Rubrieke Archives - Page 209 of 214

Huisgenoot-Hannelie en De la Rey se spook

Verlede week braak twee Huisgenoot-joernaliste gal oor Bok van Blerk en die mense wat gaande oor sy De la Rey-liedjie is. Die Euromasochis Hannelie Booyens wat iewers jammer is dat sy nie een van Amy Biehl se ouers kon wees wat haar dogter se moordenaars uit Gugulethu eers kon vergewe en toe in diens kon neem nie, kry koue rillings as sy ‘n stillerige jong ondersteuner by Bok se konsert raaksien.

“Dis die Wit Wolf!” mymer Huisgenoot-Hannelie. En, skryf sy op bladsy 22 van die grootste Afrikaanse gesinstydskrif wat vandeesweek, wonder bo wonder, geen gemengde paartjie op die voorblad het nie: “Dis ouens soos hy wat laatnag op webtuistes komplotte smee om die regering omver te werp en volksvreemdes uit die weg te ruim.”

Ek moet sê, Huisgenoot-Hannelie het nogal ‘n humorsin. Sy noem ministers Manto en Nqakula en Xingwana en die res waaroor Blou Willem op Maandae in Beeld grappies maak ‘n “regering”.

Bok van Blerk, moet ons toegee, het nie net ‘n rekord aantal CD’s verkoop nie; hy het ook kiloliters ink vanuit die bekommerde hoofkwartier van denkbeheer by Heerengracht 40, Kaapstad, laat vloei. Nie verniet lyk die Naspershoofkantoor soos ‘n blok woonstelle in Moskou wat deur een van Josef Stalin se persoonlike argitekte in die vyftigerjare ontwerp is nie, want hier word eenvormige denke op prys gestel.

Maar alles is nie wel in die ruwe Suid-Afrika nie. Skielik is daar te veel Afrikaanse liedjies, te veel kunstefeeste, te veel skole soos Ermelo wat weier om stil-stil te verengels, te veel oranje-blanje-blou vlae wat plek-plek uitgehaal word. Soos ons weet, is die geskiedenis besig om homself te herhaal.

Ná die Tweede Vryheidsoorlog, soos ná 1994, was almal veronderstel om Engels te wees en in Engels skool te gaan. Toe William Nicol in 1917 voorstel dat Johannesburg ‘n Afrikaanse hoërskool kry, het The Star bytend uit Shakespeare se Hamlet aangehaal: there’s something rotten in the state of Denmark.

Huisgenoot-Hannelie en haar handlanger, ene Sieraaj Ahmed, bespeur insgelyks “iets wat stink in die ruwe Suid-Afrika”. Die heer Ahmed – miskien neem hy aanstoot aan so ‘n Eurosentriese aanspreekvorm en moet ek hom eerder ajatolla Ahmed noem – word skoon flou toe hy die ou landsvlag sien. Hy kry hartkloppings van die “simbool van verdrukking” soos hy dit noem. Asof die motgevrete moord-en-roofvlag wat tans vuil en verwaarloos bokant polisiestasies druip ons met ‘n besonderse gevoel van veiligheid vervul. Dis nou die plekke waar manne in blou so graag omkoopgeld aanvaar – as hulle nie die dag siek is of sommer net in die tuig snork soos hulle slaap nie.

Die spook van De la Rey wat iewers oor die vlakte aangery kom op die maat van Bok van Blerk se liedjie is besig om, soos die spook van Hamlet, konsternasie by die howelinge en veral die lakeie te veroorsaak. Ons kan selfs vir Karl Marx, ‘n skrywer wat Huisgenoot-Hannelie en die hele horde linkse na-apers en napraters sal waardeer, aanhaal: “‘n Spook goël by die hele Europa.” Kennelik boesem die spook van Koos de la Rey en ‘n herrese Afrikanervolk wat nie meer skaam vir sy geskiedenis, taal en identiteit is nie, vrees in.

Vandaar ook die tydelike verbod op Bok van Blerk se liedjie by Loftus wat oor die naweek afgekondig is en toe weer opgehef is. Die bestuur by Loftus kla oor die “politieke inhoud” van die lied en beskou dit as omstrede. Hoe meer omstrede dit word, hoe meer mense gaan egter daarna luister. Die jeug en Bok de la Rey het deur al die politiek korrekte skanse van die ruwe Suid-Afrika gebreek. Niks kan hierdie opwelling van Afrikaner-sentiment meer stuit nie.

Daarom: Moenie bekommer nie, Hannelie. Ek is seker daardie “jong lat” en sy vriende by Bok se konsert gaan jou nie met klippe gooi of met messe steek soos Amy Biehl se voorbeeldige jong moordenaars nie. Hulle mag jou net van jou hang-ups oor ‘n sg. “verregse jeug” bevry.

instagram promotion sites топкарго

Minderwaardigheid katalisator vir etniese geweld

In sy boek The Deadly Ethnic Riot bespreek Donald Horowitz die oorsake van etniese konflik. Dit bied 'n interessante perspektief op die gebeure in Zimbabwe.

Volgens Horowitz tree meerderhede soms op asof hulle minderhede is: hulle oordryf die bedreiging wat 'n getalleminderheid inhou en onderskat hul eie vermoë om 'n bedreiging die hoof te bied.

Dikwels tree meerderhede op asof die bedreiging van 'n minderheid nie net binnelands bestaan nie, maar asof daar groot buitelandse affiniteit met 'n sekere etniese groep is.

Anti-Moslemgevoelens in Indië is tydens die 1992-onluste só gedramatiseer dat soekligte ter see ingespan is om die (nie-bestaande) Pakistanse invallers vroegtydig te kon afweer.

In Zimbabwe word Brittanje betrek by die krisis. Armoede, wat deur die regering van pres. Robert Mugabe gesien word as uitsluitlik die gevolg van kolonialisme, en 'n dreigende hongersnood vanweë die voedselkrisis, word 'n aanklag teen wit boere. Boere moet dus vergoeding vir grondonteiening van die "koloniale uitbuiter" eis en nie van die Zimbabwiese regering nie.

In albei gevalle lê die probleem elders en die teikengroep word daaraan gekoppel.

Die tese dat etniese groepe “agente'' van 'n buitelandse mag verteenwoordig, kom voor in die meeste verslae oor etniese onluste. Van 1780 af, toe Katolieke in Londen aangeval is omdat mense geglo het hulle is pouslike samesweerders wat deur die weermagte van Frankryk en Spanje gesteun is, tot die laat 19de eeu, toe Armeniërs in Turkye daarvan verdink is dat hulle die Russe goedgesind is, is etniese teikengroepe só voorgestel.

In Zimbabwe word die boere ook as "agente'" voorgestel, ongeag hul burgerskap. Die teikenidentifikasie vind slegs in rasseterme neerslag. Die regerende party se retoriek klink daarom asof dit teen die Weste as geheel gemik is en nie teen 'n minderheid binne eie landsgrense nie.

Etniese geweld is deur dieselfde retoriek in Kambodja, Mianmar en Uganda gekenmerk.

Michael Ignatieff, in sy boek Blood and Belonging, en Horowitz voer albei aan dat daar 'n psigologiese dimensie aan antagonisme is.

Wat betref kenmerke van botsende groepe, moet in gedagte gehou word dat dit betrekking het op twee antagoniste (oftewel groepe). In dié verband is psigologiese jukstaposisie handig om die antagonistiese verhouding beter te verstaan.

