Rubrieke Archives - Page 203 of 214

FIFA-jakkalse verniel SA se wingerd

As iemand dink dat die R188 730-vermorsing van belastingbetalersgeld buitensporig was toe Charles Nqakula Europese beleggers gaan paai het met die “persepsie” van misdaad in Suid-Afrika, of dat die R400 miljoen van die mislukte eNatis-stelsel fataal was, gaan hy in die volgende paar jaar skokterapie benodig wanneer die waarheid omtrent die FIFA-jakkalse onthul word. Aan een van die grootste jakkalse, die Gautrein-projek, word nog nie ’n totale koste gekoppel nie. Verskillende afdelings daarvan word wel bespreek en mens kan maar net twee en twee daaruit bymekaar tel om vier te kry. Die moontlikheid dat die koste daarvan saam met die ander groot en klein jakkalse van die Wêreldbekersokkertoernooi in 2010, Suid-Afrika totaal ekonomies kan kelder, is nie uitgesluit nie.

Eers moes die tekort aan vaardigheid vir die Gautreinprojek aangespreek word deur dit vir 39 Suid-Afrikaners wat geëmigreer het, die moeite werd te maak om terug te keer hiervoor. Hierdie siviele ingenieurs, kwaliteitsinspekteurs en konstruksievoormanne is reeds besig met hulle goedbetaalde taak. Ook was Bombela genoodsaak om ervare werkers van onder andere Brittanje, Filippyne, Indië en die SAOG-lande in te voer. Dit maak dat een van die staat se groot beloftes naamlik grootskaalse werkskepping as gevolg van die Wêreldbekersokkertoernooi, reeds gedeeltelik misluk het.

Bombela, die konsortium wat nou die konstruksiebeplanning vir die Gautrein-projek behartig, vorder glo fluks daarmee teen sowat R3 miljoen per uur; hulself beraam dit op ongeveer R20 miljoen per dag. En dan praat hulle van twee fases waarin hulle die projek gaan voltooi. Die eerste fase sluit in die netwerk tussen Johannesburg se lughawe, Sandton en Midrand, wat 45 maande behoort te duur. Die tweede fase, wat die res van die spoor tussen Sandton en Johannesburg, asook die roete van Midrand na Hatfield insluit, sal in 54 maande voltooi word. Altesaam is dit 99 maande wat op 8,25 jaar te staan kom. Dit klink asof Bombela beoog om minstens die eerste fase af te handel voor die sokkertoernooi, maar 45 maande is 3,75 jaar, en die sokker skop af op 11 Junie 2010. Voeg daarby dat die Gautreinprojek tot stilstand gekom het met die landswye stakings, dan raak dit effens moeilik om te bereken wanneer dit voltooi kan word…

Nietemin, 99 maande het, konserwatief bereken, 2 475 werksdae waarin R20 miljoen per dag bestee word wat ons by R49,5 miljard bring. Hopelik sluit dit die kostes van al die stasies en die sewe noodskagte in. Belangrik is die Marlboro-portaal waar die spoor vanaf Rosebank, Sandton en Marlboro-stasie sy verskyning sal maak. Dan is daar ook beplan om binnekort in Pretoria naby die N14-kruising by Salvokop die tonnel te begin grou. Die skag van die Parkstasie-tonnel is glo reeds 75% voltooi.

En nie die minste nie is Rosebank waar nog pas begin is met die skag, en ’n driekilometertonnel gebou moet word. Hier is ontdek dat die grond baie sag en vol water is, maar met al die belastinggeld tot beskikking, was dit nie ’n probleem om die hulp van die Franse konstruksiereus Bouygues Travaux Publics, een van die vennote in die Bombela-konsortium wat die hele treinstelsel bou en gaan bedryf, in te roep nie. ’n Reusetonnelboormasjien (TBM) word tans in Duitsland hiervoor gebou wat letterlik onder water gaan boor terwyl dit die tonnel agter met sement uitvoer en afseël, ’n monster wat 885 ton weeg en in Oktober per skip glo in Suid-Afrika sal arriveer. Die TBM se wiel word aangedryf deur net 2 450 kW elektriese krag, iets waarvan Suid-Afrika ’n oorvloed het wanneer Eskom die krag elders afskakel (hul vyfjaarplan vir kragnetwerkverbetering ook mosterd na die maal), en hy kos maar net R300 miljoen, dit beteken R100 miljoen per kilometer. Wat is dit tog in vergelyking met die R49,5 miljard? Saam is dit slegs R49,8 miljard vir die Gautrein. Maar sluit dit die trein self in?

Dan kom nog groot jakkalse by, die stadions: Kaapstad R2,95 miljard, Port Elizabeth R1,3 miljard (daar kort nog R2 miljoen), Durban R1,83 miljard, Pietersburg R870 miljoen (reeds R73,6 miljoen meer as wat in Februarie berig is), Johannesburg R215 miljoen, Bloemfontein R241 miljoen, Pretoria R90 miljoen, Nelspruit R875 miljoen, Rustenburg R250 miljoen, en Soweto R1,5 miljard, sommige waarvan die BTW nog uitgesluit is. Maar wat dit die belastingbetaler in Suid-Afrika werklik gaan kos, weet geen siel blykbaar nie want in Suid-Afrika word die somme gemaak as die projek reeds ver gevorder het of afgehandel is. Daarvan is die sooispitseremonie vir die sokkerstadium in Nelspruit ’n sprekende voorbeeld waar daar uiteindelik R1,45 miljoen in plaas van die beplande R850 000 spandeer is, dit teenoor Durban se R300 000 en Kaapstad se R35 000. En niemand weet wat dit Pietersburg en Port Elizabeth gekos het nie…

Dan is daar ook die klein jakkalsies. Om alternatiewe vervoer vir 2010 gereed te hê, is daar R22 miljard begroot. Dit sluit klaarblyklik nie die boukostes van die lughawens se opgradering in nie. Daarby gaan die polisie se mannekrag vermeerder van 165 000 tot 193 000, maar daar word nog nie oor salarisse gepraat nie. En om ons polisie te beskerm teen die sokkerboewe, is die Britse polisiediens betrek om te kom help. Mens wonder of hulle ook salarisverhogings gaan vra. Verder word Suid-Afrika se analoog-uitsaainetwerk met digitale tegnologie en nuwe dekodeerders vervang (’n FIFA-vereiste). Die bykomende elektriese krag wat Botswana gaan verskaf sal ook nie gratis wees nie, net soos die kragopwekkers wat by al die stadions gereed moet staan volgens FIFA se voorskrifte. Niemand rep nog egter ’n woord oor hoeveel dit gaan kos om die 5 miljard liter brandstoftekort as gevolg van die gebrekkige pypleidingsvermoë tussen die kus en die binneland, voor 2010 aan te spreek nie.

Of die adjunk-polisiehoof, André Pruis, se versekering dat al die stadions en infrastruktuur op skedule is en “tot die fynste besonderhede beplan” is, die papier werd is waarop dit staan, hoef ons nie oor te twyfel nie. Maar as daar enigsins getwyfel word wie die sokkerskade van 2010 gaan betaal, moet ons net die inhuldiging van die ANC in 1994 in herinnering roep toe selfs die Ontvanger van Inkomste opdrag gekry het om alle belastinggeld wat terugbetaalbaar was aan besighede en sommige individue, terug te hou sodat die ANC hulle miljoene-dollarfunksie kon hou. Die verkil is net dat 2010 se “funksie” nader aan biljoene grens.

