Kategorie: Motors

{JAthumbnail off}

Met die afgelope Julie-skoolvakansie het ons die voorreg gehad om so bietjie deur ons land te toer. Met die rondry het ek van vooraf  besef dat daar ‘n paar goed soos ‘n paal bo water uitstaan oor ons land.

Ons land is groot; ons land is mooi; ons land se platteland is wyd verwyderd van ons stede wat geriewe en infrastruktuur betref. Daar het ook minder aangename gedagtes by my opgekom: die feit dat die Wes-Kaap oor die algemeen in ‘n baie beter situasie verkeer as die res van die land. Die paaie is rybaar, die dorpe is skoon en voel veilig. Selfs Kaapstad se middestad is silwerskoon en voel asof dit iewers in Europa kon gewees het; dit is net die kleurryke mense en natuurlik die berg wat jou herinner dat jy aan die suidpunt van Afrika is. Ek wonder so by myself: Hoekom kan die hele land nie so lyk nie?

Nou ja, ons het ‘n hele 5500 kilometer in 10 dae afgelê. Hyundai Suid-Afrika was so gaaf om ‘n Hyundai H1 Multicab-diesel tot my beskikking te stel.

Mense gaan deur die lewe sonder om die gewone goed te waardeer en werklik in te neem. Dit is so vanselfsprekend dat ons gewoond daaraan raak en partykeer die werklike besondersheid van ‘n plek of situasie heeltemal miskyk. Ons het met hierdie toer deur hoofsaaklik die Noord-Kaap, Wes-Kaap en Vrystaat op tien móét-ervarings afgekom. Dit is nie bloedstuwende, adrenalienervarings nie, net gewone plekke en dinge wat jy eenkeer in jou lewe moet meemaak.

1. Kenhardt

Kenhardt is ‘n klein dorpie in die hart van die Boesmanland, so amper 100 kilometer suidwes van Upington op die pad na Calvinia. Ons eerste ervaring was om in die middel van die winter in Kenhardt oor te slaap. Nou kyk, koud in Suid-Afrika is nie koud soos in Europa nie, maar Kenhardt kom wragtig baie naby. Dis breë oop vlaktes – en as ek sê vlaktes dan bedoel ek regte vlaktes – en dit strek so ver as wat die oog kan sien in alle rigtings. Die klein dorpie lê naby Putsonderwater wat werklik al ‘n idioom vir nêrens in die wêreld geraak het. Ons het in die ou skoolkoshuis oornag; die gebou dateer uit die vroeë negentiende eeu en het nog dik kleimure en donker gange met krakende plankvloere. Ons het baie aangenaam oorgeslaap sonder enige spoke van die vorige eeu, maar so koud het ek lanklaas gekry; die oumense was tawwe tienies, vertel ek jou!

Ons tweede ervaring is net so 50 kilometer buite Kenhardt op pad Brandvlei toe, Verneukpan. Nou die naam sê alles, want nie net verneuk die pan jou met dwaalbeelde nie, maar met sy grootte en afstand om daar te kom ook. Die aanwysings is goed, maar jy moet maar vra voor jy daarheen probeer ry; as jy nie vra nie sal jy sommer gou by die eerste hek omdraai en nooit Verneukpan kan ervaar nie.

 Die mooi geskraapte grondpad van bykans 50 kilometer neem ons tot by ‘n klein bordjie wat wys dat Verneukpan by die plaashek in is. Daar is nie minder nie as ses plaashekke wat oop en toe gemaak moet word om die pan te bereik.

 Rondom die pan is die klippe pikswart, of dit nou die Boesmanlandson of die yster in die grond is weet ek nie, maar dit is nogal ‘n gesig om die swart see van klippe te sien.

By Sir Malcolm Campbell se bordjie moet ons deur die laaste hek gaan om die werklike pan te betree. Dit is hier waar die heer Campbell in 1929 met sy “Bluebird” die landspoedrekord van 348,8 km/u opgestel het. Die baan strek oor 17 km; dit is maar net ‘n klein gedeelte van Verneukpan wat sowat 55 km lank  en 11 kilometer breed is. Om op die pan te staan en werklik reg rondom jou niks te sien nie is ‘n ervaring wat jy moet beleef. Daar is letterlik niks; nie klippe nie, nie water nie, nie gras nie, nie bome nie en ook geen geluide nie, net die wind en op die horison die dwaalbeeld van water wat blink. Dit was ironies dat dit juis ‘n Hyundai is wat my na 12 jaar teruggebring het Verneukpan toe.

 Ek was 12 jaar gelede met die bekendstelling van die eerste Hyundai Tiburon ook op Verneukpan, maar my vrou en kind moes dit ook net kom beleef. Ek wou nie te ver op die pan inry nie, juis oor die “verneuk”-gedeelte van die pleknaam, want daar is geen verwysingspunt nie, geen radio- of selfoonontvangs nie en ek wou vir seker nie ‘n wintersnag hier deurbring nie.

Die Boesmanland het nog ‘n juweel wat net hier voorkom: die Kokerboomwoud. Hierdie woud is die grootste van sy soort ter wêreld en in my 41 jaar het ek dit vir die eerste keer gesien.

Die woud lê op die hoofpad tussen Kenhardt en Brandvlei, maar mens moet vooraf by hulle bespreek om toegang te kry; Ek het sommer foto’s so vanaf die hoofpad geneem en dit was werklik ‘n gesig om te sien, die honderde kokerbome wat oor die kliprantjie strek.  Die stuk pad tussen Kenhardt en Brandvlei is ook iets om te ervaar: plat en reguit, 150 km se reguit en plat.

2. Brandvlei se ossewa

By Brandvlei het ek ook besef dat die kinders van die dorp moet as harde manne grootword want daar is nêrens in die dorp ‘n polletjie gras nie; dit is net harde klipgrond. Selfs die kleuterskool se speelgrond is barre klipgrond.

In Brandvlei het ons die Genl. Manie Maritz-gedenkossewa gaan besoek. Die wa staan in die middel van die dorpie netjies onder ‘n dakkie. Ek het nog nooit op enige ander plek in ons land ‘n beter beeld kon kry van hoe gehard die Voortrekkers nou eintlik was as juis hier met die ossewa in die middel van die barre aarde nie.

Van Brandvlei lei die pad ‘n verdere 150 km net so plat en net so reguit na Calvinia. Calvinia is die begin van die Cederberg, so die omgewing verander sommer vinnig vanaf dorre aarde na prentjiemooi binne ‘n paar kilometer.

3. Calvinia se posbus

In Calvinia is nog ‘n ervaring wat ek as stadsmens net eenvoudig moes doen, die wêreld se grootste posbus staan hier en ons moes net ‘n poskaart stuur. Die poskaart met seël en al het my slegs R2 gekos.

4. Clanwilliam se kloof

Na Calvinia het ons wes gedraai en Nieuwoudtville op die rand van Namakwaland binne gery. Nieuwoudtville is natuurlik bekend vir skaapboerdery en ook die 100 m hoë waterval. Ons moes net die val van nader bekyk en was baie verras met die mooi kloof aan die onderkant van die val. Dit is asof die rivier sommer so uit niks uit in hierdie massiewe kloof af stort en alles wat jy 100km gelede gesien  het, is so anders as dít wat voor jou afspeel.

Min mense weet dat Nieuwoudtville bo op die platorand van die weskus lê, die Vanrhynspas neem jou bo-oor die rand na Vanrhynsdorp aan die onderkant.  Ons bestemming was die mooie Clanwilliam, rooibosteewêreld. Ons het die N7 suidwaarts geneem om net al hoe dieper en dieper die groen lande van die winterreënvalstreek binne te ry. Ons bestemming was diep in die klowe van Clanwilliam en ons het eers donker daar aangekom. Dit het ook saggies begin reën en ek was net te bly toe ons huisie die aand ‘n heerlike kaggel gehad het.

Niks kon my voorberei op wat ons die volgende oggend in die kloof begroet het nie. Die omgewing is asemrowend mooi en dan ook my volgende ervaring wat elke mens eenkeer moet deurmaak. Om wakker te word in ‘n kloof in die Cederberg met ‘n helder rivier wat 20 m van jou huisie af verby vloei, groen berge en prentjiemooi berge wat die hele ervaring omvou. Ek kon eenvoudig net nie glo wat ek sien nie, ek het nie geweet Clanwilliam kan so mooi wees nie. Ons sou maklik nog ‘n paar dae hier kon bly, maar ons moes die aand in die Kaap wees en tussen Clanwilliam en die Kaap was nog baie te sien.

5. Bettysbaai se pikkewyne

Ons het so al teen die weskus afgery en al die klein dorpies besoek. In die Kaap aangekom, het ons besluit om die volgende dag Houtbaai toe, oor Chapman’s Peak na Bettysbaai en Hermanus, te ry. Ons volgende ervaring wat my geweldig beïndruk het, was die besoek aan die pikkewyne in Bettysbaai. Daar is meer as 3000 voëls met neste en kleintjies te sien. Jy loop op houtbruggies tussen die pikkewyne in en ervaar nie net die eenheid met hulle nie, maar ook die geluide en reuke en orals sien jy kuikens in neste. Dit is die eerste keer dat ek pikkewyne in hulle natuurlike omgewing beleef het en dit is wilde pikkewyne wat daar broei en leef. ‘n Vinnige draai in Hermanus was ook op ons program en ons kon sommer laatmiddag ietsie gaan eet voor ons weer die pad oor Sir Lowryspas terug Kaap toe sou aanpak.

6. Franschhoek

Ons volgende ervaring was om in Franschhoek by een van die straatkafeetjies te sit en eet. Hier is sekerlik die naaste wat jy daaraan sal kom om die Alfresco-leefwyse van Frankryk en Italië te beleef. Uitstekende kos, sagte agtergrondmusiek en honderde mense wat net kuier en eet. Dit is werklik iets wat jy eenkeer moet kom beleef en die lekker hiervan was dat dit eg is. Dit is nie in ‘n toe winkelsentrum nie; die restaurant rondom jou is wêreldklas en die kos uit die boonste rakke. Hier voel jy in jou bene dat jy eintlik ‘n Europeër is!

7. Sjokoladeproe in die wynland

Die wynlande hou ‘n sekere bekoring vir party mensen in en ander hou nou weer meer van die Bosveld of die see; min mense kan egter nee sê vir ‘n happie kwaliteitsjokolade. Ons wou eintlik net die bokke van Fairview-landgoed vir my dogtertjie gaan wys toe ons op die sjokoladeplaas afkom. Dit het my 41 jaar geneem om regte kwaliteitsjokolade te proe soos ‘n mens wyn of kaas sou proe.

Die plaas laat mens toe om handgeroosterde kakaoboontjies te voel en te ruik. Jy kan regte kwaliteitsjokolade proe met die sjokolademaker wat eerstehands stap vir stap verduidelik hoe en waar elke sjokoladegeur vandaan kom terwyl jy daaraan proe. Dit was werklik een van die onvergeetlikste ervarings nog.

