praag.co.za

Category: Karel Combrinck

  • Karel Combrinck: Ondermaanse manewales

    Karel Combrinck: Ondermaanse manewales

    Life’s but a walking shadow, a poor player
    That struts and frets his hour upon the stage
    And then is heard no more: it is a tale
    Told by an idiot, full of sound and fury,
    Signifying nothing

    • Skakespeare, Macbeth

    Foto hier bo: Ontwerp van ‘n teaterstel vir Samuel Beckett se toneelstuk: Wagtend op Godot.

    Loopgraaf tydens die eerste wêreldoorlog
    Loopgraaf tydens die eerste wêreldoorlog

    ‘n Loopgraaf in die EWO. Miljoene mense het letterlik vir jare lank so gelewe. Miljoene het ook nooit weer teruggekom nie. Beelde soos hierdie, tesame met die vernietiging van die kultuurstad, Dresden, die atoombombardemente van Hirosjima en Nagasaki en die napalmaanvalle op die bevolking van Viëtnam is diep gegrafeer in die psige van die moderne mens. Ons kan sekerlik byvoeg die verskroeide-aardeprogram van die Britte gedurende die ABO en die volkeremoord in die konsentrasiekampe. Beskawings wat tot sulke gruweldade instaat is, kan net nie as beskaafd beskou word nie en daarom word die term “beskaafd” op sigself ook betekenisloos .

    Wat kan meer absurd wees as mense van dieselfde ras, van dieselfde geloof en van dieselfde kultuur wat mekaar by die miljoene uitroei in rot- en rioolbesmette loopgrawe met kanonne, bomme, bajonette en gifgas sonder dat hulle hoegenaamd weet waarom hulle daar is of omdat hulle dink hulle is daar omdat ‘n halfgek student ‘n Oostenrykse operetteprins in Sarajewo vermoor het? As die mensdom na Nietzsche se verklaring van 1885 nog hoegenaamd in die sin van die lewe kon glo, was dit na hierdie kataklismes bykans nie meer moontlik nie.

    In sy rubriek oor die haregedoente van 5 September praat dr Roodt van die “tragikomedie wat as die nuwe Suid-Afrika bekendstaan”. Tragikomies is dit inderdaad, oftewel teater van die absurde.

    Dit is nou eenmaal in die aard van die mens dat hy sal vra na die sin van sy bestaan en van die lewe self. Die rakke van biblioteke staan vol bande deur filosowe, digters en ander denkers wat hierdie ewigdurende vraag probeer deurvors.

    Die meeste normale mense sal seker die een of ander tyd voel dat hulle lewe geen sin het nie en meer nog, dat die lewe in sy geheel sonder sin is. Hoeveel sin is daar te make uit ‘n wêreld waar mense in die naam van God ‘n bom in ‘n hospitaal gooi of met ‘n vragmotor tussen ‘n massa feesvierendes injaag of waar ‘n twaalfjarige kind homself en ‘n honderdtal ander mense op ‘n bruilof aan flarde skiet? ‘n Gelowige mens sou sekerlik moeite hê om sulke gebeure te verklaar as die Wil van God. Tog is daar “gelowige” Moslems wat dit wel so verklaar, maar dit is Moslems. Die vraag is hoe verklaar óns dit ? Die meeste mense probeer nie om verklarings vir absurditeit te vind nie, maar om bloot so goed as moontlik daarmee saam te leef. (Hulle cope.)

    Alledaagse voorbeelde van die absurditeit van ons bestaan is reeds in ‘n vorige stuk (Absurditeit is ons daaglikse brood van 5 Okt 2014) genoem en verskeie van hulle bevat die mengsel van komedie en tragedie wat so kenmerkend is van die teater van die absurde.

    Die enkele belangstellendes wat tot hier gelees het, sou miskien kon raai dat die onderwerp van hierdie artikel die teater van die absurde is. Hulle het reg geraai. Dit gaan in hierdie stuk nie om die sinvolheid of andersins van die lewe in die algemeen nie, maar om die teater van die absurde as literêre vorm spesifiek.

    Of ‘n mens die lewe sal beskou as sinvol of absurd sal, soos gesê, in ‘n groot mate saamhang met sy algemene lewensbeskouing. Is hy byvoorbeeld gelowig, of inteendeel ‘n ateïs? Vir ‘n gelowige mens om die lewe as sinloos te sien, is ‘n paradoks. Maar baie mense, waarskynlik die oorgrote meerderheid, is geen gelowiges nie, of bewys net lippediens daaraan.

    Veral sedert Friedrich Nietzsche se nihilistiese uitsprake van laat in die negentiende eeu worstel skrywers en filosowe onverpoos (en tevergeefs miskien) met die probleem van watter sin gemaak kan word uit ‘n lewe sonder God. En dan, soos in die eerste paragraaf hierbo gestel, selfs gelowige mense vind dit soms moeilik om die wêreld konsekwent uit ‘n gelowige perspektief te verklaar.

    Veral in die twintigste eeu was toneelskrywers soos die Ier Samuel Beckett en die Roemeen Eugène Ionesco eksponente van hierdie letterkundige genre as ons dit so kan noem. ‘n Goeie voorbeeld is die teaterstuk Wagtend op Godot van Beckett waarin die hoofkarakters in ‘n kloustrofobiese landskap rondwroeg op soek na iets wat nie bestaan nie. Die titel Wagtend op Godot is al vertolk as sou dit beteken wagtend op God, maar dis onseker.

    teatervdabsurde2

    Kenmerkend van die teater van die absurde is onder meer die vermenging van komiese en tragiese elemente, satire, oordrywing, karikatuur, die voorstelling van karakters as harlekyne of marionette, die dekonstruksie van logiese of samehangende taalgebruik en van elementêre logika wat soms so ver gaan as ‘n soort nagmerrie. Hoe sou ‘n bestaan sonder sin anders voorgestel kon word as deur onsamehangende dialoog en groteske situasies ? As ons nie wil huil oor die menslike lot nie, kan ons minstens daaroor lag, al is die lag dan ook hoe wrang.

    Nou is dit egter nodig om te beklemtoon dat die teater van die absurde nie die gedagte van die sinneloosheid van ons bestaan geskep het nie, maar bloot in woord en handeling gestalte gegee het aan ‘n tydsgees. Dit is tog meesal die geval: die teater skep nie die wêreldorde nie, maar plaas dit bloot in ‘n min of meer konkrete vorm visueel ten toon. Shakespeare stel dit in die teaterstuk Hamlet so: “the purpose of playing whose end, both at the first and now, was and is, to hold as’t were the mirror up to nature”. “Nature” het hier die betekenis van die werklikheid, die natuurlike orde van dinge soos dit is.

    Die twintigste-eeuse teater van die absurde is ook nie die eerste literêre verskynsel wat die sinneloosheid van ons bestaan probeer verwoord nie. Koning Lear en sy metgeselle se manewales op die verlate vlakte is ‘n sprekende voorbeeld van die teater van die absurde en so is ook die streke van Miguel Cervantes se Don Quijote, asook van die verspotte karakters van Molière.

    Maar die ware bron van die literatuur van die absurde is nie letterkundig van aard nie. Dis die lewe self, die menslike komedie, waarvan die Suid-Afrikaanse samelewing ‘n uitmuntende voorbeeld is.

    Ten spyte van die hansworsery is die teater van die absurde wesenlik pessimisties. Leef ons nie almal in pessimistiese tye nie? Almal sal nie saamstem met die nihlistiese onderbou van hierdie kunsvorm nie, maar geen moderne mens kan afsydig staan nie teenoor die doenighede wat op die verhoog voor hom afspeel en wat die verlorenheid van ons moderne wêreld so treffend weerspieël. Vandaar dan ook die vreemde impak van die teater van die absurde op ‘n moderne gehoor .

    Die teater van die absurde hou ten nouste verband met die eksistensialisme. ‘n Mens sou kon sê die eksistensialisme verskaf die intellektuele raamwerk vir die teater van die absurde. Laasgenoemde gee visuele gestalte aan die gedagtegang wat eersgenoemde in woorde uitdruk. Daar is wel ook belangrike verskille. Waar die teater van die absurde selfs nie eers probeer om sin aan die wêreld te gee nie, meen die eksistensialis dat hy wel betekenis aan sy bestaan kan gee en die wêreld ‘n beter plek kan maak deur sy eie bemoeienis. Dit is waarom Jean-Paul Sartre gesê het “die eksistensialisme is ‘n humanisme”. Die humanisme trag by uitstek om van die wêreld ‘n “beter” plek te maak.

    Vir ‘n duidelike en bondige uiteensetting van die wesenseienskappe van die eksistensialisme lees Leon Lemmer se artikel Selfmisleiding weens valse bewustheid en slegte geloof van 28 Augustus.

    Onder die verlorenes en verdwaaldes wat die eksistensiële letterkundige wêreld bevolk, is goeie voorbeelde die karakters Joseph K in Franz Kafka se roman Der Prozesz (Die verhoor) en Meursault in Albert Camus se roman L’Etranger (Die buitestaander wat deur PRAAG uitgegee is.)

    Franz Kafka
    Franz Kafka

    Die naam K lyk baie na ‘n verwysing na die skrywer self. K weet nie waarvan hy aangekla word nie en hy weet ook nie wie hom vervolg nie, miskien ‘n soort gesiglose totalitêre burokrasie. In Die buitestaander, ‘n roman van Albert Camus gaan dit om die amoraliteit van Meursault, ‘n onbetrokke, afsydige, emosioneel neutrale en ongeërgde figuur wat uiteindelik ‘n soort eie waarheid en outentisiteit probeer vind, vry van sosiale voorskrifte en konvensionele moraliteit.

    Die roman maak deel uit van ‘n groep van vier werke wat Albert Camus self beskryf het as sy “Siklus van die absurde” en wat ook nog insluit die essay, Die Sisyphusmite en die teaterstukke Caligula en Die misverstand. Die Sisyphusmite gee misien die duidelikste uiteensetting van wat Camus met eksistensialisme bedoel. Sisyphus is ‘n figuur uit die Griekse mitologie wat as straf vir oortredings van sosiale en morele kodes van die tyd, verdoem is om ‘n reuseklip tot in alle ewigheid teen ‘n berg op te rol. Telkens as hy ‘n bietjie vorder, rol die klip net weer terug. Camus beskou Sisyphus as ‘n gelukkige mens wat sy geluk put uit sy volgehoue poging om hierdie doelwit te bereik wat hy uit die staanspoor weet onuitvoerbaar is.

    Die teater van die absurde stel ‘n hele versameling kultuurgoedere daar waarvan ‘n ingeligte en denkende mens graag sal wil kennis neem.

    Enkele eksistentialiste en skrywers van die absurde:

    Martin Heidegger
    Karl Jaspers
    Søren Kierkegaard
    Jean-Paul Sartre
    Simone de Beauvoir
    Albert Camus
    Maurice Merleau-Ponty
    Feodor Dostojefski
    Samuel Beckett
    Eugène Ionesco
    Arthur Adamof
    Edward Albee
    Tom Stoppard
    Harold Pinter
    Jean Genet

  • Karel Combrinck: Te veel geweet

    Karel Combrinck: Te veel geweet

    Op 22 November 1963 is pres John F Kennedy van die VSA in Dallas, Texas, gedood deur die koeëls van ‘n sluipskutter. Die vermeende moordenaar, Lee Harvey Oswald is twee dae later, dws op 24 November, op sy beurt deur ‘n nagklubeienaar, Jacob Leon Rubinstein (Jack Ruby) doodgeskiet. Het Oswald te veel geweet? Hoeveel mense wat te veel geweet het, is nie in ons moderne tyd gewelddadig, of op “onverklaarbare wyse” dood of met ‘n koeëlwond in die kop aangetref “sonder dat misdaad vermoed word nie”? Dolksteke in donker hoekies is nie ‘n gebruik wat met die Borgias uitgesterf het nie.

    Gedurende die drie jaar wat gevolg het op die moord op pres Kennedy het agtien belangrike getuies in die ondersoek na die moord die lewe gelaat – ses deur geweer- of pistoolskote, drie in motorongelukke, twee deur selfmoord, een keelaf gesny, een van ‘n karatekap na die nek, drie van hartaanvalle en twee aan “natuurlike oorsake”.

    Ons bly vireers in Amerika, hierdie keer rondom gebeure in die aanloop tot die huidige presidentsverkiesing :

    In Julie vanjaar het Shawn Lucas, ‘n regsgeding aanhangig gemaak teen die Demokratiese Nasionale Kongres op grond daarvan dat hulle deur ‘n bedrieglike geknoei 50% van Bernie Sanders se stemme op Hillary Clinton laat oorgaan het. Dit het gevolg op onweerlegbare onthullings van bedrog deur WikiLeaks. Lucas, ‘n gesonde jong man, is op die 2de van vandeesmand dood in sy badkamer aangetref. Die Polisie het geen doodsoorsaak bekendgemaak nie.

    ‘n Werknemer van die Demokratiese Party, Seth Conrad Rich, 27 jaar oud, is ‘n bietjie meer as ‘n maand gelede dood op pad na die kantore van die FBI waar hy onthullings wou gaan maak. Hy het ook ‘n groot aantal kompromitterende e-posse van die Demokratiese Party aan WikiLeaks verstrek. Die polisie-ondersoek het op 8 Julie bevind dat Rich vermoor is.

    Victor Thorn, ‘n vooraanstaande Amerikaanse skrywer wat dit gewaag het om die Clintons te kritiseer, het op die eerste van vandeesmaand selfmoord gepleeg. Interessant genoeg was die titel van een van sy boeke: Hillary (and Bill) : The murder volume. Hy was 54 jaar oud.

    Nog ‘n persoon wat ‘n afspraak met die FBI gehad het om getuienis te gaan aflê in ‘n ondersoek na Hillary Clinton en die Demokratiese Party, John Ashe, ‘n voormalige voorsitter van die Algemene Vergadering van die VN, is op 22 Junie dood toe hy sy eie strot toegedruk het terwyl hy besig was om met gewigte te oefen! ‘n Volledige verslag van die nadoodse ondersoek sal egter eers na vier maande uitgereik word.

    Mike Flynn, ‘n koerantredakteur, is op 23 Junie in sy huis dood. Sy weduwee wou nie aan die media sê wat die oorsaak was nie. Flynn se laaste artikel is gepubliseer op die dag van sy dood : “The Clintons’ money”. Flynn was 39.

    Na hierdie inleidende opmerkings kom ons uiteindelik by Suid-Afrika waar ons blaadjie wat hierdie dinge betref ook nie van die skoonste is nie. Dink maar aan die moord op Dr Robert Smit en sy vrou Jeanne-Cora op 22 November 1977. Waarom? Te veel geweet?

    In ‘n onderhoud met die Cape Times vanjaar sê Pik Botha dat hy gehoor het van bewerings dat dr Smit vermoor is omdat hy besonderhede van ‘n “slush fund” in Amerika wou bekendmaak, maar dat ons geen bewyse daarvoor het nie. Pik Botha self weet dus niks van ‘n “slush fund” van Suid-Afrikaanse oorsprong in Amerika nie. “Slush fund” is duidelik ‘n soort eufemisme vir wat werklik ter sprake was.

    Ten tye van die moord op dr en mev Smit en daarna was daar wysneuse in die media en elders wat die skuld wou pak op dr Rhoodie se Departement van Inligting. As dr Smit vermoor is omdat hy geweet het van geld wat in die buiteland versteek was, sou dit moes gewees het vir bedrae wat oneindig groter was as dít waarvan die Departement van Inligting ooit kon droom. Ter illustrasie: In ‘n verslag gedateer Oktober 1998 van die Duitse intelligensiediens met verwysingsnommer MZ/HRB/10-10/98 ser. Noj/IBI, geklassifiseer “Uiters Geheim” aan Gerhard Laubscher van die Suid-Afrikaanse Intelligensiediens word melding gemaak word van die “verdwyning” van $223 104 000 008 uit die Suid-Afrikaanse ekonomie deur “swart goud”-operasies. Swart goud beteken smokkelary en ander onderduimse bedrywighede. In die verslag word die name verstrek vn 47 senior lede van die Nasionale Partybewind wat betrokke was.

    Dit was natuurlik maklik om iemand te blameer wat deur die Nasperspropaganda reeds in onguns gebring is, maar ten slotte was dit niks anders nie as ‘n rookskerm om die aandag weg te lei. Tot vandag toe is die polisieverslag van die ondersoek na die moord op die egpaar Smit nog steeds nie aan die publiek bekend nie.

    Nog ‘n “onverklaarbare” moord is dié op mev Marike De Klerk. Sy is op 4 Desember 2001 in haar wooneenheid vermoor deur die veiligheidswag van die kompleks waar sy in Kaapstad gewoon het pas nadat sy twee maande lank op reis uit die woonstel afwesig was. As die motief vir die inbraak roof was, het die rower dus al die tyd in die wêreld gehad om haar woonstel te plunder sonder dat dit vir hom nodig sou wees om haar te vermoor, soos van haar famililede ook uitgewys het. In elk geval is daar niks uit mev De Klerk se woonstel gesteel nie. ‘n Selfoon was wel weg en het later die polisie gehelp om die moordenaar op te spoor. Tydens sy verhoor het die moordenaar skuldig gepleit en verder niks tot sy verdediging gesê nie.

    Waarom op aarde sou iemand mev De Klerk wou vermoor ?

    ‘n Artikel op die Internet van 8 Des 2001 verwys na ‘n berig deur die joernalis, Freek Swart, wat kort ná mev De Klerk se dood in Rapport verskyn het. (Miskien kan ‘n leser help om die oorspronklike berig deur Freek Swart en die datum daarvan op te spoor. Dit moes iewers in 2001 gewees het.)

