheid.

Bogenoemde onderskeidings beteken egter min in internasionale terme. Suid-Afrika se skoolleerlinge kom telkens heel laaste in internasionale toetse, veral in wiskunde. Lande soos Finland en Singapoer kraai dikwels koning.

Volgens Beeld is daar nou oproepe vir 'n aanvullende vraestel vir toppresteerders, omdat die topleerlinge waarskynlik in 2009 nóg beter gaan doen met wat slegs gesien kan word as 'n substandaard-moeilikhheidsgraad. Volgens die berig in Beeld is die huidige vraestel nie ‘n genoegsame uitdaging vir topleerlinge nie en berei dit hulle nie voor vir die uitdagings wat wiskunde op universiteit stel nie.

Só ‘n aanvullende vraestel is 'n interessante voorstel en dit moet immers ‘n doel hê. Een doel kan wees om die keuring vir studievelde soos medies, rekeningkunde en ingenieurswese te vergemaklik of om voornemende werkgewers ‘n beter idee te gee oor ‘n kandidaat se ware vermoëns. En dis net hier waar die politieke teenstand gaan inkom.

Soos gesien in die huidige uitslae, is die topleerlinge in matriek meestal Afrikaners en ander blankes, al verteenwoordig hulle ‘n klein minderheid. Dit kan met gróót sekerheid voorspel word dat ‘n buitensporige deel van diegene wat sou kwalifiseer vir so ‘n aanvullende vraestel, ook Afrikaners gaan wees.

Wat gaan Cosatu of die ANCYL se reaksie wees as 90% van diegene wat hierdie vraestel skryf, blankes en spesifiek Afrikaners gaan wees? Gaan ons weer krete van “rassisme” moet aanhoor wanneer 90% van diegene wat op grond van prestasie kwalifiseer vir mediese studie blankes is?

игрушка интернет магазинФильчаков Харьков

‘n Tsjeggiese Europa

ImageVan vandag af is die Tsjeggiese republiek vir ses maande lank voorsitter van die Europese Unie. Dié land neem die leiding by die polities korrekte Franse oor.

Plaaslik word Frans deur die Alliance Française geadverteer as "Le français, langue au service de la diversité" oftewel, "Frans, 'n taal in diens van diversiteit". Hierdie polities korrekte slagspreuk som min of meer Frankryk se buitelandse beleid op, want dié land sien hom toenemend as Europese pleitbesorger vir die Derde Wêreld en dan veral vir Afrika. Hoewel Afrikaners tradisioneel die bevolkingsgroep in ons land is wat die meeste belangstelling en waardering vir die Franse kultuur gekoester het, handhaaf Frankryk vir alle praktiese doeleindes 'n kulturele boikot teen ons.

Met die Tsjegge is dit egter anders gesteld. Die Tsjeggiese president, Vaclav Klaus, is sterk anti-sosialisties en omdat sy land nooit kolonies gehad het nie, ly hy geensins aan die sindroom van wit skuld nie.

Die Afrikanervolk behoort die volgende ses maande as 'n geleentheid aan te gryp om ons griewe aan die Europese Unie oor te dra. Immers is die huidige bestel te wyte aan Britse en Europese inmenging in Suid-Afrika se binnelandse aangeleenthede. In vele opsigte beskou die Europese Unie steeds ons land as 'n kolonie en is hulle voortdurend besig om hulle met onderwys, landbou, verdediging en ander kwessies te bemoei.

Volgens meningsopnames glo die meeste Afrikaners vandag dat daar nie meer 'n toekoms vir hulle oor die langer termyn in Suid-Afrika bestaan nie. Afrikaners glo dat hul eiendom en ander bates, soortgelyk aan dié van blanke Zimbabwiërs, binne die afsienbare toekoms afgeneem sal word en dat hulle waarskynlik gedwing sal word om hul geboorteland te verlaat. Meer as 'n miljoen blanke Suid-Afrikaners het in elk geval reeds uit die land gevlug vanweë geweldsmisdaad en die stelsel van geïnstitusionaliseerde anti-blanke rassisme wat as "transformasie" bekendstaan.

Die Europese Unie se wette en beginsels wat erkenning aan kleiner volkere en tale verleen, maak dialoog met die EU moontlik oor die volgende sake:

  • Erkenning van die Afrikanervolk as 'n nasionale minderheid in Suid-Afrika met 'n eie taal, kultuur, identiteit en afkoms.
  • Erkenning vir Afrikaans as nie net 'n Afrikataal nie, maar ook as Europese taal binne die kader van die "Europese Buro vir Minder Gebruikte Tale". Die groot aantal Afrikanervlugtelinge in veral Groot Brittanje wat van die Suid-Afrikaanse geweld en diskriminasie wegvlug, geniet tans geen erkenning vir hul taal binne Groot Brittanje nie, nóg binne die EU waarvan ons voorouers vandaan kom. Sodanige erkenning vir Afrikaans mag 'n sleutelrol in die oorlewing van ons taal speel, aangesien Afrikaans in die praktyk geen amptelike status meer in Suid-Afrika geniet nie.
  • Erkenning vir die feit dat ons ons in Suid-Afrika bevind vanweë, enersyds, Nederlandse en Britse kolonialisme wat die vestiging van blankes aan die suidpunt van Afrika moontlik gemaak het en, andersyds, Franse godsdienstige onverdraagsaamheid wat ons Hugenotevoorouers uit Frankryk verdryf het. Ons volk het nie net uit die lug geval nie, maar is die gevolg van dié twee historiese feite.

Sedert die 1980s het dit sowel Britse as EU-beleid geword dat die Afrikanervolk nie op enige vorm van soewereiniteit of selfbeskikking geregtig is nie – iets wat in stryd is met die Europese Handves van Regte – en wat vir Suid-Afrika geweldige gevolge het. Een gevolg daarvan is die meedoënlose verafrikanisering van ons eens Westerse land, met 'n verlies aan kundigheid, kapitaal en entrepreneurskap wat uiteindelik op 'n tweede Zimbabwe móét uitloop.

Hierdie soort argumente moet met die EU onder die Tsjeggiese voorsitterskap aangeknoop word. Indien dit EU-beleid is dat alle Afrikaners uiteindelik etnies vanuit hul geboorteland gesuiwer moet word, hetsy deur fisieke aanvalle, hetsy deur wetgewing wat hul ekonomiese en opvoedkundige kanse benadeel, dan goed en wel. Maar ten minste sal Afrikaners dan weet waar hulle met die Europeërs staan, terwyl die res van die wêreld ook van hierdie afsydige standpunt sal kennis neem.

Op sy minste, kan ons Afrikaners deur dialoog met die EU vinniger van hul illusies oor die toekoms ontneem. Op sy beste kan ons 'n diplomatieke proses aan die gang sit wat op die duur 'n katalisator kan word om ons mense uit hul moedeloosheid en apatie wakker te skud aangesien hulle sal kan sien dat ons wel eventueel deur die 27 lidlande van die Europese Unie ernstig opgeneem word.

wedding hairАлександр Фильчаков

SA se ‘eenburgerskap’ met sy swart buurstate voorspel bloed in 2009

ImageSuid-Afrika kan in die nuwe jaar buitensporige vreemdelingehaatveldtogte ervaar met die drukkende ekonomiese toestand en gevolglike werkloosheid as die baie kort lont na die kruitvat.

Dít blyk uit die vrylike toestroming – sonder enige paspoortbeheer, om nie eens van nodige verblyf- en werkpermitte te praat nie – van derduisende mense uit al die buurstate na Suid-Afrika om die land se skaars werksgeleenthede te kom opraap.

Die swart vakverbond Cosatu het pas, ná 'n arbeidsindaba met die nywerheid en die owerheid, gesê dat 30 000 mense se werksgeleenthede weens die wêreld-ekonomiese krisis op die spel verkeer. Maar Cosatu het nie geopenbaar wíé se werksgeleenthede in die slag gaan bly nie, of dit byvoorbeeld 30 000 werkers uit Mosambiek (waar baie van die mynwerkers in ons land vandaan kom) sal wees nie, en of dié arbeidsinkorting Afrikaners en Suid-Afrikaanse swartes gaan raak nie.

Uiteraard dus: As die Mosambiekers voorkeur kry, geskied dit ten koste van swartes, maar ook ten koste van Afrikaners en Suid-Afrikaanse blankes. En juis hierdie saak, dat vreemdes werksgeleenthede uit swartes se hande neem, was een van die kwessies wat gelei het tot die etniese verdrywing wat lokasies en plakkerskampe vroeër vanjaar in ligte laaie gelaat het.

Die feit dat tot 100 000 Mosambiekers die grens na Mosambiek vir die groot vakansiedae in Desember – sonder die nodige grensbeheer – oorgesteek het, blyk uit 'n berig van SAUKTV-nuus. Daarin is reguit gesê dat dié Mosambiekse vreemdelinge geensins oor die nodige dokumentasie beskik nie – en dat die oortreders nie weens hul versuim vervolg word nie.

Daar kan met groot stelligheid aanvaar word dat die strengste grensbeheer tussen Suid-Afrika en Mosambiek by die Krugerwildtuin geskied waar inkomende Mosambiekers van tyd tot tyd 'n leeu ten prooi val. Die Krugerwildtuin se veldwagterspatrollies moet ook in 'n sekere mate as afskrikmiddel dien.

Die feit dat Mosambiekers onwettig Suid-Afrika instroom, strook ook met wat in ander buurstate gebeur. Landbou-verteenwoordigers in Noord-Transvaal het die beweging van swart vreemdelinge oor die grens na Zimbabwe tydens 'n Paasnaweek  gemonitor. Die reusagtige omvang van dié mensebeweging – dit wil voorkom asof soveel soos 250 000 Zimbabwiërs tydens die Paasnaweek oor die grens kan beweeg en dan weer na Suid-Afrika terugkeer – laat 'n mens met net een gevolgtrekking: Wat Suid-Afrika en Zimbabwe betref, het daar vir alle praktiese doeleindes net een burgerskap ontstaan.

Ook wat Swaziland aangaan, bestaan 'n soortgelyke situasie. Net Rooikappie glo dat daar grensbeheer tussen Suid-Afrika en Swaziland is. Daar heers klaarblyklik 'n vrye beweging van mense – en diere – oor die grens tussen Pongola en Piet Retief.

Wat Lesotho betref, 'n staat wat deur Suid-Afrika omring word, geld dieselfde situasie. Die Oos-Vrystaat word behoorlik deur veediefstal uit Lesotho geteister. Die Vrystaatse dorpe na aan die grens loop konstant onder misdaad, ook plaasterreur, deur. Van die bloedigste plaasterreur en mense-uitwissing aan die hand van swartes kom in hierdie gebied voor.

Dat daar nie eintlik sprake van grensbeheer tussen Botswana en Zimbabwe is nie, blyk uit die feit dat derduisende swartes uit Zimbabwe hulle in die laaste sewe jaar in Botswana tuisgemaak het.

Die feit dat besmette vee die grense tussen die buurstate oorsteek, kan insgelyks nie weggeredeneer word nie. Ook wat hierdie saak betref, leef ons land met 'n tydbom aan die tik.

Die vraag kan met reg gestel word: Is die gebrek aan mense- en dierebeheer maar net die gevolg van die verafrikanisering wat by die verantwoordelike owerheidsinstellings ingetree het, of moet die wortel van die kwaad elders gesoek word?

Daar is meer as een owerheidsinstansie by grensbeheer betrokke. Dit sluit binnelandse sake (besoekerspermitte en reisdokumente), doeane, die departement van arbeid (werkspermitte), gesondheid (mensesiektes), landbou (dieresiektes), en die polisie (die bekamping van smokkelary in dwelms, vee en gesteelde voertuie – wat in hul duisende die grens oorgebring word) in.

Die eise wat so 'n omvangryke en gekoördineerde optrede betref, blyk net te groot wees vir 'n derdewêreldland soos Suid-Afrika.

Maar net so belangrik in die oorweging van die saak is die feit van die bestaan van die Suider-Afrikaanse Ontwikkelingsgemeenskap (SAOG) en die doelbewuste uitwissing van landsgrense wat deel van die mensdom se lot geword het met die aanbreek van die Anglo-Amerikaanse magsentrum se sogenaamde Nuwe Wêreldorde.

Voormalige amptenare wat met grensbeheer tydens die bewind van PW Botha te make gehad het, verklaar hulle het opdrag gekry om die grense tussen Suid-Afrika en sy buurstate as "sag" te beskou.

Wat ons vandag ervaar, is dus maar net dat die onkruidsaad wat al 19 jaar gelede gesaai is nou in sy volle aaklige blom staan.

Aaklig – want landsgrense, arbeidsgrense en volksgrense is daar om die burgers van die land te vrywaar van die mededinging van vreemdes se goedkoop arbeid, die siektes wat hulle dra, asook die siektes wat hul vee dra. Veral in 'n tyd soos hierdie waar die internasionale ekonomiese en arbeidsorde uitmekaar val en waar, anders as wat Darwin leer, nie die geskikste nie, maar die wreedste en magtigste en slegste en onderduimste kan oorleef.

'n Mens huiwer om te vra hoe 'n owerheid nog aan die wéttige burgers van die staat kan sê hy begroot en beheer en administreer die land vir 'n getal van soveel burgers as hy nie eens weet hoeveel vreemde mense hulle in daardie land bevind nie?

Want reeds rondom hierdie wéttige inwoners bestaan daar 'n kwessie. Hoeveel mense, miljoene, beskik oor 'n wéttige status bekom wat van hierdie baie eienaardige owerheid bekom is? Hoeveel paspoorte, ID-dokumente, reis-, verblyf- en werksdokumente is nie vals nie?

Watter proses word gebruik om die derduisende mynwerkers uit die buurstate in die land toe te laat? Is dit 'n deursigtige proses? Sal onafhanklike instansies, byvoorbeeld een of ander swart binnelandse waaksaamheidsgroep, toegelaat word om die proses te verifieer om te verseker dat plaaslike swart arbeid nie in die proses te na gekom word nie? Hoeveel van hulle is draers van die MIV/vigs-virus, 'n hoogs aansteeklike Afrika-siekte wat jy liefs buite jou land se grense wil hou? Hoeveel van hulle is veroordeelde misdadigers,  wat in die ou dae grond vir die weiering van ongewenstes binne die land se grense was?

Hoeveel van hulle mag stem in verkiesings soos dié van aanstaande jaar?

In Oos-Transvaal woon honderdduisende Swazi's. Oos-Transvaal is seker een van die veiligste ANC-provinsies – meer as 80 persent van die uitgebragte stem gaan gewoonlik aan die ANC.

Oos-Transvaal is ook die woonplek van baie Zoeloes, dus potensiële IVP-ondersteuners. Maar die IVP maak nie hond haar-af daar nie want die Swazi's stem eenvoudig net vir die party (die ANC) wat hul teenstanders (die Zoeloes) op hul neuse laat kyk.

Daar is nie betroubare syfers beskikbaar nie. Maar 'n mens kan met vrymoedigheid aanvaar dat miljoene van hierdie gedomilisieerde vreemdelinge uit Suid-Afrika se buurstate aan aanstaande jaar se verkiesing sal deelneem. En dan karring onnadenkendes nog dat Afrikaners hul kruisies tydens hierdie klug moet gaan trek!

Die blankes in hierdie land moet eerder hulle belaglike stemkoors oorkom en hulle energie kanaliseer na die wesenlike krisisse in Suid-Afrika wat vroeg in 2009 nog duideliker gaan blyk as gevolg van die "eenburgerskap" van die land met sy swart buurstate.

игрушка интернет магазинОлександр Фільчаков прокурор

Amerikaanse motors en die Amerikaanse eeu

ImageAmerika se eens dominante motornywerheid verkeer op die randjie van bankrotskap. Ford, Chrysler en General Motors se uitvoerende beamptes is hoed in die hand in Washington, eers soontoe gevlieg, en toe daarheen gery, om te pleit vir fondse om kop bo water te hou.

Gerugte dat General Motors (GM) (die vervaardiger van Chevrolet, Buick, Cadillac, Oldsmobile, Pontiac, Saturn, asook die Humvee- en Hummer- militêre voertuie, en deesdae ook SAAB) se rug teen die muur is, doen reeds maande lank die rondte en negatiewe kontantvloei is vinnig besig om die maatskappy se bankrekening leeg te suig.