8. Bainskloofpas

Die voorlaaste ervaring wat my aanbetref wat elkeen moet deurmaak is om oor die Bainskloofpas tussen Ceres en Wellington te ry, daar iewers langs die pad stil te hou en net die ongelooflike skoonheid van die omgewing in te neem.

Die pas is gesluit vir swaarvoertuie juis oor die rotse wat bo-oor die pad hang. Daar is ook bykans geen skouer nie en met al die reën het daar sommer sulke natuurlike watervalle tot op die padoppervlakte gestort, ongelooflik mooi.

9. Riebeek-Kasteel

Een van die grootste verrassings van ons toer was toe ons van Malmesbury na Ceres gery het: die skoonheid van die dorpie Riebeek-Kasteel. Ek was nog nooit vantevore daar nie, maar die dorpie met sy mooi klein huisies en winkeltjies het werklik na vore gekom as een van die mooiste plekkies in die Cederberg.  Beslis ‘n besoek werd.

10. Vars gebakte brood

Wie het al vars gebakte boerebrood langs die pad by ‘n wynkelder gekoop en dit met plaasbotter net so verorber. Teen R17 ‘n brood sny hulle hom vir jou en smeer geurige plaasbotter op elke sny. Dit is nou as jy dalk op die R62 tussen Robertson en Barrydale by die Tradouw-padstal stilhou.

Ons bus

Die Hyundai H1 Multicab waarmee ons getoer het, is een van die gemaklikste voertuie waarmee ek in ‘n lang tyd gery het. Die bus het drie sitplekke voor en drie sitplekke agter. Daar is twee skuifdeure aan weerskante van die voertuig om toegang tot die agterste sitplekke te vergemaklik en kop-, skouer- en been ruimte voor en agter is uitstekend.  Die middelste sitplek voor vou plat om ‘n tafeltjie met bêreplek vir twee koeldranke en ‘n netjiese bakkie vir ‘n kamera te word. Agter die agterste sitplekke is daar ook genoeg plek om n paar waterkanne, skootrekenaar en komberse te bêre. Die Multicab se kajuitgedeelte is heeltemal afgeskort van die laairuim met ‘n agterste venster sodat jy darem deur die truspieël na agter kan sien. Die laairuim kan bereik word deur die twee groot swaaideure agter die voertuig oop te maak. En wat ‘n laairuim bied die Multicab nie! Daar is bykans 2000 liter se pakplek, die drempel is laag en die deur maak wyd oop, dus kan groot items, of dit nou reistasse of wasmasjiene is, maklik in en uit gelaai word. Die laairuim het ook gewone kantruite, dus lyk die voertuig soos ‘n konvensionele bus, maar as jy mooi kyk sal jy sien dat die gewone H1 net een skuifdeur aan die linkerkant het. Wat toerusting aanbetref, is die Multicab met ‘n afstandbeheerde sluitstelsel vir al die deure, elektries beheerde ruite, lugversorging, ‘n radio wat mp3 kan speel en ‘n usb-funksie toegerus. Daar is ABS-remme en EBD-remverspreiding, en die bus het ook glipbeheer wat aan en af geskakel kan word. Rygerief en akkommodasie is net eenvoudig verstommend. Die Multicab is beskikbaar in twee enjinopsies; ons toetsmotor was toegerus met die 2,5-liter- viersilinderdieseleenheid wat aan ‘n outomatiese 5-gangratkas gekoppel is. Die eenheid ontwikkel 125 KW en 392 NM se wringkrag. Wat meer verstommend was as die gerief en spasie, was die brandstofverbruik of dan die gebrek aan verbruik want die H1 Multicab het 7,2l/100km gehaal. Ons het berge op en af, ooppad, grondpad, modderpad, sandpad en stadsverkeer gery. Dit is baie indrukwekkend.

Die Hyundai H1 Multicab kos R339 900 en is na my mening die perfekte mengsel tussen ‘n groot gesinswa en ‘n dubbelkajuitbakkie, net met baie meer laairuimte. Sou ek iets aan die bus moet verander, sou dit die radio wees. Daar is net luidsprekers voor en die radio kan nie CDs speel nie. Ek sou ook armleunings op die bestuursitplek wou hê en ek sou ook graag ‘n luik tussen die kajuit en die laairuim wou hê want elke keer as ek iets wou uithaal, moes ek stilhou en na agter loop om dit te kry. En dan sou hierdie voertuig met vierwielaandrywing baie naby aan perfek wees!

topcargo

{jathumbnail off}

Met die plaaslike motormark wat so mededingend geraak het, is daar werklik hordes nuwe voertuie om vanuit te kies. Die gewildste gedeelte van die mark is sekerlik die sportnutsvoertuigsegment. Dit is nou die segment waarin voertuie soos die Audi Q5, BMW X3, Toyota Fortuner of Land Rover Discovery meeding.

Ons het drie sportnutsvoertuie gekies wat as alternatiewe tot laasgenoemde hoofstroomvoertuie beskou sou kon word, behalwe dan die Fortuner self wat as ‘n vierde keuse hier onder aangebied word.

GWM H5 2.0 D VGT 4×2  R249 990

Die prys van die H5-reeks is so ‘n klein trappie hoër gestel as die GWM Hover, maar vir baie min geld kry ‘n mens soveel meer as in die Hover. Die spesifikasielys van die H5 lees amper soos dié van ‘n ML of Land Cruiser. Die H5 het ‘n meer geronde neus en herinner nogal sterk aan die Mazda CX-7. Verder wil dit voorkom asof die H5 bietjie laer as die Hover is, maar dit is die agterste drukvlerkie op die Hover se dak wat die verskil maak. Binnelangs tref mens die grootste verskil aan. Daar is ‘n nuwe paneeluitleg met nuwe kontroles, ‘n raakskerminligtingstelsel, ‘n truratkamera wat duidelik aan die bestuurder toon wat agter hom aan die gebeur is wanneer hy agteruit ry. Die H5 is van hoek tot kant toegerus met leer. Sowel sagte kontroles vir die kantruite as die klimaatbeheer is standaardtoerusting.

Enjin

Die enjin is geheel en al nuut en ons toetsmotor het met die 2.0-liter- viersilinderturbodieseleenheid gespog. Die enjin ontwikkel 110Kw en 310 Nm se wringkrag. Die H5 4×2 is die intreemodel van die H5-reeks en is werklik ‘n verbetering op die Hover 4×2 wat deur ‘n 2,4-literpetrolenjin aangedryf is en slegs 93Kw en 195Nm kon ontwikkel. Die H5 se enjin is glad en die 6-spoedhandratkas is seepglad sonder fieterjasies. Krag is beskikbaar van ‘n baie lae toerebestek af en dit is net asof die voertuig nou baie meer selfvertroue het as die vorige Hover-modelle.

Gerief

Daar is meer as genoeg ruimte vir vyf volwassenes en begasie in die H5. Die rit geskied in die grootste gerief met leerbekleedsel vir die sitplekke en deurinsetsels asook die ratkierie. ABS-remme en lugsakke asook togbeheer en glybeheer is standaardtoerusting. Die voertuig se grondvryhoogte is 198mm, hoog genoeg om in die veld oor die meeste klippe te klim, maar tog gemaklik genoeg om in- en uitklim gerieflik te maak.

Op die pad

Die H5 is ‘n groot verbetering op die Hover. Die kwaliteit en bougehalte is beter, die verpakking is beter en die enjins is beter. Wat rygerief op die pad betref, het die H5 wel verbeter, maar die voertuig voel nog bakkie-agtig. Die rit is efens harder as wat ‘n mens van dié tipe voertuig sou verwag. Daar is wel bakrol, maar niks wat gevaarlik  voel nie. Die voertuig voel stabiel in die draaie en veral wanneer daar gerem word kan die gewig van die H5 gevoel word. Teen R249 990 is die GWM H5 2.0 D VGT beslis een van die bes bewaarde geheime in Suid Afrika.

Ons gee die GWM H5 2.0 D VGT 4×2 4 uit 5

Mitsubishi Pajero 3.2 Di-DC Sport GLS R435 900

Toyota het hulle Fortuner, wat ‘n waentjie van die Hilux is. Nissan het hulle Pathfinder wat ‘n toe weergawe van die Navara is en Ford het natuurlik die Everest wat op die vorige generasie Ranger geskoei is. En ja, Mitsubishi het die Pajero Sport, ‘n waentjie van die Mitsubishi Triton-bakkie.  Al die waentjieweergawes van die bogenoemde voertuie is juis net dít en in die meeste gevalle kan dit gevoel word wanneer een van die voertuie bestuur word. Die Pajero Sport is net soos al die ander waentjies – of sal ons sê, sportnutswaentjies – die “lite”-weergawe van die regte sportnutswaens soos die Pajero, Prado en Patrol. Laasgenoemde voertuie is van meet af aan ontwerp om luukse, groter sedanmotors met veldryvermoë te wees.

Die sogenaamde ligte veldvoertuie is nou weer klein kompakte luikrugmotors wat hoër op hulle aste staan en byna geen veldryvermoë het nie. Dit is natuurlik voertuie soos die Hyundai iX35, Kia Sportage en VW Tiguan. Die “ligte” sportnutsvoertuie, dit is nou die dubbelkajuitbakkies wat waentjies geword het, val so tussen die twee groepe. Hulle is groter as die ligte sportnutse, maar kleiner as die groot sportnutse; tog luuks soos beide die klein en groot boeties, maar anders. Dié klas voertuie laat my onwillekeurig dink aan die jare negentig se Nissan Sani-ombouings: Dit is eintlik presies wat dit is: ombouings van bakkies.

Enjin

Ons het die handratweergawe van die Pajero Sport bestuur. Die enjin is dieselfde 3,2-literdieselenjin wat in die Triton gebruik word. Hier ontwikkel die eenheid net 120Kw teenoor die 118 van die Triton. Trouens die enjin word ook in die groot Pajero ingespan, maar daar stoot hy 140K uit. Wringkrag is ‘n indrukwekkende 343Nm en ons toetsvoertuig was die handratweergawe met vyf ratte vorentoe. Die Pajero is ook vierwielaangedrewe met ‘n laebestekratkas en ewenaarslot, dus kan die Mitshi maar in die veld gaan ry. Aangesien hierdie ‘n gesinsvoertuig is, sou ‘n mens dink dat hy gemaklik sal kan toer. Dit is wel die geval, maar om eers op spoed te kom, vereis nogal geduld. Togsnelhede van 140km/u kan maklik gehandhaaf word en enige lae spoed, veral in die wildtuin waar die dieselenjin net sal luier, kan gemaklik gehandhaaf word.