    Nietemin, in die artikel haal Freek Swart speurders aan wat die saak ondersoek het en wat die mening uitspreek dat mev De Klerk moontlik vermoor is ten einde haar stil te maak, aangesien sy gedreig het om die polisie in te lig oor ‘n diamantsmokkelnetwerk waarby “iemand na aan haar” betrokke was. Daar was ook sprake van ‘n teleks wat sy ‘n dag of wat voor haar dood na Nederland gestuur het. ‘n Teleks aan ‘n uitgewer dalk? En die afwesigheid van twee maande. Waar was sy ? Juis op soek na ‘n uitgewer? Soos ons almal weet, is dit haas onmoontlik om in Suid-Afrika ‘n uitgewer te vind vir enigiets wat omstrede is en wat nie die konvensionele sienswyses van die Naspers weerspieël nie.

    Die “mening” wat die speurders in die ondersoek na mev De Klerk se moord uitgespreek het, kan ook maar met ‘n knippie sout geneem word. Dit mag die soveelste rookskerm wees om die een of ander politieke poppemeester se doen en late te verberg. Net die naïefste onder ons sal glo dat die moord op mev De Klerk geskied het om enige ander rede as ‘n poging om die een of ander onderduimsheid van die Nasionale Partybewind te probeer toesmeer. Daarvoor het ons nie juis die “mening” van ‘n speurder nodig nie.

    Die persone wie se name genoem is tydens die ondersoek na die moord op die Smit-egpaar is ook dood in omstandighede wat ‘n mens as “vreemd” kan beskryf. Berigte wat in 2006 verskyn het, bespiegel dat Dries Verwey wat in Oktober 1980 oënskynlik selfmoord gepleeg het, inderdaad “tereggestel” is. Phil Freeman is dood in ‘n “skietongeluk” in sy tuin vroeg in 1990.

    In ‘n artikel wat op 3 Sept 2013 op Politicsweb gepubliseer is, skryf Roy Allen, ‘n voormalige offisier van die Veiligheidstak en Polisie Spesiale Taakmag wat in 1997 deur Beeld as die “hoofverdagte” in die moorde beskryf is, onder meer soos volg oor ‘n mede-beskuldigde Phil Freeman :

    Phil Freeman was a fierce anti-Communist and a true patriot of South Africa and Western values. He was neither a criminal nor a thug!! I personally cannot see him becoming involved in something like this, just for the sake of protecting corrupt members of the National Party who might have been transferring Government monies to off-shore accounts for their personal enrichment. He was vehemently opposed to both the Broederbonders and the Freemasons, who seemed to have a 50/50% following in the SA Police/BfSS at the time.

    Allen suggereer dus dat as Freeman by dr Smit se moord betrokke was, sou dit vir ‘n ander rede moes gewees het as ‘n gewone geldbedrogspul van Nasionale Partylede, ‘n praktyk wat skynbaar beskou is as ‘n skadelose tydverdryf.

    Allen gaan voort:

    In conclusion I am, sadly, of the opinion that the Smit murders will never be solved. This is a pity for their children who would like some closure on the matter – and my heart goes out to them…..The reasons that I believe this are twofold: It was the “perfect murder”, executed by professionals. The perpetrators are all dead.”

    Wie is die “professionals”? Die “professionals” wat Allen in sy artikel beskryf en wat reeds dood is, lyk baie na Phil Freeman en Dries Verwey. (Sien ook nota onderaan). Is Freeman en Verwey op hulle beurt stilgemaak nadat hulle dr en mev Smit stilgemaak het ?

    Maar om nog verder terug te gaan: Dr. Verwoerd is vermoor deur ‘n bode van die Parlement wat volle bewegingsvryheid in die Parlement en inderdaad in die raadsaal self gehad het, ten spyte van ‘n “wurm in die kop” en ten spyte daarvan dat dr Verwoerd se opvolger, John Vorster in daardie stadium minister van polisie en dus van staatsveiligheid was. Dit wil dus lyk asof “staatsveiligheid” alles ingesluit het behalwe die veiligheid van die eerste minister. Die moord op dr Verwoerd is nog een waarvoor daar weens geheimsinnigheid geen bevredigende verklaring is nie. Ons weet nie of daar iewers geld berokke was nie. Waarskynlik. Wat ons wel weet, is dat die lotgevalle van ‘n land en ‘n volk in die weegskaal was. Ons weet ook dat die man “met die wurm in die kop” nie alleen vir die moord verantwoordelik kon wees nie en dat hy gebruik is deur mense sonder wurms wat goed geweet het wat hulle doen.

    Dan is daar natuurlik ook nog die vreemde gebeure toe FW de Klerk op 19 Desember 1992 23 senior weermagoffisiere asook duisende middelrangoffisiere afgedank het. Weliswaar het hy hulle nie vermoor nie, net uitgeskakel. Dit het gevolg op die afdanking van 19 polisiegeneraals enkele maande tevore. Waarom het hy dit gedoen? Die enigste rasionele verklaring is dat hy hulle afgedank het om te verhoed dat hulle ‘n stokkie kon steek voor sy kapitulasieplanne deur ‘n staatsgreep of op ‘n ander manier. Boonop het die weermagoffisiere self ook nooit na my wete ‘n woord oor hulle afdanking gerep nie. Gedweë en misplaaste “lojaliteit” en “pligsbesef”? Van watter “pligsbesef” kon daar na hulle afdanking nog sprake wees? Dalk op die een of ander manier beloon om stil te bly ? Dalk soveel op hulle kerfstok gehad dat hulle dit nie kon waag om iets te sê nie ? Een van hierdie redes sal dit wel wees. ‘n Mens kan maar net jou kop in skaamte laat sak. Waar was mense soos genl De Wet of genl De la Rey in ons uur van nood?

    Daar sal seker weer kermkouse wees wat hierdie gedagtes as “samesweringsteorieë” sal probeer afmaak. Feit is egter is dat die aangeleenthede wat hier genoem is, gebeur het en dat iets of iemand daarvoor verantwoordelik was en vir bepaalde redes. By gebrek aan bevredigende verklarings van wat gebeur het, kan ons aan die hand van die beste beskikbare inligting net maar voortgaan om te bespiegel, so redelik en geloofwaardig as moontlik. As iemand ‘n beter verduideliking het, laat hom dit bring, ons sal graag daarvan hoor.

    Nota 1

    Die volgende is die verslag oor die Smit moorde soos vervat in die Waarheids- en versoeningskommissie waarvan lesers uiteraard met ‘n gepaste dosis skeptisisme sal kennis neem:

    425. « Killings were also recorded inside the state by the security forces themselves; the victims were those whose loyalties were questioned or who represented a ‘weak link’ in the chain. A large number of the victims were askaris.

    426. Mr Robert Smit, a former government representative at the IMF in Washington and National Party parliamentary candidate, and his wife Jean-Cora Smit, were shot and stabbed to death in what has been described as “an extremely professional hit” on 22 November 1977. The letters ‘RAU TEM’ were painted in red at the scene of the murder. Despite apparent intensive investigations the killings have remained unsolved for over twenty years.

    427. During this period there have been persistent allegations that the killings were carried out by the South African security forces. A number of possible motives have been put forward: that Dr Smit had uncovered massive corruption and fraud involving extremely high-level government sources; that he was in possession of information relating to South Africa’s nuclear programme; or that the reason for the killings related to South Africa’s sanctions-busting activities, in which Dr Smit had been involved. Several people confirmed at the time that Dr Smit was in possession of information he had described as “explosive”.

    428. Particular suspicion was directed at former members of BOSS’s alleged Z-squad and the SAP’s Special Task Team. Three names, Dries ‘Krullebol’ Verwey, Jack Widdowson and Roy Allen have repeatedly been associated with the killings. Verwey subsequently died in uncertain circumstances; both Widdowson and Allen, identified by two independent sources as having been in the area at the time of the killings, were named in the 1992 Steyn report as being connected to ‘third force’ activities. In addition, it is known that Dr Smit was due to meet with a Mr McDougal on the evening of his death. McDougal was the codename of a former Z squad operative, Phil Freeman, who has been named as a possible suspect in the Rick Turner killing.

    429. Further allegations were that the investigation into the killings, conducted by members of the East Rand Murder and Robbery Squad, sought to cover up security force involvement. The investigation was conducted by the same SAP officer later responsible for the cover-up around RENAMO secretary general Orlando Christina’s killing. This officer was part of a joint SAP–SADF committee set up to assess the implication of Christina’s death and which recommended the killing of a number of people associated with Christina’s killing in order to conceal the then covert link between the SADF and RENAMO. Thus, while no evidence exists regarding this officer’s role in the Smit killings, his role in activities amounting both to cover-up and further unlawful actions has been established.

    430. The Commission received no amnesty applications in respect of the Smits’ killings. Recent attempts by their daughter Liza to investigate her parents’ death, and her subsequent submission to the Commission, have been associated with death threats and possible attempts on her life. This tends to suggest a contemporary interest in ensuring that the facts surrounding the killings remain hidden, and points to a political agenda or at least one in which powerful – possibly financial – interests are vested.

    431. While the Commission did not make significant headway in respect of these killings, it should be noted that the Attorney-General’s investigation confirms a politically motivated killing involving the security forces.

    THE COMMISSION FINDS THAT ROBERT AND JEAN-CORA SMIT WERE KILLED BY MEMBERS OF THE SECURITY FORCES AND THAT THEIR DEATHS CONSTITUTE A GROSS VIOLATION OF HUMAN RIGHTS. »

    Nota 2

    Hierdie artikel is uitsluitlik gegrond op oop en algemeen beskikbare inligting en as daar verwysings is na geklassifiseerde bronne dan is dit verwysings na inligting wat reeds in die openbare media gepubliseer is.

  • Karel Combrinck: Goldman Sachs, die seekatvampier

    Karel Combrinck: Goldman Sachs, die seekatvampier

    Om die Goldman Sachs-leviatan bevredigend te beskryf sou al die biblioteke ter aarde beslaan, want daar is geen aspek van menslike aktiwiteit wat nie deur Goldman Sachs bestryk en bestier word nie. Daarom sal daar seker lesers wees wat hierdie kort artikel as vereenvoudiging sal ervaar. Dis hulle goeie reg en miskien is dit so. Maar artikels van hierdie aard stel hulle in elk geval net ten doel om lesers te stimuleer om die waarheid in sy kompleksiteit self na te vors as hulle wil.

    ‘n Kommentator het Goldman Sachs iewers beskryf as ‘n seekatvampier wat die ganse mensdom in in sy tentakels omhels en wat sy slagtande meedoënloos inslaan oral waar daar geld uit te suig is.

    Bruikbare idiote in die media en elders het die manier om, onderhewig aan gekondisioneerde reflekse, enige bespreking van die kragte en invloede wat inderdaad die wêreldorde beheer, as “samesweringsgteorieë” af te maak. ‘n Samesweringsteorie sou dus wees enige poging om die nuwe wêreldorde rasioneel te probeer verklaar, d.w.s. op ‘n manier wat nie steek hou met denkbeelde wat die belange van die groot internasionale finansiële instellings doelbewus, of uit onkunde vooropstel nie. Dit alles onder die dekmantel van welluidende formules en slagspreke soos “inklusiwiteit”, “gelykheid”, “wêreld sonder grense”, “internasionalisme” en “nie-rassigheid”.

    In ‘n vorige stuk Luister na Bernie op Praag van 17 Februarie vanjaar (lees gerus) het ek dit onder meer só gestel:

    “Die werklike beheer berus die wêreld oor by groot kapitaal en dus by die handjievol oligarge aan die kop van die monster, met die beheer, uiteindelik, in die hande van die banke. Ons weet almal dat ongeveer 1% van die wêreld se bevolking soveel rykdom besit as die ander 99% altesaam. En soveel rykdom beteken natuurlik net een ding: onbeperkte mag.”

    Simon Johnson, voormalige ekonoom van die Internasionale Monetêre Fonds, stel dit in sy boek, 13 bankers (11/01/2011) dat Goldman Sachs en die ander groot banke se aktiwiteite so ineengestrengel geraak het met dié van regerings dat die VSA inderwaarheid ‘n oligargie geword het, waar politici deur groot finansiële ondernemings gekoop en betaal word. Hy sê voorts oor Europa:

    “What you have in Europe is a shared world-view among the policy elite and the bankers, a shared set of goals and mutual reinforcement of illusions.”

    Amerikaanse presidente, Republikeins en Demokraties, het veral ‘n besondere voorliefde daarvoor om voormalige amptenare van die bank Goldman Sachs in die Federale Reserwebank en ander senior posisies aan te stel van waar hulle die land se ekonomie kan manipuleer en hulle eie belange kan bevorder.

    Hierdie voormalige amptenare van Goldman Sachs en ander groot banke was onder meer in 2008 en daarna intiem betrokke by die program van die Amerikaanse regering om hierdie einste banke ten bedrae van miljarde dollar uit die verknorsing te help, met die belastings van gewone Amerikaners natuurlik, ‘n verknorsing wat die banke self doelbewus geskep het om daaruit munt te slaan. Groot gedeeltes van hierdie “reddingspakkette” aan Goldman Sachs is in 2009 as bonusse aan senior amptenare en aandeelhouers van die bank betaal – bonusse as vergoeding daarvoor dat hulle die wêreldekonomie byna op sy knieë gehad het.

    Daar is ‘n duidelike kruisbestuiwing tussen regerings en die bank Goldman Sachs ten spyte daarvan dat die bank sedert die ineenstorting van 1929 aan die wortel was van bykans elke ekonomiese krisis wat die Westerse wêreld getref het. Een van die bank se besondere prestasies was om voor die jaar 2000 te help om die toestand van Griekse staatsfinansies so te kamoefleer dat Griekeland tot die EU toegelaat is, iets wat andersins nooit moes gebeur het nie. En nog ‘n onlangse prestasie is die feit dat Goldman Sachs die sentrale rolspeler in die subprimaskandaal was wat tot die finansiële en ekonomiese krisis van 2008 gelei het.

    Dit is dus so dat geen samesweringsteorie nodig is om te verklaar hoe die nuwe wêreldorde inmekaarsit nie. Selfs ‘n oorsigtelike blik op die wisselwerking tussen die groot finansies en staatsregerings sal duidelik maak wie en wat die werklike mag agter die troon is… Daar is letterlik honderde voorbeelde in die VSA en Europa, maar kom ons kyk na ‘n paar gevalle, in geen bepaalde volgorde nie:

    José-Manuel Barroso, tot onlangs President van die Europese Kommissie, is pas deur Goldman Sachs aangestel om hulle “oor Europese sake te adviseer”. Selfs President Hollande het in sy onlangse nasionaledagtoespraak op 14 Julie die aanstelling van Barroso as “immoreel” bestempel.

    In Mei 2006 het pres Bush Henry Paulson, wat van 1966 tot 1992 verbonde was aan Goldman Sachs en uiteindelik besturende direkteur van die bank was, aangestel as minister van finansies. Paulson het gedurende sy ampsgtermyn konsekwent die belange van Goldman Sachs gedien, selfs bo die belange van die Amerikaanse volk.

    Robert Rubin, was van 1966 tot 1992 verbonde aan Goldman Sachs en was by sy uittrede hoofbestuurder van die bank. Ná ‘n loopbaan van 26 jaar by Goldman Sachs is hy deur pres Clinton aangestel as minister van finansies. Ook hy het ‘n sentrale rol gespeel in die subprimafiasko van 2008 wat uiteindelik die bank verryk het.

    Voordat Robert Zoellick opeenvolgend Amerikaanse onderminister van buitelandse sake, hoofuitvoerendebeampte van die Federale Reserwebank van New York en van 2007 tot 2012 president van die Wêreldbank was, het hy ‘n senior posisie beklee by … Goldman Sachs.

    Die Australiese eerste minister, Malcolm Turnbull, was van 1997 tot 2001 direkteur vir Australië van… Goldman Sachs.

    Die President van die Europese Sentrale Bank, Mario Draghi, was van 2002 tot 2005 visepresident vir Europa van …. Goldman Sachs.

    Die voormalige Italiaanse president, Romano Prodi, was in die negentigerjare senior adviseur van … Goldman Sachs

    Mario Monti, wat van 2011 tot 2013 Italiaanse eerste minister was, was voorheen adviseur van … Goldman Sachs.

    Verskeie Griekse ministers wat by die geknoeiery betrokke was om Griekse finansies bedrieglik te verdoesel ten einde EU-toelating te verkry, was voorheen werknemers van … Goldman Sachs.

    Mark Carney, goewerneur van die Bank van Engeland, die Britse sentrale bank, was tevore vir dertien jaar senior amptenaar van … Goldman Sachs.

    William C Dudley, voorsitter en hoofuitvoerendebeampte van die Federale Rewerwebank van New York is ‘n voormalige vennoot en hoofbestuurder van … Goldman Sachs

    Peter Sutherland word beskou as die vader van die mondialisme of globalisme (wêreld sonder grense). Hy is onder meer spesiale verteenwoordiger van die sekretaris-generaal van die VN oor internasionale migrasie. Hy is ‘n sterk voorstander van onbeperkte massa-immigrasie na Europa en is ook oortuig dat multikulturisme nie net onvermydelik is nie, maar ook wenslik. Hy is hy ook voormalige lid van die Europese Kommissie en stigter en sekretaris-generaal van die Wêreldhandelsorganisasie (1993 – 1995). Van 2005 tot 2015 was hy voorsitter van … Goldman Sachs Internasionaal.

    In 2010 is Antonio Borges deur die president van die Internasionale Monetêre Fonds, Dominique Strauss-Kahn, aangestel as direkteur van die Europese department van die Fonds. Dis nou voor Strauss-Kahn, wat waarskynlik president van Frankryk sou geword het sy naam alie gemaak het deur ‘n swart poetsvrou in ‘n hotelkamer in New York te molesteer. Nietemin, voor sy aanstelling in die IMF het Borges ‘n senior posisie beklee by … Goldman Sachs.

