Kategorie: Menings

Reeds tagtig jaar gelede, het ‘n vorige Britse premier Stanley Baldwin koeranteienaars vir die uitoefening van “mag sonder verantwoordelikheid, die prerogatief van die prostituut deur die eeue heen”, aan die kaak gestel.

Die Britse premier het Sondag aangekondig dat, as ‘n gevolg van die poniekoerant News of the World se betrokkenheid by korrupsie en meeluistery, regulering van die media liewer aan ‘n “onafhanklike liggaam” oorgelaat sal word.

Hy het tydens ‘n mediakonferensie gesê die huidige persklagtekommissie gaan geskrap word en daarmee in wese selfregulering van die pers afgeskaf. Dié woelinge kom ontydig vir groot mediabelange in Suid-Afrika, waar “selfregulering” deesdae die gonswoord geword het.

Andy Coulson, tot onlangs die einste Britse premier se mediawoordvoerder en vorige redakteur van News of the World, het homself intussen aan die Londense polisie oorgegee en is onmiddellik in hegtenis geneem. 

Cameron het ‘n strafregtelike ondersoek van die polisie asook ‘n onafhanklike ondersoek onder voorsitterskap van ‘n regter na mediapraktyke, aangekondig om die verleentheid vir sy premierskap te probeer verberg.

“Persvryheid beteken nie dat die pers bokant die wet moet staan nie,” het hy gesê. Maar die vraag is nou of hernude statutêre beheer oor die pers – sensuurwette is in 1965 in die VK afgeskaf – hoegenaamd persvryheid kan waarborg?

Die Arbeidersparty, daarenteen, het die skepping van ‘n statutêre liggaam “met behoorlike ondersoekende bevoegdhede” verwelkom.

The Daily Telegraph se hoofopskrif, Good-bye, cruel World – ‘n verwysing na Pink Floyd  se treffer – was tekenend van die Konserwatiewe kiesers se dilemma: Staatsbeheer oor die media kan niks goeds inhou nie, veral nie onder ‘n Arbeidersregering nie.

Dit was die linkse koerant, The Guardian, wat die volle omvang van die skandaal ontbloot het en wat nou statutêre ingryping in mediaregulering voorstaan.

In Suid-Afrika, was dieselfde eierdansie te bespeur. Leopoldt Scholtz, Media24 se korrespondent in Europa, en iemand wat homself graag voordoen as ‘n voorstander van persvryheid, het sy lesers soos gewoonlik nie ingelig oor wat op hulle wag nie.

Cameron se swak oordeel in die benoeming van die heer Coulson in ‘n senior posisie en sy patetiese “grandstanding” tans om sy politieke lewe te red, gaan drie eeue van vryheid van spraak in Brittanje vernietig. Ook in Suid-Afrika sal die roeringe op die moedereiland gevoel word.

коммерческая тайна украинатопкарго отзывы

Stakings in die land is sonder twyfel sosialisties-gedrewe. Een van Karl Marx se leerstellinge was immers dat die werker nie ten volle betaal word vir die volle waarde van sy produksie nie. Sosialisme in die 20ste eeu is egter tweërlei van aard. Dit kan by die stembus geskep word of deur middel van ‘n rewolusie. Albei het die uitwissing van die klassestelsel ten doel.

Is dit dít wat nou in Suid-Afrika gebeur? Ofskoon die meerderheid van die duisende stakers kwalik as geskoold beskryf kan word, is hulle vir die duur van die staking in beheer van die regering, die arbeidsmark en hulle medeburgers. Nie-stakers word vermoor, aangerand en geïntimideer en werkgewers se loonaanbod word minagtend verwerp. Miljoene rand se skade word aangerig en die stakers weet maar al te goed dat daar nie genoeg polisiemanne en -vroue is om die vrede te bewaar nie.

Vakbondleiers ontken platweg dat hulle lede vir die skade verantwoordelik is. Intussen word vragmotors aan die brand gesteek en nie-stakende veiligheidswagte word van bewegende treine afgegooi. Ontleders wys dikwels op die sogenaamde Apartheids-babalaas wat sy kop tydens stakings uitsteek. Bevrydingsliedere word oor-en-oor gesing en daar word nie net teen die baas betoog nie, maar teen ‘n stelsel wat al verstof het.

Werkgewers moet ook blameer word. Loononderhandelings word dikwels ter kwader trou aangepak of daar word nie behoorlik verduidelik wat van die onderneming gaan word as dramatiese loonverhogings toegestaan word nie.

