Kategorie: Rubrieke

Hier is die vreemdste van alles, die bitterste ironie van die saak: Die Afrikaner het die werklike mag in die land en hóéf nie onder die slawejuk te bly nie. Ons het die meeste geld in die land – Afrikaners besit 60% van die aandele op die effektebeurs. Ons beset die belangrikste strategiese poste in die land – as die Afrikaner basta! roep, sal daar nie ‘n gloeilamp in hierdie land skyn of ‘n trein loop of vliegtuig opstyg of ’n koppie mieliemeel in die wyer bevolking se pot prut nie. Ons is vindingryk, gehard en deesdae bedrewe in besigheid, entrepreneurskap, die akademie, navorsing, uitvindings…

So hoekom gebruik die Afrikaner nie hierdie slaankrag om vir hom ‘n redelike en regverdige en standhoudende posisie in die Nuwe Suid-Afrika te beding nie? Eenvoudig. Hierdie mag van die Afrikaner is dun en wyd versprei; dit is nie gekonsolideer nie. En die grootste agent van hierdie verwaaiing is die Afrikaanse pers van die dag, deur-en-deur liberaal en vyandiggesind teen enige vorm van Afrikanerhandhawing. Die grootste leemte in hierdie Afrikanermag is ‘n wyefront-, konserwatiewe Afrikaanse mediamaatskappy.

Die twintigste eeu het die hoogtepunt van een medium – die koerant – gesien, en die ontstaan en wasdom beleef van drie ander – rolprente, radio en televisie. Elke rewolusie van die twintigste eeu – hetsy maatskaplik of polities – het in hierdie media ontbrand en is daardeur aangevuur. In die laaste dekade van die eeu het daar ‘n vierde nuwe medium ontstaan, eers ongesien en toe ongeag, aanvanklik gereken as die eksklusiewe gebied van die asosiale feitepaap. Daarom het die Internet, sy blitsige verrysenis en oordonderende invloed daarvan, amper ongesiens, regtig soos ’n dief in die nag, ‘n bedreiging vir al die ander massamedia geword. Van die ou media is rolprente, radio en televisie kwesbaar genoeg. Maar dit is die koerantwese wat algehele en onherroeplike ondergang in die sleurstroom van die Internet in die gesig staar.

Die ou media is deur ’n klein groepie kapitaalmagtige besigheidsbaronne beheer, en die bedreiging wat die Internet inhou, is juis dat dit te vormloos is vir hierdie mediamagnate om dit te skaak. Dit is waarlik die medium van en vir die massas. En in Suid-Afrika is geen volk beter geposisioneer om deurslaggewend daaruit te baat as die Afrikaner nie.

As die Afrikaner hierdie Internet (en verwante industrieë) suksesvol kan inspan, sal hy dit waarvoor hy die meeste smag, kan bewerkstellig: Vryheid!

Die koerantwese is ‘n bastion vol krake. Die uitgee van ‘n papierkoerant, veral ‘n nuusdraende publikasie regoor ‘n nasionale front, is ‘n uiters kapitaalhongerbedryf. Deur die laaste twee eeue, en veral sedert die begin van die vorige, het koerante ontstaan, mekaar in ‘n oorlewingstryd gepak en is hulle uiteindelik opgeneem in massiewe uitgeeryke wat die mededinging oorleef het. Hierdie monstermediamaatskappye het gewoonlik veelvuldige publikasies op stal geneem, produkte met wyduiteenlopende inslagte, winsgewendheid en gemeenskapstatus. Teen die ‘negentigs was dit haas onmoontlik om ‘n nuwe koerant uit die stof te lig en winsgewend te maak.

So het die Wolvaardt Trust, byvoorbeeld, in 2005, probeer om ‘n Sondagkoerant as teenvoeter vir Rapport op die been te bring. Die amper R10-miljoen wat daarop uitgegee was, was net genoeg om 12 uitgawes saam te stel en die Wolvaardt-familie betaal nou nog af aan hulle dapper probeerslag.

Hierdie aanvangskapitaalversperring het die gevestigde koerantmaatskappye net nog meer selfvoldaan in ’n waan van onaantasbaarheid gelaat. Boonop het hulle nie net verskans gevoel teen nuwe koerante nie, maar die pers het ook die aanslag van indringertegnologieë, van radio en televisie, afgeweer. Teen die einde van die eeu was hulle posisie as primêre inligtingskanaal en meningvormer onaantasbaar. Die koerantwese was baie selfvoldaan en dit het hulle verblind gelaat, nie teen die bedreiging van ‘n nuwe koerant nie, maar teen ‘n nuwe tegnologie van inligting – die Internet.

Die Internet het as tegnologiese verskynsel so vinnig, so groot geword dat alle belangrike waarnemers onkant gevang is. Selfs Bill Gates, die persoonlike rekenaar se hoogste priester, het nie van meet af die omvang, die mag en die potensiaal van die Internet geëien vir wat dit sou word nie. In sy selfaanbevole werk van 1997, “The Road Ahead,” meld hy nie eers die Internet as ‘n belangrike tegnologiese element in die toekoms nie. Stephen Naismith, die toekomskundige het megaberoemd geword met sy boek “Megatrends” waarin hy die tendense van lewe in die negentigs verstommend akkuraat voorspel het. Tog, in die opvolgboek, “Megatrends 2000” wat vlak voor die eeuwending verskyn het, trek hy sy skouers jeens die Internet op. Hy het inderdaad e-pos as die enigste handige element van die Internet gesien, maar dit as “hoë tegnologie” beskryf wat nooit veld sou wen teen “lae tegnologie” soos die faksmasjien nie. (Vir hoërskoolkinders wat nie weet wat ’n faksmasjien is nie, vra julle onderwysers.)