Met verwysing na kommer in 1992 oor die opkoms van neo-Nazigeweld in Oos-Duitsland teenoor die Turkse minderheid ná die val van die Berlynse Muur, het die meningsnavorser Elisabeth Noelle-Naumann gesê: "Die sleuteltaak is om selfvertroue te herwin. Hierdie (Oos-Duitse) bevolking is 'n gewonde nasie . . . Ek meen mense sal net gemaklik wees as hulle hul natuurlike selfrespek as volk kan herwin. 'n Individu wie se selfrespek weggevat word, ly erg skade. Dit geld ook volke.''

Horowitz toon met voorbeelde uit veral Asië en Afrika die ooreenkomste in antagonisme tussen individue en groepe in voorvalle van etniese geweld.

Hy onderskei tussen sogenaamde mededingende agterlike en vooruitstrewende groepe. Met enkele uitsonderings is dit altyd die groep wat as vooruitstrewend gesien word, wat aangeval word.

Só het die Lulua die Luba in die destydse Zaïre aangeval, het die Hutu's die Tutsi's in Rwanda vermoor omdat hulle minderwaardig teenoor laasgenoemde gevoel het, het die Mbochi die Lari in die Kongo geteister en het die Maleiers Chinese minderhede in Maleisië en Singapoer uitgesonder.

Hoe meer verskille ter sprake is, hoe groter is die potensiaal vir konflik. Die Lari is byvoorbeeld beskryf as "gevorderd'' en "ondernemend'' en daarom as gevaarlik vir die Mbochi.

Die Luba is beskou as "hooghartig, arrogant en nepotisties'' en die Lulua was dus “bang vir onderdrukking'' en wou graag "byhou''.

In Zimbabwe word die boere, wat meen hulle is noodsaaklik vir die ekonomie, as 'n struikelblok gesien omdat hulle gelyke geleenthede met hul "koloniale grondhonger'' strem.

Die eise om die speelveld gelyk te maak, gaan nie sonder 'n groot mate van selfverwyt en selftwyfel gepaard nie. Die ondergeskikte groep wat wil sien dat die oop aspek van mededinging ingeperk word en wat spesiale behandeling vra, soos regstellende maatreëls, laat die gevoel van onsekerheid in die groep verhoog.

Die psigoanalis Ernest Jones verduidelik die psigodinamika van hoe dié soort konflik (wat intern is en nie ekstern nie) tot aggressie kan lei.

Jones sien haat as die normale reaksie op selfvertwyfeling. Indien die haatgevoelens tot skuld lei, is die enigste manier om verligting te kry eenvoudig om méér te haat. 'n Oordrewe bedreiging word in die teikengroep uitgewys en die haatgevoelens op hulle geprojekteer.

Ironies is dat indien die teikengroep heftig op sulke haat reageer, hulle só onwetend die gewaande “redelikheid'' van die haatgevoelens teenoor hul groep bevestig. En só maak hulle dit makliker vir die inisieerders om oor te gaan tot geweld as die geleentheid hom voordoen.

Die teorie van frustrasie-aggressie volg 'n ander roete, maar kom tot dieselfde gevolgtrekking.

Indien daar geen ander uitlaatkleppe vir opbouende frustrasie is nie, neem die waarskynlikheid van geweld toe.

As agterlikheid beteken dat doelwitte buite bereik sal bly, is geweld al manier om verskille uit die weg te ruim om uiteindelik weer 'n posisie van mag teenoor die ander groep te beklee.

Geweld word gekenmerk deur onderliggende selfvertwyfeling en 'n verbale onvermoë, meen Hans Toch in sy boek Violent Men.

Die verloorder wil nie net die spel opbreek nie, hy wil sy opponent vernietig. Horowitz sien dié ooreenkoms in byna elke geval van etniese geweld.

En die teikengroep deel sonder uitsondering dieselfde kenmerke: ondernemendheid, ambisie, energie, arrogansie en sukses.

коляскі дитячі

Ek wil geen etniese konflik, Koos

Koos Kombuis se begrip van die politiek is op sy beste idiosinkraties en hy druk homself natuurlik in die idioom van ‘n ewige adolessent uit. Hy maak ook ‘n gevaarlike, foutiewe stelling op Litnet as hy die volgende sê:

"Ja, is dit nie ironies nie? Dit wat die ANC wil hê, is presies wat Dan Roodt wil hê. Nie ’n stryd om demokrasie nie, maar ’n etniese stryd. ’n Stryd wat ‘ons’ (wie ‘ons’ ook al is) nooit kan wen nie."

Vir seker sien ek en die ANC die wêreld op geheel en al verskillende maniere. Anders as die ANC, het ek nog nooit geweld gepleeg of selfs gepredik nie.

Bekommerde Koos

Ek dink Koos Kombuis blameer my vir die toestand in die land terwyl my enigste fout is dat ek ‘n goeie analise gedoen het. Reeds sewe jaar gelede toe almal nog met sterre in hul oë van ons wonderlike grondwet en die reënboognasie gepraat het, het ek ‘n artikel aan Ebbe Dommisse, die destydse redakteur van Die Burger, voorgelê waarin ek geargumenteer het dat die De Klerk-skikking baie gevaarlik was en heel moontlik op burgeroorlog mag uitloop. Destyds het hy gevoel dis te sterk gestel en wou dit nie publiseer nie.

Vandag, tot my spyt, moet ek sê dat ek reg was. Ek het in 2000 by myself gedink dat enige skikking waar een party opeindig met 100% van die mag en voordele (soos dié van 1994) ‘n goeie kans staan om tot konflik te lei. Jan Smuts was geweldig gekant teen die swaar strawwe wat aan Duitsland in 1919 opgelê is met die Vrede van Versailles omdat hy voorsien het dat dit tot ‘n tweede oorlog sou lei. Ná die Tweede Wêreldoorlog het die Geallieerdes nie weer dieselfde fout gemaak nie en is Duitsland saam met die res van Europa weer op sy voete gehelp.

Vir seker moet ons etniese konflik in Suid-Afrika vermy. Maar soos ‘n goeie vriend van my onlangs opgemerk het, "Ons wag nou nie meer vir die nag van die lang messe nie; ons is nou ín die nag van die lang messe." Onskuldige mense, selfs vyfjarige dogtertjies soos Danielle Esterhuizen van Randfontein wat vir haar pa op 20 Desember 2006 langs die dam wou gaan kuier terwyl hy visvang, word koelbloedig doodgeskiet. Die agbare minister van grondsake maak gereed om boere se plase te onteien. Meer mense gaan elke dag in Suid-Afrika dood as in die Irak-oorlog, maar die ANC-ministers blameer apartheid daarvoor. Dis nie hulle en hulle volgelinge wat "kill a Boer, kill a farmer" gesing het nie. Ook nie die ANC-beheerde SAUK wat gereeld etniese propaganda, soos veral rondom 16 Junie verlede jaar, uitsaai nie.

Dr. Bertie du Plessis het verlede week in Beeld geskryf dat ons onsself in ‘n "laegraadse burgeroorlog" bevind. Dus word my voorspelling van sewe jaar gelede nou bewaarheid. Ek is nie Siener van Rensburg nie, maar gebruik maar net logika.

Die onmiddellike vraag is: wat maak ons nou? Soos Gideon Meiring vandag by ‘n konferensie oor misdaad in Pretoria gesê het: "Ons wil nie net stabiliseer nie, ons wil normaliseer. Ons wil nie net oorleef nie, ons wil lééf." Die enigste manier om te normaliseer, is om onsself sterk genoeg te maak sodat nóg die moordbendes nóg die minister van grondsake met haar grondonteieningsplanne à la Zimbabwe ons kan bedreig.