Die regering is egter die grootste sondaar. Tegnies word enige arbeidsoptrede as wettig beskou omdat Cosatu deel van die Drieparty-alliansie is. Uiteindelik word dit ‘n hanegeveg tussen die ANC-president en die Cosatu-leier.

Gewelddadige stakings gaan voortduur solank die regering die knie buig voor Cosatu se spiermassa. Is dit nie tyd om self ‘n bietjie die spiere te bult nie?

светЛобановский Харьков

Op die koop toe, is dit ‘n Libië wat nog geen voet teenoor die VSA verkeerd gesit het nie, en eerder die VK en Europa geteister het voordat skielike vergifnis vir die kolonel en toenadering van die vorige Britse premier, Tony Blair gekom het. Die nimlike leier het dan voor duisende kameras terreur afgesweer!

Obama het met 238 stemme teen 189 die geldkraan vir die militêre inval oopgehou. Wat hy egter onteenseglik verloor het, is die geveg om die VSA se deelname aan die NAVO-inval te bestendig. Met 295 stemme teen 123 het die Huis van Verteenwoordigers toestemming vir Amerikaanse deelname geweier.

Slegs ses lede van die SK het gestem dat die befondsing gestaak word en dat die VSA moet onttrek uit Libië. Die res het óf befondsing goedgekeur óf militêre inmenging, of albei.

Die Swart Koukus het daarmee enige politieke waarde wat hulle vir hulle kontinent gehad het, ongedaan gemaak. Nie ‘n onbenulligheid as ‘n mens onthou hoe hulle altoos gespog het met hulle invloed om “regime change” en demokrasie in Suid-Afrika teweeg te bring nie.

Selfs regstellende aksie in Suid-Afrika, RA, waar die meerderheid oor die minderheid “reggestel” word – ‘n sotlik teenstrydige begrip as daar ooit een was – is ‘n trotste uitvoerproduk van die Amerikaanse SK.

Van swart broederskap, humanitêre sensitiwiteit, Afrika-fokus, demokrasie en al die ander mooiklinkende titels waaraan die Swart Koukus so swaar dra, het nou dadels in Libië gekom.

Die Swart Koukus sal ‘n blanko tjek teken om enige aantal sterftes van mense, ook van hul eie ras, goed te keur. Kongreslede wys daarop dat die Koukus nie swepe gehad het om hulle rigting te gee nie en dat die Koukus op hul eie “moraliteit” en intellektuele kragte moes staatmaak.

Die uiteinde was dat die meerderheid swart lede hul ondersteuning vir NAVO beklemtoon het, die “humanitêre” inmenging in ander lande se soewereiniteit voorstaan en oor die algemeen ‘n uiters imperiale uitsig op internasionale politieke geskille geopenbaar het, in weerwil van wat werklik in Libië aangaan.

Gaddafi bly gewild in Libië en die Amerikaans-geleide inval het waarskynlik die VSA ten nadele gestrek. Maar nie net die VSA nie. Amerikaanse inmenging sal ongelukkig lei tot ‘n teenreaksie teen wittes en die Weste, en die VSA sal hulle anti-wit sentimente sonder twyfel weer moet betuig.

Michelle Obama se besoek aan Suid-Afrika met die klem op swartheid, was dalk die deurslaggewende faktor om die Koukus se gewete te salf.

Sal die heropstanding van die Swart Koukus weer danksy die “wit rassiste” in Suid-Afrika kan geskied?

сауна кабинаАлександр Фильчаков

Kort op die skokkende Ouditeur-generaal-verslag oor die stand van Suid-Afrikaanse munisipaliteite, waar net sewe van 283 munisipaliteite “skoon” ouditverslae gekry het, is die Groendruppel-verslag uitgereik, met amper net so ‘n ‘n treurige verhaal.

Een wat lewens kos.

Van die 821 rioolaanlegte wat getoets is, het 40 ‘n uitstekende beoordeling gekry. Hulle het Groendruppel-status verwerf. Nog 78 is as goed beskryf, en 243 het ‘n “gemiddelde standaard” gehandhaaf. Altesaam 143 het swak presteer en die toestand van 317 is as kritiek beskryf.

Meer as die helfte van die aanlegte – en dalk nog van dié in ander kategorieë, laat dus onveilige water na die land se waterbronne soos riviere en damme deur, en selfs na ondergrondse waterbronne soos in die dolmietryke gebiede.

Hoewel reënwater wat oor veld loop waarop diere gemis het ook effens bydrae tot die vlakke van E.coli (Escherichia coli) in die land se waterbronne, is die ongesuiwerde rioolwater by verre die grootste en deurlopendste oorsaak.