    So kan ons aangaan en aangaan. En dit is die storie van net een bank. Daar is nog veel meer banke om maar te begin met Rothschild: nog ‘n seekat waar dieselfde gedragspatrone vaardig is en nog meer politici betrokke is. En natuurlik, wat ons hier genoem het, is persone wat inderdaad senior posisies by Goldman Sachs beklee het. Daar is nog vele ander wat, hoewel hulle nie direk vir GS gewerk het nie, tog na die bank se pype dans.

    Nou kan ‘n mens wel vra waar kom die demokrasie in die prentjie, d.w.s regering deur die mense vir die mense, wanneer “verkose” verteenwoordigers konsekwent deur banke en ander groot finansiële instellings gekoop en betaal word? Die gewone mens dink hy stem vir iets of vir iemand terwyl hy weinig meer doen as om ‘n rubberstempel te plaas op ‘n kandidaat wat deur gekonkel agter die skerms aan hom opgedring word. Al wat die gewone kieser inderdaad kan beoordeel, is die kandidaat se haarstyl en die aantal kolletjies op sy das en in Suid-Afrika natuurlik … die kleur van sy vel.

    Die Europese Unie is so te sê volledig ‘n maaksel van bankiers vir bankiers en die ekonomiese en finansiële strukture van die EU is ten volle toegespits op die verryking van die banke, danksy natuurlik die teenwoordigheid van bankiers in alle EU-organismes. Een van die reëls van die EU is dat lidlande nie ‘n groter begrotingstekort mag hê as 3 % van hulle BNP nie. Wanneer dit wel gebeur, is Europese lande verplig om die tekort aan te vul met lenings van banke teen buitensporige rentekoerse natuurlik. Voorheen kon die Sentrale Banke van soewereine Europese state hulle tekorte rentevry aanvul, maar dit mag nou nie meer nie want Goldman Sachs en die ander banke wil dit om vanselfsprekende redes nie so hê nie. En wat die banke wil hê, dít doen die burokrate in Brussel.

    Tipies van die manier waarop die finansiële kragte agter die skerms in Europa die politieke toneel manipuleer en selfs bepaal wie eerste ministers en staatshoofde moet wees, is die geval Silvio Berlusconi. Mnr Berlusconi was altesaam vir nege jaar eerste minister van Italië. Op 16 November 2011 is hy, na ‘n politieke geknoei, as Eerste Minister afgesit sonder ‘n demokratiese verkiesing en sy opvolger deur die Italiaanse Staatspresident benoem weereens sonder ‘n verkiesing. Sy opvolger was Mnr Mario Monti ‘n voormalige konsultant van … Goldman Sachs.

    ‘n Voormalige Amerikaanse minister van finansies, mnr Tim Geithner beweer in ‘n onlangse boek Stress Test: Reflections on Financial Crises gepubliseer 5 Mei 2015 dat amptenare van die Europese Unie die Amerikaanse regering genader het met voorstelle van hoe om van Berlusconi, ‘n verkose politikus, ontslae te raak. “They wanted us to refuse to back IMF loans to Italy as long as he refused to go.”

    Die weiering van die IMF om ‘n lening te verstrek aan Italië terwyl mnr Berlusconi eerste minister was, het gevolg op ‘n soortgelyke weiering van ‘n lening aan Italië deur die Europese Sentrale Bank. Die presidentskap van die Europese Sentrale Bank was (en let mooi op die datums) vanaf 1 Nov 2011 in die hande van Mario Draghi, voormalige visevoorsitter van … Goldman Sachs.

    Wie het ‘n samesweringsteorie nodig?

  • Karel Combrinck: Gruwelikhede vir Allah

    Karel Combrinck: Gruwelikhede vir Allah

    Die afgryslike gebeure in Nice waar ‘n Moslembesetene met ‘n 20-ton-vragmotor tien kilometer ver deur ‘n skare gejaag het terwyl hulle na ‘n vuurwerkvertoning kyk, sal enige regskape mens sprakeloos laat. Dit lyk asof daar steeds meer vrae as antwoorde is. Ons het natuurlik in Suid-Afrika ook hierdie soort barbarisme deurgemaak en in sekere sin is ons nog steeds daaraan onderworpe. Want die plaasaanvalle is inderdaad terrorisme. Die selfone en draagbare radio’s wat in die proses gesteel word, is bloot bonusse op die koop toe. Die hoofdoel is om leed aan te doen. Die afgelope jare het ons veel meer mense verloor in plaasaanvalle as wat Frankryk in terroriste-aanslae verloor het sonder dat ‘n haan daarna kraai. Maar kom ons kyk na Moslemterrorisme aangesien dit vir die oomblik in die nuus is.

    Sedert 11 September met die aanslae in New York, om by daardie datum maar te begin, is daar min lande wat Moslemterrorisme vrygespring het. Dit sluit ook Moslemlande self in, want daar word meer gruweldade deur radikale in Moslemlande gepleeg as op enige ander plek.

    Die onderwerp van Moslemfanatisme is ‘n omvangryke en komplekse aangeleentheid wat met moeite in so ‘n kort artikel hanteer kan word. Dis egter ‘n lewensbelangrike onderwerp wat vir die ganse mensdom daagliks van groter belang word en daarom probeer ons maar.

    Die eerste probleem waarvoor ‘n Westerse waarnemer te staan kom, is dat die wêreldbeskouing van die Moslem nie noodwendig vatbaar is vir tradisionele Westerse rasionaliteit en logika nie. Ons verstaan nie die eienaardige manier waarop hulle godsdiens, ideologie, die reg en politiek vermeng nie, ons verstaan nie die breinlose geweld wat die meer radikale onder hulle op religieuse gronde regverdig nie, dikwels selfs teen ander Moslems en ons verstaan nie waarom vroue in ‘n minderwarige posisie vasgeknel word nie, meesal sonder die minimum van menseregte.

    Vir lesers wat mag belangstel, plaas ons ‘n nota oor die samestelling van die Moslemwêreld aan die einde. (Nota 1)

    Vir ons as Westerlinge is dit vreemd om ‘n godsdiens tee te kom wat so te sê volledig op haat en wraaksugtigheid gebaseer is – haat vir die Westerse kultuur, haat vir mekaar, haat vir «ongelowiges», (kaffir of kouffar), ongelowiges synde almal wat nie die Moslemgeloof aanhang nie. Ons as Westerlinge se blaadjie is natuurlik ook nie van die skoonste nie, maar sedert ‘n tweehonderd jaar of wat maak ons darem nie meer mekaar dood direk in die naam van Christus nie.

    Ons doen dit wel in die naam van imperialisme of demokrasie of politieke ideologie wat in sekere sin ook religiëe is.

    Dit bring ons dan by godsdiens en geweld. Waarom lyk die Moslemgeloof by die dag meer na ‘n geweldsgodsiens?

    Soos in Nota 2 aangedui word, is die die Ou Testament as’t ware in die Moslemgeloof geïnkorporeer. Nou is dit so dat die Ou Testament van hoek tot kant besaai is met gruwelikhede van allerlei aard met geweld op bykans elke bladsy (stenigings, tentpen deur die kop, ens.) om van hoerery, veediefstal, verkragtings, bloedskande en vele ander onhebbelikhede nie te praat nie. Iemand wat sy handelinge rig op die Ou Testament as ‘n soort morele kode, moet noodwendig waansinnig wees of word. In die ou Testament gee «God» byvoorbeeld opdrag om die vyande van die volk van Israel «met die banvloek te tref». Dit beteken man en vrou en kind en dier moes vermoor en vernietig word. In 1 Samuel 18:27 verskyn die sjarmante brokkie dat Dawid opdrag gegee het aan sy manskappe om 200 Filistyne se voorhuide vir hom te bring wat hy aan Saul kon aanbied as betaling vir die vrou Migal. In sy boek «The God Delusion», beskryf Richard Dawkins die God van die Ou Testament as «a vindictive, bloodthirsty ethnic cleanser» . Hoef ‘n mens veel verder te soek vir ‘n ideologiese en religieuse grondslag vir die manier waarop Moslemekstremiste «ongelowiges» met ‘n vorm van banvloek tref ? Daar is in die Koran 109 Soerate (verse) wat opdrag gee tot geweldpleging teen «ongelowiges». Aan die ander kant het dit weinig sin om die Koran te fynkam vir aanduidings van aanmoediging tot geweld, terwyl die Ou Testament daarvan vol lê.

    ‘n Paar verdere opmerkings:

    Die terroriste-aanslag in Nice het plaasgevind terwyl ‘n noodtoestand in Frankryk van krag is wat net weer die nutteloosheid van «noodtoestande» beklemtoon.

    Weereens het die geheime dienste en veiligheidsdienste gefaal daarin om die aanslag te voorsien en af te weer.

    Die aanslag was die werk van die soort persoon wat in Frankryk bekend staan as “‘n Fransman van Tunisiese afkoms”. Daar is letterlik miljoene sulke “Franse” van Arabiese of ander Moslemafkoms in Frankryk, waarvan enigeen ‘n potensiële terroris is.

    Die Franse is baie lief daarvoor om met trots te verkondig dat die Moslemgeloof die “tweede grootste godsdiens in Frankryk” is. Die belangrike verskil is dat terwyl die Moslems meesal toegewyd en nougeset is, daar van die “grootste” godsdiens in Frankryk, naamlik die Christelike geloof, weinig sprake meer is.

    Frankryk het geen landsgrense wat hulle kan bewaak en kontroleer nie en potensiële terroriste kan min of meer na willekeur saam met die vloedgolf Moslem-“vlugtelinge” die land binnestroom. Inderdaad bestaan daar geen grense tussen Europese lande hoegenaamd meer nie en die buitegrense word ten swakste beheer. Kyk bv die artikel Meer as tweemiljoen stroom Duitsland binne (Praag 15 Julie).

    So te sê elke terroris wat ‘n aanval in Europa uitvoer, is aan die geheime dienste en veiligheidsmagte bekend, maar weens politieke sensitiwiteite word net niks daaraan gedoen nie. Selfs in ‘n noodtoestand! So die een wat ‘n bom in ‘n nagklub van Parys gestel het, was wel deeglik aan die polisie bekend en so ook sy bewegings. Hy het herhaaldelik oor en weer die grens oorgesteek sonder enige kontrole. Met sy laaste binnekoms voor die aanval het hy met sy wapens en al in ‘n trein vanaf België deur Frankryk gereis.

    België, waarskynlik weens sy geografiese ligging, maar ook te wyte aan die matelose laksheid en lamsakkigheid van sy politici is tans die senusentrum van terrorisme in Europa Dit is nou bekend dat duisende Moslemfanatici uit België vertrek om vir die Islamitiese Staat in Sirië te gaan veg., d.w.s. potensiële terroriste wat in die hart van Europa woon. Dat mev Merkel bv nog meer Moslems Europa wil binnebring, laat ‘n mens noodwendig saamstem met mnr Trump dat sy stapelgek moet wees. Inderdaad is daar opsigte waarin die Westerse politieke klas net so min vatbaar is vir rasionaliteit soos die Moslems.

    En natuurlik het hierdie aanslag, soos genoem, plaasgevind terwyl ‘n noodtoestand van krag is, asof die afkondiging van ‘n noodtoestand, sonder die politieke wil om tande daaraan te gee, op sigself genoeg is om terrorisme af te weer.

    Die oorsprong van die stryd tussen Islam en die Christendom word uiteraard teruggevoer na die profeet Mohammed en die leerstellings soos vervat in die Koran. Uit die staanspoor was die Moslemgeloof onder leiding van Mohammed aggressief en militant en teen 620 het hulle reeds die hele Arabiese skiereiland militêr onderwerp. Mohammed het in 632 gesterf, maar sy uitbreidingstrategie is deur sy opvolgers voortgesit totdat die Moslemgeloof teen die einde van die 7e eeu gestrek het van die Atlantiese Oseaan tot in Indië, ‘n gebied van 15-miljoen vierkante kilometer! Met die uitsondering van Spanje, wat ná agthonderd jaar daarin geslaag het om die Moslemjuk af te werp, het hierdie besette lande almal Moslem gebly.

    Die grootste twisappel vir baie eeue tussen die Moslems en die Christenbeskawing (ook maar net met tussenposes beskaafd), was die posisie van die heilige stad Jerusalem wat ook in die Arabiese Moslemryk geval het. Vanaf 1096 tot 1291 het konings, ridderordes en pouse agt sogenaamde kruistogte na die Heilige Land onderneem om dit te bevry van wat hulle genoem het, die Sarasene. Die ongeluk is dat hierdie kruistogte snel ontaard het in strooptogte waartydens na hartelus gemoor en geroof en verbrand en verkrag is, wat nou nie juis die harte van die Moslemwêreld gesteel het nie. Een kruistog is selfs onderneem teen die Kathare of Albigensers wie se beginsels veel meer Christelik was as dié van die amptelike kerk. Oor die bloederige geskiedenis van die Christelike kerk het ons reeds elders die een en ander gesê…

    Een van die regstreekse uitvloeisels van die kruisvaarte was dat Konstantinopel dermate verswak was dat die Turke (Moslems) geen moeite gehad het om die stad te oorrompel nie en tesame daarmee goot gedeeltes van ‘n eeue oue Christenbeskawing. Die teenwoordigheid en invloed van die kruisvaarders het finaal tot ‘n einde gekom met die val van die kasteel St Jean d’Acre in Mei 1291.

    Ná 1291 was daar geen verdere noemenswaardige Westerse teenwoordigheid in die Midde-Ooste, insluitend Israel, nie tot die begin van imperialistiese gekonkel wat gedurende die Eerste Wêredloorlog begin het en uitgeloop het op die beroemde of berugte Balfour-deklarasie van 2 November 1917. Die Balfour-deklarasie was ‘n brief van die Britse minister van buitelandse sake, Lord Balfour, gerig aan Walter Rothschild, bankier en leier van die Joodse gemeenskap in Brittanje.

    Die brief het gelui :

    “His Majesty’s government view with favour the establishment in Palestine of a national home for the Jewish people, and will use their best endeavours to facilitate the achievement of this object….”

    Hierdie verklaring het die saad gesaai vir wat sedertdien die hoofbron is van die Moslemwêreld se wrok jeens die Westerse wêreld. Hierdie vyandiggesindheid word ook van nuuts af aangeblaas telkens wanneer ‘n nuutverkose Amerikaanse president in sy eerste toespraak «onvoorwaardelike steun» aan Israel toesê. Die eensydige simpatie van die Westerse wêreld teenoor Israel is dus ‘n faktor wat in hierdie verband nooit onderskat moet word nie.

    George W. Bush en die Saoedi-kroonprins
    George W. Bush en die Saoedi-kroonprins

    Maar daar is ook faktore wat nader aan ons tyd lê. Die destabilisering van die hele Midde-Ooste deur Amerika, Engeland en ander Westerse lakeie het die weg gebaan vir Moslemterrorisme regdeur die gebied en terseldertyd regstreeks die dood veroorsaak van tienduisende mense, mans, vroue en kinders in Libië, Irak en Sirie, ‘n proses wat trouens met die ondermyning van die Sjah van Iran al begin het. Hierdie aanvalle van Westerse lande kan vanuit ‘n sekere perspektief ook as terreurdade beskryf word. Mnr Tony Blair is trouens juis nou in die spervuur in Engeland oor sy aandeel in die ongeregverdigde en illegitieme inval in Irak. In sy verweer sê mnr Blair dat dit verkeerd was om die aanval te loods, maar dat hy dit weer sal doen. Rasioneel?

    Terselfdertyd is die Amerikaners diep in die bed met die weersinswekkende regime in Saoedi-Arabië ten spyte van sterk aanduidings dat Saoedi-Arabië terrorisme wêreldwyd steun en moontlik betrokke was by die 11 September-aanvalle.

    pastedImage
    George W Bush verwelkom die kroonprins van Saoedi-Arabië «Southern style» tydens ‘n staatsbesoek aan die VSA.

    Om ‘n gevolgtrekking te probeer waag uit al hierdie faktore en elemente is bykans onbegonne.

    Kom ons stel dit so:

    In Islam is politiek, ideologie, die reg en die godsdiens onafskeidbaar van mekaar. Voorts is daar ‘n onmiskenbare verband tussen die Moslemgodsdiens, fanatisme en geweld. Dis duidelik dat alle Moslems nie ewe radikaal en fanaties is nie, maar dis ook duidelik dat min of meer alle Moslems in mindere of meerdere mate simpatiek staan teenoor pogings om die oorhand oor die ongelowiges en wangeskapenes te kry en Islam as ‘n politieke mag te bevorder. Die harde kern van Moslemradikalisme verskuif voortdurend van een wêrelddeel na ‘n ander, maar bevind hom tans in Sirië by die Islamitiese Staat of Daesh. Dit gaan hier om ‘n wêreldstryd wat eenvoudig nie vanself sal weggaan nie en trouens toenemend in felheid gaan toeneem. Vir regerings om bv ‘n noodtoestand af te kondig en dan weer te beëindig en dan weer af te kondig is die toppunt van absurditeit en getuig van die soort lamlendigheid wat die Islamitiese Staat meedoënloos uitbuit. Die taak van Moslemektremisme word vergemaklik deur die onkonsekwentheid van Westerse politici, hulle volstrekte weiering om die bedreiging te sien as Islamities geïnspireerd en hulle onbesonne immigrasiebeleid. En ten slotte is dit so en sal dit waarskynlik so bly dat Islam en die Westerse lewenswyse fundamenteel onversoenbaar is.

