Rubrieke Archives - Page 202 of 214

Die grootste Afrikanertaak ooit

Die jongste misdaadstatistiek het ’n hele paar dinge verklap. En mens moet ’n bietjie huiswerk gaan doen wanneer jy met sulke blatante leuens te doen kry. Dít bring mens nader aan die ware probleem, wat jou weer ’n tree nader aan die antwoord bring, die antwoord wat die grootste taak vir Afrikaners in ons Afrikanergeskiedenis gaan meebring.

Jackie Selebi, nasionale polisiehoof, sê dat misdaad hom nie slapelose nagte besorg nie en Charles Nqakula, minister van onveiligheid, reken dat misdaadvlakke in die land daal, terwyl Thabo Mbeki misdaad as ’n persepsie afmaak. Met sulke sieninge is dit blykbaar net die naasbestaandes van die derduisende slagoffers van misdaad wat hallusineer, asook so ’n paar regdenkendes…

As ons dalk dink dat hierdie misleidende statistiek aan ons voorgehou word omdat die ANC hierdie keer nie sommetjies kán maak nie, sit ons die pot ver mis. Hulle berekeninge is lank gelede met deurdagtheid gedoen en hulle somtotaal is honderd persent in die kol. Vir hulle is die enigste antwoord: “People, get ready, there’s a war a’coming . . . the last white dog must die!” En hulle glo ook dat die doel die middele heilig, dus kan hulle nie verkeerd wees deur toe te laat dat diefstal, moord en verkragting alles regverdig in hulle oorlog vir “black Africa!” nie. Waarom dan nie nog lieg ook daaroor nie?

Kom ons kyk waarop baseer Selebi en sy meelopers die sukses van hulle leuens wat hulle so vryelik opdis: Eerstens, volgens direkte getuienis van sommige blanke polisielede, is hulle distrikte se polisiemanne aangesê om nooit ’n “dubbel-inskrywing” oor misdaad te maak nie, dws wanneer daar byvoorbeeld ’n transito-rooftog plaasvind, word die dodesyfer daarvan, indien enige, nie in die moordkolom ook aangeteken nie. So word al die statistiek hanteer. Dus het ons nie ’n benul van die ware moordsyfer of van die ander misdaadstatistiek nie.

Tweedens kan u maar die internet deurkruis sonder dat u ’n weergawe sal vind van die ware misdaadstatistiek vóór 1994. Al wat u sal sien, is statistiek van die gekookte weergawe vanaf 1994-1995 toe die ANC die “moorddadige land” geërf het van die vorige bestel, met ongeveer 26 000 moorde nog in daardie jaar, wat die ANC natuurlik deur hul voortreflike bestuursvernuf nou afgebring het na net oor die 19 000 moorde in 2006-2007… En die ergste is, mense glo hierdie leuens! Selfs nie eers met die ANC se terreurdade daardie tyd binne Suid-Afrika ingereken, kon die moordsyfer so hoog wees nie. En so kan dit ook nou nie net 19 000 wees nie want volgens kenners se beraming word tot een derde van alle misdaad veral onder die ANC-bestel, nie eers aangemeld nie; en so is daar ook te veel individuele getuienis oor misdaad wat nooit aangemeld is nie. Maar, gee die ANC wat hom toekom, hy kán somme maak!

Selebi roem hom op die feit dat misdaad in heelwat van die statistiekafdelings gedaal het, maar hy verstaan nie dat almal nie gebluf word deur sy woordspeletjies nie. Sou hy dalk verstaan as ons aan hom verduidelik dat die moordsyfer op sy polisiemanne so gestyg het omdat daar nie meer ontsag vir ’n polisieman is soos vroeër nie, en daarom die daling in gewone aanvalle op polisiemanne? En sou hy verstaan as ons aan hom verduidelik dat die getal verkragtings gedaal het omdat die verkragter sy slagoffer deesdae eerder vermoor as om ’n getuie na te laat want hy word tog nie gestraf nie? Vandaar die hoër moordsyfer! En sou Selebi verstaan as ons aan hom verduidelik dat die aantal gewone huisinbrake verminder het omdat dit nou veel makliker is om gewapende roof te pleeg wanneer mense by hulle huise is, aangesien die patetiese regstelsel tog geen gevaar vir die moordenaar inhou nie? Daarom die 25% styging die afgelope jaar in gewapende rooftogte by huise en die hoër moordsyfer!

Dan kom Nqakula en hy vra: “Wat doen jý teen misdaad”. En dit is nou hier waar ons begryp dat hy nie die vorige sommetjies help maak het nie, maar iemand ver bokant hom… dat hy maar net ’n spreekbuis in die aanloop tot die eindtotaal van hierdie som is. Genadiglik begin van ons mense se rekenaartjies nou werk, en hulle antwoord Nqakula in die media soos volg: “Duur elektriese omheining”, “Wapens” “Selfone in verbinding met bure”. “Motors met beveiliging”, “Ekstra versekering ten duurste”, “Vermy sekere skole”, “Beplan elke roete wat gery moet word”, “Nie meer in die aand uitgaan nie”, “Neem kinders skooltoe want tot fietse word gekaap”, “Is wetsgehoorsame burgers”, “Werk hard vir my geld”, “Respekteer ander mense en hulle eiendom”, “Respekteer padreëls”, “Betaal ektra hoë belasting”, “Betaal u salaris”, ens, ens.

En dan kom ook hulle vrae aan Nqakula wat dui op enerse gevoelens van genoeg is genoeg: “Moet ons ons werk bedank en joune kom doen?”, “Hanteer jy die portefeulje Veiligheid of moet ons?”, “As u nie die ‘joppie’ kan doen nie, waarom weier u nie?”, “Moet ons dít ook nog vir die regering doen?”, “Wat doen JY met my belastinggeld!?”, “Ek betaal belasting, en JY, ons geagte minister???”, “Het u nie u posomskrywing gelees nie of nie verstaan nie?”, “Ons wonder waarom jy ’n salaris kry en of ons nie iets dááraan moet doen nie!?”, “Wat moet ’n bereidwillige landsburger nóg doen om sy bydrae te lewer!?”, ens, ens.

Daar is nou genoeg oor die probleem gesê. Die antwoord op die probleem is egter nie so eenvoudig nie, maar ons weet uit ons geskiedenis wat vir ons in ons toekoms voorlê, en daarvolgens durf ons sekere feite konstateer. Die eerste is dat ons sal besef dat dit ons niks sal help om te onderhandel met die ANC oor hierdie gemors waarin ons verkeer nie – nie eers om Nqakula se bedanking te eis nie want swart mense verstaan nie daardie ere-kultuur nie, en dit sal ook niks aan die toestand verander.

As onderhandeling dan geen opsie is nie, kan die antwoord tog net lê in geloof oor wat ons te doen staan, en wanneer dáárdie antwoord duidelik geword het, sal ons besef dat ons hierdie land sal moet terugneem op die regte tyd, met al die genade en wysheid tot ons beskikking. Die geleentheid is besig om geskep te word vir ons deur die groot chaos wat gaan volg op voortslepende stakings en die leierstryd in die ANC. Moet vir geen oomblik dink dat hierdie chaos self gaan verdwyn en ons weer in ’n utopie gaan woon nie; dis Afrika hierdie, en ons moet hierdie geleentheid reg benut.

Daar wag binnekort ’n taak op die Afrikaner wat meer deursettings- en uithouvermoë sal verg as wat die meeste van ons nog ooit aan onderwerp was. Is ons fisies en geestelik gereed daarvoor?

free money for slots прокурор Фильчаков

Wil die ANC boer ?n rugby speel?