Die koerantwese se eie waardebepaling van die Internet was, indien enige iets, nog vrotsiger. Hulle was gekondisioneer om enige nuwe verskynsel te ag in terme van die inligting wat hulle daarop of daardeur kan stuur. Die Internet wat hulle aanvanklik teëgeloop het, was nog in lomp kinderskoene, stadig en wisselvallig. Die koerantwese se sentrale flater was dat hulle nie kon insien dat die Internet rekenaargedrewe was en dat rekenaartegnologie die vinnigste omvormende tegnologie van alle tye is nie. Hulle het, neutedopsgewys, nie ag geslaan op die twee basiese wette van Inligtingstegnologie nie: Moore en Metcalfe se wette.

Moore se Wet dui verstommend akkuraat aan dat die hoeveelheid transistors op ‘n silikoonskyfie, en die gepaardgaande verwerkingskrag, elke agtien maande verdubbel. Sedert die sestigerjare het die ontwikkeling in die bedryf grotendeels getrou gebly aan hierdie “wet.”

Metcalfe se Wet fokus spits eerder toe op die koers waarmee die Internet verbindings skep. Tradisionele media het van ‘n bo-na-onder verspreidingsmodel gebruik gemaak. Die koerant – of die televisie- of radiostasie – het die inligting versamel, geredigeer en ondertoe versprei. Die verbruiker het dit onvang en daar het die proses opgehou. In teenstelling met al hierdie media, is die Internet ‘n kanaal wat in twee rigtings vloei. Elke gebruiker is ontvanger maar ook sender.

Dit verduidelik die ontsaglike vermeerderingsvermoë van die Internet. As twee rekenaars op die Internet is, skep dit een verbinding. Voeg ‘n derde by en nou het jy drie verbindings (A met B, B met C en C met A,) want al drie rekenaars is gekoppel aan elke ander een. ‘n Vierde rekenaar skep ses verbindings (A met B, B met C, C met D, B met D, C met A, D met A,) en ‘n tiende rekenaar vyf-en-veertig verbindings. Teen die tyd wat daar ‘n honderd rekenaars in die netwerk is, is daar 5,000 verbindings.

Omdat hulle afsonderlik, maar soos een, hierdie vermeerderingspotensiaal misgekyk het, het die koerante wêreldwyd ‘n enorme flater aan die begin van die Internetrewolusie begaan: Hulle het besluit om hulle publikasies op die Internet uit te gee – gratis. Hulle beredenering was verstaanbaar maar uiteindelik dodelik gebrekkig. Die Internet, het hulle gepostuleer, is die natuurlike tuiste van ’n piepklein troppie tegnofiele. Die toerusting om toegang daartoe te hê, was, volgens hulle, te duur. In dié tyd was verbinding hoofsaaklik per trae landlynmodems.

Dis nie dat hulle heeltemal ongetraak oor die Internet was nie. Daar was ‘n sekere prestige om op die ‘net ‘n teenwoordigheid te hê. En as hulle ‘n paar tegnofiele kon trek om die koerant aanlyn te lees, kon die mediamaatskappy darem ‘n paar advertensiekrummels daarmee opvee.

Gedryf deur Moore se wet – wat toegang soveel vinniger en meer vreugdevol gemaak het – en Metcalfe se wet – wat koppelings in ‘n massiewe swerm laat toeneem het – het Internetgebruik die koerante oorweldig. Koerantkopers het hulle geld in hulle beursies gehou en in troppe begin om die koerante op die Internet te lees. Die vraag wat hulle gesamentlik gevra en geen antwoord op ontvang het nie, was: Hoekom moet jy betaal vir inligting wat jy verniet kry, en dit sonder om jou skoene aan te trek om ’n koerant by die hoekkafee te gaan koop?

Geleidelik, en toe al hoe meer ingrypend, het die Internet koerantverkope begin wurg. Terwyl gedrukte koerantoplae gedaal het, was dit te laat vir die mediamaatskappye om te probeer om die rook terug te druk in die granaat. Sou ‘n koerant sy publikasie van die Internet afhaal, of amper ewe drasties, geld vir toegang tot dit te vra, skuif die lesers eenvoudig aan na ‘n mededinger se webwerf. Die enigste – algeheel onwerkbare – manier hoe die koerante dit sou kon vermag om die lesers te kry om regstreeks vir die stof te betaal, was vir hulle almal om volgens ooreenkoms op dieselfde tyd betaling te eis. Selfs dan is hulle gebogher, want die verspreiding van nuus was nou nie meer die eksklusiewe gebied van magtige, kapitaaldeurdronge mediaryke nie.

Soos wat Samuel Colt se rewolwer in die negentiende eeu mense fisies gelyk gemaak het, het die Internet die uitgee van nuus gedemokratiseer. Enige iemand met ‘n rekenaar en ‘n modem kan ‘n webblad tot stand bring om met die grootste, invloedrykste mediahuise mee te ding. Deesdae, om presies te wees, is dit private Internetnuusportale wat die pas aangee. Voorbeelde uit Amerika sluit The Drudge Report en die liberale kloon daarvan, The Huffington Post, in. Laasgenoemde is onlangs deur die kwynende Internetreus, AOL, vir meer as R2-miljard gekoop.