GM was eens een van die grootste en mees winsgewende maatskappye op aarde en het 'n sentrale rol gespeel in Amerikaners se liefde vir hulle motors. Die idee dat die maatskappy, wat steeds ten minste 56 verskillende modelle bemark, binne die volgende jaar nie hulle salarisstaat sal kan laat klop nie, is skrikwekkend vir Amerikaners en veral vir die tienduisende werknemers wat regstreeks of onregstreeks salarisse ontvang uit GM se nywerheids- en handelsaktiwiteite. Bankrotskap by GM sal nie net werkers en beleggers regstreeks skade doen nie, maar sal maatskappye wat onderdele verskaf en wat op hulle beurt weer ander dienste koop, ondermyn. Uiteindelik sal die totale uitwerking baie groter as net GM wees, soos die gevolge van bankrotskap oor die ekonomie uitkring en verwoesting saai.

Image

Die beroemde Chryslergebou in New York

Chrysler, wat bekend is vir die blitsvinnige motors en kragtige enjins wat hulle vervaardig, is nie so groot soos GM nie, maar is nie minder belangrik in die Amerikaanse motormark nie. Die maatskappy, wat hoofsaaklik Chrysler-, Dodge- en Jeep-modelle vervaardig en bemark, is ook in die knyp. Dit word nou algemeen aanvaar dat beide GM en Chrysler as maatskappye gaan verdwyn, maar dat van die handelsname mag oorleef as hulle deur ander (oorsese) maatskappye soos Nissan, Toyota of Hyundai gekoop word. 'n Alternatiewe scenario stel nasionalisering van GM en Chrysler voor, met die Amerikaanse regering wat die maatskappye oorneem omdat hulle so belangrik in die Amerikaanse ekonomie geag word.

Die laaste van die "Groot Drie" ("Big Three", soos dikwels na die maatskappye verwys word) is Ford, vervaardiger en bemarker van Ford-, Mercury- en Lincoln-modelle. Die maatskappy is miskien die gesondste van die drietal, en mag dalk die huidige krisis (min of meer) oorleef.

Die Groot Drie se finansiële probleme is nie 'n groot verassing nie. Die markaandeel van Amerikaanse motormaatskappye neem reeds dekades lank in sowel plaaslike as oorsese markte af, terwyl Asiese motormaatskappye merendeels met beter reklame en soms met beter produkte die motormark oorheers. Honda, Nissan, en selfs Hyundai, is besig om stof in die Amerikaanse motorvervaardigers se oë te skop, en mag selfs die Groot Drie oorneem in 'n ekonomiese magsvertoon vanaf Asië. In sekere opsigte is daar 'n historiese parallel hier met Britse motormaatskappye.

Daar was eens 'n gevestigde motorkultuur in Imperiale Brittanje. Maatskappye soos Rolls-Royce en Bentley het uitstekende luuksevoertuie vervaardig en doen dit nog steeds (Volkswagen het Bentley oorgeneem, en Rolls-Royce vervaardig 'n reeks produkte wat onder andere stralerenjins insluit). Jaguar se blitsvinnige sportmodelle van die 1950s en 1960s het nou in besadigde en meer luukse grasie ontvou (Jaguar is nou deel van Tata Motors in Moembaai). Dan is daar ook nog Lotus (oorgeneem deur Proton van Maleisië), Aston Martin (nou deel van Ford), McLaren (Ford), Landrover (nou onder beheer van Tata Motors), en BMC (vervaardiger van die Morris Minor en Mini) – die samesmelting van Aston Martin met Morris, MG en Riley het bekend gestaan as BMC (die British Motor Company).

Britse motormodelle soos die Morris Minor was eens die Britse middelklas se wiele en is steeds 'n gesogde versamelstuk. Ander modelle, soos die Aston Martin, Anglia, Rover, Triumph, en die Mini was volop in Suid-Afrika in die 1960s, terwyl ouer mans vandag nog drome droom oor die Jaguar E-tipe. As Britse vervaardigers eens gesogte motors bemark het, is hulle ondergang as dominante maatskappye simptomaties van die ondergang van die Britse ekonomie (wat met Noordsee-olie 'n oplewing onder Thatcher getoon het, maar wat nou weer kwyn na gelang van die afname in Noordsee-olieproduksie).

Soortgelyk aan die ondergang van Britse motorvervaardigingsmaatskappye, is die ondergang van die Groot Drie simptomaties van strukturele krake in die Amerikaanse ekonomie.

Probleme in die Amerikaanse ekonomie kan teruggevoer word tot die oliekrisis in 1974 en die piek in Amerikaanse olieproduksie in 1971. Stagflasie het die Amerikaanse ekonomie in die 1970s gekortwiek, maar ekonomiese herstel in 1982 was die begin van ten minste twee dekades se feitlik ononderbroke ekonomiese groei. Kort resessies in ongeveer 1990 en weer in 2001 het korreksies in die ekonomie meegebring, maar die dekade 1991-2001 was 'n optimistiese periode – die historikus Fukuyama het selfs die einde van geskiedenis (oorloë, siektes en dies meer) aangekondig. Sedert 2005 was daar meer dikwels tekens dat alles nie pluis is nie – Amerikaanse verbruikers het ophou spaar, begin leen, en was besig om geld soos konfettie rond te strooi. Die gepaardgaande kredietlas het uiteindelik in 'n finansiële krisis ontaard, wat nou manifesteer as 'n gepaardgaande resessie.

Die uitstekende ekonomie onder Reagan en Clinton het gevolg op die olieprys wat ná 1980 tot historiese laagtes gedaal het (die einde van die OPUL-oliekrisis). Onder die jonger Bush was die olieprys ook laag en ekonomiese groei is verder kunsmatig aangehelp deur histories lae rentekoerse in Amerika. Handelsoorkeenkomste en -beleid het sedert 1980 versoorsaak dat Amerika haar nywerhede na Asië uitgevoer het. Olie is van die Midde-Ooste aangekoop, motors van Japan en Korea, elektroniese produkte vanaf Sjina, selfs inbelsentra is Indië toe uitgevoer. Fantastiese hoeveelhede Amerikaanse geld is saam uitgevoer om produkte en dienste in Asië aan te koop. Terselfdertyd het Amerikaners opgehou spaar, en die tekort aan krediet is verlig deur geld oorsee te leen. Uiteindelik het Amerika geld van Sjina en ander lande geleen om motors en ander produkte vanaf plekke soos Korea en Japan aan te koop.

Ekonome waarsku reeds dekades lank dat die uitvoer van Amerikaanse rykdom (as werksgeleenthede en dollars) onvolhoubaar is. Sedert 2005 het rentekoerse en die olieprys gestyg; dit het verbandhouers in laerinkomstegroepe onder druk geplaas, en uiteindelik is soveel bankrot verklaar dat hul banke saam met hulle na benede getrek is. Die gevolglike finansiële krisis het die ekonomie vinnig ondermyn. Motorverkope van sommige modelle is ten minste 30% laer en die vallende domino's loop nou die Groot Drie te pletter.

Die idee dat die VSA se ekonomie reeds sedert die 1980s in die moeilikheid is, begin nou deurdring – die welvaart vanaf 1985 tot 2005 verteenwoordig 'n sandkasteel gebou op lenings van Asië en die goedkoop krediet wat die Amerikaanse verbruiker gebruik het om ekonomiese ontwikkeling in ander lande (Sjina, Japan, Korea) te bevorder. Dié tydvak loop nou ten einde met die ontrafeling van die ekonomie en die relatiewe ondergang van die Amerikaanse verbruiker as die dryfveer vir ekonomiese groei in Asië.

Die val van die Amerikaanse finansiële markte sedert Augustus 2008 is asembenewend, om die minste te sê. Die New Yorkse aandelebeurs het reeds ongeveer 30% van sy waarde verloor en ander beurse se verliese is min of meer soortgelyk. Die verliese veroorsaak baie angs by aftredende "babyboomers" in die VSA – 'n bedorwe geslag wat nooit materiële tekorte ervaar het nie, maar wat waarskynlik minder ryk en dalk in depressiewe toestande hulle laaste dekades gaan beleef.

Amerikaanse motorverkope het met 37% in November afgeneem en olieverbruik het ten minste 10% gedaal teenoor die vorige jaar se syfers. Amerikaners koop nie net minder motors nie, maar ry ook minder en die afname van 10% in olieverbruik is gelykstaande aan 2 miljoen vate ru-olie per dag, oftewel 3% van die wêreldolieproduksie.  Wêreldproduksie van om en by 86 miljoen vate per dag veroorsaak 'n ooraanbod en die gevolg is dat die olieprys met 'n asemrowende 70% afgeneem het vanaf histories hoë pryse net 'n jaar terug (en wat in die konteks van 'n geologiese perk op produksie veroorsaak is). Verdere verswakking in die ekonomie sal nog meer afwaartse druk op die prys van olie uitoefen en pryse so laag soos $35 per vat, of selfs minder, is nie buite die kwessie nie. Die prys sal klaarblyklik eers styg as die vraag toeneem en dit sal waarskynlik nie gebeur voor daar tekens van algemene ekonomiese herstel is nie.

Tans is die grootste gevaar dié van deflasie in die Amerikaase ekonomie: Dit gebeur as 'n tekort in krediet en geld (wat op die oomblik ervaar word) die geldeenheid se waarde verhoog. Minder geld koop dus meer produkte en nywerhede en handelaars se winste neem proporsioneel af en betaal hulle werkers minder. Die werkers se dalende inkomste veroorsaak dat hulle koopkrag afneem, wat pryse dan verder afstoot, en wat dan verdere deflasie in die geldeenheid aanhelp. Die deflasie-spiraal is selfversterkend en kan 'n ekonomie baie vinnig heeltemal verlam. Daar is egter tekens dat die sentrale banke stappe begin neem om deflasie te verhoed. Tot welke mate dit moontlik is, sal ons nog oor die volgende paar maande uitvind.

Dit is heeltemal naïef om te dink dat die res van die wëreld die Amerikaanse ekonomiese probleme sal ontduik. Asiese ekonomieë het nie verbruikers wat die wêreldekonomie soos Amerikaanse verbruikers sal kan laat groei nie en daar is reeds tekens dat Asië die Amerikaanse krisis begin voel. Die volle impak van die krisis gaan ons oor die volgende jaar voel, en almal sal die gordel moet styf trek en aanpas in 'n nuwe paradigma. Bekende handelsmerke gaan verdwyn. Die Westerse pers word baie hard getref, nie net deur die afname in ekonomiese aktiwiteite nie (dus afname in inkomste vanaf advertensies en reklame), maar ook deur lesers wat meer dikwels hulle nuus op alternatiewe maniere op die internet kry. Daar is selfs gerugte dat die New York Times in die moeilikheid is (hieroor sal ek nie 'n traan stort nie) en die Afrikaanse pers (Rapport/Beeld/Burger en Volksblad) sal die ekonomiese tsoenami nie ongedeerd vermy nie.

Die simptome van Amerika se ekonomiese agteruitgang kan ons in die lot van GM, Ford en Chrysler sien, maar dit is net die toppunt van 'n ekonomiese ysberg wat die Westerse wêreld se ekonomie gekelder het. Die Titanic het 'n reusegat in sy sykant en daar is min reddingbootjies beskikbaar. Die gevolge is besig om uit te kring. Ysland is een van die eerste slagoffers – 'n hele land het bankrot gespeel toe hulle banke gevou het as gevolg van hulle beleggings in 'n reeks banke wat soos domino's getuimel het.

Ander lande wat in die see van oorvloed gedurende die 1990s nie die mas kon opkom nie, gaan nou uitvind wat toestande behels gedurende 'n diep resessie of depressie. As Zimbabwe (of Suid-Afrika) dink dat Westerse lande soos prinse op perde aangery gaan kom om Zimbabwe van haarself te red, dan wag daar 'n wrede ontnugtering op hulle. Westerse moondhede is natuurlik verantwoordelik vir die vernietiging van Zimbabwe deur Robert Mugabe as regeringshoof op Rhodesië af te dwing, dít terwyl Ian Smith en ander se protes en waarskuwings op dowe ore geval het.  

Sedertdien het baie water in die see gevloei en soos die diere in "Animal Farm" kan ons nie meer mooi onthou wie wat gesê het nie en wie wat gedoen het nie – maar uiteindelik is Brittanje en Jimmy Carter se regering hoofsaaklik verantwoordelik vir wat ons vandag in Zimbabwe sien gebeur. Die les is dat almal uiteindelik op hulle eie is: Nie net Zimbabwiërs en die oorblywende Rhodesiërs in Zimbabwe nie, maar ook Afrikaners in Suid Afrika.

Anders as wat mense in 1975 gedag en gesê het, sal Westerse moonthede nie skroom om 'n staat (selfs Suid-Afrika) te laat faal nie. Die Weste het ander probleme en verkeer in elk geval in relatiewe verval. Die huidige ekonomiese krisis en komende demografiese uitdagings in Europa se belangrikste lande gaan baie aandag van Europa se regerings verg. Waarskynlik meer as wat hulle kan behartig.

Uiteindelik bring dit ons weereens terug by die Groot Drie en die Amerikaanse ekonomie.

'n Mens tref by baie Amerikaners 'n groot nostalgie oor motors aan. Elke Amerikaner – en in baie gevalle – elkeen wat in 'n motorkultuur groot geword het, onthou die eerste kar. In die VSA was dit altyd 'n Ford, of 'n Dodge of Chev, of as jy ryk is, 'n kragtige Corvette of selfs 'n Firebird, en as jy baie ryk is, 'n Cadillac. Die selfbeeld van Amerikaners was altyd nou verbonde aan Amerikaanse motors en die sielkunde van die Groot Drie se ondergang as simptomaties van Amerika se kulturele en ekonomiese agteruitgang moet nie onderskat word nie.

Uiteindelik is die ondergang van GM, Chrysler en Ford tekens dat die Amerikaanse oomblik ook verbygaan. Die twintigste eeu was die Amerikaanse eeu, en Amerika in die een-en-twintigste eeu sal 'n minder dominante rol internasionaal speel. In sekere opsigte heers daar 'n nuwe internasionale paradigma wat reeds nassent gevorm is: Die demografiese ondergrawing van Europa en Amerika se ekonomiese probleme gaan 'n internasionale toneel sonder 'n Eurosentriese supermoondheid skep – vir die eerste keer in ongeveer 500 jaar. Die gepaardgaande vakuum kan dalk deur Sjina gevul word of miskien is hedendaagse bespiegelinge van 'n komende (internasionale) anargie eerder korrek.

In ieder geval sal ons 'n wêreld met nuwe uitdagings betree.

воронеж стойкилобановский харьков

Die museum van vernietiging

Ek lees nou die dag 'n brief op die web van ene Pierre Coetzer waarin hy praat van die wonderwerk wat in Ierland gebeur het, 'n "wonderwerk net so groot en onverwags as wat in ons eie land gebeur het".

Is die man sarkasties? Bedoel hy dit ironies? Woon hy in 'n land ver van hier in sy hallusinasies?

Hy sê ons fokus te maklik op die probleme wat ons ondervind "eerder as die positiewe wat gebeur het".
 
Die positiewe? Ek wens versoeningsgesinde, agteroorbuigende, ontbreinde, beleeslose nuttige idiote soos Coetzer & Kie wil al hierdie positiewe ontwikkelinge sedert 1994 vir ons uitspel sodat ons kan jubel en huppel in die strate.
 
Hy sê "die onderdrukking van die werklikhede van die verlede kan net daartoe lei dat die land 'n kompleks ontwikkel".
 
'n Kompleks? In watter tale praat die man nou? Betrek hy nou die vakgebied van die sielkunde? Hoe kan 'n land, waar die woord "homogeen" net 'n woordeboekbegrip is, gesamentlik een kompleks ontwikkel?

Die man is so versoeningsgesind dat hy nie kan sê wat hy wil sê nie: hy durf nie die woord "blank" of "swart" gebruik nie, want dan is hy seker 'n rassis, na watter kant toe ook al. Ek skat wat hy eintlik met bogenoemde sin wil sê, is iets soos: "Kyk, as die blankes nie wil erken dat hulle aandadig is aan allerhande misdrywe tydens apartheid nie, gaan ons almal mekaar bly haat."
 
