Category: Sport

Die Proteas-krieketspan het verlede maand die seile vir ’n belangrike sending na Nieu-Seeland gespan. ’n Blote oorwinning oor die Swartpette, wat toe hoog in hulle eie oë gevlieg het na ’n fratsoorwinning teen die Australiërs in Tasmanië en ’n genadelose afranseling van Zimbabwe, was die eerste, maar geensins belangrikste of veelseggendste, prioriteit. Wêreldranglysposisies in alle lengtes van die sport was voorop in krieketgemoedere. Die sendingopdrag was duidelik: Wen elke wedstryd. Met die finale syfers in het die Suid-Afrikaners net een wedstryd verloor – die eerste en grootliks onbenullige T20-raairaairiepa. Hulle het die eendagreeks oorheers en die toetsreeks een-nul gewen nadat twee van die wedstryde tot onbeslistheid uitgereën is. Al wat nou oorbly is die ontledings van wedstryde gespeel, balle geboul, lopies versamel en vangskote geneem of verbrou, en, allerbelangrik, van voorafontwerpte en toegepaste strategieë.

Daar bestaan nie ernstige twyfel dat Suid-Afrika die orige twee toetse, as dit nie vir die reën was nie, ook sou gewen het nie. Met al die inligting beskikbaar, en kolf- en boulvertonings in ag geneem – sou Nieu-Seeland tekort geskiet het in die eerste toets wat deur reën gekortwiek is. Hulle moes meer as 400 lopies in hulle tweede beurt jaag en hoewel veral Brendon McCullum voortreflik gekolf het, is dit redelik om te verwag dat die Suid-Afrikaanse offensief wééreens net te skerp, net te doelgerig, net te dodelik sou wees.

Die laaste toets was nog meer in die Protea-rigting gekantel. In die eerste twee dae het die reën ’n hap van ten minste 80 boulbeurte uit die wedstryd geneem. As Suid-Afrika net nóg, sê maar twintig boulbeurte met die nuwe bal gehad het, sou die Kiwi’s se kolfweerstand in alle waarskynlikheid ontbind het. Tog, as daar enige kritiek Graeme Smith veral en sy span in die geheel toekom, is dit die manier waarop hulle die laaste kolfbeurte van die toer bestuur het. Krieket, selfs oor vyf dae, word dikwels deur die kleinste optrede of voorval deurslaggewend beïnvloed.

Martin Gillespie sal nooit weer ’n meer veelreikende lopie slaan as die een aan die einde van die Nieu-Seelanders se voorlaaste beurt nie. Dié enkellopie het die opvolgbeurt vir sy span afgeweer. Omdat hulle 199 lopies en nie 200 voor was nie, moes die Suid-Afrikaners weer kolf. Graeme Smith, wat voorheen in sy kapteinsloopbaan deur ’n té goedgunstige verklaring gebyt is, het sy kolwers heeltemal te lank voor die paaltjies gehou en daardeur vir sy boulers nét te min tyd verskaf om die doodskoot te trek. As die opvolgbeurt ingeskop het, sou die Swartkepse, te oordeel aan die ontvouing van die reeks, ten beste ’n kleinerige voorsprong gehad het wat die Proteas met relatiewe min moeite sou kon afkolf.

Daar is twee krieketpryse waarna Suid-Afrika bo alles na streef: Om die Wêreldbeker te wen en om die onbetwiste Nommer-Een-span op die planeet te wees. Die volgende Wêreldbekerstryd is drie jaar voorkant toe. Die Proteas sal in alle waarskynlikheid vir die grootste deel van dié tydperk die voorste eendagspan ter wêreld wees. Maar hulle was dit al gereeld en dit is dun salf vir die seerplekke van hulle Wêreldbekermislukkings. Daarom sal die fokus vir eers wees waar dit altyd hoort: Op die kroonstryd in volwaardige toetskrieket.

Suid-Afrika is sekerlik die beste span in die Wêreld, maar weens eienaardige burokratiese mistasting en ’n gevolglike agterstand in die hoeveelheid toetse wat hulle die afgelope jaar gespeel het, is die Proteas net nommer twee op die ranglys. Maar Nommer Een, die Engelse, is kwesbaar. Hulle het sopas hulle toets teen Sri Lanka verloor. Vier jaar gelede het die Suid-Afrikaners, onder strategiese leiding van Mickey Arthur, die Souties in Engeland verrinneweer. En die Proteas van vandag is aansienlik beter toegerus as die weergawe van 2008.

Alles inaggenome was die uitstappie na die Kiwi-eilandjies ’n waardevolle boublok in die Proteas se ontwikkeling. ’n Span se selfbeeld is bepalend vir sukses en al was hier met ’n minderwaardige span meegeding, het die Suid-Afrikaners tog kosbare bevestiging van sekere onmisbare elemente gekry. Vir die eerste keer in ’n lang tyd het hulle twee hoofmagte, boulers en kolwers afsonderlik, wat wedstryde kan wen.

Die boulaanval moet nou die beste ter wêreld wees. Die volgehoue akkuraatheid, venyn en variasie van die snelboulers sal deur min kolflyste weerstaan word. Vernon Philander bly ’n verbluffende verskynsel. Dis asof hy die kolwers hipnotiseer, meer op die manier van ’n toordraaier soos Warne of Muralitharan as ’n mediumsnelbouler. Sy knaende akkuraatheid bring die volle geweld van die Wet van Gemiddeldes na die kolfblad. Daar kan net soveel balle verby die kolfbuiterand flits voordat een gestreel word.

Dit lyk nou al ’n ruk asof Morné Morkel besig is om sy hierjy! te herontdek en in die laaste toets het hy seëvierend daarmee vorendag gekom. Daar word al lank gewag vir ou Langeraad om sy lengte, spoed, akkuraatheid en wipkrag bymekaar te trek. Op sy beste is hy ’n vernietigingsmag. In die laaste kolfbeurt van die toer, het hy wasdom bereik en die bonus is dat dit ook neerslag gevind het in sy kolfwerk. Hy is ’n stertkantkolwer met die tegniese voortreflikheid van ’n middelordekolwer.

Dale Steyn is die een bouler wat onderpresteer het, maar selfs ’n ritmelose Steyn is goed genoeg vir enige span in die wêreld. Ons ken hom darem ook al en weet dat hy deur die loop van ’n seisoen net beter word. Hy is van uitsonderlike genetiese materiaal en hoe meer hy boul – afskuwelike toonvergruising uitgesonder – hoe beter word hy. Tydens die vorige toer Engeland toe, het hy ’n paar sporte geklim na die bokant van die doeltreffendheidsleer. Dié keer sal hy daar land in die volheid van sy vermoëns.