Intussen het die Internet reeds die grond onder ’n aantal magtige koerante uitgegrawe. Die Christian Science Monitor, byvoorbeeld, het na ‘n eeu sy drukperse vir die laaste keer afgeskakel en is nou net op die Internet beskikbaar. Selfs die prestigeryke New York Times het net-net oorleef, en dit net met die hulp van die skatryk Meksikaanse finansier, Carlos Slim. Regdeur die VSA, Europa en ander lande skarrel koerante desperaat om ‘n vastrapplek te kry in ‘n markomgewing waar papier kwyn en mediamaatskappye met ‘n swetterjoel energieke inhoudontwikkelaars moet meeding.

En in Suid-Afrika…

In Suid-Afrika is dieselfde verwerende uitwerking van die Internet op die papierkoerantbedryf gesien – sover dit die Afrikaanse pers betref. (Die Engelse papierkoerantbedryf het in die laaste anderhalf dekade geil gegroei vanweë die opkoms van die swart middelklas wat koerante koop maar wat nie juis ‘n rekenaarkultuur het nie.)

Daar is net een nasionale Afrikaanse koerantmaatskappy en dit is Naspers. Dit is die spruit van die Nasionale Pers wat in die 1920’s, tesame met die nuusblaaie D(i)e Burger en Volksblad, met die ingesamelde pennies van die verarmde Afrikanervolk gestig is. Die volledige stal hedendaagse Naspers-koerante is Beeld, Volksblad, Die Burger, die geelperskoerant Die Son, die skinderblad Sondag, en die Sondagkoerant Rapport, wat die vlagskip is.

Die Nasionale Pers het sy wa aan die Nasionale Party-lokomotief gehaak in die 1940’s. Dit het naderhand, in die tyd wat die NP die land regeer het, as die party se de facto mondstuk geageer. Die koerante se invloed het inderwaarheid toegeneem toe die Nasionale Party politieke selfmoord gepleeg het met die Oorgawe van 1994. Waar die party vergaan het, het die koerantgroep oorleef, en dit deur netjies lojaliteite te verwissel. Die groep het homself ontkoppel van die party en die vurigste voorspreker vir die Nuwe Suid-Afrika geword. (Etlike jare voor die Oorgawe is die hoofbestuurder van Naspers, Ton Vosloo, gevra wat sou gebeur as die party en die koerant sou bots. “Die party sal vergaan,” het hy ewe ernstig verklaar. Hy was reg.)

Die Interneteffek het Naspers in die nuwe eeu getref. Al die Naspers hoofstroomkoerante is gratis op die Internet beskikbaar. Die lesersgetalle van die papierkoerante het begin kwyn, soveel so dat Naspers ’n ruk gelede ‘n dramatiese bestuurskommeling gemaak het. Tim du Plessis is agter Rapport se stokke uitgehaal en na Beeld gerangeer. ‘n Onervare liberale joernalis, Liza Albrecht, is dramaties uit die niet gepluk as Rapport se nuwe redaktrise. Daar was fluisteringe in die bedryf dat haar werklike funksie was om Rapport se papierkoerant “af te bestuur,” dit wil sê, te sluit. Naspers se verbouereerdheid het duidelik geblyk toe hulle ’n oënskynlike ommeswaai gemaak het. Hulle wil en dan wil hulle nie meer nie. Me. Albrecht is uitgeskuif en Tim du Plessis is opwaarts gedribbel as hoof van Naspers se Afrikaanse koerante.

Naspers is duidelik onseker wat om met hulle Afrikaanse koerante te doen. Die maatskappy is deesdae veel meer as ‘n koerantgroep; dit is ‘n reuse internasionale mediagroep. Verreweg die grootste deel van hulle inkomste is van satelliettelevisie en Internetbedrywe, vernaamlik in Sjina. Sy Afrikaanse koerantstal is nie onmisbaar vir Naspers nie; dit kan selfs vir hierdie kosmopolitiese maatskappy ietwat van ‘n albatros om die nek in die boordjie wees. Boonop maak Naspers ‘n aansienlike wins uit sy nuuswebblaaie, veral nadat die redaksionele prosesse tussen die vier koerante gekonsolideer is. Dit is so, Naspers se papierkoerante bloei lesers, maar die groep kan dit verwerk. Naspers het sy smaak vir Afrikaanse koerante verloor. In ’n relatiewe klein bedryf is daar min geheime en dit is ’n algemene opvatting in koerantkringe dat Rapport, Beeld, Die Burger en Volksblad ongelukkige koerante met omgekrapte werknemers is. Die koerante kwyn en dit sou nooit gebeur het as dit nie vir die opkoms van die Internet was nie.

Maar die Beeld-Volksblad-Burger-Rapport-leviatan staan nie net lesers aan die Internet af nie. Naspers is skuldig aan die hubris van ‘n oënskynlik onaantasbare maatskappy en sy Afrikaanse koerante het lankal reeds voeling met die grootste massa van sy lesers verloor:

Naspers is gekant teen tradisionele Afrikanerskap.
Die Afrikaner vind sy heenkome in tradisionele Afrikanerskap.

Naspers staan ‘n liberale Christenskap, of selfs suiwer ateïsme, voor.
Die Afrikaner is toenemend gelowig op ‘n Bybelse grondslag.

Naspers is ‘n vurige ondersteuner van multikulturalisme.
Die Afrikaner is vurig nasionalisties.

Naspers is die Nuwe Suid-Afrika se vurigste kampvegter.
Die Afrikaner voel toenemend verstote in die Nuwe Suid-Afrika.

Naspers ondersteun homoseksuele huwelike.
Die Afrikaner glo die huwelik is ‘n verbintenis tussen man en vrou.

Naspers promoveer integrasie.
Die Afrikaner weerstaan integrasie heftig teë.