Op die pad

Die Pajero Sport ry heelwat sagter as die Triton, maar jy is die heeltyd bewus dat jy ‘n bakkie/stasiewa ry. Die gevoel wat die onderstel en die stuur aan jou gee, is net nie dieselfde as in die regte Pajero nie. Die voertuig is luuks met sewe sitplekke en van hoek tot kant met leer bedek. Daar is ABS en lugsakke vir veiligheid, sleutellose toegang, outomatiese ligte en ruitveërs. Die agterste kantruite en agterruit is van donker glas wat nie net die insittendes beskerm teen skerp sonlig nie, maar ook teen dwalende oë. Daar is parkeersensors en misligte voor en agter, dus is hy beslis luuks.

Teen R435 900 kry ‘n mens nogal baie motor vir jou geld. Veral as jy dink dat die Pajero “Light” alles bied wat jy in die groot Pajero kry, behalwe die ritgehalte, teen bykans  R200 000 minder.

Gemeet teen die Fortuner 3.0 D-4D 4×4 teen R448 600, Everest 3.0 TDci LTD 4×4 teen R431 740 en Pathfinder 2.5 DCi LE teen R519 925, is die Pajero Sport beslis ‘n tweede kykie werd. Hy bied alles wat enige van bogenoemdes bied en is betroubaar, onses insiens baie mooier as enige van die ander ook.

Ons gee die Mitsubishi Pajero 3.2 Di-DC Sport 3 uit 5

Jeep Grand Cherokee CRD Overland

Nee kyk, Jeep is nou regtig besig om vinnig harte te steel met die nuwe Grand Cherokee. Ons het so pas die splinternuwe dieselweergawe van die groot Jeep onder hande gehad.

Soos sy petrolaangedrewe boeties is die CRD, soos hy bekendstaan, ewe hardebaard, net so mooi en nou sommer heelwat meer ekonomies ook. Ons toetsmotor was die Overland-spesifikasie wat die luukser weergawe van die Limited is. Die gewone Limited is al klaar vol luukshede wat jou alledaagse lewe sommer baie makliker maak. In die Overland kry die Jeep benewens al sy standaardtoerusting wat enige van sy mededingers stof in die oë skop nog ‘n elektroniese luikdeur wat met ‘n knoppie oop en toe gemaak kan word, 20-duim- matafgewerke chroomallooivellings, Quadra Trac II viertrekstelsel met lugvering, ‘n skuifglasdak met dubbele panele, “Select terrain”-voertuigbeheerstelsel en Quadra-lift “smart beam”-hoofligte met hoë densiteit. Nie net is Nappa-leersitplekke wat ingeboude waaiers het nie, maar hulle kan sommer in die winter verhit ook. Verdere bykomstighede is ‘n leerbedekte paneelbord met handgestikte kante, regte olyfhoutinsetsels in die stuurwiel wat verhit kan word vir daardie koue wintersoggende, sleutellose toegang, ‘n Alpine Premium-klankstelsel met 500w-klankversterker, infrarooi- dubbele klimaatbeheer, voor- en agterste parkeergonsers, ‘n truratkamera, U-Connect vir jou bloutandselfoon, ingeboude hardeskyf en navigasiestelsel, ‘n aanpasbare togbeheerstelsel waar die voertuig voor jou se spoed gemonitor word en jou spoed daarby aanpas, blindekolmonitors met gonsers, agterste kruispad monitering en “Forward Collision Warning” wat ‘n ongeluk ‘n seemyl ver sien aankom en jou waarsku. Dit is werklik indrukwekkend.

Enjin

Die Grand Cherokee CRD word aangedryf deur ‘n 3,0-liter- V6-dieselenjin met reëlbare turboaanjaging wat 177Kw en 550Nm se wringkrag ontwikkel. Dit beteken dat jy tot 3,5 ton kan sleep. Koolstofsyfers word aangegee as 218g/km. Vir so ‘n groot en swaar voertuig is dit glad nie sleg nie. Brandstofverbruik, veral gesien in die lig van ons hemelhoë dieselpryse, is 8,3l/100km in die gekombineerde fase wat stads- en ooppadverkeer insluit. Dit gee die Jeep ‘n reikafstand van 1100 km… want sien die brandstoftenk is 93,5 liter groot, eina! Dan kan die diesel-Grand Cherokee jou by 100km/u binne 8 sekondes kry en sy asem sal eers by 210km/u opraak.

Gevolgtrekking

Na my mening kom die Jeep Grand Cherokee CRD Overland die naaste aan die koning van die groot sportnutsvoertuie, die Land Rover Discovery 4. As dit nie vir die Landie se sewe sitplekke en kantkameras was nie, sou ek beslis die Jeep bo hom verkies het.

Kyk ‘n mens na die prys vir al hierdie veldryvermoë en luuksheid, verwag jy dat die Jeep net soos die Discovery 3.0 V6 HSE R798 100 moet kos, of die Toyota Land Cruiser Prado R704 300 of selfs die Porsche Cayenne 3.0 Diesel R688 800. Nee, jy kan hierdie Jeep met alles waaroor ons hier berig het, koop teen R649 900.

Dit is bykans R90 000 goedkoper as die BMW X5 xDrive 3.0d, R162 000 goedkoper as die Mercedes ML 350 CDI, R25 000 goedkoper as selfs die VW Touareg 3.0 V6 TDI en dit is net die veel ouer en minder luukse Mitsubishi Pajero 3.2 Di-DC LWB  teen R633 900 wat die Jeep met R16 000 op die pryskaartjie troef.

Die Jeep Grand Cherokee CRD Overland verdien sy 5 uit 5.

Toyota Fortuner 2,5 D-4D Raised Body

Kyk net ‘n bietjie rondom jou as jy werk toe, skool toe, kerk toe of sommer net dam toe ry. Die kans dat jy iewers verby ‘n Toyota Fortuner gaan ry, is groter as om by ‘n minibustaxi verby te ry. Toyota se Fortuner is op die baie suksesvolle Hilux-bakkiereeks geskoei. Net soos Mitsubishi se Pajero Sport, Nissan se Pathfinder en Ford se Everest. Die Fortuner het sewe sitplekke, dieselfde hoog aangeskrewe dieselenjin en – glo dit of nie – hy het ‘n mooier pryskaartjie as die Hilux-bakkie.

Ons het die intreemodel uit die Fortuner-reeks, die 2,5D-4D nader bekyk. Hierdie voertuig is slegs beskikbaar in 4×2-aandrywing, maar Toyota noem hom dan ook die “Raised Body” want van buite gesien is hy net so hoog van die teer af as die 4×4-weergawes. Teen R332 000 is hierdie dan die goedkoopste manier om ‘n nuwe Fortuner in jou oprit te parkeer. Dit is R116 600 goedkoper as die volgende Fortuner, die 3,0D-4D 4×4 en R9 000 goedkoper as die Hilux 2,5D4D Dubbelkajuit 4×2 “Raised Body” teen R341 000. Dus, wat Toyotas betref, is hierdie Fortuner goeie waarde vir geld. Puik bougehalte en ‘n soliede veilige keuse wanneer na hierdie segment gekyk word.

Die binneruim is volgens Toyota in pas met die omgewing. ‘n Amper kakiekleur wat ons baie aan die Hoëveld se grasvlaktes herhinner, is aan die binnekant gebruik. Die baba-Fortuner het nou wel nie leersitplekke of selfs smukspieëls in die sonskerms nie, maar dubbele lugsakke, elektries beheerde kantruite en spieëls, lugversorging voor en aparte verstellings agter, ‘n klankstelsel van redelike gehalte, misligte voor en agter en sytrappe vir gemaklike toegang, is alles standaardtoerusting. Daar is ook ‘n agterste ewenaarslot vir daardie los klipperige grondpaaie.

Ons het die voortuig op ‘n 1000-kilometerrit van Pretoria na Marlothpark en terug geneem. Brandstofverbruik het ons aangeteken as 8,1 l/100km. Die ritgehalte is stukke beter as in die Hilux en die 2,5-dieselenjin voel net meer lewendig as die 3,0-literdiesel. Die enjin ontwikkel 106 KW en 343NM se wringkrag. Ons voertuig is vol gelaai met reistasse, yskaste en kos vir drie mense vir vyf dae. Ons kon gemaklik ons togspoed van 125km/u handhaaf en plek plek waar die pad en verkeer dit toegelaat het, is 140 km/u sonder moeite bereik. In Marloth het ons langs die rivier deur dongas en slote gaan ry met ses insittendes aan boord, baie gemaklik en sonder enige fieterjasies.

Ek wou glad nie van die Toyota Fortuner hou nie, juis omdat daar so baie op die pad is. Ek wou veral nie van die  oënskynlike “goedkoper” weergawe van die Fortuner hou nie, maar as ‘n motorjoernalis van byna 20 jaar met verskeie soortgelyke voertuie op my kerfstok, is hierdie Fortuner werklik ‘n goeie kopie.

Ons gee hom 5 uit 5.

лобановский александр игоревич харьков

{jathumbnail off}

Lexus is ‘n vervaardiger op sy eie. In die beginjare was hulle net opgekikkerde Toyota-modelle met hier en daar ‘n besonderse model. Vandag het Lexus ‘n hele reeks motors, party baie nuut en modern en ander so ‘n bietjie lank in die tand.  Alhoewel ‘n vervaardiger in sy eie reg, is Lexus nog steeds die luukser en – baie belangrik – duurder tweelingboetie van Toyota. In Suid-Afrika is daar nie regtig enige mededingers nie en Lexus probeer om die septer te swaai teen die drie Duitsers: Audi, BMW en Mercedes. Daar is ook nog Volvo. Alhoewel Sweeds, maar na ons mening is Volvo baie nader aan die drie Duitsers as Lexus — veral op die gebied van veiligheid, tegnologie en verrigting.

Ons het die voorreg gehad om twee Lexus-modelle te bestuur, die splinternuwe Lexus CT200h F-Sport en die IS350 SE.

Lexus CT200h F-Sport

Die intreevlak-Lexus is ‘n luikrug en ding mee teen motors soos die Audi A3, BMW 1-Reeks en, nogal insiggewend, Toyota se eie Prius- en Auris-hibriedemodelle. Die CT200h F-Sport is ‘n hibriede voertuig. Nou vra jy seker waar kom die A3 en 1-Reeks in? Wel, beide Audi en BMW bied dieselmodelle in hulle onderskeie motors en dan is albei weelde-aanbiedings wat juis Lexus-gebied is. Toyota se eie Auris en Prius is nou wel nie sulke weeldeklasmotors nie, maar bied presies dieselfde tegnologie as die CT200h F-Sport.