    Nota 1

    Die Moslemwêreld bestaan uit ‘n menigte faksies, sektes, verdelings, stamme. Tot betreklik onlangs is die voetstuk van die Moslemgeloof, nl die Arabiere, geregeer deur ‘n duisternis Emirs en Kalifas en prinse en koninkies van allerlei aard. Die huidige grense van die Arabiese wêreld is kunsmatig getrek deur die Franse en die Engelse, soos ook in baie ander wêrelddele, insluitend Afrika gebeur het. Die grense van Arabiese lande omsluit dus dikwels groepe mense wat met mekaar weinig in gemeen het, en trouens mekaar dodelik vyandiggesind is. Kyk maar Sirië, of Afghanistan of Irak of Libië.

    Die vernaamste verdeling is dié tussen die Soenniete en die Sjiïete wat dateer van kort na die dood van Mohammed. Ongeveer 85% van die wêreld se Moslems is Soenniete. Die grootste deel van Noord-Afrika (die Maghreb) behoort tot die Soenniete en so ook Egipte, Saoedi-Arabië, Jordanië, Sirië, Afghanistan, Pakistan, Indonesië, ens. Die Sjiïete vorm die meerderheid in Iran, Libanon, Irak, Jemen en Bahrein, en natuurlik, Soenniete en Sjiïete haat mekaar met hart en siel.

    Maar daar is ook nog ander subgroeperinge waarvan die belangrikste:

    Die Wahabiete, ‘n ortodokse politiek-religieuse organisasie wat die mag agter die troon in Saoedi-Arabië uitmaak. Daar word wyd aangeneem dat die Wahabisme ‘n skepping is van die Britse geheimediens, wat daarop gemik was om die olieryke Arabiese skiereiland te beheer en wat dateer uit die Eerste Wêreldoolog toe T.E. Lawrence (van Lawrence of Arabia-faam) die strydende vorste van Saoedi-Arabië teen die Turkse besetters saamgesnoer en gemobiliseer het. (Lawrence was ‘n Britse geheime agent).

    Nog ‘n belangrike fundamentalistiese politiek-religieuse sekte is die Salafiste wat in Aghanistan ontstaan het. Die Islamitiese Staat of Daech in Sirië is’n ekstremistiese faksie van die Salafiste.

    Die Moslembroederskap: ‘n Soortgelyke organisasie in Egipte. Die afgesette Egiptiese President Mohamed Morsi was ‘n Moslembroeder.

    Maar daar is nog vele, vele meer: Die Soeffiste, die Bahas, die Droese, die Khariïete, ens, ens, ens (na beraming is daar 74 sulke sektes) en almal het die een of ander rede om die ander te haat. Vandaar dan die geweldpleging van Moslem teenoor Moslem wat so algemeen voorkom en waarvoor daar soms met moeite verklarings te vind is.

    Nota 2

    Islam is ‘n monoteïstiese geloof waar alle oppermag toegesê word aan ‘n een enige God (Allah) en sy laaste profeet is Mohammed, aan wie Hy Homself openbaar het deur die tussenkoms van die Engel Gabriël (Gibril) wat die woorde van die Koran aan hom gedikteer het.

    ‘n Paar opmerkings hieroor: Die bestaan van Jesus word nie in Islam ontken nie. Talle verse van die Koran (Soerate genoem) verwys na Jesus, maar niks word gesê oor sy leringe nie en boweal niks oor die liefdesgebod nie. Die Godheid van Jesus word ontken, hoewel gesê word dat hy deur die tussenkoms van die Heilige Gees uit die maagd, Maryam, gebore is. Van die Soerate wat op Christus betrekking het, lui:

    Jesus is versterk deur die Heilige Gees.

    Allah het hom aan Jesus geopenbaar.

    Jesus het in die liggaam na die hemel opgevaar.

    Jesus se kruisiging word ontken.

    Jesus is bloot ‘n boodskapper van Allah.

    Jesus het wonderwerke verrig.

    Jesus het nie verlang dat hy of Maria aanbid moet word nie.

    Allah het die Evangelie aan Jesus openbaar.

    Vervloek is hy wat sê Jesus is die seun van God.

    Hoewel die Moslems glo dat die finale woord oor die wil van God deur die engel Gabriël aan Mohammed gedikteer is, is hulle geloof so te sê volledig gegrond op die Joodse Ou Testament. Die Ou Testament word nie woordeliks in die Koran gesiteer nie. Daar word eenvoudig aangeneem dat Moslemgelowiges met die Ou Testament vertroud is. Die Moslem en Joodse geloof het dus so te sê identiese grondslae, vreemd soos dit mag klink. Mohammed is die laaste en beslissende profeet in ‘n lang reeks profete wat darem Christus ook insluit.

    Volgens die Encyclopedia of Islam leer die Moslemgeloof dat God die Heilige Waarheid deur ‘n reeks profete in die Hebreeuse Bybel geopenbaar het, onder meer Adam, Noag, Abraham, Moses en Dawid. Die profete het hierdie openbarings in heilige geskrifte neergelê. Die Koran verwys na die Hebreeuse Bybel as die Suhuf Ibrahim (perkamentrolle van Abraham), Suhuf Musa (geskrifte van Moses, ens). Die Moslems glo egter dat hierdie ou geskrifte gedeeltelik foutief, onvolledig of selfs deur onsuiwer motiewe van rabbi’s, vertalers, ens., gekorrupteer is en dat God hierdie gebreke in sy openbaring aan Mohammed reggestel het.

    Die Allah van die Moslems is gewoon die Joodse JHWH of Jahweh wat in die Christelike tradisie vervorm is tot Jehowa. Meer as vyfhonderd jaar voor Mohammed het die oorgrote meerderheid Jode en Christene in Arabiese lande na God verwys as Allah. Ook die geskiedenis van die Arabiere is identities aan dié van die Jode en so is Abraham (Ibrahim) hulle gemeenskaplike aartsvader en beskou hulle hulself as die afstammelinge van Ismael, die kind wat Abraham gehad het by die diensmeisie Hagar.

    Talle daaglikse Moslemgebruike het ‘n eweknie in die Joodse tradisie. Halal is die ekwivalent van die Joodse kosjer, Moslems en Jode beoefen beide die besnydenis, beide eet geen varkvleis en skulpvisse nie, beide eerbiedig ‘n menigte reëls, wette, rituele, feeste, gebiedinge en verbiedinge.

  • Karel Combrinck: ‘n Nare nadraai vir Tibhirine

    Karel Combrinck: ‘n Nare nadraai vir Tibhirine

    Die verhaal van die monnike van Tibhirine staan in die teken van die soort politiek korrekte geveinsdheid wat as’t ware ons daaglikse brood geword het.

    ‘n Onbekende korrespondent van Praag het my pas weer aandagtig gemaak op die geskiedenis van die monnike en wat daarmee verband hou. Natuurlik was ek, soos seker baie van ons, reeds in ‘n mate met die gebeure bekend danksy die rolprent «Van mense en gode» van die regisseur Xavier Beauvois wat in 2010 verskyn het.

    Die geskiedenis van die klooster by Tibhirine in Noord-Algerië gaan terug tot die jaar 1938 toe ‘n aantal Cistersynse monnike besluit het om ‘n klooster, die Notre dame de l’Atlas (Onse Dame van die Atlasgebergte) daar te vestig. Oor die jare het talle monnike in die klooster gaan woon ten einde die plaaslike bevolking daar van hulp en diens te wees.

    Die geskiedenis van die klooster kom, vir die doeleindes van ons verhaal, eers teen die middelvyftigerjare met die Algerynse onafhanklikheidsoorlog en die gepaardgaande binnelandse onrus onder die soeklig. As gevolg van wydverspreide geweldpleging van allerlei aard het die veiligheid van die monnike en die voortbestaan van hulle klooster toenemend onder druk gekom.

    Tot en met die ontvoering van die sewe monnike in 1969 (d.w.s. vanjaar 47 jaar gelede) is talle mense wat in Christelike instansies in Algerië werksaam was, in aanvalle van ‘n terroristiese aard vermoor en telkens het die monnike van Tibhirine ook voor die besluit te staan gekom of hulle moes aanbly of padgee.

    Keer op keer het hulle besluit om te bly en hulle werk voort te sit, maar die beslissende oomblik het gekom in 1962 toe Algerië uiteindelik van Frankryk onafhanklik geword het. Na intense sielewroeging, het die meerderheid van die monnike by stemming besluit dat hulle sou aanbly al moes hulle dan hulle lewens inboet. In 1969 het hulle inderdaad vir hulle besluit met hulle lewens betaal.

    Dit is nie die oogmerk van hierdie artikel om te probeer oordeel of hulle besluit reg of verkeerd was nie. Feit is dat hulle oortuig was van hulle roeping en plig en dat hulle bereid was om ter wille daarvan te sterf.

    Die dood van die monnike was nog nie die einde van hulle verhaal nie. Hulle wedervaringe was al erg genoeg, maar daar was ook nog ‘n nadraai. Dit bring ons dan by wat ons kan noem, die nare nadraai.

    Sommige van die monnike het voor hulle vertrek na die Tibhirine-klooster in die Atlasgebergte in ‘n buurt (La Guillotière) van die stad Lyon gewoon en gewerk. Een van hulle het hom as geneesheer aan die universiteit van Lyon bekwaam. Hierdie feite het die kerkowerhede van Lyon laat besluit om ná die moord op die monnike ‘n groep van sewe standbeelde (deur die beeldhouer Anne Deltour) op ‘n openbare plein in die buurt La Guillotière te plaas ter herinnering aan die monnike wat voor hul vertrek na Tibhirine daar gewoon het.

    Heel gou was die aangeleentheid in politiek korrekte walglikheid gehul. Die buurt la Guillotière is naamlik geleë in ‘n gebied met ‘n groot Algerynse bevolking en daar moes natuurlik ten alle koste en in belang van politieke korrektheid verhoed word dat die Algeryne se “gevoelens” seergemaak word. Vergeet maar van die gevoelens van Christene wat reeds sedert die tweede eeu in Lyon teenwoordig is.

    Spoedig was almal op die politiek korrekte wa: Die kerk, die burgemeester, die Algerynse Konsulaat, noem maar op.

    Die gevolg was dat die standbeelde van plek na plek geskuif is totdat dit uiteindelik in ‘n kerkkompleks buite sig van die algemene publiek beland het waar dit aan niemand en bowenal nie aan Moslem immigrante aanstoot kon gee nie. In ‘n stadium is die “probleem” van die staanplek vir die beelde oor en weer verwys van die burgemeester na die kardinaal en weer terug, so eg op die ou Kajafas-na-Pilatus-patroon.

    Onder die redes wat vir die verskuiwings aangevoer is, was huigelagtighede soos dat daar ‘n gevaar was dat die beelde onthoof sou word soos met die monnikke gebeur het. Die burgemeester het aangevoer dat by een van die posisies waar die beelde geplaas moes word, dit skade sou aanrig aan die bome op die perseel.

    Die “Christengemeenskap” het ook geen beswaar aangeteken oor die verskuiwing van die beeldegroep nie ten einde hulle Moslembroers nie te ontstig nie. Die Biskop van Oran in Algerië het die kroon gespan met die standpunt dat die plasing van die beelde as ‘n “provokasie” deur die Algerynse owerheid gesien sou word. In die jongste poging om die beelde gevestig te kry, is aangevoer dat die datum sou bots met die Algerynse onanfhanklikheidsvierings!

    Die groot ironie in die aangeleentheid is dat die monnikke, met groot agting, dankbaarheid en liefde bejeën is deur die Algerynse gemeenskap van Tibhirine waaronder hulle gewerk het. Die soort werk wat hulle gedoen het, was meesal gerig op die gesondheidswelsyn van die gemeenskap, maar hulle het ook gehelp met landbou en voedselproduksie. Daar was geen doelbewuste poging van die monnikke om Moslems na die Christelike geloof oor te haal nie (asof dit ‘n sonde sou wees) en die mediese en ander hulp is sonder aansien des persoons aan alle lede van die gemeenskap, insluitend die verskillende strydende groepe, verleen.

    Nog ‘n wrange ironie is dat geen Christelike bouwerk of ander sigbare teken van Christelike teenwoordigheid in Moslemlande geduld word nie. Die klooster by Tibhirine was ‘n soort uitsondering aangesien dit voor die onafhanklikheid van Algerië reeds bestaan het. Daarenteen staan daar tien moskees in Lyon, benewens ‘n menigte ander Moslem-instellings. ‘n Salafistiese moskee staan trouens ‘n klipgooi van die plek waar die beelde in La Guillotière opgerig sou word. Volgens statistieke was daar in 2012 ‘n totaal van 2 449 moskees in Frankryk en daar word nou beplan om die getal te verdubbel. Desnieteenstaande word die oprigting van sewe beelde van Christenmartelare as ‘n “provokasie” beskou!

    Die moord op die monnikke is nooit beslissend opgeklaar nie. Aanvanklik is gemeen dat dit die werk was van ‘n Moslem-ekstremistegroep, maar mettertyd het ‘n vermoede ontstaan dat die Algerynse geheimediens betrokke was. (Waar daar iets onderduims en smerigs iewers in die wêreld gebeur, is daar altyd ‘n goeie kans dat ‘n geheimediens betrokke is). Een van die redes waarom daar vermoed word dat die Algerynse geheimediens betrokke was, is die feit dat die Algerynse owerhede sedert die moord alle pogings om die aangeleentheid te ondersoek, stelselmatig ondergrawe en bemoeilik. Die aanleiding tot die moord was waarskynlik juis dat die monnike hulp aan almal verleen het, dus asook aan faksies waarmee die Algerynse regering oorhoops was.

    In die nag van 27 Maart 1969 daag ‘n geheimsinnige groep gewapendes by die klooster by Tibhirine op en begin die monnike aan te keer. Twee van hulle slaag daarin om te ontsnap, maar sewe ander word afgemarsjeer die berge in en is nooit weer lewend gesien nie. Op 30 Mei word hulle liggaamlose koppe langs ‘n pad in Algerië gevind.

    ‘n Meer skrille kontras as dié tussen die standvastigheid en moed van die monnike van Tibhirine wat hulle lewens ter wille van hulle geloofsoortuigings op die spel geplaas het en die lafhartige ruggraatloosheid van die stadsvaders van Lyon, wat hulle doodskrik vir ‘n Algerynse konsul, is moeilik voor te stel.

    Aan die onbekende vriend wat my attent gemaak het op die twisgeskil oor die beelde het ek min of meer soos volg geantwoord :

    «Ek het onlangs weer die rolprent, Van mense en gode gesien en is opnuut diep ontroer deur die suiwer skoonheid en opregte menslikheid daarvan. Dit is onvoorstelbaar dat iemand die geringe eerbetuiging wat die beelde moes bied aan hierdie edel en eenvoudige wesens van hulle wil weerhou. Hoe die oprigting van sewe beelde die Algerynse bevolking kon affronteer, is onverstaanbaar in die lig daarvan dat hierdie monnike deur die Algerynse gemeenskap aan wie hulle naastediens gelewer het, nie net aanvaar is nie, maar met liefde bejeën is. Op ‘n tydstip dat alles wat Frankryk in die verlede verkeerd sou gedoen het, daagliks in herinnering geroep word, hoop ons dat hierdie ware skande vir altyd op die kollektiewe geheue van die Franse gegrafeer sal bly.»

    Lesers mag vra wat dit alles met ons te make het. Wat dit met ons te make het, is dat dit deel is van die groot skema om die wit ras en die Westerse kultuur en godsdiens van die aardbol te verwyder. Ons in Suid-Afrika is nie die enigste wat hieraan blootgestel is nie. Dat die Westerse mens so fanaties aan hierdie selfvernietigingsveltog meedoen, soos die verhaal van die monnike van Tibhrine treffend illustreer, bly steeds ‘n raaisel waarop ons geen afdoende antwoord het nie. Een verklaring is dat die Franse bv. groot geld verdien uit wapenverkope, veral aan Moslemlande en dus niks wil doen wat die Moslemlande mag ontstel nie. Maar meer nog is dit miskien omdat ons beskawing as geheel oud en moeg en dekadent geword het – ‘n ou sterwende beskawing wat in sy doodsnikke darem vir oulaas nog ‘n bietjie wins wil maak.

  • Karel Combrinck: Britse onttrekking geen verlies vir Europa

    Karel Combrinck: Britse onttrekking geen verlies vir Europa

    Die besluit van die Britse volk om hulle land uit die Europese Unie te onttrek is, saam met die val van die Berlynse muur, sekerlik die belangrikste politieke gebeurtenis in die Westerse wêreld sedert die tweede wêreldoorlog.

    Die goeie nuus is dat daar vir die eerste keer in sewentig jaar ‘n betekenisvolle, selfs beslissende bres geslaan is teen die Nuwe Wêreldorde wat sedert die tweede WO volksidentiteite stelselmatig onderdruk het, grense probeer uitwis het en nasionale soewereiniteit ondermyn het, alles ten bate van ‘n finansiële en burokratiese oligargie wat vir die wil van die mense en dus vir werklike demokrasie geen flenter omgee nie. Dis eienaardig dat die deurbraak sou kom van die Engelse van wie ‘n mens die teendeel sou kon verwag. Die stempatroon toon egter duidelik dat dié wat gestem het om in die Europese Unie te bly, hoofsaaklik woonagtig is in die groot finansiële sentra in en rondom Londen, terwyl die plattelandse gebiede oorwegend ten gunste van wegbreek gestem het. Dis ‘n patroon wat in die komende maande ook op die Vasteland gevolg gaan word..

    Die Europese Unie het in 1957 tot stand gekom met die ondertekening van die Verdrag van Rome deur (Wes)-Duitsland, Frankryk, België, Nederland, Luxemburg en Italië. Ses lande dus met ‘n sewende lid, Brittanje, wat in 1973 toegetree het.