Die gevolge van die sokkertoernooi in 2010 kan Zimbabwe se verval na ’n kinderpartytjie laat lyk. Dit het tyd geword dat daar dringend besin word oor wat met Suid-Afrika se ekonomie in die volgende paar jaar kan gebeur.Данильченео

Pole midde-in nuwe Koue Oorlog

Bush omhels Kaczynski

Geen woord oor die Russiese voorstel om in Azerbaidjan ‘n missielafweerstelsel op te rig nie. Dit was duidelik tydens die ontmoeting met Poolse president Lech Kaczynski Vrydag in Danzig, dat George W. Bush hom nie gaan steur aan Russiese versoeke nie. Vladimir Poetin, wat ook voorgestel het dat die VSA na Irak of Turkye kyk om só ‘n stelsel in gebruik te stel, het nog nie op die Amerikaanse stilte gereageer nie.

Die VSA wil ‘n missielafweerstelsel in Pole bou en ‘n radarstelsel in Tsjeggië om ‘n moontlike aanval uit Iran die hoof te bied. Vir vele EU-lidlande is die nuwe planne ‘n steen des aanstoots en kritici betwyfel of die reikafstand van Iran se missiele ooit naby dié lande sal kom. Die weiering van Amerika om die Russe se aanbieding van samewerking ernstig te oorweeg, lui waarskynlik die volgende rondte skermutselings tussen die twee eertydse Koue-oorlogveterane in.

Bush is skynbaar onder die indruk dat hy ‘n tweede na-oorlogse Amerikaanse segetog in Europa kan laat herleef met behulp van lande wat moeilik met Duitsland kan meeding. Sy taal en verwysings was tipies van die konteks wat ná afloop van die Tweede Wêreldoorlog geheers het.

Pole se sukkelende verhoudinge met buurlande Duitsland en Rusland is bekend. Die Poolse minister van Verdediging, Radek Sikorsky, het al by geleentheid na die "Hitler-Stalin-pakt" verwys om die Noordeuropese-gaspypleiding wat sy bure onderneem het, aan te val. Ook die lot van Duitse minderhede in Pole is ‘n teer punt en die Pole wil nie graag daaraan herinner word nie.

Pole word deur ‘n konserwatiewe regering gelei. Die identiese tweelingbroers, Lech en Jaroslaw Kaczynski is onderskeidelik tot president en eerste minister verkies. Die Kaczynski’s is, in navolging van die Republikeinse Party in die VSA, bekend vir hul onverdraagsaamheid teenoor homoseksuele huwelike en hul aanmoediging van die doodstraf. Die Gay Pride-optogte is in 2004 en 2005 in Pole verbied.

Alhoewel albei broers uitgesproke homofobe is, het die koerant die "Rzeczpolita" berig dat die Poolse geheime diens in 1992 ‘n ondersoek teen Jaroslaw gelas het om sy seksuele voorkeur te probeer bepaal. Jan Lesiak, die ondersoekbeampte, was van mening dat dit raadsaam sal wees aangesien Jaroslaw steeds by sy moeder gewoon het en oënskynlik nie veel in vroulike geselskap belang gestel het nie.

Die identiese broers is sedert hul kinderjare in Pole bekend omdat hulle die hoofrolle in ‘n kommunistiese film vertolk het. Die film by name "Die twee wat die maan gesteel het" was destyds op massaverspreiding gemik.

Die Kaczynski’s het ook ‘n berugte naamgenoot in die VSA, bekend as die Unabomber wat kampusse en lughawens vir ongeveer 20 jaar lank met briefbomme geteiken het. Ted Kaczynski, ‘n talentvolle wiskundeprofessor van Berkeley, is uiteindelik deur die FBI aangekeer. Kaczynski wou deur sy terreurveldtog die oorheersing van tegnologie verhoed omdat dit blykbaar teen die menslike natuur sou wees.

Bush is met ope arms Vrydagaand deur die Poolse leier in die geskiedkundige hawestad ontvang. Hy het die Pole vir hul ondersteuning van die missielafweerstelsel op hul grondgebied tydens ‘n gesamentlike perskonferensie bedank. "Ons wil ‘n regverdige uitkoms onderhandel, wat die veiligheid van Pole en die veiligheid van die hele kontinent sal verhoog teen skurkbewinde wat in die versoeking kom om vrye nasies te wil onderdruk."

In Tsjeggië het die ongewilde Amerikaanse leier gesê: "Die Koue Oorlog is oor. Dis verby. Die mense van die Tsjeggiese Republiek hoef nie te kies tussen vriendskap met die VSA of vriendskap met Rusland nie, julle kan altwee kies." Hy het nietemin vroeër by ‘n konferensie vir demokrasie wat deur oud-president Vaclav Havel en Nathan Sharansky gereël is in dieselfde vertrek waar die Warskou-pakt ontbind is, Rusland en China weens ‘n gebrek aan demokrasie gekritiseer.

Op hul kenmerkende sikofantiese manier, het Naspers se Pieter Malan vandeesweek in ‘n patetiese rubriek in Beeld ook gepoog om die Russe op dieselfde wyse as Bush te kritiseer. Dit kom nadat Mbeki tydens sy besoek aan Heiligendamm homself soos ‘n handpop vir Bob Geldof gedra het en hy woordeliks clichés oor Afrika herhaal het wat sy Britse meesters van hom verlang het.

Bush beplan ook om in Albanië en Bulgarye aan te doen wat die VSA se belangstelling in Rusland se agterplaas nog verder sal beklemtoon.

Александр Фильчаков

Suid-Afrika weer by Derdepoort

Soos Helen Zille, is daar menige blanke mense wat glo dat Suid-Afrika waarlik ’n vreedsame, nie-rassige land van melk en heuning kan word. Dit hoor en sien ons ook by elkeen wat nie glo dat die swart kultuur ligjare verwyderd staan van die blanke ras s’n nie; wat nie verstaan dat wit nie swart durf vertrou nie en daarom nooit suksesvol sal kan saamwerk of -woon nie. Dit bewys maar net dat die meeste wit mense nie hulle geskiedenis ken nie. Vir hulle sal die verrassingselement net so groot en net so fataal wees soos vir die talle goedvertrouendes in ons geskiedenis.

Onthou u die wreedheid by Derdepoort in 1899 toe die ‘goeie verhouding’ wat die boere met die Bagatlastam gehad het, blitsvinnig omgeswaai het na onmenslike moorde op die blanke inwoners daar? Dit het die Britte nie veel moeite gekos om die Bagatlas om te haal om die boere en polisie uit te moor nie. Kom ons leer weer uit daardie stukkie geskiedenis:

Om die Transvaalse noordwestelike grens langs die distrikte Rustenburg en Marico behoorlik teen ’n vyandelike aanval te beskerm, is daar op 9 Oktober 1899 ’n sterk afdeling Rustenburgers onder bevel van kommandant Casper du Plessis te Derdepoort gestasioneer. Tot 25 November was daardie boere oortuig dat die opperhoof van die Bagatlastam, Linchwe, hulle goedgesind was, Linchwe wie se hoofstat, Mochudi, geleë was tussen die Limpopo- en Notwaniriviere.