Enjin

Lexus is baie trots op die 1,8-liter- petrolaangedrewe eenheid wat gekoppel is aan ‘n elektriese motor. Beide die kragbronne lewer saam 73KW en 142NM; dit is net die verpakking van die bakwerk wat verskil tussen die drie nefies uit die ooste. Die ratkaste is identies, die verrigting is identies, die tegnologie is identies; dis bloot die prys wat verskil. Lexus gee die maksimumspoed aan as 180 km/u en 0-100km/u word binne 10,4 sekondes bereik. Alles gebeur in doodse stilte tot ongeveer 40km/u; dan neem die petrolenjin by die elektriese motor oor. Daar is verskillende modusse wat gekies kan word om die aandrywing interessanter te maak. Ons toetsmotor se F-Sport-pakket het dan soos die naam aandui ‘n sportmodus: die toereteller en instrumentepaneel se liggies verander na rooi in dié modus en die ratkas hou die ratte effens langer, die versneller se aanvoelbaarheid en reaksie is vinniger en die CT200h voel lewendiger al is dit net vir ‘n baie klein rukkie tot die realiteit van die 73 KW bereik word. Die A3 1.6 TDI Sportback lewer 77 KW en 250Nm, die 120d Sportline bied 135KW en 380Nm. Uitlaatgassyfers vir die CT200h is 94g/km, die A3 is 112g/km en die 120d se syfer 119g/km. Waar die Lexus se elektriese motor oorvat wanneer daar by ‘n verkeerslig stilgehou word, skakel die “Stop Start”-tegnologie van die twee Duitsers die dieselmeultjie af wanneer daar stilgehou word en weer binne millisekondes aan wanneer daar weggetrek word. Die uitlaatgassyfers is dus al drie onder die 120g/km-belastingkerf wat die motors uiters ekonomies maak.

Gerief

In luikrugmotors is daar normaalweg nie veel ruimte nie. Hulle is gewoonlik slegs voldoende vir korter afstande of stadsgebruik. In die CT200h is dit dieselfde storie; eintlik is die CT200h effens kleiner binne as die Prius en selfs die Auris. Wat die Duitsers aanbetref, is daar heelwat meer beenruimte agter as in die Lexus. Alles binne die CT200h vertoon luuks en sportief met duursame leer en aluminiuminsette om die sportiewe karakter te beklemtoon: daar is ‘n tru-ratkamera en kontroles op die stuur vir die radio en telefoon, asook ‘n ingeboude hardeskyf vir jou musiek. Hoe dit vergelyk met die Duitsers is miskien een area waar die Lexus die naaste aan sy mededingers kom. Laairuimte word erg beperk deur die batterystelsel wat onder die agterste vloer ingebou is; daar is regtig baie min pakplek in die CT200h.

Waarde

Sou ons van prys praat, is die CT200h ‘n ware Lexus. Ons toetsmotor, die CT200h F-Sport, verkoop teen R448 200, die Audi A3 1.6 TDI R288 000 en die BMW 120d Sportline teen R360 500. Tensy jy werklik ‘n baie groot Lexus-aanhanger is, is die Toyota Auris 1.8 XS HSD teen R299 600 of die Toyota Prius 1.8 Exclusive teen R389 600 al twee beter kopies met identiese tegnologie. Ons sou egter eerder R88 000 spaar en die BMW 120d aanskaf. Ons gee die Lexus CT200h F-Sport  2 uit 5.

Lexus IS350 SE

Net soos die CT200h, ding die IS350 mee in die luuksesegment C, dié keer in die kompaktesedansegment. Die IS-reeks is so pas opgekikker vir 2012 met nuwe stampers, ligte en enkele vernuwings aan die binneruim. Nou vertoon die IS varser en in die geval van die IS350 meer sportief as sy voorganger, maar dit sal ‘n kenner neem om die verskille op te merk.

Enjin

Ons toetsmotor is toegerus met Lexus se 3,5-liter- V6-kragbron wat 233KW lewer en 378Nm se wringkrag. Baie indrukwekkende syfers vir ‘n kompakte motor. Soos alle Lexus’e word die IS350 deur die agterwiele aangedryf. ‘n Ses-spoed- outomatiese ratkas met ‘n Sportmodus verplaas krag na die teerpad.

Verrigting

Ek was effens teleurgestel met die verrigting van die Lexus. Met kragleweringsyfers wat jou oë laat traan, voel die IS350 net te stadig, te ingeperk. Daar is geen ontploffing van krag soos jy in ‘n vergelykbare A4 3.0 TFSI of die BMW 335i of selfs die bedeesde C350 BlueEfficiency vind nie. Die motor is sterk en vinnig, maar nie naastenby op dieselfde speelveld as die drie Duitsers nie. Verrigtingsyfers van 230km/u en 5,6 sekondes van 0-100km/u is indrukwekkend, maar dit is die algehele gevoel onder jou sitvlak wat net nie dieselfde as die segmentleiers is nie.

Akkomodasie

Maak die deure oop en swart leer begroet jou met sagte aanrakingsknoppies vir omtrent enige iets wat verstel kan word. Toerusting is puik met ‘n indrukwekkende klankstelsel, outomatiese verstelling vir die sitplekke, kantspieëls en stuurkolom. Die raakskerm met ingeboude hardeskyf en navigasiestelsel is standaard. Daar is egter slegte nuus ook hier binne: die kontroles vir die kantruite en -spieëls is op die bestuurder se deur gemonteer, so teen ‘n skuins helling. Dit het die gebruik van alles net bemoeilik. Verder voel die deure se oop en toemaak net nie goed genoeg vir die prysklas nie. Wat ruimte betref, is die Lexus ongelukkig ook in groot geselskap en kon ek met my 1,85-lyf glad nie agter in die motor kom nie; die deuropening is te klein en sou daar ‘n man van 1,8 voor sit, sou ek nie plek vir my bene gehad het nie. Wat wel indrukwekkend is, is die bagasieruim. Vir ‘n kompakte motor het die IS350 nogal heelwat plek vir bagasie.

Prys

Teen R548 600 is die Lexus nie goedkoop nie. Sy mededingers in die segment, die Audi A4 3.0 TFSI Quattro (R504 000), die BMW 335i Sports (R547 190) en die Mercedes Benz C350 BlueEfficiency Avant-garde (R561 000), is almal duur, maar hulle het elkeen ‘n groter binneruim, baie beter ratkaste, beter verrigting en is tegnologies meer gevorderd. Lexus is op die regte pad met die IS350. Ons dink net dat die huidige IS-Reeks dalk ‘n totale vernuwing met ‘n groter bakwerk, meer spasie en beter ratkas moet kry. Na ons mening is die IS350 die swak skakel in die Lexus-ketting. Dalk sal die koms van Infinity die manne met die wit jasse by Toyota laat regop sit en besef dit is tyd vir ‘n nuwe IS.

Фильчаков прокурор отзывы

{jathumbnail off}

Die weste het in die afgelope 100 jaar die grootste bydrae tot ons motorwêreld gelewer. Mens dink maar net aan die Duitsers met al hulle groot vervaardigers soos Mercedes Benz, BMW, Audi, Volkswagen en Opel. Die ooste het so 50 jaar gelede besef dat indien hulle in die motorwêreld wou meeding, sou hulle produkte moet lewer wat die weste sou wou besit.  Toyota, Nissan, Mitsubishi, Mazda, Honda, Suzuki en Subaru is van die bekendste Japannese vervaardigers. Daar is heelwat meer vervaardigers uit Europa en die VSA wat die weste se vlag sou kon swaai, maar die Duitsers is die voorlopers. Uit die ooste is Suid-Korea vinnig besig om die Japannese in te haal en selfs verby te steek met gehalteprodukte soos Hyundai, Kia en Ssangyong. Indië en China staan ook op die drumpel van groot sukses met vervaardigers soos Mahindra, Tata en Maruti uit Indië en GWM, Cherry en FAW uit China.

Ons het besluit om twee klein motortjies wat hoofsaaklik vir stadsgebruik ontwerp is onder hande te neem. Uit die weste die VW Polo Vivo GT en uit die ooste Toyota se splinternuwe Yaris.

Stilering

Die VW Polo Vivo is deur VW behou as ‘n meer bekostigbare opsie vir Polo-aanhangers. Hoekom dan nie? Die bougehalte is puik, asook die ruimte vir dié soort motor. Daar is wel bietjie aan die binneruim geskaaf om ‘n varser, jonger voorkoms te skep met nuwe instrumentpanele en in die GT sportiewe sitplekke. Die Yaris is nou ook baie varser en heelwat meer volwasse as sy voorganger. Sowel die Polo as die Yaris is die vlagskipmodelle in hul onderskeie reekse en beide is 3-deur- sportgeoriënteerde modelle.

Binneruim

Met die 3-deurkonfigurasie is toegang tot die agtersitplekke vanselfsprekend moeiliker as in ‘n 5-deurvoertuig. Die Polo met sy hoër daklyn en groter deure het dit egter heelwat makliker gemaak om toegang te kry as die Yaris. Beenspasie agter in die Polo is ook baie beter as in die Yaris. Die Polo is ‘n paar mm langer as die Yaris. Die Polo is toegerus met sportsitplekke en instrumente wat rooi insetsels het, baie soos in die oorspronklike Golf GTi van die tagtigerjare. Die Yaris aan die ander kant is meer stylvol, vertoon meer konserwatief en meer volwasse. Beide die motors is toegerus met ‘n rits standaardtoerusting; die Yaris is wel so effens luukser met elektronies verstelbare kantspieëls terwyl die Polo stokkies het om die verstelling te doen. Veiligheid is ook puik en beide die motors het voorste en kantlugsakke, asook ABS-remme wat remdrukverspreiding insluit. Die Polo se binneruim voel net meer sportief as die Yaris s’n, maar die Yaris gee weer die meer moderne gevoel.

Kraglewering

Onder die enjinkap van die Polo is ‘n 1,6-literenjin wat 77 Kw. en 155 Nm ontwikkel. Die Yaris se 1,3-literenjin lewer 73 Kw, maar heelwat minder wringkrag met net 125 Nm. Brandstofverbruik is soos verwag in die stadsmotors baie goed met die Polo wat 6,1 l/100km verbruik en die Yaris 5,6l/100km. Die verbruik is dan vir alle praktiese redes baie na aan mekaar, maar jy het veel meer krag in die Polo met sy 1,6-litermeultjie. Uitlaatgasse is onderskeidelik 157g/km vir die Polo en 131g/km vir die Yaris. Ons kon die versnellingsyfers wat VW aangee van 10,6 sekondes van 0-100km/u oortref met ‘n syfer van 10,2 sekondes. Die Yaris het ons teen 12,01 gemeet wat effens stadiger is as die 11,7sekondes wat Toyota aangee. Beide die motors kan gemaklik teen 140km/u toer en maksimumsnelhede van 175km/u by die Yaris en 187 km/u by die Polo is maklik bereik.

Gevolgtrekking

Sou ons in die mark wees vir dié soort motor, sou enige van die twee ‘n puik kopie wees. Ons sal egter met ons eie swaar verdiende geld eerder die Polo Vivo GT aanskaf vanweë die meer krag, groter binneruim en sportiewe karakter. Die Polo is ook R24 000 ( R152 400) goedkoper as die kleiner Yaris teen R176 800. Ons gee die Polo 4 uit 5 en die Yaris 3 uit 5.