    Die Franse President, genl. De Gaulle, het die toetrede van Brittanje tot die Unie jare lank teengestaan en selfs sy veto meer as een keer gebruik om Britse toetrede te verhoed. Sy motivering het daarop neergekom dat Britse politieke en finansiële instellings, tradisionele handelspatrone en verbintenisse nie met dié van die Europese vasteland versoenbaar was nie. Die Engelse het van die begin af eintlik ook maar langtand aan lidmaatskap van die EU gebyt en hulle deelname was deurgaans halfhartig en louwarm. Die Engelse het nou uiteindelik ingesien en toegegee dat genl De Gaulle uit die staanspoor reg was: hulle plek is nie in Europa nie.

    Nogtans is die besluit van Brittanje, die tweede grootste ekonomie in Europa en vyfde in die wêreld, ‘n genadelose slag vir die EU. Ekonomies sal die Britse uittrede verreikende gevolge hê, maar die grootste verlies vir die EU is egter die politieke implikasies. Die voortbestaan van die Europese Unie is oral onder druk met groot dele van hulle bevolkings wat die Europese Unie net nie meer aanvaarbaar vind nie. In 2005 het beide die Franse en Nederlandse bevolkings oortuigend téén aanvaarding van die Europese grondwet gestem. In ‘n sin het hierdie volkstemmings reeds gedui op die begeerte om nie lid van die Europese Unie te wees nie. Die volkswil is egter nie deur die regerings van die onderskeie lande eerbiedig nie, wat ‘n ernstige vergryp teen die demokrasie was, waarvoor die Franse en Nederlanders hulle regerings nie vergewe het nie. Dit is dus duidelik dat die Europese Unie geruime tyd reeds op wankelmoedige bene staan en dat Brittanje uit die staanspoor die Achilleshiel was.

    Die gedagte van ‘n Europese unie is gebore uit die ontsaglike lewensverlies en materiële skade van die twee wêreldoorloë. Die hoofoogmerk was om toekomstige konflikte te voorkom deur die Europese lande, vyande van gister, sover as moontlik ekonomies en polities saam te snoer om sodoende oorlog eintlik onmoontlik te maak. Dit was ‘n lofwaardige oogmerk, maar in die proses is egter onherstelbare foute gemaak.

    Waar die Europese Unie aanvanklik uit ses en later, met die toetrede van Brittanje, uit sewe lidlande bestaan het, het dit mettertyd aangegroei tot 28 lidstate. Dit beteken dat terwyl die Unie oorspronklik bestaan het uit lande wat nagenoeg dieselfde ekomiese peil van ontwikkeling en die dieselfde kulturele waardes gehad het, dit ontwikkel het tot ‘n roesemoes van lande wat in al hierdie opsigte uitlopend en selfs onversoenbaar was.

    Maar daar was nog foute. Van die bedoeling om van die Europese Unie ‘n hegte eenheid te maak wat op ekonomiese en politieke gebied ‘n magsblok kon uitmaak vergelykbaar met die VSA en die voormalige Sowjetunie het min gekom. In stede daavan het die Europese Unie ontwikkel in ‘n klub wat vir groot finansiële instellings, veral banke en ander rykes en superrykes ‘n geleentheid geskep het om nog meer geld te maak. Die Europese politieke klas het nooit daarin geslaag om van die EU ‘n bolwerk te maak met ‘n eie gesamentlike buitelandse beleid en verdedigingstelsel nie. Inteendeel het Europa, veral na die uittrede van genl De Gaulle net nog meer aan die rokspante van die VSA verknog geraak, waaronder lidmaatskap van die Noord-Atlantiese Verdragsorganissie, iets wat genl De Gaulle met hand en tand beveg het. Die gevolg is dat Europa vandag bloot ‘n verlengstuk van Amerikaanse ekonomiese, militêre en politieke belange is. ‘n Voorbeeld is die totaal kunsmatige en aangestigte vyandskap van Europese lande teenoor hulle natuurlike bondgenoot, Rusland, ten einde die Amerikaners ter wille te wees.

    Meningsopnames dui nou daarop dat die bevolkings van ‘n halfdosyn Europese lande ten gunste is van referendums met die oogmerk om die Europese laer te verlaat. Kortom, staan ons op die vooraand van die ineenstorting van die EU. In ‘n situasie waar die wêreldekonomie weens die vraatsugtigheid van die geldmagnate reeds in ‘n haglike toestand verkeer, kan ‘n ineenstorting van die Unie rampspoedige gevolge hê. Dis egter ‘n prys wat volkere skynbaar bereid is om te betaal vir vryheid en selfbeskikking. Mag die nuwe lente van vryheid en nasionalisme ook na ons oorspoel.

    Die ernstigste klag teen die Europese Unie is egter die ondermyning van indiwiduele lidlande se reg om op demokratiese wyse oor hulle eie lot te kan beskik. Talle Europese lande vra hulleself die vraag af watter sin dit het om nasionale verkiesings te hou en dan regeer te word deur gesigloses in Brussel wat deur niemand verkies is nie. Die sogenaamd verkose regerings van indiwiduele lidlande dien weinig doel meer as om rubberstempels te wees vir besluite, opdragte en dekrete van die Brusselse burokrate.

    Die EU het net nooit ontwikkel in ‘n instansie wat die openbare verbeelding aangegryp het of wat daarin kon slaag om die hart en hande en lojaliteite van die mense te wen en te inspireer nie. Die enigste beskrywing van die EU waaraan ‘n mens kan dink, is ‘n siellose klub van burokrate en bankiers.

    Onder die eindelose lys moontlike gevolge van Britse onttrekking is die interessante situasie van Skotland. Lesers sal onthou dat die Skotte nie te lank gelede nie ‘n referendum gehou het oor die vraag of hulle nog deel van die Verenigde Koninkryk wil wees en dat hulle ja gestem het. Nou is die eienaardige posisie dat die Skotte binne die VK is, maar nie die Europese Unie wil verlaat nie. Is dit ‘n geval van jou brood aan albei kante gebotter te wil hê? Soortgelyk is die situasie in Noord-Ierland wat ook deel is van die VK, maar binne die EU wil bly en ten einde dit te bewerkstellig, by Ierland wil aansluit. Nog ‘n interessantheid is dat die Spanjaarde begin geluide maak dat hulle Gibraltar binne die EU wil hou, dws onafhanklik van Brittanje aan wie Gibraltar meer as tweehonderd jaar behoort.

    Die teenwoordigheid van Brittanje in die EU was nooit sonder sy absurde momente ook nie, meesal voorspruitend uit ingebore Engelse opportunisme. As agterlike en onproduktiewe landbouland is Engeland nogtans geregtig op reuselandbousubsidies van die Europese Unie. Hiervan kry die Queen as grootste grondeienaar in Brittanje die leeue-aandeel. «Landbousubsidies» dus vir «landbougrond» waar die rykstes onder die rykes perdepolo kan speel en weerlose jakkalsies met honde en perde kan jag tot hulle longe bars, subsidies waarvoor die Europese belastingbetaler moet betaal.

    Om gedurende die jare tot die aanloop van FW de Klerk se Uhuru in 1994 te wou praat van Afrikanernasionalisme of die Afrikanervolk was om jouself onmiddellik aan bespotting en verguising bloot te stel. Of miskien kan ‘n mens sê dat dit dieselfde effek gehad het as om te erken dat jy melaats was. Die gety in die Weste is aan die draai. Nasieskap en nasionalisme is weer aan die orde van die dag. FW de Klerk en sy lakeie, saam met ‘n swerm bruikbare idiote het gemaak dat ons die geleentheid wat gebied is deur die val van die Berlynse muur verpas het. Die Brexit kon vir ons ‘n tweede geleentheid gewees het, maar toe het ons mos gaan staan en kapituleer. Kom ons bly maar nogtans hoop dat daaruit vir ons ook iets goeds gebore sal word.

  • Karel Combrinck: ‘n Babelse verwarring

    Karel Combrinck: ‘n Babelse verwarring

    Die mens leef nou maar eenmaal volgens idees. So weet ons seker almal, of vermoed minstens, dat die rasbeheptheid van ons tyd ook sy oorsprong en voedingsbron in ‘n idee het.

    Daar is talle oorwegings wat by hierdie verskynsel ‘n rol speel, soos die begeerte om in die mode of politiek korrek of fatsoenlik te wees, of ‘n blote gekondisioneerde Pawlof-brakhond te wees, of die behoefte om alles wat primitief en beskawingsvreemd is te omhels. Maar die vernaamste beweegrede tot rasbeheptheid op die vlak van idees is die humanisme. As ‘n mens dus die haters van die wit ras wil beveg, moet jy in die eerste plek die filosofie en ideologie beveg wat dit ten grondslag lê. Die filosofiese onderbou van antiwit haat is die humanisme. En soos ons weet, die vernaamste haters van die wit ras is die wit ras self.

    Daar is seker vele mense wat meen dat humanisme ‘n ander naam vir filantropie is en dat dit die een of ander bybelse oorsprong het en as sodanig iets met naasteliefde te make het. Dis nie die geval nie.

    Ons begin met ‘n kort, hopelik werkbare definisie:

    Die humanisme is die verwerping van enige mag of morele gesag wat verhewe is bo die mensdom, en behels as sodanig die ontkenning van ‘n godheid ten gunste van ‘n geloof in die vooruitgang van die mens wat deur sy eie krag en inspanning bewerkstellig word.

    Kortom stel die humanisme die mens dus voorop. Dit het veral met die Renaissance tot sy reg gekom toe daar teen die mag van die kerk en van die godsdiens opgestaan is en teruggegryp is na die klassieke antieke (dus voorchristelike) filosofie en kultuur. In dié opsig het die humanisme op sy tyd ‘n waardevolle rol gespeel om die mensdom van bygeloof en redelose vrees vir die onbekende te verlos. Terselfdertyd het die humanisme die oorhand verkry oor ‘n Katolieke kerk wat vir eeue lank die algemene bevolking uitgemergel en doelbewus in die duisternis van onkunde vasgeketting het tot voordeel van die adel en die prinse van die kerk. Maar soos die meeste ander menslike maaksels het die humanisme ook met die tyd ontaard, oorryp en suur geword.

    Hoewel die Bybel vanselfsprekend nie ‘n humanistiese strekking het of kan hê nie, word wel in die Bybel met die humanisme as idee geworstel. Die term “humanisme” word natuurlik nie gebruik nie, maar die stryd tussen godsdiens en die humanisme is duidelik herkenbaar so vroeg soos Adam en Eva. By implikasie wou Adam en Eva, deur van die boom van kennis te eet, hulleself gelykstel aan God. In stede daarvan om hulle te onderwerp aan God se opdragte wou hulle self alwetend word en self besluit wat hulle mag doen en wat nie.

    Nog ‘n oudtestamentiese voorbeeld van dieselfde verskynsel is die bou van die toring van Babel, toe die volk besluit het om ‘n toring op te rig waarvan die toppunt tot in die hemel moes strek. Weereens ‘n situasie waar die mens hom deur sy eie inspanning en vernuf tot op ‘n vlak gelyk aan God wou verhef.

    In die moderne teologie het daar sedert die vroeë twintigste eeu ‘n neiging ontstaan om godsdiens en die humanisme te probeer versoen. Die gedagte was dat godsdiens in die eerste plaas daarmee gemoeid moet wees om na die mens se stoflike welvaart om te sien en sg. maatskaplike geregtigheid na te streef. Soos dikwels gesê word, het teoloë en die kerke die klem begin plaas op die horisontale dimensie van teologie, naamlik die verhouding tussen mens en mens eerder as op die verhouding van mens tot God. Aangesien ware godsdiens en ware humanisme onversoenbaar is, moes een van die twee voor die ander swig. Die een wat geswig het, was die godsdiens.

    Die klem op die sosiale en politieke funksie van die teologie het veral vorm aangeneem in die Social Gospel-beweging van die vroeë twintigste eeu, hoofsaaklik in die VSA en Kanada waarvandaan dit na die res van die Westerse wêreld versprei het. Die beweging het die Christelike etiek op sosiale probleme soos ekonomiese ongelykheid en rassekonflik probeer toepas. Op meer teologiese vlak het hulle verkondig dat die Wederkoms nie sou kon plaasvind nie voordat die mensdom van sosiale ongeregtigheid ontslae geraak het.

    Hierdie horisontale benadering het in ons tyd so ver gevorder dat daar vandag sprake is van teoloë en kerke wat God hoegenaamd nie meer in berekening bring nie en dat daar selfs begrippe bestaan soos ‘n ateïstiese teologie en politieke teologie.

    Hoe bring dit ons dus nou by rasbeheptheid ? Op twee maniere:

    Eerstens is die nuwe humanistiese teologie gerig op maatskaplike geregtigheid. Of dit nou moontlik is om maatskaplike geregtigheid te verwesenlik, is nie ter sake nie. Wat ter sake is, is dat maatskaplike geregtigheid ‘n teologiese doelstelling is wat daarop gemik is om alle mense in te sluit.

    Tweedens bestaan daar die gevoel, miskien ten regte, dat die Westerse mens in groot mate sy potensiaal verwesenlik het. Die Westerse wêreld is sinoniem met die «ryk lande» van die wêreld wat op die een of ander manier iets aan die ander verskuldig is. Of daar nou inderdaad nog baie miljoene arm witmense ook is, maak hieraan nie veel verskil nie. Die wit samelewings van die Weste is nou eenmaal die rykes. Aangesien die wit samelewings van die aardbol reeds hulle ontwikkelingspotensiaal verwesenlik het, beteken dit dat die «teoloë» van die humanisme genoodsaak voel om die res van die menslike potensiaal ook tot dieselfde vlak te ontwikkel. ‘n Teologie vir wie die mens die hoogste waarde in die heelal verteenwoordig, kan nie toelaat dat ‘n groot gedeelte van die mensdom van hierdie verheerlikte status uitgesluit word nie. Vandaar bv. die obsessionele beklemtoning van ‘n begrip soos inklusiwiteit of sy teendeel eksklusiwiteit.

    Daar is in hierdie proses van «insluiting» en gelykmaking ‘n duidelike utopiese element te bespeur wat ook onderliggend was aan die internasionale kommunisme. In elk geval was die proses van insluiting en gelykmaking ‘n rookskerm vir iets anders, in die geval van kommuniste om hulle magsgreep op die massas te versterk en in die geval van die Westerse samelewings om die mark en verbruikerspoel uit te brei ten einde die superrykes in staat te stel om nog groter winste te kan maak. Dit behoef ook geen besondere betoog nie om in te sien hoe hierdie denkbeelde inskakel by die internasionalisme met sy uitwissing van nasionale identiteite en grense.

    In suiwer vorm is daar ‘n duidelike onderskeid tussen die humanisme en naasteliefde soos ons dit ook in die Bybel aantref. Waar die naasteliefde in die eerste plek gerig is op die verheerliking van God, is die humanisme gerig op die verheerliking van die mens. Dis wanneer hierdie twee begrippe begin deurmekaarloop dat ‘n besonder toksiese produk onstaan in die vorm van wat in Engels bekendstaan as humanitarianism. Humanitarianism is ‘n vorm van naasteliefde wat onder invloed van die humanisme, die verloopte kerk en die kommunisme ontwikkel het in ‘n gesistematiseerde ideologie van eendersheid wat meer met politiek te make het as met godsdiens.

    Daar het ook in die loop van de negentiende en twintigste eeue ‘n gedagterigting ontwikkel wat hier ‘n rol speel, naamlik dat hoewel God nie meer ‘n werklikheid is nie, daar tog nog iets oorgebly het van die Christelike etiek waaraan mense kan vasklou. Dis nie die bedoeling hier om ‘n teologiese relaas te lewer nie, maar dit is nou maar eenmaal so dat die Christelike etiek sonder Christus weinig meer is as ‘n leë dop.

    Die verheerliking van alles wat swart is, so kenmerkend van ons tyd, is ‘n gesamentlike brousel van die humanisme en van politieke «teologie» , ‘n brousel wat gretiglik opgeslurp word deur goedgelowige drommels in kerke wat lank gelede reeds nie meer rigting kan aandui nie omdat hulle self hulle kompas verloor het.

    Beteken dit nou dat die Bybel voorskryf dat swart mense vir altyd verdruk moet word? Tog sekerlik nie. Dit beteken wel dat die verheerliking van swart mense, soos trouens van enige ander menslike wese, nie tot die vlak van ‘n godsdiens, of liewer afgodsdiens verhef mag word nie.

  • Karel Combrinck: Sterk koffie nodig vir Max

    Karel Combrinck: Sterk koffie nodig vir Max

    Dit is so dat die meeste mense vir Max Du Preez nie op ‘n nugter maag kan hanteer nie. Tog kan ‘n mens die ding ook nie heeltemal ignoreer nie want, danksy die Naspers kry hy weekliks die geleentheid om die gedagtes van duisende goedgelowiges met sy toksiese skryfsels te besoedel. Drink dus maar ‘n lekker koppie sterk koffie voordat u verder lees.

    Iemand wat  meer wil weet oor Max Du Preez se «vormingsjare» moet  gerus die jongste stuk van Du Preez self op die Naspers se Netwerk24 lees. Dié stuk wat oënskynlik oor die Soweto-onluste van 1976 gaan, handel eintlik net oor M du P self. «As niemand anders dan my biografie wil skryf nie, dan doen ek dit maar self».

    Die artikel is ryklik versier met foto’s uit die Soweto-jare – foto’s wat vir twintig jaar nie meer deur selfs die linksste publikasies in Europa en Amerika gepubliseer word nie. Hulle word wel nog iewers geplaas – in die Naspers natuurlik.

    En les bes verskyn ‘n foto, die pronkstuk as’t ware in die Soweto-bloemlesing, van die hoë priester van linksheid self en nogal toe hy jonk was, ingeval iemand dalk vergeet dat M du P ook êrens in die gryse verlede jonk was. Dit bly egter maar, oud of jonk, ‘n kom-foeter-my gesig.