Op 31 Oktober het ’n patrollie van 17 manne onder leiding van polisiekommandant Riekert selfs in Mochudi oornag waar hulle baie gasvry deur Linchwe onthaal is. Riekert het tydens hierdie tog met verskeie ander kapteins van die Bagatlas gepraat en die indruk gekry dat die boere langs die Transvaalse wesgrens niks te vrese het nie omdat die Bagatlas neutraal sou bly in die stryd teen die Engelse. Selfs president Paul Kruger het geglo dat hulle betroubaar genoeg is en gereël dat Linchwe met sy volk teen Khama moes optrek indien die Bamangwato’s, wat vroeg in die Anglo-Boere-oorlog ’n vyandige houding jeens die boere ingeneem het, weer moeilikheid sou maak.

Al wat dit die Britte gekos het om Linchwe teen die boere te laat optree, was ’n groot voorraad ammunisie aan die Bagatlas om “Linchwe se volk teen die boere te beskerm”. Verder het die Engelse die steun van Segale, halfbroer van Linchwe wat self in stryd met sy broer was vir opperhoofskap van die Bagatlastam, gewerf. Ook is ’n sekere kaptein Griffiths na Linchwe gestuur om hulle te wys op die noodsaaklikheid om hul grense en statte te beskerm deur al die boere uit hul gebied te dryf, kwansuis omdat die lojaliteit van die kapteins gemeet sou word aan hulle ywer om Haar Majesteit die Koningin se gebied te beskerm. Daarmee het Linchwe se goeie gesindheid teenoor die boere soos mis voor die son verdwyn!

Van die skielike vyandskap het die boere by Derdepoort niks geweet nie en was hulle slegs op hulle hoede vir Nicholson se troepe. Toe generaal Snyman aan kommandant Du Plessis op 4 November opdrag gee om die grootste deel van sy manskappe by Gaberones te gaan vestig, het net sowat 100 burgers by Derdepoort oorgebly.

Op 22 November begin die Britte toe met Linchwe en Segale asook die assistent-magistraat van die destydse Betjoeanaland, die heer J Ellenberger, beplan om die aanval op Derdepoort ’n sukses te maak. Op Vrydag 24 November vertrek die gedugte sameswering vanaf Motchudi met ook 130 berede troepe, 10 fietsryers en ’n maxim na Derdepoort, en later sluit Segale met sy impi van 500 man aan.

By Derdepoort is die walaer deur 100 burgers van die kommando Rustenburg beman terwyl die inwoners van die dorpie Derdepoort ongeveer ’n kilometer noord in verskeie geboue gehuisves is. Daar was ook ’n polisiekantoor, twee winkels en ’n skooltjie. Niksvermoedend het hierdie mense die nag van Vrydag 24 November 1899 tegemoet gegaan, so ook die 100 burgers in die walaer. Ongeveer ’n uur voor dagbreek het die Britte en impi’s die rantjies langs die Marico bereik.

Met dagbreek bulder die maxim almal by die walaer wakker, knetter die Engelse se Lee-Metfords en die Bagatlas se Martini-Henry’s, en weerklink die demoniese krygsgeskreeu van die impi’s. Die verbouereerde burgers het in alle rigtings gevlug terwyl die barbare ’n paar van hulle wreedaardig om die lewe gebring het, dog die meeste het daarin geslaag om te ontkom. Op bevel van kommandant Kirsten het die boere op twee rantjies weerskante van die laer posisie ingeneem en die wêreld ook vir die Britte en hul maxim so warm gemaak dat hulle en die swart barbare om 10:00 finaal geretireer het.

’n Groot aantal van die krygers het egter koers gekies na die huise van Riekert, die winkel van die heer Pieters en die woning van Early, die fotograaf. Pieters se winkel en woonhuis is geplunder, mev Pieters is summier doodgeskiet en haar man is saamgevoer deur die rivier na die statte toe. Toe die skreeuende barbare op die polisiestasie en woonhuis van Riekert toesak, is dit sonder meer geplunder en afgebrand. Die paar polisiemanne wat hierop na die laer probeer hardloop het vir hulp, is deur die swart barbare omsingel en doodgemartel waarna hulle liggame in ’n gruwelik verminkte toestand agtergelaat is.

By een van die woonhuise het vyf polisiemanne ’n aantal vroue en kinders probeer beskerm totdat al hulle ammunisie opgeskiet is. Daarna het mev JJ Potgieter ’n stuk laken aan ’n riet vasgemaak om as wit vlag op te steek, maar telkens is die riet in haar hand stukkend geskiet. Totaal omsingel en radeloos hardloop die vroue en kinders toe hulle vyand tegemoet om genade te gaan smeek, maar die skote bly op hulle reën waartydens die seuntjie van Paul Potgieter, asook mev Potgieter, gewond is. Nadat hulle gevange geneem is, het die honende marteltog begin waarin hierdie sestien vroue en kinders vir vier dae soos diere mishandel en aangejaag is, sonder voedsel of water. Die genade was groot toe hulle die Dinsdagmiddag deur luitenant Surman na Mochudistasie geneem is waar daar oor hulle lot besluit sou word.

Vandag staan Suid-Afrika weer by Derdepoort en kan ons na ons eie Bagatlas (die ANC en sy meelopers) verwys wat met omkopery en breinspoeling deur die internasionale geldmagte beheer word. Intussen is die blanke inwoners in hierdie land, en veral die Afrikaners, steeds die teiken vir uitwissing en uitdrywing oor grense as gevolg van enersyds goedvertrouendheid, en andersyds verraad. Hoeveel maal moet die geskiedenis herhaal word voordat die werklikheid finaal inslag vind?

21 and over Лобановский Харьков

Maak reg vir Sowetodagpropaganda

In aanloop tot 16 Junie (sogenaamde Jeugdag) het die regime reeds met sy jaarlikse intensifisering van haatpropaganda teen die Afrikaner begin. In die week wat verby is, is Snuki Zikelala, hoofuitvoerendebeampte van die SAUK, genooi om op SABC3 se Three Talk die biografie van Albert Luthuli te bespreek. Die pseudo-intellektule snert wat hierdie diktotariele staatsmediahoof kwytgeraak het was niks minder as die verdere aanwakker van rassehaat nie. Hierdie ANC-kommisaris in die Sowjetsin, wat beter bekend is vir die opstel van joernalistieke swartlyste, is waarskynlik die hoofdryfveer agter die SABC se blankehaatpropaganda.

Verlede jaar is 16 Junie ook voorafgegaan deur die beeldsending van anti-witmateriaal. Die aard daarvan was meer rassisties as die jaar tevore. Hierdie aanhitsing deur die SAUK het sekerlik ’n rol gespeel in die dramatiese opswaai in geweldsmisdaad sowat ’n maand na 16 Junie.