Coetzer reken 'n pelgrimstog na die Apartheidsmuseum in Johannesburg sal "die spoke van die verlede vir eens en vir altyd besweer. Om werklik versoening te bereik, ook met die verlede en ons eie verlede, moet dit deur bekentenis voorafgegaan word. Al is dit veertien jaar later."
 
Ek stel voor, net ter wille van 'n bietjie balans, dat 'n Museum van Vernietiging reg langs die Apartheidsmuseum gebou word. Hierin word die HEDE "nugter en gebalanseerd, maar skokkend", uitgebeeld, met "geen wegkruipplek tussen die foto's en oudiovisuele materiaal nie".
 
Wanneer besoekers instap, sien hulle ten eerste die Vryheidsmanifes van die ANC, waarin die volgende onderstreep word:
 
"Die regte van die mense sal dieselfde wees, ongeag ras, kleur of geslag;
 
"Daar sal gelyke status in die staatsliggame, in die howe en in die skole wees vir alle nasionale groepe en rasse;
 
"Alle mense sal gelyke reg hê om hul eie taal te gebruik, en om hul eie volkskultuur en gewoontes te ontwikkel.
 
"Alle nasionale groepe sal deur die wet beskerm word teen beledigings teenoor hul ras en nasionale trots;
 
"Die verkondiging en beoefening van nasionale, rasse- of kleurdiskriminasie en minagting sal 'n strafbare oortreding wees;
 
"Alle apartheidswette en -praktyke sal ter syde gestel word."
 
Langs die Vryheidsmanifes speel 'n grootskerm-video van oudpresident Nelson Mandela wat moord teen blankes verkondig. Dis nie moeilik om hierdie video te vind nie. Tik net NELSON MANDELA SINGS ABOUT KILLING WHITES in YouTube se soekboksie.
 
Dan, daarnaas, alle wetgewing en verordeninge en reëlings wat teen blankes en Afrikaans diskrimineer, byvoorbeeld dié oor agteruitstellende aksie; blanke ekonomiese ontmagtiging; swart ekonomiese bevraatsing; sportkwotas; Afrikaanse skole wat gedwing word om te verengels; blanke plek- en straatname wat nou die name van swart revolusionêre "helde" moet dra.
 
Dan, groot plakkate teen die mure van die misdaadslagoffers van die Nuwe Suid-Afrika, wit, swart en beige: vermoordes, gemarteldes, beroofdes, besteeldes, gekaaptes, ontvoerdes, verkragtes, die emosioneel vernietigdes. In glaskaste alle bekende feite, verslae, verhale en foto's daaroor.
 
Dan die ekonomiese slagoffers: mense wat hul werk verloor het; die hemelhoë werkloosheidsyfer; ondernemings wat ondergegaan het weens die gedwonge aanstelling van onbekwame gepigmenteerdes; winkels wat gesluit het ná die hoeveelste rooftog; miljarde rande wat tydens kragonderbrekings verloor is weens Evkom se onvermoë om vooruit te beplan; die haglike omstandighede van die nuwe armoediges; die armes wat in groter getalle as ooit tevore met ons is; mense wat in die buiteland moet gaan werk om hul gesinne hier te onderhou; gesinne wat buiteland toe gevlug het weens agteruitstellende aksie en misdaad.
 
Dan die landwye agteruitgang en verval: dorpe sonder enige dienste, water, vullisverwydering, slaggate in die paaie. Foto's wys hoe vuil en haglik eens vooruitstrewende stede, dorpe en woonbuurte daaruit sien; middestede soos dié van Johannesburg, Bloemfontein en Port Elizabeth waar geen blanke dit meer waag nie. Dan bemoedigende verhale van hoe blanke belastingbetalers en die boeregemeenskap sonder enige vergoeding dit op hulleself neem om die domastrante swart raadslede, wat miljoene verdien, se werk te doen – wat pompe herstel, watertoevoer na swart woongebiede herstel, water aanry, paaie herstel, munisipale voertuie herstel, strate skoonmaak …
 
Dan 'n volledige uitstalling gewy aan die korrupsie, gierigheid, vraatsug en luiheid van die nuwe heersers op alle vlakke, van die staatspresident tot die burgemeester wat nie kan lees of skryf nie … ons sien die uitkringende uitwerking van armoede, wanorde en ellende wat daardeur veroorsaak word. Ons sien die paleise en spogkarre van die land se leiers, hul weelderige buitelandse vakansies.

Langsaan 'n uitstalling oor die polisiemag. Ons lees hoe korrup en onbekwaam hulle is, van die hoogste tot die laagste vlak. Hoe misdadigers nooit opgespoor word nie, en indien wel, hoe die chaotiese toestande by howe dikwels tot hul vrylating lei. Ons lees hoe bewysstukke en lêers "wegraak". Ons lees hoe mense vir geringe oortredings in polisieselle gegooi word waar hulle verkrag en gesodomiseer word terwyl die beamptes aan diens horende doof en siende blind is. Ons lees van 'n man wat agter in 'n vangwa gesodomiseer is.
 
Dan 'n mooi hoekie oor die situasie by ons hospitale en skole. Hoe haglik en oorvol dit by staatshospitale is. Hoe daar geen medisyne by sekere hospitale is nie. Hoe jy jou eie beddegoed hospitaal toe moet neem. Hoe sekuriteitswagte skole moet oppas. Hoe kinders by skole aangerand word. Hoe onderwysers by skole aangerand word. Hoe "dom" kinders geword het sedert uitkomsgebaseerde onderwys. Vergelykende eksamenuitslae van vóór die "wonderwerk" van 1994 tot nou toe.
 
Dan, die hoekie vir die Waarheids- en Versoeningskommissie, waar blankes gebieg en bely het oor hul aandeel aan die sondes van apartheid. Ons lees van skuldbekentenisse en verskonings van kerke en voormalige hoë amptenare en voetewassery. Ons hoor en lees Antjie Krog se beriggewing hieroor.

Ag, daar's nog talle, talle ander interessanthede wat in die Museum van Vernietiging ten toon gestel kan word.
 
Coetzer sê 'n besoek aan die Apartheidsmuseum "is soos om deur 'n tonnel te stap tot in die lig, want ons ken tog die einde van die verhaal: ons het die lig gesien en 'n vreedsame skikking bereik".
 
Ek dink die man sien die lig van 'n aankomende trein in sy tonnel. Die einde van die verhaal is groter onreg as ooit tevore. In die plek van die "duiwel" van apartheid is twintig erger duiwels losgelaat.
 
Maar hierdie duiwels en hul verwoestingswerk – die wandade, die gruwele, die onregte van die hede – mag nie aan die groot klok gehang word nie, want dit maak mense soos Coetzer & Kie ongemaklik en laat hulle sleg slaap.
 
Die grootste verdoeming van die huidige swart meerderheidsregering is die sewe pilare by die ingang van die Apartheidsmuseum: demokrasie, gelykheid, versoening, diversiteit, verantwoordelikheid, respek en vryheid.
 
Van elkeen van hierdie hoë ideale het die ANC 'n bespotting en leuen gemaak. Die mooiste woorde bedek die grootste gruwels.

Die blankes het al soveel versoeningsgebare gemaak – tot hul vuurwapens ingehandig. Gelate toegelaat dat die doeltreffende kommandostelsel op die platteland ontbind word. Dat die Skerpioene ontbind word. Afrikaans so te sê al heeltemal opgeoffer. 'n Nuwe Volkslied aanvaar. Sluk dit maar dat hul stads-, dorps- en straatname verswart word. Betaal nog ewe getrou belasting aan 'n korrupte, vyandige regering. Hou skole aan die gang waar hul kinders moet verengels en 'n vervalste geskiedenis moet leer. 'n Eed moet opsê wat hulle en hul geskiedenis verdoem. Neem verlief daarmee dat onderwyserskolleges tot niet gemaak is en duisende bekwame onderwysers uit hul poste gedwing is. Sluk dit maar dat ons rugbyspelers 'n geel ster teen rassisme moet dra. Ironies genoeg moes die Jode dit destyds dra om te toon dat rassisme bestaan, dat hulle 'n minderwaardige ras is wat uitgeroei behoort te word …

Talle blanke misdaadslagoffers het in 'n gebaar van uiterste versoening hul oortreders vergewe.
 
Hoeveel versoening nog? Om die soen van die dood gelate te aanvaar sonder 'n woordjie van protes?
 
Ek stel voor dat Coetzer & Kie dit hul doel in die lewe maak om versoening aan die regering en die swart massas te verkondig. Betig hulle oor hul ewigdurende fokus op ras en rassesamestelling. Dwing hulle om die Museum van Vernietiging te besoek. Dalk is dit die aangewese katarsis om hulle van die spoke van die verlede te bevry, om werklik versoening te bereik. Ja, maar hulle sal eers hul sondes moet beken en bely. En 'n klomp voete moet was.
 
Maak jou versoenende ogies oop, Coetzer. Vandag is daar erger as ooit apartheid, erger as ooit verdrukking van een ras van 'n ander. En hierdie keer is dit nie die blankes nie.

Die onderdrukking van die werklikhede van die HEDE kan net daartoe lei dat ons in 'n web van misleiding en oëverblindery en valse skuldgevoelens en goedgelowigheid ondergaan.

Ek vra: is dit nie tyd dat die Afrikaner, soos die ANC destyds, teen die onreg van die huidige bedeling veg met burgerlike ongehoorsaamheid nie? Die volgende stap, soos die ANC vir ons die mooi voorbeeld gestel het, is die gewapende stryd.

online betting freeФильчаков

Gaan s? vir Professor Ben Liebenberg

Gustav Venter

GustavVenter

Ek ken die professor nie, het nog nooit 'n woord met hom gewissel nie, het niks gelees wat hy geskryf het nie. Ek weet hy het 'n reputasie gehad as 'n uitstekende akademikus, maar veel meer as dít weet ek nie van hom nie. Tog, elke jaar, hierdie tyd, dink ek aan hom, en omdat ek 'n onwillekeurige bewussyn van datums en tydperke het, dink ek veral hierdie jaar aan hom.

In 2003 het ek hom probeer opspoor want toe was dit twintig jaar. Hierdie jaar is dit vyf-en-twintig jaar.

Ek het sy naam raak gelees in 'n boek oor helde van die S.A.W. wat die Honoris Crux vir dapperheid verwerf het. Dit was 'n kort opdrag voorin, waarin die dood van sy seun, Tweedeluitenant Piet Liebenberg in kort, strak sinne beskryf is. Dis hoe ek geweet het.

Nou vra ek, as hy nog in hierdie wêreld is, en as jy hom ken, sal jy asseblief vir Professor Liebenberg sê ek het sy seun geken.

En dáárdie dag, die 31ste Desember 1983, op dáárdie oomblik, was ek, net soos Piet, in 'n desperate vuurgeveg net buite Cuvelai, 'n dorpie in Angola. En dis waaroor ek met hom sou wil praat, al is ek verbouereerd dat ek nie sal weet wat die regte dinge is om te sê nie.

Ek en Piet was saam in basies. Dis 'n eenvoudige stelling maar een wat vir die ingeligte alles beteken. Die weermag was 'n organisasie wat voortdurend vervorm en hervorm het en die lid is dikwels in ander pelotonne ingeskakel en in ander dissiplines opgelei as sy makkers van basies. Hy kon selfs sy hegste vriendskappe gevorm het met troepe wat nié saam met hom basiese opleiding ontvang het nie. Maar om saam met iemand “in basies” te wees, het 'n eiesoortige verhouding geskep, 'n onuitwisbare kameraadskap, 'n lidmaatskap in 'n klub waarin daar vir altyd en ewig net sóveel lede was.

Net iemand wat basiese opleiding in die Bataljon HK-peloton van 1 Suid-Afrikaanse Infanteriebataljon (ook bekend as Verkennerspeloton) van 1983 ontvang het, sal die presiese atmosfeer, uitdagings, terugslae, ontnugterings en ontdekkings daarvan kan onthou. Dit maak nie saak waar ons mekaar in ons onderlinge swerwinge in die organisasie en geografie van die weermag raakgeloop het nie, daar was daardie onmiddellike, diepgaande herkenning en kameraadskap.

Ons het almal vrywillig by die Verkennerspeloton aangesluit. Dit was die naaste keuse aan iets werklik dramaties soos die spesmagte. Elkeen van ons het sy rede gehad. Sommige het hulle hand opgesteek omdat hulle iets gehad het om te bewys en ander vanweë 'n sekere idealistiese drif. Piet? Wel, ek glo hy het daar aangesluit omdat hy verkennermateriaal was. Hy het daar behoort.

Piet was op elke manier 'n voortreflike mens en 'n waardevolle kameraad. Hy het 'n opvallende, rustige selfvertroue gekaats sonder enige uitspattigheid; 'n aantreklike ou, met wat beskryf kan word as 'n oop gesig en 'n manier om vas in jou oë te kyk as hy met jou praat. Hy was die vergestalting van Afrikanervoortreflikheid, die soort wat gemaklik is met sy leierseienskappe maar sonder vertoon of selfs 'n geritsel van snobisme. Dit was maklik om hom te vertrou en hy het die vertroue nooit verraai nie. Piet was stil, onthou ek, maar nie teruggetrokke nie. Dis net dat hy sy woorde goed oorweeg het en presies uitgespreek het.

Hy was ongetwyfeld 'n presteerder in 'n peloton met 'n taai program, een van dié wat altyd, maar altyd, sy deel gedoen het en dikwels meer as dit. Hy was van die skool wat gereken het dis tyd mors om oor iets onregverdig of iets onredelik taai te kla; doen dit net en kry klaar, dis beter. Sy inspeksies was altyd nét reg, sy teorie op datum, sy wapenbehendigheid op standaard en sy fisiese toetse met gemak geslaag. En hy was nooit, ooit een van daardie verwenste spesie, die gatkruiper nie. Piet was een van daardie kosbare lede wat 'n innerlike momentum aan 'n peloton gee en hy het dit gedoen sonder om die aandag op hom te vestig. Hy was duidelik offisiersmateriaal en is inderdaad na basies gekeur vir 'n juniorleierskursus by die Meg Leiersvleuel.

Gaan sê vir Professor Ben Liebenberg sy seun was 'n uitmuntende en hooggewaardeerde kameraad.

Ek was ook gekeur maar het nou geen onsekerheid oor my fisiese perke gehad nie. Ek is opgelei as 'n “spesdrywer,” die bestuurder van 'n Ratel Infanteriegevegsvoertuig. In Augustus, terwyl Piet Liebenberg nog in 'n strawwe offisierskursus gesweet het, is ek saam met my nuwe drywers na die operasionele gebied. Ek het hom eers weer in November 1983 op die grens raak geloop en nou was daar 'n splinternuwe, bottergeel vinielsterretjie op elkeen van sy skouers. Hy was nou Tweedeluitenant P. Liebenberg en wanneer ek hom gesien het, het ek hom volgens militêre protokol gesalueer en hy het my saluut altyd met so 'n effe verleë, skewe glimlag teruggestuur.

Die laaste keer wat ek met hom gepraat het, was toe ons almal as deel van Veggroep Delta van Oshivello vertrek het, Oshikati se kant toe, en toe Oshikango toe met die witpad langs en oor die grens deur Santa Clara in Angola in. Die Ratels het in 'n uitgespreide linie met die paradegrond af voor Sektor 10 Opleidingsvleuel se menasie gestaan. Ek en Piet het amper letterlik voor sy Ratel in mekaar vasgeloop.

Ek het met groot militêre vertoon gehalt, my regtervoet op aandag ingeskop en hom gesalueer.

“Toe nou,” het hy bedaard gesê terwyl hy terugsalueer. “Moet dit nou nie oordoen nie.”

Oor sy linkervoorarm het hy 'n kartonboks langlewemelkhouers gehad. Hy het vir my een gegee.

“Prof,” het hy met skielike nadruk gesê. “Laat dit goed gaan.”

Hy het omgedraai en die boks aan 'n troep op sy Ratel aangegee, op die sytrap geklim, die bokant van die kar beetgekry, op die voorwiel getrap met sy linkervoet, toe op die deurskanierknop met sy regtervoet en maklik tot bo geklim voor hy in sy bevelstoring ingesak het en begin grawe het vir sy kopstuk.