Onlangs het Magnus Malan in ‘n onderhoud oor sy boek gesê dat 3 500 van ons troepies destyds in Angola staande gebly het teen 60 000 Kubane, Russe en Oos-Duitsers, in weerwil daarvan dat die Russe die lug beheer het. Dis ‘n verhouding van ongeveer 17:1. Net in die Waterberg en die Soutpansberg is die oormag groter as dit; ironies genoeg is dit die deel van die land waar Afrikaners die meeste beheer oor hul eie plase en dorpe uitoefen, juis omdat hulle nie in terme van getalle dink nie maar in terme van vermoë.

Daarom kan ek nie die volgende deel van jou stelling verstaan nie: "’n Stryd wat ‘ons’ (wie ‘ons’ ook al is) nooit kan wen nie." Jy hensop sommer al van meet af aan! Wat gaan jy doen as daar ‘n aanval op jou huis plaasvind? Gaan jy sê: "Ek kan nie wen nie! Daarom: verkrag maar my vrou, vermoor maar my kind soos Danielle Esterhuizen en vat maar al my goed. Ek gee oor; julle is sterker as ek?"

Hopelik nie. As die planne realiseer wat ons tans hier in Pretoria ontwikkel, gaan jy of jou vrou onmiddellik die knoppie van ‘n geheime RF-kaartjie iewers in jou sak of aan jou lyf kan druk en ‘n sein sal op die netwerk uitgaan en outomaties vyf of ses opgeleide lede van ons Burgerwag in jou omgewing bereik wat tot die tande toe gewapen jou en jou gesin binne minute te hulp gaan snel.

Indien daar dan wel etniese konflik uitbreek soos jy beweer die ANC (maar nie ek nie!) wil hê, sal dieselfde Burgerwag jou moontlik kan beskerm teen hordes pangadraende Xhosas wat daar in die Kaap op jou mag toesak in hul weergawe van Hotel Rwanda. Die Mount Nelson in die Kaap gaan nie plek hê vir 800 000 Afrikaners in die Kaap om daar weg te kruip terwyl die slagting plaasvind nie, dus moet daar ‘n plan B ook wees.

Soos baie ander mense, verkwalik ek vir De Klerk dat daar nooit ‘n plan B was nie. Wat as die ANC nie by die ooreenkoms hou nie en sommer net ons plase en skole begin vat soos hulle nou reeds doen? En later dalk ‘n volledige Mugabe op ons trek? Wat maak ons dan? Maar De Klerk het nie aan daardie moontlikheid gedink nie.

Gegewe die feit dat ek nooit diensplig gedoen het nie, is ek net so ‘n groot pasifis soos jy. Maar gaan lees daardie stuk van my in Aweregs, "Gedagtes oor ‘n tweede volksmoord" wat eintlik die gepubliseerde weergawe van my toespraak verteenwoordig toe ek en die Noord-Transvaalse boere mekaar die eerste keer by die Voortrekkermonument tydens ‘n betoging teen plaasmoorde op 27 Maart 2004 raakgeloop het. Daarin sê ek, en dis gekursiveer: Ons moenie sonder teenstand op die trein na Auschwitz klim nie.

Wat jy ook moet verstaan, is dat ons so te sê geen beheer oor die proses het nie. As die ANC besluit hy wil etniese konflik hê, gaan ons nie sy besluit kan beïnvloed nie. Dit was tog duidelik in Zimbabwe waar die blanke boere agteroor gebuig het om Mugabe tegemoet te kom. Op die ou end het hy sy oorlogsveterane ingestuur en het hulle elke blanke verdryf. Die laaste 400 blanke boere in daardie land is ‘n week of wat gelede met die gevangenis gedreig as hulle nie van hul eiendom af padgee nie.

As ons besonder lieftallige minister van grondsake, Madame Lulu Xingwana, die dag besluit om Mugabe se voorbeeld te volg, gaan die vonk in die kruitvat wees. Want jy weet net so goed soos ek daar is nie nog ‘n land suid van die Kaap waarheen ons kan padgee nie. Al retireer ons almal tot by Kaappunt, iewers sal ons moet gaan staan. En daar waar ons stáán, sal ons, soos Bertie du Plessis dit in Beeld duidelik gemaak het, moet verdedig.

купить игрушку

Wie sal tog die regses regsien?

In een van die beste dog onbedoeld komiese skrywes van die jaar, skryf ene Evelyn D die volgende juweel op die Litnet-blad: Wie sal tog die regses regsien?

Evelyn se vriendin het blykbaar ‘n draad oor De La Rey op die Kletskerk-forum raakgelees, en amper verstik aan haar tee toe sy sien hoeveel negatiwiteit daar oor die Nuwe Suid-Afrika bestaan. Ons moet almal seker dankbaar wees haar vriendin het nie per abuis die Praagwerf raakgelees nie, want ek is oortuig onse Evelyn sou gehospitaliseer moes word vir erge interne bloeding.

Evelyn se oplossing om die “regses reg te sien”, is om Johan Pienaar op hulle (ons?) los te laat. Om die onsterflike woorde van Denis Healy te gebruik, sou dit uiteraard wees soos om deur ‘n dooie skaap verskeur te word. Ek is seker die bydraers tot die Kletskerk-blad leef tans in vrees en bewing – vrees dat hulle ‘n breuk van die al die lag sal opdoen.

Dankie, Evelyn, jou stuk was ‘n wonderlike stukkie vermaak op ‘n saai Dinsdag. Tog voel ek dat dit my plig is om jou bietjie reg te help. In die geskiedenis was baie linkse rewolusies gemik daarop om die bewind van ‘n konings- of vorstehuis omver te werp. Dink aan die Franse Rewolusie (Lodewyk XVI), die Amerikaanse Rewolusie van 1776 (Britse koningshuis) of die Russiese Rewolusie van 1917 (die Romanofs). Die regses was gewoonlik diegene wat aan die kant van die koningshuise was, en die linkses die rewolusionêres.

Konings en vorste word meestal gekenmerk deur absolute mag. Geen opposisie word geduld nie, vandaar die noodsaaklikheid vir ‘n rewolusie. Is dit nie interessant dat Afrikaners tans oorheers word deur uitheemse adellikes nie, die Xhosas? Tot baie onlangs toe was Xhosas ‘n Ooskaapse stam, maar hulle het sedert 1990 die ganse Suid-Afrika blitsvinnig gekoloniseer, indien nie gekontamineer nie. Derduisende van hulle stroom die Weskaap elke maand binne. Nelson Rohihlala Mandela is ‘n Xhosa-edelman. So ook was wyle minister Stella Sigcau ‘n lid van ‘n koninklike Xhosa-familie.

‘n Ander kenmerk van konings is hul uitspattige lewenswyses. Naas Lodewyk XIV se oordadige paleis wes van Parys, is daar selfgemaakte Xhosa-prinse soos Tokyo Sexwale wie se vraatsugtigheid en skatte geen einde ken nie, terwyl die gepeupel op die strate krepeer.