Naspers steun die regte van vroue ten opsigte van aborsie.
Die Afrikaner is hewiglik gekant teen aborsie

Naspers pleit voortdurend vir kerkvereniging.
Die Afrikaner reken kerkvereniging is ‘n politieke foefie.

Naspers is snedig teenoor die Afrikaner se geskiedenis.
Die Afrikaner is trots op sy geskiedenis.

Hierdie verskynsel van ‘n koerantgroep uit voeling met sy lesers word op sy duidelikste gedemonstreer in die kommentaar wat lesers na die koerantberigte op die Internet kan gee. Die algemene neiging daarvan was in so ‘n regse koers dat Beeld hierdie funksie omtrent deurgaans afgeskakel hou. (Die koudste emmer water in Beeld se gesig was die 72% lesers wat op ‘n aanlyn-Beeld-peiling gereageer het deur te sê hulle sal in ‘n volkstaat gaan woon.)

Dit is ’n redelike aanname dat as die Internet in sy huidige gedaante in 1992 bestaan het, FW de Klerk se misleidingsreferendum ’n dawerende “nee!” sou gebaar het en dit sou die fatale daaropvolgende onderhandelinge gestuit het voor dit enige stoom kon opwerk.

Naspers se koerantkrisis is dat die maatskappy nie enigsins van redaksionele hoek kan verander nie. Hulle ander, massiewe, belange hou hulle gyselaar en die losprys is om ’n liberalisme wat wêreldwyd van Westerse koerante verwag word, vol te hou. Die algehele verdwyning van die Afrikaanse koerant, selfs Afrikaans, is vir hulle ’n aanvaarbare teenprestasie om internasionaal besigheid te kan doen. Naspers se eerste lojaliteit is teenoor homself en dan teenoor die Nuwe Suid-Afrika. Op hulle prioriteitslys kom die Afrikaner in die veraf laaste plek.

Voordat die Afrikaners enigsins ’n gesaghebbende aanspraak op selfbeskikking kan maak, sal hulle ekonomiese slaankrag gemobiliseer moet word. Die ANC sal net op die Volk ag slaan wanneer die Afrikaner sy voet neersit op die deksel van die nasionale koffer wat hy gevul hou. Die Internet bied vir ons ’n weergalose geleentheid om die Volk te mobiliseer sodat daar daadwerklik en deurslaggewend opgetree kan word.

Die Afrikaner sal die eerste mylpaal op die roete na sy vryheid bereik die dag wat ’n alternatiewe, Afrikaner-mediamaatskappy by Naspers oorneem as die primêre nuustoevoer na die volk. Ek het persoonlik verskeie loopbaanopsies en elkeen van hulle is, vir ’n skrywer wat lank en hard daarvoor gewerk het, woes opwindend. Maar na jare se persoonlike navorsing en gedrewe ambisies vir my Volk, het ek die gevolgtrekking gemaak dat daar een organisasie is wat die strukturele grondslag en intellektuele slaankrag het om te groei tot die een organisasie wat Naspers se Afrikaanse uitgeeryk kan troef, en dit is die Pro-Afrikaanse Aksiegroep, PRAAG.

Praag is onaantasbaar want dit kom uit die Volk en is vir die Volk. Om ’n volkseie mediamaatskappy te bou, bly duur, al is dit op die Internet, maar die Afrikaner wie se voorouerhand in die 1920’s oop was om Nasionale Pers te bou, is deesdae baie meer welvarend en sy oorlewing is baie meer regstreeks in die gedrang.

Met die Internet kan ons die oë en ore van elke Afrikaner, van Pietersburg tot Perth, van Ohrigstad tot Auckland, van Boksburg tot Brussels bereik. En ons kan elke Afrikanerstem, so onhoorbaarbaar op sy eie, versamel, en die klank daarvan versterk tot ’n dawerende gedreun wat onmoontlik langer geïgnoreer kan word.

Wanneer die res van die gemeenskap vassteek om na hierdie dreuning te luister, dan, my vriend en vriendin, is die dag van ons bevryding naby.

Vir die Afrikaner begin die opmars na vryheid waarlikwaar met die klik van ’n muis.

лобановский класс харьков

A, wat ’n  vriend het die Weste nie in Suid-Afrika, die Suid-Afrika onder die ferm beheer van die Afrikaner, gehad nie. Nadat die twee Boererepublieke in 1902 verslaan is, en nadat die Afrikaner aanvanklik vies en steeks in die dampkring van die Westerse aardbolhelfte, en spesifiek in die Engelssprekende kant daarvan, ingesleep is, het dié land ’n  entoesiastiese bondgenoot vir die Weste geword. Sy ontsaglike mineralerykdom is primêr vir Westerse gebruik ontgin en ’n  standvastige Afrikanerdom het die allerbelangrike handelsroete in die seehoofweg om die Kaap beveilig teen ongure invloede. Die Anglo-Amerikaanse Ryk se oorloë was Suid-Afrika se oorloë en die Geallieerdes het die voordeel van hardnekkige, vindingryke, aggressiewe Boerekrygers in twee Wêreldoorloë en in ’n  deurslaggewende walgooiery teen Kommunisme in Korea gehad. Daarna was dit Suid-Afrika wat vir dertig jaar die toerniket teen die Kommunistiese gif in die sensitiewe streek van Suidelike Afrika toegepas het.

Die stank wat Suid-Afrika hiervoor ontvang het was om binne die Westerse gemeenskap geïsoleer te word, maar dit was meer as isolasie, meer as verwerping, meer as onderwerping aan verdagmakery. Die Weste, meer as enige ander magsblok, het aktief gewerk om die Suid-Afrikaanse regering te ondermyn. Hulle het daarmee volhard al het dit beteken dat hulle daardeur daadwerklike ondersteuners van ’n  venynige, anti-Westerse, pro-Kommunistiese organisasie geword het.