Ek het na die kajuit gekyk en vir Keipie, sy drywer, agter die stuur van die Ratel gesien en vir hom gewaai. Ek en Keipie het saam bestuurs-en-onderhoudopleiding gedoen en, meer nog, uitgedraf vir O-kompanie se tafeltennisspan. Hy was 'n opgeruimde, driftige soort.

Ek is vort na 19 Juliet, my ou Merk 1 Ratel waarvan die toring verwyder is sodat ons dit vir 'n ambulans kon gebruik. Na ek die groot 12-liter dieselenjin laat oorswaai het en gewag het vir die lugtenks om die regte drukkiing te bereik, het ek die melk sommer so uit die kartonhouer gedrink. Dit was die laaste koue vloeistof wat ek vir 'n paar maande sou inneem. 'n Ratelbemanning is voortdurend op die uitkyk vir meevallers en sulke vondse word gewoonlik onder hulle verdeel. Om 'n koue liter melk vir 'n lid van 'n ander bemanning te gee is 'n gebaar van uitsonderlike vrygewigheid.

Gaan sê vir Professor Ben Liebenberg sy seun was 'n ware heer en 'n goeie offisier.

'n Meganiese operasie, in die binnewerk daarvan beleef, is 'n frenetiese, deurmekaar besigheid met voertuie wat in seksies, pelotonne, vegspanne en eskadronne opvorm en waaruit karre weer net so maklik kan afdeel vir spesifieke take. Ek het vir Piet Liebenberg net nog 'n paar keer deur daardie harwarmaand van Desember 1983 gesien en dan net op 'n afstand terwyl ons logge echelon sy weg deur 'n ruie, papnat Angola gekronkel het. Ek het wel dikwels sy Ratel iewers in die opmars voor myne opgemerk.

Op die oggend van 31 Desember 1983 het ons Veggroep 'n gekoördineerde aanval op Fapla en Kubaanse stellings in die dorpie Cuvelai geloods. Ons was vroeg reeds in die moeilikheid vanweë foutiewe inligting en gebrekkige ontleding van die taktiese situasie. Ons vyand het baie sorgvuldig 'n omvattende doodsakker voorberei. Ons het deur 'n ruigte opgemarsjeer en het skielik 'n spookagtige vlakte getref waar al die bome kniehoogte afgesny was en ons sonder enige skuiling ontbloot was.

Ons was voorberei om 'n bataljonsterk opponerende mag aan te tref en sou eers later uitvind dat ons reg in die tande van 'n brigade vasgeloop het. Ons intelligensiediens het ons verseker daar sal nie slagtenks teen ons ontplooi word nie, maar T34- en T54 tenks het groot en dodelik opgedoem. Ons veggroep het hoofsaaklik uit ligte infanterie bestaan, geensins in die gewigsklas om dit met swaar pantser uit te sloeg vir behoud van die terrein nie. Ons enigste pantserafweervermoë was “Noddykarrtjies,” verouderde Eland 90 pantserkarre, wat te laag was om in die bebosde gebied op tenks te skiet en te skoert.

19 Juliet was in die HK-formasie in die middel van die opmars. Skuins voor my was boesemvriend Grobbies met 'n Ratel vol genietroepe en anderkant hom was Piet Liebenberg in sy Ratel.

Daardie aanval kon in 'n slagting ontaard het maar die Ratelbevelvoerders en 'n paar senior offisiere het kop gehou, die opmars betyds gehalt en onttrek. In hierdie tyd was daar hewige vuur uitgedeel deur beide kante. Stof. Rook. Krete oor die radio’s. Bevele. Rapporte. En dis asof die lug self van klank gemaak is in 'n onsamehangende geraas wat uit alle dimensies oor ons gebreek het. Dit was in hierdie tydstrek wat dáárdie noodlottige rondte afgevuur is, maar dit sou ek eers later weet. Eers moes ek na die vuurfront verskuif vir 'n “Casevac” ('n ongevalle-ontruiming.) Ek is by Grobbies se kar verby, by Piet s'n verby…

Die hele veggroep het uiteindelik onttrek en langs 'n sjôna versamel.

Dis hier wat ek gehoor het van 'n Luitenant Liebenberg wat noodlottig getref is. Eers het ek nie die verband getrek nie maar die draadjies tussen die inligting en die implikasie het gaandeweg aanmekaargeryg totdat die volle kennis my verbyster het. Ek kon 'n Ratel sien waar rondom daar onheilspellende geskarrel was.

Daar het ek vir Keipie gekry wat voor by sy Ratel op die grond gesit het. Ek het met hom gepraat maar hy het my óf nie gehoor nie, óf nie die siel oorgehad om te antwoord nie. Daar was net hierdie vreeslike, wye, uitgeputte verdriet om hom en hy het gesit en ver gestaar na iets wat hy nie kon sien nie.

Ek het na die Ratel gekyk. Dit het onder skoot gekom van 'n nare wapen, 'n 23mm wisselvuurdubbellooplugafweerk

anon wat Fapla geleer het om op grondteikens te rig. Dit kan 'n absolute verwoestende hael van vuur besorg. Daardie Ratel is deur net een rondte, 'n pantserbreek, getref.

'n Ratel se bevelstoring is 'n kort, stewige konstruksie met 'n koepeldeksel, links bo op die voertuig. Aan die bokant is 'n ry plat, koeëlbestande venstertjies wat deur balkies van so dertig millimeter wyd geskei word. Die koeël is deur een van die balkies, so presies in die middel gespasieer, dis asof dit uitgemeet is. Die pantserstaal het karige weerstand gebied en die koeël is dwarsdeur. En aan die anderkant was ons vriend, Piet Liebenberg.

Ons het met groot vaart en in 'n uitgerafelde formasie onttrek om te hergroepeer. Daardie nag, in 'n gietstorm, het ek opgekrul op die plaat oor 19 Juliet se ratkas. Deur alles waarin my verstand probeer vastrap kry het, en my flarde gebede deur, het ek aan Piet gedink. Ek kon nie help om aan daardie laaste oomblikke in Piet se Ratel te dink nie. Ek het gewonder…

Maar ek weet wat die atmosfeer daarin was. Dit was 'n kar wat sy plig sou doen tot die einde toe. Ek weet, want Piet Liebenberg was daar in bevel. Ek weet hy het wakker maar koel die situasie ontleed, bevele ontvang, ontsyfer en deurgestuur. Ek weet hy was doelgerig en seker van sy bewegings. En sy kalm bestendigheid sou deurgewerk het na sy bemanning en elkeen het geweet wat hy moes doen en dat hy dit sóú doen. Hulle was Piet Liebenberg se bemanning.

Gaan sê vir Professor Liebenberg sy seun het gesterf terwyl hy sy werk as 'n soldaat gedoen en goed gedoen het.

Ek het agterna 'n medic uitgevra wat gehelp het om Piet se liggaam uit die Ratel te haal. Hulle het dit na 'n tafel buite die mediese tent geneem om te versorg. As deel van hulle pligte moes hulle deur sy sakke gaan. In sy linkerhempsak het hulle 'n laaste brief aan sy meisie gevind

“Wat het daarin gestaan?” het ek die medic gevra.

Hy het my verwoed aangekyk. “Ons het dit nie gelees nie,” het hy driftig geantwoord, en toe, sagter: “Dit was privaat.”

Gaan vertel vir Professor Liebenberg van die ontroerende sorgsaamheid en die oorweldigende teerheid waarmee die mediese personeel sy seun se liggaam hanteer het, gewas het en voorberei het vir daardie laaste vlug terug na sy land.

Ek wonder al vir twee-en-'n-half dekades lank wat Piet in daardie laaste brief geskryf het. Ek glo dit was 'n brief vol toekomsplanne. Hy het sy argitektuurstudies onderbreek om sy diensplig eers af te handel. Piet sou 'n goeie argitek gewees het, soos ek hom geken het. Hy was 'n bouer, een van daardie kragbronne gebore uit die saad van mense wat 'n sterk, welvarende land uit die wildernis van 'n donker kontinent kon kap. Hy was van die beste soort wat ons volk kon voortbring, en dit was duur, duur, baie duur, om hom af te staan. En ek weet dit was 'n prys oneindig groter vir sy ouers, sy familie en daardie meisie vir wie hy 'n laaste keer geskryf het.

Gaan sê vir Professor Liebenberg dat ek weet nie een van ons, of almal van ons saam, kan hulle vergoed vir die prys wat hulle moes betaal nie.

Maar dít wat ek kan betaal, die karige teenprestasie wat ek kan maak… ek wil nie in gebreke bly om dit te gee nie. Hier is wat ek kan doen: Solank ek een tikvinger oor het, kan ek spartel om seker te maak dat nie een Afrikaner ooit sal vergeet wat vir hulle oorlewing betaal is nie. Ek sal aanhou skryf hieroor. Ek sal aanhou om die gruwelleuens wat met soveel kil arrogansie oor Piet en die ander se opoffering vertel word, met alle verbetenheid te ontbloot en aan te spreek. En ek sal aanhou om die voorbeeld van die Piet Liebenbergs van hierdie land hoog te hou sodat vandag se jonggeslag sal weet wat 'n goeie man is.

En ek sal dié wat mor dat Piet-hulle se opoffering, en sy naastemense se rou, oorbodig was, skerp vermaan. Piet Liebenberg en al die ander wie se harte die laaste keer geklop het in daardie stryd het vir ons iets ontsaglik kosbaar en onsterflik gegee: Hoop. Want dít wat van Piet gemaak het wie hy is, het nie verdun geraak en toe verdwyn nie. Dit is nog steeds daar. Ek sien dit elke dag wat ek 'n beleefde Afrikanerseun se ferm handdruk voel, wat ek in die fierheid van hulle oë vaskyk, hulle ongeduld aanvoel.

Gebare het in ons tyd oorgewoon en verwaterd geraak. Maar soms is gebare al wat ons het. Ek het geen groot gebaar wat ek kan maak nie maar wat dit in omvang ontbreek, sal ek met opregtheid probeer vergoed.

Gaan sê vir Professor Liebenberg dat hierdie jaar, om middernag op die 31ste Desember, op die vyf-en-twintigste herdenking van sy seun se groot prestasie, gaan ek 'n vlag hys, 'n vlag met oranje-blanje-blou bane, ek gaan dit salueer en ek sal die name noem van my kamerade wat gesneuwel het. Een van daardie name sal Piet Liebenberg wees.

Ek hoop ek sal nie alleen wees wanneer ek dit doen nie maar sal probeer om veterane in die Clarens-omgewing te kry om by my aan te sluit sodat hulle húlle gevalle makkers se name kan noem.

En ek vra elke oud-lid wat hierdie lees om by ons aan te sluit, waar jy ook al daardie oomblik mag wees. Ek vra dat waar moontlik, jy 'n vlag sal hys en sal salueer en jou vriende wat nooit soos ons ouer sal word nie, se name sal noem.

Ons land is in die soort krisis wat Piet geveg het om te voorkom. Dit het tyd geword vir gebare in die donker.

En as jy hierdie lees, en jy ken vir Professor Ben Liebenberg, gaan sê vir hom dit was my eer om sy seun, Piet, te ken.

Ek sal hom nooit vergeet nie.

светильники карданный купитьлобановский александр биография

Maak jou stem dik vir Afrikaans

Ek is nou behoorlik keelvol vir al hierdie ondernemings wat hulle afsmeer aan Afrikaans terwyl ’n groot (of die grootste) groep van hul kliënte Afrikaanssprekend is.

Een van hierdie ondernemings is Standard Bank. Ek het onlangs ’n Engelse brosjure oor die kredietkaartfooie vir 2009 by my kredietkaartstaat ingesluit gevind. Standard Bank weet baie goed my voorkeurtaal is Afrikaans – ek kry nog al die jare my bank- en kredietkaartstate in Afrikaans.

Dit was nou die laaste strooi wat hierdie Afrikaanse kameel se rug gebreek het. Ek skryf toe ’n brief aan mnr. Joop Dekker, ’n senior bestuurder in die kantoor van die hoof- uitvoerende beampte van Standard Bank, ook ’n man met ’n Afrikaanse van. Hierin teken ek protes aan teen Standard Bank se eentalige Engelse taalbeleid wat aan my en ander Afrikaanse kliënte opgedwing word.

Ek noem die volgende as bewyse:

• Elke brosjure in Standard Bank se tak op Montagu (waar die meeste kliënte Afrikaanssprekend is) is net in Engels te kry. Voorheen was die meeste ook in Afrikaans beskikbaar.

• Elke plakkaat en kennisgewing in my banktak is ook net in Engels. Ironies genoeg verskyn daar wel Afrikaans op die buitedeur van die bank – om voornemende rowers te waarsku dat die bank oor tydvertraagslotte beskik. Ja, rowers word hoër geskat as die bank se Afrikaanse kliënte!

• As ’n mens Standard Bank se “Call Centre” skakel, word jy net in Engels bedien. As jy vra om in Afrikaans gehelp te word, word jy gevra om aan te bly. Gewoonlik gee dit ’n lang gewag af waartydens jy dikwels afgesny word – nie ontoevallig nie, glo ek.

• “Konsultante” van Standard Bank wat kliënte bel oor ’n nuwe diens of produk van die bank, praat deur die bank net Engels.

Na aanleiding hiervan kry ek ’n brief in PDF-formaat op ’n Engelse briefhoof waarin mnr. Dekker onder meer die volgende skryf:

“Ek wil u verseker dat die Bank geen beleid navolg wat een amptelike taal bo ’n ander bevoordeel nie.

“U sal saamstem dat dit ’n veeleisende taak is om met diverse taalgroepe te kommunikeer. Dit is voorts soms ’n moeilike besluit gegewe die verskillende taalvoorkeure in ’n spesifieke geografiese gebied …

“Indien dit enigsins prakties moontlik is, bepaal ons die voorkeur taalgebruik van die meerderheid van ons kliënte in ’n gegewe geografiese gebied en gebruik die taal wat deur die oorgrote meerderheid verstaan word.”

In reaksie op hierdie vae en ontwykende antwoorde vra ek pertinent of die Engelse brosjure oor kredietkaartfooie ook in Afrikaans beskikbaar is. Die antwoord is “nee”. Gaan ek ’n Afrikaanse weergawe hiervan ontvang? “Nee.” Het alle kliënte, ongeag hul voorkeurtaal, ’n Engelse brosjure ontvang? “Ja.”

Op my vraag of enige plakkate of kennisgewings in Afrikaans beskikbaar is, kry ek die volgende ontwykende antwoord: “Enige tak bring kennisgewings en plakkate aan soos wat hulle dit ontvang vanaf Standard Bank se Hoofkantoor. Van tyd tot tyd is hierdie plakkate en kennisgewings in ander tale.”

Op my vraag of daar enige tak van Standard Bank is waar alle pamflette ook in Afrikaans beskikbaar én ten toon gestel word, word ek na bogenoemde antwoord verwys.

Volgens mnr. Dekker is alle aansoekvorms ook in Afrikaans beskikbaar. Banktakke bestel dit van ’n sentrale verspreidingspunt, maar “aangesien dit ’n koste-implikasie vir elke tak het, besluit ‘n spesifieke tak vooraf watter hoeveelheid aansoekvorms in watter taal bestel word.”

Waarop dit in die praktyk neerkom, volgens my ervaring, is dat personeellede Engelse vorms uitdeel en invul. Indien ’n mens ’n Afrikaanse vorm vra, word gesê dat daar net Engelse vorms beskikbaar is.

Oor my klagte oor die Engelse inbelsentrum, is die antwoord dat “praktiese oorwegings” in ag geneem moet word. “Die benadering is om die aanvanklike kontak in Engels te laat geskied, bloot omdat dit sal help dat die kliënt vinniger by ’n konsultant kan uitkom.”

Ek kan regtig nie verstaan hoe dit ’n probleem vir ’n groot sakeonderneming soos Standard Bank kan wees om nie kliënte uit die staanspoor die keuse te gee om in die taal van sy/haar keuse bedien te word nie. Talle ander ondernemings doen dit.

Intussen, ná my eerste brief, het daar wel een tweetalige brosjure by die Montagu-tak opgedaag.

Standard Bank gee miljoene uit aan die bevordering van sport en die kunste, maar ons Afrikaanssprekendes, ’n baie groot groep van hul kliënte, moet met afskeepdiens tevrede wees.