Ironies genoeg het daardie argetipiese linkse, Vladimir Ilyich Lenin, die Boere van die Anglo-Boereoorlog as mede-stryders teen imperialisme beskou. Wie had die meeste met Ché Guevara in gemeen: vetsugtige Xhosa-trogvarke soos Smuts Ngonyama in hul Armani-pakke en onverdiende, obsene rykdom, of Generaal Koos de la Rey, hy by wie Guevara die lesse van guerilla-oorlog geleer het? Is die vermeende Boeremag, wat hulself glo van die nuwe Xhosa-adel wou bevry, links of regs, Evelyn?

Kortom, Evelyn, dis eintlik die linkses, die Afrikaners en/of Boere, wat jy wil “regsien”. Mag ek jou egter aanraai om Napoleon se raad te volg? God is aan die kant met die swaarste grofgeskut, het die kort mannetjie gesê. Vlieggewiggies soos Johan Pienaar gaan jou nie noodwendig van veel nut wees nie.

on slots free

Waarom nog hoegenaamd in Afrikaans skryf?

Wasserman

‘n Mede-professor in die joernalistiekdepartement van die Stellenbosse Universiteit, Hermann Wasserman, het onlangs luisteraars na Bok van Blerk se liedjie, "De la Rey" as "behorende tot die museum" beskryf in sy Ope brief aan Koos de la Rey. Dan Roodt rig op sy beurt ‘n ope brief aan die PK professor met sy veldtog teen Afrikaners.

Geagte prof. Wasserman,

Toevallig sien ek u bydrae oor die De la Rey-kwessie in vandag se By raak toe ek op Die Burger se webwerf kuier.

Duidelik koester u ’n besondere haat en minagting vir die Afrikaner. Toe ek u eposadres opkyk, bemerk ek dat 99% van u eie publikasies in Engels is. Die vraag wat onmiddellik by my opgekom het, is: waarom skryf u hoegenaamd nog artikels in Afrikaans wat deur ons agterlike mense gelees moet word? Of beskou u dit as u spesiale voorreg om ons in Afrikaanse koerante te mag beledig?

Waarom vind u dit nog nodig om die Afrikaner se patriotiese sin belaglik te maak as ons in elk geval ’n vorm van etniese uitwissing in die gesig staar? Net vandeesweek was ek en Steve Hofmeyr, vergesel van Joost van der Westhuizen, op Randfontein by ’n byeenkoms teen die moordenaars van Danielle Esterhuizen, ’n vyfjarige Afrikanermeisie. Sy is tussen die oë geskiet deur mnre. David Nqomane (31) en Tsakane Sithole (25). U kan gerus wees dat u baie bondgenote het in die volksmoord of kultuurmoord wat daar tans op ons uitgevoer word. Ermelo-hoërskool is die laaste Afrikaanse hoërskool in die Oos-Transvaal, in sogenaamde Mpumalanga, en sowel die hoofregter en die minister van onderwys het nou ingegryp om te sorg dat die skool sy taalmedium sál verander, ongeag ’n vorige hofuitspraak deur regter Bill Prinsloo, sekerlik ’n regter vanuit die verkeerde groep en dus verdag.

Deel van die Engelse koloniale tradisie was die lae dunk en veragting waarmee alles wat Afrikaans is, bejeën is. The Star het in die 1920’s ope briewe soos u s’n geplaas, maar kennelik meen u dat so ’n diskoers vandag in Afrikaans in die By of Die Burger besonder byderwets aandoen. Ten minste het die Boerehaters aan Engelse kant nog humor aan die dag gelê, maar u poging tot satire is humorloos en laf.

U skuld dit aan uself om uit u pos aan Stellenbosch te bedank en eerder aan ’n Engelse universiteit of in ’n ander land as lid van ’n ander volk, hetsy die Amerikaanse, die Britse, die Australiese, die Kanadese, waarvoor u veel groter agting en bewondering koester, u polities korrekte dweepsug uit te leef.

Koos Kombuis het uit die Afrikanervolk bedank.

Al is u so ’n groot na-aper, hoef u hom nie hierin na te volg nie. U hoef maar net te dros, verkieslik uit die land uit. Ek verseker u dat niemand u teenwoordigheid sal vermis nie. Wat die Afrikaanse kultuur betref, verteenwoordig u, om nou vir Breyten Breytenbach aan te haal, ’n gat in die lug.

casino online slots free play Фильчаков прокурор

Neels Jackson, Christen of Mao?s?

Die argument wat Neels Jackson op 7 Februarie in Beeld oor misdaad aanbied, hoewel vroom, is deelagtig in die logika van barbarisme.

Ons weet dat die harmonie van die stam in tradisionale Afrikasamelewings swaarder geweeg het as die regte van ‘n individu of van sy gesin. Volgens liberale antropoloë soos Hammond-Tooke kon ‘n moordenaar, dief of owerspeler maklik vergewe word. Die slagoffer se gesinslede moes met hom en sy verwantes versoen raak, want anders het groepsamehorigheid in die gedrang gekom en kon die stam nie meer as oorlewingseenheid in ‘n vyandige natuur funksioneer nie.

Die argument wat Neels Jackson oor misdaad aanbied, hoewel vroom, is deelagtig in die logika van barbarisme.

In komplekse moderne samelewings waar individue van duisende stamme of gesinseenhede mekaar daagliks as vreemdelinge aantref, moet hierdie versoeningslogika tot barbarisme lei. Elke misdadiger kan immers sy dade rasionaliseer – soos wat Jackson doen – in terme van ‘n gebrek aan versoening, die kloof tussen ryk en arm, die rassisme van die ander ras, en dergelike meer.

Elke Westerse land wat ek al besoek of bewoon het, verteenwoordig ‘n polisiestaat met polisie op straat, in die moltrein en oral. Selfs vir die geringste oortreding word mens gestraf. Daar heers ‘n verstikkende graad van beheer, veel erger as in Zimbabwe, met dié verskil dat dit redelik en beskaafd toegepas word. Die soort samelewing wat Jackson voorstaan – waar mense uit innerlike oortuiging en naasteliefde korrek optree – bestaan nêrens op aarde nie, behalwe miskien in dele waar mense nog tradisioneel in kleinerige stamme saamwoon en die prys betaal deur gebrek aan individuele regte.

Neels Jackson is ‘n gevaarlike denker. Sy utopiese opvatting van die reg moet noodwendig, soos die fascistiese en kommunistiese idealismes van die vorige eeu, tot verskrikking lei. Onderliggend aan die Jackson se begrip van “versoening” is ook ‘n radikale herverspreiding van rykdom wat niks verskil van die ou kommunistiese of sosialistiese gelykheidsideaal nie. Een van die slimste propagandatruuks van die ANC/SAKP tot dusver was die manier hoe hulle Marxisme-Leninisme in Christelike taal ingeklee het.

Moontlik is Jackson net ‘n naïewe Afrikanerdweper wat besig is om vir Tutu, Boraine en die res na te praat as dit by versoening-as-sosialisme kom. Aan die ander kant is hy moontlik ‘n Marxis-Leninis wat sy idees in ‘n kwasi-Christelike baadjie vir Beeld-lesers opdis.

Die verstommende opkoms van ‘n ekstreem-linkse faksie sedert 1994 onder Afrikaners is een van die aspekte van die sg. nuwe Suid-Afrika waaroor niemand nog geskryf het nie. Neels Jackson is een van diegene, soos Max du Preez, Antjie Krog en ander wat ‘n soort Maoïsme aanhang. ‘n Blote maatskaplike revolusie na die Sowejtmodel is vir hulle nie genoeg nie en slegs ‘n omwenteling van die omvang van Mao se “kulturele revolusie” sal hulle bevredig.

