Rugby: Haaie skraap deur teen Brumbies

Haaie 29, Brumbies 26

Ag, sal iemand tog met die Haaie, veral hulle agterste driehoek, hulle voorspelers en hulle losskakel praat? En ek bedoel, praat stadig met groot gebare en, indien nodig, teken prentjies. Want blykbaar verwar die regstreekse uitskopreël hulle. Telkens, wanneer hulle die bal met die afskop ontvang, dryf die voorspelers waaghalsig tot net oor die kwartgebiedstreep, gee die bal terug tot in die kwartgebied en dan moet die arme ontvanger die bal binneveld hou. Dit beteken dat hulle sekondes later hulle doellyn met mag en mening moet verdedig.

Hierdie eenvoudige wanbegrip het vanoggend (Boeretyd) hittete veroorsaak dat die Haaie verkleineer is met een van voetbal se vernuftigste Houdini-toertjies. Die Natallers was 29-19 voor met minute op die stophorlosie oor. Riaan Viljoen, heelagter, ontvang ’n diep bal in sy eie kwartgebied. Hy moet: A) Die bal terugsool, regstreeks oor die kantlyn naby of oor die middellyn skop waar die Haaie die lynstaan kan betwis, of B) Hy moet die bal gryp en terwyl daar geen druk op hom is nie tot buite die kwartgebied storm en die bal luglangs oor die buitelyn skop. So wat doen Riaan, hmm? haa? Natúúrlik! Hy B verskriklik en nou is daar ’n Brumbie-lynstaan net buite sy kwartgebied. Die Wildeponies val uitgelate aan, die Haai-verdediging stotter en die skrumskakel Nick White glibber deur vir ’n drie wat sy span binne vyf punte van die Haaie bring. Te midde van die jubelinge gryp iemand die bal en vervyf dit sommer met ’n skepskop. Oomblikke later tjank die sirene en die Haaie móét afskop en mág nie die bal regstreeks uitskop nie. Die Brumbies val van 85 meter af aan en op die ou end is dit net ’n diep aanslaan in die Haaie se kwartgebied wat die eindfluitjie laat lawaai. Maar dit was net te naby…

Die Haaie se taktiese skopwerk was, om presies te wees, van meet af pateties. Veral Frederic Michalak het die Haaie se verlange na die beseerde Patrick Lambie baie akuut gemaak. Of hy gejaag is en of hy tyd het, Michalak het die een bisarre skop na die ander met ’n boepensboog die middelveld in gepos. Die Brumbies het die bal gul ontvang en het met die een diep aanval na die ander losgebrand. Dit was net hardekwasverdediging deur veral die voorspelers en ’n paar keer wat die Haaie die Brumbies se bal op die grond vervreem het, wat die Natallers se aanspraak in die wedstryd lewend gehou het. Hieruit het hulle twee interkontinentale drieë gedruk, die een regoor die maksimum afstand toe hulle die balle uit Brumbie-hande oor die Haaie-doellyn geruk het. Slot Sykes het langs die kantlyn afgerammel en is uitasem gejag deur die buitesenter en Jesse Mog, die heelagter. Hy het kop en bal gehou totdat die verdedigers se hande omtrent om hom was voordat hy met ’n netjiese aangee vir Lwazi Mvovo gevind het. Dié het gehardloop asof twintig Dobermanns agter hom aan was en het ’n drie gedruk wat die Brumbies swaar gekwes het.

Vroeër het Odwa Ndungane ’n mog’t-troffe aanslag op die bal tussen twee Brumbie-aanvallers geloods en dit onderskep. ’n Jonger Ndungane sou net daar ontvlam het om die resies na die hoekvlag te wen, maar die 2012-model het binnekant toe gedryf en vir Riaan Viljoen gevind wat genoeg ratte gehad het om deur te spaander vir ’n drie. ’n Derde van die Haaie se vier drieë is gedruk toe Speight, die Brumbies se vleuel nie ’n tollende, wippende bal in sy eie kwartgebied bymekaar kon maak nie en Willem Alberts van alle mense, soos ’n seekoei wat ballet, hom van agter bekruip het, die bal met ’n delikate toon vorentoe geknikker en toegeval het. Drie van die Haaie se vier drieë dan, was nie oorwegend die resultaat van goeie afronding van skrander planne nie.

Die Brumbies self het net twee drieë gedruk; die een dié van Nick White en dan ’n  skitterende skop-, jaag- en vangpoging deur heelagter Jesse Mogg, ’n  drie wat nog merkwaardiger sou gewees het as hy nie die bal met ’n  blatante vorentoe-aangee ontvang het nie.

Die Haaie maak meer staat op hulle brekers soos Bismarck du Plessis, Willem Alberts en Marcel Coetzee as op ’n  goedingestudeerde wedstrydplan. Die Brumbies, daarenteen, is goed afgerig en planmatig, veral vinnig en akkuraat op die aanval. Dit is net die Haaie se verbetenheid wat die Canberra-span in toom gehou het.

Die Haaie het nog nie hulle persoonlikheid as span ontdek nie. Is hulle ’n  aanvallende span of is hulle een wat beter toegerus is om ’n  telling te verdedig? Dis moeilik om vas te stel. Hulle het nie die Vrystaat se flair op die aanval, die vermoë om soos die Bulle die vyand met skoppe en offensiewe verdediging in hulle eie kwartgebied onder kwarantyn te hou of om soos die Stormers hulle lyn onbepaald te verdedig nie. Hulle gaan bitter gou hulle sterkpunte moet ontdek en uitwerk hoe om ’n  wedstryd rondom dit te smee.

Tog, met die twee Du Plessis’s, ’n  Willem Alberts, ’n  Marcel Coetzee en ’n  paar ander spelers wie se baarde begin hard word, sal geen span hulle as sawwe prooi beskou nie.

Die vraag is of die Haaie bestendig genoeg goeie voetbal oor lang periodes kan speel. Vandag het hulle dit net met tye reg gekry en dit het gewerk. Maar tans lyk dit nie goed genoeg om ’n  ferm aanspraak op die titel te hê nie.

лобановский политик