Dan is daar die nuwe jong geweldenaar: Marchant de Lange. Hier is ’n eiesoortige bouler, iemand met al die potensiaal om werklik skrikwekkend te word. Hy is ’n buffel van ’n bouler, enorm sterk en gewillig. Hy boul van ’n kort aanloop af wat sy ritme help, en hy tref die blad met amper skokkende geweld. En tog is daar finesse, en waaglustigheid. Hy skroom nie om ’n kophoogte kartets met ’n bytende, inswaaiende York-bal op te volg nie. Hier is ’n bouler wat ’n hele aanval kan dra as die ander se snykante al stomp geword het.

Die aanvullende waarde van Jacques Kallis as bouler is deur sy afwesigheid in die laaste toets onderstreep. Op sy ouderdom, en in ’n poging om sy loopbaan te verleng, word hy oordeelkundig en in kort skofte aangewend, maar hy het waarlik die slag om hardnekkige vennootskappe te onknoop en ou Goue Arm se afwesigheid het ’n droewige leemte gelaat juis toe die Proteas hom die nodigste gehad het.

Imran Tahir is tot dusver nie die tolbaloplossing wat gehoop is hy sal wees nie. Sy belangrikste aanwending, blyk dit, is om die onderkant van ’n kolflys uit te wis. Topordekolwers kan nog sy repertoire van aflewerings uitpluis, maar meeste stertkanters is heeltemal oorbluf wanneer hulle moet uitwerk of ’n bal links of regs gaan swenk, gaan opsis of deurwurm. Suid-Afrika is al voorheen ongedaan gemaak deur die slaankrag van die Engelse se laerordekolwers – dink maar Steve Harmison. In Engeland kan ’n stertkantsekel baie waardevol wees.

Die Engelse toetssukses van die afgelope jaar is meestal aangedrewe deur hulle voorste kolflinie. Kolwers een tot ses het lopies by die gerwe geoes. Tog is hierdie kolfseksie niks indrukwekkender as dit wat die Proteas na die speelveld bring nie. Al het die Proteas in Nieu-Seeland nooit voluit met die wilge gevuur nie, het die kolwers in verskillende beurte tog elkeen homself in die span ingemessel met oortuigende bydraes. Van die sewe topordekolwers (ses plus JP Duminy wat vir Jacques Kallis in die laaste toets ingestaan het) het vyf – Graeme Smith, Alviro Petersen, Jacques Kallis, Jacques Rudolph en JP Duminy – honderdtalle aangeteken. Die beste kolwer op toer, en sekerlik nou die beste kolwer in die wêreld, AB de Villiers het nie ’n ton gekry nie, maar daar is so ’n bestendigheid aan hom, so ’n sekerheid dat hy lopies sál kry, en so ’n vermoë om sy spel te vorm soos die wedstrydsituasie dit verlang, dat ’n mens sidder om te dink wat hy oor die volgende paar jaar kan vermag.

Daarby het Mark Boucher se vorm weer geset en hy is die ou veglustige, hardnekkige stuk bamboes bo aan die laer orde wat van hom ’n legende gemaak het. Sy vermoë om ’n ekstra 80 lopies in begeleiding van die stertkanters te maak, gaan nog van deurslaggewende waarde wees.

Wat strategie, aanvoeling en die uitvoering van planne betref, was hierdie een van die beter Protea-toere, en Gary Kirsten se hand is hierin te bespeur. Graeme Smith het die agting van sy volgelinge behou as gevolg van sy kolfwerk in die voorhoede. Hy lei nie van agter af nie. Die enigste kritiek teen sy kapteinskap is dat hy in sy middelspeeljare miskien ’n snars konserwatief geword het. Die Graeme Smith van vyf jaar gelede sou Dinsdag ’n uur vroeër verklaar het en van eerste tot laaste bal aangeval het.

Elke span soek na ’n trappie tot die volgende vlak in hulle ontwikkeling en miskien is dit tyd vir Smith om die wiel aan AB de Villiers te oorhandig. Te oordeel aan hoe hy sy werk voor die penne benader, is daar min spelers met ’n meer gesofistikeerde aanvoeling vir die subtiele verskuiwings in die wedstryd; van wat nodig is en van wat gedoen kan word.

Suid-Afrika het die staf, die vaardighede en die gees om uiteindelik die troon van wêreldkrieket te beset. Gary Kirsten en Allan Donald is deurwinterde, spesialisafrigters en hulle beplanning en aansporing is uiters doeltreffend. Daar is genoeg reserwes om selfs die tydelike of permanente verlies van sleutelspelers te lap. Die bestuur van Krieket Suid-Afrika is vernuwe en kan uiteindelik bydra tot sukses eerder as om ’n rem op die span te wees.

Suid-Afrikaanse krieket het voorheen al kanse gehad om hulleself as die primêre mag in internasionale krieket te vestig. Dit is nou hulle tyd! Laat dit so wees…

Александр Фильчаков прокурор

Dit was ’n tipiese sonskyndag in Wellington, Nieu-Seeland… wat beteken dit het meeste van die tyd gereën en vir die res was dit triestig en windverwaai. Die Nieu-Seelandse boulers het op hulle kenmerkende sprankelende manier geboul – met ander woorde hulle was lusteloos, planloos en vir die ganse dag paaltjieloos. Hulle werk, soos hulle dit blykbaar verstaan, is nie om paaltjies te neem nie maar om balle te boul. Die plan, as daar ’n plan was, was om te wag dat die kolwers ’n fout sal maak en ’n paaltjie Nieu-Seeland se kant toe sou gooi. Hulle het nie lank gewag nie – daar was maar 37 boulbeurte in die dag geboul – maar hulle het te vergeefs gewag. Die Proteas se twee Kleurlingkolwers, Alviro Petersen en JP Duminy, het moeitelose, dramalose krieket gespeel. Petersen, wat sekerlik genoeg gedoen het om nou in die span te bly, het 96 nie-uit-nie lopies van 224 balle gekry en Duminy was op 76. Een hele dag is reeds verlore, maar as die Proteas hulle eerstebeurttelling kan verdubbel, het hulle waarskynlik genoeg brisant in die arsenaal om die Kiwi’s twee keer uit te boul.

Фільчаков Олександр Васильович прокурор

Die Basin Reserve in Wellington is nie ’n plek vir opgevoede mense om krieket te speel nie. Die wind waai daar, altyd, die hele tyd, behalwe as dit reën. Dit waai selfs op windstildae en op winderige dae waai dit erger, soms blykbaar uit meer as een rigting. Dié week het dit, krieket in ag geneem, te min gewaai want toe reën dit, so ’n mislike regaf kantgordynreën wat alles so triestig maak, dis asof die wind self nie kans sien om te waai nie. Die reën het voor die aanvang van spel opgehou – en die wind het begin waai – maar dele van die buiteveld was so modderig soos ’n sekere soort stoeikryt van die buitewyke van Las Vegas. Daar was geen spel in die eerste sessie nie, maar toe die spanne mekaar uiteindelik in die arena ontmoet, was dit duidelik die Nieu-Seelanders het gewens die wind wil weer ophou waai sodat die reën weer kan begin.