Boonop is Jackson besig om die gewone, wetsgehoorsame Afrikaner so te demoraliseer dat hy emigrasie as die enigste uitweg sal sien. Min Afrikaners sal immers uit eie vrye wil aan die kulturele revolusie wil deelneem waardeur hulle alles, hetsy hul besittings, hetsy hul taal en kultuur, gaan verloor.

финские сауны

‘Hy het dooierus op my kind gevat’

Vanmôre was ek, Steve Hofmeyr en Joost van der Westhuizen by die Randfonteinse landdroshof om teen misdaad te betoog, veral na aanleiding van die grusame en koelbloedige moord op Danielle Esterhuizen. Op 20 Desember 2006 het twee swart mans verby haar geloop waar sy op haar ma se skoot langs ‘n dam gesit het. Haar pa en ‘n vriend was besig om vis te vang.

Hierna het een van hulle ‘n pistool uitgepluk en, soos Anel Esterhuizen dit teenoor my gestel het tydens ons gesprek na afloop van die betoging: “…voor ons kom sit en dooierus op my kind geneem. Die gat agter in haar kop waar die koeël uitgegaan het, was so groot…” Sy wys met albei hande omtrent ‘n gaping van 5 cm in deursnee.

Ek wil nog later breedvoerig oor die hele insident skryf as ek al die feite van dié koelbloedige kindermoord tot my beskikking het. Intussen enkele indrukke oor vandag.

As iemand wat self die vader van drie klein kinders is, kan ek my nie die smart en woede van Diederick en Anel Esterhuizen voorstel nie. Hoe reageer mens as jou kind voor jou oë deur ‘n maniak doodgeskiet word? Maar as ek die moordenaar ‘n maniak noem, seën ek hom eintlik met die onderskeiding van ‘n sielkundige afwyking. Die probleem is dat hierdie tipe bloedbeluste individu heeltemal normaal is. In die geweldskultuur wat onder die ANC-bewind posgevat word en gestimuleer word deur sy toeskietlike houding teenoor die moordbendes wat die land teister, het doodmaak ‘n soort tydverdryf geword vir ‘n groot deel van die bevolking.

Geen reënboognasie hier nie... — Geen reënboognasie hier nie…

Tydens die paar woorde wat ek met die skare mense buite die hof gepraat het, bewus van die intense pyn wat die Esterhuizen-gesin moet ervaar en die onmag van woorde om die tragedie van klein Danielle se dood te beskryf, het ek gesê dat dié soort wandaad geensins verskil van die gruweldade wat elders in Afrika in die Ituri-provinsie van die Kongo of die Darfoer-streek in die Soedan gepleeg word nie.

Eintlik sou mens meer betogers verwag het as die honderd of tweehonderd wat opgedaag het. Hulle was meesal Afrikaners, blankes dus. Mense wat omgee, vir die vermoorde dogtertjie en haar ouers, sekerlik, maar ook vir die stel reëls wat beskawing heet. Wet en orde. Die eenvoudige, landelike plesier om iewers langs ‘n dam te mag visvang sonder dat daar op jou kind geskiet sal word.

Tydens die vingerete wat ‘n vriend van die gesin vir ons by sy firma nie ver van die hof af nie gereël het, noem Diederick wat swaar dra aan ‘n skuldgevoel oor sy dogter se dood, dat hy nooit weer aan ‘n visstok wil raak nie.

Danielle

Watter kranksinnige samelewing het die sogenaamde nuwe Suid-Afrika nie geword waar vaders bang is om aan visstokke te vat weens die aaklige herinnering wat dit oproep en waar moeders oor die koeëlgate in hul vyfjariges se koppe moet praat nie! Geruime tyd reeds spook die vraag by my: is ‘n politieke stelsel soos “demokrasie” wat by ons tot ‘n morele beginsel verhef is – moontlik ons enigste morele beginsel – die hoë prys werd wat ons tans betaal?

Een van die vrouebetogers voor die hof se plakkaat lui:

DANIELLE SE
WREDE DOOD
LÊ EK VOOR
DIE REGERING

En natuurlik is die sentiment wat sy verwoord honderd persent korrek. Die omstandighede, die klimaat, die verval in die strafregstelsel en veral die transformasie van die polisie, kan alles net so voor die deur van die ANC-bewind gelê word.

Nog ‘n lid van die publiek sê voor ‘n kamera: “Ons is kwaad. En ek is kwaad omdat ons so lou hierso is, met wat hier gebeur het. Ek dink dis tyd dat Mbeki ons nou ‘n antwoord gee: waarnatoe gaan ons nou met hierdie misdaad? Hy kan nie net apaties bly staan nie. Ons wil nou waaragtig weet wat hy nou gaan doen omtrent hierdie saak.”

En ek verstaan sy frustrasie. Want ek het ook die indruk gekry mense ís “lou”. ‘n Kind is gruwelik vermoor en ons praat amper daaroor soos ons span wat ‘n rugbywedstryd verloor het. Meer nog: die polities korrekte diskoers wat ons inhok en ontman en van nugtere denke ontneem verhoed ons om selfs na die mees basiese feite rondom ‘n moord soos dié te verwys. Totdat ek persoonlik met Anel Esterhuizen gepraat het, sou ek in geen koerant gelees het dat die moordenaar tot reg voor haar en Danielle geloop het en “dooierus op haar kind gevat het” nie. Die media dis ‘n afgewaterde weergawe aan ons op, juis sodat ons emosieloos en apaties en “lou” moet bly want die groot maatskappye, waaronder die mediagroepe, het vrede gemaak met die idee van ‘n eenpartystaat, selfs ‘n eenpartystaat waarin kinders uitgewis word.

Nietemin glo ek dat die golf van misnoeë en woede rondom geweldsmisdaad, wat in baie gevalle niks minder as etniese suiwering is nie, besig is om te styg en binnekort breekpunt gaan bereik. Maar soos ek ook vandag tydens my spreukbeurt geargumenteer het, moet ons beheer neem oor ons eie veiligheid.

Ons het geen ander keuse nie, want ons kan nie meer op die polisie of die staat vertrou om ons te beskerm nie. Hoeveel moorde, ook van onskuldige kinders, moet plaasvind alvorens ons gaan begin saamstaan?справка

Staak praatjies met sg. landbouminister

Weereens sit die sogenaamde minister van landbou ons boerderygemeenskap ore aan. Lulu Xingwana, soos sy heet, sou Maandag ‘n vergadering voer om die beskadigde verhouding tussen haar en TLU-SA en AgriSA te besleg. Dié het sy egter sonder opgawe van redes gekanselleer, maar wel gister met die twee landbou-unies vergader. Of liewer, sy het memoranda van hulle in ontvangs geneem en die grootste deel van haar ongegronde aantygings teen boere herhaal.

Xingwana se agenda is ooglopend. Tog kan nie een van die landbou-unies dit raaksien nie. Of, eerder, wil hulle dit dalk nie verneem nie? Die sogenaamde minister het ‘n strategie wat effektief daarop gemik is om verhoudinge tussen die regering en die blanke landbougemeenskap te vernietig. Haar rede is waarskynlik dat wanneer die verhouding onherroeplik beskadig is, sy gaan aanvoer dat daar nie van haar verwag kan word om oor enige aspek van grondhervorming, plaasmoorde, haar gewraakte rassistiese uitsprake, of enige ander aspek van landbou met AgriSA en die TLU-SA te praat nie. Die feit dat veral AgriSA tot op hede uit hulle pad gegaan het (tot op die punt van kruiperigheid) om die regering se onredelike eise te akkommodeer, bewys duidelik dat die minister nie eens hulle oordrewe poging om die regime tevrede te stel, goed vind nie. Daar is basies niks wat die blanke landbousektor kan doen om die regime te bevredig nie, behalwe om van hul grond afstand te doen of instemmend vermoor te word nie.

