Rubrieke Archives - Page 136 of 214

Om ‘n koerant te wil hê

Jare gelede het ‘n rubriekskrywer in ‘n koerant geskryf: “Iemand het net ‘n tikmasjien en ‘n faksmasjien nodig, dan kan hy ‘n politieke party wees.”

Die vermoede is dat dié rubriekskrywer die legendariese taalbul, Robert van Tonder, se Boerestaat Party in die oog gehad het.

Sedertdien het baie water in die see geloop. Vandag sou ‘n mens eerder sê: “Met ‘n rekenaar en die internet kan enige persoon ‘n politieke party wees.”

Met ‘n ordentlike adreslys kan iemand binne sekondes ‘n mediaverklaring by bykans al die media in die land, en selfs die wêreld, besorg, en as die teks nog elektronies is, kan die ontvanger dit elektronies knip en plak.

Dié gemak is juis ook weer deel van die probleem. As sake so maklik is, is dit vir almal so maklik, en ‘n joernalis wat minder as 40 e-posse per dag ontvang, handhaaf waarskynlik ‘n lae profiel. Daar is geen manier waarop ‘n joernalis behoorlik aandag kan skenk aan soveel (en dikwels veel meer) mediaverklarings en artikels nie.

Dit is enige persoon se raaiskoot hoeveel mediaverklarings word gewoon ongelees gewis.

Maar – in beginsel – dis maklik om nuus te versprei.

In die afgelope Saterdag se By skryf die koerantbaas, Ton Vosloo, oor die pyne, en veral koste, waarmee die nuwe ANC-gesinde koerant, New Age, te make gaan hê. Dis baie geld, twee maal meer as die mees pessimistiese skatting,
en twee keer so ‘n lang tyd as wat ‘n mens dink, om ‘n koerant van die drukpers af te laat rol.

Tog, net soos tegnologie dit “maklik” gemaak het om ‘n politieke party te hê en heel sigbaar te hê sonder dat dit werklik bestaan, so is dit ook “maklik”om ‘n koerant te maak. ‘n Mens het net ‘n rekenaar, die internet, en nou ja, as mens aan ‘n gedrukte koerant dink, ‘n drukker nodig.

Bykans enige rekenaar het ‘n program op waarmee bladuitleg en grafiese ontwerp gedoen kan word, speltoetsers vergemaklik sake baie, die nuus kan via die internet “opgetrek” word… Foto’s kan van die selfoon afgelaai word.

Maar dan moet ‘n mens nie appels met pere vergelyk nie.

Om ‘n konvensionele koerant, gedruk, en daagliks oor ‘n groot area, op straat te hê is ligjare verwyder van die lessenaarmodel –ook kostegewys.

Trouens, dit is soos Ton dit probeer uitspel – eintlik onmoontlik om nog in hierdie mark in te kom.

Die vraag word dus dikwels gevra: Is dit nog nodig om as konvensionele, gedrukte, koerant in die mark toe te tree?

Die ANC voel klaarblyklik dit is nodig.

Twee gesaghebbendes vanuit die gedrukte media het hulle ‘n paar jaar na mekaar hieroor uitgelaat, en daar was waarskynlik baie ander tussenin. Eers het Tim du Plessis, destyds redakteur van Rapport, die “alewige blogs” verwyt, en pas het die persombudsman na die internet as alternatiewe inligtingsmedium verwys. Beide het dit egter teen ‘n bepaalde konteks gedoen… verwyte dat die pers die inligtingsvloei vir sekere redes sou manipuleer. Die verweer is dat ‘n koerant wat dit waag, gou-gou sy geloofwaardigheid sal verloor omdat die elektroniese inligting gewoon rondom
sal spoel.

Die argument is waarskynlik geldig, maar of dit werklik die media aanspoor om onbevange met die inligtingsvloei om te gaan, sal ‘n kwessie van debat bly. In ieder geval dink die ANC dat die media onbillik met die inligtingsvloei omgaan, en stel daarom kwessies soos ‘n mediatribunaal in die vooruitsig. Die gebrom uit ander politieke oorde is dikwels net so erg.

‘n Harde werklikheid is dat waarskynlik elke gedrukte koerant in die wêreld meer inligting beskikbaar het as waarvoor daar plasingsruimte is. Vroeër is dikwels na die komkommertyd verwys – gewoonlik naby Kersfees en in die Paastyd, wanneer nuus skraps word en die bietjie beskikbare nuus “gerek” moes word. Juis die internet verseker dat dit nie meer die geval is nie – die inligting mag minder wees, maar steeds veel, veel meer as wat ‘n koerant voor plasingsruimte sal hê.

Bykans enige instansie wat sy boodskap wil versprei – van politieke party tot gemeente – het nou ‘n webblad. Al hoe meer instansies stel nou media-skakelpersone aan. Waar hierdie poste aanvanklik dikwels as “sagte” poste beskou is waar die baas se dogter of skelmpie aangestel kon word, het die mededinging hier nou so straf geword, dat daar dikwels (nie altyd nie) kundiges aangestel word wat ‘n mediaverklaring so persklaar kan opstel dat dit die strawwe omgewing van min plasingsruimte kan oorleef, en selfs sonder verandering net so geplaas kan word.

‘n Deel van die rede hiervoor is dat die media-omgewing tog verander. Baie mense is nou vir hul nuus aangewese op bulletins op gemeenskapsradiostasies of gemeenskapskoerante. Hierdie koerantjies is dikwels gratis, en bereik dus
ook laer inkomstegroepe, wat vir politieke partye van die uiterste belang is. Hierdie koerante en stasies het dikwels net een persoon vir nuus in diens, en by gemeenskapstasies dikwels nie eens so ‘n persoon nie. By die klein stasies word dikwels van nuusvoorsieners gebruik gemaak wat volledige nuusbulletins opstel, en dan teen ‘n billike prys aan gemeenskapstasies verkoop. Hierdie nuusvoorsieners is onder kwaai druk (daar moet dikwels elke uur ‘n bulletin gereed wees) en daarom is daar nie werklik tyd vir vertalings nie, en nog minder vir die bywoon van nuuskonferensies. ‘n Party/instansie wat sy nuusverklarings tweetalig uitreik, het dus ‘n groot
mededingende voordeel).

Trouens, die realiteit van gemeenskapsmedia dring traag tot sommige politieke partye en selfs ander instansies deur. Sommiges vrek gewoon oor mediakonferensies, en spandeer baie geld hieraan. Hoe meer joernaliste, en hoe meer TV-kameras, hoe ‘n groter sukses was die byeenkoms. Groot projekte word op hierdie manier van stapel gestuur, en “launch” het ‘n selfstandige naamwoord geword wat so ‘n handeling beskryf. Die media wat die nuuskonferensie bywoon word van die mooiste portefeuljes voorsien waarin harde kopieë van die nuusverklarings is. Dat 90 % of meer van die media uitgesluit is omdat hulle gewoon nie iemand kan afstaan nie, en dat ‘n joernalis wat by die kantoor uit ‘n wavrag elektroniese mediaverklarings kan kies dalk traag kan wees om ‘n harde kopie oor te tik, kom nie by diegene op
wat so vrek oor mediakonferensies nie.

Dit is uiteraard een ding as die regeringshoof ‘n mediakonferensie hou, en ‘n heel ander dinge as dit deur die leier van die party gehou word wat uit ‘n tikmasjien en faksmasjien bestaan.

Die groot koerantgroepe het wel deeglik kennis geneem van gemeenskapsmedia. Onlangs het die koerantbaas, Koos Bekker, in wese hieroor gekla en meen so ‘n massa onafhanklike media bemoeilik die vorming van kollektiewe gedagtes. Vanuit die teenoorgestelde perspektief kan hy weer van ideëimperialisme beskuldig word.