Hierdie onherstelbare verbrokkeling in die verhouding tussen die Weste en die pro-Westerse Suid-Afrika het uit die Weste se wispelturigheid ontstaan, en dit spesifiek met die verskyning en groeiende invloed van sosio-politieke liberalisme. In die naloop van die Tweede Wêreldoorlog het die VSA Brittanje as die toonaangewende moondheid in die Weste verplaas. Die nuwe jong beskawingsleier was energiek en het  welig gedy in die massiewe geldelike meevaller wat dit as die “arsenaal van demokrasie” ontvang het. Selfs die nuwe tegnologie wat die massiewe Amerikaanse ekonomie gestook het, was hoofsaaklik uit die innoveringe van oorlog geput. Die Oorlog het die Amerikaners die rykste land in die geskiedenis gelaat.

Aan die anderkant was Brittanje, Suid-Afrika se mentor in die internasionale gemeenskap, op dun rieme na die oorlog. Hulle was die grootste klant van die demokrasie-arsenaal en moes van hulle wêreldryk afstand doen omdat die rekening so groot was. ’n  Empaaier bring sy eie laste, en toe Brittanje eers dié juk van die nek begin afhaal het, kon hulle nie gou genoeg hulle kolonies lossny nie. Om die gewete jeens hulle voorouers te streel, het baie rasionalisering geverg. Nie net is skuld aanvaar nie, maar skuldgevoelens is  verwelkom. Daaruit het hulle gegryp na die beeld van die onskuldige, edele barbaar wat onderdruk is deur die geldgierige Westerse kapitalis. Geen ander Westerse volk het homself herontwerp en soveel gedoen vir die opheffing van hierdie “edele barbaar” as die Boer nie, maar dit het die Britte nie gekeer om hulle eie kam te gebruik om die Afrikaner oor te skeer nie.

Intussen is Amerika se “Grootste Geslag” vervang deur die “Baby Boomer”-geslag. Die nuwe generasie se ruggraat het in voorspoed opgelos. Hulle was skepties oor hulle voorouers se deelname aan twee groot en ’n  paar minderwaardige internasionale oorloë in net vyftig jaar, en hulle was ook glad nie gediend met die dissipline, opoffering en nougesetheid waarmee hulle ouers depressie en stryd oorleef het nie. Die Boomers wou in die eerste plek losbreek uit die greep van konserwatisme en het daarop aangedring om die potensiële vreugdes van die lewe te smaak sonder om daarvoor te betaal. Dit het ’n  opstand teen nasionalisme – wat die verantwoordelikheid van die individu en die voorrang van die gemeenskap beklemtoon het – ontketen. Dit het hulle vatbaar gemaak vir die opvattings van gemeenskaplike liberalisme. Die gevolg was die sosiale rewolusies van die sestigerjare.

Hulle het die dekke skoongevee van enige oorblyfsels van hulle voorouers se opvattings en daarmee saam die Amerikaner se voorafgaande beginsels rakende ras – en so ook die skanse waarmee die Westerse Beskawing vir millennia behou is. Vir hulle was enige gedagte aan konflik afstootlik. Hulle nuwe liberalisme het die staat gesien as die gedienstige uitdeler van gunste en gawes. Vir hulle sou daar voortaan geen biologiese of sosiale verskil tussen rasse wees nie, en waar een ras sou terugval, sou die regering ingryp om gelykheid te herstel. Hierdie oppervlakkige beskouing van rasseaangeleenthede het Suid-Afrika ’n  noodsaaklike en maklike teiken van hulle verontwaardiging gemaak. Hulle het maklik eers die Britte en toe die liberale Europa op sleeptou in hulle haatveldtog geneem.

Suid-Afrika, intussen, was besig met die dapperste en eerlikste eksperiment om rasse van wyduiteenlopende aard in een land te huisves. Apartheid was sekerlik nie sonder gebreke nie, en die implementering daarvan was nog meer gebrekkig. Niemand het meer begrip gehad vir die uitdagings van die stelsel as die Suid-Afrikaners nie, en sedert die middelsestigs, strak afgemerk deur die dood van H.F. Verwoerd, was hulle voortdurend in ’n  resies om die haakplekke uitgestryk te kry. Wat hulle allermins nodig gehad het was om internasionaal uitgeskuif te word. Maar die Nuwe Weste, met ’n  fatale bewondering vir almal wat vreemd is, het ’n  infatuasie vir die Bantoe ontwikkel. Die grondslag van hulle politiek was dat alle rasse dieselfde is, met dieselfde vermoëns en gesindhede. Daarom was daar geen rede dat die Bantoe nie net oor homself nie, maar in hierdie geval die hele Suid-Afrika, sou heers nie.

Die gevolglike nyd waarmee hulle hulle rug op hulle eie rasgenote gedraai het, is ’n  skandvlek wat nooit uit die huid van die Westerse Beskawing geskrop kan word nie. Terwyl hulle in ’n  beswyming van bewondering die voetsole van massamoordenaars, diktators, volkskofferstropers en onderdrukkers gesoen het, het hulle swart gal op Suid-Afrika uitgegiet. Verontwaardigde blankes het wêreldwyd woedend betoog teen Suid-Afrika, hulle van die internasionale sportvelde verban, handelsgoedere van hulle weerhou, hulle op openbare verhoë verneder… Swede het selfs geld onder die Anglikaanse tafel vir ’n  terroristebende aangegee om Suid-Afrikaanse vrouens en kinders mee te vermoor. Die ontwerper van hierdie doodslag, Nelson Mandela, is as wêreldheld voorgehou.