    Maar kom ons kyk liewer na een of twee van die ander foto’s:

    Een foto beeld ‘n wit soldaat uit met ‘n traanrookgeweer teen die agtergrond van brandende bande. Die byskrif sê : «In rook en vlamme». Tog weet ons mos almal die brandende bande was juis die handelsmerk van Soweto-jeugdiges en wat betref die traanrookgeweer: As die Soweto-gebeure nou so’n bloedbad was waar die wit polisiemanne ten alle koste onskuldige Soweto jeugdiges om die lewe wou bring, waarom dan traanrook gebruik?

    Hierdie vreemde foto toon hoe 'n oproerige swarte deur 'n blanke polisieman agtervolg word terwyl die netjies geklede swart man ongestoor verbystap. Foto: Netwerk24
    Hierdie vreemde foto toon hoe ‘n oproerige swarte deur ‘n blanke polisieman agtervolg word terwyl die netjies geklede swart man ongestoor verbystap. Foto: Netwerk24

    Nog ‘n foto toon ‘n soldaat wat ‘n oproerige swart Soweto-jeugdige agternasit terwyl ‘n netjies geklede swart man ongestoord verbyloop (foto regs). Dit wys tog dat die polisie-optrede nie gerig was teen swartes as sodanig nie, maar teen swartes wat oproerig, gewelddadig en vandalisties was. Met die ordentlike swart man wat op ‘n wetsgehoorsame manier sy gang gaan, het die polisie vrede.

    Interessant genoeg, maak Du Preez se artikel geen melding van mense wat deur die afgryslike halssnoermetode doodgebrand is en van ander wat met klippe doodgegooi is nie. Van hierdie gebeure is daar immers ook honderde foto’s beskikbaar. Maar, soos die ou gesegde lui, ‘n mens wil tog nie ‘n goeie storie bederf met die waarheid nie.

    En dan die teks: In hoofsaak is die teks ‘n eensydige betoog dat alles wat in Soweto gebeur het die skuld van Afrikaners was. As sodanig is dit ‘n klakkelose herhaling van breinspoeling oor baie jare in linkse propagandamedia in Europa en Amerika, al is die Naspers nou die enigste media-instansie wat nog daarmee volhard. Op ‘n bepaalde oomblik sê Du Preez dat «Afrikaans as verpligte onderrigtaal die sneller was vir die opstande van Junie 1976». Sover my kennis strek, het dit nie gegaan om Afrikaans as verpligte onderrigtaal nie, ‘n blote voorstel om Afrikaans as bykomende taal by sekere vakke te gebruik – ‘n reuse-onderskeid. Max du Preez is op die oog af hier besig om vir die bruikbare idiote te lieg.

    As Max du Preez dan werklik glo dat Afrikaans as verpligte onderrigtaal die vonk in die kruitvat was, wat sal hy dan nou daarvan sê dat die regime Engels as verpligte onderrigtaal in ons kele wil afdruk? Dink hy nie dit kan dalk ook ‘n vonk in ‘n kruitvat word nie? Of sien hy die saak nie van daardie kant af nie?

    Max du Preez propagandeer voorts soos volg: Op ‘n stadium gedurende die Soweto-onluste val die skille van sy oë af en vra hy homself af: «Watter stelsel het tot gevolg gehad dat my ganse ervaringswêreld soveel ligjare van die jongmense (van Soweto) s’n is, terwyl ons maar ‘n paar kilometer van mekaar woon». Wat Max du Preez se gekondisioneerde verstand nie kan, of wil begryp nie, is dat ons ervaringswêrelde wat so verskil, niks met «’n stelsel» te make het nie. Ons ervaringswêrelde verskil omdat ons verskillend ís. Ons verskil omdat ons kulturele en geskiedkundige ervaringswêrelde en ons sielkundige samestelling nie dieselfde is nie. Dis net M du P wat hierdie elementêre waarheid nie kan snap nie.

    Vandag leef ons twintig jaar nadat die «stelsel» verkrummel het. Beteken dit ons ervaringswêrelde het nou nader aanmekaar beweeg? Het ons vandag veel meer in gemeen met die jeug van Soweto as twintig jaar gelede? Die antwoord is klaarblyklik nee. Die «stelsel» het verdwyn, maar nog steeds brand en vernietig en plunder dit. Wat het dus eintlik verander? Of gaan hulle nog steeds hulle barbaarse reaksies regverdig aan die hand van ‘n «stelsel»?

    Hierdie artikel van Max du Preez wys maar net weer, indien enige verdere bewys nodig is, dat wanneer die anti-Afrikanervlammetjie ‘n bietjie laer begin brand, dan sal die Naspers telkens daarvoor sorg dat dit weer van voor af aangeblaas word.

  • Karel Combrinck: Die dodelikste sweer is Anti-Afrikaner-Afrikaners

    Karel Combrinck: Die dodelikste sweer is Anti-Afrikaner-Afrikaners

    Oor die naweek het een van die walglikste stukkie anti-Afrikanerskap, geskryf deur ene M.C. Botha , wat ek ooit onder oë gehad het op Netwerk24 verskyn. Die Netwerk24-redaksie maak nie melding van wie dié M.C. Botha dan kan wees nie, dus moet ons maar raai. Daar is, soos ek verstaan, iemand met die naam M.C. Botha wat glo romans skrywe. Persoonlik het ek nog nooit iets van hom gelees nie en ek voel my ook nie om daardie rede juis geestelik veel armer nie raai. Dan is daar ook nog ‘n M.C. Botha, wat redakteur is van een van Naspers se publikasies. Is dit dalk dieselfde persoon? Ek gaan nie my kop daaroor breek nie. Kom ons kyk maar na wat hierdie M.C. Botha te sê het, wie hy ook al mag wees.

    Sy stuk is ‘n aanval teen kampvegters vir Afrikaans wat hy die «taalbulgilde» noem. Die pogings van mense wat veg vir Afrikaans beskryf hy as ‘n «ge-oink in die moddertrog».

    Botha se relaas is so skokkend verregaande dat dit eintlik geen kommentaar verdien nie. Kom ons beperk ons dus maar grootliks tot aanhalings daaruit wat min of meer vanself spreek.

    Volgens hom is daar «geen einde aan die groepies bejaarde wit mans wat uit die dampkring van Afrikanernasionalisme hul verskyning maak nie». Dis nou mense wat Afrikaans probeer verdedig.

    En terloops, ek wil raai dat Botha ook reeds bejaard is al probeer hy sy lyf jonglat hou. Ons het almal die manier om die een of ander tyd bejaard te raak. M.C. Botha is hierop tog seker geen uitsondering nie of hoe?

    Botha meen voorts dat «Hitler en Mussolini vir hul uitdelgingsbeleid nie uitsluitlik van hul moedertaal afhanklik was nie». Daarenteen het «Malan ens. hul ganse beleid van afsonderlike ontwikkeling geskoei op die lees van daardie beminde begrip: moedertaal-nasionalisme».

    Let dus daarop, die Afrikaners was, soos Hitler en Mussolini, ook verantwoordelik vir ‘n «uitdelgingsbeleid». Verdien so ‘n stelling ernstige kommentaar?

    En dan nog: «Sonder Afrikaans was apartheid niks. Sonder apartheid was Afrikaans niks.»

    Dus, as ‘n mens ‘n bietjie elementêre logika wil beoefen: Noudat apartheid nie meer daar is nie, is Afrikaans, volgens Botha, ook niks. Daar kan tog geen ander afleiding wees nie.

    Dan haal Botha, met goedkeuring, ene Lovelyn Nwadeyi aan wat op die onlangse jaarvergadering van die US-konvokasie (asof dit ‘n getuigskrif is) sou gesê het dat «Afrikaners vir hierdie klaarblyklike sonde (van apartheid) tot dusver amper skotvry daarvan afgekom het». En dan voeg hy by dat hierdie stelling «vir die taalbulle (ons) wat slegs die samboktaal van hulle vaders ken, te subtiel is». Vir ons, met ons samboktaal, is Lovelyn Nwadeyi se stelling te «subtiel»!

    Die noodwendige afleiding is dus weer eens: Ons as Afrikaners is nog nie genoeg gestraf vir die «sonde» van apartheid nie. En wanneer die straf kom, dan hoop M.C. Botha natuurlik dat hy uit erkentlikheid vir ‘n artikel soos hierdie, ongestraf sal bly. Die manne wat die straf uitdeel moet tog net nie die fout maak om M.C. Botha, die romanskrywer, te verwar met M.C. Botha, die redakteur nie. Dit sal tog alte naar wees. Al die gatkruipery verniet.

    «Die simbiose tussen Afrikaans en apartheid» noem Botha ‘n «dodelike sweer wat in 1976 deur die jeug van Soweto geprik is». ‘n Veel meer dodelike sweer, wat nog nie geprik is nie, is die verskynsel van Anti-Afrikaner-Afrikaners soos M.C. Botha.

    Verder was die Soweto-opstand «nouliks vroegtydig», m.a.w. net betyds om «die geboorte van die nuwe Suid-Afrika te verhaas» Die «pyn en lyding van die 197- opstand was net deur swartes gevoel, met die uitsondering van enkele Engelse simpatiseerders». L.W. Die Engelse simpatiseerders verdien eintlik ons bewondering.

    Nog is dit die einde nie. «Die taal van die koloniseerders van Suid-Afrika was nie Engels nie, maar Nederlands – Afrikaans se stamtaal». Waar, in hemelsnaam, kry hy so ‘n stukkie snert vandaan? Waar en wanneer was daar ooit ‘n Nederlandse kolonie aan die Kaap? Die VOC het hoogstens ‘n verversingspos vir verbygaande skepe op ‘n nietige stukkie aarde rondom Kaapstad gevestig en bedryf.

    En dan, uiteindelik iets waarmee ‘n mens kan saamstem: «Die Grondwet van Suid-Afrika is ‘n utopiese dokument wat Afrikaans net so min kan beskerm soos enige ander moedertaal – ook Engels.» Behalwe net dat Engels, soos Botha behoort te weet, geen beskerming nodig het nie.

    En les bes is daar ook nog ‘n stekie na die Bittereinders van die ABO. «Almal moes na die ABO die mas opkom ten spyte van die Bittereinders se gekners van tande. Vandag is dit bekend wat hùlle op die lang duur nagelaat het: Twisgierigheid, agterdog en bitterheid.» M.a.w. die agterdog en bitterheid was nie die werk van die Engelse nie, maar van die Bittereinders! Dit slaan ‘n mens se asem weg. En met «vandag is dit bekend» bedoel hy seker vandag is dit bekend in die wandelgange van Naspers.

    Mense soos M.C. Botha het natuurlik die probleem dat hulle FW de Klerk se oorgawe, aangestig deur Naspers, ten alle koste moet probeer goedpraat. Daarom moet die onvergelyklike moed en vasberadenheid van die «bittereinders» as agterlik en teenproduktief afgekam word. Hulle het ook die probleem dat die behoud van Afrikaners se selfrespek na die ABO grotendeels te danke was aan die uiterste offers wat die «Bittereinders» bereid was om te bring terwyl die meeste Afrikaners van die skandelike De Klerk-kapitulasie net vernedering en skaamte oorgehou het.

    Gelukkig is daar darem ook nog Afrikaners, soos Steve Hofmeyr, wat bereid is om hulle nek uit te steek vir die Afrikaanse saak, maar dit wil amper lyk asof Steve ‘n beter ontvangs in Nederland het as in Suid-Afrika self.

  • Karel Combrinck: Taalverraad

    Karel Combrinck: Taalverraad

    Enigeen wat kon glo dat die verraad van FW de Klerk en sy trawante maar net beperkte gevolge sou hê wat ons op die een of ander manier tog sou kon «bestuur», het in ‘n droomwêreld en gekkeparadys gelewe, want die verraad het deurgesuur tot alle vlakke van ons bestaan. Sal diesulkes dalk eendag weer uit hulle droomwêreld wakker word, of gebeur dit dalk reeds? Kom ons hoop so. Mag hierdie artikeltjie ‘n beskeie bydrae daartoe lewer.

    Die sage rondom die uitfasering van Afrikaans aan die Universiteit van Pretoria wat besig is om voor ons oë af te speel, bevat omtrent al die elemente van die bedrogspul wat oor ‘n lang tyd reeds aan die gang is en waarvan die aanslag teen ons taal, veral onder aanvoering van verloopte Afrikaners, die erfgename van FW de Klerk, slegs een uitvloeisel is. Slegs een uitvloeisel, maar waarskynlik die belangrikste.

    Lees in hierdie verband eers die berig op Praag van 31 Mei waarin verwys word na ‘n aanbevelings van ‘n «taalwerkgroep» van die Universiteit van Pretoria om die akademiese taal na Engels om te skakel.

    Die “taalwerkgroep” voer as motivering aan dat Afrikaans “segregasie” en “diskriminasie” in die hand werk Hoe onderrig in Afrikaans “segregasie” en “diskriminasie” kan daarstel, moet die here van die UP tog ‘n slag aan ons verduidelik. Dit help nie om dit maar net keer op keer klakkeloos te herhaal omdat dit polities korrek klink nie. Dit is skynbaar nou eenmaal ‘n linkse mode-slagspreuk wat deel van Afrikanerakademici se intellektuele mondering geword het. Miskien die hoofdeel.

    In beleidstukke oor die posisie van Afrikaans op universiteit (ewe skielik ‘n legio), kom die soort sinsnede, “indien prakties uitvoerbaar”, telkens voor. Tereg wys Praag daarop dat die sinnetjie daarop gerig is om die skuiwergat wat in die “Grondwet” gelaat is, (moedertaalonderrig waar prakties uitvoerbaar) te benut om Afrikaans onder te ploeg. In die beleidskrifte van die Universiteit van Stellenbosch kom soortgelyke sinsnedes ook herhaaldelik voor, soos “waar moontlik” of “indien prakties uitvoerbaar” en in die jongste geval “waar tyd dit toelaat”. Ons Afrikaanse taal kan dus nou aan universiteite geduld word «waar uitvoerbaar», waar dit «ekonomies» is en waar «tyd dit toelaat». Feit is dat die gebruik van Afrikaans aan die Universiteit van Pretoria en die Universiteit van Stellenbosch heeltemal moontlik sou wees indien die wíl by die ruggraatose universiteitsowerhede bestaan het om dit moontlik te maak. En as hulle nie die wil het nie, of bang is vir die ANC, moet hulle waai.

    Voorts het die Universiteit van Pretoria nou ‘n “onafhanklike transformasiepaneel” in die lewe geroep om onder meer oor die taalkwessie te beraadslaag .

    En dis hier waar die hoogheiligheid en geveinsdheid in alle erns begin.

    Eerstens, hoe kan die universtieit ons nou die rat voor die oë wil draai dat hulle, rakende die voortbestaan van die Afrikaanse taal, onbevange, «demokraties», oop en ewewigtig is as die kampus van die universiteit reeds besaai is met plakkate en slagspreuke wat lui: «Afrikaans must fall»?

    Hoe op aarde kan ‘n transformasiepaneel “onafhanklik” wees as ons almal weet wat “transformasie” beteken? Die sg. voorleggings wat hulle nou in ‘ n gees van «openheid» bereid is om te oorweeg, is niks anders nie as ‘n rookskerm waaragter hulle kan doen wat hulle by voorbaat reeds besluit he : Afrikaans moet weg. En die armsalige kommentare van die aard: “Die besluit gaan ‘n negatiewe uitwerking op Afrikaans as wetenskapstaal hê” en “daar was nie genoeg geleentheid vir beraadslaging nie” en “dis jammer dat gesprekke oor taal gepolariseer is”, maak ditvir die universiteit net makliker: hulle kan mos nou sê: «Kyk, daar was ander menings ook in die «demokratiese» gesprek.

    Die bedoeling, soos in die aanbeveling van die «taalwerkgroep» uiteengesit, is dat Afrikaans op die kampus tot op dieselfde vlak as Pedi afgeskaal sal word. Tydens ‘n oorgangsfase na volslae verengelsing, sal enkele tutoriale en studiemateriaal nog “in Afrikaans en Pedi” beskikbaar gestel word. Dat die sg «transformasiepaneel» tot enige ander gevolgrtrekking sal kom as die «taalwerkgroep», kan ons, ten spyte van die UP se poging tot oëverblindery, maar op ons maag skryf. Die hele proses herinner aan die verhore teen afvalliges in die voormalige Sowjetunie: Al die uiterlike tooisels van ‘n regverdige verhoor, maar die oomblik dat die arme drommel by die hofsaal instap, weet hy reeds sy doppie is geklink.

    ‘n Verklaring van die universiteit rakende die «transformasiepaneel» lui :

    «Die Paneel se onmiddellike fokus is op die Universiteit se taalbeleid. Ander transformasiekwessies, soos institusionele kultuur en kurrikulumtransformasie, mag na 22 Junie 2016 aangespreek word.»

    Die eerste aanslag is dus teen die Afrikaanse taal en die ander aangeleenthede sal daarna, onheilspellend, volg. (‘n Mens sidder by die gedagte aan wat dit alles gaan behels).

    Dan nooi die Universiteit alle eksterne en interne belanghebbendes om voorleggings aan die Paneel te doen oor –

    « die huidige taalbeleid van die Universiteit van Pretoria ;

    voorstelle rondom ‘n nuwe taalbeleid;

    die redes vir enige voorstel onder (b); en

    voorstelle betreffende die regmatige en praktiese implementering van enige nuwe taalbeleid of veranderinge aan die bestaande beleid. »

    Voorstelle word dus ingewag oor ‘n «nuwe taalbeleid». L.W. Die uitnodiging het ‘n strekking. Daar word insette verlang oor ‘n «nuwe» taalbeleid (d.w.s. sonder Afrikaans natuurlik, wat anders?) en wyses waarop dit so pynloos as moontlik geïmplementeer kan word. Mense wat nie hulle steun verleen aan die «nuwe» taalbeleid nie moet liefs nie insette lewer nie, want dit sal nie «sinvol» wees nie en hulle sal ‘n «gebrek aan samewerking» openbaar.