Hoekom is dit dan tog so belangrik vir ‘n party / instansie om “in die koerant” te wees as sy inligting so mildelik daaromheen vloei?

Hoewel mense se ingesteldheid oor media baie oor tyd verander, is dit stellig steeds geldig om te sê dat die persepsie by mense bestaan dat iets wat in “die koerant” staan meer geloofwaardig is as iets wat oor die radio gehoor word, omdat die radio meer met vermaak geassosieer word. Die Suid-Afrikaanse koerantwese het immers groot meningsvormers, selfs premiers, opgelewer. ‘n Styl van oorredende kommunikasie het in hoofartikels ontwikkel
wat gewoonlik gesaghebbend klink, wat goed beredeneerd oorkom. Natuurlik is daar uitsonderings. Natuurlik veroorsaak verskeie faktore dat hier nou al hoe meer dowwe kolle en swak beredenering deurslaan.

Tog is dit vanuit ‘n mensingsvormingsoogpunt ‘n feitlike laaste bastion teen die algemene vervlakking wat dikwels intree – al stem ‘n mens nie met die standpunte saam nie.

Partye sal dus groot moeite doen om hul standpunte in hierdie geselskap “afgelaai” te kry. Dit bied op die oog af die meeste myle, veral in die tydperke tussen verkiesings wanneer die saadjies van belangstelling gesaai moet word. Dit sou in elk geval vir partye onbekostigbaar duur wees om jaar in en jaar uit hul boodskap met plakkate teen lamppale uit te dra, om posbusse met pamflette te oorstroom, en sal heel moontlik ook ‘n weerstand ontwikkel (die ou bemarkingsbeginsel dat die mens hom begin verset as hy agterkom iemand probeer hom beïnvloed).

Die Engelse “spreekwoord” sê dit immers so mooi: “Advertising is what youpay for, publicity is what you pray for.”

Dit kan dus nie sommer voorsien word dat partye by ‘n punt sal kom waar hulle ‘n kleiner premie sal plaas om “in die koerant” te kom nie. Wyle minister Blaar Coetzee het dit destyds sake nog ‘n entjie verder gevoer en
gesê vir ‘n politieke party is daar nie so iets soos slegte publisiteit nie, net publisiteit.

Uiteraard is daar partye wat TV-dekking as die mees ideale vorm van dekking beskou. Trouens, hier te lande was ‘n premier wat die voorsitter van die SAUK-raad, dikwels via ‘n bombastiese minister, ‘n ‘n lewe gelei het om meer dikwels op TV te wees “want kyk net hoe dikwels is die Amerikaanse president op TV.” Tot ‘n opname getoon het die betrokke premier se gewildheid taan hoe meer hy op TV verskyn.

Die gedrukte koerant, as belangrike meningsvormer, sal dus nog ‘n geruime tyd met ons wees.

Teen dié agtergrond, is dit dan so onmoontlik dat nuwe koerante sal kan toetree?

Kan die tegnologie nie ingespan word om koerante meer bekostigbaar te maak nie? Selfs ‘n groot dagblad?

Redaksie: Met die elektronika kan met werklik min mense oor die weg gekom word. Internasionale nuus sal volop wees. Om goedkoop omgewingsnuus te bekom span koerante oorsee “gemeenskapsjoernalistiek” in. Om dit op ons situasie
van toepassing te maak: ‘n Boer trou met ‘n onderwyseres / joernalis /verpleegster, en sy het bepaalde skyfvermoëns, maar is te ver van ‘n plek waar sy haar beroep kan beoefen. Met ‘n skootrekenaar, ‘n selfoon met ‘n digitale kamera, en die internet is sy in werklikheid bykans net so aanwendbaar soos ‘n joernalis in die nuuskantoor. Waar haar skryfwerk dalk ‘n bietjie skaafwerk nodig het, kos sy die koerant veel minder in terme van salaris en reiskostes. Sy kan enigiets op papier stel – van die skoolkonsert, tot die dinge in die dorp se drinkwater, tot ‘n treinongeluk, en in ‘n japtrap die storie en foto’s elektronies by die koerant hê.

Voeg hierby die talle instansies wat nou mediaskakelmense het.

Trouens, dit sal waarskynlik nog verder uitgebrei word. By die onlangse Algemene Kerkvergadering (sinode) van die Hervormde Kerk was daar net by tye ‘n joernalis teenwoordig, Neels Jackson van Beeld. Dit staan in skrille kontras met enkele jare gelede toe so ‘n vergadering deur ‘n groot groep joernaliste bygewoon is. Min of meer dieselfde gebeur met landboukongresse en vele ander geleenthede. Hierdie instansies sal eenvoudig moet besin oor ‘n alternatief – of iemand afvaardig wat mediaverklarings opstel en uitstuur, of ‘n instansie huur wat dit vir hulle doen,of ‘n kundige aanstel.

Advertensies: Verskeie instansies bestaan wat op bemarking spesialiseer, en wat teen kommissie advertensies kan lewer. Die kliënt het die voordeel dat hy ook vir ‘n mediamengsel (maw advertensies in die gedrukte media,
pamflette, op radio) ‘n eenstopdiens kan benut. Hierdie instansies het dikwels hul eie grafiese kunstenaars in diens.

Drukwerk: Verskeie rolperse bestaan, en die groot kwessie is die koerant op CD of ander elektroniese formaat by die drukker te kry.

Bestuur en administrasie: Hoewel miskien nie die grootse werkslading nie, is dit miskien die deel wat die idealis die vinnigste aarde toe ruk – kwessies soos personeelbestuur met al die wetlike verpligtinge wat daarmee verband
hou, die invorderings van geld, die betaling van rekenings, instandhouding, oudits, en vele meer.

Teen dié agtergrond is nog groot dagblaaie onwaarskynlik. Tokkelosse (glo die Afrikaans vir knock and drop) daarenteen sal steeds kom – en gaan.

домики для детей

Wat skort met die pers?

Teen dié tyd voel stellig elke koerantleser erg gebombardeer deur die pers se verbete veldtog teen die regering se media-beperkingsbelange. Dit is egter nie net die pers wat geraak word nie, maar die publiek en grondwetlike demokrasie, omdat die snoer-planne die publiek se reg om ingelig te wees, en ingeligte demokratiese kruisies te kan trek, sal affekteer.

Stempatrone in Suid-Afrika dui juis daarop dat kiesers ander norme as ingeligtheid gebruik om te besluit waar hulle hul kruisies gaan trek. Om dit eenvoudig te stel: Terwyl riool in die strate loop, kry die party wat so swak regeer sowat 60 persent van die stemme. Opposisiekiesers trek ook nie die kruisies by partye wat dieselfde voorstaan as dit wat die kiesers Sondag in hul kerke glo nie.

Daar is min twyfel dat die ANC se mediaplanne meer met ‘n paranoia te make het oor waar die soeklig val, as die redes wat opgegee word. Dit beteken egter nie dat hierdie en ander faktore geïgnoreer moet word nie.

Die gedrukte media is effektief wêreldwyd onder druk. Koerante moet kostegewys rasionaliseer en op ander wyses bespaar om finansieel kop bo water te hou. Een van die wêreld se koerante van die hoogste kwaliteit, die Christian Science Monitor moes grootliks na ‘n internet-koerant oorslaan. Ander het omvattende programme van gemeenskapsjoernalistiek ingespan – dws daar waar kundigheid en tegnologie bymekaar gebring word soos waar ‘n persoon soos ‘n onderwyser op ‘n afgeleë ongeluk afkom, en minute later danksy sy selfoon se digitale kamera en sy skootrekenaar, ‘n netjiese berig met foto elektronies by ‘n koerant daar ver kan hê.