Sedert die ANC die bewind in 1994 oorgeneem het, het hulle elke denkbare instelling waarop hulle hul hande kon lê, finansieel geplunder. Die maklikste teiken was die ongeveer 27 beheerrade wat ingestel is ingevolge die bepalings van die Bemarkingswet. Die rade is bloot afgeskaf en die geboue wat die beheerrade opgerig het, is eenvoudig gestroop, daarna óf verkoop óf vir die ANC se doeleindes aangewend.

Elke beheerraad het oor aansienlike fondse beskik; die stabilisasiefonds van die mielieraad het byvoorbeeld op miljoene rande te staan gekom. So ook die koring-, suiwel- en al die ander rade. Die ANC het dit gedoen onder die voorwendsel dat hul landboubeleid op vraag en aanbod gegrond is en dat geen beheer gevolglik nodig is nie. Daar was sodoende geen beplanning of reserwefondse om in die geval van ‘n krisis soos ‘n droogte of oorstromings en dies meer, ten behoewe van die boere aan te wend nie.

In ‘n soortgelyke proses is die Land- en Landboubank leeg geplunder. Die blanke landbouers kon na die plundering geen hulp en geen voordele verkry nie; hulle is eenvoudig vir die wolwe gegooi. En toe het moordbendes boonop die boere begin uitmoor. Maar die punt is, die beheerrade se bates wat hoofsaaklik bestaan het uit die heffings wat van produsente gevorder is, het in die hande van die ANC-plunderaars verdwyn. Terloops kan gemeld word dat Thabo Mbeki voor 1994 by geleentheid aan my persoonlik verklaar het dat swartmense nie kan boer nie en dat hulle nooit sal leer om te boer nie. Só bring die teeplantasies in Magoebaskloof en die sitrusplaas te Zebediela pynlike herinnerings na vore. Die afleiding is onteenseglik, dat net soos Mbeki gesê het, hulle nog kon nooit boer nie; erger nog, hulle sal nooit leer om te boer nie.

Die volgende reeks slagoffers was die plaaslike owerhede, asook die streekdiensterade. Die streekdiensterade het verdwyn nadat hulle dolleeg gesteel en geplunder is onder die bedenklikste voorwendsels dat daar ondersoeke oorsee ingestel moes word of dat werkswinkels (met baie kos en drank) gehou moet word; nadat baie nuwe motorvoertuie vir amptenare aangekoop moes word, ensovoorts, ensovoorts. Elke munisipaliteit wat nog funksioneer, word nog steeds beroof en dit duur voort omdat munisipaliteite gedienstige melkkoeie is wat deurlopend deur blanke inwoners ge-“voer” word.

Ander instellings wat daarenteen vir ‘n wyle die plunderaanslae tot groot hoogte vrygespring het, is sommige sportinstellings. Die tennisfederasie het slegs ‘n uiters kort tydjie oorlewe nadat swart rowershande daarop losgelaat is. Dit was nie so eenvoudig vir Donker Afrika om die rugby te kaap nie – dit het ‘n tydjie geduur maar hulle was vasbeslote om regstellende aksie ook in rugbygeledere toe te pas en toe dit nie anders kon nie, is die hele wetgewende gesag van die agbare minister Stofile ingeroep en het hy met behulp van die nodige wetgewing ingegryp.

Die Suid-Afrikaanse rugby, soos ons dit geken het, is nou in sy laaste stuiptrekkings. Daar is egter geen manier waarop regstellende aksie ooreenkomstig die bevolkingsamestelling bewerkstellig kan word tot behoud van die spel nie. Dit is egter te betwyfel of dit werklik die doelstelling is. Dit is veel eerder ‘n geval om hul hande te lê op die miljoene rande wat hier te aas is. Die aansienlike fondse wat tot beskikking van die rugby-administrateurs is, sal soos ‘n groen koringland voor ‘n swerm sprinkane opgeslurp word. Hulle wil nie werklik rugby speel nie, hulle wil die geld hê. Té heerlik vir woorde. Maar dit is nie al nie. Bloot om die blankes te krenk, moet daar weggedoen word met die Springbokembleem. Maar dit kan ‘n bedekte seën wees; die Afrikaner Volkseie Sport (AVS) van meneer Daan Nolte kan dit dalk erf. Die Springbokembleem kan soos ‘n ryp appel in die AVS se skoot val.

Die vraag wat hierbo in die opskrif gestel is, kan op ondubbelsinnige wyse beantwoord word dat die ANC nie wil boer nie en hulle wil ook nie rugby speel nie. Die ou geldjies wat daar te aas is, is egter baie welkom.

Nou kan ‘n mens raai hoe veilig die lottogeld nog is. ‘n Mens sidder om te dink hoe veilig die brandstoffonds is wat deur ANC-manne bedryf word. Die lotto hoef nie weer te herleef nie maar die brandstoffonds moet egter met arendsoë dopgehou word.

Onthou, ons is elke dag een dag nader aan ons eie land.

www free games co uk Фильчаков

Die ware parallel tussen Afrikaners en Nazi’s

Anderdag kyk ek in ’n oomblik van ledigheid ’n program op DSTV se History Channel, by name “The Secret Nazi Aircraft of WW2” of iets dergeliks. Getrou aan die sensasionele aard van baie TV-programme, begin dit met ’n denkbeeldige Duitse bomwerper wat ’n atoombom laat val op New York in 1946, tydens spitsuur. Die aanbieder intoneer dramaties dat die oorlog natuurlik, en gelukkig vir die pendelaars van Manhattan, in 1945 reeds ten einde geloop het.

Die res van die program is gewy aan die briljante uitvindsels van die Luftwaffe en sy privaatsektorkontrakteurs soos Ernst Heinkel en Willi Messerschmidt.

Die denkbeeldige bomwerper wat van Hamburg na Manhattan en terug kon vlieg om sy atoombom te laat val, lyk op ’n druppel water soos die Amerikaanse B2 bomwerper. Die ooreenkoms is nie toevallig nie; die Duitse B2 het in der waarheid bestaan. Die Duitse Horten-broers het so ’n vliegtuig ontwerp sowat vyftig jaar vóór die B2 se ontstaan. Die B2 is ’n direkte uitvloeisel van die Horten-broers se vlieënde vlerk. In die jare tagtig het Amerikaanse wetenskaplikes die Smithsonian museum gaan besoek om die enigste oorblywende voorbeeld van die Horten-broers se vliegtuig te besigtig. (Vir diegene wat terloops ooit die geleentheid kry om Washington DC te besoek: die Smithsonian is driedubbel die besoek werd, veral omdat dit gratis is.)

Die program het voortgegaan om te noem hoe Duitse ingenieurs op ’n legio maniere leiers op hul gebied was. Die Russiese Mig 15 van die Koreaanse oorlog was byvoorbeeld ’n kopie van ’n vegvliegtuig wat deur die Nazi’s teen die einde van die oorlog ontwerp is. Wernher von Braun was instrumenteel daarin om Amerikaners op die maan te plaas, vanweë sy ervaring met die V2-vuurpyl wat in Londen terreur gesaai het. Dit was Von Braun wat byvoorbeeld die bekende 10-9-8-7-6-5-4-3-2-1 aftelling by die lansering van vuurpyle bedink het.

Die Nazi’s se talente was egter nie beperk tot vuupyle en vliegtuie nie. Hitler se Autobahns bestaan vandag nog, ten minste in konsepvorm. Hitler se padontwerpers het beginsels wat vandag nog gebruik word, in hul Autobahns aangewend, byvoorbeeld ’n maksimum vertikale helling van 4%, iets wat die Weste se padontwerpers tien of twintig jaar vooruit was. Om vandag nog op ’n Autobahn te bestuur, is ’n voorreg en ’n loutere plesier, behalwe as mens soos die uwe slegs ’n huurvoertuig kan bekostig wat nie met die Duitsers se Mercedesse en Audi’s se 180 km/h in die vinnige baan kan meeding nie.