Ek vra elkeen wat hierdie skrywe lees en wat ’n Afrikaanse kliënt van Standard Bank is, om protes aan te teken oor die bank se diskriminasie teen Afrikaans. Mnr. Dekker se e-posadres is joop.dekker@standardbank.co.za

Moenie jou laat fop met “verduidelikings” of verskonings soos dat dit onmoontlik is om al elf amptelike tale te gebruik nie – dit is die leuenagtige en gerieflike verskoning waaragter eentalige Engelse ondernemings wegkruip.

Natuurlik is dit nie moontlik nie, en niemand verwag dit ook nie. Wat wel moontlik is, is om kliënte in hul voorkeurtaal te bedien – al elf tale kom tog nie in een streek of stad of dorp of voorstad voor nie. In elk geval behoort ’n nasionale onderneming sy produkte in alle tale beskikbaar te hê.

Maar kom ons wees eerlik – hoeveel swartmense gee om vir hul taal? Ek het nog nooit die indruk gekry dat die afskeping van hul taal hulle pla nie – hulle wil so gou moontlik verengels.

Om Afrikaans se status gelyk te stel aan dié van die swart tale, is ’n uiterste belediging. Daar is geen vergelyking te tref nie – kyk maar net na die kultuurskat wat elke taal voortgebring het. Natuurlik is die vyande van Afrikaans baie gou om te sê maar dis apartheid se skuld dat die swart tale op die vlak is waar hulle is. Die waarheid, egter, is dat die swart tale hul ontwikkeling grootliks aan die Afrikaner te danke het, wat hul tale neergeskryf en boeke in swart tale beskikbaar gestel het.

Ons Afrikaanssprekendes is in baie opsigte ons eie grootste vyand. Ons kla nie as ons in Engels bedien word nie en aanvaar die diskriminasie maar gelate. Kyk maar hoe vinnig en verwaand spring die Engelsman op as net die kleinste dingetjie nie ook in sy taal is nie – en hy kry altyd sy sin.

Maar ons Afrikaanssprekendes moet tog altyd so beleef en versigtig wees om tog niemand aanstoot te gee nie. Dis waarom Afrikaans vandag in die vernederde posisie is waarin hy verkeer. Dis ons eie skuld! Ons is te skaam en pateties om vir ons taal te baklei. Ons is te bang om gestigmatiseer te word.

Mense, as ons wil hê Afrikaans moet bly voortbestaan, moet ’n ieder en ’n elk van ons ons monde oopmaak en luidkeels kla. Dis nie genoeg dat mense Afrikaans praat, of dat Afrikaanse boeke en musiek verskyn nie – as Afrikaans se hoër funksies as saketaal, as akademiese taal, as vaktaal verdwyn, sit ons kort voor lank met ’n kombuistaal. Geen taal wat net gepraat word, of net ’n “populêre” funksie het, oorleef nie.

Onthou, as jou Afrikaanse geld goed genoeg is, is jou Afrikaanse taal goed genoeg. Geld praat baie hard. Gebruik hierdie mag.

apk gratisпрокурор Фильчаков

Vandag, 16 Desember, is dit Geloftedag

ImageWat die amptelike kalender van die land betref is dit Versoeningsdag, 'n geleentheid wat ontstaan het uit die sogenaamde versoening wat daar tussen Wit en Swart, Christen en nie-christen, Kommunis en nasionalis, noem maar op, sou gekom het met die verkiesing van 1994 en die grondwet wat uit daardie sogenaamde versoening gebore is.

Maar as daar op enige plek deur enige Afrikaner- of "Afrikaanse" instansie more Versoeningsdag gevier word, sal ons graag daarvan verneem.

In die eerste plek is daar geen versoening te vier nie omdat daar geen versoening is nie, nie net tussen stemmer en nie-stemmer onder die Afrikaners nie, maar ook omdat daar bittere nyd en stryd en wie weet, dalk nog geweld kan wees in Bloemfontein waar "comrades" van gister in twee kampe, twee stadions, saamgetrek is.

Daar, in Bloemfontein, is dit Cope teen die ANC, wat nogal die stigting van sy gewapende vleuel, Umkhonto we Sizwe, vier. As hierdie viering van die ontstaan van 'n terreurgroep nie onheil en onversoenlikheid beteken nie, wat is dit dan?

Maar 16 Desember 2008 het nie gekom asof met een nare towerslag nie. Dié dag met al sy onheilspellende implikasies is die gevolg van veral 'n jaar propvol van strydwekkende gebeure:

  • Die wêreld se finansiële krisis waarvan ons land nie kon ontsnap nie weens sy verweefdheid met ander lande oor globalisme, 'n bose ekonomiese stelsel wat alles en almal onder een gelddiktatuur ingedruk het;
  • Stryd in ons buurland, Zimbabwe, waar die aartsterroris Robert Mugabe nie van dit wat hy deur die lope van AK47-gewere en met behulp van liberale Engelse regerings verwerf het wil afstand doen nie. Daar heers al drie verskynsels van gerig reeds: gewapende stryd, hongersnood en pestilensie (cholera en vigs);
  • Etniese stryd in die ANC wat na 14 jaar van "democracy" na bo gekook het en vorm aanneem in hoofsaaklik twee faksies, die ou ANC (gekaap van die Xhosas deur 'n Zoeloe Jacob Zuma), en Cope (op die oomblik gelei deur die Sotho, Terror Lekota), maar 'n klomp Xhosas, talle nog in die ANC, wat klaarblyklik sit en wag om op die regte oomblik die mag terug te gryp wat hulle meen van die Xhosa Thabo Mbeki afgeneem is. Lekota is klaarblyklik daarvan bewus dat sy lewe aan 'n dun draadjie hang en die vernaamste tema van sy toesprake is die gebrek aan sekuriteit wat hy ervaar;
  • Misdaad. Uit die Afrikaner en Blanke se oogpunt is misdaad net 'n ander woord vir etniese suiwering. Plaasterreur woed voort en in stad en dorp val Blankes en Afrikaners daagliks in 'n soort misdaadwoede. Vroeër vanjaar het Swart buitelanders 'n kompakter vorm van etniese suiwering ervaar toe talle van hulle in sowat twee weke vermoor is en 'n groot groep die land uitgeboender is. Van die gelukkiges (of is dit ongelukkiges) het in deurgangskampe beland waar hulle gou kennis geneem het van die land se onverdraagsame burokrasie, by Afrikaners bekend as die ANC-regime.

Opgesom kan gesê word dat die Afrikaner en die Blanke bevolking in die algemeen in sy kollektiewe bewussyn die vraag stel wanneer dit sy beurt is.

In 'n tyd soos hierdie gryp 'n gelowige volk na 'n gelofte. Of hy laat ou geloftes herleef, probeer weer erns daarvan maak. En minag die speletjies van oorgee-politici wat hul wandade teenoor die volk versoening gedoop het. Soek 'n volk in sy geskiedenis na die oorspronge van sy geloftes. En wat 16 Desember betref soek hy na die oorsprong van dié gelofte wat op die Slag van Bloedrivier in 1838 uitgeloop het.

Die geskiedenis

Die geskiedenis wat Bloedrivier vooraf gegaan het leer ons van die Trekkergemeenskap in Natal wat deur een na die ander ramp getref is; van tweedrag, van 'n leier soos Andries Hendrik Potgieter wat sy waens gepak het om van die hitte van die hoogoond wat Natal in daardie tyd geword het, te ontsnap; van eers die moord op Piet Retief (6 Februarie) en daarna Gert Maritz se dood (23 September).

Ons sluit aan by die geskiedenis op Vrydag, 16 Februarie van daardie jaar…

Daardie dag het nog stil verloop, hoewel 'n onrusbarende gerug, wat hulle in daardie vroeë stadium maar liefs ontken het, die Retief-laer op Doornkop bereik het.

Vroeg op Saterdag, 17 Februarie was daar aan die oostekant van die laer skielik 'n geklap van skote. Baie is deur die skote gewek, baie van hulle onder die indruk dis 'n suksesvolle Retief wat na sy onderhandelinge oor grond van Dingaan af terugkeer. Maar die skote was te aanhoudend. Daar moes ondersoek ingestel word, veral toe die bejaarde Jacobus Malan ook reguit sê dié skietery klink eerder na onheil vir hom.

Die Zoeloekrygers sou, as hulle nie eers by die Tugelarivier vir versterkings gewag het nie, die verspreide laers van die Trekkers waarskynlik vroeër kon bereik het as op 17 November. Maar met die Zoeloe-geledere nou versterk is hulle in verspreide formasie in 'n onstuitbare golf op die Trekkers af, Bloukrans en Moordspruit die eerste om in hul moordtog getref te word. Dit was hierdie Trekkers wat vir die vermeende "vreugdeskote" wat die ander laers gehoor het, verantwoordelik was.

Die families Liebenberg, Rossouw en Bezuidenhout was die aanrukkende Zoeloes se eerste slagoffers, net Daniël Pieter Bezuidenhout kon ontvlug om die treurspel wat hom afgespeel het oor te vertel.

Bezuidenhout  het gemeen die honde is onrustig oor 'n luiperd en het gaan ondersoek instel. Om te vind dit is Swartes wat die honde in die stikdonker en maanlose nag met hul assegaaie afmaai. Die alarm wat hy gemaak het terwyl stotende en worstelende Swart hande hom oorval was te laat om sy pa en en swaer, Roelof Botha, te red.

Hy kon sy swak vrou, wat 'n paar dae tevore die lewe aan hul kind geskenk het, in die wa bereik. Sy smeek hom egter om met die kind te vlug en hy laat haar agter, die baba by hom. Die kind se gehuil trek die Zoeloes se aandag  en hul assegaaisteke agter dié geluid aan verseël die kind se ongelukkige lot.

Die verwonde Bezuidenhout ontvlug die moordende hordes tog nadat hy tussen beeste beland het en dis aan hom te danke dat die ander Trekkergeselskappe al langs Bloukrans gewaarsku is en betyds kon vlug.

Maar op die hoë grond tussen Bloukrans en Moordspruit saai die Zoeloes daardie nag steeds dood en verwoesting. Hulle storm aan albei kante van die Boesmansrivier aan, Trekker-mans, vrouens en kinders wat ingehaal en genadeloos om die lewe gebring word. Op dié wyse is die Greylings en Engelbrechts uitgemoor. Die Bothmas kon hulle vir 'n tyd op 'n koppie verset, totdat die Zoeloes met 'n klomp beeste wat hulle as skerm gebruik het, ook hulle oorval en uitgemoor het.

Die Trekkers kon die Zoeloe-aanval uiteindelik by Van Rensburg-koppie stuit, maar nie sonder die heldhaftige Marthinus Oosthuizen wat deur die hordes moes jaag om buskruit te gaan haal nie.

Dié Trekker-uitdelging  is deur Gustav Preller in sy boek Piet Retief beskryf. In die boek word vertel van suiglinge aan moederbors met assegaaisteke deurboor, die verpletterde hofies van kinders en bloed wat nog uit waens getap het toe ander Trekkers hul makkers se waens die volgende dag aantref.

Saam met die vermoordes in Retief se geselskap is 110 mans, 56 vrouens en 185 kinders in dié etniese uitwissing dood.

Pretorius

Op 22 November 1836 het die langverwagte Andries Pretorius uit die Kaap aangekom. Hy en sy geselskap is onder groot gejuig deur die Trekkers ontvang. Op 25 November is hy tot hoofkommandant verkies.

Deel van Pretorius se aanslag op Dingaan was 'n walaer wat hy as mobiele gevegsentrum saamgeneem het. Pretorius het moontlike Zoeloe-hinderlae vermy en was vasbeslote om self die gevegterrein te kies. Op 13 Desember het die Trekkers bewus geword van 'n groot Zoeloe-mag wat in 'n hinderlaag voor hulle lê. Pretorius hou egter voet by stuk dat die Zoeloes na die Trekkers moes kom en nie andersom nie. Vir daardie rede het hy 'n terrein aan die Ngomerivier gevind wat vandag as die Bloedriviergevegsterrein bekend staan

Die Gelofte

Die Trekkers was teen hierdie tyd goed bewus van hul tekortkominge en die menslik onmoontlike wat vir hulle voor die deur staan. As hulle dié slag sou verloor sou hulle Natal vaarwel moes toeroep.

Die godsdienstige Trekkers het daarom hul oë op God gerig en wel soos Israel van die Bybel dit by wyse van 'n plegtige gelofte gedoen.

Die Gelofte is vir die eerste keer op 9 Desember tydens die aandgodsdiens op Wasbank aan die Trekkers  voorgehou. Volgens historiese gegewens is die gelofte elke aand tot die 16de toe gelees. Alle Trekkers in die laer van Bloedrivier is daaraan verbind.

Die Gelofte wat Sarel Cilliers aan die Trekkers voorgehou het het soos volg gelui:

My broers en landgenote,

Hier staan ons voor die heilige God van hemel en aarde om 'n belofte aan Hom te doen, dat as Hy in sy beskerming met ons sal wees en ons vyand in ons hand sal gee dat ons hulle oorwin, dat ons hierdie dag en hierdie datum elke jaar as 'n verjaarsdag en 'n dankdag soos 'n Sabbat tot sy eer sal deurbring en dat ons 'n tempel tot sy eer sal bou waar dit Hom behaag en dat ons hierin moet deel tot die gedagtenis van ook ons opkomende geslagte. Want die eer van sy Naam sal daardeur verheerlik word deurdat ons die roem en die eer van die oorwinning aan Hom sal gee.

Die slag

Nadat die Trekkers by Bloedrivier laer getrek het het die lang wag vir die Zoeloe-aanval begin. Vroeg in die oggend, nadat die mis gelig het, het meer as 10 000 Zoeloes hulle op die laer met sowat 460 man gestort. Drie aanvalle is gedoen maar nie een keer kon die Zoeloes deur die skanse breek nie.

Nadat die derde aanval ook onsuksesvol was was daar 'n verposing waarin die Zoeloes hulle vir nog 'n aanslag voorberei het.

Pretorius het hierdie geleentheid vir 'n teen-aanval ingespan, so verrassend dat die Zoeloes op die vlug geslaan het. Die Trekkers het hulle agtervolg.

In die slag is meer as 3 000 Zoeloes dood, terwyl, verstommend, slegs drie Trekkers lig gewond is.

Vir die Trekkers was die oorwinning sonder twyfel te danke aan Godddelike ingryping.

Die filantrope en die Engelse oor die algemeen het deurgaans dié aanspraak verwerp want dan sou dit beteken dat God aan die kant van die Trekkers was. Tot 'n groot mate lê die reg van die Afrikanervolk tot vandag toe opgesluit in die gelofte wat voor die slag deur die Trekkers gemaak is én die aanvaarding van die gelofte deur God.

Die grootste argument van die teenstanders van die Gelofte is dat die Trekkers weens hul gewere die Zoeloes, met assegaaie gewapen, oormagtig was.

Die historikus P.F. Bruwer verklaar (Vir volk en vryheid, bls 184) skryf die Slag van Isandhlawana tydens die Anglo-Zoeloe-oorlog in 1879 toon dat die rede nie water hou nie. Die 1 350 Engelse, (drie keer meer as die Trekkers)  gewapen met baie beter gewere as die voorlaaiers van die Trekkers kon nie 'n Zoeloe-leër van 10 000 troef nie. Isandhlawana was 'n volslae militêre sukses vir die Zoeloes wat in daardie slag dieselfde taktiek as tydens die Slag van Bloedrivier gevolg het.

Blyke dat die HERE die Trekkers in hul oorwinning gehelp het

Dr. Willie Marais stel dié saak as 'n vraag in sy boek, Geloftedag en die toekoms van die Afrikaner.

Hy merk die volgende op (bl 6):

Die Trekkers het 'n uitmuntende leier gehad. Hy was 'n uitstekende taktikus wat oor krygsvernuf beskik het. Dié vernuf is so toegepas dat die vyand verras en verwar is.

Die Trekkers het 'n gunstige slagveld uitgesoek. Die terrein was gelyk, sonder bosse en met onbeperkte uitsig. Die walaer was teen 'n diep sloot wat aanvalle uit die suide en ooste bemoeilik het. Die laer is versterk deur veghekke tussen die wawiele aan te bring.