Dit is juis die probleem. Te dikwels is die beste kundigheid nie in die regstreekse diens van ‘n koerant nie, en het dus nie bestuurs- en nuusoordeelsinspraak nie. Die werklike kundigheid is gewoon te duur, en word teruggeval op goedkoper, minder geskikte mensemateriaal. Oorsee word soms ‘n soort voogdyskapstelsel gebruik, maar dit is ook duur.

In Suid-Afrika kan seker niemand meer in die duister wees oor kwessies soos transformasie en kaderontplooiing nie. Transformasie word boonop wetlik afgedwing, en koerante moet al te dikwels noodwendig oop oë kwaliteit inboet.

In daardie opsig help die regering wat die pers betref, juis die situasie skep waaroor dit ongelukkig is.

Stellig die beste voorbeeld van logiese nuusoordeel wat in die slag bly, is die pers se reaksie op sy sterkste bondgenoot se toetrede tot die persvryheidstryd. Verslaggewers Sonder Grense (VSG) word as een van die voorste, indien nie dié voorste persvryheidswaghond beskou. Dit hou onder meer die persvryheidsindeks by wat jaarliks aangepas word.

Onlangs, ten tyde van die ANC se Durbanse kongres, het VSG in ‘n baie sterk bewoorde verklaring die ANC oor sy mediaplanne gestriem, en duidelik gewaarsku dat ‘n koppigheid hieroor die land se posisie op die indeks kan beïnvloed. Dié verklaring is twee keer deur SAPA en ook op ander maniere aan die pers uitgestuur. Dit is min of meer met ‘n dawerende swye deur die pers begroet.

Dié week het Verslaggewers Sonder Grense sy nuwe indeks bekend gemaak, en Suid-Afrika het vyf posisies tot die 38ste teruggesak. In die meegaande verklaring word, afgesien van die regering se mediaplanne, die aanvalle op joernaliste tydens die wêreldsokkerbekertoernooi genoem, en ook die bewoording, in soveel woorde, wat Julius Malema gebruik het om ‘n BBC-joernalis uit ‘n perskonferensie te jaag.

Weer eens, so wil dit voorkom, sien die pers nie die nuuswaarde in nie. In daardie opsig word die pers een van sy eie grootste vyande. Die gebrekkige kennis gaan nie ongesiens verby nie. By ‘n Sanef-kursus het die persombudsman, Joe Thloloe, die nuusredakteurs onder meer aangespreek oor gebrekkige kennis. Ongelukkig sny gebrekkige kennis diep, soos blyk uit die gebrekkige en dikwels erg eensydige politieke insigte wat gereeld opgedis word. Hoe byvoorbeeld is dit moontlik dat ‘n betaalde rubriekskryfster se rubriek, waarin sy verkondig dat die skoonmaaksters in die Reitz-video nie geweet het hulle word afgeneem nie, deur die kanale sy weg tot in meer as een publikasie vind? Dit is egter veral in die internasionale konteks waarteen Suid-Afrikaanse politieke kommentaar benouend te kort skiet, en hulle sowat drie dekades laat in die Joop den Uyl-era bevind.

Hoe is dit moontlik dat, minder as ‘n week na ‘n landdros die media en politici gemaan het om nie die Reitz-hofsaak met skuldigvindings vooruit te loop nie, ‘n groot Sondagkoerant ‘n brief kon plaas waarin die vier >voortydig skurke genoem word en boonop ook ander onwaarhede bevat? Boonop het die persombudsman tegniese redes aangevoer om nie die klag te ondersoek nie. Dit maak die ombudsman se aanspraak dat 66 % van die klagtes in die guns van die klaers uitgewys word, belaglik – hoeveel klagtes het nie eens die ondersoekfase gehaal nie?

Die persombudsman wys ook daarop dat die pers nie meer die nuustoneel kan kontroleer nie. Die internet dra ‘n massa inligting, en die gebreke in die pers se nuusoordeel word genadeloos aan die kaak gestel.

Die buiteland bestaan uit meer as Engeland, Barack Obama en Robert Mugabe. Die feit dat Verslaggewers Sonder Grense se hoofkantoor in Parys is, maak dit nie vir Suid-Afrika irrelevant nie. Trouens, die persvryheidsindeks is kritiek belangrik omdat dit, volgens studies, ‘n regstreekse impak op die korrupsiepersepsie-indeks het, en ook daarom ‘n invloed op die beleggersvertroue-indeks. Al neem pres. Zuma ook ‘n duisend sakelui saam op sy oorsese ekskursies, sal dit nie die skade van die persersvryheidsindeks en Malema se nasionaliseringspraatjies ongedaan maak nie.

Dit is immers nie net mediabeperkings wat in die pad van uitmuntende joernalistiek staan nie. Dit is die kwaliteit van die media self wat net so ‘n belangrike rol speel.

Hoekom klink die volgende so bekend:

“Weens ‘n gebrek aan kennis gaan my volk ten gronde.”

липецк техно Фільчаков прокурор

‘n Blanke ANC-kader leer op die harde manier

Dit ly geen twyfel nie dat me Mary Metcalfe, tot gister toe die direkteur-generaal van Hoër Onderwys in die Departement van Onderwys, ‘n toegewyde, bekwame, professionele en intelligente persoon is. Sy het al verskeie senior poste beklee, onder andere as ‘n professor in die Opvoedkunde op Wits. So ook is me Metcalfe ‘n jarelange getroue ANC-kader, met ‘n onkreukbare Struggle-stamboek.

Intelligent en bekwaam soos sy mag wees, verstaan sy, soos alle blanke linkses, steeds nie waaroor die Struggle, die ANC en politiek onder Afrikane oor die algemeen gaan nie, en is haar naïewiteit oor die ware aard van politiek in Afrika inderdaad verstommend.

Me Metcalfe, haar Struggle-stemboek ten spyt, is ná slegs ‘n jaar as DG uit haar pos ontslaan deur minister Blade Nzimande, Suid-Afrika se voorste kaviaar-kommunis, met sy voorliefde vir luukse motors. Alhoewel die “spin doctors” dit probeer ontken, is dit so duidelik soos daglig dat sy en kameraad Blade nie om een vuur gesit het nie. Volgens die City Press het kameraad Blade me Metcalfe gevra om te bedank, omdat die kameraad kwansuis nie meer die kader vertrou het nie.

Daardie vertrouensbreuk is glo veroorsaak deur me Metcalfe wat kameraad Blade wou verhoed om die belastingbetaler se geld te plunder. Gerugte in die Business Day wil dit hê dat me Metcalfe ongerymdhede bemerk het in die Departement van Onderwys. Haar baas, die kaviaar-kommunis, wou naamlik ‘n reis na daardie sosialistiese Eden, Kuba, onderneem, vir die rekening van die belastingbetaler, teen ‘n aardige bedraggie van R 1 miljoen. Me Metcalfe het dit bevraagteken, soos dit ‘n bekwame bestuurder betaam, wat daartoe gelei het dat die reis uitgestel is.

Daardie behoorlike en professionele optrede van haar was egter ‘n fatale fout aan haar kant, en dis presies hier waar me Metcalfe se uiterste naïewiteit na vore gekom het. Wat me Metcalfe nie verstaan nie, al is sy al jare lank ‘n ANC-kader en so links as wat iemand kan wees, is dat politiek vir die Afrika-politikus slegs om twee dinge gaan: Sy toegang tot geleenthede om die staatskas te plunder, en tweedens lojaliteit aan sy ras of stam.