Hulle het, soos gereeld in die vorige drie eeue, die vasberadenheid van die Boere onderskat. Die Suid-Afrikaanse ekonomie het die poging om dit te smoor oorleef. Suid-Afrikaanse entrepreneurs het die lugleegtes in die sanksies gebruik om  industrieë te ontwikkel, terwyl die mynboubedryf onmisbaar op die internasionale markte was en die Boere se landboubedryf ’n  hele kontinentale streek gevoer het. Die wêreldorde is geherrangskik met die skeuring van die ystergordyn. Liberalisme is ’n  Westerse krankheid en Suid-Afrika was goed geposisioneer om nuwe, gretige handelsvennote in Rusland en ’n  ontwakende Sjina te vind, terwyl Japan nog altyd ongeduldig met die hele sanksieveldtog teen Suid-Afrika was.

Die Weste se rugstekery het wel ’n  onbeskermde gleufie in die Suid-Afrikaanse pantser gevind: Die papbroekige regering van F.W. de Klerk. Daardeur het die blankes van die VSA, van Brittanje en Europa, van Kanada en Nieu-Seeland en Australië uiteindelik dit reg gekry om die Boer oënskynlik finaal onder te sit.

En wat het hulle in ruil gekry? As hulle verwag het dat die ANC Bantoeregering ’n  sweempie van dankbaarheid sou wys, sou hulle gou leer. Dankbaarheid is nie ’n  Afrika-begrip nie. Die nuwe regering was virulent anti-Westers, baie meer tuis in die vrot kol van diktators en die oorblyfsels van kommunisme. Die kosbare minerale, wat eers so deur handel vir hulle toeganklik was, het buite die Westerse moondhede se greep verskuif, nie omdat die ANC dit nie aan hulle sal verkoop nie – die ANC sal hulle spreekwoordelike oumas aan enige iemand met ’n  paar pennies verkoop – maar omdat die Nuwe SA se regering onmagtig is om die ferm strukture vir die behoorlike ontginning daarvan te verskaf.

Die filantroop sou wil redeneer dat dit alles steeds ’n  aanvaarbare offer is vir die bevryding van die swartmense van Suid-Afrika. Maar dit is juis hier wat die Weste se mistasting die grootste verdriet gebring het. Tans is die gemiddelde Bantoe van Suid-Afrika volgens elke aanwyser erger daaraan toe as in die laaste jare van Apartheid – en die hele land word geleidelik, maar al hoe vinniger, in die swartkolk van anargie, hongersnood en ellende ingesuig en dit is die Bantoe wat die weerloosste is en die genadelose prys vir onbesonne liberale ideale sal moet betaal.

Maar die Weste moet dit alles stip dophou, want in hierdie verval is die voorbode van hulle eie verval te sien. Liberalisme het die behoudende grense van elke Westerse land weggekalwe. Elkeen van hierdie state is ’n  drukkoker waarin botsende elemente ergeloos saamgestrooi word. Die stoompotdeksel word tans in posisie gebring en vasgeskroef. Die “minderhede” in al hierdie lande beloop miljoene mense, en hulle is ingewortel en onwillig om verskuif te word. O, wanneer liberalisme onvermydelik wegval vir die Westerling se nasionalisme van oorlewing, gaan ongekende geweld en grootskaalse omdolwing van die Westerse lande die noodwendige gevolg wees. Westerse liberale het die springstof van multikulturalisme in hulle eie lande gemeng en versamel en hulle politieke kortsigtigheid is die vlam teen die lont.

Tot dusver is net een blanke volk aan die genade van ’n  ander ras oorgegee en dit is die Afrikaner. Maar die Boer, al is hy platgestoot, is nie dood nie; hy is nie eers uitgetel nie. Terwyl swart gemeenskaplikheid losrafel, is die Afrikaner besig om sy eie eensgesindheid te herontdek. Swart mag kan net kwyn en Afrikanermag kan net verstewig. Omdat dit die enigste – énigste – werkbare bestel is, sál daar ’n  Afrikanerland tot stand kom. Vir die heel eerste keer in sy geskiedenis sal hy werklik smaak waarvoor hy homself al vir drie-en-’n-halfeeue beywer: Die reg en die geleentheid om  homself sonder inmenging te regeer; sonder om verantwoordelikheid vir ander rasse op homself te moet neem.

Wanneer die Nuwe Anargie in die VSA en Europa kom, sal die blankes met ’n  nuwe waardering vir die Westerse Kultuur hulle oë wend in die rigting van die Suide van Afrika waar ’n  klein maar omgesukkelde, fier jong volk die bewakers van daardie Beskawing geword het. En dan sal die Afrikanerland nie ’n  verstoteling van die Weste wees nie – maar die hoop daarvan.

лобановский александр фото

’n Mens kan verstaan hoekom Susan Boyle die lied vir haar deurbraakoudisie gekies het. Dit pas goed in haar stem, veral in haar sterk middelregister en gee ook vir haar die geleentheid om haar vokale vaardighede behoorlik ten toon te stel. Daar is egter ook ’n skerp ironie aan die keuse, want dié lied gaan oor ’n droom ja, maar oor die verplettering eerder as die vervulling daarvan.

Aan die woord is Fantine, ’n rimpelkarakter in Victor Hugo se melodramatiese Les Miserables. Hierdie lied, “Ek het ’n Droom Gedroom,” is ’n rou kreet, in werklikheid Fantine se Weeklag, haar klagstaat teen die noodlot. Sy is ’n ongehude moeder, verlaat deur haar minnaar en in ’n desperate oorlewingstryd. Sy werk in ’n fabriek wat aan die voortvlugtende Jean Valjean – in die gedaante van sy alias, Monsieur Madeleine – behoort. Sy word onregverdiglik ontslaan en is nou hoopverlore, met geen manier om geld vir die onderhoud van haar dogtertjie te stuur nie.