Met die huidige stand van sake in die land is die vooruitsig vir ’n meer versoenende benadering deur die ANC se uitsaai-arm (SAUK) gering. Daar is verskeie krisisse binne die ANC sowel as in die breë samelewing waarvan die aandag afgelei moet word. Tussen die ANC en sy alliansievenote heers groot spanning, daar is die presidensiële opvolgkwessie, verder is die swart publiek vanjaar nog meer ontevrede met die regering se nie-dienslewering op plaaslike en nasionale vlak. Onluste kom sporadies voor en tans heers daar ’n massastaking deur veral swart staatsamptenare.

Intussen stroom meer as 100 000 onwettiges per maand die land in en raak druk op die ekonomie en infrastruktuur onhoudbaar. Mededinging onder die armstes om werk en oorlewing is ook op breekpunt. Die gevolg is die onbeheersde misdaadsituasie wat blyk net verder te verdiep. Die onstellendste is die manier waarop veral blankes onder besonders wreed en moorddadige gedrag deurloop. Lg. situasie is waarskynlik reeds in ’n groot mate die regstreekse gevolg van die regime se demonisering van witmense.

Om die aandag van die ANC se krissise en die swart gemeenskap se desperaatheid af te trek, kan mens vanjaar verwag dat die SAUK ten minste met dieselfde intensiteit as verlede jaar die blanke as die boosdoener gaan uitwys. Dit is egter baie waarskynlik dat dit in ’n selfs erger graad sal geskied. Verlede jaar se blankehaatpropaganda het gewissel van die subtiele tot die mees blatante en het tot na 16 Junie geduur.

Televisiekykers kan hul gereed maak vir ’n stewige dosis van oorsentimentele en emosionele herskouings van Sowetodag en ander blanke ‘vergrype’, sowel as die beeldsending van films soos Amistad (asof Afrikaners verantwoordelik was vir die Amerikaanse slawehandel), Cry Freedom, Missisippi Burning en vele ander rolprente wat die blanke as diabolies uitbeeld. By verre die meeste van hierdie Hollywood-vervaardigde films, wat u in die volgende weke sal sien, het niks met Sowetodag te make nie, maar is gul in hul uitbeelding van wit boosaardigheid. Dat hierdie ou films nou al tot vervelens uitgesaai is, is irrelevant, want as jy swart is sal dit elke keer op jou emosies inspeel en verlossing van jou minderwaardigheidsgevoelens bied. Immers is jy nie die oorsaak van jou ellende nie…

Wat egter meer kommerwekkend is, is wat alles op swart radiostasies, wat nie deur blankes beluister word nie, uitgesaai en gesê word. Propaganda is egter nie alleen tot die uitsaaimedia beperk nie. Daar is ook die gedrukte media. Selfs nog meer kragtig, is die massasaamtrekke waar sprekers onbeperk staan in terme van die gal wat gebraak kan word. Boonop weet ons almal hoe maklik swartes in ’n kollektiewe emosionele beswyming meegevoer kan raak.

Dat ’n stortvloed van propaganda wat die blanke en veral die Afrikaner as die skurk en gevaar te midde van die huidige situasie uitbeeld, gevaarlik is, is seker nie nodig om te verduidelik nie. Die huidige situasie waarna hier verwys word, is nie alleen die misdaadvlaag nie, maar ook die onluste, stakings, ens. Afrikaners moet hulself regmaak vir ’n verdere toename in geweldsmisdaad, omdat elke swarte sal ‘weet’ dat ek en u die oortreder en die teiken is wat reggesien moet word. Die vraag is nou net: Gegewe die huidige onstabiliteit in die swart gemeenskap en die geweldsmisdaad wat reeds op breekpunt staan, hoeveel verder kan die massas se aandag nog “áfgelei” word, alvorens die situasie doodeenvoudig in ’n totale rasseoorlog oorkook?

цены на сухие смеси Фильчаков прокурор

‘Scheinheiligendamm’

Sir Bob, nie van Zimbabwe nie, maar die langvergete Boomtown Rats, se Afrika-inisiatief het blykbaar weer nuwe asem geskep. As nie-amptelike Britse buitelandse gesant, is Bob Geldof deesdae in die geselskap van hooggeplaastes soos Angela Merkel en probeer hy Duitse beursies dmv morele afpersing oopdwing vir die “armoede” wat Afrika teister.

Soos Beeld Saterdag op hul tipies sikofantiese en onkritiese manier berig het, het die sanger as gasredakteur van die geelperskoerant Bildzeitung opgetree om Afrika se “roerende hulpkreet” aan lesers te bring. Die Bildzeitung, berug vir sy regse politieke menings, skinderstories en kaalfoto’s, het 12 miljoen lesers in Duitsland.

Bob het sy kans benut om 24 bladsye van linkse, naïewe en sensasiebelaaide Britse propaganda aan die Duitse bouer, vragmotorbestuurder en handearbeider op te dis. Die voorbladopskrif en foto van ‘n uitgeteerde swart gillende kind, was alles behalwe skugter: Dertigduisend mense sterf elke dag in Afrika van armoede.

In nog groter letters, swart, wit en rooi: Hou op daarmee, NOU!, asof elke Duitse leser persoonlik verantwoordelik is vir die haglike toestand. Trouens hy vra sommer ‘n bladsy of wat later reguit of die Duitsers hulle nie erg skaam nie.

Om die polities-korrekte inhoud beter te onderstreep moes die gebruiklike kaalmeisie ook verdwyn om plek te maak vir halfgeklede en honger swartes. Die enigste erotiese boodskappe was van Duitse sterre wat skynbaar ‘n liefdesverhouding met Afrika vertroetel.

Vir model Bettina Zimmermann (28) is dit “Afrika mon amour”, terwyl die brandmaer Claudia Schiffer nie genoeg kan kry van die “towerstof” wat die kontinent aan modemateriaal produseer nie. Loréal-meisie Schiffer was onlangs in die nuus nadat daar bespiegel is dat sy ‘n anoreksie-lyer is.

Dit was alles te lese onder ‘n foto van ‘n poedelnaakte Alek Wek, wêreldbekende model wat spog met ‘n huidkleur wat blouswart is. Akteur Matt Damon kon sy “woede” elders skaars beteuel toe hy verneem dat ‘n kind in Afrika elke 15 sekondes sterf omdat skoon drinkwater ontbreek.

‘n Hele paar moes by die lees daarvan sekerlik gedink het dat die Axel Springer-koerant al lankal ‘n verleentheid is, al is dit net vir die skaamtelose manier waarop hulle daagliks enige onderwerp behandel. Maar die oormaat selfvertroue waarmee die Britte die Duitsers takseer, was waarskynlik ‘n groter bron van irritasie as die gewone kitsch waartoe Bild in staat is.

Die Rat van Boomtown het ná afloop van die oefening dit as harder werk as wat hy gedink het beskryf, maar sy blinde selfvoldaanheid was steeds onaangetas. “Ek dink ons het vandag ‘n koerant geskep wat die Duitse politiek en die lewens van miljoene mense kan verander,” het hy in sy skik gesê.

Bob het byvoorbeeld nie eers die moeite gedoen om uit te vind watter Duitse hulporganisasies reeds in Afrika betrokke is nie, maar eerder gesteun op sy eie, soms irrelevante, visuele materiaal. By die voorbladfoto is van die wêreld se prominente gesigte uitgestal waaronder dié van George Bush. Natuurlik een en almal vriende van Blair, maar geen Duitser sal Bush vir ‘n Afrika-vriend aansien nie.