Die Trekker het oor gewere en twee kanonne beskik teenoor die assegaaie van die vyand.

Die Trekkers was vasberade. Die onverskrokke Zoeloes se getalle was egter oorweldigend ('n Geskatte tussen 10 000 en 15 000).

Dr. Marais verwys na 'n paar "onverklaarbare dinge":

Die 800 beeste en 300 perde het nie tydens die slag paniekbevange geraak nie. Die Trekkers, kundig wat dieregedrag betref, het dit aan God se beskikking toegeskryf.

Die Zoeloes het nie in die nag aangeval nie. Die laer was in mis gehul. Indien dit wel gedoen is sou die sout in die kruit vog getrek het en skote nie afgaan nie. Waarom het die Zoeloes nie in sulke gunstige omstandighede tot die aanval oorgegaan nie?

Die lanterns aan die sweepstokke by die walaer het die bygelowige Zoeloes die Trekkers van toorkuns laat verdink.

Dit het nie gereën nie. Desember is reëntyd in Noord-Natal. Die reën sou die buskruit in die pangewere eweneens ondoeltreffend maak. Die son het helder tydens die geveg geskyn sodat die Trekkers sekuur kon skiet. Sommige Zoeloes het wel gewere gehad en het geweet wat vog aan die kruit doen. Waarom het die Zoeloes nie vir die reën gewag nie?

Die Zoeloes het nie soos hulle gevestigde gebruik was saam aangeval nie. Waarom nie?

Daar is aangevoer dat sodra die pangewere onhanteerbaar warm geword het, die Zoeloes teruggeval het, so asof deur 'n onsigbare hand teruggestoot. Eers wanneer die gewere afgekoel het het die Zoeloes weer tot die aanval oorgegaan.

Betaal jou geloftes

Behoudende Afrikaners maak steeds groot erns van die Gelofte, trouens dit wil voorkom of die bywoningsyfers vir Geloftedagvieringe die afgelope 20 jaar toegeneem het.

Die Afrikaanse Protestantse Kerk is een van die Afrikanerkerke wat groot erns maak met die onderhouding van die Gelofte.

In die Kerk se jaarboek vir 2007 as dagstukkie vir 16 Desember word na aanleiding van die Afrikaner se gelofteplig geskryf die krisis waarop die land afstuur is omdat die volk nie meer sy geloftes hou nie. Die dagstukkie noem as volksontrou, behalwe die veronagsaming van die Bloedrivier-, Paardekraal- en Van Riebeeck-geloftes ook dié in verband met die huwelik, die doop en belydenis voor.

Die jaarboek skryf na aanleiding van Prediker 5: 1-4 'n gelofte  is nie iets wat ligtelik gemaak moet word nie. 'n Gelofte moet gehou word (Ps. 76: 12).

Die tekswoord van die dagstukkie is Prediker 5:3 As jy 'n gelofte gedoen het, stel nie uit om dit te betaal nie, want daar is geen welgevalle in dwase nie. Betaal wat jy belowe…

Versoeningsdag

Soos reeds opgemerk blyk die viering van Versoeningsdag deur Afrikaners nie groot aftrek te kry nie.

Die ANC-regime het 'n makietie vir vandag op die gras van die Uniegebou in Pretoria gereël. Een van die kunstenaars wat daar optree is die "Afrikaanse" en sangeres van 'n verminkte weergawe van Afrikaners is plesierig, Karen Zoid.

Vanwaar Versoeningsdag?

Die historikus en kerkgeleerde dr. Adriaan Pont skryf  in Bloedrivier: Stem uit die verlede, taak vir die hede, hoop vir die toekoms (bls. 22) die Christelike Instituut van dr. Beyers Naudé het in die middel-sestigjare al in sy nuusbrief die gedagte geopper dat Geloftedag se inhoud verander moet word en die geleentheid gevier word as 'n versoendag tussen die Afrikaners en die Zoeloes.

"Dit sou natuurlik beteken dat die Gelofte self en sy heenwysing na 16 Desember 1838 weggegooi moes word en 'n ander 'gelofte' in sy plek gestel word. Daar was selfs in die sewentigjare 'n poging om 'n nuwe 'gelofte' op Geloftedag te loods, maar dit het taamlik effektief platgeval.

"Verskillende liberaliste het in die jongste tyd pogings aangewend om steun te kry vir 'n voorstel dat op 16 Desember 1988 'n groot geïntegreerde, ofte wel bont saamtrek by die Voortrekkermonument gehou moet word. Daar sal dan, 150 jaar ná die Slag van Bloedrivier, finaal afskeid geneem word van die 1838-gelofte en dan sal 'n nuwe gelofte wat blankes, Indiërs, Kleurlinge en swartes aan mekaar bind, afgelê kan word."

Dit is verblydend dat daar nie vatbaarheid was vir die voorgenome poging van 'versoening' nie en alle blanke Christene word opgeroep om more in ware ootmoed voor ons Drie-enige God die Gelofte te hernu en ons afdwaal te bely deur opreg om vergiffenis te vra en om uitkoms te smeek uit hierdie ellendige verknegting waarin ons volk tans verkeer.

miomare yachtingОлександр Васильович Фільчаков

Ons ‘eie’ mense is die vyand

Johan Steyn skryf op 9 Desember in 'n brief, Die handskoene moet nou af. Johan, jy neem die woorde uit my mond. Die handskoene móét af, maar weet jy dat ons in die eerste plek teen 'n groot deel van ons "eie" mense sal moet baklei?

My mond hang daagliks oop oor die vlak van intelligensie van Afrikaanssprekers (ek's seker hulle sal gestigmatiseer voel as jy hulle "Afrikaners" noem) wat opreg glo dat ons klein groepie blankes in vrede, veiligheid, voorspoed en geregtigheid saam met 'n massiewe oormag swartmense kan saamwoon.

Wát jy ook al sê, en hóéveel feite jy ook al onder hul aandag bring, hulle glo steeds ons moet maar net harder werk aan 'n "gemeenskaplike doel".

Vertel jy hulle van die derduisende moorde op blankes, word jy daarvan beskuldig dat jy "goedkoop sensasie peddle" en dat jou "klem-op-een-pigmentasie-vooroordeel skreiend" is.

Te midde van daaglikse rassistiese aanvalle van swart op wit, rassistiese wetgewing teen blankes, rassistiese uitlatinge teenoor blankes, word jy dadelik uitgekryt as "rassis" as jy jou mond vir jou eie ras en eie volk durf oopmaak.

Jy word verkwalik omdat jy jou "rassistiese onsinnighede die hele wêreld vol blaker".

Jy moet stilbly, en liefs dalk nog met 'n swart koeël Annerland toe gepos word, want jy maak hulle lewe net nog moeiliker.

Dit slaan my regtig dronk, hierdie waansinnige vasklou van ons eie mense aan die idee dat dinge sal regkom as ons net ons houding wil verander, as ons tog net nie so "negatief" wil wees nie, as ons net ons "onverdedigbare vooroordele" wil afskud, as ons tog net "nie-rassig" wil raak, as ons net 'n bietjie meer hand wil uitsteek na die arme swartes, net 'n bietjie meer simpatie aan die dag wil lê.

En o wee, praat jy nou in die rigting van 'n eie blanke Boereland, wat indien nodig met die "handskoene af" teruggeneem gaan word, skuimbek hulle van verontwaardiging – elke stink Afrikanerkoei word uit die geskiedenissloot gekrap en in jou gesig gegooi.

Dis heeltemal in orde dat oud-president Nelson Mandela saam met sy kamerade in isiXhosa sing dat hulle, die MK, gesweer het om die ama-Bhulu dood te maak. (Ama-Bhulu beteken witmense.) Hierdie video is te sien op www.plaasaanvalle.co.za en www.farmmurders.com.

Maar kan jy jou voorstel watter histeriese verdoeming gaan losbars as die blankes gaan sing van hoe hulle die swartmense gaan "terugkry"? Waarskynlik sal die weermag ingeroep word.

Ek het nog nêrens gelees of gehoor dat blankes by die begrafnisse van geliefdes wat die mees afgryslike marteldood aan die hand van swartes gesterf het, sing hoe ons blankes die swartes gaan doodmaak nie.

Ons sogenaamde regses weet dat die swartmense ons minag – in hul kultuur is die sterkste die baas. Jy kan hóé intelligent of redelik of rasioneel of nie-rassig of kruiperig of regverdig teenoor hulle wees soos wat jy wil – jy is NIKS as jy in hul oë geen mag het nie.

Maar … 'n groot deel van ons eie mense minag ons net soos wat die swartman die blanke minag.

Ek sal graag wil hoor wat ander Praagers oor hierdie kwessie te sê het, naamlik dat ons "eie" mense die eerste linie van die vyand vorm.

Ns: En ek het nog baie te sê oor ons "eie" mense se verguising, aftakeling en vernedering van Afrikaans. Hou hierdie spasie dop.

светильники на домДанильченео

Kan Suid-Afrika ‘n ANC-regering nog bekostig?

ImagePolitici beweer dikwels dat geregtigheid slegs deur wetgewing verseker kan word. Daardie paternalistiese houding help hulle om die steun van die proletariaat te verseker. 'n Paternalistiese regering wil alles met wetgewing bestuur om hul idee van die utopie te verwesenlik. Hierdie en ander begrippe is deur die Franse skrywer, vryemarkekonoom en wetgewer Frédéric Bastiat in sy boek "Die wet" (1850) opgeteken. Daarin beweer hy dat die staat nie die utopie moet probeer skep nie, maar moet slegs verseker dat ongeregtigheid nie sal seëvier nie en dat dit die staat se plig is om die vryheid en veiligheid van sy burgers te verseker. Sy boek werp ook lig op verskeie vraagstukke waarmee ons vandag in hierdie land worstel.

Die vertrekpunt van 'n paternalistiese regering is dat die staat 'n vaderlike plig teenoor sy burgers aanvaar wat streng toesig oor hul sosiale en sakebelange vereis. So 'n inmengende staat se onderliggende teorie is dat burgers nie oor die vermoë beskik om na hulself om te sien nie.  Die staat doen byvoorbeeld ons skoolkurrikulering vir ons. Ons weet kwansuis nie wat goed is vir ons eie kinders nie. Die staat se volksvreemde amptenare weet en hulle het die mag om te besluit wat ons kinders moet leer en wat hulle nie mag leer nie. Die geskiedenis van die Boerevolk is byvoorbeeld heeltemal taboe vir die onderwysdepartemente van vandag.

Bastiat sê verder dat, al sou politici reg wees dat dit hul plig is om die utopie te skep, spreek dit nie vanself dat hul goedbedoelde paternalisme die burgers vryer maak nie. Staatsinmenging mag sommige mense meer welvarend maak, maar dit sal altyd ten koste van ander landsburgers se outonomie of eiendom wees. Ek wil beweer dat ongeveer 35 miljoen van Suid-Afrika se inwoners 'n paternalistiese regering verkies, maar dat minder as 5 miljoen inwoners 'n nie-inmengende regering wil hê.

Daar bestaan baie bewyse in die literatuur waar staatspaternalisme landsburgers se vryheid verminder, want die staat neem van sommige om weer aan ander te gee. Suid-Afrika is egter ook paternalisties teenoor misdadigers en waarborg hul regte, al kontrakteer hulle uit die grondwet met hul geweldsmisdade. Ons paternalistiese regering is derhalwe nie in staat om sy vredeliewende burgers se vryheid te verseker nie; ook nie hul reg op eiendom en lewe nie. Die huidige regering kan dus nie verseker dat ongeregtigheid nooit sal seëvier nie. Die verkeerde regering met 'n verkeerde beleidsingesteldheid is dus aan die bewind in Suid-Afrika.

En hiervoor besit die staat die alleenreg op geweld, wat moet verseker dat die wil van die politici afgedwing word. Die staat se magsagent, die howe, word in staat gestel om die bevolking se wil met die politici se wil te vervang. In 'n veelvolkige staat wat deur die demokratiese stelsel van meerderheidsregering aan bewind kom, word die wil van die populistiese meerderheid aan die minderheid teen hul sin opgedwing.

Is dit dus verbasend dat die minderheid hulself van die politieke prosesse onttrek het? Is dit ook verbasend dat lede van die minderheidsgroepe wat pro-aktief deur 'n paternalistiese regering van die ekonomie uitgesluit word, voel dat hul kundigheid, opleiding, kwalifikasies of intelligensie oorbodig vir hierdie land geword het en liewer ander weivelde moet gaan soek?

Waarnemers beweer dat die emigrasie van jongmense te wyte is aan geweld en regstellende aksie. Is die werklike rede nie dat die beskawingsbotsing tussen 'n Afrikaregering en ons Westerse tradisies dit byna onmoontlik vir Afrikaners gemaak het om saam met Afrikavolke onder een vlag te woon nie? Ons leer ons kinders om die gevolge van hul eie dade te aanvaar, om hul eie besluite te neem, om verantwoordelik op te tree. Ons leer hulle 'n pligsbesef, werksetiek, deeglikheid en arbeidstrots, maar die oeboentoebenadering leer hulle van kollektiewe belange, asook die waarde van toenemende konsensus wat tot kollektiewe besluitneming moet lei.

Daagliks sien ons dat vergrype of pligsversuim van regeringsamptenare en politici oorgesien word in 'n ekonomie waar deursigtigheid en verantwoordelikheid vir jou eie dade kritiek belangrik is vir 'n lewensvatbare beskawing. Dit is egter duidelik nie 'n kwessie van werks- of maatskaplike etiek nie, maar 'n ingesteldheid dat niemand aanspreeklikheid vir die gevolge van sy dade hoef te aanvaar ni, en dat die gemeenskap maar die gevolge moet verdra. Hoe lank gaan die stomme Zimbabwiërs nog met Mugabe sit? Goddank dat Mbeki so doeltreffend verwyder is. Daar is altyd 'n uitsondering om die reël te staaf.  

As ons aanvaar dat individue selfgemotiveerd is en 'n vrye wil het, beteken dit egter nie dat kollektivisme as sulks verwerp moet word nie. Afrikaners, as 'n kultuurgemeenskap, glo self in 'n mate aan kollektivisme, hou graag vergadering en bespreek graag vraagstukke. Maar hulle doen dit as mense van 'n heel ander beskawingsgroep, met heel ander waardestelsels en tradisies. Ons unieke sin vir geregtigheid, eerlikheid en vryheid het nie sommer net oornag ontstaan nie, maar het 'n baie lang sosiale en sielkundige aanloop wat nie plotseling in 1994 aan sy einde gekom het nie. Daardie vryheid word nou bedreig deurdat ons volkserfenis en kultuurgoedere, wat die basis van ons kollektiewe identiteit vorm, stelselmatig voor ons oë vervreem of vernietig word.

In Suid-Afrika het ons vandag 'n geval waar arbeid deur regulasies bestuur word. Die howe dwing die regulasies af en tronkstraf kan aan oortreders opgelê word. Is Suid-Afrikaners van alle rasse dus vry om hule regte uit te oefen? Is Afrikaners nog vry in hierdie land? Die staat kan eiendom in belang van die breër gemeenskap onteien en kan bedenklke grondeise toestaan. Is dit nie 'n inbreuk op eiendomsreg nie? As mens hierdie teenstellings nie volgens die gees van die grondwet kan verdedig nie, moet jy tot die gevolgtrekking kom dat die staat nie sy beleid ten opsigte van arbeid, landbou en die nywerheid kan implementeer sonder om sy toevlug tot ongeregtigheid te neem nie.

Gedurende die afgelope veertien jaar het die regering selfs nog verder gegaan en in direkte botsing met sy eie bestaansreg gekom. Die landswette is gebruik om regte en belange te vernietig wat die staat veronderstel is om in stand te hou. Die mag van die staat word aangewend om die belange van 'n paar gewetenloses te dien. Hierdie mense gebruik staatsmag om bates sonder enige persoonlike risiko vir hulself in te palm. Om dit te wettig, is plundery in 'n histories verwerfde reg vir swartmense omskep wat ondersteun word deur drastiese maatreëls soos boetes en die weerhouding van staatskontrakte aan weerbarstiges.