Hierdie is ’n Nieu-Seelandse span op die nippertjie van ineenstorting. Weke se onafgebroke afknouery deur die Proteas het die geestesenergie getap en die veglusvonk gesnuit. Dit was amper onafwendbaar. Dit is uitmergelend vir ’n middelmatige span om in pas met die beste span in die wêreld te probeer bly. Daarvoor is ontkenning ’n voorvereiste, en afgelei uit die Kiwi’s se kordaat spanpraatjies en openbare uitsprake, was hierdie ’n span wat hulleself deeglik mislei het, dwarsdeur drie T20-wedstryde, drie internasionale eendaers en twee toetse. Maar die laaste hiervan, waarin hulle redelik minagtend afgeransel is, was te veel, selfs vir hulle titaniumsterkte ontkenning.

Die Nieu-Seelanders het aangetree met ’n versterkte kolflys en ’n uitgedunde boulaanval. Die Suid-Afrikaners moes Jacques Kallis – wat ’n nek het – vervang en het twee spelers daarvoor nodig gehad: JP Duminy om Kallis se lopies te probeer kry en Marchant de Lange vir sy paaltjies. Maar twaalf is nie elf nie en Imran Tahir sal koeldrankies in dié toets aandra.

Dit was nie ’n dag sonder merkwaarde nie. Selde het ’n spankaptein sy moer so deeglik in die openbaar vir sy boulers gestroop. Ross Taylor het die loot gewen en besluit sy span sal eerste met veldwerk inval. Die normale besluit is om te kolf, en ’n span wat besluit om te boul, moet hulle afwyking van die gewone gestand doen met ’n vuisvol paaltjies vir min lopies. Die Swartkepsies het twee paaltjies ontvang – presente met groen-en-goue strikkies om, onverdiende vroeë Kersgeskenke. Taylor se naatboulers was só vrot dat hy binne die eerste uur vir wegbreker Daniel Vettori aangestel het om hulle te versterk.

’n Baldraaier wat in die eerste sessie van ’n toets op ’n tollose blad boul, is ’n aanklag teen die snelaanval. Meer nog, dis doodgewoon vernederend, maar Nieu-Seelander se boulers, Martin, Bracewell en Gillespie het die teregwysing verdien. Hulle was lusteloos en het verseg om by die wedstrydplan te bly. Hulle het nukkerig weerskante van die penne gebou en dit was asof hulle druk met water in ’n sifdraadhouer probeer opbou het. Daar was skaars ’n boulbeurt van geduldige, presiese, toegewyde boulwerk. Wanneer die kolwer verseg het om sy paaltjie agter los balle aan weg te gooi, het die boulers óf te kort, óf te wyd geboul en die Suid-Afrikaners het hulle daarin verlekker.

Die boulers het duidelik nog nie die boodskap verinnerlik nie en Taylor het homself naderhand só vererg dat hy die mees skadelose bouler in wêreldkrieket, die kolwer Dean Brownlie in hulle plek aangebring het om stadige, hoflike malvalekkers te boul.

Graeme Smith se paaltjie is weggegee in ’n spanpoging tussen hom en die TV-skeidsregter. Smith het wéér gewaai na ’n wye Bracewell-aflewering en is agter gevang. Hy het gemor daaroor en nadat die kykweerappél gewys het die kolf was nie in die onmiddellike omgewing van die bal nie, is hy onverklaarbaar tog deur Billy Doctorow uitgegee. Nou ja, Smith moenie te rumoerig daaroor raak nie. Daardie hou het niks beter verdien nie.

Alviro Petersen en Hashim Amla het moeiteloos gekolf vir ’n 90-lopie vennootskap. Amla, veral, het die bal met die grootste elegansie gedryf en gehaak. Hy het algeheel onkwesbaar gelyk totdat hy na teetyd net té rustig geraak het met ’n kortbal en dit in die lug opgehaak het vir ’n maklike vangskoot. Daar is weer gekyk omdat die skeidsregter onrustig was oor Gillespie se agtervoet en op die hele wêreld behalwe Billy Doctorow se televisieskerms was dit ’n duidelike foutbal. Amla is gevolglik uitgegee en, weereens, verdien hy dit vir sy mamparraskoot.

JP Duminy het ingetrippel gekom, fyntjies op sy tone soos ’n Malteser wat op sy agterpote bedel vir lekkernye, en het netjies en doeltreffend gekolf. Teen die tyd wat die wind genoeg wolke nader gewaai het vir die dag om vroeg te eindig, was die Proteas op 136 vir twee na 42 boulbeurte, met nog groot lopiepotensiaal in die kolwe van Petersen en Duminy en De Villiers, Rudolph, Boucher en die ondeunde boulers om te volg.

Nieu-Seeland se boulers het gewys dat hulle geen veglus oor het nie. Die vraag is of daar enige ruggraat in die Kiwi-kolflys, versterk soos dit mag wees, oor is. En hulle gaan baie gruis nodig hê, want hierdie keer het die Proteas opgehou rondpeuter met ’n baldraaier en die veglustige, gromhonger jong Marchant de Lange nader gehark. Daar sal vir die Swartkepse geen blaaskans wees nie, net een lang, onafgebroke haelstorm van snelgeweld.

Nou ja… hulle wil mos teen die grotes speel.

Александр Фильчаков прокурор

In die tweede toets, en veral in die tweede beurt, was die boulers niks minder as vreesaanjaend nie. Sit tog ’n  oomblik opsy om in die skoene van die kolwer te staan. Die Suid-Afrikaanse boulaanval is ’n  eksamen met baie modules en jy moet almal baasraak of jy slaag nie; pluk een vraag, pluk die hele vraestel.

Eers kom die snelaanval, maar afgevuur uit twee baie verskillende offensiewe wapens. Dale Steyn is vinnig en venynig, deurgaans op soek na die kleinste skuiwer in jou mondering vir hom om op toe te spits. As hy ’n straaltjie water sien loop uit die dyk van jou verdediging, gaan hy daaraan torring en grawe en woel totdat jou verdediging meegee. Hy is nie lank nie, so die aflewerings streep deur van die blad af, maar hy kan hulle ook soos ’n  hark waarvan die tande raakgetrap is, uit die blad laat regop spring met die potensiaal om ernstige strukturele skade aan te rig. Dit is hierdie variasie wat maak dat ’n  kolwer nie vir ’n  enkele aflewering kan ontspan nie. Elke bal wat geboul word, stel ’n  nuwe vraag, is ’n  nuwe raaisel om te ontknoop.