    Wat inderdaad «nuut» is in die situasie, is dat die universiteit duidelik besig is om sy taalbeleid te hersien en te rig ooreenkomstig die wil van hulle ANC-opdraggewer. Hoekom sê hulle dit dan nie maar prontuit nie ?

    «Die Paneel werk onafhanklik van huidige interne Universiteitsprosesse oor transformasie».

    So beweer hulle.

    Hulle moet tog dink ons is totale idiote om so-iets te wil glo.

    En dan volg die volgende politiek gelaaide paragraaf :

    «Ons hoop dat sinvolle voorleggings ontvang sal word in ‘n gees van openheid, vertroue en samewerking, ten einde die Universiteit van Pretoria vorentoe te neem om die belangrike rol te speel wat hy in ons grondwetlike demokrasie moet speel.»

    Eerstens, wie bepaal wat «sinvolle voorleggings» sal uitmaak ? Is «sinvolle voorleggings» nie net maar dié wat die «transformasiemodel» onderskryf nie? Het die universiteit nie dus die aangeleentheid reeds by voorbaat beslis nie? Slegs ‘n resultaat sal aanvaarbaar wees wat volgens hulle «sinvol» is. Van watter «vertroue» kan in sulke omstandighede sprake wees? En dan, wat is presies die rol wat die universteit in «ons grondwetlike demokrasie» moet speel? Is dit deel van die rol van die universiteit in «ons grondwetlike demokrasie» om Afrikaans as akademiese taal gelyk te stel aan Pedi ?

    Ten slotte haal die verklaring breedvoerig aan, kwylend van gedienstige vroomheid, uit die aanhef tot die Suid-Afrikaanse grondwet. (Die houding is klaarblyklik «as ons die grondwet aanhaal, veral die aanhef, dan is ons op veilige grond en kan ons vir die res maar in onsin verval») :

    ‘Ons, die mense van Suid-Afrika,

    Erken die ongeregtighede van ons verlede;

    Huldig diegene wat vir geregtigheid en vryheid in ons land gely het, ens. Ens…… »

    Feit is egter dat, soos met alle grondwette, die aanhef tot die SA grondwet ook bestaan uit ‘n vae, idealistiese en hoogdrawende relaas van goeie bedoelings waarmee niemand eintlik kan verskil nie, d.w.s. grootliks niksseggend.

    Voorts kan daar sekerlik nie gesê word dat hierdie grondwetbeginsels in die Suid-Afrikaanse samelewing werklik nagestreef of eerbiedig word nie. Talle basiese regte van mense word hier op daaglikse grondslag vertrap en rassediskriminiasie van die «regte soort» is aan die orde van die dag. Die reg op ons taal is bv. («waar moontlik» !) ‘n grondwetlike reg waarvan die Universiteit van Pretoria ons nou wil ontneem.

    In die stad van Paul Kruger en Andries Pretorius wil hulle ons taal, Afrikaans, ‘n nekslag toedien om hulle «nuwe» meesters te behaag. Hulle moet net die moed aan die dag lê om dit te erken en ons die Pilatustoertjies en sedeprekery oor «demokrasie» maar gespaar laat bly. Dit beledig ons intelligensie.

  • Karel Combrinck: Anti-Afrikaner-Afrikaner

    Karel Combrinck: Anti-Afrikaner-Afrikaner

    Hierdie is eintlik by wyse van kommentaar op Leon Lemmer se skitterende stuk oor Afrikaners se kruispaaie wat almal behoort te lees . Wil Praag nie daaraan dink om van die rubrieke en briewe wat hier verskyn saam te bind en in boekvorm uit te gee nie ? Miskien in Afrikaans en Engels.

    Leopold Scholtz kan in die eerste plek nie van die Naspersideologie losgemaak word nie. Eintlik behoort hy aan ‘n familiedinastie wat reeds vir baie jare die toon in Naspers aangee. As sodanig is hy medeverantwoordelik vir die breinspoelingsproses wat tot die skandelike oorgawe van 1994 gelei het. As ‘n mens wil weet wat is Naspers, dan moet jy vra wat is die Scholtze en as jy wil weet wat is die Scholtze, dan moet jy vra wat Naspers is.

    …om ‘n Afrikaner te wil wees en ‘n Afrikaner te wil bly, verg ‘n stryd waarvoor nie almal opgewasse is nie.

    Wat betref die beswaar van lesers wat voel ons slaan te veel ag op mense soos Max Du Preez en Leopold Scholtz : Enige politieke standpunt benodig ‘n ander waarteenoor hy kan reageer , ‘n soort teenpool as’t ware. Anders verval ons in ‘n dodelike kringloop waar almal net saamstem en beaam en mekaar die rug krap. ‘n Mens wil tog nie soos Naspers net maar selfbestuiwing toepas nie. In hierdie sin bewys Scholtz en Du Preez en ander, soos Anton van Niekerk, ons dus eintlik ‘n guns. (Croucamp met sy rioolvulgariteit sluit ek hierby uit). Kortom, wat ons betref, is die bestaansreg van Naspers dat hulle ons iets gee om van te verskil.

    Nou wat is Naspers ? Kom ons kyk maar net na ‘n paar berigte van vandag (29 Mei) wat illustreer hoe Naspers se hart klop:

    Onder die opskrif, «So vorder ons na rasse-integrasie» skryf Gerrit van Rooyen onder meer :

    “Suid-Afrika maak stadig maar seker vordering met die rasse-integrasie van woonbuurte, hoewel die nalatenskap van apartheid steeds baie sigbaar is.

    Verreweg die meeste van die land se 234 munisipaliteite het tussen 1996 en 2011 meer geïntegreerd geraak.

    Van die 234 munisipaliteite het 218 in hierdie tydperk wat ras betref meer gemeng geraak, terwyl rassesegregasie toegeneem het in 16.

    Kaapstad is die sesde mees gesegregeerde munisipaliteit in die land. In 1996 was Kaapstad die vierde mees gesegregeerde munisipaliteit maar sedertdien het sy integrasiesyfer tot die sesde plek verbeter.” (L.W. Verbeter)

    Met ander woorde, rasse-integrasie in woonbuurte is «vordering» . Hy keur dit goed en feit is, Naspers plaas die berig sonder verdere kommentaar en Van Rooyen se berig verteenwoordig dus hulle sienswyse ook.

    In nog ‘n lang en goedkeurende berig oor Allister Coetzee se «nuwe» Springbokspan skryf Hendrik Cronjé :

    «Rapport het ook vasgestel dat die Bokgroep voor gisteraand se aankondiging aan ­Fikile Mbalula, minister van sport, voorgelê is.»

    Net dít, so half in die verbygaan, sonder enige kritiek of kommentaar. Daar is geen ander redelike gevolgtrekking nie as dat die minister van die spelers in die Springbokspan aangewys het. Waarom sou hy anders voor die tyd omtrent die samestelling van die span ingelig wou word? Maar Naspers sê niks. Hulle is tevrede daarmee dat die minister ‘n Springbokspan aanwys. Hulle slaap by die monster wat hulle help skep het.

    In nog ‘n berig op 29 Mei skryf Hendrik Cronjé voorts :

    «Allister Coetzee het as die nuwe afrigter van die Springbokke Saterdagaand met die aanwysing van sy eerste Springbokgroep van 31 spelers ’n helder sein uitgestuur dat hy Springbokrugby gaan verander en vernuwe.

    Die Bokgroep versinnebeeld ’n dubbeldoor-transformasie, want met 12 spelers van kleur in die groepverteenwoordig dit die grootste getal swart spelers in die Bokspan tot nog toe ».

    Hoe walglik kan hulle raak? Die Springbokke het ‘n roemryke verlede oor baie dekades. Wat wil hulle nou «vernuwe» ?

    En oor die beoogde oprigting van ‘n koshuis vir Afrikanerstudente by die Universiteit van Pretoria skryf die redakteur Waldimar Pelser op dieselfde dag :

    «Is dit in enige van ons se belang om in ons slaap-, werk- en leerplekke net ons eie mense te sien en hoor? Hoe berei ’n wit, Afrikaanse kamermaat jou voor op ’n land wat nie wit en Afrikaans is nie? Hoe op aarde gradueer jy uit so ’n laer met ’n groter begrip vir swart mense se aspirasies, terwyl jy hulle ook ontneem van die kans om jóú hartstogte en griewe te leer ken en verstaan?»

    «Slaap- werk- en leerplekke» is natuurlik ‘n oordrywing.

    Die wêreld oor assosieer mense met hulle eie. Wie sou ooit droom om Jode te kritiseer dat hulle skole en ander geriewe het net vir Jode? Vryheid van assosiasie is een van die hoekstene van ware vryheid en demokrasie. En meen Pelser wit Afrikaanse studente sal in ‘n Afrikaanse koshuis so afgesonder wees van die wêreld dat hulle onvoorbereid sal wees vir die werklikhede van die Suid-Afrikaanse samelewing? Kom nou, ‘n koshuis is ten slotte nie ‘n klooster nie.

    ‘n Kwessie wat miskien nog nie genoeg aandag gekry het nie, is die een na wat eintlik die beweegredes of agenda is van die Du Preez’s, Van Niekerks, Amanda Gouwse, Naspers ens., om die Afrikaner af te kraak en te verguis. Daar moet tog ‘n rede wees waarom mense dinge doen? Kan dit wees dat hulle beweegrede bloot pragmaties is, m.a.w. dat hulle Engels sien as ‘n wêreldtaal en dus as ‘n beter kommunikasiemiddel tussen mense? Waarom dan die bitsigheid en haatdraendheid wat daarmee gepaard gaan?

    Is dit bloot politieke gedienstigheid of dalk ‘n begeerte om in die mode wees, d.w.s. in pas met wat hulle meen die internasionale wêreld dink?

    Moontlik moet die verklaring op ‘n ander vlak gesoek word, op die politieke en ideologiese vlak ja, maar miskien veel meer nog op die psigologiese vlak. Leon Lemmer verwys na Leopld Scholtz se boek waar dit gaan om die Afrikaners se skaamtegevoel oor apartheid wat tot hulle ineenstorting in 1994 gelei het. Hy (Lemmer) wys tereg daarop dat die Afrikaner groter skaamte ervaar oor die skandelike oorgawe van 1994 en oor die wyse waarop hulle deur hulle eie leiers bedrieg en mislei is, as oor apartheid. Maar tog wil dit voorkom asof skaamte- en skuldgevoelens een van die beweegredes moet wees van die genoemde Afrikanerintellektuele se anti-Afrikanerkruistog. Op die een of ander verwronge manier meen hulle die skuldgevoelens wat hulle oor apartheid koester, kan besweer word deur anti-Afrikaans te wees.

    Of miskien is dit net dat Engels die eenvoudigste uitweg is, want om ‘n Afrikaner te wil wees en ‘n Afrikaner te wil bly, verg ‘n stryd waarvoor nie almal opgewasse is nie.

    Net nog ‘n laaste woordjie oor die kleurlingmense en Afrikaans. Daar bestaan ‘n knaende refrein dat ons die Kleurlinge van Afrikaans vervreem het deur ons onmenslike apartheidbeleid. Leon Lemmer se artikel wys daarop dat die Kleurlinge simpatiekgesind was teenoor Engels lank voor daar nog van apartheid sprake was. Miskien was dit omdat die Engelse meer suksesvol was as ons om van die Kleurlinge bondgenote te maak.

    Tog het Kleurlinge, sedert die vroegste dae aan die Kaap Afrikaans gepraat en is dit in oorweldigende mate nog steeds hulle taal. Die verskil is dat ons nog altyd trots daarop was om Afrikaans te wees en hulle nie. Die storie dat ‘n mens vyandig kan word teenoor ‘n taal (jou eie daarby) omdat jy ‘n werklike of vermeende onreg aangedoen is deur ander sprekers van daardie taal gaan net nie op nie. Persoonlik is ek in my lewe meer leed aangedoen deur mede-Afrikaners as deur enigiemand anders, ondermeer oor my verset teen die Nasionale Party se kapitulasiebeleid, maar dit het my nog steeds nie ‘n vyand van Afrikaans gemaak nie.

    En regoor die wêreld praat mense Engels ten spyte daarvan dat skokkende onreg teenoor hulle gepleeg is – deur Engelse, om by die slawehandel maar te begin.

    Dus Kleurlingvriend, as jy Afrikaans wil praat, sal dit gaaf wees, dis ten slotte jou taal ook of jy nou daarvan hou of nie. Maar as jy Engels verkies, is dit ook goed. Moet my tog net nie ‘n guns wil bewys deur Afrikaans te praat nie, of my probeer vermaak daarmee dat jy liewer Engels wil wees nie, want, meneer, wat jy verkies is my werklik om’t ewe. Laat jou tog net nie aan die neus lei deur « Afrikaner-intellektuele » wat jou probeer wysmaak dat die Afrikaner jou iets skuld nie.

  • ‘n Turksvy neffens die EU

    ‘n Turksvy neffens die EU

    Mev Angela Merkel is vinnig besig om die vrot appel van Europa te word in haar strewe om die nuwe Sultan van Turkye Recep Tayyip Erdogan ter wille te wees. Turkye se opportunistiese uitbuiting van Mev Merkel se ruggraatloosheid word by die dag meer aktueel en van sleutelbelang vir die veiligheid en voortbestaan van Europa en die Westerse wêreld as geheel.

    ‘n Tydjie gelede was Turkye in die nuus oor die afskiet van ‘n Russiese vegvliegtuig oor Siriese grondgebied. Die gebeurtenis was ernstig en sensasioneel genoeg sodat die westerse zombiemedia verplig gevoel het om daaraan aandag gee. Sedertdien gaan die Turke egter voort met hulle duistere gekonkel in die troebel waters van die Midde-Ooste sonder dat die zombiemedia veel slaap daaroor verloor.

    Tog is daar tekens dat Turkye se skaduagtige rol in die Europese politiek toenemende aandag begin trek.

    Turkye het uit die staanspoor van sy geskiedenis sy mag gegrond op volksmoord en die uitwissing van etniese minderhede. Gedurende die Eerste Wêreldoorlog het Turkye die universele chaos gebruik om die Armeniërs, ‘n Christenvolk, op die mees brutale manier denkbaar uit te delg, ‘n volk wat reeds duisende jare op grondgebied gewoon het wat vandag deel uitmaak van Turkye.

    Na berekening is tussen 1,5 en 2 miljoen Armeniërs voor die voet koelbloedig afgemaai en die res van honger laat sterf. Toe die Turke die gebied wat in Bybelse tye bekend gestaan het as Klein Asië oorrompel het, was daardie wêrelddeel reeds 1500 jaar lank ‘n Christenbeskawing.

    Die Sankt Sofia-basiliek in Istanboel (Konstantinopel en voorheen Bizantium) is een van die oudste Christenmonumente ter wêreld en terselftertyd ook een van die indrukwekkendste.

    Gedurende die Eerste Wêreldoorlog was die Turke ‘n bondgenoot van Duitsland wat maak dat die Duitsers tot vandag toe nog ‘n soort van morele verpligting voel teenoor Turkye. Dit maak ‘n wesenlike deel van die problematiek uit. Gedurende die Tweede Wêreldoorlog het die Turke neutraal gebly.

    Turkye het veral van belang geword vir die Weste sedert die Koue Oorlog toe die Amerikaners van Turkye ‘n Navobondgenoot gemaak het ten einde militêre basisse daar te vestig. Op dié manier het hulle van Turkye ‘n soort “aanvaarbare” staat gemaak. En hul skaduagtige gekonkel moes dus noodgedwonge geregverdig en verdedig word. So is dit nog steeds vandag.

    Die Turke word gereken as “aanvaarbaar” ten spyte van Turkye se betreurenswaardige vertoning op die gebied van mensereregte, vryheid van spraak, van die pers, ens..

    Daar gaan bykans geen week verby nie sonder dat Turkye se magshebbers ‘n nuwe opposisieparty verbied en etniese minderhede meedoënloos onderdruk.

    Onlangs het die Turkse regering weer sy rampokkeraard geopenbaar deur die situasie in Sirië en omgewing uit te buit ten einde die Koerdiese gemeenskappe in Irak, Sirië en Turkye self aan te val en uit te moor en hulle dorpe te vernietig. Die afgelope jare reeds voer Turkye ‘n stelselmatige etniese suiweringsveldtog teen die Koerde.

    In hulle jongste aanvalle teen die etniese minderheid het die Turke op burgerlike teikens soos woonbuurte en woonstelgeboue losgebrand met grofgeskut, normaalweg iets wat teen vegvliegtuie, gepantserde voertuie en tenks gebruik word en daar is berigte van honderde mense wat in geboue vasgekeer en doodgebrand is.

    En natuurlik kom die Turke skotvry daarvan af danksy die westerse zombiepers wat verkies om die stilswye te bewaar oor die barbaarse brutaliteit van ‘n Navobondgenoot. Die selektiewe moraliteit en dubbele standaarde van die westerse intelligentsia, pers, kerk en akademie is om van te walg.

    Ons weet reeds van Turkse tweeslagtigheid in die oorlog teen Daech of ISIS. Oënskynlik is hulle bondgenote van die Weste teen die terroriste, maar intussen gaan hulle voort om die moslemterroriste se posisie te versterk deur ondermeer olie van hulle te koop en te vervoer en wapens en ander toerusting aan hulle te verskaf. Ons weet ook van die genoemde skurkagtige neerskiet van die Russiese vegvliegtuig oor Siriese grondgebied sonder enige wettige gronde daarvoor en met die stilswyende goedkeuring van die Amerikaners en hulle lakeie.

    Ook die onderduimsheid van die Turke ten opsigte van die vlugtelingkwessie is ter sake. Byna weekliks is daar konferensies tussen die Turkye en die Europese Unie oor die migrasieprobleem waar die Turke telkens die Europeërs om die turksvybos lei.