Die sogenaamde minister se kat-en-muisspeletjies met georganiseerde landbou is ook ‘n duidelike aanduiding dat sy daarvan bewus is dat sy die hef in die hand het. Deur Xingwana voortdurend te vermaak met hul oorgretige poging om met haar te beraadslaag, is landbou eintlik besig om hul magteloosheid en desperaatheid te toon. Die boodskap wat die minister ontvang, is dat hulle geheel en al uitgelewer is aan die regime en dit misbruik sy tot haar volle revolusionêre voordeel.

Georganiseerde landbou het nou genoeg rede om aan te voer dat daar ‘n dooiepunt tussen hulle en die minister bestaan en dat die minister geen bereidwilligheid toon om, te midde van ‘n krisis, deel te wees van ‘n oplossing nie. Dit is nou belangrik dat ons mense in die landbou die saak tot ‘n volgende vlak eskaleer. Daar is wat my betref ten minste drie aksies wat hulle onmiddellik moet neem:

Lê ‘n klag, soos die Vrystaatse Landbou-unie, van haatspraak teen die misnister.
Begin ‘n kommunikasieveldtog aan die publiek en die buiteland om die krisis te verduidelik.
Te danke aan TLU-SA se goeie organisasie op gemeenskapsekuriteitsvlak, is daardie organisasie ideaal geposisioneer om die veiligheidskrisis in die blanke voorstede d.m.v. opleiding te help hanteer. TLU-SA kan die sleutelrol speel in die totstandkoming van ‘n burgerlike stedelike veiligheidsinisiatief. Hierdeur sal TLU-SA daarin slaag om sy invloed uit te brei en sy bedingingsposisie aansienlik te verbeter.

Xingwana se jongste beskuldiging teen georganiseerde landbou, is dat hulle haar of die regering nie erken nie. Voorwaar het landbou nou meer as genoeg rede om haar inderdaad te ignoreer en halt te roep sover dit gesprekke met die regime betref.

play pool online free no download

Pallo Jordan se vreemde uitbarsting

Pallo Jordan se vreemde uitbarsting oor die liedjie De La Rey laat op die oog af meer vrae ontstaan as wat dit beantwoord. Totdat mens bietjie verder op die saak ingaan, bygesê. Dit is eerstens gewoon vir diktators soos Robert Mugabe of Kim Jong-Il om gedagtebeheer te wil toepas en stemme van kritiek stil te maak, maar vreemd dat ‘n regime in ‘n land wat glo “die beste grondwet op aarde het” hom genoop voel om hom amptelik uit te laat oor ‘n blote stuk musiek. Probeer minister Jordan ons dwing om “op die regte manier” na die liedjie te luister? Kan ons verwag dat hy vervolgens ook iets oor banale drek soos die groep Freshly Ground se liedjie “Doo bee doo bee doo” gaan kwytraak?

Tweedens handel De La Rey oor ‘n persoon wat lank reeds oorlede is, oor ‘n konflik van ‘n eeu of meer gelede wat niks met die huidige regime te make het nie. Dit sou in ‘n normale, demokratiese land moeilik gaan om mens in te dink dat ‘n regering blote lirieke enigsins as bedreigend kan ervaar, laat staan nog om hom te verwerdig om iets daaroor kwyt te raak. Sou ‘n regerende party in die VSA byvoorbeeld amptelik iets sê oor die liedjie The Battle Hymn of the Republic, wat ook oor ‘n oorlog van lank gelede handel.

Die enigste manier om die bisarre uitbarsting van die departement Kuns en Kultuur te verstaan, is om die gevolgtrekking te maak dat die regime hom bedreig voel deur ‘n bepaalde etniese groep as gevolg van ‘n skuldige gewete aan die regime se kant. Kan dit wees dat die regime uiteindelik begin verstaan dat hy te ver gegaan het met sy vertrapping van Afrikaners se taal-, gemeenskaps- en kultuurregte, en dat niks groter vrees by hom inboesem as die vooruitsig van breë rebelsheid en weerstand onder Afrikaners nie? Weerstand wat ironies genoeg deur die regime se eie optrede veroorsaak is.

Dieselfde minister Pallo Jordan sit tans byvoorbeeld met ‘n voorstel oor die naamsverandering van Pretoria voor hom, ‘n pragvoorbeeld van hoe daar doelbewus ‘n stryd teen Afrikaners, hul geskiedenis en taal gevoer word. Aanval is die beste vorm van verdediging, meen die minister waarskynlik, en dus word Afrikaners as “verregs” indien nie gewelddadige ondersteuners van die Boeremag gekarikaturiseer, terwyl die ANC se aanslag op die Afrikaner net in felheid toeneem.

(Die vermeende Boeremag, klein soos hy glo was, boesem terloops duidelik geweldige vrees en ontsag by die ANC regime in, en nie om dowe neute nie. Ek het die DA se segsman oor verdediging die anderdag op RSG hoor sê dat ‘n Zimbabwiese weermaglid al vir hom gesê het dat die MIV-deurdrenkte, getransformeerde, gedemoraliseerde SANW geen weerstand sou kon bied as die Zimbabwiese weermag sou besluit om van Beitbrug na Kaapstad op te ruk nie.)

Ek en die oorweldigende meerderheid Afrikaners (glo en vertrou ek) is egter nie voorstanders van geweld nie. Daar is ander, vreedsame maniere om ons ongelukkigheid te kenne te gee. Die hoogs effektiewe belastingboikotte wat Noord-Kaapse munisipaliteite onlangs verlam het, is een voorbeeld. Dit is daarom goed dat dr Jordan en hopelik die regime betyds wakker geskok is deur De la Rey. As die regime sy veldtog teen Afrikaners sou staak en gehoor gee aan sy eie grondwet, spesifiek die gedeeltes oor selfbeskikking, kan vreedsame verset waarskynlik vermy word.

topcargo

Fidel

Sado-seksuele allure?

Fidel Castro is skynbaar op sy laaste bene en in sekere dele van die Westerse wêreld sal sy laaste asem verwelkom word. Castro het die dood wat dikwels aan hom gestuur is met groete van die CIA reeds meer as een keer vrygespring. Dit is ironies dat ’n man wat deur die magstigste land ter wêreld geteiken is blykbaar aan natuurlike oorsake op ’n rype ouderdom gaan sterf.

Castro se gesondheidsprobleme en verwagte afsterwe het reeds ’n taamlike indruk in die Amerikaanse pers gemaak en op afwagtende Kubaanse uitgewekenes in Miami, asook komediante wat grappe oor sy kunsmatige anus maak. Treurende linksgesindes het reeds begin om die man se lewe te ontleed.

Al die opwinding oor Castro is natuurlik buite verhouding met sy belangrikheid as ’n figuur in die twintigste eeu. Castro het weliswaar ’n sekere mindere rol in die dekoloniseringsproses in Afrika en Suid-Amerika gespeel, maar hy is in der waarheid histories minder belangrik as Pinochet of Lenin, of Ghandi, of selfs Ho Chi Minh.