Vandag word die Nazi’s egter oral gedemoniseer. Om iemand ’n Nazi te noem, is ’n erge belediging. Vir die meeste mense is alles wat met Nazisme geassosieer word ’n vloekwoord. So ook apartheid. Apartheid is volgens die meeste ’n privatio boni; niks daarvan was goed nie. Apartheid en Nazisme word dikwels vergelyk, indien nie gelykgestel nie. Apartheid is glo ook ’n misdaad teen die mensdom.

Die realiteit is natuurlik anders, indien nie presies die teenoorgestelde nie. Geen selfrespekterende Nazi sou ooit, onder enige omstandighede, aan die Jode op Duitsers se onkoste ’n tuisland, hospitale, skole en onderrig verskaf nie. ’n Kil soort rekeningkunde van die dood is in konsentrasiekampe toegepas: ’n Jood of Russiese gevangene kon óf produktief werk, óf hy is tereggestel. Vir ’n Nazi was die oplossing vir die “Joodse vraagstuk” eenvoudig die uitwissing van die Jode, nie sosiale hulpverlening aan Jode nie. Afrikaners, daarenteen, het uit blote medemenslikheid aan ander volkere soos Xhosas, Zoeloes en Tswanas hul eie grondgebied, skole, hospitale en regeringsgeboue gegee, alles vir die Afrikaner se eie rekening. Geen swartmens is ooit onder apartheid op ekonomiese gronde van die gras af gemaak nie. ’n Lynregte teenstrydigheid met die meer ekstreme vorme van Nazisme, dus.

Waar die Afrikaners en Nazi’s wel ooreenstem, is Afrikaners se rol as bouers en innoveerders. Te oordeel aan hoe die res van Afrika verval, is Afrikaners ’n unieke Afrika-stam, een wat sy omgewing verbeter en nie vernietig nie. The Economist berig dat die hoofpad tussen Nairobi en Oeganda in 1965 ’n gawe, gladde teerpad was. Vandag is dit egter ’n vervalle stuk grondpad vol slaggate, met hier en daar ’n enkele stukkie teer. Kontrasteer dit met die N3 tussen Johannesburg en Durban in 1994, of selfs die meeste deurpaaie in Suid-Afrika vandag nog. Dís die ware nalatenskap van apartheid: Afrika se heel beste infrastruktuur, paaie, plase, kragstasies en les bes, rioolplase. Alles stelsels wat werk. Afrikaners is die enigste skeppers van infrastruktuur, as’t ware die enigste bouers van Autobahns op die kontinent. Afrikane, aan die ander kant, is skynbaar die vernietigers van rykdom, effektief die termiete wat die struktuur inmekaar laat tuimel.

Ja, Afrikaners is soos Nazi’s: die bouers van die Volkswagen Kewer, die Autobahns en die staatsdiens wat bykans onveranderd deur Konrad Adenauer se regering ná 1945 oorgeneem is. Nee, ons is nie soos die bouers van Auschwitz of Belsen nie; inteendeel. Ons is die enigste opheffers van ander mense op die kontinent.

bananas

Die verskil tussen Vlok en PW

Die voorgenome vervolging van oud-minister Adriaan Vlok bied ‘n waardevolle les vir alle gatkruipers en meelopers. PW Botha het geweier om voor die bobbejaan in sy pers rok by die WVK te verskyn, en is dus in vrede gelaat. Gekonfronteer met ‘n bietjie vasberadenheid, sluip die regime stert tussen die bene weg. Vlok, daarenteen, gooi alle waardigheid oorboord en kruip letterlik voor die vyand, en word vir sy moeite beloon met vervolging.

Dieselfde met naamsveranderinge. Afrikanergroepe praat en soebat oor naamsveranderinge, maar Tshwane en Tlokwe bly. Inkatha blokkeer egter ‘n paar deurpaaie, en die regime skrik hom boeglam oor Durban se naamveranderinge. Skielik is die deure vir gesprekvoering in Durban weer oop.

Ek wonder hoe lank gaan die linkses en liberales nog neem om te verstaan dat Afrikane glad nie swakheid en kruiperigheid respekteer nie? Vir wie het die ANC die meeste respek, te oordeel aan sy optrede – Vlok of PW Botha?

Dis duidelik dat Afrikaners toenemend begin verstaan hoe om met die vyand te handel, terloops – vanoggend teem, skree en huil dit verskriklik op SAFM radio omdat "rassiste" glo ‘n klomp padtekens wat na die regime se "helde" vernoem is, in die Vaalrivier gaan gooi het, en ek lag my vrek vir die regime se hoogheilige gekerm. Tog snaaks hoe ferm optrede soos ‘n paar padtekens se verwydering kon regkry wat redelikheid, soebat en smeek nie kon nie, of hoe? Skielik is woordvoerders van Potchefstroom se stadsraad beskikbaar om oor die radio te praat, waar hulle in die verlede bloot op die verdrukking van die massas oor die minderheid in die naam van "demockracy" aanspraak gemaak het.

для шиномонтажа лобановский обыск

Kragte dreig om SA Staat te vernietig

Vir die eerste keer sedert 1994 wil dit voorkom asof die ANC se ‘permanente’ heerskappy oor Suid-Afrika dalk binne afsienbare tyd ten einde kan loop.

Die huidige stakings is in werklikheid ‘n sosiaal-politieke sindroom in die sin dat dit wel oor salarisverhogings gaan, maar terselfdertyd ook heelwat meer behels. Onlangs het Helen Zille, die ultra-linkse leier, in haar brief op die DA webwerf beweer dat die staking ook in groot mate die simptoom van die magstryd binne die regerende alliansie is.

Zille wat nie die rassedinamika van SA politiek verstaan nie, sukkel skynbaar nie om die ANC se interne politiek te verstaan nie. Dit is waarskynlik omdat sy ‘n ideologiese sielsgenoot van veral die sosialistiese faksie in die ANC alliansie is.

Dit is ‘n redelike en miskien ‘n ooglopende aanname dat Cosatu en die SAKP deur die staking probeer om hul mag aan die Mbeki-faksie (Kapitalistiese Afrikaniste) van die ANC te toon. In gister se Rapport lê Tim du Plessis ook die geweldige onenigheid en verdeeldheid binne die heersende party bloot.

Du Plessis, wat ‘n bewonderaar van die Suid-Afrikaanse ‘demokrasie’ is, het blykbaar oor die afgelope jaar ten minste ‘n gedeeltelike kentering rondom die regime beleef. Du Plessis se ontnugtering het meegebring dat hy oor die afgelope maande gereeld die ANC President skerp kritiseer.

In die afgelope Sondag se Rapport ontbloot hy die ANC in so ‘n mate dat ANC ondersteuners seker sal sê dat Du Plessis “galbraak”. Nogtans praat Du Plessis hierdie keer sin oor die ANC en is sy analise geregverdig.

In breë trekke lê hy bloot dat daar ‘n gebrek aan leierskap is, dat die party geen morele kern meer het nie (Volgens hierdie skrywer het dit natuurlik nooit so iets gehad nie) en dat die hebsug van ‘n elite groepie uitvoerende besluite sowel as die presidensiele opvolging sal bepaal.

Nouja, geen van hierdie punte is eintlik nuus nie, maar die punt waarop ek vir ‘n oomblik wil fokus is wanneer Du Plessis oor die ANC beweer: “ Sy organisasie en strukture op grondvlak is vervalle en disfunksioneel. Dit is nie ek wat so sê nie, sy eie ampsdraers erken dit in verslag op verslag”.