Die Amerikaanse president se gewildheid is tewens besonder laag in Duitsland vanweë die feit dat hy wegskram van klimaatsbestuur en sy afgelope toespraak daaroor is met groot teleurstelling begroet. Desnieteenstaande is die Bild ook versier met drie bladsye van die ongewilde Bush wat so veel vir Vigs in Afrika doen. Dat dit op ‘n fiasko afstuur in SA agv van die eiesoortige benadering waarvoor ons gesondheidsminister bekend is, word nêrens genoem nie.

Die Bild-gasredakteur se kinderlike kragtoer waaroor Beeld – die name is ook dieselfde! – so positief berig, was sonder einde. Hy het weer herhaal dat hulp “belowe” is en beloftes moet nagekom word. Dit weet elke drie-jarige kind. Behalwe Naomi Campbell en Kofi Annan is elke ander swarte in Afrika volgens die Live Aid-organiseerder beslis sonder ‘n krieseltjie kos.

Gelukkig het Bob nie ‘n dag honger gely nie en breedvoerig is oor sy regte-egte kantienkaartjie en ete by die koerant se restaurant berig. Die hele maaltyd van beesvleis, aarbeie en room, afgesluk met skoon water en afgesluit met koffie, was nog ‘n volkleur nuuswaardige selfbeheptheid.

Danksy Brittanje se besliste aandrang dat Bob, dis nou Mugabe, tot Zimbabwe se leier verkies moet word, is daar vandag ‘n dringende voedseltekort in daardie land, maar Sir Bob, Bild en Beeld stel nie in oorsake belang nie. Trouens noudat SA weer deel van die Gemenbes is, is voedselsekuriteit ook nie meer ‘n uitgemaakte saak hier nie, maar dit skeel ons pop-politici en jingo-pers ewe min.

Onderliggend aan die skrille boodskap is dat alle wittes, behalwe vanselfsprekend die Britte, die oorsaak van Afrikaprobleme is omdat hulle nie rojaal genoeg gee en help nie. Praat van agter die deur staan!

Bildzeitung se lomp poging het vir kritiek uit vele oorde gesorg, en Der Spiegel het droogweg opgemerk dat Merkel se ingenomenheid met Bob Geldof die komende spitsberaad van G-8 lande na Scheinheiligendamm verander het. Die Kanselier het heel skynheilig met die propaganda-oefening saamgespeel.

free casino online no download

‘n Afrikaanse sokkerspan?

Vanmiddag het ek die eerste helfte van die Springbokke se rugbywedstryd teen Engeland gekyk en dit agterna afgesit omdat dit my nie werklik kon skeel wie wen nie. Nietemin het dit my weereens getref hoe die ANC sport en sportboikotte teen ons gebruik het om die Afrikaner ten eerste te isoleer en ten tweede van sy identiteit te ontneem sodat hy tans byna volkome oorheers word.

Dis opvallend hoeveel Engelse spelers daar in die Springbokspan ingesluit word, hoofsaaklik van Natal. Selfs vir ’n leek soos ek is dit ooglopend dat daar deur Jake White teen Afrikanerspelers gediskrimineer word as dit by die samestelling van die nasionale span kom, dis nou nog afgesien van rassekwotas.

My vrou sê toe so ewe: “Ons moet begin sokker speel.” Waarom nie? Tans is daar bloedweinig Afrikaners wat sokker speel, daarom is daar geen gevestigde belange wat dié sport betref nie. Die rugby-unies is vrekbang vir die ANC en sal niks doen om die outoritêre sportadministrateurs van die regerende party te ontstel nie. Die Suid-Afrikaanse sokkerspan is hoofsaaklik ’n swart span en Afrikaners stel nie werklik in sy vordering belang nie.

Ons mense doen goed in feitlik elke vorm van sport: rugby, krieket, atletiek (in die dae toe daar nog atletiek in Suid-Afrika was), tennis, gholf, noem maar op. Ons stamlande soos Nederland, Duitsland en Frankryk het van topsokkerspanne ter wêreld. Met ’n bietjie moeite en afrigting behoort ons ’n gedugte sokkerspan te kan oplewer. So ’n nuwe span sal heeltemal onafhanklik van bestaande verpolitiseerde sportstrukture kan funksioneer.

Gestel nou ons kon ’n Afrikanersokkerspan vir die komende wêreldbeker inskryf? Klink dit vergesog? Ek het bietjie oor die probleem begin dink. Dit mag dalk selfs ’n oplossing vir ons algemene sportprobleem onder die ANC bied waar politiek en politiekery sport oorheers.

My plan is eenvoudig: ons moet een van die kleiner landjies of eilandgroepe in die wêreld wat nie self oor die bevolking of die middele beskik om internasionale sport te bedryf nie, oorreed om onder hul vlag te kan deelneem. Omdat al die lede van die span egter Afrikaners sal wees, sal ons eie mense plaaslik onmiddellik die span begin ondersteun. En natuurlik moet die oranje-blanje-blou Prinsevlag by wedstryde geswaai word.

Ek het my voorgeneem om van aanstaande week af briewe en diplomatieke boodskappe te begin skryf aan elke potensiële land of selfregerende gebied ter wêreld wat nie ’n span vir 2010 ingeskryf het nie. Moontlike kandidate vir ’n Afrikaanse sokkerspan vir 2010 is:

Wallis en Futuna: ’n selfregerende eilandgroep onder Franse beheer (’n sogenaamde TOM of territoire d’outremer) met ’n bevolking van 16309 mense. ’n Ander Franse TOM, Nieu-Caledonië het wel ’n eie nasionale span vir 2010 ingeskryf, dus behoort dit moontlik te wees vir Wallis en Futuna om dieselfde te doen.

Tokelau: Hierdie selfregerende eilandgroep in die Stille Oseaan het ’n bevolking van slegs 1449 mense en word tans deur Nieu-Seeland geadministreer. Heel moontlik sou hulle verheug wees om aan die Wêreldsokkerbeker te kan deelneem met spelers wat vanuit die Afrikanervolk van 3 miljoen mense afkomstig is.

Die Marshall-eilande: Hierdie onafhanklike eilandgroep in die Stille Oseaan het ’n bevolking van 61 815 siele en sou met ons spelers aan die Wêreldbeker kon deelneem.

Gefedereerde State van Mikronesië: Hierdie eilandgroep in die Stille Oseaan het in 1986 van die VSA onafhanklikheid verkry en het ’n bevolking van 107,862. Met ’n Afrikanerspan sou hulle maklik aan die Wêreldbeker kon deelneem.

Saint Lucia: ’n Karibbiese eiland wat in 1979 onafhanklikheid van Brittanje verkry het. Hoewel hulle oor ’n bevolking van 170 649 beskik, is hulle nie lid van FIFA nie.

Hierdie lys is nie volledig nie, maar indien Afrikaner-diplomate met genoemde eilandvolkere kontak maak en hulle oorreed om namens hulle lande aan internasionale sport, waaronder veral sokker, deel te neem, mag ons die sportisolasie waaronder ons spelers tans met rasse- en taalkwotas verkeer, verbreek.

Dis nodig dat ons lateraal begin dink.

