Ek sien Max du Preez vra die vraag “Waarom is Afrikaners so gatvas en verbete?” in Beeld en Die Burger se By van 17 Oktober 2009. Tipies van Max soek hy die fout by die Afrikaner. Alles net omdat die Afrikaner ‘n beleid van afsonderlike ontwikkeling gevolg het. Dan vra mens: was apartheid ‘n onding of geniale sosiale ingenieurswese wat verongeluk is deur sekere Afrikaners wat nie oor die nodige insig en deursettingsvermoe beskik het nie?
Rewolusionêre druk is deur ‘n swart beweging gemobiliseer en volbring deur mense uit Afrikanergeledere. Ons kan herhaaldelik argumenteer oor wat kon wees, maar die werklikheid is wat dit is. Dit beteken nie almal moet dit so aanvaar en inskakel by ‘n mislukte regering en Suid-Afrika nie. Die enigste fout wat die Afrikaner begaan het, was om toe te laat dat Suid-Afrika uitverkoop word. Hoekom moet ons hou van etniese vermenging, regstellende aksie aanvaar, orals transformeer of blatante swart bemagtiging aanvaar? Of soos Dan Roodt sê: ons leef in ‘n kakistokrasie. Hoekom moet ons?
Sodra die Afrikaner op regte aandring, is dit rassisme. Dit het ‘n cliché geword. Dit is ‘n basiese en universele beginsel van beskawing om jou medemens te respekteer. Elke volk het ‘n reg op selfbeskikking. Waarom word dié reg van die Afrikaners weerhou? Dieselfde reg is aan die verskillende etniese groepe vóór 1994 aangebied, maar dit is verwerp. Dan Roodt het onlangs nog ‘n uitstekende artikel op Praag geplaas waar hy die situasie omkeer en ‘n Xhosa-intellektueel bid: “Liewe Nkosi, my taal, my kultuur, my volk, my tradisies gaan ten gronde. Mag ons eendag apartheid en ‘n eie tuisland ontvang. Mag die getransformeerde gebiede wat deesdae aan die Afrikaners behoort, eendag aan ons terugbesorg word. Seën ons tog met apartheid!” Die Afrikaner wil apart wees en wil niemand onderdruk nie. Mag ons tog geseën word met ‘n eie staat!
Die enigste relevante vraag op dié stadium is: waarom mag die Afrikaner nie selfregerend in sy eie staat wees nie? Op die keper beskou, het Afrikaners die volle reg om Suid-Afrika op te eis soos dit voor 1994 daar uitgesien het. Voor 1994 was Suid-Afrika ‘n de jure-staat onder Afrikanerbeheer. Alles was beter in die tydperk tussen 1948 en 1994. Daar was behoorlike dienste, administrasie, orde en en en… Hoekom moet die Afrikaner deel en deelneem as hy nie wil nie? Die Afrikanervolk wil op sy eie wees. Afrikaans praat, met sy eie mense assosieer en op sy eie ontwikkel en presteer.
Iemand sal seker nou weer vra: wie is die Afrikaner en wie het die reg om namens die Afrikaner te praat? Dan is daar die uitverkopers wat steeds hul bes probeer om Suid-Afrika te laat werk en bly glo aan ‘n Afrika-utopie. Daar is ook ‘n groot aantal wat nie branders maak nie. Die realiteit is te vinde in die alledaagse handel en wandel. Baie min is tevrede met die huidige Suid-Afrika waar die Afrikaner en blanke in die algemeen gemarginaliseer word. Wanneer ‘n Afrikanerstaat weer vorm aanneem, sal die meerderheid daar wil woon.
Afrikaners sal die volkstaatdebat verbete voortsit en verbete veg om die volkstaat te laat realiseer. Organisasies kom en gaan, maar een ding is seker: Afrikanerongeduld en -solidariteit groei. ‘n Verenigde front is nodig om die Afrikanervolkstrewe by veral die Verenigde Nasies te promoveer en druk te mobiliseer op die huidige Suid-Afrikaanse kakistrokatiese regering. Of moet daar eers ‘n Kosowo-situasie ontwikkel voordat die Afrikaner sy volkstaat kan verkry? Na regte kan die hele Suid-Afrika opgeëis word maar iewers is daar ‘n Afrikanerintellektueel wat ook bid: “Seën ons tog met ‘n volkstaat.”