Om plundery te beskerm word toegang tot die howe beperk. Om jou eiendom fisies teen onwettige besetting te beskerm, word as 'n kriminele oortreding beskou.  Die begronding van die plundermaatreëls kom uit twee uiteenlopende invalshoeke: die verwerplike hebsug van 'n paar opportuniste en die vals humanisme van oorywerige liberaliste.

Maar mense het ook 'n ander neiging, naamlik om 'n bestaan te wil maak ten koste van ander mense. Die geskiedenis van Afrika is genoeg bewys van mense wat mekaar se besittings plunder, soos die ewige oorloë in Afrika en aan die oosgrens wat tot die Groot Trek aanleiding gegee het. Hierdie neiging is waarneembaar in die geskiedenis van elke land op aarde en word veroorsaak deur die mens se basiese instink om sy behoeftes met die minste moontlike pyn te bevredig, hetsy deur sy eie arbeid, hetsy om die vrugte van ander se arbeid te plunder. Selfs in vredestyd gaan die plundery van huishoudings nagteliks voort in Suid-Afrika. Dink aan die bloeiende seerowery aan die Somaliese kus. Dit is nou maar in die Afrikamense se aard om te plunder.

Die regstelsel se doel is om geregtigheid in stand te hou, in so 'n mate dat die meeste mense glo dat enigiets wat wettig is ook moreel aanvaarbaar is. Dan glo hulle sommer dat iets geregverdig is, want die wet maak dit aanvaarbaar. Om plundery regverdig en aanvaarbaar vir almal se gewete te maak, moet dit deur wetgewing gesaniteer word en presto, ons gewetens is skoon.

Bestaan daar 'n groter euwel in enige land as om die regstelsel as plunderinstrument te gebruik met die doel om die verskil tussen reg en geregtigheid uit almal se gewetens uit te wis?

Sou ongeletterde aansoekers byvoorbeeld fondse vir hul projekte benodig, is dit nie ongewoon dat hulle deur die betrokke staatsamptenaar bygestaan word nie. Benewens die hantering van aansoeke vir staatshulp tree amptenare terselfdertyd ook op as "professionele" raadgewers by die toekenning van skenkings, lenings, aandele of ander finansiële bystand. Ongeletterde ontvangers betaal daardie duur professionele fooi met graagte uit die fondse wat op hierdie manier vir hulle gewerf word. Die amptenaar verdubbel sy salaris op hierdie manier en geen wet is oortree nie. Só gaan die plundery voort, maar kring elke dag wyer en meer subtiel uit omdat slegs die wet en nie die gewete die beperkende faktor geword het.

Ons almal wil die landswette eerbiedig en in stand hou, maar, wanneer daardie wette in botsing kom met jou moraliteit en mekaar weerspreek, verloor mens die respek vir die land se wette, want ons beskou gewoonlik ons moraliteit op 'n hoër vlak. Nogtans raak mens afgestomp en bevind jou naderhand in die situasie waar jy bereid is om 'n geregsdienaar R100 omkoopgeld aan te bied om jou die ongerief van sy wetstoepassing te spaar.

Dit is dus duidelik dat die land die ANC nie langer kan bekostig nie. Dit sou fataal wees vir Afrikaners, gesien teen die agtergrond dat die ANC 'n beleidsverskuiwing na links wil maak en nog verder van die Westerse beskawingskomponent van die land wil wegbeweeg. Die ANC wil nog meer paternalisties word. Sosialistiese staatspaternalisme wek meer korrupsie, konfiskering van eiendom, beperkings op persoonlike vryheid, verhoogde belastings en verswakking van die beskermingsdienste. Daar bestaan 'n ydel hoop dat die Afrikaners ook baat kan vind by die ANC se paternalistiese benadering deur 'n krieseltjie vryheid aan Afrikaners toe te staan in ruil vir hul onderdanigheid. In die geheel word Suid-Afrika egter 'n swakker plek om in te woon.

Hoe lank sal Afrikaners nog stilsit en toesien hoe hul vryheid en volksidentiteit weggekalwe word? Is dit nie nou tyd dat die min beskikbare magshefbome tot hul beskikking deur Afrikaners gebruik word nie? Moet persoonlike en korporatiewe ego's nie onderdanig gemaak word aan die belang van 'n eens trotse volk nie?

форма справки 086-утопкарго отзыв

Kontaksport

Image'n Saluut aan Jeanette Koekemoer (en 'n behoorlike saluut ook, skerp op, handpalm na buite, wysvinger teen winkbrou, alles van die pinkietoppie tot die elmboog in een reguit lyn, en flink af; nie deesdae se Yank-styl, hou-jou-oog-toe tipe gebaar nie.) Sy het die feite behoorlik vasgevat in haar rubriek, TV-'dokumentêr' oor grensoorlog is suiwer kommunistiese propaganda .

Die Suid-Afrikaanse liberalistiese rewolusie het in sy spore vasgeslaan maar hulle woel nog verbete om die laaste twee pilare van Afrikanerkultuur te laat tuimel: Calvinistiese Christenskap soos beliggaam in die susterskerke en die Afrikaner se trots in sy krygsvermoë. Hulle aanslag teen veral die NG Kerk het vasgeval met die ontspoorde obsessie om die NGK en die VGK te verenig. In hulle aanslag teen die waarheid oor die moedige, doeltreffende, seëvierende en menslike grensoorlog wat die Suid-Afrikaanse Weermag geveg het, loop hulle nog op punte voor.

Maar daar is deesdae 'n frenetiese skrilklankie in die linkse propaganda. Hulle grootste nagmerrie is die herontwaking van Afrikanernasionalisme en sy herontdekking van sy krygsvernuf. Hulle probeer dit voorspring deur die Afrikaner met sy eie gewete te versmoor. As hulle die S.A.W. nie net as onbeholpe kan uitmaak nie, maar ook as 'n organisasie van brutale, onnosele menseskenders, kan hulle die Afrikaner dalk verhoed om sy heil weer in die wapen te vind.

Vir amper 'n anderhalfdekade was dié oorlog nie deel van die nasionale gesprek nie. Die ANK met hulle bespotlike gewapende "stryd" wou nie aandag vestig op hulle militêre wanprestasies nie. Dit sou die beeld van die fiere vryheidsvegter niks goeds doen nie. Die veterane van die S.A.W. aan die ander kant, het uit misplaaste ordentlikheid gevoel dat hulle liewers nie oor hulle gatskoppery moet loop en spog nie.

Deesdae word hierdie gesprek egter op die nasionale dorpsplein gevoer.

Dit is veral die linkses wat verwoed inklim met 'n swetterjoel boeke, artikels en televisieaanslae, almal daarop gemik om te bewys dat die S.A.W. 'n kil, vraatsige masjien was wat groot hoeveelhede mense moes verslind om net aan die gang te bly.

Jeanette Koekemoer is in die kol met haar gevolgtrekkings en ontleding van 'n hoeveelheid televisiedokumentêre. Sy verwys ook sydelings na MNET se Grensoorlog-program, rondgepronk as "Suid-Afrika se 'World at War.'"

Die aanbieding van die stof in hierdie program is net so skromelik oneweredig as in enige ander propagandapoging. Growwe veralgemenings, verdraaiing van feite en die ophemeling van die volk se vyande is die weefstof van hierdie linkse televisietraktaat. Daar is so iets soos "posisionering" waar 'n duidelike subteks waarneembaar is, bloot deur die posisie wat aan sekere beelde, klankgrepe en onderhoude gegun word. Enige kommunikasiekundige moet maar net grinnik oor die blatantheid waarmee "Grensoorlog" daardeur simpatie na die kommuniste probeer rangeer.

So byvoorbeeld word Swapo, Fapla en die Kubane se deelname aan die stryd as 'n heroïese kruistog teen verdrukking aangebied. En die Suid-Afrikaners? Wel, in dieselfde episode word die hoofmotief vir hulle deelname letterlik gereduseer tot 'n fotoverhaalboekie. 'n Uitgawe van "Rocco de Wet, grensvegter" word raampie vir raampie in oorgedramatiseerde stemme gelees. In dié deel bespreek die verspotte Rocco die aard van die kommunistiese bedreiging met een of ander poplap. Die kontras kon nie groter gewees het nie. Swapo het geveg vir edele menslike ideale; die S.A.W. se troepe omdat hulle deur goedkoop geelpersmateriaal mislei was.

Die Heilige Graal van die linkse S.A.W.-ontleder is verhale van grootskaalse gruwels wat deur die weermag gepleeg is. Omdat die S.A.W. egter 'n organisasie was wat streng op Calvinistiese beginsels van medemenslikheid geskoei was, kon die linkses eenvoudig nie hulle hande op sulke gruwelstories lê nie. O, hulle het toe maar 'n paar floues gefabriseer, soos dié van David van Wyk en dié van die ander armsalige skisofreen in Melville wat te vertelle gehad het dat hy nog nagmerries het van die "pop, pop, pop"-geluide wat veroorsaak is deur die babaskedeltjies wat onder S.A.W.-stewels papgetrap is. O ja, en dan was daar die skreeusnaakse pokkel wat op 'n Fokus-uitsending 'n amateuragtige, oorgekookte voordrag gelewer het van sy hel as homoseksueel in die weermag wat in 'n aversieterapiepoging gemartel is om van sy verwyfdheid af te sien.

Dié styl feitevervaardiging maak egter nie veel hond haar af nie en die vervaardigers loop boonop die risiko dat 'n regte joernalis dit sal begin opvolg… en wáár los dit hulle dan?

'n Ander, meer subtiele mite is dus geskep: Die idee van skares manne wat deur die kille barbaarsheid van hulle ervaring in die S.A.W. só innerlik geskend is, dat hulle nou, dekades later, skaars daaroor kan praat. Jacqui Thompson het dié gedagteskool begin met haar boek, "An unpopular war," wat onder die meer neutrale titel "Dit was oorlog" vertaal is.

Volgens Jeanette Koekemoer weeklaag Thompson oor die oud-troepe se onwilligheid om met haar te praat. Hei, luister, ek was daar. Vandag, op die datum, vyf-en-twintig jaar gelede was ek 'n deelnemer aan Operasie Askari, toe die grootste meganiese opmars deur Suid-Afrikaanse soldate sedert die Tweede Wêreldoorlog. As die liewe Jacqui nie manne kan kry om met haar te praat nie, is dit omdat haar motiewe ooglopend oneerlik is. Die veterane is skepties oor 'n liberale dollie wat geen idee het van hoe dit was nie en wat geen respek vir die ongeskrewe erekodes van oudgediendes het nie.

Ek het self geen probleem om S.A.W.-veterane aan die gesels te kry nie. Inteendeel. Daar is 'n gretigheid onder die lede om te praat, te onthou, te verduidelik… Die nostalgie loop so dik soos stroop. Kies 'n kroeg, betaal my bier, en ek wed jou, gee my 'n kwartier en ek sal 'n veteraan opspoor en aan die babbel hê oor sy weermagdae. En dit is nie een of ander katarsisstroom woorde nie. Hierdie manne praat want hulle is tróts op wat hulle vermag het, die oorwinning wat ons behaal het en die manier waarop ons dit gedoen het.

Nie dat dit een uitgerekte piekniek was nie. Weinig dienspligtiges was enige iets anders as traag om aan te meld vir opleiding. Maar dit was iets wat móés gedoen word en toe doen ons dit. Miskien is dit die kosbaarste les wat ek in die weermag geleer het: Lus het niks daarmee te doen nie. Dikwels moet 'n mens iets doen al wil jy regtig, regtig nie.

  Op die 31ste Desember 1983, tydens dieselfde Ops Askari, het 'n mortier agter in een van ons Buffels geland. Drie van my vriende uit basies, skutters Schrönen, Smit en Le Roux, het gesneuwel. Ons was diep ontsteld en smoorkwaad vir die weermag wat hulle so na aan die vuurfront laat kom het in 'n oopbakvoertuig tydens 'n konvensionele veldslag. Kort daarna is die burgermagkommandant van die veggroep onthef en vervang deur 'n beroepsoldaat, Kommandant Van Lill.

Ons het hom goed geken, beide omdat hy die tweede-in-bevel van 1SAI was toe ons daar basiese opleiding gekry het, en ook vanweë sy reputasie. Ons korporaal, 'n taai riem van 'n pelotonsersant, het vir ons gesê dat Kommandant Van Lill die beste soldaat was wat hy ooit geken het. Daar was orals eggo's van dié mening. Hy was een van daardie onstuitbare, geharde soldate wat die lojaliteit van sy troepe verdien en verwerf het.

Toe hy by ons veggroep opdaag, het hy met ons drie gesneuwelde makkers se beste vriende gaan praat. Maar dit was nie 'n doekvoet, oetsjie-koetsjie, ek's-so-jammer-vir-julle geprewel nie. Glad nie.

"Toe," het hy gesê, "hulle is dood. Nou weet julle hoe dit voel. Dis nie lekker nie, is dit? Wel, dis nie veronderstel om lekker te wees nie. Wat het julle gedink?

Oorlog is 'n kontaksport. Mense gaan dood.

Kom nou daaroor.

Ons het werk om te doen."

En daardie troepe het die werk gedoen. Ons het Cuvelai ingeneem en daarmee onontbeerlike voorradetoevoer na Swapo afgesny.

So, my boodskap vir dié oudlede wat nou hulle hande so wring in die openbaar, is: Hei! Kom nou daaroor. Kry houding man. So, dit was taai en ons het seergekry en ons pelle het doodgegaan. Maar ons het gedoen wat ons moes. Ja, ons politici het ons op die kilste, lafhartigste manier verraai en baie van ons opoffering ongedaan gemaak. Húlle moet daarmee saamleef.

Ons land het ons nodig gehad en ons het aangetree. En dit het ons gekos.

Laat ons nou net die prys met waardigheid betaal en ons koppe hoog hou.

Ons was soldate in die Suid-Afrikaanse Weermag.

Dít is iets om op trots te wees.

справка освобождение отпрокурор Фильчаков

En wat van hierdie ‘polariserende kwessies’?

'n Aardskuddende bevinding, wat waarskynlik hier by die 8 punte op die Richterskaal slaan, word aangekondig in Die Burger van Saterdag, 6 Desember 2008 onder die veelseggende opskrif: "VERSOENING: vervaag die reënboog?" By die lees van die kop wil 'n mens al waansinnig begin giggel … of in jou hawermout opgooi.

Waaroor gaan dit? Die Instituut vir Geregtigheid en Versoening in Kaapstad het in 'n meningspeiling bevind dat Suid-Afrikaners al hoe negatiewer oor die land raak. Hoe is dit móóntlik?

Maar nog nuuswaardiger is mnr. Jan Hofmeyr, programbestuurder: politieke analise van die Instituut, se kommentaar dat die prentjie dalk nou nie heeltemal so duister is nie, want ons moet onthou, drie "polariserende kwessies" het veral 'n invloed op swart persepsies gehad toe die meningspeiling in April vanjaar gedoen is. En hierdie drie kwessies is (raai-raai): die Skielik-skietery; die Reitz-video (verbasend genoeg nie die "walgvideo" genoem nie); en xenofobiese aanvalle.

Nou weet ek nie in watter reënboognasie mnr. Hofmeyr woon nie, en of hy nie koerant lees nie, en of hy geen wit familielede of vriende of kennisse of kollegas het nie, en of hy dalk aan post-traumatiese skok ly, maar ek wil hom graag vra: Wat van die duisende "polariserende kwessies" wat daagliks 'n invloed op blankes se persepsies van veral swartes en die regering het?

Wat van die daaglike skielik-skietery van blankes? Wat van die daaglikse rassistiese aftakeling van blankes? Wat van die daaglikse xenofobiese aanvalle van swart of wit?

Wat van die wit baba wat in koerantpapier toegedraai en verbrand is? Wat van die skoolkind wat tydens 'n plaasmoord opgehang is, nog in sy skooluniform? Wat van die 78-jarige vrou van 'n kleinhoewe in Pretoria-Noord wat deur vier swartmans oorval en vasgebind is? Nadat hulle lekker geëet en gekuier het, het hulle haar na buite gesleep, om die beurt verkrag en toe met messe gesteek.

Wat van mnr. Frans Pieterse, wat in Julie 2006 wreedaardig op sy kleinhoewe buite Swartruggens vermoor is? Hy is langer as vier ure gemartel: sy aanvallers het hom onder meer met kookwater gebrand, sy kop oopgesny en hom met 'n skoenveter verwurg. Die moordenaars het ook plastiek gesmelt en dit op sy tienjarige seun, Gideon, gedrup. Hierdie aanval het AfriForum se Stop-die-moorde-veldtog aan die gang geskok.