игрушки my little pony topcargo

Nasionale spel is om iemand ‘n Nazi of rassis te noem

Hermann Giliomee is heeltemal korrek deur in vandag se Burger uit te wys dat beskuldigings van “Nazi!” en “Volkmoordenaar!” nie redelike politiek bevorder nie. Terselfdertyd wys hy egter daarop dat die stigmatisering van die vorige bewind se sogenaamde apartheidsbeleid ewe onredelik geskied het.

Deur middel van sy “doel-heilig-die-middel”-strategie het die ANC en sy bondgenote ’n oorwinning oor die ou NP behaal waarvan mens net kan droom: die hele bolwerk van die ou orde het in duie gestort. Al wat oorbly van daardie eens magtige politieke masjien is ’n onderdanige Marthinus van Schalkwyk wat tans as minister van omgewingsake dien.

Ek wil met Giliomee saamstem dat ons in Afrikaans moet poog om volgens Van Wyk Louw-norme die “oop gesprek” te bevorder, asook redelikheid en volwassenheid aan die dag te lê as dit by politieke argumente kom.

Maar ek is bevrees dat die breër landspolitiek, gegewe die historiese oorwinning van die ANC wat met ’n intense propagandaveldtog aangeteken is, nog lank nie aan enige redelikheidsmaatstawwe voldoen nie.

Ek verstout my om te sê dat politiek in Suid-Afrika berus op die kuns van die onredelike. Hoe meer jy jou opponent kan swartsmeer en belaster, hoe beter gaan jy in die media en by die stembus vaar.

Hierdie ingesteldheid tref mens selfs onder akademici, sangers en joernaliste aan. Onlangs het ek aan ’n openbare debat deelgeneem. Die sangeres Karen Zoid het langs my op die paneel gesit en Bok van Blerk se musiek, asook die patriotiese optrede van sy jeugdige aanhangers, as “Nazi-kak” beskryf.

Die huidige polemiek rondom Aristide se doktorale proefskrif by UNISA volg dieselfde patroon. Akademiese besware teen Aristide se middelmatige begrip van Zoeloe-grammatika, asook sy foutiewe vertalings van Zoeloe-tekste, word deur sy promotor, prof. Ncedible Saule, as “rassisme” afgemaak.

Ons Afrikaners sal moet besef dat die nasionale spel nie meer rugby is nie, maar om iemand ’n “rassis” of ’n “Nazi” te noem.

Twee jaar gelede by die Woordfees op Stellenbosch het ek ervaar dat akademici aan daardie eens trotse instelling met oorgawe hieraan deelneem en bereid is om selfs die onskuldigste literêre byeenkoms met hul politieke histerie te ontsier. By daardie geleentheid het ek gepleit dat “transformasie” dringend in boekvorm ontleed moet word as ’n nuwe vorm van rassekommunisme en volksmoord.

Is dit oordrewe? Ek glo nie. Die nuwe politieke spel bepaal dat jy slegs ernstig opgeneem word as jy jou opponent met sinsnedes soos “misdaad teen die mensdom” aan die skandpaal kan hang.

Amanda Gouws se aanval op Afrikaners

Amanda Gouws is een van daardie meeloperintellektuele wat op George Orwell se lys, waaroor Buks van Rensburg elders in dié ruimte skryf, sou voorgekom het. Hulle is bereid om met die maghebber, hetsy ’n linkse, hetsy ’n regse, saam te werk solank as wat hul eie posisie daardeur bevoordeel word.

Soos Gouws onlangs in Die Burger skryf, beskou sy my en ander Afrikaners as “behep met ons eie identiteit”. Ongelukkig is dit juis daardie beheptheid wat vir ons die rykste taal, kultuur en tradisie op die Afrikavasteland geskep het.

Om ’n Afrikaner te wees, is eenvoudig ’n voorreg. Vanaf Charlize Theron wat op die Amerikaanse TV haar Afrikanerskap bely het, tot Victor Matfield en sy Bloubulle wat so pas die Super 14 gewen het, verby Koos de la Rey, Eugène Marais, Van Wyk Louw, Mimi Coertse et al, staan mens eenvoudig verstom oor die hope talent, dapperheid, intelligensie en skoonheid van ons mense.

Ek lei af dat Amanda Gouws saam met Koos Kombuis uit ons volk “bedank” het en kennelik het sy lankal opgehou om enige akademiese publikasies in Afrikaans aan die “University of Stellinbosh” te lewer. Toegegee, ons Afrikaners is nie volmaak nie, maar ten minste produseer ons nie jaarliks honderdduisende moordenaars, kinderverkragters, korrupte politici, diewe en rowers soos u Suid-Afrikaners nie.

Indien Gouws haar Afrikanerskap afgesweer het op grond van enkele politieke insidente op die kampus van die Universiteit van die Noorde waarby die, let wel, Suid-Afrikáánse Weermag in 1984 betrokke was, hoe hanteer sy vandag haar Suid-Afrikanerskap?

As ek ’n Suid-Afrikaner was, sou ek elke dag moes opgooi net deur die daaglikse koerant te lees en te sien wat my volksgenote nou al weer aangevang het. Afgesien van die Colombiane met hul dwelmbaronne en soortgelyke misdaadsyfer, is u Suid-Afrikaners die slegste, luiste, domste, misdadigste spul mense op dees aarde!

Insig het gevou juis omdat dit probeer het om ’n mark onder polities korrekte Suid-Afrikaners te vind. Indien dit maar iets intelligents vir Afrikaners te sê gehad het en nie sulke idiotiese PK twak gepubliseer het nie, sou ons almal dit nog gelees het.

As diegene wat deur die eeue trots op hul taal, kultuur en afkoms was “identiteitsbeheptes” genoem kan word, dan skaar ek my graag in die geledere van Chopin, Proust, Milton, Goethe, Poesjkin et al.

Het Gouws al daaraan gedink dat Suid-Afrikaners dalk minder patologies en krimineel sou opgetree het indien hulle ’n bietjie meer patrioties was en beter geweet het wie hulle is? Die res van Suid-Afrika kan baie by Afrikaners leer.

Ek is egter bevrees, gegewe die standaard van debat onder Suid-Afrikaners wat uit die eindelose herhaling van enkele PK Amerikaanse clichés oor die melting pot en die wondere van multikulti bestaan, het ons baie min van u te leer.

big bad wold Данильченко Харьков

Orwell se lys

Kan Afrikaners wat met die seëvierende ANC ten nadele van hul eie mense saamwerk, vergelyk word met Europese meelopers met kommunisme en fascisme?

Daar word dikwels bespiegel dat politieke figure die produkte is van die tyd waarin hulle leef. Joseph McCarthy is geen uitsondering op die reël nie. Dié Amerikaanse senator is vandag steeds, jare na sy dood, ’n berugte figuur in die Amerikaanse politieke landskap. Hy word selfs beskou as die mees onbeholpe senator wat nog in die Amerikaanse Senaat gesit het. Sy misbruik van mag word vandag onthou as die skelwoord “McCarthy-ism” rondgeslinger word in die bekgevegte tussen Amerikaners, of deur ander Westerse politici in Europa.