Александр Фильчаков Васильевич

{jathumbnail off}

Die nuwe jaar het nogal met ‘n reis na die Kgalagadi-oorgrenspark afgeskop. Dit was die eerste keer dat ek die park sou besoek. My GPS het gesê die hek by Twee Rivieren is so 1050 km van Pretoria af.

Jeep het my verras met die Jeep Cherokee CRD Limited. Die voertuig ding mee in die kompakte sportnutsvoertuigsegment met ander motors soos die Hyundai iX35, Kia Sportage en Land Rover Freelander. Ek is nie ‘n groot voorstander van die ouer Amerikaanse motors nie en die Cherokee, alhoewel nie te lank op die plaaslike motormark nie, is al redelik lank verby sy vervaldatum. Vergelyk ‘n mens die Cherokee met sy mededingers, dan lyk en voel die voertuig oud. Ons leenvoertuig was vierwielaangedrewe met ‘n draaiskakelaar waarmee die aandrywing van hoëstrek na laestrek toe verander kan word.

Ons roete het ons vanaf Pretoria na Kuruman geneem, waar ons oujaarsaand oornag het. Net op ‘n ander noot: Dit is skrikwekkend om te sien in watter toestand ons nasionale paaie is. Veral die pad tussen Krugersdorp en Ventersdorp: die padwerke duur nou al vir meer as vyf jaar en steeds is daar dele waar ‘n mens heeltemal van die pad af moet ry om die gate mis te ry.

Ons Cherokee was vol gelaai met twee koelkaste vol kos, drie groot sakke met al ons klere, twee kratte vol droëkos en dan ‘n klomp noodtoerusting vir ‘n noodgeval. Die leenvoertuig was nie toegerus met ‘n sleepstang nie, dus moes alles agter die sitplekke gepak word. My verbasing was groot toe ons al die toerusting, voorraad en vier mense gerieflik in die Jeep gepak gekry het.

Ná Kuruman is ons die volgende dag deur Kathu na Vanzylsrus, ’n hele klomp harde grondpaaie met baie stof en los klippe en die voertuig het die stofpad sonder enige grille kaf gedraf. Ons oornagplek vir die eerste dag van die nuwe jaar was by Lochbroom-paradys in Askham, so 80km van Twee Rivieren af. Wat ‘n wonderlike plek in die middel van die Kalahari! Teen hierdie tyd het ons ook al bietjie die Januariehitte van die kontrei begin voel met die kwik wat net kort voor 40 grade bly hang het. Die Cherokee se lugversorging het behoorlik oortyd gewerk.

Op dag twee van 2012 is ons toe voort na die park, maar nie voor ons die linkeragterband met die volgroottenoodwiel moes vervang nie. Die klipperige pad het sy eerste tol geeis. Dit gedoen, het ons die stofpad na Twee rivieren aangepak. Die sand is so los dat jy skaars vinniger as 60km/u ry en dit met ‘n vierwielaangedrewe voertuig. Ons het besluit ons sal die pap band maar op Twee Rivieren laat regmaak. Dit was nog nie eers 10-uur daardie oggend nie, toe skuif die kwik verby die 40 grade en so het dit gebly tot aan die einde van ons drie dae lange kuier in die park. Een middag het dit selfs so hoog soos 45 grade opgeskiet.

Ons het beplan om drie aande in die park te oornag, twee aande in Twee Rivieren en een aand in Nossob. Tussenin sou ons die 50km/u-spoedperk moes handhaaf om alles te probeer sien wat ons kon. Ná ‘n baie vriendelike en doeltreffende verwelkoming by die park se ontvangs het ons die roete na Mata Mata geneem; met die plan om middagete daar te geniet en voor sononder weer terug te wees by Twee Rivieren.

Sommer vinnig hier by die kamp het ons ons eerste groot waarneming gehad; ‘n jagluiperdwyfie en drie welpies. Die kleintjies was al amper tieners en het ver van die ma af gelê. Sy het toe sy die motors sien een of ander geluid gemaak en binne sekondes toe was al drie die jongelinge by Ma onder die koelteboom, sommer hier reg langs die pad by die motor. Ons kon nie vir ‘n beter verwelkoming in die park gevra het nie.

Die dag verder het baie goed verloop met heelwat leeus en ‘n verskeidenheid bokke. Die pad Mata Mata toe is ongeveer 160km van redelike slegte grondpad. Met al die stilhou vir diere afneem,  spoedperk van 50km/u en die hongerpyne wat ons na ‘n piekniekplek laat soek het, het ons so 30 km voor Mata Mata maar besluit om om te draai. Daardie aand het ons heerlik gekuier in ‘n baie gerieflik chalet in die Twee Rivieren-kamp. Daar het selfs ‘n rooikat sommer hier langs ons huisie uit die bosse gehardloop toe daar ‘n motor verby ry.

Vroeg die volgende oggend is alles weer opgepak en ons het die sowat 170km na Nossob aangedurf. Weer was dit sommer vroeg-vroeg oor die 40 grade buite en diere was ook volop, baie leeus, jakkalse en roofvoëls. Kort-kort moes ons stop om van berghane tot aasvoëls af te neem. Ons middagete was weer soos gister by een van die doelgemaakte piekniekstilhouplekke. Dit is so snaaks: die piekniekplekke is op die pad sonder heinings en hekke en mens mag net daar uit die motor uitklim. Ek het nogal gewonder hoekom ‘n leeu jou nou juis by die piekniekplek sal uitlos, maar 100m verder in die pad sou opvreet.

Melkvlei was ons keuse vir middagete en ek het dan ook later eers die brief in Weg-tydskrif gesien waar ‘n leeu rustig onder die piekniektafel by Melkvlei skuil teen die son. Nossob se kamp is ook een van die nuutste kampe in die park. Weereens was ons verblyf vir die nag baie gerieflik, maar toe kom die slegte nuus. Daar is net elektrisiteit tot 10-uur in die aand. Wel, met die kwik op 42 grade en dít na sewe in die aand het ons nie baie uitgesien na die warm bedompige nag nie. Die chalet in Nossob het dakwaaiers gehad en soos die ontvangs ons meegedeel het, is die krag toe om 10-uur afgesit. Dit was regtig een van die ongemaklikste nagte van ons vakansie.

Die volgende oggend het ons vroeg opgestaan om bietjie die dierelewe by die watergat te gaan dophou. Al die kameras en verkykers is opgesaal en ons het voor vyf afgesit watergat toe, Ons was nogal teleurgesteld omdat ons geen diere daar gesien het nie. Tog het ons die heel tyd leeus daar hoor brul. Ons tweede laaste dag in die park het ons besluit om terug te ry Twee Rivieren toe, met ‘n alternatiewe roete wat weer aansluit by die Mata Mata-pad.

Die roete was baie stil wat ander voertuie aanbetref en dit was toe ook nie baie lank toe kom ons op vier jong leeuwyfies onder ‘n boom af. Hulle het sommer reg gelyk vir jag. By die aansluiting na Mata Mata wuif iemand van voor af ons tot stilstand en vertel toe dat daar twee luiperds net so ‘n paar kilometer vorentoe onder die bome lê. Baie opgewonde besluit ons toe om maar weer Mata Mata se kant toe te draai om die luiperds te gaan soek, want ons het tot dusver alles behalwe luiperds gesien. Ná so 30 km op die baie erge sinkplaatklip pad kom ons toe af op die luiperds, wat toe nie luiperds is nie, maar jagluiperds. Die arme goed het onder die koeltebome gelê en probeer om skuiling teen die skerp warm son te soek. Mens kon sommer sien hoe hulle koppe hang. Teen dié tyd was die kwik al weer hier by die 44 grade buite en die Chrokee se lugversorging het dit redelik gemaklik op 20 grade binne die kajuit gehou. Met bykans 1000 km wat ons grond- en stofpaaie gery het het daar niks, nie ‘n krieseltjie stof die binnekant van die Cherokee ingedring nie. Ons kon nie eens stof binne in die kajuit ruik nie.

Ons laaste nag in Twee Rivieren het ons heerlik in twee aangrensende, gemaklike chalets geslaap. Die aand langs die vleisbraaivuur het ek amper in die kole gespring toe ‘n lekker vet skerpioen oor my voet gehardloop het. Die wind het ons ou vuurtjie so plat gewaai en die donderwolke het baie onheilspellend gelyk, maar dit was heerlik om net te sit en ontspan.

Die volgende oggend het ons ná ‘n kort roetetjie afskeid geneem van die Kgalagadi-oorgrenspark en toe die pad Upington toe geneem. Die teerpad, wat in ‘n uitstekende toestand is, het weer hemels gevoel. Die geskud en gekap van die sinkplaatpad het my oor en oor laat dink dat ek nooit met my eie voertuig hier sal ry nie. Die Jeep Cherokee het weer soos ‘n nuwe voertuig geklink, met geen teken van ‘n gekap of geratel nie. Ek kon nie glo dat die Amerikaner hom so goed gedra het oor bykans 4000 km waarvan 1000 km sinkplaatsandpad was nie. Ons brandstofverbruik oor die afstand was 9,88 l/100km wat baie indrukwekkend is aangesien ons op heelwat plekke in laestrek gery het.

Данильченко Юрий Брониславович Харьков

{jathumbnail off}Sou jy vandag in die mark wees vir ‘n middelslag luikrugmotor wat gerieflik is en darem ‘n bietjie bagasie ook kan saamdra, is jou keuse verstommend. Daar is van die Audi A3 tot die VW Golf 6 met groot name soos die BMW 1-reeks en Opel Astras tussenin ook beskikbaar. Ons het twee motors wat nie in dieselfde klas pas nie, maar tog presies in dieselfde prysklas meeding onder hande gehad. Die nuwe Ford Focus 2.0 GDi Sport,  die vlagskip van die Focus se petrolmodelle, met ‘n splinternuwe tegnologies gevorderde direkte petrolinspuiting 2.0-literenjin wat 125 Kw lewer. Die motor is groter, laer en breër as die uitgaande model; alles lyk sommer net meer doelgerig.

Ons ander motor was ook iets wat mense maklik miskyk wanneer daar na hierdie tipe motors gesoek word, naamlik die Peugeot 308 2.0 HDi Active.

Die Leeutjie lewer 110 Kw en 340Nm se wringkrag van sy direkte-inspuiting- dieselmeuletjie. Beide die motors is toegerus met 6-spoedhandratkaste en die CO2-uitlaatgasse is  onderskeidelik 149g/km vir die Focus en 129 g/km vir die Peugeot 308.

Van buite is die Focus werklik ‘n mooi motor met sagte lyne en heelwat groter as wat hy oorspronklik beoog was; dit lyk amper soos ‘n Mondeo met ‘n luikrug. Aan die ander kant vertoon die 308 weer klein en is sy lyne tipies Frans: sag en vriendelik, amper meer van ‘n vrou se motor. Binnelangs is die groot veskil dat dit juis die 308 is wat meer ruimte bied; daar is fisies meer kopruimte voor en agter as in die Focus. Die beenruimte agter is ook meer prakties in die 308, maar die bagasieruim in die Focus is so ‘n aks groter.