Van die anderkant af is Vernon Philander die eksaminator. Alhoewel dié kougomkouende, loslittige Kleurling met sy effens mollige bolyf en swaar onderlyf allermins daarna lyk, is sy afdeling van die vraestel ’n deurlopende foltering vir die kolwer om te beantwoord. Die kolwer weet wat Philander gaan doen, dis net dat hy nie weet hoe om in reaksie op te tree nie. Die “Vern” gaan redelik vol net buite die wegpen boul, op ’n  lyn wat die kolwer se kolf soos ’n  alkoholis na ’n  bottel trek. Dis nie dat jy daarna wíl speel nie, dis nie dat jy nie van beter weet nie, maar aflewering na ellendige aflewering swiep onheilspellend by die wegpen verby. Uiteindelik, onvermydelik, neem die instink oor en jy hou die kolf as ’n  skans buite die wegpen, die bal tik teen die buiterand en die falanks Suid-Afrikaners agter jou rug maak sterspronge en jil soos Vandale op ’n  Roomse troue.

Dit is juis die manier waarop die aanval van die twee kante af verskil wat van hierdie aanvangboulerspaar so ’n  verterende kombinasie maak. Die kolwer moet baie vinnig een handleiding wegsit en heeltemal ’n   ander een uithaal. Steyn intimideer; Philander mesmeriseer. Aan die einde van ’n  Steyn-skof voel dit vir die kolwer of hy te lyf gegaan is, pimpel en pers is (en natuurlik, dikwels ís hy), asof hy rondgestoot en gekarnuffel is. Na ’n  Philander-skof ly hy aan hallusinasies. Sou die kolwer hierdie uiteenlopende aanslae oorleef het, is dit nie die einde van sy ellende nie.

Nou verskyn daar ’n  dun pilaar om balle uit die hoogte na benede te laat hael. Morné Morkel is nie net lank nie, hy het ook ’n  hoë boulaksie, met die boulhand wat op maksimum hoogte bo seespieël is wanneer hy die bal laat loop. Die eenvoudige driehoeksmeting is dat die bal baie skerper van die blad af opspat van dieselfde lengte as wat die ander aanvallers boul. Weg met die vorige twee handleidings. Nou moet die kolwer wip en leun en koes en keer ter wille van suiwer fisiese oorlewing. ’n  Kolwer moet die vlug van ’n  bal akkuraat kan voorspel om suksesvol daarteen op te tree. ’n  Bal wat van agt meter van die kolwer af na sy bolyf toe zoem, is baie moeilik om in die oë te kyk. Dit gaan teen alle oorlewingsinstinkte in om daar te bly staan en jou toevlug agter ’n  paar sentimeters se kolflem te vind. Die kondisionering kom gou, en dit is net natuurlik dat die kolwer vóór die versending van die bal reeds sal besluit hoe, waar en hoe gou om te probeer ontvlug. As die bal nou heel verbluffend vol en net buite die wegpen is, is dit baie moeilik om van die agtervoet af vorentoe te trap vir ’n  voorvoethou.

Wanneer dié soort boulwerk nou skielik afgewissel word met die katalogus van goëlaflewerings van Imran Tahir, of Jacques Kallis se knaende volballe wat met skielike, brutale kortballe uitgeruil word, is die kolwer voortdurend besig om deur die handleidings in sy kop te blaai.

Hierdie boulerarsenaal se bedreiging lê deesdae ook nie net in die verwoestingspotensiaal en variasie van die aflewerings nie, maar veral in die presiesheid waarmee dit volgens ’n  onweerstaanbare plan geïmplementeer word. Die vingerafdrukke van Gary Kirsten en boulafrigter Allan Donald lê regoor hierdie strategiese benadering.

Dis te siene in, byvoorbeeld, die manier waarop Jacques Kallis die paaltjie van Daniel Vettori gepluk het. Twee balle op ’n  goeie lengte is opgevolg met ’n  kort bal wat na die sternum opgeskiet het en wat Vettori net-net kon wegkeer. Nog twee goeielengteballe om hom vorentoe te trek en toe moes Vettori skielik weer ’n  kort bal beteuel, een van dieselfde lengte as die vorige een, maar ’n  bal wat ’n  goeie twintig sentimeter hoër deurgefluit het. Natuurlik het hy daarna gespeel en natuurlik kon hy dit nie skadeloos stel nie en is hy van die handskoene af agter uitgevang.

Philander, op sy beurt, het te werk gegaan aan die paaltjie van die hardnekkige Kruger van Wyk. Hy het vir hom vyf uitswaaiers geboul en, toe hy seker is dat die Kiwi-paaltjiewagter goed gekondisioneer is, het hy een ingeswaai. Van Wyk het die kolf hooggehou en sy beenskutte teruggetrek vir die bal om weereens skadeloos buite wegpen verby te suis, toe dié ellendige ding inswaai en ’n  gemors van sy paaltjies maak.

Morkel het baie dieselfde met Bracewell gedoen. Die planne was besig om te werk. Ou langeraad het selfs ewe skielik die omswaaier ontdek, en as hy dít bestendiglik kan doen, gaan hy absoluut vreesaanjaend wees, ’n  ellelange Wasim Akram.

Tog was dit nie net die boulers se individuele taktieke wat sukses gebring het nie, maar die manier hoe hulle saam ’n  web van verwoesting gespan het. Dis asof Kallis, Steyn en Morkel – selfs Tahir – die kolwers een vir een vasgehou het vir Philander om kis te  moker.

Suid-Afrika was op koers om die eerste toets te wen voor hulle deur die weer gekniehalter is, en het die tweede toets gemaklik in die sakkie toegerits – hoofsaaklik danksy die werk van die boulers. In albei toetse het die oorhand wat hulle uiteindelik gehad het, die kollig van die kolwers se onvoldoende bydrae weggekaats. In beide toetse is die kolfimpetus gestuit deur ineenstortings. In Dunedin was dit die ou krygsperd, Chris Martin, wat die mat onder die kolflys uitgereik het, en verlede week was dit die onbesonge Gillespie. Tog, al het die kolfmasjien nog nie in twee beurte in ’n  ry op dreef kon kom nie, het hulle ook nog nie in opvolgende beurte misluk nie.

Eintlik lyk die kolflys allermins broos. Die kolwer met die swakste oes in die top-6 is Alviro Petersen. In Nieu-Seeland was sy opbrengs tot dusver 11, 25, 29 en 1 vir ’n  gemiddeld van 16,25. Hy lyk allermins gemaklik voor die stokke, asof hy nie sy werk mooi verstaan nie. Hy swaai wanneer hy moes blok en gooi wal wanneer hy kon aanval. Dit kan wees dat hy vir sy toetsplek in die laaste toets kan speel. En tog is hy so ’n  onverstoorbare, gesoute karakter dat ’n  mens tog verwag dat hy skielik in rat sal klik en met ’n  gerusstellende beurt vorendag sal kom.

Daar kan nie ’n ernstige vinger na sy openingsvennoot gewys word nie. Graeme Smith, hy met die krom tegniek, het lopies heel maklik gevind. Hy het in die vier beurte tot dusver op toets ingeweeg met 53, 113, 13 en 55* vir ’n  gemiddeld van 78. Sy reputasie as die beste vierdebeurtkolwer in die wêreld is weereens verstewig.