Me Metcalfe het die aartssonde gepleeg om kameraad Blade vrye toegang tot die belastingbetaler se geld te weier, en dit was onvergeeflik vir ‘n Afrika-politikus. Die ganse rede waarom hy in die politiek verkeer, is immers om die staatskas te plunder. Haar tweede sonde, een waaraan sy niks kon doen nie, was haar uniform; haar wit vel. Hoe durf ‘n blote blanke die Zoeloe-kameraad verhoed het om sy politiek van plunder te pleeg! Dit word genoem maagpolitiek, die reg wat in die Afrika-politikus se kop bestaan om sy maag vol te eet aan ander mense se geld.

Die feit dat me Metcalfe ‘n getroue ANC-kader was, het haar niks gehelp nie. Sy gaan ongetwyfeld deur ‘n “insider”, ‘n swarte, vervang word as DG, want sy sal, nes die mees regsgesinde blanke, vir altyd ‘n buitestaander bly. Só byvoorbeeld het oudpresident Mbeki oor die naweek die absurde stelling gemaak dat die geweld van 2008 nie xenofobies van aard was nie. As dit wel xenofobie was, seg Mbeki, was blankes die teiken. Dus: ‘n Kongolees of Somaliër wat gister onwettig oor die grens gesluip het, is inheems en een van Mbeki se eie. ‘n Blanke Afrikaner, wie se voorsate reeds 300 jaar hier woon, is egter volgens Mbeki ‘n vreemdeling. Rassesolidariteit of Afro-fascisme is dus voorop in die swart ANC-lid se kop, nes alle ander Afrika-politici se tweede lojaliteit (buiten sy eie banksaldo) sy stam is. Me Metcalfe het hierdie feit skynbaar nie begryp nie.

Daardie gebrek aan begrip deel sy egter met ‘n iedere en ‘n elke blanke linkse, wat hulle verbeel dat gedienstigheid en inderdaad kruiperigheid enige punte by die ANC sal aanteken. Ek dink spesifiek hier aan linkse professore op Stalinbos of kruiperige dominees. Die teendeel is waar: Kruiperigheid en gedienstigheid word deur die Afrikaan as ‘n teken van swakheid gesien, indien dit nie verag word as tekenend van verraad teenoor die kruiper se eie stam nie.

Dit neem politieke intelligensie om laasgenoemde te begrip, iets wat die voormalige professor Metcalfe nou op die harde manier geleer het, maar ‘n Zoeloe met ‘n Standerd-2 opvoeding instinktief begryp het, toe hy juis sy braai gehou het met diegene wat weier om voor hom te kruip.

topcargo кидалы

Menseregte in Zimzanië

Die mite dat Suid-Afrika in 1994 ‘n liberale demokrasie met gewaarborgde menseregte ontvang het, het die afgelope weke dermate uigerafel dat ‘n mens dom of naïef – of albei – moet wees om nog daarin te glo.

Ek was oor die laaste week of twee al twee keer op Witbank om die saak rondom die vervolging van Willem Ratte en nege ander Afrikanermans te volg. Nie net is hulle op gefabriseerde klagtes in hegtenis geneem nie, maar is in ‘n tipiese Afrikatronk aangehou.

Volgens een van hulle is daar verhoorafwagtendes in die tronk op Witbank waarvan die regstelsel reeds “vergeet” het. Van hulle is reeds tien jaar daar en weet nie meer wat van hul sake geword het nie.

Ons het gesien hoe ‘n wond wat die bejaarde Clive Derby-Lewis van sy boeie opgedoen het weens gebrek aan mediese sorg in die gevangenis uiteindelik in gangreen ontwikkel het. Slegs hofbevele het hom in staat gestel om mediese sorg in ‘n privaat hospitaal te ontvang.

In die tronk op Witbank is daar insgelyks swart gevangenes met meswonde wat mediese behandeling geweier word of wat eenvoudig toegelaat word om te vergaan. Of hulle uiteindelik sterf, gaan die owerheid nie aan nie.

Die horde liberale skreeuers wat destyds in die ou Suid-Afrika gal gebraak het oor die regte van gevangenes, aangeklaagdes of verhoorafwagtendes, het tjoepstil geword.

In hospitale word oumense nie versorg nie of pasiënte wat dringende mediese behandeling nodig het, word toegelaat om dood te gaan, soos in die Johannesburgse algemene hospitaal gebeur het.

Voeg hierby die sistemiese rassediskriminasie wat daar teen blankes in die land gepleeg word en ‘n mens moet erken: daar is geen verskil tussen Suid-Afrika en Zimbabwe (of enige ander Afrikaland sonder wet en orde) nie. Daar is al soveel name verander dat Suid-Afrika maar gerus ook tot “Zimzanië” herdoop kan word, synde ‘n samevoeging van “Zimbabwe” en “Azanië”. Die Limpopogrens is in elk geval al lankal afgeskaf en die ineenvloeiing van die twee lande se bevolkings en morele waardes is reeds voltrek.

Trouens, na my mening is daar besig om tans ‘n misdaad teen die mensdom in Zimzanië gepleeg te word. Afgesien van vergrype deur die polisie en die gevangenisowerheid, ervaar ons ‘n stelsel van etniese verdrukking en diskriminasie wat deur die volkereg verbied word. Transformasie is so radikaal en ekstremisties dat ‘n mens dit kwalik nog met die onskuldig klinkende Afrikaanse term “regstellende aksie” kan benoem. Dit hoort eerder tuis in die geselskap van Stalin se reeks politieke suiwerings en massamoorde, die Nazi’s se vervolging van Jode of Pol Pot se revolusie in Kambodja wat insgelyks op volksmoord uitgeloop het.

Die onbeskryflike geweld wat daar elke dag in ons land woed, is die regstreekse uitvloeisel van rassehaat en aanhitsing deur ANC-politici soos die afgestorwe Peter Mokaba en die huidige Julius Malema. Selfs Mandela, die ikoon van die internasionale liberalisme, het hom ook reeds aan oproepe tot volksmoord op blankes en Afrikaners skuldig gemaak.

Die hele stelsel is van A tot Z verrot, korrup en krimineel. Daarom is dit elkeen se plig om dit te beveg op die manier wat hy of sy kan. Iewers in die nabye toekoms sal almal wat aandadig aan die instandhouding van Zimzanië en sy menseregtevergrype was, vir misdade teen die mensdom vervolg moet word. Dit sluit ook die klas van ideologiese apologete en propagandiste in wat hul leuens en propaganda via die ANC-beheerde massamedia uitsaai. Hulle is ewe aandadig as die polisieman wat in uniform moord of roof op burgerlikes pleeg, of die president wat sy handtekening op ‘n stuk anti-blanke, rassistiese wetgewing plaas.

Ook in Afrikanergeledere verkeer daar duisende meelopers en medepligtiges aan die totalitêre stelsel wat ons tans teister. Met hulle sal daar eweneens gehandel moet word, want hulle is op die keper beskou niks minder as oorlogsmisdadigers en menseregte-oortreders nie. Die Afrikanerpolisieman wat klakkeloos bevele van sy ANC-base uitvoer of die tronkbewaarder wat meedoen aan die onregte en vergrype van die ANC-goelag, is ewe skuldig as die argitekte van transformasie en verdrukking wat oor ons heers.

Die onbekende boer van Rustenburg wat die ANC tans in die internasionale strafhof in Den Haag vervolg, het die regte idee. Tewens, ek het reeds my en PRAAG se steun hiervoor aan sy prokureur toegesê. Maar elkeen van ons moet betrokke raak by die stryd. Ons moet gedurig die buitelandse ambassades, Amnestie Internasionaal, die Rooikruis en ander internasionale organisasies inlig oor die massiewe menseregtevergrype wat in Zimzanië aan die gang is.