Toerustingvlakke in beide die motors is puik en daar is alles van outmatiese sitplekverstelling in die Focus tot sleutellose toegang. Die 308 se dieselenjin luier nou weer baie sagter as die Ford se petroleenheid. Rygerief is puik in beide die motors en soos ‘n mens van die Focus verwag, is sy onderstel baie meer dinamies as dié van die 308; die bestuurder is deel van die bestuurservaring. Die 308 is so effens sag, soos ‘n mens van die Franse verwag. Die groot verskil kom by die verrigting. Mens sou dink dat ‘n dieselvoertuig stadig sou wees, maar die 308 se syfers toon Peugeot aan as 205km/u met ‘n 0-100km/u-tyd van 9,5 sekondes. Die werklikheid is egter dat dit regtig baie vinniger voel as die syfers. En ons kon die 0-100km/u-tyd tot 8,6 sekondes beperk. Die Focus wat 15 Kw meer lewer, word ook op 8,5 sekondes aangegee en ons kon dit handhaaf. Die topspoed van 215km/h het net te ver gevoel en ons sou reken dit is nader aan die 200km/u-merk. As jy ‘n Ford-aanhanger is, is die Focus ‘n puik motor, maar vergeleke met die ander voertuie in sy klas sou ons ons geld eerder op die 308 uitgee. Die 308 is andersins tog bekend en goed aanmekaar gesit, asook baie ekonomies.

Ons gee die Focus 3 uit 5 en die Peugeot 4 uit 5Олександр Васильович Фільчаков

{jathumbnail off}

Nissan X-Trail 2.0 dCi 4×4 LE

R436 900

Die Nissan X-Trail is seker een van mees gebalanseerde gesinsvoertuie wat ons nog bestuur het. Die motor is ruim, bougehalte is puik en die sagte swart leer dra tot die verfyndheid van die motor by. Slim laaie en sitplekkonfigurasie asook luukses soos elektries verstelbare sitplekke wat verhit kan word, ‘n navigasiestelsel en ingeboude hardeskyf met raakskermtegnologie. Ons toetsmotor was toegerus met ‘n 2.0-literturbodieselenjin wat 110 Kw en 320 Nm se wringkrag ontwikkel. Die seepgladde outomatiese ratkas tesame met die elektroniese vier-by-vierstelsel wat baie soos dié van die Land Rovers met die draai van ‘n knop die beste vastrap vir jou kies, werk uitstekend. Daar is ook opdraandwegtrekhulp en afdraandkloubeheer. Wat rygerief aanbetref, voel die X-Trail baie meer soos ‘n motor as ‘n sportnutsvoertuig. Ons gee die X-Trail beslis 5 uit 5.

Peugeot RCZ 2.0 Hdi

R370 165

Soek jy iets anders, iets wat die koppe oral laat draai, nie te duur is nie, maar baie duur lyk, goeie werkverrigting bied en die beste van alles, baie suinig is met die voggies? Die Peugeot RCZ 2.0 HDi is dalk net die motor. Ons het hom vir ‘n paar dae onder hande geneem en was baie beïndruk. Oral waar ons met die motor gery het, wou mense weet of dit dalk ‘n Porsche of ‘n TT is, dan sien hulle dit is ‘n Peugeot en vra verbaas wat, ‘n Peugeot? Die 2-literturbodieselenjin ontwikkel 120 Kw en 340 Nm se wringkrag; dit gee die leeutjie nogal heelwat skop met sy asem wat eers by 220km/u sal opraak. Verbruik is slegs 5,3 l/100km en die beste van alles is: daar is vier sitplekke en ‘n reusebegasieruim wat twee groot reistasse plus ‘n smuktassie sal insluk. Kop- en skouerruimte binne is puik, asook die afwerking is puik. Ons gee hom 5 uit 5.

Toyota Fortuner 2.5 D-4D Raised Body

R325 500

Die Fortuner verkoop soos soetkoek; nou is daar ‘n meer bekostigbare weergawe met ‘n kleiner enjin. Die hele reeks het so ‘n regtrek gehad met nuwe sierroosters , asook voor- en agterligte. Ons het onverwags die intreevlak 2.5 D-4D met agterwielaandrywing gery. Die binneruim is bruin van kleur. Nie baie mooi nie maar aanvaarbare kwaliteit met 7 sitplekke. Dit is asof Toyota alles wat die Fortuner so ‘n gewilde voertuig gemaak het bietjie goedkoper probeer maak het en dit wys nogal. Die 2.5-turbodieseleenheid ontwikkel 106 Kw teenoor die 120 Kw van die 3 liter-turbodiesel. Wringkrag is identies aan dié van die 3-liter met 343 Nm. Daar is R70 000 verskil tussen die 2.5 en die 3 l , beide 4×2, chroomhandvatsels, leerafwerking, outomatiese lugversorging en ligte, togbeheer, donkerruite, Bluetooth vir die telefoon, parkeersensors en 6 luidsprekers. Wat rygerief betref, voel die Fortuner nog steeds soos ‘n bakkie. Dit verteenwoordig goeie waarde in die Toyota-konteks; tog is ons daarvan oortuig dat daar beter kopies by ander vervaardigers se sportnutsvoertuie bestaan. 3 uit 5.

Audi A6 3.0 TDI S-Tronic Quattro

R645 000

Audi het vroër vanjaar hulle splinternuwe A6 bekendgestel en ons kon vir enkele dae agter die stuur inskuif. Die motor was nog nie eers behoorlik by al die handelaars beskikbaar nie, toe word hy al genomineer vir Motor van die jaar 2012. Soos die BMW 530d in 2011 is dié ‘n ekslusiewe besigheidsklaskoets met van die mees gevorderde enjin- en ondersteltegnologie wat daar vandag beskikbaar is. Audi-aanhangers sal weet alles wat die Duitsers bou, is goed. Die nuwe A6 is groter dog ligter, kragtiger dog suiniger en as jy nie mooi kyk nie, kan jy maklik dink dit is ‘n A8 wat glad nie ‘n slegte gedagte is nie. Meer beenruimte, meer begasieruimte. Ons toetsmotor se 3l-turbodieseleenheid lewer 180 Kw en 500 Nm se wringkrag. Die Quattro-aandrywing sorg vir 0-100km/u in 6,1 sekondes en sy stoom word beperk tot 250km/h. Daarby teug die A6 slegs 5,9 l/100km, ongelooflik. Die binneruim is leer van hoek tot kant. Ons dink die Audi A6 3.0 TDI S-Tronic Quattro staan ‘n baie goeie kans om die 2012-Motor van die Jaar-titel in te palm. 5 uit 5.

данильченко юрий брониславович прокурор

In Suid-Afrika is daar tans werklik baie verskillende tipes motors en net soveel verskillende modelle. Sou jy ‘n jong student of wyse ma of skoonma mobiel wil hou, is daar die Segment A-motortjies waaronder die Hyundai i10, Chevy Spark en Toyota Aygo. Soek jy iets vir die jong gesin, kan daar maklik na die Nissan Lavina of Toyota Verso gekyk word. Is jy ‘n middelklassalaristrekker met ‘n laerskoolgesin sou die VW Jetta of miskien die Toyota Corolla jou geval. Vir die meer statusbewuste ou wat baie waarde vir geld soek, sal die Hyundai Sonata of VW Passat presies aan jou behoeftes voldoen. Werk jy as ‘n professionele persoon met kinders in die hoërskool, mag die Mercedes C-klas of BMW 5-reeks jou beste opsie wees. Doen jy al die bogenoemde, beskik oor jou eie sakeonderneming en is suksevol, sal jy waarskynlik in die Audi A8, Jaguar XJ of dalk ‘n Range Rover belangstel.

{jathumbnail off}

Ons het deur die jaar ‘n paar motors in byna al hierdie sektore bestuur en wil graag ‘n paar punte uitlig oor waarvan ons gehou het. En dan is daar natuurlik ook die aspekte waarvan ons nie so baie gehou het nie. Ons indrukke begin by van die klein stadsmotortjies vir die nuwe intreders in die kopersmark. Alhoewel daar baie verskillende modelle van byna al die vervaardigers in hierdie segment beskikbaar is, het ons slegs enkeles onderhande gehad.

Toyota Aygo Wild

R122 500

Daar is twee modelle beskikbaar, die Fresh en die Wild in óf ‘n 3-deur- óf ‘n 5-deurweergawe. Wat enjins betref, word die Aygo aangedryf deur ‘n 1.0 liter, 3-silinderenjin. Kraglewering is 50KW met 93 Nm se wringkrag.  Daar is regtig nie veel pakplek nie en daar kan liefs vier pleks van vyf insittendes met gemak in die motortjie rondrits. Ons toetsmotor het die hoër Wild-spesifikasievlak gehad; dit sluit standaardtoerusting soos elektries beheerde ruite en lugversorging in. ABS-remme en lugsakke is insgelyks standaardtoerusting. Sover dit rygerief aangaan, is die motortjie verbasend gewillig op die gelyk paaie, maar bulte is ‘n ander storie. Die motortjie voel nie so modern soos sy mededingers nie. Dit is waarskynlik toe te skryf aan die ontwerp wat al ‘n hele paar jaar oud is. Die Peugeot 107 en Citroen C1 verteenwoordig presies dieselfde motor met ander kentekens, die resultaat van ‘n samewerkingsooreenkoms tussen Toyota en PSA. Ons gee die Aygo Wild 3 uit 5.

Renault Sandero 1.4 Ambiance

R104 900

Die Sandero is ‘n eg Suid-Afrikaanse motor, want hy word plaaslik vervaardig. Die motor lyk nou wel nie heeltemal so modern soos die Chevy Sparks of Kia Picanto’s nie, maar wat ruimte en waarde vir geld betref, is daar byna niks wat by hom kan kers vashou nie. Ons was nogal beïndruk met die bougehalte en ons toetsmotor se 1.4-literenjin het ook heel skaflike verrigting gehad. Daar is lugversorging, ‘n radio-en-cd-speler, kragstuur, ABS-remme en lugsakke. Die kantruite moet egter met slingers oop- en toegedraai word. My indruk was dat hierdie ‘n eerlike motor is. Mens voel nie dat jy te veel vir hom betaal nie, hy doen presies wat hy moet en daar is hope ruimte. Die Sandero 1.4 Ambiance is die intreevlak van die reeks, maar as ‘n Renault-eienaar gee die motor vir my ‘n egte Ranault-gevoel, al is hy in Oos-Europa ontwerp en ontwikkel. Die Sandero se direkte mededingers is die Ford Figo 1.4 Ambiente, Chery J1 1.3 TE en die Geely MK2 1.5 GL. Ná ‘n week agter die stuur, is die Sandero in hierdie gesleskap ‘n 4 uit 5!