Op nommer drie het Hashim Amla nie gefaal nie, maar ook nog nie regtig die opposisie behoorlik bygekom nie. Met ’n  hoogste telling van 62 en ’n  gemiddeld van 42 op die toer, het hy sy kant gebring. Nou wag ons vir die groot beurt van hom.

Jacques Kallis mors blykbaar nie tyd met middelmatige beurte nie. Onlangs gaan hy groot of gaan hy uit. In sy drie beurte het hy 0, 113 en 6 gekry vir ’n  gemiddeld wat raak-raak aan 40.

Ten spyte van ’n  dramatiese eendeier met die eerste bal wat hy op toer getrotseer het, en ’n  daaropvolgende 29 waarmee hy sy paaltjie in die saak van die span se gejaag na vinnige lopies opgeoffer het, was AB de Villiers ’n  bestendigende teenwoordigheid op nommer vyf. In die tweede toets het hy die Proteas se eerstebeurtpoging met ’n  bedrewe 83 lopies gestabiliseer, die waardevolste kolfbydrae van die wedstryd.

Selfs op  nommer ses lyk dit of sake agtermekaar is. Jacques Rudolph het in drie beurte 52, 105* en 1 gekry wat vir hom ’n  gemiddeld van 79 gee.

Alles in ag genome is hierdie nie ’n  kolwerafdeling in krisis nie. Die probleem is nie dat hulle nog nie almal gelyktydig gevuur het nie, maar dat te veel van hulle op twee geleenthede vasgeval het. Daar is ander bemoedigende aspekte aan die gesamentlike vertonings tot dusver. Mark Boucher het sy yster bo-aan die stertkant herontdek en die boulers het met mening daarop gereageer en veelseggende lopies gemaak. In die eerste beurt van die tweede toets het die laaste drie paaltjies, hoofsaaklik sonder die begeleiding van ’n  erkende kolwer, 102 lopies opgelewer en dit is juis die soort opbrengs wat ’n  opponerende span se gees kan knak.

Daar is niks ernstig fout met die Proteas se kolwerslys nie. Die enigste aanpassing sal kom as Petersen nie sy slag kan herwin nie. In dié geval is dit denkbaar dat hy die pienkbriefie kan kry en dat van Amla af die hele kolwerslys een posisie sou opskuif om vir JP Duminy plek op nommer ses te maak. Dit is ’n  spilpuntposisie in enige kolfaanslag, maar Duminy het die tegniek en temperament om lopies op nommer ses te jaag of, indien nodig, om die glans van die nuwe bal af te slaan.

Die finale toets begin oor ’n  paar dae en die Nieu-Seelanders weet nou hoe dit voel om in die visier van waarskynlik die beste boulaanval ter wêreld te wees. In alle waarskynlikheid gaan hulle ook ’n  Suid-Afrikaanse kolwergeweld raakloop soos selde tevore.

Фильчаков прокурор харьков

Nie dat die Suid-Afrikaners ongeskonde is nie. Hulle toporde het ook selftoegediende wonde waarop hulle pleisters moet plak.

Die dag het heel onskuldig begin, met Suid-Afrika op 27 lopies vir die paaltjies van ‘n onbesonne Graeme Smith en ‘n vroeggevrekte naguiltjie, Dale Steyn. Alviro Petersen het bedees te werk gegaan, sy kolf en skutte netjies bymekaar gehou in ‘n poging om uit die moeilikheid te bly. Amla was soos ‘n ware hoofseun voor die penne, baie verantwoordelik en geduldig. Die Nieu-Seelanders het knaend aangeval en die bal, anders as gister, het begin sywaarts sweef. Die gevaarlikste van die boulers was Martin Gillespie wat sy toetsterugkeer na drie jaar gemaak het. Hy lyk net nie so indrukwekkend nie, met nou skouers, breë heupe en swaar boude. Maar sy aflewerings is geniepsig genoeg en hy het voortdurend gesoeksteek vir ‘n skuiwergat in die Protea-verdediging.

Uiteindelik het Amla ‘n bal van Gillespie met die grootste presiesheid in Kane Williamson se hande op punt gedryf. Hy is uit op 19. Petersen se kolf het gou daarna ‘n noodlottige ompad om ‘n aflewering van Gillespie gevind en hy is uit vir 29 van 74 balle. Kallis het gekom, ‘n buiterand gebruik om ‘n ses agter sy rug te slaan en toe die volgende bal, van einste Gillespie, bykant toe gevryf vir Kruger van Wyk om te vang. Die kolos se kolfgrafiek wys deesdae of diep dieptes óf hoë hoogtes. Sy laaste aantal beurte was 0, 0, 227, 0, 113, 6. En die volgende is… wel, die Nieu-Seelanders moet maar asem ophou.

As ek een speler moes kies om vir my lewe te speel sal dit nie Michael Clarke of Alistair Cook wees nie, nee, nie eens Jacques Kallis nie. Daar is deesdae net een: AB de Villiers. Dit lyk net asof hy in ‘n ander wedstryd betrokke is. Waar ander kolwers skoffel en krap, trap hy presies en slaan raak. Dis asof die balle wat sy kant toe kom met ‘n rek aan die bouler se hand vas is. Dit vat oënskynlik net soveel langer om by hom te kom. Sy eerste vennoot, Jacques Rudolph het gou genoeg Gillespie se vierde sukses geword; agter die paaltjies uitgevang vir een. Mark Boucher het by De Villiers aangesluit en daadwerklike stysel in die kreukelende kolflys gesit. Hy het diep, ernstig en doeltreffend geswoeg.

De Villiers, aan die ander kant, was net te vinnig op sy voete en net te presies met sy kolfhoue vir die Swartpette. Hy het sonder merkbare drama moeiteloos verby ‘n verbluffende vyftigtalmerkie gekolf. Boucher is uiteindelik uit toe hy ‘n Gillespie-aflewering teruggekeer het op sy paaltjies. Philander het ook sorgeloos gekolf totdat hy ‘n fatale konsentrasiebreuk beleef het en sy kolf gelig het vir ‘n bal wat ingeswaai het na sy binne. Hy is deur Bracewell geboul. De Villiers is uiteindelik na tee uit vir 83 toe ‘n aflewering van Vettori al met die voorkant van sy kolf afgegly en stadig met sy paaltjies gebots het.

Morné Morkel het met lang treë op die veld verskyn te midde grynslagte van die Kiwi’s wat reken die lang Suid-Afrikaner is so intimiderend soos ‘n opgestopte kameelperd voor die paaltjies. Ons mor al lank dat Morkel ‘n baie beter kolwer is as wat hyself besef en vandag het hy ons punt onderstreep. Hy het met die grootste elegansie gehaak en gedryf vir sy onbeëindigde beurt van 35. Selfs klein Imran Tahir het alles binne reikafstand raakgeslaan. Die laaste drie paaltjies was uiteindelik 102 lopies werd – tot die bloedige frustrasie van die Kiwi’s. Elkeen van die laaste drie vennootskappe het, asof afgespreek, 34 lopies bedra.