Tim du Plessis het verseker toegang tot meer inligting oor die heersende party as meeste van ons gewone burgers. Naspers handhaaf immers noue bande met die ANC. Dit maak ook dan geheel en al sin dat die ANC se takke in ‘n warboel verkeer.

As die landsadministrasie ‘n aanduiding is van die ANC se vermoë om te organiseer, dan kan die party beslis nie in ‘n beter toestand verkeer nie.Die logiese afleiding is dus dat die ANC nie meer in voeling het met sy ondersteuners is nie, want daarvoor het mens goeie organisasie op grondvlak nodig.

Weereens is ook dit ‘n ooglopende afleiding gegewe die ontevredenheid onder swartes oor dienslewering, wat veroorsaak dat onluste, plek-plek, soos vure uitslaan. Die massas is al moeg vir leë beloftes en die bevoordeling van die BEE-miljardêrs.

Wat egter interessant is oor die vorige punt is die mate waartoe dit deur die sosialiste en populiste uitgebuit word om hul invloed in die alliansie te versterk. Hiervan is die stakings ook getuienis. Massas staatsamptenare is in opstand teen die ANC-regime se aanbevole salarisverhogings vir die amptenary en Cosatu is die voorbrandorganisasie wat die ontevredenheid ingespan het in die vorm van landswye stakings.

Terwyl Cosatu poog om die ANC (soos ten tye van die party se kongres) verder na links te probeer druk, is dit ook ‘n tegniek om te wys dat hulle (Cosatu) die ‘people’ agter hulle het en dus kan bepaal wie die volgende president sal word.

Vir Cosatu – en vir die ANC – het hierdie magstryd egter nou ‘n kommerwekkende rigting ingeslaan, aangesien die stakers nou selfs Cosatu se eie onderhandelaars met die dood intimideer indien hulle verder sou afstaan aan die regime.

Die situasie sorg vir addisionele stagnasie in die onderhandelings en kan veroorsaak dat die staking nog lank kan uitrek. Wat egter insiggewend hieromtrent is, is dat net soos die ANC nie in voeling met die massa is nie, het Cosatu nie meer beheer oor die massa nie.

Intussen verdeel die magstryd in die ANC in verdere faksies sodat daar nou ‘n hele aantal aanspraakmakers op die presidensiële troon blyk te wees. Van binne word die ANC dus toenemend lamgelê deur faksionele binnegevegte. Verder het die organisasie dit te danke aan sy alliansie venoot ,Cosatu, dat die uitvoerende liggaam, nl. die staat , nou grotendeels staak sodat sekere belangrike staatsfunksies nie meer funksioneer nie. In elkgeval tot tyd en wyl die staking opgehef word.

Die situasie word vererger deur die sekuritietsmagte wat ook wil staak. Indien dit gebeur, het die ANC nie net beheer oor die betogende stakers verloor nie, maar ook alle beheer oor die land verloor. Indien die sekuriteitsmagte wel sou oorgaan tot ‘n staking sou die onluste weens ontevredenheid op gemeenskapsvlak ook in alle waarskynlikheid met rasse skrede toeneem.

Met Cosatu wat reeds nie die amptenary wat ‘n aansienlike deel van die swart middel en werkersklas behels, kan beheer nie, sou dit waarskynlik net so min beheer oor ‘n privaatsektorwerkersstaking kon uitoefen as dit eers uitbreek. Tans is daar sprake daarvan op die myne.

Ten beste sou die staking wel hierdie week tot einde kom en selfs dan lyk die situasie benard. Hordes ondergemiddelde, swak gekwalifiseerde amptenare moet dan terug om ‘n staatsdiens, wat reeds voor die staking sterk tekens van disfunksie getoon het, uit ‘n dieperwordende dilemma van agterstallige werk en ander verliese te lig. Laasgenoemde opsigself sal ‘n bomenslike taak wees.

Indien die staking egter nog 21 dae sou voortduur soos wat oorweeg word en indien die sekuriteitsmagte ook hulself daarby aansluit , te midde van groeiende ontvredenheid op gemeenskapsvlak, lyk die saak baie sleg vir die regime sowel as vir die land. In so ‘n onbeheerde situasie kan 21 dae net sowel 31 dae word ens.

Dan het SA slegs ‘n regering in naam en voldoen ook nie eintlik meer aan die vereistes om ‘n staat genoem te word nie. Die mate van wet en orde wat tans nog bestaan sal dan ook ten einde loop in ‘n samelewing wat oorloop van frustrasie weens armoede, ontevredenheid en onderliggende rassespanning.

Suid-Afrika kan dan waarlik ‘n gefaalde staat raak, want dit is te betwyfel of die ANC so ‘n chaos sou kon omkeer. So iets sal die ANC se Tsjernobil wees met ‘n totale afsmelting van die organisasie se mag en die baie sterk moontlikheid dat totale anargie sal losbars.

‘n Ontevrede etniese groep wat temidde van so ‘n magsvakuum voldoende georganiseer is sou baie maklik totaal onder die ANC se mag kon wegbreek en kon oorgaan tot een of ander vorm van selfregering. Dit sou ‘n blote saak van goeie tydsberekening en goeie organisasie wees.

you gamble

Onthou!

Onlangs het ek die heerlike ontdekking van ’n ou Afrikaanse boek op my boekrak gemaak. Dit is een van die vele boeke wat my moeder versamel het en waarvan ek vandag heelwat besit: ’n outobiografie deur ene Hendrina van der Merwe (gebore Rabie), getiteld Onthou! In die skadu van die galg. Volgens haar vertelling het sy die teks in die laat dertigerjare geskryf en die boek is in 1940 gepubliseer.

Hendrina van der Merwe was ’n verpleegster tydens die Anglo-Boereoorlog. Sy en haar man was gebore Vrystaters wat tot met die uitbreek van die oorlog in die Oos-Kaap gebly het. Met die oorlogsverklaring het hulle inderhaas opgepak en met die laaste trein na die Vrystaat teruggekeer. Terwyl haar man aan die kant van die Burgers (Vrystaatse en ZAR-soldate) geveg het, het sy haarself eers na haar familie in Bloemfontein gehaas en van daar na die slagveld as Rooikruis-verpleegster aan die Republieke se kant. Onmiddellik het Hendrina van der Merwe haar in ’n avontuur van onvoorspelbare en dramatiese gebeurtenisse bevind, soos wat mens alleen in ’n oorlogsituasie te wagte kan wees.

Hierdie is geen fiktiewe relaas van ’n geskiedkundige gebeurtenis nie. Dit is ook nie ’n tweede- of derdehandse oorvertelling of selfs ’n geskiedkundige studie deur ’n professionele skrywer nie. Hierdie boek is ’n vrou se eerstehandse belewing van ’n oorlog wat die wese van ons volk en die toekoms van hierdie land ondenkbaar sou beïnvloed.

Wat hierdie vertelling so interessant maak, buiten die eerstehandse aard daarvan, is dat dit geskryf word vanuit die bewussyn en gemoed van ’n vrou en spesifiek iemand wat haar tot die verpleegkunde gewend het omdat menslike lyding en smart haar aangegryp het. Dit is hierdie ingesteldheid van Hendrina van der Merwe wat haar vertelling so uiters sensitief met die oorlogswerklikheid verbind en wat mens meermale ’n knop in die keel gee.

Uit die koers wat haar lewe tydens die oorlog neem, is dit duidelik dat Hendrina van der Merwe geen gewone mens was nie. Die feit dat sy self krygsgevangene word en nie ’n blote konsentrasiekampaangehoudene nie, dui op die feit dat sy reeds van die begin haarself deel gemaak het van haar mense se stryd om geregtigheid en vryheid.