    Soos tevore opgemerk, het die Europese Unie, onder leiding van mev Merkel, pas hulp van 6 miljard Euro aan Turkye goedgekeur om die vlugtelinge op Turkse grondgebied te huisves. Eers het die Duitse kanselier beweer die migrante is ‘n “geleentheid” vir Duitsland, maar sedert sy openbare steun begin verloor het, het hulle skynbaar ‘n “probleem” geraak.

    Die resultaat van die finansiële ondersteuningspakette aan Turkye is altyd dieselfde: Turkye vat die geld maar laat nog steeds die migrante deur.

    Terselfdertyd word visumvereistes vir Turkse inwoners na die EU verslap tot dié mate dat alle Turke binnekort op Europese visums geregtig sal wees. En daar is ook nou weer sterker sprake van Turkse toelating tot die Europese Unie. Vir die Europese leiers is dit net te veel om te verstaan dat as die Turkse staat tot die EU toetree, dan kom die migrante ook saam.

    En wat die verslapping van visumvereistes aan Turkse burgers betref: Die oo grense sal vir die vlugtelinge ook geld. Turkye maak gretig gereed om langs die weg van Europese visums van die onwelkome instromers ontslae te raak.

    Die Turke gaan selfs sover as om die teenwoordigheid van die migrante op hulle grondgebied te gebruik as ‘n hefboom om toegewings van die Europesese Unie af te dwing. Of julle doen dit of dat, of ons laat die migrante deur, is die refrein. Die hele situasie is net so gek dat dit alle verstand te bowe gaan. Geen wonder nie mnr Trump het mev Merkel onlangs beskryf as “waansinnig”. Dit is nou een Amerikaner waarmee ‘n mens nie kan verskil nie.

    Met die Nuwe Koue Oorlog teen Rusland, kunsmatig aangestig deur Amerika en sy brakhonde in Europa soos mev Merkel en mnr Hollande en gerugsteun deur hulle handlangers in die media, word die militêre basisse in Turkye nou weer van die uiterste belang, ‘n situasie wat Turkye gewetenloos benut om sy strategiese en politieke oogmerke te bevorder en met die Europeërs woer-woer speel.

    Die nasionale psige van die Turkse volk is op sigself skisofrenies van aard en vandaar ook die tweegesigpolitiek wat hulle op die wêreldtoneel bedryf. Enersyds is hulle ‘n reaksionêre Moslemland en andersyds die een Moslemland wat die naaste lê aan die Europese beskawing. Turkye is ‘n tweeledige samelewing met een voet in Europa en die een in Klein Asië. Die Asiatiese voet is net ‘n bietjie groter en platter.

    Een van die direkte gevolge van mev Merkel se rampsalige beleid jeëns Turkye is haar eie ongewildheid onder die Duitsers asook dié van haar agterryer, Hollande in Frankryk. In beide Frankryk en Duitsland is die bevolking vir ongeveer 75% teen die toelating van Turkye tot die EU gekant. En desnieteenstaande dreun Angela nog op daardie weg voort. Onbegryplik.

    Mev Merkel gaan selfs sover as om gesprekke agter geslote deure met senior Turkse amptenare en regeringslui te voer sonder oorlegpleging met haar vernaamste Europese vennote. Daarna sien sy boonop haar weg oop om allerlei verklarings uit te reik oor wat die “EU” besluit het ten opsigte van kwessies soos finansiële hulp aan Turkye, verslapping van visumvereistes vir Turke en moontlike toelating van Turkye tot die Europese Unie.

    Dit word haas tyd dat die Europese bevolkings van hulle ongeluksalige leiers ontslae raak en weer hulle selfrespek herwin. In Oostenryk was dit so pas naelskraap.

  • Karel Combrinck: Suid-Afrikaanse ‘demokrasie’ is reg vir die slopemmer

    Karel Combrinck: Suid-Afrikaanse ‘demokrasie’ is reg vir die slopemmer

    Soos ons teen hierdie tyd seker almal weet, is demokrasie die godsdiens van die dag. Demokrasie het nie vir alle mense, te alle tye en op alle plekke dieselfde betekenis nie. So het die lakeistate van die Sowjetunie hulleself sonder om te blik of te bloos Demokratiese Republieke of Volksrepublieke genoem. Van die lande wat nog steeds as demokratiese republieke of volksrepublieke bekendstaan, is Sjina, Noord-Korea, die Kongo, Laos, Algerië, Sri Lanka en Ethiopië. Onder dié wat in die verlede so bekend gestaan het is : Oos-Duitsland, Roemenië, Joegoslawië, Georgië, Tsjeggoslowakye, Pole , Albanië, ens., nie juis regimes waarmee ordentlike mense in die openbaar gesien sou wou wees nie.

    ‘n Demokratiese- of volksrepubliek is een waar die regering geskied deur ‘n handjie vol potentate of ‘n kliek wat hoofsaaklik daarop uit is om hulleself te verryk en te bevoordeel. Die Sowjette en hulle satelliete het hierdie regerende kliek genoem die apparatsjieks of die nomenklatoera.

    Een van die kenmerke van ‘n regering deur apparatsjieks is dat hulle nasionalismes en minderhede binne hulle grense meedoënloos onderdruk. ‘n Verdere eienskap is dat hulle geen werklike politieke opposisie duld nie. Dis óf die kommunistiese party óf niks.

    Suid-Afrika is, hoewel nie amptelik so genoem nie, in wese tog duidelik ook ‘n «demokratiese» republiek . Dis ‘n republiek waar die enigste kwalifikasie om te regeer ‘n swart vel is. Politieke partye bestaande uit wittes, of waarin daar ‘n betekenisvolle wit verteenwoordiging is, word nie noodwendig verbied nie, maar word deur ‘n oorwig swart velle outomaties van enige deelname aan die landsregering uitgeskakel.

    Wat beteken die woord demokrasie dus in Suid-Afrika ? Dit beteken gewoon permanente regering deur ‘n ANC-kliek. Demokrasie beteken swart en swart beteken ANC.

    Pas het ons verneem dat ‘n Moslem tot burgemeester van Londen verkies is. Dit lyk na een van twee dinge : óf die meerderheid bruikbare idiote het vir die Moslemkandidaat gestem, óf die Moslems maak nou in Londen die meerderheid uit en ‘n Moslemkandidaat is daar nou ook van ‘n outomatiese meerderheid verseker. Die posisie is nou dat in die hoofstad van die eens magtigtige Britse ryk, geen ander kandidaat vir ‘n burgemeestersverkiesing gevind kan word nie as ‘n Jood en ‘n Mohammedaan en dat die getalle-oorwig noodwendig ‘n Moslemburgemeester beteken. Dit kom van politiek korrek wees en linkse media klakkeloos napraat en nadoen. Dit lyk werklik asof die produk van breinspoeling, die nuttige idioot, ons voortbestaan op die aardbol op demokratiese wyse gaan vernietig.

    Die Amerikaners woon nou al tien jaar onder ‘n swart president danksy nuttige idiote enersyds en outomatiese meerderhede andersyds, maar danksy, boweal, die demokrasie.

    Sinies beskou, is die demokratiese stelsel gegrond op ‘n massa konformerende en manipuleerbare idiote. Churchill het op ‘n keer die kwinkslag kwytgeraak : «The best argument against democracy is a five-minute conversation with the average voter.»

    Plato het gesê dat tirannie heel maklik ontwikkel uit die demokrasie. En omdat die moderne demokrasie ‘n situasie is waar bloot koppe getel word, maak dit Plato se stelling net nog meer waar. ‘n Regeringsmodel wat berus op getalle en dus op massas, sit logieserwyse sonder moeite om in ‘n diktatuur waar die massas as onderbou dien vir die ambisies van ‘n handjie vol uitbuiters. Aangesien ons in ‘n krimpende wêreld lewe waar skeidslyne en grense al hoe meer vervaag en waar die wêreld ontwikkel in, soos dit genoem word, ‘n «global village», gaan dit beteken dat hulle wat die getalle het, noodwendig die aarde gaan beërwe en ons weet mos wie hulle is. Wie kan nog onthou hoe Nelson Mandela gebulder het: «We have got the powa, bacause we have got the nambas?» Met demokrasie van hierdie aard is die Westerse beskawing en die Westerse mens gedoem om te verdwyn.

    En dan loop die moderne demokrasie en die groot geldmagte ook hand aan hand. Karl Marx het iewers gesê die demokrasie is die produk van die bourgeoisie. Bourgeoisie was Marx se term vir grootkapitaal. Wat hy daarmee bedoel het, is dat die grootgeld die moderne demokrasie geskep het ten einde sy poel van potensiële winste uit te brei. En, natuurlik noudat die Europese volkree, die Duitsers, die Franse en die Engelse se getalle nie meer noemenswaardig groei nie, probeer die grootgeld om hulle winspoel te vergroot deur immigrante in te bring en basters van hulle te maak. Maar hierdie is miskien ‘n onderwerp vir ‘n afsonderlike artikel.

    Dog daar is ook ‘n meer idealistiese siening. Op sy beste is ‘n demokrasie ‘n bestel wat minderhede beskerm, wat vryheid van mening en spraak maksimaal toelaat, wat die onafhanklikheid van die regbank te alle tye waarborg, wat geregtigheid aan al sy mense bied, wat landsburgers teen misdaad en geweld verweer, wat gelyke behandeling gee aan alle etnisiteite en godsdienste, insluitende dus die reg om om hulle kinders op te voed in die taal van hulle keuse en wat allermins «ongeregtighede van die verlede» uitbuit om wraak te neem en een groep bo die ander te bevoordeel. Is so ‘n demokrasie in Suid-Afrika moontlik ? Dis onwaarskynlik dat Suid-Afrika, met sy bevolkingsamestelling en geskiedenis, ooit ‘n werklike demokrasie kan wees.

    As ons dan nie so’n demokrasie is nie en dit nie kan word nie, as ons inteendeel ‘n demokrasie het wat ons onderwerp aan die tirannie van getalle en wat bloot ‘n voorwendsel is vir die élite van een bepaalde ras om hulleself aan ongekende rykdomme te vergryp, wil ons dan hoegenaamd ‘n demokrasie wees ? Die Bybel sê, as jou oog jou laat struikel, ruk dit uit. Die Bybel sê ook die mens is nie gemaak vir die Sabbat nie, maar die Sabbat vir die mens. So is die mens ook nie gemaak vir die demokrasie nie, maar die demokrasie is gemaak vir die mens. Dus, as die «demokrasie» jou laat struikel, trek dit uit soos ‘n vuil en verslete jas en smyt dit in die slopemmer.

  • Karel Combrinck: Beeld voer ‘debat’

    Karel Combrinck: Beeld voer ‘debat’

    «Beeld begin vandag met ‘n reeks gesprekke oor die toekoms van die Afrikaanse gemeenskap.»

    Die Beeldkoerant beoog skynbaar ‘n langtermyndebat rondom die toekoms van «die Afrikanergemeenskap». ‘n Poging om dalende sirkulasiesyfers ‘n bietjie op te stoot ? In gister (3 Mei 2016) se Beeld skop twee van die hoëpriesters van die linkse pers, die Ajatolla Tim Du Plessis en (Kajafas) Leopold Scholtz sommer uit die staanspoor af met geluide van die aard wat ‘n mens van hulle verwag. Wat ‘n mens te wagte kan wees in die reeks wat gaan volg, is minstens 50% borsslanery van die een of ander aard oor «ongeregtighede van die verlede», aangebied deur wat Du Plessis self beskryf as sy «spannetjie» en wat seker sal voortborduur op die patroon van Adriaan (voetewas) Vlok. Interessant is dat Beeld se «debat» presies saamval met Adriaan Vlok se veldtog oor versoening en vergiffenis wat pas aangekondig is – great leftists think alike.

    Wat opval van die inleidende menings van Du Plessis en Scholtz is dat die woord «volk», nie een maal gebruik word nie. Inderdaad word die begrip sorgvuldig vermy. In stede daarvan het ons «Afrikanergemeenskap», Afrikaner-«groep», of soos Du Plessis dit stel, «entiteit wat insluit almal wat hulleself beskou as Afrikaans, Afrikaner, Afrikaanssprekend of wat ook al». Let veral op die «wat ook al». Wat kan «wat ook al» tog alles insluit? ‘n Mens wil liefs nie eers begin dink wat nie.

    Nadat Beeld ter inleiding eers beklemtoon het dat hulle ‘n «toonaangewende koerant» is en nadat die Ajatollas mekaar se rûe oor en weer gekrap het en sommer in die verbygaan sommer ook so’n lekkie uitgedeel het onder die alie van die ontslape linkse Afrikanerverraaier, Ajatolla Frederik Van Zyl Slabbert, kan die «gesprek» begin.

    Tim Du Plessis lig ons eerstens in oor die betekenis van die woord «debat»: «Die doel van debat is om mekaar se standpunt oor en weer te hoor» en, «ons deelnemers is ‘n wyd uiteenlopende spannetjie». Nou toe nou. Hoe uiteenlopend nogal ? Hoeveel debat met wyd uiteenlopende sienswyses laat Beeld in die gewone loop van sake toe? Waarom wil hulle dit dan nou skielik doen? Sal Beeld byvoorbeeld bereid wees om ‘n bydrae van dr Roodt ook te plaas en is hulle bereid om dr Roodt ook by hulle «spannetjie» in te sluit ? Of is hulle spannetjie, soos altyd, ‘n uitverkore kliek, net uiteenlopend genoeg om skakerings van links toe te laat en «regses» of »verregses » by voorbaat uit te sluit?

    Scholtz haal aan uit Die Burger van 31 Mei 1948 d.w.s. pas na die Nasionale Party se oorwinning in die algemene verkiesing van daardie jaar : «Hoe tuis voel ’n mens hom nie weer in sy eie vaderland nie! So was dit nie in die afgelope jare nie. Die nasionaal gesinde Afrikaner . . . het hom onwelkom, selfs onveilig in die land van sy vadere gevoel . . . Hy het hom dikwels ’n onterfde gevoel, ’n vreemdeling wie se erfenis in ander hande oorgegaan het.»

    Ek weet nie van Kajafas en die Ajatollas nie, maar ek voel my in die sg. «nuwe Suid-Afrika» so onwelkom en onveilig en onterf en vreemdeling as wat Afrikaners in enige stadium van hulle geskiedenis gevoel het, miskien nog meer so. Die vraag is egter hoe het ons daar gekom? Het die Beeldkoerant nie ‘n reuse-aandeel in ons magsoorgawe en gepaardgaande ontvoogding gespeel nie? Is die besinning oor die «toekoms van die Afrikanergemeenskap» nou straks ‘n poging van Beeld om enigsins te probeer regmaak wat hulle versoorsaak het?

    En Scholtz gaan voort: «Die groot vraag is uiteindelik: Het die Afrikaners dieselfde kollektiewe wil om te oorleef as ’n eeu gelede? Die vraag sal in die komende dekades beantwoord word.»

    Die antwoord op die eerste vraag is waarskynlik nee, hulle het nie. Maar dit is nie die werklike vraag nie. Die werklike vraag is waarom is dit so? Is dit nie weens die linkse ideologiese breinspoeling en propaganda van veral Beeld en ander publikasies van die Nasionale Pers nie wat die Afrikaner se wil om te oorleef oor ‘n lang tydperk stelselmatig ondermyn en afgetakel het? En dan sal die vraag volgens Scholtz in «die komende dekades» beantwoord word. Maar is Beeld en Scholtz en hulle «spannetjie» dan in ‘n totale beswyming? Watter dekades het ons nog oor om enigiets uit te pluis? Ons is lank reeds rug teen die muur, langer as die «anderhalf dekade sedert die nuwe Suid-Afrika se wiele begin afval het», soos Du Plessis dit stel. Inteendeel dit gaan terug tot voor die oorgawe van 1994 wat Beeld met koorsagtige ywer voorberei het. Ons is minder as niks in ons eie land nie en ons word stelselmatig beroof en uitgemoor. En hulle het nog dekades om te «debatteer»?

    En uiteindelik: «Het moderne Afrikaners dit in hulle om hulle by die nuwe werklikheid van die verlore heerskappy neer te lê en dit binne die praktiese beperkings in ’n herwonne toekoms te omskep?» Wil Beeld nou voorgee dat hulle hierdie vraag in die loop van die «debat» binne hulle «spannetjie» gaan uitrafel? En dan het hulle nie die vraag reeds by voorbaat beslis nie met hulle verwysing na «moderne Afrikaner»? Ons weet tog wat «modern» beteken. Dit beteken fatsoenlik, inskiklik, konformerend, klakkeloos in die mode wees, alles houdings wat Beeld se goedkeuring wegdra. Dit beteken dus dat Afrikaners wat al hierdie mooi dinge wil wees hom noodwendig moet berus by die «nuwe werklikheid van die verlore heerskappy». Om te glo dat die Afrikaner ‘n «verlore heerskappy binne praktiese beperkings in ‘n herwonne toekoms kan herskep», is gewoon wensdenkery, want dit gaan nie om blote «praktiese beperkings» nie, dit gaan om ideologiese en politieke en ekonomiese onderdrukking.

    Met u reeks gesprekke, menere van Beeld, wil u nou iets probeer beredder uit wat u self veroorsaak het? Of wil u dalk u reputasie probeer red? Vir beide is dit te laat, want toe daar nog tyd was om ons volk te red, die een wat u nie by die naam wil noem nie, het u die mense wat daadwerklik probeer het om dit te doen, beswadder en bespot. Ons het u nie nodig nie. U is nie by magte om iets aan te bied wat vir ons van waarde kan wees nie. Bestee liewer u tyd aan skadelose brokkies oor die Engelse prinse en prinsesse en hulle tog so oulike babas.