Om McCarthy beter te verstaan, moet mens miskien met die einde van die Tweede Wêreldoorlog by Potsdam begin. Aan die einde van die Tweede Wêreldoorlog het Truman, Churchill en Stalin ’n ooreenkoms by Potsdam onderhandel wat die wêreld ná die oorlog sou orden. Die ooreenkoms het ’n diep kloof tussen die Weste en die Kommunistiese Blok geopenbaar, waarna die Koue Oorlog in 1945 uitgebreek het.

Die Potsdam-ooreenkoms het Europa in ’n Kommunistiese Blok onder Stalin en ’n Westerse gedeelte onder Amerikaans-Britse leiding, verdeel. Duitsland is in twee geskeur, en Westerse en Kommunistiese magte het mekaar uiteindelik oor die muur in Berlyn aangegluur. Die ontploffing van atoombomme deur Rusland in 1949 het ’n histeriese reaksie in die VSA ontlok: Hoe het die Russe, in net vier jaar nadat die Duitsers hulle so verniel het, dit reggekry om atoomwapens te bou? Vandag word dit erken dat hulle inderdaad hulp uit die VSA gekry het. Julius en Ethel Rosenberg, lede van die Amerikaanse Kommunistiese party, het atoomgeheime aan die Russe oorhandig (iets wat Kroestjof in sy memoirs beaam het). Julius en Ethel is in 1953 tereggestel vir hulle moeite, te midde van groot omstredenheid.

Joseph McCarthy was ’n produk van dié paranoïse klimaat. Teen 1950 het McCarthy reeds ’n swartlys opgestel van individue in Amerikaanse staatdepartemente wat hy as simpatiseerders met kommuniste beskou het. Op sy oorspronklike lys was daar 205 name, wat later tot 57 verminder is. Dosyne mense is voor sy senatoriale kommittee gedaag om uitgevra te word oor hulle aktiwiteite.

“Are you now or have you ever been a member of the Communist Party or a member of any organization that is or was affiliated with the Communist Party or have you ever attended an event sponsored by the Communist Party, or signed a Communist Party petition, or attended a Communist Party rally, or read a Communist book?” het McCarthy se komitee gevra, en ’n positiewe antwoord was ’n skulderkenning. Prominente Amerikaners het deurgeloop, hulle werk verloor en is selfs van hulle vriende vervreem, soms net deur ’n vermoedelike assosiasie met ’n derderange kommunistiese organisasie. In die histeriese reaksie teenoor die kommunistiese bedreiging was selfs net ’n skramse assosiasie genoeg om die einde van ’n professionele loopbaan te beteken en om uit beskaafde geselskap verban te word. Dit is wat vandag met “McCarthy-isme” bedoel word.

Maar is dit so eenvoudig?

George Orwell (die skrywersnaam van Eric Arthur Blair), die skrywer van Animal Farm and 1984, was sy hele lewe lank ’n linksgesinde politieke aktivis. Nieteenstaande dat Orwell ’n Eton-matrikulant was, kon sy familie nie bekostig om vir sy tersiëre onderrig te betaal nie. Weens dié omstandigheid, sluit Orwell aan by die Indiese Imperiale Polisie in 1922 en doen hy diens in Burma. Gedurende dié tydperk leer hy om Britse Imperialisme te verafsku en in 1927, met sy terugkeer na Brittanje, bedank hy uit die polisie en word hy ’n skrywer en vryskutjoernalis.

In 1928 vertrek hy Frankryk toe en daar misluk sy vryskutloopbaan. Brandarm werk hy onder andere as ’n arbeider in ’n hotel om geld te verdien. In 1929 trek hy terug Engeland toe en hy baseer sy boek Burmese Days (1934) en sy essays A Hanging (1931) en Shooting an Elephant (1936)) op sy ervaringe as ’n polisieman in die Imperiale polisiediens in Burma. Teen 1936 kry hy ’n kommissie van die “Left Book Club” om armoede in die werkersklas in die noorde van Engeland te beskryf. Dit verskyn in 1937 as The Road to Wigan Pier. Terwyl die eerste helfte van die relaas handel oor die maatskaplike omstandighede onder die armes in die Noorde van Engeland, verteenwoordig die tweede helfte ’n essay deur Orwell waarin hy onverantwoordelike elemente onder linksgesindes skerp veroordeel.

Dit is moeilik om vandag te verstaan in watter mate politieke ideologie veral gedurende die 1930’s onder die invloed van linkse intellektuele was. In Engeland was dit ’n reaksie op die verskrikking van die Eerste Wêreldoorlog, en die woorde “never again” was ’n simptoom van ’n oortuiging dat enigiets beter is as oorlog, selfs ’n versagtende houding teenoor fascistiese leiers soos Hitler en Mussolini. Die intellektuele vaandeldraers van die idee was die “Bloomsbury Group”, ’n groep Engelse intellektuele wat Bertrand Russel en Virginia Woolf ingesluit het. Die groep het Churchill verafsku en het die “paaibeleid” met betrekking tot Hitler ondersteun en intellektueel aanvaarbaar gemaak.

Nieteenstaande die hersiening van geskiedenis sedert die Tweede Wêreldoorlog, het ’n groot meerderheid Engelse intellektuele, en selfs Amerikaanse en Franse intellektuele, ’n beleid van versoening met fascisme bepleit en sterk ondersteun. ’n Uitsondering op die reël was Orwell, wat verstaan het dat fascisme uiteindelik verslaan sou moes word en sy idees rondom revolusies (beide fascisties en kommunisties) het uiteindelik uiting gekry in sy twee beroemde werke: Animal Farm en 1984.

In die 1930’s bevind Orwell hom dus intellektueel ’n uitgeworpene in linkse politiek, maar hy bly deurgaans ’n opponent van fascisme en vertrek selfs Spanje toe, primêr om teen Generaal Franco se fascisme te gaan veg, eerder as om net daaroor verslag te doen. Daar word hy deur die nek geskiet, gaan ses maande Marokko toe om te herstel, en bevind homself eindelik terug in Engeland voor die uitbreek van die Tweede Wêreldoorlog. Orwell sterf in 1950. Hy was toe 46 jaar oud.

In 1949 besoek Celia Kirwin, ’n werknemer in die Britse buitelandsesakedepartment, Orwell met ’n versoek om ’n lys op te stel van skrywers en ander aktiviste wat nie geskik sou wees om vir die regering te werk nie. In die besonder wou die Britse regering skrywers huur om anti-kommuntiese propaganda te skryf. Orwell se lys is saamgestel ongeveer op dieselfde tyd as wat McCarthy in die Amerikaanse Senaat met sy anti-kommunistiese veldtog bedrywig was.

Orwell se lys is eers in 2003 gepubliseer en bevat 37 name, meestal dié van joernaliste en ander kunstenaars soos byvoorbeeld Michael Redgrave (vader van Vanessa Redgrave) en Charlie Chaplin. Daar word vandag algemeen aanvaar dat sy lys akkuraat was. Elke naam op die lys het behoort aan ’n individu wat op een of ander stadium pro-kommunistiese posisies ondersteun het.

Orwell het egter dieper insigte in die menslike kondisie gehad, in vergelyking met McCarthy. Gedurende die Tweede Wêreldoorlog, word dit beweer, het Orwell en sy vriende ’n speletjie gehad: Noem die name van bekende Britse politici en sakemanne wat met die Nazi’s sou saamwerk in die geval dat Engeland soos Frankryk beset sou word.