Hendrina van der Merwe se vertelstyl is sekerlik oudmodies. Dit is egter opreg en gesellig asof sy met jou as leser persoonlik ’n gesprek voer. Wat ook opval, is hoe die Afrikaans van haar tydperk van ons s’n verskil. Sy gebruik somtyds bekende woorde in kontekste wat ietwat van vandag se gebruik verskil.

Wat my sterk in Van der Merwe se vertelling opgeval het, is dat sy nooit na die inwoners of die soldate van die Republieke verwys as “Boere” of “Boer(e)Volk” nie. Deurgaans praat sy van die “burgers” en dikwels van “Afrikaners”. Die enigste kere wanneer die begrip “Boere” vermeld word, is wanneer sy die Engelse aanhaal. Mens kry dan ook die indruk dat dit ’n begrip is wat deur die Engelse geskep is (natuurlik het hulle dit in konteks uit Hollands ontleen) en dat dit ’n meer neerhalende term soos “Kaffer” is. Volgens Van der Merwe se vertelling is dit duidelik dat die term “Boer” nie ’n benaming was wat tydens die AOB deur Afrikaners gebruik is om hulself te beskryf nie. Die alombekende en daaglikse benaming was onteenseglik “burger”.

Dit is egter veral die aanspreekvorme “boetie” en “sussie” wat gedui het op ’n band van gemeenskaplikheid tussen die burgers. Hierdie mooie aanspreekvorme kom heerhaaldelik voor en is ewe gemaklik tussen burgers gebruik wat vreemdes was as tussen familielede.

Hendrina van der Merwe vertel van vele smart en lyding wat sy tydens die oorlog ervaar het. Sy vertel egter ook van die wedervaringe van diegene wat haar belewenisse gedeel het. Hoewel Hendrina van der Merwe nie soveel tyd in die konsentrasiekampe spandeer het soos heelwat ander Afrikanervroue nie, gee sy nogtans ’n omvattende beeld van die trauma en lyding wat haar mense ervaar het deur al die verskrikkinge van die oorlog. As krygsgevangene wat vir ’n lang periode tronkstraf moes uitdien, is sy aan uiterste toestande van geestelike en fisieke verguising blootgestel wat haar menswaardigheid en gesondheid so afgetakel het dat sy op een stadium op die rand van die dood gehuiwer het.

Sy draai nie doekies om in haar beskrywing van die Kakies nie, maar erken tog menslikheid waar dit na vore kom. Hendrina van der Merwe ontbloot die verskriklike onreg wat die Britte en hul handlangers (swartes en joiners) teenoor die Afrikaner gepleeg het. Uiteindelik verklaar sy ook hoe baie van ons mense van grondbesitters tot armblankes verlaag is deur die verskroeide-aardebeleid.

Wat ook opmerklik is, is die gretigheid waarmee veral Engelssprekende Suid-Afrikaners en swartes saam met die Britte gewerk het. Sy vertel ook hoe swartes deur die besetters ingespan is om gesinne op plase aan te val. Sy noem verder hoe sy eens in die tronk moes aanhoor hoe swart gevangenes hulleself verlekker in wat hulle alles met die Boervroue “aangevang” het.

Alle Afrikaners behoort Hendrina van der Merwe se verhaal te lees. Daar is heelwat parallelle te trek tussen die tydperk van die AOB en die ANC se transformasieregime. Ten spyte daarvan dat die burgers die oorlog verloor het en amper totaal uitgedelg is, het hulle in 1910, met ’n Unie wat Britse heerskappy moes verseker, daarin geslaag om beheer oor die land te neem. Van der Merwe laat mens besef van watter voorsate ons afstam en dat ons ook die huidige verdrukking sal oorleef.

Met opset het ek my voorgeneem om nie te veel van die verhaal, selfs opsommenderwys, oor te vertel nie. Dit is my hoop dat hierdie waardevolle werk weereens uitgegee kan word sodat elke Afrikaner eerstehands Hendrina van der Merwe se vertelling kan lees. Sy het ’n beroep op Afrikaner-nasate gedoen om nie die verskriklike wreedhede wat teenoor ons mense tydens die AOB gepleeg is, te vergeet nie.

Opeenvolgende wit regerings het, ter wille van versoening, hierdie werklikheid verswyg. Nooit is die oorlewendes noemenswaardige erkenning vir hul lyding of vergoeding vir hul enorme verliese aangebied nie. Serdertdien het swart Suid-Afrikaners die Waarheids-en versoeningskommissie gehad en tans ontvang hulle grond wat nooit aan hulle behoort het nie.

Ons is dit aan ons voorsate verskuldig om hierdie publikasie te herdruk.

air flow чистка

Blanke skuldgevoel word gemanipuleer

Thomas Jackson skryf in sy oorsig oor rasseprobleme in Amerika:

“Until it is possible to discuss racial differences openly, black failure – of which there will always be plenty – will be laid at the feet of white racism. As long as whites are thought to be collectively guilty, there will be few tears for the ‘invisible victims’ of affirmative action, the white man’s burden”.

Die verwekking van ’n skuldgevoel by die blanke is ’n metode vir uitwissing van die blanke ras wat dwarsdeur die wêreld aangewend word. Blankes is die slagoffers van die magsbeheptheid van ’n groepie geldmagnate, en anders as swartes wat wêreldwyd deur skatryk organisasies gedra word in die poging tot wêreldoorheersing, staan die blanke geïsoleerd op hierdie slagveld.

Omdat dit eerstens deur middel van ‘regstellende aksie’ geloods word teen die blanke man, die tradisionele broodwinner en hoof van die huis, word die gesin – die kern en voortbestaan van ’n volk – lamgelê. Indien die man se selfrespek in so ’n mate hierdeur aangetas word dat hy nie meer in sy eie vermoëns glo nie, is die kans op oorlewing van sy gesinsverband bitter skraal. So word die skans vir beskerming van die gesin verpletter, en so word die moontlikheid vir uitwissing van ’n nasie versterk. Hierdie resep is noukeurig deur die wêreldgeldmag saamgestel en word reeds vir baie jare wêreldwyd gebruik.

Die afgelope 24 jaar het regstellende aksie ook in Amerika teenoor blanke mans (“invisible victims”) neerslag gevind in feitlik elke deel van hulle samelewing. Navorsing is daaroor gedoen deur die Earhart Foundation and Institute for Educational Affairs. Dit het die skokkende gevolge daarvan onthul. Nog is daar geen oplossings voor nie en blyk dit dat die breinspoeling onder die blankes daar net so volmaak geslaag het as onder die meerderheid blankes in Suid-Afrika.

Dat die Kaliforniese Snelwegpatrollie werksgeleenthede slegs vir ander applikante as blankes adverteer, of dat die Los Angeles skoledistrik opdrag gee vir “mixed-raced teams in scholastic contests because it looks bad when all-white teams win”, is geen vreemde verskynsel nie. Dit word dáár net so geredelik aanvaar soos hier waar daar by voormalige blanke skole sedert 1994 tydens sportbyeenkomste die swart verloorder in die blanke wennertjie se plek gestel word met die blatante erkenning van regstellende aksie tot voordeel van die ‘agtergeblewene’. So ken ons ook in Suid-Afrika die toepassing van diskriminasie teen die blanke man deur die kommunistiese ANC met sy swart bemagtigingsprojek waar blanke mans heel laaste geag word by indiensneming van enige aard. Ons het ook begin sien watter effek dit op die huisgesin en die moreel van ons Afrikanervolk uitoefen. Ook ons moraal word soortgelyk aan die bevindinge van die navorsing in Amerika, waar huwelike en vriendskappe as gevolg daarvan eindig, drankmisbruik daardeur plaasvind en ’n sinisme oor politiek ontstaan het. So het ’n algehele morele verval met ’n gevolglik hoë misdaadsyfer die laaste spyker in die doodskis word.