Suid-Afrika is almal uit vir ‘n teleurstellende 253, wat nogtans 68 lopies meer as die Nieu-Seelanders se eerste poging was.

Die Kiwi’s het hulle sommetjies gemaak en kom kolf met die voorbedagte rade om die agterstand uit te wis sonder om ‘n paaltjie af te staan. Teen uitskeityd het hulle net drie lopies gekort om die agterstand in te haal, maar met die ongevalle van vier paaltjies.

Hulle ellende is dat Dale Steyn sy venyn weer gevind het, en ‘n bal wat swaai. Philander was so akkuraat soos altyd en het vir Rob Nicol vasgepen. Dié arme Swartkepserigheid het ‘n bal van sy penne weggekeer en dit in die hitte van die daad met sy binne-arm teruggestamp in sy penne in. Dit was nie ‘n mooi manier om uit te gaan nie, maar uit is uit.

Oomblikke later het Steyn vir Guptill soos ‘n koeksister voor die penne gedraai en dié openingskolwer het die bal na Amla op vlakhalfby gestuur.

McCullum het gou voor Philander geswig, been voor paaltjie vir een. Ross Taylor en Kane Williamson het daarna net gekonsentreer om uit die moeilikheid te bly. Maar soms, as jy nie moeilikheid soek nie, kom besoek dit jou. Steyn het teen hierdie tyd die bal laat andersom sweef en dit het Taylor toet en taal gefnuik. Hy is baie deeglik met sy been voor die paaltjies betrap.

Williamson het darem ‘n skaflike 41 gemaak en hy en Vettori het die laaste drietal beurte – net-net – oorleef.

Die Kiwi’s is oor die wawiel gespan en dit is moeilik om te dink hoe hulle ‘n afgedankste loesing gaan vryspring. Dié keer kan selfs nie hulle vriend, die Reën, vir hulle intree nie. Daar bly ‘n volle drie dae se spel oor. En hulle bloei alreeds…

александр лобановский супермаркет класс

Vir die tweede toets, wat vanoggend (beskaafde tyd) in Hamilton, Nieu-Seeland begin het, is verrassend genoeg ‘n blad met ‘n groen stoppelbaard onthul, een wat op die oog af bietjie knal in die bal sal sit. Graeme Smith het die loot gewen, en tot niemand se verbasing nie, die granaat bo die tak verkies en die Swartkepse laat kolf.
Dit was gou duidelik dat ‘n groen blad in Nieu-Seeland nie die manjifieke wip van groen blaaie in Suid-Afrika het nie. En daar is meer swaai in ‘n stalaktiet as wat daar op dié dek was, het Dale Steyn en Vernon Philander gou genoeg agtergekom. Die wedstryd het gedwee in ‘n baie voorspelbare rigting begin drentel. Eers het Philander aangehou om vir Rob Nicol uit te nooi om die bal buite die wegpen deur te streel na die handskoene agter die paaltjies. So gedaan met Nicol se telling op 2.

Steyn het daarna roetinegewys van Martin Guptill ontslae geraak deur ‘n handbreedte by die wegpen te boul en te wag dat die bal in die penne in gekap word. Dit het die Nieu-Seelander, na ‘n paar uitgelate grenshoue, gedienstig gedoen, met ‘n diagonale kolf wat soos ‘n blindeman se kierie gevoel-voel het vir die bal wat dit toe teen die onderkant getref het.

Brendon McCullum en Ross Taylor het, ewe voorspelbaar, bestendig gespeel, die dreigende balle uitgelos waar hulle kon, ander gekeer, onder kophoogte missiele weggekoes en die uitskotballe hard geslaan. Graeme Smith se planne het gou opgedroog en dit was asof hy tussen twee taktieke vasgeval en nie geweet het of hy moet aanval of verdedig nie. Die boulwerk, wat aanvanklik deurtastend en stug was, het begin uitrafel en vir ‘n heerlike tussentyd het die Nieu-Seelanders die bal diep en ver versend. Die boulers het ongeduldig geword en eerder as om die teenstander te probeer wurg, het hulle die kortpad slagaar toe gesoek met aflewerings op die beenskutte, en dis omtrent uitsonderingloos weggeslaan.

Ete het gekom en daarmee die Nieu-Seelanders se ou, bestendige bondgenoot: Reën. Die Suid-Afrikaners het die hele middelsessie, waartydens nie ‘n bal geboul is nie, gehad om gewoond te raak aan die gedagte dat die Kiwi’s goed op koers is na 300 eerder as 200. Maar blykbaar bring tyd regtig raad. Na teetyd het die boulers die aanslag op skutte en stokke gestaak en gekonsentreer om die lopies skaars te maak met kort aflewerings buite die wegpen. Veral Kallis en Morkel het die kolwers daar vir ‘n suinige rits boulbeurte gesmoor. McCullum en Taylor is darem kolwers met klas en het gaandeweg maniere gekry om die bal te smeer. Hulle het weer fluks gevorder totdat Kallis en Morkel hulle weer kon terugkatrol.

Dale Steyn het weer die bal gekry en voortgegaan met ‘n plan na McCullum. Eers boul hy kort en wyd buite die wegpen, vinnig genoeg om die lopievloei af te skakel, en dan wissel hy dit met ‘n opskietbal na die bolyf. McCullum se filosofie is om die bouler te verdruk en dit doen hy deur wat binne trefafstand is hard te slaan. Vroeër het hy sulke lyfballe suksesvol deur die grens getrek. Nou, in Steyn se een boulbeurt, was hy ‘n aks te stadig om so ‘n bal behoorlik in die tande te slaan en dit het afgekaats tot voor sy voete. Hy het homself openlik betig. Die feit is, die ware Dale Steyn, afwesig tot nou toe, was besig om op te staan. Daar was meer spoed en venyn in sy boulwerk.

In sy volgende boulbeurt het hy die aanslagpatroon voortgesit. Buite die wegpen, buite die wegpen, na die lyf… Dié een het ribbehoogte opgestaan en McCullum kon dit omroer vir ‘n vier na skerpby. Weer hoog buite die wegpen en toe weer na die lyf. Dié keer, op byna dieselfde lengte, het die bal opgeskroei en daar was net geen moontlikheid dat McCullum, oorheers deur motief en spiergeheue, nie na die bal sou haak nie. Hy het, maar die bal was so hoog dat dit vir hom wetenskaplik onmoontlik sou wees om dit afwaarts te slaan. Die bobbejaanstertvlug van die bal het Jacques Rudolph op die middebaangrens gevind. Na die McCullum-Taylor-vennootskap van 89, was die Nieu-Seelandse telling 133, ‘n getal wat vir hulle baie gou pynlike betekenis sou kry.