Buks van Rensburg

Waarom is daar dan ’n obsessie met Castro, wat mens nugter as ’n mislukte leier van ’n onbenullige land kan beskou? Daar bestaan ’n paar redelike verduidelikings vir die obsessie wat mens in die ideologiese en sosiale stelsels van veral Suid-Amerikaanse lande kan vind. Maar miskien vertel die obsessie ons meer oor die Weste as wat dit enigsins iets oor Castro of sy nalatenskap sê.

Kommuniste en sosialiste (selfs die demokratiese soort) in die Weste wat Pinochet en Franco en Mussolini en ander fasciste verafsku, het skynbaar ’n blinde kol vir Castro se fascistiese neigings. In ’n ander wêreld sou Castro baie maklik in die lysie hierbo pas. Net soos hulle, is hy ’n geweldenaar, is hy lief vir militêre drag en het hy sy samelewing vermilitariseer en sy jong mense op militêre avonture gestuur wat nie direk in Kubaanse belang was nie.

Verder is rassesegregasie vandag op Castro se eiland opvallend – Kubaanse leiers is altyd wit, en wit Kubane is beter opgevoed en opgelei terwyl swart Kubane materieel minder daaraan toe is. Castro het glo selfs probeer om van sy rasseprobleem ontslae te raak deur swart Kubane aan te moedig om in Angola te gaan veg.

Castro se neiging om politieke teenstand met militêre geweld te beantwoord en te onderdruk, asook sy genadelose optredes teen politieke andersdenkendes, is soortgelyk aan die metodes van fasciste soos Franco, Mussolini of Pinochet. Politieke opponente van Castro het net twee opsies gehad – vlug Miami toe, of word aangehou en gemartel. Met geluk sal jy die jare in die tronk oorleef. In dié opsig is die twintigste eeu se twee ekstreme politieke filosofieë (kommunisme en fascisme) soortgelyk, indien nie in oortuiging nie, dan wel in metode. Kommuniste soos Castro het net so effektief soos die fasciste (Franco en Pinochet) vermoor, onderdruk en gesensor.

Fidel Castro is in 1926 gebore, die buite-egtelike kind van ’n arm immigrant in Kuba wat homself ryk gewerk het in suikerplantasies. Hy studeer in die regte aan die Universiteit van Havana in 1945, waar hy polities aktief word. Later sluit hy by die Partido Ortodoxo aan, ’n sosialistiese party wat die doel het om die ryk Kubaanse elite se houvas op Kuba te breek. Hy reis na Colombia in 1948 waar hy aan studente-onluste deelneem.

Terug in Kuba werk hy as ’n prokureur, maar ’n staatsgreep deur Batista noop hom om sy praktyk te sluit en om saam met Raúl Castro, sy broer, ’n beweging te stig met die doel om die Batista-regering omver te werp. Hulle versamel wapens en probeer om die militêre Moncada Barracks aan te val. Die aanval is ’n fiasko, en Castro en Raúl kom net-net met hul lewens daarvan af. Hierna trek hulle terug na die Sierra Maestra, ’n bergagtige deel van Kuba oos van stad Santiago. Later word hulle hier vasgetrek en merkwaardig vir daardie tyd, word hulle nie tereggestel vir hoogverraad nie. Fidel word wel 15 jaar tronk toe gestuur vir sy aandeel in die aanval. Gedurende sy verhoor gee Castro sy welbekende lesing “Die geskiedenis sal my vergewe” (in Engels vertaal as: “History Will Absolve Me”).

In die tronk gaan hy voort met planne om die Batista-regering omver te werp en in 1955 word hy vrygelaat, ná hy minder as twee jaar van sy vonnis uitgedien het. Hy vertrek Meksiko toe waar hy saam met ander Kubaanse uitgewekenes die sogenaamde Beweging van 26 Julie (26th of July Movement) stig met die doel om deur guerilla-oorlog die Batista-regering te ondermyn. Hier ontmoet Castro vir Erneste “Ché” Guavara, wat later deur Westerse jongmense vereer sou word as dié “sjiek” radikaal. Die waarheid oor Ché is egter anders: hy was ietwat oorgewig, asook baie wreed en lafhartig. Ché sou later deur Fidel na Bolivië toe gestuur word met die doel om die regering daar omver te werp. Hier is hy gevang en die Boliviaanse polisie het hom summier tereggestel, maar nie voor hulle hom verneder en vir sy lewe laat pleit het nie – Ché, wat sy slagoffers so maklik tereggestel het, was self glo baie bang vir die dood.

Teen 1959 is Castro terug in Kuba. Dié keer is die revolusie suksesvol en hy word die Maksimum Leier van die nuwe Revolutionêre Staat. Hy begin onmiddelik ’n Kommunistiese regeringstelsel in Kuba in te stel. Onteiening van privaat eiendom en grond vind plaas en noue bande word met die Sowjetunie gesmee. Die Sowjetunie stuur adviseurs in 1960 en die destydse Amerikaanse president (Eisenhower) stel sanksies teen die land in. Meer as veertig jaar later duur die sanksies voort en bly Kuba ekonomies ’n agterlike en tegnologies gestremde land.

Intussen het verskeie planne deur die CIA om Castro te vermoor skipbreuk gelei. Daar is bewerings van ontploffende sigare, pogings om hom te vergiftig en dergelike ander truuks, maar Castro is skynbaar onuitwisbaar. ’n Plan om Kuba in te val (die Bay of Pigs-aanval tydens die Kennedy-administrasie), misluk ook. ’n Belangrike gebeurtenis gedurende die Koue Oorlog is die sogenaamde Kubaanse missielkrisis in 1966, toe Castro aan die Sowjetunie magtiging verleen het om kernmissiele op die eiland te ontplooi. Die Amerikaanse reaksie was ’n seeblokkade rondom Kuba. Die krisis veroorsaak byna ’n kernoorlog tussen die Sowjetunie en die VSA.

Intussen vlug duisende van Kuba se (meestal wit) opgeleide bevolking van die eiland, dikwels op vlotte, en vestig hulle in Miami om die “Exile Cuban Community” te vorm. Dit word later ’n effektiewe drukgroep in Florida, een van die VSA se belangrikste state. Die groep het vandag steeds ’n beduidende invloed op Amerikaanse beleid jeens Kuba. Ná meer as veertig jaar hoop baie steeds om na die eiland terug te keer en om hulle verlore besittings terug te kry.

Kuba is vandag meer bekend in Suid-Afrika weens die Angolese oorlog, asook vir die swak opgeleide dokters wat die eiland uitvoer. Castro se regering het ook dele van die eiland se beste strande opsy gesit vir die ontwikkeling van oorde vir vakansiegangers van Noord-Amerika (veral vanuit Kanada). Gewone Kubane word die oorde verbied. Die eiland is egter steeds ’n verdrukkende kommunistiese staat, arm en agterlik. Duisende mense is tereggestel onder Castro se regering, dikwels ná onvoldoende verhore en baie meer is tronkstraf opgelê in die transformasie van die eiland tot ’n kommunistiese staat. Castro se broer Raúl, wat as weermagshoof aangestel is, is bekend vir sy persoonlike wreedheid gedurende die guerilla-veldtog. Een kommentator som dit soos volg op: “Along with Ché Guevara, Raúl’s notoriety in the Sierra Maestra would also grow for dispensing swift and severe revolutionary retribution via firing squads for those suspected of collaborating with Batista security forces or accused of treason.” http://www.haciendapub.com/castro22.html

Een van die groot ironieë van die twintigste eeu is sekerlik die bewondering wat sommige Westerse leiers vir Castro openbaar het. Pierre Trudeau, voorheen eerste minister van Kanada, was sy persoonlike vriend (Castro was ’n kisdraer op Trudeau se begrafnis). Hooggeplaaste Europese leiersfigure, Hollywood-akteurs, en ander linksgesindes in die Weste het oor die laaste veertig jaar hulle ondersteuning en bewondering vir Castro uitgespreek. Hy is, soos een keer opgemerk is, Hollywood se “gunstelingtiran”.