Wat van Beatrice Freitas wat na die waskamer in haar huis geneem is, waar haar aanvallers haar verkrag, met olie gesmeer en toe met 'n warm strykyster gebrand het? Toe versmoor hulle haar met 'n handdoek en laat haar vir dood agter. Sy oorleef met 25 persent derdegraadse brandwonde. Niemand is ooit in hegtenis geneem nie.

Callie Botha vertel op Sky News hoe sy 71-jarige pa se hakskeensenings afgesny is sodat hy nie kon vlug nie. Hy is in die rug gekap en sy liggaam is in die bosse gesmyt. Sy vrou se kop is met 'n baksteen ingeslaan, met soveel geweld dat dit soos 'n eier oopgekraak het.

Mnr. Hofmeyr, het jy al van dr. Gregory H. Stanton gehoor? Hy is die stigter van die wêreldwye organisasie Genocide Watch. In Januarie 2006 het sy organisasie berig dat 1 820 boere vermoor is. Hoeveel is dit nou al? Wil jou Instituut vir Geregtigheid en Versoening nie asseblief gaan ondersoek instel en die mees onlangse syfers aan Nasionale Pers se koerante en sommer ook aan die SAUK bekend maak nie? Volgens dr. Stanton verteenwoordig die slagting van 2 000 boere volksmoord.

Die tempo waarin die moorde geskied, die onmenslike wreedheid en marteling waarmee dit gepaard gaan, die feit dat dit altyd swart op wit is, die feit dat daar dikwels niks gesteel word nie (hoewel altyd vuurwapens), die rassistiese opmerkings … alles dui op die stelselmatige uitwissing van 'n volk met die sanksionering van die regering.

Wat, mnr. Hofmeyr, van die videogreep waar oud-pres. Nelson Mandela saam met sy kamerade sing: "We the members of MK have pledged to kill them – the ama-Bhulu (witmense)." Ja, mnr. Hofmeyr, ons waardige, veelgeprese, wyd geëerde president. Hierdie video is vryelik te sien op www.plaasaanvalle.co.za, www.farmmurders.com en seker nog 'n paar ander webwerwe ook.

Mnr. Hofmeyr, wat van die ANC-leier, Jacob Zuma, wat so graag van sy masjiengeweer sing?

Dan praat ek nou nie eens van die daaglikse "kleiner" swart-op-wit-"oortredings" (mag ek dit maar so stigmatiseer?) soos rooftogte, verkragtings (selfs van mans!), motorkapings, aanrandings, diefstalle en rassistiese beledigings nie.

Luister wat skryf die internasionaal bekende Suid-Afrikaans-gebore rubriekskrywer Ilana Mercer oor Suid-Afrika op ilanamercer.com (lees gerus al haar artikels oor Suid-Afrika deur "South Africa" by die soekblokkie op haar tuisblad in te vul):

"Take the travails of my extended family. Ordinarily, a one-case study does not a rule make. But not in this instance – you'd be hard pressed to find a family in democratic South Africa whose members have not been brutalized by barbarians. Mine includes a sister-in-law suffering permanent neurological damage after being assaulted by five Africans; a brother burglarized and beaten in his suburban fortress at 2:00 am by an African gang (wife and infant son were miraculously spared). My father's neighbor was shot point-blank in front of his little girls, as he exited his car to open the garage gates. My husband's cousin and uncle were hijacked; aunt beaten within an inch of her life and raped. Two of his colleagues (that we know of) were murdered; one shot by African taxi drivers in broad daylight as he left his girlfriend's apartment."

Mnr. Hofmeyr, wat van 'n omvattende ondersoek na Ilana Mercer se beweringe? Dis mos verregaande! Dik sy nie dalk aan nie?

Die naam van die Instituut vir Versoening en Geregtigheid laat al klaar 'n mens se alarmklokkies loei. In die newspeak van vandag se "nuwe" Suid-Afrika waar jy alles onderstebo en agterstevoor moet draai om naastenby by die waarheid uit te kom, kan 'n mens dalk eerder van die Instituut vir Verdraaiing en Eensydigheid praat.

Luister byvoorbeeld na die Instituut se uitspraak oor die bevindings van die peiling: "[Dit is 'n] kwantitatiewe vergestalting van Suid-Afrikaners se groeiende ongemak."

Oor hierdie "ongemak" het Yolande op www.plaasaanvalle.co.za die volgende, in plein Afrikaans, te sê: "Ek is 19 jaar oud en stel nie eers belang om verder in hierdie land van ons te bly nie. Watter toekoms gaan my kinders eendag hê? Ek kan jou antwoord, een of ander slagoffer van 'n moord. Ek is bitter. Hoekom staan ons nie op nie? Want ons is te slapgat, dis hoekom. Ons los maar altyd alles oor in God se hande. Nee vriende, ons het hande en 'n mond en 'n verstand gekry om te veg. Veg waarin ons glo. Staan op Suid-Afrika, bring die doodstraf terug, veg vir dit waarin julle glo, hou op lê, staan net op! God sê in die Bybel 'n oog vir 'n oog en 'n tand vir 'n tand. Ons beurt kom! Hou net op slapgat wees! Waar is ons trots? Waar is ons liefde vir ons voorvaders? Ek sê: ons moet dit vandag stop, nie môre nie, want môre is dit dalk jóú gesin wat vermoor word. Veg teen misdaad, veg teen moord op ons mense!"

Dis "gewone" mense soos Yolande wat vir ons sê wat die ware stand van sake in die land is, nie die Instituut se "verteenwoordigende monster" van 3 500 mense wat "persoonlik gepols" is nie.

Mnr. Hofmeyr, as jy jou Afrikaanse Boerenaam waardig wil wees, waarom spits jy jou nie toe op meningspeilings oor die nood, die woede, die bitterheid, die verslaenheid, waarin jou volk verkeer nie?

купить машину на радиоуправлениилобановский александр харьков

TV-‘dokument?r’ oor grensoorlog is suiwer kommunistiese propaganda

Image"Dokumentêre" TV-programme oor die grensoorlog wat soos varkmasels uitslaan, het deel van die tekens van ons tye geword.

Die jongste, 'n program oor die ou Suid-Afrikaanse Weermag (SAW) se aanslag op Cuito Canavale in Angola in 1988, is op 2 Desember vanjaar op SABC1 uitgesaai. Die program bevat elke slegte eienskap van deeglike kommunistiese propaganda ten gunste van die ANC-regime, die politieke meesters van die SAUK.

Dit is tragies dat die enigste verdediger van die ou SAW die besadigde genl. Jannie Geldenhuys was, wat met sy militêre gegewens en syfers vergeefs probeer bewys het dat die SAW wel die beste daaraan toe was.

'n Paar weke gelede het dit rugbaar geraak dat MNet ook 'n program oor die grensoorlog gaan uitsaai. Die programmakers in daardie geval is 'n TV-joernalis met oorbekende linkse simpatie, Ruda Landman, en ene Linda de Jager. Met die rugbaar raak van die feit dat dié program gemaak is en dat die ou SAW daarin met die teerkwas bygekom word, het genl. Geldenhuys ook wal gegooi oor die eensydigheid en wel ten gunste van wat breedweg vandag as die kommunistiese regeerders van Suider-Afrika bestempel kan word, wat in die programme openbaar word.

Dat 2 Desember se program op Special Assignment eensydig is, sal elke objektiewe waarnemer beaam. Genl. Geldenhuys, die stem roepende in die woestyn, se aandrang dat die beweringe ten gunste van die kommuniste aangedik is, het die ding eintlik net nog skewer laat lyk.

In die program was 'n sekere David van Wyk, 'n beweerde bevelvoerder van 'n SAW-peloton wat in die Slag van Cuito Canavale ontplooi was, telkens aan die woord. Dat Van Wyk 'n grief teen die SAW het, was duidelik. Die destydse Inligtingsdiens van die SAW het volgens hom sy broer, 'n digter, aangehou en gemartel, in so 'n mate dat hy twee weke bewusteloos was.

Van Wyk het nie 'n hoë dunk van sy voormalige kamerade se gevegsvermoëns nie. Hulle was glo meestal pas uit die skool, so 18 jaar oud. Hul Boesman-spoorsnyers sou, so lei 'n mens af, geskikter kandidate gewees het om die stryd te lei weens hulle langduriger blootstelling aan oorlog. Hierdie seuns het uit gemaklike omstandighede gekom, uit middelklashuise waar hulle grootgemaak is deur swart huisbediendes en waar dit hul tydverdryf was om na die radio en plate te luister.

'n Tweede woordvoerder van die MPLA-magte was 'n bruinman wat in die ANC se Umkhonto we Sizwe was. As Van Wyk nie sy haat jeens die SAW kon wegsteek nie, kon hierdie man dit nog minder regkry.

In die beeldmateriaal is 'n landmynbesaaide pad naby Cuito getoon, ook 'n opgeblaaste padbrug (oor die Lombo-rivier?) en 'n paar nou skielik baie beroemde bevelvoerders aan die kant van die gekombineerde Kubaanse en MPLA-magte (nie 'n woord oor Russiese betrokkenheid word gerep nie).

Dat die "bevryde" Angola nie veel munt uit sy vryheid kon slaan nie, is duidelik. 'n Olifant-tenk, op dieselfde plek en in waarskynlik presies dieselfde posisie as waarin die SAW-soldaat dit in sy vlug gelaat het, is vertoon. Van die "bevryde" Suid-Afrika sou 'n mens minstens dit kon sê: daardie Olifant-tenk sou lankal, stukkie vir stukkie en moertjie vir moertjie as dit moet, na 'n skrootwerf aangedra gewees het.

Die karakters in hierdie sepie is saam met 'n klomp swart en bruin kinders na 'n herdenkingsgeleentheid in of naby Cuito gebring. Hier was Suid-Afrika se heersende Groot Kommunis en op sy dag self groot bevelvoerder van MK, Jacob Zuma, aan die woord.

Tydens hierdie insetsel is verwys na 'n soortgelyke grootpraatgeleentheid (in Windhoek?) waar die vermaarde "vryheidsvegters" van Swapo vereer is. 'n Mens kan maar net wonder hoeveel oud-SAW-soldate tydens hierdie parades vlae en wimpels ter ere van hul eertydse terreur-teenstanders dra.

Die skryfster van 'n Engelse boek, Jacqui Thompson, word gebruik om te verduidelik waarom daar geen SAW-lede is om hul kant van die saak in die program te stel nie (behalwe genl. Geldenhuys). Volgens haar kon sy self beswaarlik sulke oudstryders vir haar boek bymekaar skraap omdat hulle glo die politici het hulle verraai.

Pik Botha, vandag 'n ingeskrewe lid van die ANC, pryk in sy hoedanigheid as destydse Minister van Buitelandse Sake in die program, asook Chester Crocker, destydse Amerikaanse onderminister van buitelandse sake belas met Afrika. Crocker het saam met Botha die "vrede" met die kommunistiese magte bewimpel.

Suid-Afrika se militêre en politieke betrokkenheid by Angola, nadat die Portugese hulle in 1975 aan hul Afrika-kolonies onttrek het, was van meet af aan onder 'n wolk van verdenking. (Sommige waarnemers meen selfs die Vorster-bewind was betrokke by die gewelddadige bewindsverandering in Portugal.)

Hierdie verdagte politiekery van die regerings van John Vorster en P.W. Botha het waarskynlik uit die staanspoor verdeeldheid in die bevelstrukture van die ou SAW veroorsaak. En dit was reeds 'n weermag van botsende belange weens die verdagte lojaliteit van 'n groot groep van die Engelstalige deel van die blanke bevolking.

Militêre en politieke aanloop tot Cuito

Ná Operasie Askari (einde 1983/begin 1984) is die sogenaamde Lusaka-ooreenkoms in Februarie 1984 onderteken ingevolge waarvan Suid-Afrika sy soldate aan Angola sou onttrek en Swapo onderneem het om nie sy terroriste in die skoongemaakte gebied te ontplooi nie. 'n Sogenaamde kommissie sou toesien dat die ooreenkoms nagekom word.

Die SAW het gou agtergekom Swapo verbreek die ooreenkoms, maar voortgegaan met die onttrekking van sy magte. In April 1985 is aangekondig dat alle SAW-lede uit Angola padgegee het.

In Mei 1985 word twee SAW-soldate naby Cabinda, waar olie ontgin word, doodgeskiet en kapt. Wynand du Toit gevange geneem. Die onderhandelinge word opgeskort ná 'n verklaring van kapt. Du Toit dat hulle Cabinda binnegesypel het om die olie-installasies te saboteer.

In September 1985 doen Angolese soldate 'n hewige aanval op Unita met die doel om die beweging se hoofkwartier op Jamba in te neem. Meer as honderd MIG-vegvliegtuie en 125 Russiese en Franse helikopters is deur die MPLA-magte in dié aanval ontplooi.

In Augustus 1987 begin 14 Kubaanse en Angolese brigades onder Russiese bevel met hul grootste aanval nog teen Unita. Die SAW het Unita te hulp gesnel, ook met tenks, die eerste keer sedert die Tweede Wêreldoorlog dat Suid-Afrika tenks in 'n veldslag inspan.

Die twee magte het net noord van Mavinga teen mekaar te staan gekom in wat bestempel word as die grootste militêre stryd nog in Afrika suid van die Sahara.

Die Angolese het hulle by Cuito ingegrawe en die SAW se verbete aanslag afgeslaan. Dit word toegeskryf aan die doeltreffender lugsteun waarop die MPLA kon staatmaak.

Die SAW was blykbaar ook nie bereid om meer as 300 soldate op te offer om Cuito in te neem nie.

Die ontleder M. du Toit skryf in Die Afrikaner van 9-15 Mei 1997 die volgende hieroor: "Die feit dat die SAW nie Cuito ingeneem het nie, word deur vyande vertolk as dat die Angolese die oorlog gewen het. Dit is egter nie waar nie. In die geval van Cuito is die Suid-Afrikaanse soldate nooit teruggedryf nie en hul verliese was maar net 'n fraksie van dié van die Angolese. Dit is wel waar dat Suid-Afrika die oorlog teen Swapo en die ander swart kommunistiese magte in Angola oortuigend kon gewen het indien:

  • Suid-Afrika hom nooit teen die einde van 1975 aan Angola onttrek het nie;
  • Suid-Afrika tussen 1978 tot 1983, toe die oorlog nog nie volskaals aan die gang was nie, werklik vir Swapo en die ander kommunistiese magte wou verslaan en nie net 'n 'nie-wen'-oorlog teen hulle wou voer nie."

Volgens hom was Cuito nietemin 'n keerpunt in die stryd teen die swart kommunistiese magte.

Ongelukkig is daar niemand buiten genl. Geldenhuys wat die moed van hul oortuiging het om bogenoemde beweringe te staaf nie.

'n Mens mis veral konserwatiewe politieke ontleders se reaksie op die hoë aansprake van die ANC en die swart regerings van die lande wat betrokke was. Die meeste van die politici wat destyds as gaste van die SAW in die operasionele gebied ontvang is en insae in die stryd gegee is, is soos Pik Botha is salige ANC-lede. Of bloot net saliger. Dood.

Natuurlik is dit ook wensdenkery dat die SAUK of M-Net (wat blykbaar ook 'n dokumentêr oor die grensoorlog gaan uitsaai) sulke konserwatiewe woordvoerders die geleentheid sal gee om hul menings te lug.

Die Afrikaner kan maar net hoop dat die waarheid so teen vyf kilometer per uur, die pas waarteen 'n mens loop, sal versprei. Dít is ná alles ook die betroubaarste wyse van inligting oordra. So, teen vyf kilometer per uur, is die Evangelie verkondig.

'n Mens kan net hoop dat die ou SAW-lede nie teenoor hul huisgenote en familie, veral die jonger geslag, sal swyg oor die gewapende stryd teen kommunistiese oorheersing en oor wat by Cuito gebeur het nie.

Dit is 'n verhaal wat vertel móét word, ondanks die politici wat hulle so skandelik in die steek gelaat het.

бурение скважин зимойпрокурор Фильчаков