Verbitterd mymer sy, in die aanloop tot haar groot musikale oomblik in die musiekdrama, oor vervloë dae toe “mense sorgsaam” en “hulle stemme sag” was, ’n tyd van opwinding en aanvaarding. Dan bars sy los:

“Ek het ’n droom gedroom in dae verby!

Toe hoop hoog geloop het,

En die lewe werd was om te leef.”

Sy het gedroom dat God genadig is en dat liefde nooit sal sterf nie. Sy was jonk en het behoorlik die murg uit die lewe gesuig.

“Maar die tiere kom toe in die nag.

Met hulle stemme sag soos donder

Wanneer hulle jou hoop verskeur

En jou hoop in skande verander.”

Dis nie goeie digkuns nie, maar dit is hoogs dramaties.

Fantine keer nou terug na ’n droom wat sy nie kan afskud nie; van haar minnaar wat na haar sal kom en die jare wat hulle saam sal bly.

“Maar,” herinner sy haarself, “daar is drome wat nie kan wees nie,” en bars dan uit:

“Ek het gedroom my lewe sal so anders wees

As hierdie hel waarin ek leef!”

Haar rouklag is ten slotte:

“Nou het die lewe

Die droom wat ek gedroom het,

Vermoor!”

Hierdie lied, dan, is nie ’n rasiekreet vir die konsep van die Droom nie. Fantine sterf verwerp en verlore in ’n klam tronksel. En al pas die titel naatloos in die toekomstige reklameveldtog van die middeljarige Aspoestertjie wat in ’n prinses omtower is, is daar min in Susan Boyle se lewe in die klein regophuisie in die platteland wat die woorde “die hel waarin ek leef” regverdig. Sy hoef nooit, soos Fantine, uit loutere wanhoop haar hangertjie, haar hare en uiteindelik haarself verkoop om haar dogtertjie in die lewe te hou nie.

Susan Boyle se droom, soos Simon Cowell en sy reklamespan dit presenteer, is ’n glinsterende een, van rykdom en roem, ’n regte eelte-tot-weelde suksesverhaal. Fantine se droom was baie meer prosaïes, maar ook nader aan ’n vroeëre inhoud van die algemene droom: ’n Versugting na ’n lewe sonder komplikasies. Indien sy deur die muur van tyd verplaas kon word, sou Susan se regophuisie en leefstyl Fantine se droom oormatig vervul het (net met haar dogtertjie in plek van Pebbles die kat om die huisie mee te deel.)

In rustelose tye in donker lande, is drome eenvoudig en klein. Groot drome vol swier en glans is vir tye van te veel voorspoed.

In ons tyd het daar ’n verskuiwing in die inhoud, selfs die betekenis van drome gekom, (waar “droom” nie verwys na die vloei van inligting deur die onderbewuste tydens ’n mens se slaap nie.) Die goedkoop, ongenuanseerde postromantiek van die Hollywood-era dring by elke mens aan om ’n droom te hê, nie maar net ’n verdienstelike ambisie nie, maar ’n drang om iets te bekom wat die mens nie self kan bereik nie. “Volg jou droom,” is die mantra. “Droom groot.”

Onderliggend aan dit is die oorskatte waardering van die individu se belangrikheid. In ’n tyd van ongebalanseerde humanisme, van beklemtoning van die enkeling se regte en waarde bo dié van die gemeenskap, word nie net die reg om te droom nie, maar ook om die vervulling van die droom op te eis, vooropgestel. Die Verklarende Woordeboek definieer “lewensdroom” as “verbeelding omtrent dit wat die lewe kan, mag en sal bring.” Moderne mens het “moet” tussen die hulpwerkwoorde ingevoeg. Die droom móét vervul word.Wanneer die jeug aangespoor word om te droom, is die onuitgesproke instruksie dat hulle op vervulling daarvan deur die gemeenskap, die land, die wêreld, God of die heelal sal aandring. ’n Droom wat onvervuld is, is ’n aanklag.

Daar is voorbeelde waar hierdie versugting en hierdie aandrang gewerk het. Dit het vir Susan Boyle gewerk, en dit net na ’n verstommende sameloop wat al die teëltjies reg geval het om haar prentjie te voltooi. Maar vir elke Susan Boyle is daar vyfduisend teleurgestelde dromers wat nie vervulling in Britain’s Got Talent gesmaak het nie. Is dit omdat hulle drome minderwaardig was? Geensins. Hierdie mense volg die mitiese aanwysings om “groot” te droom met dieselfde klipharde intensiteit. En hulle glo met dieselfde onwrikbare oortuiging dat die vervulling vir hulle op daardie selfde verhoog wag.

Die een rede hoekom hierdie realiteits-TV-talentkompetisies so grillerig fassinerend is, is juis om hierdie arme siele in hulle misleiding te sien spartel. Hulle sal met die wêreld se bombasme op die verhoog verskyn, en aankondig dat hulle ook die “gehoor gaan skud,” waarna hulle in die ylste stemme sing, die mees onbeholpe toertjies uitvoer, die mees ondeurdagte kunsies waag… En dan word hulle uitgelag en terug na die buitenste duisternis gejou. Hulle drome is nie net onvervul nie, dit het ’n las geword en het hulle selfvertroue gekwes.