Hoewel die E.coli-variant wat in Suid-Afrika soveel siek mense oplewer, op sy eie nie baie dodelik nie, kan dit in kombinasie met ander faktore wel dodelik wees. Ondervoede babas, en mense met MIV is in lewensgevaar. E.colivlakke word maklik gemeet, en dien as ideale klikbek dat ander, meer gevaarlike siektes wat in dieselfde groeimedium leef, teenwoordig kan wees. Hieronder tel cholera (met sterftes in oa Soweto) en tifoïde (sterftes by Delmas).

By verskeie plekke soos Welkom en Kroonstad is al kriminele klagtes teen die betrokke munisipaliteite gelê oor die wyse waarop die inwoners aan rou riool blootgestel word. Soms is klagtes by herhaling gelê, en soms het die Groen Skerpioene ingetree.

Die onlangse E.colisterftes in Europa dui daarop dat dit ‘n probleem is waarmee die land nie durf voete sleep nie. Hoewel die stam wat die Europese sterftes veroorsaak het nie dieselfde stamme is as dit wat gewoonlik in Suid-Afrikaanse rioolwater, of Amerikaanse kitskosse voorkom nie, blyk dit dat E.coli wel nuwe stamme kan muteer (daar is reeds meer as 700 stamme) en dit kan net ‘n kwessie van tyd wees voor die land deur ‘n ramp van epidermiese proporsies getref word.

Die patetiese verslae wat munisipaliteite by die Ouditeur-generaal gekry het, boesem egter min vertroue in dat die situasie gou voldoende onder beheer gebring sal word. ‘n Lang beskuldigende vinger kan weer na die beleid van kader-ontplooiing gewys word.

напряжение генератора при нагрузкеФильчаков

Sedertdien is gereeld politieke stellings gemaak dat die doelwit van ‘n 100 % skoon oudits teen 2014 op koers is.

Pas is die uitslag bekend gemaak van die land se munisipaliteite se oudit-vertonings vir die boekjaar wat Junie verlede jaar ten einde geloop word.

So ‘n verslag is omvattend en sal deeglike studie verg om verantwoordelike vertolkings te maak. Van die regering se kant word uiteraard op die blinker kant van die munt gefokus, en van diegene wat hulle reeds op vertolking verlaat, op die minder blink kant.

Wat die blinker kant betref het die aantal munisipaliteite wat ongekwalifiseerde verslae gekry het, van vier na sewe verbeter. Dit sluit een Metro in – Kaapstad, vir wie dit in elk geval nie ‘n nuwe ervaring is nie.

Altesaam 57 munisipaliteite het hul ouditmenings verbeter, 165 se status het nie verander nie, en 15 het agteruit geboer.

Die feit is dat ‘n ongekwalifiseerde ouditmening die enigste aanvaarbare is. Dit is ook nie so onbereikbaar moeilik nie, soos blyk daaruit dat Mpumalanga, enkele jare gelede nog Mamparralanga genoem weens onder meer onderwysskandale, en nou op die voorpunt van munisipale onrus oor dienslewering, die meeste skoon oudits opgelewer het, naamlik drie uit sewe.

Die ongemagtigde en vrugtelose uitgawes het met 77 % toegeneem, maar 51 munisipaliteite, waaronder Johannesburg, se verslae is teen die afsnytydperk nog nie ingedien nie. Hierdie munisipaliteite presteer gewoonlik power. Die prentjie kan dus aansienlik swakker lyk. Boonop is die vlak van verslagdoening van sowat 84 % van die munisipaliteite gebrekkig, dikwels skokkend gebrekkig.

Sodra belangrike data bekom kan word – die Ouditeur-generaal se webwerf is nou baie moeilik bereikbaar – sal besonderhede vasgestel kan word soos hoeveel munisipaliteite skoon ouditmenings met ‘n paar inskrywings gekry het. Dit word gewoonlik ook as skoon oudits aangebied, en is waarskynlik die rede waarom Overstrand en ander Wes-Kaapse munisipaliteite wat gewoonlik goed vaar nie op die lys is nie.

Die tempo waarteen verbetering skynbaar intree, laat dit ooglopend lyk of die 2014-ideaal nie naastenby bereik sal word nie. Dis egter nie iets waarmee voete gesleep kan word nie – so ‘n verslag moet koue rillings langs die ruggrate van beleggers en potensiële beleggers afstuur – om nie van die inwoners van daardie munisipale gebiede te praat nie.