Die enigste ligpuntjie vam hierdie navorsing het getoon dat ’n klein persentasie mans ’n meer behoudend-konserwatiewe siening van die politiek ontwikkel het, juis as gevolg van die regstellende aksie en diskriminasie teen hulle blankeskap. Die hoop vir Suid-Afrika in hierdie verband beskaam nie, en begin reeds in ’n mate realiseer, maar dit sal eers werklik sigbaar word wanneer die anargie op sy hewigste woed en blankes gedwing word om vir hulleself te dink. Dan sal hulle besef dat hulle misbruik is en die skuldgevoel van ‘wit rassisme’ ten volle afskud. Dan eers sal blankes erken dat ‘wit rassisme’ nie die oorsaak van die ‘agtergeblewenes’ se agterstand is nie, maar wel die genetiese erfenis van swartes.

Mag die Afrikanervolk die insig en die moed hê om uit te styg bo die Amerikaner se kapitulasie soos beskryf deur Frederick Lynch:

“…many people in America think that if white racism is not what makes non-whites fail, genetic inferiority must be the cause. Since that is officially unthinkable, white racism is the only possible culprit”.

Dalk moet ons weer Willis Carto van Duitsland se woorde in herinnering roep:

“The Communists know that our susceptibility to the feeling of guilt is their greatest asset…once a predator can convince a victim that he is guilty, the victim becomes the slave of the predator”.

Blanke mans moet ophou glo dat diskriminasie teen hul blankeskap hul verdiende loon is en dat hulle verantwoordelik is vir die lot van die agtergeblewenes. Weet dat dit ’n polities beplande strategie is vir wêreldoorname tot ’n een-wêreldregering, en dat die swart element slegs ’n instrument daartoe is. Anders sal Baba Zulu van die Afro-sentriese skool in Washington se woorde binnekort met dade oor ons spoel: “People, get ready, there’s a war a-coming . . . The last white dog must die!”

купить кухня киев Фильчаков

Suid-Afrika se ?swaard, hongersnood en pes?

Die huidige staking laat mens dink aan die Bybelse eindtyd, meen Jeanette Koekemoer.

Met die oopmaak van die derde seël in die Bybelboek Openbaring 6, hoor Johannes ’n stem sê: “‘Kom kyk!’ En ek het gesien, en kyk, daar wag ’n swart perd; en hy wat daarop sit, het ’n skaal in die hand. En ek het ’n stem tussen die vier lewende wesens hoor sê: ‘’n rantsoen koring vir ‘n penning en drie rantsoene gars vir ’n penning; en moenie die olie en die wyn beskadig nie’”.

Die swart perd beteken reeds onheil. Die ruiter se skaal toon dat hy iets sekuur wil afmeet sodat daar geen vermorsing plaasvind nie. Dan word daar rantsoene van koring en gars afgemeet omdat daarvan nie oorvloed is nie. Die vermaning om die olie en die wyn nie te beskadig nie, beklemtoon die skaarste aan lewensmiddele. Dat dit nie luukses is nie maar noodsaaklike middele, dui daarop dat die hongersnood reeds heers vóór die grootskaalse menseslagting deur “swaard, hongersnood en pes” soos in die vierde seël beskryf. Dit is wat Johannes in sy geestesoog sien aangaande die begin van die eindtye.

Suid-Afrika kan binnekort aan hierdie beskrywing voldoen: ’n eens Eerstewêreldland, omgedolwe in ’n misdaadmekka waar dood meer volop is as voedsel; waar die korrupsie van die ANC lei tot chaotiese opstand en produksiestilstand as gevolg van slepende landswye stakings. Voorwaar ’n donker prentjie! Kom ons meet die moontlikheid daarvan aan ons eie ‘swaard, hongersnood en pes’ naamlik korrupsie, inflasie en chaos:

Oor korrupsie deur die ANC-regime hoef daar nie veel gesê te word nie. Almal weet dat magsbeheptheid en geldsug hulle dryfkrag is, ’n toestand waarin niks anders vir hulle saak maak nie. Soos ’n stakende werker van Binnelandse Sake dit stel: “Dis net die president wat ’n groot verhoging kry en hy doen niks. Hy betaal nie huur, water of elektrisiteit nie, en hy onderhou nie kinders nie. Die regering gebruik ons net. Hulle hét geld om vir ons verhogings te gee”. Goeie insig vir ’n arme Binnelandse amptenaar…

Ter wille van kontinuïteit stel ons chaos hier voor inflasie:

Chaos in ’n kommunistiese land word deur die staat self geskep; dis een van die uitstaande kenmerke van ’n kommunistiese staat. Die rede: sodat die regering kan “ingryp” en die held wees wanneer hy die situasie “red”. Kyk net na die afgelope tyd se stakings:

Daar moet gevra word waarom die regering gewag het tot op die tweede dag van staking deur staatsamptenare om met ’n aanbod te reageer terwyl die onderhandelinge reeds verlede jaar begin het. Die staking kon dalk voorkom gewees het as dié aanbod vroeër gedoen is. Die gevolg is chaos en anargie. Sommige skole moes heeltemal ontruim. Waar kinders en onderwysers dit wel gewaag het om skool toe te gaan ter wille van eksamens, is hulle met sambokke en die dood gedreig deur oproeriges en het hulself angsbevange in skoollokale toegesluit. Verskeie skoolhoofde is deur swart massas op skoolterreine gedreig, ook met woorde soos: “Julle boere wil mos nie luister nie!”. Een skoolhoof en twee leerlinge is ernstig aangerand met knopkieries en sambokke. Met dreigemente soos: “If you can’t hear by ear, we will discipline you by skin”, weerklink rassehaat deur die land. En daar kom Pandor tot die redding deur in haar begrotingstoespraak te sê dié optrede behoort met minagting verwerp te word, en die Raad van Onderwysministers dreig skoolbeheerliggame met ’n interdik as hulle tydens stakings skole sluit. Die regering beoog selfs dat weermaglede en polisie by skole ontplooi word. En nou is alles reg want die regering het mos ingegryp, al duur die stakings voort!

In mediese kringe is die krisis groter. Ambulanse word van hospitaal na hospitaal gestuur omdat ongevalle-eenhede nie die pasiënte kan help nie. Paramedici is so moedeloos dat hulle vir hospitaalamptenare jok oor waar die betrokke ongeluk plaasgevind het; ander doen vir ure lank oproepe om te hoor waarheen hulle pasiënte kan neem, maar die aantal private hospitale is te min want die gesondheidsowerhede het die afgelope sewe jaar 44% van aansoeke om nuwe hospitale en klinieke te bou, afgekeur. Staatshospitale se kraamsale is gesluit; beddens is beset maar daar is nie verpleegpersoneel nie; werkers wat nie meedoen aan stakings nie, word met sambokke aangerand. Jong, afgestudeerde dokters wat nog praktiese ervaring moet opdoen, kla omdat hulle operasies moet uitvoer waarvoor hulle nie gekwalifiseerd is nie. Dan kom die direkteur-generaal van Gesondheid, Thamsanqa Mseleku tot die redding, en hy sê aan die stakende personeel: “Daag op of word afgedank!” En Geraldine Fraser-Moleketi, minister van staatsdiens en administrasie, bepaal dat verpleegsters geensins mag staak nie en daar’s die hele wêreld reg want die regering het ingegryp, al duur die stakings voort!

