Nie dat die Suid-Afrikaners ongeskonde is nie. Hulle toporde het ook selftoegediende wonde waarop hulle pleisters moet plak.
Die dag het heel onskuldig begin, met Suid-Afrika op 27 lopies vir die paaltjies van ‘n onbesonne Graeme Smith en ‘n vroeggevrekte naguiltjie, Dale Steyn. Alviro Petersen het bedees te werk gegaan, sy kolf en skutte netjies bymekaar gehou in ‘n poging om uit die moeilikheid te bly. Amla was soos ‘n ware hoofseun voor die penne, baie verantwoordelik en geduldig. Die Nieu-Seelanders het knaend aangeval en die bal, anders as gister, het begin sywaarts sweef. Die gevaarlikste van die boulers was Martin Gillespie wat sy toetsterugkeer na drie jaar gemaak het. Hy lyk net nie so indrukwekkend nie, met nou skouers, breë heupe en swaar boude. Maar sy aflewerings is geniepsig genoeg en hy het voortdurend gesoeksteek vir ‘n skuiwergat in die Protea-verdediging.
Uiteindelik het Amla ‘n bal van Gillespie met die grootste presiesheid in Kane Williamson se hande op punt gedryf. Hy is uit op 19. Petersen se kolf het gou daarna ‘n noodlottige ompad om ‘n aflewering van Gillespie gevind en hy is uit vir 29 van 74 balle. Kallis het gekom, ‘n buiterand gebruik om ‘n ses agter sy rug te slaan en toe die volgende bal, van einste Gillespie, bykant toe gevryf vir Kruger van Wyk om te vang. Die kolos se kolfgrafiek wys deesdae of diep dieptes óf hoë hoogtes. Sy laaste aantal beurte was 0, 0, 227, 0, 113, 6. En die volgende is… wel, die Nieu-Seelanders moet maar asem ophou.
As ek een speler moes kies om vir my lewe te speel sal dit nie Michael Clarke of Alistair Cook wees nie, nee, nie eens Jacques Kallis nie. Daar is deesdae net een: AB de Villiers. Dit lyk net asof hy in ‘n ander wedstryd betrokke is. Waar ander kolwers skoffel en krap, trap hy presies en slaan raak. Dis asof die balle wat sy kant toe kom met ‘n rek aan die bouler se hand vas is. Dit vat oënskynlik net soveel langer om by hom te kom. Sy eerste vennoot, Jacques Rudolph het gou genoeg Gillespie se vierde sukses geword; agter die paaltjies uitgevang vir een. Mark Boucher het by De Villiers aangesluit en daadwerklike stysel in die kreukelende kolflys gesit. Hy het diep, ernstig en doeltreffend geswoeg.
De Villiers, aan die ander kant, was net te vinnig op sy voete en net te presies met sy kolfhoue vir die Swartpette. Hy het sonder merkbare drama moeiteloos verby ‘n verbluffende vyftigtalmerkie gekolf. Boucher is uiteindelik uit toe hy ‘n Gillespie-aflewering teruggekeer het op sy paaltjies. Philander het ook sorgeloos gekolf totdat hy ‘n fatale konsentrasiebreuk beleef het en sy kolf gelig het vir ‘n bal wat ingeswaai het na sy binne. Hy is deur Bracewell geboul. De Villiers is uiteindelik na tee uit vir 83 toe ‘n aflewering van Vettori al met die voorkant van sy kolf afgegly en stadig met sy paaltjies gebots het.
Morné Morkel het met lang treë op die veld verskyn te midde grynslagte van die Kiwi’s wat reken die lang Suid-Afrikaner is so intimiderend soos ‘n opgestopte kameelperd voor die paaltjies. Ons mor al lank dat Morkel ‘n baie beter kolwer is as wat hyself besef en vandag het hy ons punt onderstreep. Hy het met die grootste elegansie gehaak en gedryf vir sy onbeëindigde beurt van 35. Selfs klein Imran Tahir het alles binne reikafstand raakgeslaan. Die laaste drie paaltjies was uiteindelik 102 lopies werd – tot die bloedige frustrasie van die Kiwi’s. Elkeen van die laaste drie vennootskappe het, asof afgespreek, 34 lopies bedra.
Suid-Afrika is almal uit vir ‘n teleurstellende 253, wat nogtans 68 lopies meer as die Nieu-Seelanders se eerste poging was.
Die Kiwi’s het hulle sommetjies gemaak en kom kolf met die voorbedagte rade om die agterstand uit te wis sonder om ‘n paaltjie af te staan. Teen uitskeityd het hulle net drie lopies gekort om die agterstand in te haal, maar met die ongevalle van vier paaltjies.
Hulle ellende is dat Dale Steyn sy venyn weer gevind het, en ‘n bal wat swaai. Philander was so akkuraat soos altyd en het vir Rob Nicol vasgepen. Dié arme Swartkepserigheid het ‘n bal van sy penne weggekeer en dit in die hitte van die daad met sy binne-arm teruggestamp in sy penne in. Dit was nie ‘n mooi manier om uit te gaan nie, maar uit is uit.
Oomblikke later het Steyn vir Guptill soos ‘n koeksister voor die penne gedraai en dié openingskolwer het die bal na Amla op vlakhalfby gestuur.
McCullum het gou voor Philander geswig, been voor paaltjie vir een. Ross Taylor en Kane Williamson het daarna net gekonsentreer om uit die moeilikheid te bly. Maar soms, as jy nie moeilikheid soek nie, kom besoek dit jou. Steyn het teen hierdie tyd die bal laat andersom sweef en dit het Taylor toet en taal gefnuik. Hy is baie deeglik met sy been voor die paaltjies betrap.
Williamson het darem ‘n skaflike 41 gemaak en hy en Vettori het die laaste drietal beurte – net-net – oorleef.
Die Kiwi’s is oor die wawiel gespan en dit is moeilik om te dink hoe hulle ‘n afgedankste loesing gaan vryspring. Dié keer kan selfs nie hulle vriend, die Reën, vir hulle intree nie. Daar bly ‘n volle drie dae se spel oor. En hulle bloei alreeds…
Leave a Reply
You must be logged in to post a comment.