Die houding bewys dat Orwell die politieke instinkte van mense baie goed verstaan het – die mate waartoe mense met ’n vyandige invaller saamwerk, is dikwels verbasend, en is ’n taamlik algemene verskynsel. Individue wat voor die besetting soms hard baklei om dit te verhoed, is dikwels gretig om met die nuwe heersers tydens okkupasie saam te werk. In dié opsig is persepsie van die vyand belangrik. Osama bin Ladin het eenkeer opgemerk dat mense van ’n wenperd hou. As die wenperd jou inval, dan word samewerking met hom maklik gerasionaliseer. Daar is baie voorbeelde hiervan. Die saamwerkers tydens die Nazi’s se besetting van Frankryk, die National Scouts gedurende die Anglo-Boereoorlog, die samewerking wat die wenperd ANC uit Afrikanergeledere in die tydvak 1990-1994 verkry het, en vandag ook in die oorloë in Irak en Afghanistan, waar sommige inwoners van die twee lande gretig met die Westerse alliansie werk, dikwels teen hulle eie mense wat elders besig is om die besetters, wat hulle as Kruisvaarders beskou, aan te val.

Met die Nazi’s se besetting van Frankryk in 1940 het baie bekende Franse besluit om hulleself met die nuwe omstandighede te versoen en om met die Duitsers saam te werk. Die argument onderliggend aan hulle houding was universeel en is wesentlik utilitêr: Vrede is beter as oorlog en samewerking (selfs met die vyand) spaar lewens en hou ’n ekonomie aan die gang wat hongersnood en ander ellendes verhoed.

Dat enige vrede beter is as oorlog, is ’n argument wat die Bloomsbury Group reeds gemaak het en dit het versoening met fascisme gerasionaliseer. In dié opsig staan die Bloomsbury Group se argument lynreg teenoor die houding van ’n Joseph McCarthy gedurende die Koue Oorlog. Hy het enige versoening met kommunisme as verraad beskou. Ook Orwell het versoening met fascisme as ’n groot fout beskou en sy geheime lys bewys dat hy ook versoening met kommuniste met afkeur bejeën het. Maar hy het ook ’n meer siniese houding teenoor diegene gehad wat versoening bepleit het. Gedurende ’n besetting raak dit baie maklik om ’n versoeningsbeleid te rasionaliseer; selfs in Suid-Afrika gedurende die Anglo-Boereoorlog het National Scouts aan die Britse kant hulleself geregverdig deur te pleit dat hulle optrede die oorlog verkort en lewens spaar.

Samewerking met ’n besetter verg dikwels dat saamwerkers gruweldade pleeg teen hulle eie mense of blindelings opdragte uitvoer wat dodelik is vir hulle eie mense. In die Anglo-Boereoorlog het National Scouts aktief gewerk om Boerevroue en kinders in die konsentrasiekampe te sit. In Frankryk het samewerking met Nazi’s beteken dat Franse Jode bymekaar gemaak moes word om na Duitse konsentrasiekampe vervoer te word. Net soos National Scouts die Boerekommando’s as die vyand geïdentifiseer het, het saamwerkers in Frankryk die Franse Weerstandsbeweging as ’n vyand geïdentifiseer en het soms aktief gewerk om die beweging te ondermyn. Terwyl gewone Franse burgers die Duitse besetting meestal verdra het, het hulle nietemin passiewe ondersteuning aan die Weerstand verleen. In dié geval was hulle net soos gewone burgers elders: Die Engelse burgery het die Bloomsbury Group se linkgesinde idees onderliggend aan die “paaibeleidt” verwerp en het oor hulle koppe vir Churchill as eerste minister gekies om teen die Nazi’s te veg.

Soms verstaan gewone mense wanneer dit nodig word om aktief weerstand te bied, eerder as om passief beset te word. Die Franse Weerstandsbeweging het die Duitse besetters aanhoudend aangeval en het ook onthou wie met hulle saamgewerk het. Met die bevryding van Frankryk is Nazi-samewerkers tereggestel; selfs Franse vroue wat met Duitse soldate romantiese verhoudings aangeknoop het, is opgehang of summier doodgeskiet.

Daar is skynbaar geen parallel tussen bostaande historiese gebeure en Suid-Afrika se 1994-verdrag met die seëvierende ANC nie. Sover ons weet, het Afrikaners nooit soos Orwell ’n speletjie gehad om te voorspel wie met die ANC sou saamwerk na ’n oorname nie. Nog minder het niemand soos Orwell of soos McCarthy ’n lys saamgestel om saamwerkers te teiken nie. Maar daar is nietemin ’n paar verrassings. Wie sou kon raai, gemeet aan hulle houdings in die 1970’s en 1980’s, dat soveel Afrikaners vandag versoening sou bepleit en rasionaliseer? En wie sou kon raai dat soveel hulle uiteindelik aan die ANC se kant sou skaar? In dié opsig wonder mens wat versoening dan beteken? Is dit dalk net ’n siniese oorlewingstrategie?

детектор лжи в суде

Kuberoorlog in Estland

Oor die afgelope paar weke het Estland se regering en staatsdepartemente duur betaal vir hul minagting van die Russiese minderheid in daardie land. Die hele debakel het ontstaan rondom die verwydering van ’n oorlogsmonument uit die Sowjettydvak. Terwyl die Russiese minderheid van ongeveer 300 000 in ’n land van 1,4 miljoen inwoners dit as simbool van hul stryd teen die Nazi’s eer, beskou die Estlanders die monument as die simbool van 50 jaar van Sowjetverdrukking. Die Estlandse regering se poging om die monument te verwyder, vergelyk nogal met die ANC se verwydering van die Standertonse Voortrekkermonument.

Aanvanklik het die Russe betoog, maar later het hulle hulself tot ’n kuberaanval teen die Estlandse staatsdepartemente, die parlement, regering, asook banke gewend. Die aanval wat insgelyks vanuit Rusland gevoer is, het behels dat hordes valse navrae na die staatsdepartemente se webwerwe geloods is. Kort voor lank was hul bedieners so oorlaai met navrae dat die een webwerf na die ander in duie gestort het.

Die aanvalle het die Estlandse staat se funksionereing drasties ingekort. Sommige komentators beweer dat die Estlandse regering meer ekonomiese skade hierdeur gelei het as sou Rusland, in simpatie met die Estlandse Russe, ekonomiese sanksies teen Estland implementeer. Die aanvalle het ook klaarblyklik van rekenaars regoor die wereld gekom.

Vir Afrikaners is hier ’n belangrike les om te leer. In die kubertydperk is regerings uiters blootgestel aan die moontlikheid van kuberaanvalle. Etniese minderhede wat nie hulself tot gewapende stryd wil wend nie, kan ’n regering binne ’n paar uur op hierdie manier op sy knieë bring. Dink byvoorbeeld watter impak sulke aanvalle in Suid Afrika sou hê terwyl daar boonop landwye massastakings deur staatsamptenare gevoer word. In so ’n geval sou Suid-Afrika onregeerbaar wees en sou die ANC effektief blote inwoners in die Uniegebou wees.

wedding veil with tiara