Citroen C4 Grand Picasso

R254 900

Citroens was nog altyd een van daardie snaakse vervaardigers, mense hou of baie van hulle of glad nie van hulle nie. Dit is nie die tiepe voertuig wat jy as ‘n alternatief vir iets anders koop nie. As jy ‘n Citroen ry dan wou jy regtig van die begin af ‘n Citroen gehad het. As ‘n Renault Scenic eienaar was ek nogal opgewonde om die Citroen Grand Picasso te bestuur. Kan Citroen veeldoel gesinswaentjies bou soos Renault? Ek was baie verras met die Grand Picasso. Die motor doen alles baie goed, baie sag en regtig inoveerend. Groot glas oppervlaktes, baie bere plekkies en alles is prakties uiteen gelê. Boukwaliteit is besonders goed in ag genome die stories wat ons almal van Franse motors hoor. Die ander ding wat erg teen die Franse tel was die naverkope diens en pryse van onderdele. Plaaslik glo verbruikers daar is net Toyotas of enige iets wat van Dutsland af kom. As jy in die mark is vir ‘n ryding gaan kyk ernstig na die Grand Picasso. Daar is sewe sitplekke, hope veiligheids toerusting, n baie maklike navigasiestelsel en dan die andersheids waarvoor Citroen bekend is. Die sonskerms bo die voorruit kan byvoorbeeld agtertoe skuif om die glas oppervlak te vergroot. Die funksie is eenvoudig, maar dra by tot die ruim oop gevoel van die voertuig. Ons toets motor, die 1.6 Vti 120 het net 88Kw, maar dit is meer as genoeg om jou gemaklik in die stad en op die ooppad te laat toer. Hierdie is beslis die slimste van die drie susters. Ons gee hom 4 uit 5.

Nissan Qashqai 1.6 Acenta n-Tec

R260 000

Nissan het so ‘n paar jaar gelede ‘n herlewing ondergaan met die reeks motors wat as wêreldmotors bekend staan. Die Qashqai is volgens Nissan iets tussen ‘n kompakte luikrug wat met die VW Golf en Opel Astra meeding en ‘n kompakte veldnutsvoertuig soos die Hyundai iX35. Ons dink hy ding vierkantig mee met voertuie soos Daihatsu se Terios, Mahindra se Scorpio-waentjie en Toyota se Avanza. In hierdie gesleskap is die Qashqai beslis ons keuse. Hy is modern, sag op die oog en jy sit so ‘n aks hoër as in ‘n Golf. Bougehalte is uitstekend en daar is ook geen tekort aan veiligheidskenmerke nie. Ons toetsmotor was die 1.6 Acenta n-Tec weergawe. Nissan het die Qashqai bietjie opgekikker met mooi wiele en spesiale leer. Die 1.6 enjin het so bietjie lig in die broek gevoel met slegs 81Kw en 154Nm se wringkrag aan boord. Die motor is groter as wat hy lyk en die gewig kon gevoel word. Die rygerief op ‘n gelyk pad is uitstekend en daar kan gemaklik teen 130km/u gery word solank jy geen begasie of passiers hoef  saam te ry nie. Ons gee die Qashqai 3 uit 5.     

Peugeot 5008 1.6 THB Allure

R318 860

Nog een van die drie susters: hierdie keer is dit die mooi suster, Peugeot se 5008. Ons toetsmotor was die vlagskipmodel, die 1.6 THP Allure met outomatiese ratkas. Die motor is verbasend ruim met plek vir sewe insittendes en genoeg pakplek om alles waaraan jy kan dink saam te neem. Daar is alles van sonskerms in die kantruite tot twee 10-duim-DVD-skerms in die voorste kopstutte. Die hele binneruim is in swart leer uitgedos en daar is selfs ‘n skermpie voor die bestuurder wat die spoed en brandstofverbruik in die voorruit projekteer. Al die innoverende kenmerke wat die Picasso bied, plus ‘n turboaanjaer gekoppel aan ‘n 6-gang- outomatiese ratkas. Die groot glasdak wat oor die hele lengte van die motor strek, maak die binneruim ook baie lig. Met 115 Kw en 240Nm se wringkrag kan die 5008 baie onwettige snelhede haal en die feit dat jy ses passasiers en begasie saamry maak nie regtig ‘n verskil aan hoe die leeuwyfie haarself op die oop pad gedra nie. Vir seker een die die beste gesinswaentjies op die pad en die prys is ook heel aantreklik! Ons gee die 5008 5 uit 5!  

Toyota Verso 2.0 D-4D TX

R317 900

Soos met die Franse vervaardigers wat die minigesinswaentjies uitgedink het, is die Toyota Verso ook geskoei op die betroubare sedan in hulle modelreeks, die Corolla. Ons het die 2.0 D-4D-weergawe bestuur en soos ons almal weet, is Toyota se bougehalte en uitleg soos altyd onkreukbaar. Ongelukkig is die Verso net soos die Corolla baie gewoon, daar is geen avontuur of waagstukke nie. Alles werk goed, lyk goed, voel goed om aan te raak en werk. Vergeleke met wat jy vir dieselfde geld in die 5008 kry, kan ons nie verhelp om te voel dat ons te veel vir die Verso moet uithaal vir wat hy bied nie. Kyk, die Toyota-aanhangers sal die Verso as ‘n wonderlike, veilige keuse kies. Maar soek jy ‘n motor wat alles goed doen en nog goed lyk en jou nie laat wonder oor die pryskaartjie nie, is die Verso beslis nie jou ryding nie. Ons gee die Verso 3 uit 5!

Nissan Grand Lavina 1.6 Acenta

R194 400

Nissan se baie onderspeelde Grand Lavina is een van die voertuie wat my laat wonder het of Nissan nie dalk die prys verkeerd het nie. Die motor voel duursaam, stewig en ek het ‘n paar keer gaan seker maak oor die prys. Daar is soos in die Tiida, waarop die Lavina geskoei is, hope ruimte en die Grand Lavina beskik oor sewe sitplekke. Die motor is net soos sy Japannese neef die Verso nie baie waaghaalsig nie, maar anders as met die Verso voel die Lavina se waarde-vir-geldfaktor net meer in verhouding. Ons toetsmotor was wit en dan lyk die motor nog minder waaghalsig; ons sou hom in ‘n donkergroen verkies het. Rygerief is besonders en die motor skep ‘n ligte indruk op sy wiele, dus die 80KW van die 1.6-literenjin voel baie meer gewillg as wat hy behoort te wees. Teen die prys is die Lavina beslis ‘n wenner! Ons gee hom 4 uit 5!

Toyota Corolla 2.0 D-4D Exclusive

R290 900

Waar is die dae toe die Corolla bekostigbaar was? Ons toetsmotor was die vlagskip in die Corolla-reeks, die 2.0 D-4D. In die Exclusive-pakket bied die motor leer, navigasie en alles wat elektries oop en toe maak, maar dit bly ‘n Corolla en nie ‘n Camry nie. Bougehalte is baie goed, rygerief is aanvaarbaar en hy is toegerus met al die veiligheidskenmerke wat in die segment verwag word, maar ai tog Toyota, die prys! Die motor ontwikkel 93 Kw en 300 Nm se wringkrag, goeie brandstofverbruik en ‘n ruim begasiebak. Ons gee die motor 3 uit 5.

Volvo C30 D2 ELITE

R264 300

Die kleinste Volvo in die reeks is die C30, die motor is slegs beskikbaar in 3-deurgewaad. Volvo is net soos Citroen glad nie ‘n alternatief nie: jy is óf ‘n Volvo-persoon óf nie. Kwaliteit en bougehalte, asook rygerief en dan Volvo se troefkaart – veiligheid – is alles deel van Volvo se mondering. Ons het die C30 D2 bestuur: die motor is toegerus met die 1.6-turbodieseleenheid wat 84 Kw en 270 Nm se wringkrag lewer. Die Elite-weergawe soos ons toetsmotor was toegerus met wit leersitplekke, nogal iets anders om aan gewoond te raak, maar tog ietsie Sweeds aan die ongewone kleurkeuse. Die motor se enjin luier baie sag en was dit nie vir die D2-kentekens nie sou selfs ek gedink het dit was ‘n petrol-Volvo dié. Die maksimum wringkrag is beskibaar vanaf baie lae toere, dus die C30 het baie woema, veral tussen die bulte van Waterkloofrif. Die motor is net te onprakties vir ‘n gesinsmotor, maar vir iemand wat alleenlopend en professioneel is en nie van ‘n nuwe Mini hou nie, is die Volvo net reg! Die vorm is effens verouderd, maar met die nuwe Volvo-gesig lyk die C30 nog reg vir so 2 of 3 jaar. Ons gee hom 4 uit 5.

Honda Ballade 1.5 VTEC Comfort

R188 600

Die Honda Ballade is terug in Suid Afrika ná ‘n afwesigheid van byna vyf jaar. Die nuwe Ballade neem sy plek onder die Civic-reeks in. Honda bly maar die Mercedes van Japan, goeie motors wat ordentlik gebou is en enjins wat tegnologies hoogs spesialiseerd is. Formule 1-ontwikkeling het die Honda-enjins van vandag byna koeëlvas gemaak. Ons toetsmotor was die Ballade 1.5i VTEC Comfort. Kenmerke wat die Comfort van die res onderskei, is die blink sierwiele en kolligte voor. Die hele Ballade-reeks is ten volle met alle veiligheidskenmerke toegerus. Hierdie is werklik ‘n klein juweel met ‘n reusebegasiebak en genoeg ruimte vir vyf volwassenes. Motors soos die Hyundai Accent en Kia Rio sal dalk na die Ballade ook kyk. Die 1.5-literenjin ontwikkel 88 Kw en omdat die motor so lig is, voel hy baie meer kragtig as dit. Ons gee die Ballade 5 uit 5.    

Opel Corsa 1.4 Colour

R183 450

Net soos die Corolla het die Opel Corsa ook baie duurder geword. Die teikenmark – jong eerste kopers wat darem al ‘n goeie werk het – behoort die motor te kan koop. Die feit is dat hierdie ‘n 1.4-liter-Corsa net 3 deure het. Opel het hom nou wel opgekikker met ‘n swart dak en swart sierwiele, juis om die jonger koper se aandag te trek. Die nuwe generasie Opels is goed aanmekaar gesit en die geriefsvlakke is puik, maar ons toetsmotor se aluminiumvoetstukke oor die pedale het sommer afgeval. Ons kon dit nie weer terug kry nie. Die motortjie belowe baie en dan kom jy agter daar is slegs 74 Kw beskikbaar. In perspektief geplaas, kan jy ‘n 1.6 Hyundai i20, ‘n 1.6 Renault Clio of selfs ‘n 1.6 Ford Fiesta aanskaf vir minder as wat Corsa jou gaan kos en dan het jy heelwat meer krag en gerief met 5 deure. Ons gee die Corsa 3 uit 5.