Die gevolge van hierdie oortredings kan gesien word in die blanke plakkerskampe wat oral in Gauteng en elders verrys het. Ook in die afgelope tyd het ek twee maal besoek afgelê by die Kroningsparkgemeenskap in Krugersdorp waar ongeveer 250 Afrikaners ‘n voormalige karavaanpark beset. Die ANC-munisipaliteit ontsê hulle die mees basiese dienste en beskerming, waaronder elektrisiteit. Nie net is hul krag nege maande gelede sonder rede afgesny nie, maar selfs die kabels is verwyder om dit vir hulle onmoontlik te maak om ooit weer aan die kragnetwerk te koppel.

Die verskynsel van blanke en Afrikanerarmoede is regstreeks aan “transformasie” en die owerheid se rassistiese arbeidswette en -regulasies te wyte. Die Afrikaanse skole het tot onlangs ‘n matriekslaagsyfer van 98% gehad, dus is die meeste van ons mense geletterd, opgelei en in staat om te werk. Die rede waarom hulle in werkloosheid en armoede verval, is suiwer weens regstellende aksie, wat ook wederregtelik en in stryd met internasionale norme deur die korporatiewe sektor toegepas word.

In die VSA was daar reeds ‘n hele aantal uitsprake van hul hoogste hof, die Hooggeregshof, waarin regstellende aksie as ‘n vorm van anti-blanke diskriminasie verbied is. Internasionale konvensies verbied diskriminasie teen nasionale minderhede of rassegroepe soos die Afrikaners of blanke Suid-Afrikaners.

Die staat is reeds besig om te misluk en die hospitale, skole, gevangenisse, polisiediens, munisipaliteite en ander instellings stort in duie terwyl die mees weerlose mense daaronder ly.

In Oos-Europa het kommunisme misluk. Maar in Suid-Afrika het liberalisme van die Amerikaanse, Britse en Wes-Europese tipe met sy rassistiese bevoordeling van gekleurdes insgelyks skipbreuk gely.

Soos Solsjenitsin en die Franse “nuwe filosowe” van die sewentigerjare, stry ons vandag teen totalitêre denke en ‘n stelsel wat sulke denke beliggaam. Dit is ‘n intellektuele, ideologiese en uiteindelik fisieke stryd.

Daar bestaan vandag geen beter organisasie in die land as PRAAG om daardie stryd suksesvol te voer en uiteindelik verandering in ons land te bewerkstellig nie. Ons het ‘n plan om die Afrikaner en ander groepe in die land vanuit hierdie dwingelandy te bevry. Hoe gouer u deel daarvan word, hoe gouer kan ons ‘n einde aan die huidige ellende maak.

86 купить

Ratte en koning Rugby

Met die Curriebekerseisoen wat einde toe snel, is Koning Rugby skielik beleër. Presies hoe groot die opstand is vanuit die geledere van dié sport se eens tradisionele ondersteunersgeledere, is nog nie duidelik nie, maar volgens veral blogkommentare wil dit voorkom asof dit waarskynlik beduidend is.

Dié kommentare het dit veral oor Afrikaners wat steeds rugbymal is, terwyl daar onregte teen die volk, of lede van die volk gepleeg word. Die twee name wat veral opduik, is oud-kommandant Willem Ratte wat aangekeer is, en nou op ‘n eetstaking is, en Clive Derby-Lewis wat baie siek in die tronk is.

Dit kom voorts teen die agtergrond van ABSA se transformasie-eise vir rugby, en veral die uitvoerende hoof, Maria Ramos se stelling dat wie se brood ‘n mens eet, dié se lied moet ‘n mens moet sing – ‘n duidelike aanduiding dat ABSA van SA Rugby verwag om by ABSA se eie beskouing van ragebaseerde transformasie in te val.

Die beswaarmakers se argument is basies dat Afrikaners hul siele aan rugby verkoop, terwyl hulle nie daar welkom is nie, en diegene wat hiervoor verantwoordelik is, kop in een mus is met diegene wat vergeldend teenoor Derby-Lewis, Ratte en ander optree.

Ietwat gesensor, lui een kommentaar: “Los die verbrande rugby solank as wat Ratte besig is om in die tronk dood te gaan.”

Dit staan, in die laaste instansie, teen die agtergrond dat baie Afrikaners soos vreemdelinge in hul eie land voel.

Dat dit hier om persepsies van ‘n onbekende skaal handel, is kwalik ter sake. Die feit is dat dit bestaan, en soos sake nou staan waar koerantopskrifte met slegte nuus nie minder word nie, en die regering se reaksie daarop meer ontstellend word, sal dit in alle waarskynlikheid verder toeneem.

Onder diegene wat openlik ‘n breekspul bepleit – soms met die uitdruklike versugting dat meer Afrikaners in die proses ‘n volkstaat sal opeis, is daar lank reeds ‘n frustrasie dat koning rugby soos ‘n dwelmmiddel hierteen inwerk. Wanneer rugby aan die bod kom, word alle sorge vergeet, en raak mense uit hul kassie. Dit is ook, tot frustrasie van sommige van die ongelukkiges, gebruik vir groot versoeningsgebare soos rugbywedstryde in Soweto.

Rugby is ‘n hoogs kommersiële sport. Soos sake nou reeds staan kan plaaslike rugby nie werklik met oorsese klubs meeding om van die land se topspelers plaaslik te laat meeding nie. Baie mense, waaronder ook baie Afrikaners, kan nie betaal-TV bekostig nie, en so word heelwat van die jonger geslag in ieder geval basies rugbyloos groot. Provinsiale spanne het dikwels bitter min plaaslike talent op die veld, wat dikwels tot erg wisselvallige vertonings lei. Dit laat provinsiale lojaliteit erodeer, en stadions is baie dikwels baie leeg.

Al is die Afrikaner se rugby-afvalligheid nog bitter klein, die feit is dat dit daar is, en dat die internet ‘n doeltreffende meganisme bied om hierdie ongelukkigheid te laat eskaleer.

Rugby kan baie doen om die effek teen te werk. Dit kan – en behoort – die rug styf te maak teen regeringsinmenging in sport. Omdat die internasionale rugbyliggaam, soos die meeste ander sportkodes soos Fifa en die IOK regeringsinmenging en rassisme in sport verbied, behoort SARU deur die IRB gerugsteun te word as die regering met rasgedrewe transformasie-eise by rugbysake inmeng.

Of rugby kan dobbel en rug styfmaak, en vertrou dat die opstand nietig sal bly. Dalk, net dalk, spring die bal egter verkeerd.

Лобановский Харьков

Politieke korrektheid die diktatuur van die liberalis

Die rissiepit-aktivis Rhoda Kadalie skroom nie om haar mond behoorlik uit te spoel nie, en indien daar heilige koeie is wat sy nie slag nie, is hulle bitter skaars.

Pas het sy in haar rubriek in Die Burger die stelling gemaak dat politieke korrektheid die diktatuur van die liberalis is.

Dit staan wel in ‘n bepaalde konteks, naamlik Suid-Afrikaanse universiteite wat nie meer ‘n ellelange lys van top universiteite haal nie, behalwe die Universiteit van Kaapstad, wat bowendien so erg die kreeftegang op die indeks gaan dat dit binnekort sal aftuimel.

Kadalie meen ten regte dat universiteite se primêre taak is om opvoedkundige inrigtings van akademiese uitnemendheid moet wees. ‘n Knievallery voor die regering plaas die hoofdoelwit egter baie laag, indien hoegeneemd, op die agenda.

Dat dié onderwerp ter sprake kom kort nadat Ikeys se rasgebaseerde keuringsbeleid by sy mediese fakulteit erg deurgeloop het, is nie toevallig nie. Die ironie was dat ander rektore, wat maar self agter die deur staan, die UK oor sy benadering gestriem het.