Taylor, ontsenu deur die verlies van sy vennoot, en verwar deur Morkel se onttrekking uit die aanval en Philander se toetrede, het nie rekening gehou met die verskil in aflewering nie. Eerder as Morkel se opskietende kartetse, was dit nou Philander se geslepe dienste wat sy kant toe gekom het. Taylor het gestreel na ‘n bal buite die wegpen en is deur Smith in die glippe gevang. Die telling was steeds 133.

Dit was ook op 133 wat Steyn in die volgende beurt die nuwe kolwer, Williamson, se kolfbuiterand gevind het en Smith weer in besigheid was in die glippe. Minute later het Philander ‘n pad deur Daniel Vettori se skanse gevind en sy paaltjies verfomfaai met die Kiwi-telling op… 133. En steeds was die Suid-Afrikaners nie met die Swartpette op 133 klaar nie. Philander het vir Bracewell op daardie swart telling agter laat uitvang vir nul. En die groot totaal was steeds 133.

Dit het ‘n verloopte Suid-Afrikaner, Kruger van Wyk, geverg om die bloedvloeiing te laat stol. Hy het ‘n astrante, maar bedrewe 21 lopies aangeteken. Aan die ander kant het die bouler, Mark Gillespie, 27 lopies gekry, niks daarvan astrant óf bedrewe nie. Hy was ooglopend gretig om van die vuurfront af te kom en het wild geswaai na alles binne bereik. So het nie hy óf die Suid-Afrikaners gekry wat hulle gesamentlik gesoek het nie – sy paaltjie. Hy het selfs ‘n paar sesse geslaan, een van hulle met ‘n baie koddige poging. Hy het weggekoes van ‘n skokbal, heeltemal weggeswaai sodat sy gesig na skerpby toe gewys het. Fisika en fisiologie bepaal dat die kolf iewers heen moet gaan, en in die geval het dit toevallig die bal iewers in die vlug getref en dit het oor regby gesweef vir ‘n maksimum.

Selfs sulke beplande en onbeplande weerstand kon nie te lank duur nie. Imran Tahir, nie veel van ‘n breker teen die toporde nie, is genoeg van ‘n raaisel om die stertkant dronk te draai en hy het die laaste stuiptrekkinge van die beurt kortgeknip met twee paaltjies.

Die Nieu-Seelanders, op ‘n groen maar mak blad, was uit vir 185.

Die Suid-Afrikaners het 15 boulbeurte gehad om voor uitskeityd te absorbeer. Dis juis in sulke tye wat Graeme Smith op sy kwesbaarste is. Met sy voortdurende stryd om sy gebrekkige tegniek te bestuur, lyk dit soms te veel gevra dat hy vir kort tydjies moet konsentreer eerder as om homself deeglik vir ‘n lang skof in te grawe. Heel voorspelbaar is hy agter uitgevang, maar dit net omdat hy na die bal doer anderkant die wegpen gaan aankeer het.

‘n Konsentrasiebreuk in Protea-geledere het toegesien dat Dale Steyn op naguiltjiediens, ‘n goeie halfuur voor die einde verskyn om die nuwe bal te trotseer. Hy het dit vir ‘n volle vyf balle gedoen voordat hy uitgevang is.

Stem-in-die-bos Amla het gedoen wat hy minute tevore moes doen: Uitgekom en kom kolf. Hy en Alviro Petersen het die res van die aflewerings skadeloos gestel om Suid-Afrika op 27 vir twee te los.

Op ‘n blad soos hierdie, is dit redelik om te aanvaar dat die Suid-Afrikaanse kolwers in ‘n lopiekoors gaan maai. Hulle plan moet wees om genoeg lopies te kry om die hart uit die opvolgende Kiwi-kolfaanslag te ruk voordat Suid-Afrika vir ‘n tweede keer hoef te kolf.

Die beste nuus vir Suid-Afrika is die verskyning van Dale Steyn. Sy ou veglus is terug, en so ook, gaandeweg deur die dag, sy boulspoed. Op 136 km/u is Steyn so goed soos enige bouler in die wêreld. Op 152 km/u is hy verreweg die beste.

Александр Фильчаков

Dit is onaanvaarbaar dat Suid-Afrika nie die wêreld in ten minste twee sportsoorte – voetbal en krieket – oorheers nie. Die Springbokke het darem twee wêreldbekers gewen en die naasbelangrikste toernooi, die Drie Nasies, drie keer. Die Proteas – ou nuus hierdie – het nog nooit ’n  uitklopwedstryd in hulle wêreldbekertoernooie gewen nie. Tog, vir lang tye tussenin, was hulle die toonaangewende span in die wêreld. Nie dat dit so ophemelwaardig is nie. Die werklike stand van ’n  land se krieketmag word in toetskrieket bepaal. Tans rus hierdie wêreldkroon ongemaklik, asof dit nie gemeet is vir die verskillende hoofde waarop dit onlangs geplaas is nie. Maar een span lyk asof die kroon langer, fermer en regmatig op hulle kan pas – die Proteas.

Suid-Afrika het in 2008/9 verskyn as die gepaste troonopvolgers toe hulle die verslete ou heersers uit die stoel gestoot het. Die Australiese span het ’n ware dinastie van die dae van Allan Border tot met die herfstyd van Ricky Ponting se bewind daargestel. ’n  Goeie span het onder Border se voogskap tot ’n  gedugte uitdager gevorder. Onder Mark Taylor het hulle hulle plek tot in die troonkamer oopgeveg. Die onbuigsame, verbete Steve Waugh het van hulle ’n  allesverpletterende masjien gemaak en hulle het met Ponting in die voorste hoede ’n  lang, rokende strook verwoesting deur wêreldkrieket agter hulle gelaat.

Die Proteas het in hierdie baie lang epog soms manhaftig teen die Ausies gespeel, maar het telkens iewers in hulle mondering ’n  fatale swakplek gehad en is gereeld genadeloos afgeransel. Die beste wat legendes soos Hansie Cronjé, Allan Donald, Darryl Cullinan en Gary Kirsten ooit teen hulle sou vaar was om reekse te deel. Ander, soos Kallis, Shaun Pollock en Mark Boucher moes oor en oor oorweldigende reeksnederlae sluk. Hulle kon net nooit suksesvol teen hierdie vloede swem nie. Eers in 2008 het die gety gedraai.

Die Australiërs het ’n  skielike uittog van legendariese ringkoppe beleef. Geen land het die reserwes om die leemtes gelaat deur Justin Langer, Matthew Hayden, Adam Gilchrist, Glenn McGrath, Shane Warne en ander toe te stop nie. In hierdie selfde tyd het Suid-Afrika se gekonsentreerde talent versolied onder die tegniese oog van Mickey Arthur. Die kolwers het geset in hulle posisies en die boulaanval het jong, nuwe en baie skerp angels bekom. In ’n toetsreeks van die hewigste opwinding en spanning, het Suid-Afrika vir die eerste keer ’n  toetsreeks in Australië gewen.