Castro se verpersoonliking in die Weste as ’n Latynse machismo oefen ’n sado-seksuele aantrekkingskrag in sekere Westerse kringe uit, veral op linksgesinde vroue. Die verleidelikheid van ’n geweldenaar in uniform wat verkrag en moor wakker ’n bewondering aan en ’n lus vir verbode avonture in ’n Westerse bevolking wat elke drang reeds bevredig het. Mens moet nooit die seksuele ondertone van die verbeeldingsvlugte van sandaaldraende linkse Westerse tannies onderskat nie – dit is uiters herkenbaar. Soortgelyke verhoudings is nou skynbaar gewoon in die nuwe Suid-Afrika. Voorheen konserwatiewe tantes wat met die revolusionêre ander kant ’n gemene deler vind. Mans wat revolusie bring of wat moor en geweld pleeg, het skynbaar steeds ’n seksuele aantrekkingskrag vir vroue wat hulleself voorgee as verlig en anti-geweld en wat iewers links op die politieke kontinuum leef.

Kevin Costner

Die lys van Castro se bewonderaars in die Weste en in die VSA, is inderdaad lank. Die lys bevat onder andere Jesse Jackson, Steven Spielberg (wat ’n ete met Castro as die agt belangrikste ure van sy lewe beskryf), Naomi Campbell (wat die seksuele revolusionêre sjiek van Castro skynbaar onweerstaanbaar vind), Oliver Stone (wat Castro een van die wêreld se mees wyse leiers noem) en verder Robert Redford, Spike Lee, Sidney Pollack, Woody Harrelson, Danny Glover, Ed Asner, Shirley MacLaine (nog ’n linkse Westerse tannie wat van vuil revolusionêre moordenaars hou), Alanis Morissette, Leonardo DiCaprio en Kevin Costner. Laasgenoemde is soos volg aangehaal na sy ontmoeting met Castro: “Dit was die ervaring van ’n leeftyd om net enkele voet van hom af verwyder te sit en te sien hoe hy ’n ervaring herleef wat hy as jong man beleef het.” (Hoe sê, Kevin? In die kammawêreld waarin jy leef het jy seker nog nooit iets egs as ’n jong man ervaar nie.)

Hierdie lys, wat toegegee meestal bestaan uit akteurs en ander invloedryke leë koppe, is nietemin ook een wat bestaan uit selfverklaarde demokrate wat in dieselfde asem die doodstraf veroordeel, vryheid van spraak ondersteun en Castro voorhou as die bevryder van sy mense en ’n groot humanitêre figuur. Daar bestaan ’n kognitiewe dissonansie by linkse ideoloë wat normaalweg byna onverstaanbaar is en wat nuwe inhoud aan Lenin se begrip van die “nuttige idioot” gee.

Nelson Mandela het met sy vrylating buite Pollsmoor-tronk na Fidel Castro as “’n groot vriend” verwys en sy ontmoetings met die Castro kan op Youtube aanskou word.

http://www.youtube.com/watch?v=-R7hw4rsUl8

Wat sê dit oor Nelson Mandela of oor Oliver Stone of Steven Spielberg? Wat sê dit oor Pierre Trudeau, of oor Helgeer Langeland (die Noorweër wat Castro in 2001 vir ’n Nobelvredesprys genomineer het)?

Die bewondering vir Castro in sekere Westerse kringe sê nie veel oor Castro self nie. Castro se persoonlike geskiedenis is bekend, sy wreedheid is bekend; in baie gevalle is daar oor sy slagoffers geskryf. Hy is, om dit kort te stel, ’n boelie wat verdink word van die moorde op mede-studente aan die Universiteit in Havana 60 jaar gelede en wat vandag ’n staat regeer wat oor die laaste 45 jaar duisende tereggestel het (ongeveer 550 net in die eerste ses maande ná die revolusie). Baie meer is toegesluit en word steeds aangehou (Castro het die feit al in die openbaar erken). Hy is verder verantwoordelik vir die verdrukkende klimaat in Kuba. Dit is alles goed gedokumenteer. Daar is inderdaad al aantygings gemaak dat genoeg in Kuba onder Castro gebeur het om ten minste ’n ondersoek na “misdade teen die mensdom” te gelas. http://en.wikipedia.org/wiki/Human_rights_in_Cuba

Die rede vir Castro se bewonderenswaardige beeld by sekere Westerse figure kan dus nie by Castro gesoek word nie, maar kan net vasgestel word deur diegene wat hom admireer te ondersoek.

Waarom het Castro ’n skadu oor die tweede helfte van die twingigste eeu gegooi? Was dit sy militêre avonture in Afrika waar duisende van sy soldate gesneuwel het of was dit sy rol in the Kubaanse missielkrisis? Is dit die Amerikaanse beheptheid met hom en hulle pogings om van hom ontslae te raak? Of was dit sy verpersoonliking as radikale leier? Of was dit omdat soveel joernaliste en invloedryke figure in Hollywood hom bevoordeel en bevorder het? Waarom word Castro se toesprake en bedrywighede met ywer in die Westerse pers opgedis? En hoekom is daar vandag afwagting in die Westerse pers vir sy ondergang, asof hy die leier van ’n beduidende land is?

Daar was blykbaar altyd ondersteuners van Castro onder Westerse joernaliste en hulle het dit as ’n persoonlike taak gesien om vir hom die woord te doen. Die vrye beriggewing en kolomspasie in invloedryke Westerse koerante (The New York Times en ander) het hom beroemd gemaak en Castro, wat bekend is vir sy urelange vervelige en dreunende toesprake, het op sy beurt die Westers pers briljant vir sy eiesoortige propaganda gebruik. Sy foute en wreedheid is ook deur die Westerse media oorgesien. Dit is ironies dat Castro bevoordeel is presies deur dít wat hy in Kuba sou verafsku het – ’n vrye pers en vryheid van spraak.

Nelson Mandela se heldeverering vir Fidel Castro is baie bekend. Mandela, wat hoog opgee oor vryheid (ten minste in al sy toesprake) praat van Castro as “sy goeie vriend”, as ’n “groot man” wat baie gedoen het vir bevryding en vir sy mense en as ’n revolusionêre figuur wat vryheid na Kuba gebring het. Dié heldeverering sê natuurlik baie meer oor Mandela as wat dit iets oor Castro te kenne gee, net soos wat dit baie meer vertel oor Hollywood se “bruikbare idiote”.

Castro se komende dood sal verandering in Kuba bring. Miskien sal die eiland nog vir ’n klompie jare aanstrompel onder Raúl, maar een of ander tyd sal die regime ondergaan. Daarna, en dit is die grootste ironie in die hele verhaal, sal Kuba word wat Castro nie wou hê dit moes word nie – ’n speelplek vir ryk Amerikaners en die eiendom van die invloedryke en ryk Kubaanse uitgewekenes in Miami.

печи для дома