Dit staan egter ook in die konteks van ‘n omvattender kwessie wat rondom die ABSA-transformasiedebakel in rugby losgebars het. Die uitvoerende hoof, Maria Ramos, het petrol op die vuur gewerp deur te verklaar dat ABSA tot transformasie verbind is, en, verwysend na die borgskap, dat die ontvanger die lied moet sing van die een wie se brood hy eet.

Maar transformasie staan nie in die grondwet nie. Trouens, regstellende aksie ook nie in soveel woorde nie, en nog minder affirmative action wat juridies eintlik ‘n ander, ras-nepotistiese betekenis het. Wat die grondwet wel bepaal is dat wetgewende en ander maatreëls getref kan word om diegene wat weens onbillike diskriminasie in die verlede benadeel is, se posisies te beskerm en te bevorder. Naas ras, is daar ‘n hele spektrum van kriteria, soos gestremdhede. Soos die grondwet nou lees, kan enigeen wat deur die regering se beleid van affirmative action of transformasie benadeel is, nou op regstellende aksie aanspraak maak. Veral mense wat hoofsaaklik uit die post-1994-bedeling stam, kan aanvoer dat die diskriminasie teen hulle aan die onbillikheidsvereiste voldoen.

Die hoofargument teen die transformasieprogram is dat dit rasgebaseer is, terwyl die grondwet in beginsel nie-rassigheid bevorder. Transformasie staan egter ook regstreeks teenoor Artikel 6.2 van die grondwet vereis dat die staat aktiewe maatreëls moet instel om die status en gebruik van inheemse tale te bevorder. Terwyl die regering moontlik sal aanvoer dat Afrikaans nie ‘n inheemse amptelike taal is nie, kan daar by niemand enige twyfel wees dat Engels beslis nie ‘n inheemse taal is nie.

Retore en universiteitsrade is weens staatsubsidies in wese geen alternatief gelaat as om uiters versigtig met die regering van die dag om te gaan nie. Dit strek egter nie die regering tot eer dat universiteitshoofde voor ‘n keuse van verbintenis tot die grondwet, of regeringsbeleid wat daarmee strydig is, gestel word nie.

Word egter na die briewekolomme gekyk, is dit duidelik dat Kadalie ‘n punt beet het. Mense wat hul rug styf maak en op hul grondwetlike, kulturele regte aandring, soos moedertaalonderrig by die Universiteit van Stellenbosch, word erg met die teerkwas bygedam. In ‘n stadium het die skelwoord, nieu-konserwatief, mode geword, en was veral gemik teen mense wat eens as die voorste drywers van verandering beskou is, maar halt geroep het waar die baba saam met die badwater uitgegooi word.

Pas het die minister van Kuns en Kultuur aangekondig dat oorweeg word om die verskillende museums in Bloemfontein in een struktuur op te neem, wat onder andere NALN en die Oorlogsmuseum insluit. Die motief: Om transformasie te versnel. Gaan dit teen dié agtergrond moontlik wees om grondwetlik gewaarborgde kultuurregte te behou?

free rainbow riches no deposit

Islam: Die nuwe kommunisme

Soos wat die hofverhoor teen Geert Wilders in Amsterdam voortsleep oor sy vermeende radikale, kwetsende uitsprake, vind ‘n mens hier ‘n aantal gelykenisse met wat vorige eeu gebeur het.

Verlede eeu het die rykstes van Europa en die Verenigde State met bakke vol geld die Russiese Oktoberrewolusie gefinansier. Selfs ons aartsvyand Lord Milner het ‘n stuiwer in die armbeurs gegooi vir die Rooies. Desondanks word die indruk gewek dat die gepeupel in Rusland self in opstand gekom het en kommunisme begin eis het. Die harde werklikheid dikteer egter ‘n ander verhaal.

Byvoorbeeld, wat het Lenin in Switserland gedoen voordat hy Rusland toe is om die rewolusie te ontketen? En waarom was Trotski in New York kort daarvoor? Trotski was selfs oppad terug in Nuwe Skotland in Kanada gearresteer gewees op verdenking van aktiwiteite wat Britse soldate in Oos-Europa in gevaar kon stel, maar onder druk van die VSA weer vrygelaat. En dan nog sy hegte vriendskap met die Baron Rothschild, die rykste bankier van Europa? Dit rym nie met die beeld van die verdrukte arbeider nie, laat staan nog dat nòg Trotski, nòg Lenin nòg Marx ‘n dag in hul lewe gewerk het nie en nooit eens voet in ‘n fabriek gesit het nie.

Oswald Spengler het in Untergang des Abelandes geskryf dat daar geen proletariese of kommunistiese rewolusie is wat nie in die belang van geld gehandel het nie, en die idealiste het meestal geen idee hiervan gehad nie. As ons kyk na uitlatings van mense in topposisies soos die Rotschilds, die Rockefellers, Ford Foundation en ander was hulle nog altyd vol lof gewees oor kommunisme. En dan begin ‘n mens te wonder hoekom die rykste en invloedrykste mense ter wêreld pro-kommunisties is.

Die antwoord is nie moeilik te vinde nie: ‘n Land waarvan die hele staatsapparaat in die hande van ‘n klein kliek gekonstentreer is sonder vrees van kompetisie, met mense wat weens gebrek aan geloof die leier slaafs aanbid, is mos ‘n wêreldheerser se droom. Ondanks die honderdmiljoen mense wat omgekom het onder daardie gruwelsisteem, moes iemand daarvoor gesorg het dat hulle geen geregtelike gevolge sou dra nie, en net die ultrarykes het die mag om dit te reël. Dit is nou dieselfde mense wat die mag gehad het om die Afrikaner fundamenteel te beswadder oor die enkele honderde swartes wat deur die polisie gedood is, terwyl die huidige golf van misdaad geen wenkbrou laat lig nie.

In ons huidige tydsgewrig, met die ambisies van die top geestelikes in die Moslemwêreld, kan ons nagenoeg dieselfde proses herken. Dit is allerweë bekend dat in lande waar die Sjariawette regeer, word vroue verdruk en dikwels swaar mishandel en word menseregte as bysaak beskou. Selfs so ‘n sekulêre Islamitiese reus soos Turkye heg meer waarde aan die Islamitiese wetgewings as aan die VN se Handves van Menseregte. Egter, enige kritiese geluid wat hierdie wil uitwys word vanuit alle bronne tot stilswye gemaan.

Tydens Wilders se verhoor het ‘n drietal Islamdeskundiges opgedaag om sy standpunte te evalueer, en hulle het hom op alle terreine gelyk gegee. Selfs sy gewraakte uitspraak dat die Koran vergelykbaar is met Hitler se Mein Kampf was bespreek. ‘n Islamdeskundige, die afvallige Siriese psigiater Wafa Sultan, meen tydens die verhoor dat die Koran selfs erger is as Mein Kampf, aangesien Hitler se boek ‘n politieke mening was terwyl die Koran magspolitiek met geloof vermeng, en sodoende ‘n groter, gevaarliker invloed op mense uitoefen. Mevrou Sultan se afvalligheid het sy origens te danke aan die feit dat sy in haar tuisland meegemaak het hoe ‘n radikale Moslem haar dosent met ‘n masjiengeweer met meer as honderd koëls neergemaai het, en Allahoe Akbar (God is groot) geuiter het.