Ongelukkig het die ANC hom onlangs opnuut verbind tot die indiensnemingspraktyke wat die probleem veroorsaak, waaronder kaderontplooiing die hoofprobleem is. Die minister se herontplooiingskomitee onder die leiding van George Seitisho verseker dat onbekwame en selfs skelm amptenare elders gehersirkuleer word – met dieselfde gevolge. Dieselfde komitee is ook getaak met die omkeerstrategie. Van ‘n hout-yster gepraat….

пескоструй на керхертопкарго кидалы

Die optrede kan egter beswaarlik as anti-swart afgemaak word.

Lasbriewe op aanklagte wat met volksmoord, of die doodmaak van burgerlikes verband hou, is ruim uitgereik vir oortreders en beweerde oortreders uit Joegoe-Slawië, en kort-kort word oor nog arrestasies en uitlewerings berig.

Die Groot-merekonflik en etniese moordorgies lewer ook elke nou en dan arrestasies op, terwyl ander dele van Afrika ook al ‘n uitlewering of wat opgelewer het. Die Taylor-verhoor het selfs ‘n diamant-nadraai in die Suid-Afrikaanse howe gehad, waarby die Mandela Trust en Naomi Campbell betrek is.

Afrika het egter ook ‘n paar kladmerke agter die blad. Pres. Oamar al Bashir van Soedan word byvoorbeeld nie uitgelewer nie, en soms blatant deur Afrikalande gesteun. Stilswyend is daar blykbaar ‘n internasionale vergelyk dat solank Bashir sy samewerking gee vir die onafhanklikheid van Suid-Soedan, so lank sal sy vryheid stilswyend geduld word.

Intern in Afrika is sake egter ook nie altyd mooi gestroomlyn nie. Pres. Robert Mugabe van Zimbabwe bied byvoorbeeld huisvesting aan die oud- Ethiopiese diktator Haile Mirriam Mengistu. Mengistu is in ‘n stadium in sy eie land ter dood veroordeel.

Hoewel Afrika sake na anti-Afrika of anti-swart probeer herlei, sit dié leiers se turf. In die eerste plek kan hulle geen sweempie vordering toon vir hul pogings om die Libiese kwessie op te los nie, en Ghaddafi het telkemale omtrent dadelik sy sogenaamde ondernemings aan basies enigeen verbreek deur weer aanvalle op burgerlikes te loods.

In die eerste plek is die regter wat aan die hoof staan van die groep regters wat die lasbrief uitgereik het, ‘n vroueregter uit Botswana. In die tweede plek het die regters van die ontbinde SAOG-tribunaal ook met stappe teen die SAOG begin. Dié tribunaal het bekendheid verwerf toe dit uitspraak teen Mugabe se grondgrype gelewer het, maar die SAOG dit eerder ontbind het as om sanksie te gee aan die uitspraak.

Teen dié agtergrond klink Afrika se besware teen die Ghaddafi-lasbrief op die nie-Afrika-oor verspot. Lande buite Afrika neig om ‘n heel ander persepsie oor die Libiese krisis te hê, soos die onlangse besluit van Denemarke om slegs die rebelle-owerheid in Libië as wettige regering te erken. Ghaddafi word gewoon nie as deel van enige toekomstige Libië beskou nie.

Dit beteken egter ook nie dat daar besliste pragmatiese negatiewe aspekte is in die uitreik van die lasbrief nie. Ghaddafi sal nou baie moeiliker uit die beergreep op die Tripolitaanse gebied van Libië gedwing word, omdat hy nou streng gesproke geen veilige hawe buite sy land sal kan vind nie. Boonop geld dieselfde vir die enigste mens aan wie hy bereid sou wees om sy gesag af te staan, sy seun Saif al-Islam.

Intussen neem vrae toe oor hoekom Ghaddafi dié soort behandeling kry, terwyl die wêreld traag weggespring het met selfs beperkte, persoonlike sanksies teen die bewind in Sirië. Ook daar kom daar bykans weekliks na die Vrydagaand-gebede slagtings van burgerlikes aan die hand van die militêre voor. Die getal vlugtelinge in Turkye neem geleidelik toe, wat bykans verseker dat ‘n oplossing gevind sal moet word – of Turkye sit met ‘n permanente vlugtelingbevolking wat onder meer Koerde insluit – ‘n klip-in-die-maag-vooruitsig vir die Turke. Die tipe sanksies wat lande teen die Assad-bewind instel, is grootliks ongekoördineerd en opsigtelik impotent.

free online slots gamesлобановский александр харьков