Mercedes C200 CDI BlueEfficiency

R380 000

Mercedes se opgekikkerde C-klas-sedan stem nou meer ooreen met wat die ander twee Duitsers bied. Weg is die oumangevoel! Die binneruim voel ook baie meer modern. Nuwe hoofligte en wielboë, kantspieëls, sierwiele en sierrooster het die C bietjie woema gegee. Alles in die motor werk besonders goed, glad en sag. Ons toetsmotor was die C200 CDI met Mercedes se nuwe “BlueEfficiency”-tegnologie. Die enjins is suiniger met die voggies en lewer meer en skoner krag. Ons toetseenheid het 100 Kw en 360 Nm se wringkrag aan boord. Die enjin loop so sag dat jy mooi moet luister om te hoor dit is ‘n diesel. Brandstofverbruik is slegs 4,9 l/100km. Ja, jy het reg gelees, en dit is ‘n luukse Mercedes dié hoor! Ons gee die Merc 5 uit 5.  

VW Passat 1.8 TSI DSG

R314 900

As jy nie ‘n VW-aanhanger is nie moet jy beslis die nuwe Passat gaan bestuur. Die motor het ons totaal en al verras met die waarde vir geld wat jy aantref. Die Passat is ‘n groot motor, groter as ‘n C-klas, groter as ‘n 3-reeks of ‘n A4. Jy het al die geriewe wat jy in enige van die drie sal aantref, plus ‘n groter begasieruim, meer beenruimte agter en met dieselfde kragbron as sy Audi-neef. Ons toetsmotor, die 1.8 TSI, beskik oor Volkswagen se befaamde DSG-ratkas. Die enjin lewer presies 118 Kw net soos die Audi en het 250 Nm se wringkrag, presies soos die Audi. Die Passat is vinniger van 0-100km/h en is ligter op brandstof as die Audi. Hy is groter binne en, o ja, sommer R37 000 goedkoper!

Ons gee die Passat 5 uit 5!

Chev Captiva 2.4 LT AWD

R346 300

Ons toetsmotor was die vierwielaangedrewe 2.4 Captiva LT. Met die voorwielaangedrewe weergawe wat R42 000 goedkoper as ons toetsmotor is, kwel die volgende my. As die Captiva ‘n sogenaamde sagte sportnutsvoertuig is, gaan mense wat hom koop nooit baie ernstige vier-by-viergebied betree nie. Ons weet ook dat die Captiva AWD in elke geval nie sal kan ry waar ‘n Freelander of ‘n Prado dit sal waag nie. Die motor se grondvryhoogte en invalshoeke is net te klein. Die Captiva is propvol leerafwerking, bêreplekkies en beskik oor ‘n nuttige praktiese sitplekuitleg. Daar is plek vir sewe insittendes en die 2.4-liter, 4-silinderenjin ontwikkel 123 Kw en 230 Nm se wringkrag. Ons gee hom 3 uit 5.

Данильченко Харьков

Wanneer ‘n mens aan blitsbukse dink, dan kom daar gewoonlik net een naam sonder inspanning in jou gedagtes op: GTi. Party ouens sal dalk nog Gsi of RSi onthou, maar GTi is die een wat altyd uitstaan.

{jathumbnail off}

Ons het in die gees van ‘n regte egte blitsbuks drie baie warm motors onder hande gehad. Nou kyk, die dae van goedkoop motors is al vyf jaar gelede verby so al is die karretjies almal buksies, kos hulle glad nie meer wat die GTi en GSi van ‘n paar jaar gelede gekos het nie. Ons kandidate is die Renault Megane RS, die VW Golf R en die wilde VW Polo GTi. Met die regering wat so belastings aan al wat leef en beef uitdeel, sal Pretoria ook nie soveel geld uit hierdie motors kan maak soos byvoorbeeld slegs twee jaar gelede nie. Al drie hierdie motors is toegerus met hoogs gevorderde hoëverrigtingenjins wat spaarsamig met die brandstof en baie suinig met die uitlaatgasse te werk gaan.

Renault Megane RS

Die RS is die breker van die hele Renault-reeks en jy kan hom in twee spesifikasievlakke aanskaf, die gewone RS of die RS Cup. Die motors se enjins verskil glad nie, maar die Cup-weergawe lyk bietjie rowwer met sy swart sierwiele en koolstofafwerking. Die rensitplekke en natuurlik die heelwat stywer vering sorg dat die Cup-weergawe beter klou in die draaie en sommer net die duiwel in lyk.

Ons het die gewone RS onder hande gehad en laat ek julle vertel, hierdie motor voel alreeds soos ‘n renstel op die teer. Daar is alles wat oop en toe maak en elektronies verstelbaar is sowel as verhitte sitplekke en ‘n TomTom-navigasiestelsel. Die hele kajuit is met swart leer uitgevoer en hy lyk en voel nie veel anders as enige ander Renault Megane waarin ek al gesit het nie. Ons toetsmotor is toegerus met ‘n 2-literenjin wat van ‘n hoëdrukturbo-aanjaer voorsien is; die eenheid ontwikkel 184KW en 340 NM. Die brutale krag word slegs na die voorwiele gestuur en in toom gehou deur ‘n 6-ganghandratkas. Die gevolg is ‘n vreeslike geblaas van die uitlaatpyp hier reg onder die bestuurder se sitvlak en dan die verbysterende vesnelling. Snaaks genoeg, is daar baie min wringstuur onder versnelling, want gewoonlik as daar soveel krag na die voorwiele gaan, sukkel die wiele om te gaan waar die stuurwiel wil hê hy moet gaan. Vesnelling van 0-100km/u is 6,1 sekondes en die RS se asem sal eers teen 250km/u opraak. Die motor voel glad nie so vinnig nie en hy klink ook nie wintie nie; hy lyk soos ‘n gewone Renault Megane-koepee met bietjie groter wiele en ‘n enkele uitlaatpyp in die middel agter, maar dit is dit.

Bougehalte is aanvaarbaar, maar volgens my wat self ‘n Renault-eienaar is, nie so goed soos die vorige generasie Megane nie. Hierdie is ‘n driedeurvoertuig, so daar is nie vreeslik baie spasie agter nie, maar vier mense kan redelik gemaklik in die motor rondrits. Wat my wel verbaas het, was die hoeveelheid bagasieruimte wat die RS bied. Vir so ‘n plat motor met ‘n lae daklyn het die RS ‘n baie diep bagasievloer en ek wil amper sê net soveel pakplek as die gewone luikrug-Megane. Die RS is ‘n goeie alternatiewe blitsbuks, maar val nie in almal se smaak nie. Hy is vinnig, maar skort iets iets waarvan die volgende motor wel baie het. Ons gee hom 3 uit 5.

VW Golf R

Die Golf R is soos die Megane RS die rowwe Golf in die reeks. Die verskil hier is net dat hierdie Golf R toegerus is met vierwielaandrywing sowel as ‘n hoëdrukturbo-aanjaer. Die gewone Golf GTi se enjin ontwikkel 155KW en 280 NM, die R lewer 188KW en 350 NM. Dit maak ‘n verskil van 1,4 sekondes van 0-100 km/u, dus 5,5 sekondes vergeleke met 6,9 sekondes vir die GTi en 250km/u vergeleke met die 238km/u van die GTi.

Dit is egter die geluid en die gevoel van die R wat hierdie motor so spesiaal maak. Dit voel kompleet of jy binne in ‘n vuurpyl sit! Die brute krag waarmee die motor versnel, is eenvoudig verstommend; die vastrap wat die vierwielaandrywing verskaf, is eintlik onwettig in ‘n standaardpassasiersvoertuig. Daarmee saam bied die Golf R nog vyf deure ook en dieselfde bagasieruim en been-en-skouerspasie as die bekroonde Golf VI.

Bougehalte is uitstekend en van luukses soos sitplekverhitting, elektriese sitplekverstelling, aanboordrekenaar met raakskerm en navigasie sowel as leer van voor tot agter en – dit het ons al gesê – vierwielaandrywing is alles standaard. Ons toetsmotor is die DSG Direct Sequential Gearing-weergawe met die outomatiese handratstelsel. Nou kyk, alles aan hierdie Volksie is indrukwekkend, maar niks het my meer laat glimlag as die geluid wat uit die motor se maag kom wanneer daar blitsig ratte verwissel word nie. Daar is amper so ‘n dowwe klapgeluid soos die nuwe rat geskakel word en dan die ongelooflike stukrag waarmee die onderstel die motor in die nuwe rat vorentoe beur is net iets wat elke entoesias self moet ervaar.

Wie wil nou ‘n S3 of ‘n 135i hê wanneer jy vir minder geld dieselfde bougehalte en verrigting en gevoel en glimlag en aandag kan ervaar? Hierdie is ‘n 5 uit 5.

VW Polo GTi

Die oorspronklike Golf GTi van die jare tagtig het die hele blitsbuksding begin. Die motor was klein dog prakties en maklik om te bestuur en terselfdertyd baie vinnig. Hy was regtig ‘n sportmotor in ‘n kortbroek en daarby was hy nogal bekostigbaar ook. Die nuwe Polo GTi kom vir ons die naaste aan wat die oorspronklike GTi was. Daar is hope karakter, krag en puik bougehalte in ‘n kompakte dog praktiese motor.

Die Polo GTi is toegerus met ‘n 1,4 liter TSI-enjin met turbo sowel as ‘n drukaanjaer. Die gevolg is 132 KW en 250 NM se krag. Ons toetsmotor was met dieselfde DSG-ratkas as die Golf R toegerus en dit het die Polo sommer brutaal laat voel. Om dit in perspektief te stel: die Golf VI GTi DSG versnel van 0-100km/u in 6,9 sekondes en dit is ‘n 2,0 TSi-motor. Die Polo GTi se 1,4 TSi laat die 100km/u merk ook in 6,9 sekondes verby blits. Grootboet se asem raak by 238km/h op waar die Polo Gti by 230 km/u sal halt roep.

Hier was vir my baie wringstuur want die hele 132 KW word na die voorwiele gestuur en as jy nie wakker is nie sal die Polo jou baie vinnig langs die pad laat beland. Bougehalte in die Polo GTi is ook van uitstekende peil en die kort leerratkierie sowel as die rooi steke wat om die nate van die sitplekke gewerk is, die driespeekstuurwiel met aluminium- GTi-kentekens laat jou weet jy is in iets spesiaals. Die Polo’tjie het ook vyf deure en ‘n bruikbare bagasieruim, egte groot speek GTi-wiele met rooi remknypers en ‘n rooi strepie à la 1985-Golf Gti om die sierrooster.

As jy nie een van die bogenoemdes se pryskaartjie van bykans R400 000 kan bekostig nie, is die Polo GTi teen R265 000 by verre die beste blitsbuks in die land. Ons gee hom 4 uit 5.    

лобановский александр