Dit keer nie elke drommel met ’n grinnik en ’n kitaar waarop hy vier basiese akkoorde kan speel om te droom van sterrelewe nie. Hy is maar net getrou aan die instruksie van vandag se gemeenskap; dieselfde gemeenskap wat hom gaan uitlag daarvoor. En as hy struikel, val sy naaste saam met hom. Met die oudisies vir ’n reeks van Suid-Afrika se “Idols” verklaar ’n tienerbruidegom wie se tienerbruid opgedaag het vir die oudisies dat hulle mooi daaroor besin het. Hulle weet dat haar sukses ’n aanpassing in hulle gesinslewe sal verg. Daar is toere, opnames, optredes, onderhoude en die bestuur van ’n gesonde klein fortuin om aan te dink. Maar, hou hy vol, hulle is reg daarvoor. Hulle hoef nie te gewees het nie, want vir haar oudisie sing sy Abba se “Thank you for the music” in die krakerigste gekrys wat ooit die senuwees rougerasper het. Wat het verkeerd geloop? Hulle het gedroom en selfs gewaag om die droom te volg? En nou is hulle klein heelal heeltemal van sy as af.

In Peter Weir se rolprent, “Dead Poet’s Society”, redekawel die ontnugterde Latyn-onderwyser met die fliek se wysgeer oor drome. “Wys vir my ’n man wat onbelas is deur onsinnige drome, en ek wys jou ’n gelukkige man,” sê hy.

“Ah,” sê die ghoeroe (Robin Williams,) “maar net in hulle drome is mense werklik vry, dis hoe dit altyd was en so sal dit altyd wees.”

Ek was eers in sy kamp maar het gedros na die Latyn-onderwyser s’n. Onsinnige en onnodige, uitspattige drome kan net die lewensgang belemmer. Hoekom is dit nie meer genoeg om voor die spieël of vir jou gesin of vriende te sing nie? Is jou sang van gener waarde as dit nie in ’n ouditorium voor vyfduisend mense uitgevoer word nie?

Waar kom hierdie moderne aandrang op droomvervulling vandaan? Dit is hoofsaaklik ’n baksel van ’n bemarkingsbedryf wat onophoudelik agiteer teen ’n normale lewe en die mens wat nie uitsonderlike geluk en voorspoed behaal (deur die regte produkte aan te skaf) nie, verraai homself. Die moderne mens se begrip van die onderskeid tussen planne, ambisie en drome het vervaag. Hy het vergeet dat die vervulling van ’n droom ’n onverdiende geskenk is wat hy nie self kon bewerkstellig nie. Ambisie is ’n ideaal wat, met oorweging van vaardighede en geleenthede, deur harde werk, opoffering en toewyding behaal kan word. ’n Plan is die teoretiese ordening van middele en metodes om die ambisie te vervul. Die mens van die Weste het ’n beskawing gebou deur eers te droom, toe die nodige ambisie te ontwikkel en die regte planne te ontwikkel wat dan met geduld en sweet uitgevoer is. Maar moderne mens het nie meer geduld met ambisie, planne of harde werk nie. Hy dring aan op die vervulling van roekelose drome.

Hierdie onverantwoordelike dromery is nie net ’n krisis van individue nie; dit het die ellende van ’n land geword. Die ANC het die vakuum wat deur De Klerk se oorgawe gelaat is, vervul met die kordaat belofte dat hulle ’n hele nasie se drome sal vervul. As droomvervulling – die onverdiende bereiking van ’n ideaal – in aantog is, is geduld, harde werk en beplanning onnodig. Daar is ’n hele geslag swartmense wat Fantine kan parafraseer. Die ANC het hulle lewensdroom vernietig en die mense is verpletter, al was dit ’n leëdopdroom van motors, groot huise, onafgebroke vloei van kontant en duur klere. Die ANC het hulle droom vermoor, maar erger nog, dit het hulle van gesonde ambisie beroof. Die swart tiener wil nie op die plaas werk nie, al is dit ’n goeie lewe van geborgenheid, met sekuriteit, voordele en aanvaarding in ’n hegte gemeenskap. Harde, eerlike handewerk was goed genoeg vir hulle voorouers, maar nie vir hulle nie. Die droom is om ’n ingenieur, ’n ouditeur, ’n uitvoerende hoof van ’n multinasionale korporasie te wees. En as hy daarvoor moet werk, aandag op skool moet gee, moet leer, opgelei moet word, dan het hý dit maak gebeur, nie waar nie, en is dit geen vervulling van ’n droom nie. Hy wil sy droom hê! Nou!

Fantine het sonder hoop in ’n hoekie van ’n tronksel gesterf. Die swart jeug, vervreem van hulle droom, gaan nie in ’n hoekie opkrul nie. Hulle gaan – is alreeds besig – om verwoed om hulle te slaan na die windverkopers wat hulle verraai het. Die trillings van hierdie argwaan word reeds gevoel. Dit dreig om ’n golf te word en wanneer dit omskakel na onstuitbare branders, moes ons witmense onsself reeds beveilig het.

Is ’n droom dan altyd nutteloos? Geensins nie. ’n Droom roep mense, maar om daarheen te gaan verg ambisie, planne en harde werk.

Ek, en honderdeduisende soos ek, droom van ’n Volkstaat waar die Afrikaner na homself kan omsien en in vrede, veiligheid en voorspoed kan woon, goeie bure vir die state naas hom en ’n aanwins vir die hele streek. Hierdie is ’n edele droom. Daarom verdien dit al ons ambisie, beplanning en ywer. Dít verduidelik die bestaan van Praag.

Kom saam. Dit gaan ’n groot avontuur wees.

Александр Фильчаков прокурор