Dit wil voorkom asof die mense met die groot geld daarop uit is om Wilders se mond te snoer. Selfs die belangrikste Nederlandse entrepeneur, Bernard Wientjes wat voorsitter is van die Vereniging van Nederlandse Ondernemers (VNO-NCW) is teen hom, al is dit duidelik dat die grootste bedreiging vir die Nederlandse regstaat juis uit die hoek van die radikale Islam kom. Dit is met ander woorde nie net onnosel linkse stemvee nie wat teen Wilders is nie, maar belangrike mense aan die top is ook nie gediend met sy uitsprake nie. En soos gewoonlik word die hele tyd gesinspeel op Moslems wat minder tuis voel in Nederland as gevolg van Wilders. Egter, toe enkele jare gelede die grootste anti-Joodse demonstrasie in Amsterdam gehou was sedert die vooraand van die Tweede Wêreldoorlog, het dit skaars die koerante bereik.

Een van die interessante verskynsels wat die Islamitiese Rewolusie in Iran aan ons geleer het, is dat mense massaal bereid is om geloof te kies bo materiële welvaart, wat hulle onder die Sjah Mohammad Reza Pahlavi geniet het – weliswaar nie heeltemaal vry van verdrukking nie. Volgens ooggetuie was mense heeltemaal besete om Islamitiese waardes te verkondig ten gunste van verworde materialisme. En dit was nie net beperk tot Iran nie, maar het skokgolwe in nagenoeg elke Islamitiese land veroorsaak. Dit is duidelik dat geloof die beste mobiliserende faktor is vir rewolusie, selfs magtiger as sekulêre gelowe soos kommunisme, en die internasionale karakter van hierdie rewolusie het getalsgewys selfs die Oktoberrewolusie oortref. Daarom moet enige teenstander van hierdie rewolusionêre golf verketter of monddood gemaak word.

Islam is ‘n geloof van onderwerping aan hoër gesag en streef na internasionale oorheersing, net soos kommunisme. Ander gelowe word slegs getolereer as hulle onderworpe is aan Islam. Die situasie in Europa is effens anders.

Volgens sommige geskiedkundiges verkeer Europa nog steeds in die naskokke van die Franse en Oktoberrewolusies, met die belangrikste kenmerk dat geloof en nasionalisme bespot is en Europeërs fundamenteel rigtingloos gelaat is hierdeur. Dit word goed verduidelik deur die Spaanse filosoof José Ortega y Gasset in sy The Revolt of the Masses, waarin hy argumenteer dat juis vanwee die vernietiging van geloof, adelstande en derglike vorme van hoër kulturele gesag het die massamens ‘n opmars begin maak. Die kenmerk van die massamens is die gepeupel wat geen werklike insigte het in langtermyn voordele vir die samelewing nie, maar hulle wil almal direk en ywerig hul mening verkondig. Onder Fascisme, sê Gasset byvoorbeeld, sien ons ‘n mens wat nie omgee of hy reg of verkeerd is nie, maar wil bloot sy stem laat hoor. Hy meen dat hy die reg het om nie redelik te wees nie, oftewel hy het die “redelikheid van onredelikheid”. Met die verhoor van Wilders kan ons selfs ‘n stappie verder gaan en stel dat enige vorm van redelikheid verketter moet word.

Waar Europa sonder geloof en redelikheid agtergelaat is, maak Islam sy opkoms, en pogings om dit te stuit word vanuit ‘n hele verskeidenheid oorde deur veskillende “deskundiges” ontkrag, wat die gewone volk nog verder op ‘n dwaalspoor lei. ‘n Mens wat sig verloor van sy hoër kultuur is in feite ‘n geestelike weeskind en vatbaar vir vreemde invloede. Ofskoon daar op internet uitstekende klassieke werke gratis af te laai is, verkies die gepeupel vir rekenaarspeletjies of kyk liewer na Hollywood se prulvermaak, wat verder veroorsaak dat hulle in ‘n verlore jeug verval.

Dit word nog verder vererger deurdat Christendom, spesifiek die Katolieke variant, in die media steeds meer te skande gestel word oor verhale van kindermisbruik sodat Europeërs ‘n weersin in hul eie geloof begin kry. Oor gevalle van Moslemkinders wat gebreinspoel is om selfmoordaanslae te pleeg of as menslike skild op te tree, word geen woord gerep nie en moet eintlik met ‘n soort ontsag benader word.

Dit is duidelik dat die opkoms van Islam ‘n perfekte Trojaanse perd is vir die ambisies van die wêreld se grootste magswellustelinge. Waar kommunisme destyds op die sentimente van die arme arbeiders geteer het, groei Islam op die verlamde moreel van die Europeërs. En hul doelstellings is een en dieselfde: Om die gepeupel dom en gelukkig te hou met onbenullighede terwyl groter moonthede steeds meer van hul gedagtes en instellings konsentreer in die hande van ‘n magtige kliek. En as jy jou magswellus kan regverdig met ‘n geloof, lê jy nie net beslag op mense se arbeid en welvaart nie, maar op hul siel ook.

Waar Marx destyds gestel het dat geloof die opium van die massa is, is die realiteit deesdae dat Nintendo, pornografie en Endemol die opium van die massa is terwyl ‘n heelwat onbilliker, indringender geloof besig is om wortel te skiet. En hierdie geloof het nog nooit slawerny afgesweer nie.

Hoe gouer Europa dit besef hoe beter.

Van Heerden en McKaiser oor die afwesigheid van ‘n nasionale identiteit

Liberale demokrasie pas nie in ‘n plurale staat in nie.

Die debat tussen Riaan van Heerden en Eusebius McKaiser in die By van 9 Oktober 2010 is so lesenswaardig dat almal daarvan kennis moet neem. Ironies genoeg is my eie standpunt nader aan dié van McKaiser, die selfgeïdentifiseerde swartman, as aan Riaan die “liberale denker”. Opsom sien hulle standpunte soos volg daaruit:

* Riaan is gatvol vir teorieë oor ‘n nasionale identiteit want “ons hou nie eintlik van mekaar nie”. Daar is by ons ‘n afkeur aan ander rassegroepe. Kinders wat saam-saam skool toe gaan, wil mekaar uiteindelik “bliksem”.
* McKaiser gee Van Heerden ‘n nul vir oorspronklikheid. Hy stel voor “ons laat vaar projekte rondom die idee van ‘n nasionale identiteit en aanvaar diversiteit.” Diversiteit in taal, kultuur en klas moet aanvaar word. Daar is ‘n spanning tussen pluralisme en Suid-Afrikanerskap.

Beide Van Heerden en McKaiser het dit mis. Beteken dit dat diversiteit per definisie een nasionale bewussyn uitsny. Wat van Switserland waar Italiaanssprekendes (oorwegend Rooms Katolieke) saam woon met Duitssprekende Switsers (oorwegend Protestante) en ander groepe en tog ‘n tipiese Switserse identiteit en gemeenskaplike vaderlandsliefde ontwikkel het?

Van Heerden werk implisiet met ‘n dogmatiese sosiale determinisme wat in die praktyk ‘n mislukking blyk te wees. Dit is dat as die sosiaal-ekonomiese en politieke speelveld gelyk gemaak word, alle verskille tussen die rasse verdwyn. Van Heerden se eensydige mensbeskouing verreken nie die feit dat die genetiese erfenis van honderde jare ook kultureel manifesteer nie. Met ander woorde: rasseverskille manifesteer ook in die uitlewing van ‘n lewens- en wêreldbeskouing. Die begrip ras verwys eerder na die rol van ‘n gemeenskaplike genepoel (bv. van Duitsers) as na kleur. Ingebed in die wese van die Afrikaan is ‘n totaal andersoortige siening van die sosiale en politieke werklikheid. Wat ons dus in SA beleef is ‘n beskawingskrisis (Westerse liberalisme versus Afrika kommunalisme). Voor 1994 het die staat aan die samelewing kunsmatig ‘n Westers identiteit gegee. Met identiteit word bedoel ‘n Westerse sosiale ordening. Na 1994 is die Westerse liberale samelewingsorde vervang deur ‘n kommunalistiese Afrika orde wat tot die magstaat aanleiding gee. FW de Klerk en sy kronies het die onderliggende politieke beskawingsprobleem nie verstaan nie en gedink dat Afrikane deur die “liberale” grondwet van hulle beskawingserfenis ontneem kan word.