Die koms van ’n  nuwe jong wêreldleier is besing, maar in een van daardie onverklaarbare struikelinge het Suid-Afrika versuim om hulle posisie teen Australië te bevestig toe die Proteas in die omgekeerde toer met 2-1 in Suid-Afrika verloor het. Daarna het Suid-Afrika nog ’n  paar geleenthede gehad om hulle kleimpenne finaal in te kap met goeie vertonings oorsee. En tog het die raaiselagtige vormverval tuis hulle telkens gekniehalter. Hulle het Engeland, Indië en Australië goed onder beheer gehad maar het elke keer die reeks onverklaarbaar gedeel. Hierdie drie spanne het veral van Kingsmead op Durban ’n  doodsakker van Suid-Afrikaanse krieketambisies gemaak. Die onlangse reeks teen Sri Lanka bygetel, het die Proteas nou hulle laaste vier wedstryde in Durban verloor.

Die kroon waarmee die Proteas so gewiggel het, is uiteindelik deur Indië opgeraap, maar hulle moes dit aan Engeland oorgee omdat hulle blykbaar geen ideale het om buite hulle geliefde sub-kontinent te wen nie. Engeland, na ’n  oortuigende Asse-veldtog in Australië en ’n  verrinnewering van Indië het kortstondiglik na die regmatige kroondraers gelyk, en toe gaan val hulle 0-3 in ’n  toetsreeks teen die onbesonge Pakistan vas. Dit het die valhek oor die grag vir Suid-Afrika geplaas om weer die kroon terug te neem, iets wat sou gebeur het as hulle die huidige toetsreeks teen Nieu-Seeland 3-0 sou wen. Dis nou, nadat die weer tot die Kiwi’s se verligting die laaste dag se spel verspoel het, nie meer moontlik nie. Die Proteas se volgende geleentheid kom ’n  bietjie later in die seisoen met ’n  toer na Engeland. Daar is baie redes vir die Proteas om optimisties te voel oor dié toer.

Die span is man-vir-man beslis opgewasse teen die Engelse. Die Rooinekke het ’n indrukwekkende top- en middelordekolflys, met Strauss, Cook, Trott, Bell en Pietersen almal gevaarlike bydraers. Maar Suid-Afrika het vir Graeme Smith, Alviro  Petersen, Hashim Amla, Jacques Kallis en AB de Villiers wat selfs dodeliker is. Die Engelse aanval is ’n  venynige een, maar meeste kolwers ter wêreld sal hulle liewers as Dale Steyn, Morné Morkel, Vernon Philander en die nuwe slinger, Marchant de Lange sien instorm. Die één angel wat die Engelse het wat skerper is as enige iets in die Suid-Afrikaanse arsenaal, is hulle draaibouler, Graham Swann. Tog is hy nie ’n  natuurmag soos wat Warne vir Australië of Muralitharan vir Sri Lanka was nie.

Die een speler wat meer as enige ander die sleutel is in hierdie geskil, is waarskynlik Graeme Smith. Ek is seker die enigste persoon in Suid-Afrika wat sy saak nog bepleit, maar hy is dit werd. Van sy vroegste toetsdae af het hy ’n  voorliefde vir Engelse omstandighede. Hy reserveer sy vernietigendste vorm vir hulle. In sy eerste uithuisige toer as kaptein, het hy in opeenvolgende wedstryde dubbelhonderttalle teen hulle geslaan en sy persoon so aggressief op hulle afgedruk dat hulle gespartel het vir oorlewing. In Suid-Afrika se laaste toer, het hy die eerste postisolasie kaptein van ’n  seëvierende span in Engeland geword. En hy was g’n  passasier. In die beklinkende toets op Edgbaston het hy korte mette van ’n  aansienlike telling gemaak toe hy 154 lopies nie uit nie geslaan het in Suid-Afrika se suksesvolle agtervolging van ’n  wentelling. Dit word as een van die allerbeste vierdebeurtkolfvertonings gereken. Sy blote teenwoordigheid intimideer die Engelse, en as sy kolf enigsins in volle swang gaan wees, sal dit baie bydra tot ’n Suid-Afrikaanse reeksoorwinning.

Daar is wel ’n  anderkant aan die Smith-faktor. Hy bly een van die mees bruuske en oordonderende oopmaakkolwers in wêreldkrieket, ja, maar dit is my mening dat Suid-Afrika ’n vernuwing makeer in die kapteinstoel. Smith was ten beste ’n kaptein wat vooruit gegaan het vir ander om te volg. Daar was soms verblindende hoogtepunte van suiwer kreatiwiteit – soos toe hy vir Ricky Ponting om elke draai uitoorlê het in dáárdie reeks in Australië in 2008. En tog was hy nog nooit ’n  kaptein wat deurgaans skeppend te werk gaan nie. Die gevoel is soms dat hy ’n  handleiding het wat hy volg, selfs as daar ’n  oorverdowende geroep om instinktiewe maneuvers op die veld is. Die enigste rede om hom as uitvoerder van sy eie planne op die veld te hou, sou wees indien daar nie ’n  ware vervangingskandidaat in die geledere was nie. Nou is daar. AB de Villiers het as eendagkaptein homself reeds as iemand met ’n  besondere aanvoeling vir die subtiele wendings, slaggate en geleenthede op die veld onderskei. Hy het ook bewys dat hy een van daardie rare krieketwesens is wie se spel in dieselfde juk as kapteinskap floreer.

Dié Suid-Afrikaanse span is lankal nie meer die onbuigsame samestelling wat die Proteas onder, sê, Hansie Cronjé was nie. Dit is ’n  span wat gemaklik vorm kan smee na gelang van die ontvouing van ’n  wedstryd. Die kolwers, van 1-6, kan ewe gemaklik die beurt anker as lostrek om ’n  weifelende aanval te verrinnewoes. Die boulers is almal veelsydig genoeg om lopievloei toe te draai of om bresse te slaan in ’n  kolflys.

Suid-Afrika sál een of ander tyd weer Nommer Een in die krieketheelal wees. Dit kom ’n  goeie span toe. Maar as ons regtig groot wil droom, dan is dit van ’n  span wat, soos die Australiese bende van weleer, teenstanders nie net verslaan nie, maar vernietig, wat vir lang tydperke aaneen eenvoudig sal verleer om te verloor. Kan dit wees? Ja, met al die spelers in ons kraal, ja, dit kan gedoen word. Dit alles begin teen Engeland in Engeland.

Net solank hulle nie vergeet om eers die Nieu-Seelanders in Nieu-Seeland in die stof te loop nie.

лобановский депутат