Inflasie sal nie maklik gekeer word nie, al verhoog die Reserwebank tien maal hierdie jaar sy rentekoers. Sakevertroue in Suid-Afrika is laer as verlede jaar in Mei, en so sal dit in Junie nog laer wees as gevolg van stygende inflasie. Kredietverlening aan die private sektor het net in Maart vanaf 24,1% tot 25,8% versnel, en saam met 8,6% styging in voedselpryse, 13,2% styging van petrol en die 15.5% van huispryse, is die inflasie-aanwyser VPIX reeds op 6,3% gebring en aandeelpryse oorboord gegooi. Met 12% verhoging geëis deur staatsamptenare, 15% deur Anglo Platinum-werkers en 11% deur die metaal-en-ingenieursvakbond, sal Suid-Afrika se inflasie dié van Zimbabwe volg. Maar dan red Tito Mboweni, president van die Reserwebank, die land as hy sê: “Tot hiertoe en nie verder nie!” en hy verhoog die rentekoers met ’n half persent, en siedaar, alles is reg want die regering het ingegryp, al verstaan die monetêre-beleidskomitee nie dat ’n verhoging in rentekoerse die huispryse laat styg, persoonlike besteding verlaag en dit inflasie verder verhoog nie!

As die dokters in Zimbabwe met hulle 600% verhoging steeds staak omdat hulle voorsprong binne drie maande ongedaan gemaak is deur wegholinflasie, kan hulle seker nie verkwalik word vir hul opdrag aan nooddienste om slegs pasiënte wie se derms letterlik gesien kan word, te verwys na die minister van Gesondheid nie? Die res word huistoe gestuur of kan kies om tussen lyke in die vuil sale te lê – tot hulle derms wys. Ook die onderwysers het 600% verhoging gekry maar beloof om binne drie maande nog ’n verhoging te vra as gevolg van inflasie. So het die swak ekonomiese toestand in Zimbabwe veroorsaak dat minstens ’n derde van die bevolking in 2008 van hongersnood kan omkom omdat die 4,1 miljoen mense daar nie die 552 000 ton graan en 90 000 ton ander voedsel sal hê wat hulle nodig het nie.

So snel ook Suid-Afrika op die bose pad van korrupsie, inflasie en chaos – die “swaard, hongersnood en pes” van Openbaring ses – na ’n algehele ineenstorting sonder dat ons volksgenote dit besef!

лобановский класс

Hulp aan Afrika

En weereens vra Afrika hulp, en belowe die G8-lede hulp. Dié keer in 2007. Laas keer was dit Tony Blair wat sy klere geskeur het en hulp belowe het, en voor hom was dit die Pous, en voor hom … Wel, ons ken die storie goed.

Om Afrika te help is nie ’n nuwe idee nie. Op ou landkaarte wat Afrika as terra incognita beskryf, was daar ook dikwels verwys na “barbare” wat die kontinent sou bewoon. Die woord “barbare” is ’n kontaminasie van “Berber”, ’n etniese groep wat eens in Noord Afrika wes van die Nylvallei gewoon het. Die Berbers het ook bekend gestaan as “More” in Spanje, of as “Libiërs” in antieke Griekeland, maar die term “Berber” is later as ’n versamelnaam vir alle Noord-Afrikane gebruik, om uiteindelik in “barbaar” te ontwikkel, ’n woord wat na alle onbeskaafte mense verwys.

Die Christelike sendingsopdrag het Europeërs genoop om Die Woord onder barbaarse stamme in Afrika te versprei en sendingstasies is reeds in die 1780s in Suidelike Afrika deur die Morawiërs gestig. Hulle is opgevolg deur ander Europese sendinggenootskappe, onder andere die “Church Missionary Society” en die Londense Sendinggenootskap. Uiteindelik het bekende sendelinge, onder andere Robert Moffatt, David Livingston en John Smith Moffatt, sendingstasies in Suidelike Afrika gestig, met die uitsluitlike doel om te kersten, om “horde[s] of bloodthirsty savages” in mense te verander wat kuns en beskaafde lewe waardeer, en wat kan lees en skryf.

Die idee dat “Afrika gered moet word”, en dat historiese Afrikane ongeletterde en onskuldige barbare is wat [nog] nie deur Westerse denke besmet is nie of dat Afrikane die onskuldige en ongekunstelde slagoffers is van Westerse Imperialisme, is dus omtrent so oud soos die Weste se ontdekking van die kontinent Afrika. Die Westerse begrip van die onbesmette “edele barbaar” word aan die wysgeer Rousseau toegeskryf, maar miskien was Rousseau se denke net ’n weerspieëling van die sendelingopdrag onder Christene, wat berge sou versit om aan “barbare” en “savages” Die Woord van God te bring. Vandaar die invloedryke sendelinge en die belangrike geskiedkundige rol wat hulle in die koloniale tydvak gespeel het.

Daar bestaan steeds sendelinge en as hulle prominensie afgeneem het, is die sendelingopdrag nog steeds sterk in die Weste gevestig. Westerse leiers wat hulle klere figuurlik oor Afrika skeur, wat hulp belowe en mildelik uitdeel en wat Afrika se ellendes gebruik om hulle morele waardigheid te hervestig, kom in alle geure. Westerse leiers het die sendelingopdrag so verinnerlik dat hulle vandag die verpersoonliking van die 18de-eeuse sendeling is. Nie meer Livingston en Moffatt nie, maar Blair, Bush en die Pous. Nog nooit het soveel Westerse leiers van soveel lande soveel hulp so gretiglik onder Afrikane verdeel nie. Planne, begrotings, internasionale hulp, word weekliks, indien nie daagliks nie, aangekondig terwyl Westerse aktiviste soos die handewringende Bono en Stephen Lewis leiers aanmoedig en verdoem as ongevoelige rassiste wat Afrika se pyn nie genoeg voel nie.

En vergiffenis vir die Weste se koloniale vergrype, wat kwansuis Afrika se armoede veroorsaak het, kom uit die beursie. “Gee geld!”, mnr. Blair, mnr. Bush, mnr. Sarkozy, en Frau Merkel, en dan sal julle sondes oor Afrika gewas word. En dan reën die geld, mildelik en aanhoudend. En dan dans Afrika se leiers rond van blydskap, tot die volgende keer as nog meer hulp beloof en gegee word.

Afrika die hopelose en hulpelose. Afrika die verhongerde en sterwende kind. Afrika wat bakhand staan terwyl die groot wit Westerse helde, omtrent deur die bank manlik, geld uitdeel, geld wat verduister word en later in Switserse bankrekenings beland. Dit alles ’n bose kringloop van geveinste bekommernis oor hopelose Afrika se nood; die wit helde wat Afrika soos sendelinge sal kom red; en wat aanspraak op morele hoogtes maak deur geld uit te deel; geld wat uiteindelik in Afrika se leiers se sakke eindig om hulle skatryk te maak. Die deursnee-Afrikaleier besit reeds alles wat hy aanskou. Al die vroue, al die motors, al die geld en natuurlik ook al die grond. En natuurlik ook die bankrekeninge in Switserland, en die goue trone, en die vlote motors en vliegtuie en vakansiehuise. Dít terwyl Tony Blair en George Bush en John Howard hulle onsteltenis oor Afrika se hopeloosheid verkondig en nog planne maak om soos die kavallerie Afrika binne te galop en te red.

En Afrika het plan na plan ingesluk. Die Kanadese het kom ploeg. Westerse hulp om hongersnood in Etiopië te stop het uiteindelik in ’n bloedige burgeroorlog in Eritrea ontaard. Hongersnood en oorlog het Soedan en Somalië toe verskuif. Westerse inmenging in Rhodesië het Zimbabwe en Robert Mugabe met die gepaardgaande katastrofe gebaar. Westerse geld en kundigheid in Nigerië, in die Ivoorkus, in Kenia, in Tanzanië, in Zambië, het net armoede en geweld gebaar, dít terwyl siekties soos malaria en vigs hulle dodemars oor die kontinent laat weerklink in ’n makabere dans met tuberkulose.

Dat Westerse hulp Afrika glad nie help nie, maar eerder skaad, word vermoed. Maar die Westerse hulpnywerheid is so invloedryk en die Westerse sendingopdrag so oorweldigend dat kritici doodeenvoudig opsygeskuif word en nog meer planne beraam word om nog meer geld te gee. Dat geen mate van skenkings aan Rusland, ’n land wat 99% geletterd is, toestande daar kon verbeter nie, maak skynbaar geen indruk op diegene soos Blair, Carter, Bono en Lewis nie. Afrika, wat kwalik 50% geletterd is, met ten minste ses keer Rusland se bevolking, kan deur Westerse vrygewigheid gered word. Dit is beter om goed te wees as om reg te wees en om skenkings vir Afrika te bepleit, maak mens goed.

“Afrika is hopeloos, en aan haar is daar geen salf te smeer nie”, pleit Westerse skeptici as hulle vyftig jaar van mislukking en ekonomiese verval, ten spyte van miljarde dollars se hulp, aanskou. “Miskien moet Afrika aan haar eie lot oorgelaat word – Westerse hulp veroorsaak net ’n bevolkingsontploffing wat toestande vererger in ’n bose spiraal: meer hulp, meer geboortes, meer monde, meer nood”, sê die meer siniese beleidmakers. “Ons moet Afrika red!” meen Tony Blair en Jimmy Carter en Stephen Lewis en Bono, asook die Verenigde Nasies, van oorloë en pestilensies en hongersnood, en gedurende die apartheidsjare, ook red van wit Suid-Afrikaners, wat die sendelingopdrag nie wou uitvoer nie.

Dit is die Weste se groot aanklag teen Afrikaners. Afrikaners wat Afrikane kwansuis nie opgevoed het nie, maar wat skynbaar net Bantoe-onderwys aangebied het. Dít, nieteenstaande die feit dat dit ’n onmoontlike taak vir ’n minderheid is om ’n vinnig groeiende meerderheid op te voed. En nieteenstaande die feit dat Bantoe-onderwys geletterdheid gebring het, waar daar voorheen niks was nie. En ten spyte van hierdie geskiedenis is daar nog ’n groot Afrikaner-elite wat glo dat Afrikaners sendelinge moet wees, om Afrika te kersten en verantwoordelikheid te aanvaar vir die opvoeding van Afrikane, en wat gewillig Afrikaanse skole en universiteite herdefineer om Afrikane ten koste van Afrikaners te akkommodeer. Die sendelingopdrag is inderdaad sterk gevestig in die Westerse lewensuitkyk van Afrikaners. Maar miskien raak dit nou tyd om dit te verwerp.

Intussen moet ons moed hou

Die Afrikaners moet oorleef tot die jaar 2009. Dan sal ons met meer sekerheid weet dat die Wêreldbekersokker-debakel nie gaan plaasvind nie. Op daardie stadium behoort die middelpunt-vlietende kragte in ANC-geledere ook naastenby uitgewoed te wees. Bekwame en ervare mense sal dan genoodsaak word om die landsregering oor te neem. Hiervoor is geen bevolkingsgroep beter geskik as die Afrikaners nie. Ons moet voorbereid wees hiervoor.

Die barste in die ANC-muur kan nie veel langer toegeplak word nie. Een van die drie vennote van die ANC-alliansie het reeds te kenne gegee dat hy sy eie paadjie met die eerskomende verkiesing wil loop. Maar veel erger is die onderlinge wantroue en gevegte wat in ANC-geledere onbelemmerd voortwoed. Neem byvoorbeeld die Suid-Afrikaanse Polisie wat uit groot, vet polisiemanne bestaan waarvan die oorgrote meerderheid te vet is om ŉ misdadiger aan te keer en in elk geval nie ŉ verklaring van ŉ klaer kan uitskryf nie. Die Skerpioene lê oorhoop met die kommissaris van polisie Jack Selebi, en hy is weer oorhoops met die Nasionale Intelligensiediens waarvan die voormalige hoof, Billy Masethla, deur Mbeki ontslaan is en sodoende het Mbeki nog ŉ vyand van ŉ senior ANC-lid verwerf. Dan is daar ook spioene van die vorige vryheidsvegters en vryskut-intelligensie-agente van buitelandse organisasies en multi-nasionale maatskappye in die polisiediens bedrywig. Voeg hierby dat Jackie Selebi tot bokant sy ore betrokke is by die rampokkerwêreld van sy vriende Agliotti wat teregstaan op die moordklag van Kebble. Dit gebeur alles in een enkele staatsdepartement. ŉ Mens kan in hierdie trant ten opsigte van alle staatsdepartemente voortgaan met Finansies enigsins as uitsondering. Oor al die ellende word gereeld in die pers verslag gedoen maar dit sluit natuurlik nie Naspers in nie want hulle is polities korrek. Die onbeholpenheid van die polisie wat nie in staat is om naastenby die misdaadgolf te bekamp nie, is as enkele faktor voldoende om die Wêreldbekersokkertoernooi in 2010 te kelder. Ja, MacBride is nie deel van die SAPD nie, maar hy word nie aangeklae dat hy van die fuifparty lekker-lekker in sy ampsmotor gery het nie.

Een van die probleme wat die ANC-bewind het, is die feit dat mag korrupteer en absolute mag korrupteer absoluut (om ŉ Engelse uitdrukking letterlik te vertaal). Dit is later ook nie meer lekker om te regeer nie aangesien die probleme steeds meer word en die oplossings word omgekeerd eweredig minder. Nog later word daar nie meer aan oplossings gedink nie en op daardie stadium word probleme geignoreer soos Mbeki doen. In stede daarvan om na die landsprobleme om te sien, bestyg hy sy duur en deftige vliegtuig om in Viëtnam sement te gaan koop of om in Europa by sy blanke vriendjies in Londen, Parys en Berlyn en nou by die G8 lande se byeenkoms in Rostock te gaan rinkink. Intussen bly hy ŉ volslae kommunis en het as sy hegte vriende Mugabe, Aristide en die spul kommuniste van Viëtnam en Sjina.

Nou is dit die plig van elke Afrikaner, om in plaas daarvan om die duisternis te vloek, ŉ kers aan te steek wat in die duisternis brand. Daar is egter ook, soos Langenhoven gesê het, die briekaandraaiers teen die steil bult uit. Daar is gelukkig mense wat iets positief wil doen; vyf-en-twintig Afrikaners het in 1995 bydraes ten opsigte van die meeste portefeuljes in die staatsbestel onder die naam ‘N LAND VIR DIE BOEREVOLK gepubliseer. Dit bevat positiewe riglyne vir die Boerevolk. ŉ Aantal Afrikaners het besluit om hierdie publikasie op te dateer en elke portefeulje tot die huidige by te werk. Afgesien daarvan dat dit ŉ nuttige publikasie kan wees, gaan dit tenminste die bydraers verplig om na te dink, diep na te dink en om met positiewe en rigtinggewende gedagtes na vore te kom. Ons kort slegs nog ŉ de~la~Rey-liedjie en dan sal die Boerevolk weer marsjeer.

Die Afrikaners word daaraan herinner dat hulle die magtigste volk in Afrika is. Dit is die mense wat die modernste staat in Afrika uit die grond opgebou het. Dit is hulle wat die eerste in die wêreld was om ŉ hartoorplanting te doen, wat ŉ kernbom kon vervaardig, wat die modernste paaie en die beste weermag in Afrika gehad het, goeie skole en universiteite gebou en talle ander voortreflike instellings gevestig het. Dit kan alles weer ge-ewenaar word, mits soos Jan Brand gesê het, elkeen sy plig doen deur vasberade en moedig die toekoms tegemoet te gaan. Ons het polities alles om te wen en niks om te verloor nie. Ons moet maar net insien dat die toekoms aan ons behoort.

Фильчаков прокурор