McKaiser is nader aan die waarheid en beklemtoon die diversiteitsprobleem, maar verstaan nie dat in ‘n diep-verdeelde gemeenskap die konsosiatiewe demokrasie ‘n beter staatkundige model is om die diversiteit te verdiskonteer en dus om aan die hand van gedeelde mag, binne ‘n federatiewe staatsmodel, ‘n tipiese nasionale identiteit te ontwikkel.

As Van Heerden en McKaiser se hipotese waar is dat die verskillende (mekaaruitsluitende) diverse gemeenskappe sedert 1994 nie nader aan mekaar beweeg het nie, die oorsaak gesoek moet word in die liberaal-humanistiese staatsmodel, soos verwoord in die Grondwet van SA (1996). Iewers moet iemand weer Arend Lijphart se konsosiatiewe staatsmodel vir plurale gemeenskappe opdiep en aan die kiesers aanbied.

Dit is alleen as ons binne een breë geografiese ruimte vir partikuliere identiteite ruimte maak dat ‘n nasionale trots en bewussyn na vore sal tree. Daar is geen rede waarom ons mekaar moet bliksem nie! Vreedsame naasbestaan sluit konflik uit.

Dr. Landman was die voormalige grondwetlike kommissaris in sake Gemeenskapsregte (artikel 185 van die Grondwet van SA)

Nuwe klankie van Gerwel?

Afriforum dwing nuwe denke af

Hy het al dikwels die ANC gekritiseer, en dis goed gedokumenteer, skryf prof. Jakes Gerwel in sy gereelde rubriek in Rapport.

Omdat ek daardie kritiek gemis het, of as meer apologie vir die ANC as beskou het, laat ek dit daar.

‘n Paar ander stellings kan egter nie sommer net so gelaat word nie.

Gerwel is ongelukkig oor die kritiek op die ANC soms die vorm aanneem as sou die ANC die landsvyand wees. Hy meen dat ‘n party wat 60 % van die stemme trek tog nie die vyand kan wees nie.

Die lastigheid van ‘n rubriek in ‘n gedrukte koerant is dat daar ‘n ruimtebeperking is, en dat ‘n mens maklik verkeerd verstaan kan word.

Die Jode sou immers effens anders oor so ‘n stelling voel, nadat Hitler en sy Nazi-party demokraties in Duitsland aan bewind gekom het. Die Armeniërs voel heel anders oor die jong Turke se revolusie teen die Sultan wat op ‘n demokrasie uitgeloop het, maar ook die volksmoord op die Armeniërs tot gevolg gehad het. Die Koerde het ewe-eens bitter min van daardie demokratiese vryhede geniet en het hul effens verbeterde posisie weens druk van die Europese Unie te danke, nie weens die demokratiese orde in hul eie land nie.

Die Baske en Kataloniërs sal ook die een en ander te vertelle hê oor hul posisie binne die demokratiese Spanje.

Wat Gerwel se jongste rubriek insiggewend maak is dat hy nou uit pas raak met ander bruin rubriekskrywers wat in die jongste tyd nostalgie-aanvalle oor die struggle-era beleef (onder meer goed gemanifesteer in die ABSA-transformasiedebat). Rubriekskrywers soos Henry Jeffreys en prof. Jonathan Jansen. Gewoonlik sing Zelda Jongbloed heerlik saam in hierdie koor.

Gerwel doen moeite om afstand tussen hom en dr. Danny Titus te plaas, maar ontdek skoorvoetend raakvlakke.

Sy grootste erkenning is egter dat die ANC ‘n vrot regering mag wees.

In die politieke wetenskap word ‘n term gereeld gebruik: die diktatuur van die meerderheid. Selfs Nelson Mandela het meer as een keer daarop gewys dat een soort oorheersing net so verkeerd as ‘n ander soort is.

Hierdie nuwe oorheersing het lank in sekere kringe weggekom onder die vaandel van sulke terme soos transformasie en regstellende aksie. Wat Solidariteit / Afriforum se veldtog gedoen het, was om die valsheid hiervan af te ruk. Vir baie was die tyd om tot die besef te kom dat daar geen verskil tussen rassisme en rassisme is nie (dis net ‘n ander drywer), te gou, en word daar pateties wal gegooi, word hard probeer om die nuwe rassisme ‘n baadjie van fatsoenlikheid aan te trek.

Afriforum word gereeld bloot geëtiketteer, en eerder persepsies as feite ingespan.

Wat Solidariteit en Afriforum (dalk onbedoeld) reggekry het, was om mense te laat dink. Baie mense dink vir skynbaar die eerste keer oor die kwessie, en sommiges hou nie van die antwoorde nie. Dit beteken hulle moet of hul geykte denke vasvernis, of die pad tot oper denke aanpak. Baie reageer nog in skok – impulsief vanuit hul eng hoekies.

Die bruin gemeenskap word waarskynlik die meeste deur die nuwe gewaarwordings geraak. Die post-1994-bedeling het hul posisie nie so positief geraak soos hulle verwag het nie … sonder die ou Administrasie :Raad van Verteenwoordigers, sonder die bruin ontwikkelingsvoorkeurgebiede, is baie van hulle trouens swakker af, en kry nou eers weer ‘n effense terugtrap met die unieke status wat die Wes-Kaap en talle munisipaliteite beleef wat nie in ANC-hande is nie.

Gerwel is gans te ANC-gekompromiteer om ‘n volledig et die party te breek wat vir die, soos hy dit stel, vrotsige regering, verantwoordelik is.

Maar iewers is iets aan die gebeur.

ігрушкі

ANC hunker na sosialisme

Die diskoers oor sosialisme in Suid-Afrika is nie onverwags nie, ook nie dat die denke sterk kommunisties-gerig is nie.

Saam met oehoeroe het die sg Afrika-sosialisme gekom, met oud-pres. Julius Nyerere van Tanzanië waarskynlik die bekendste eksponent. Die ujamaa wat sterk met dié Afrika-sosialisme geassosieer is, was eintlik net die landboubeleid, en is van die begrip, gesinsverband, afgelei.

Die harde werklikheid was dat Tanzanië ‘n eenparty sosialistiese staat geword het en uiters krities teenoor kapitalisme was, wat die “mens vreet mens-stelsel” genoem is.

Nyerere was egter maar een van ‘n lang lys Afrikaleiers wat dié variasie van sosialisme op die proef gestel het. terwyl die eksponente van gewone Marxisme, soos Augustino Neto later gekom het. Hoe goed of sleg enige van dié stelsels sou kon werk is ‘n akademiese oefening, omdat korrupsie kort voor lank so goed in die omgewing van ingekorte vryhede gedy het dat die state se bodems uitgeruk is.

Suid-Afrika se weg na sosialistiese praatjies, hetsy afkomstig van Julius Malema of vanuit die SAKP, loop effens anders. Talle bekende ANC-leiers soos Nelson Mandela en Thabo Mbeki was in stadiums kommuniste, en vandag nog het die SAKP ‘n stewige posisie binne die ANC. Die sekretaris-generaal van die ANC, Gwede Mantashe, is ‘n kommunis, en so ook dr. Blade Nzimande en die minister van landbou, Tina Joemat-Pettersson.

Voor 1994 het die ANC ook baie militêre steun vanuit die kommunistiese blok gekry, iets wat skynbaar meer gewig tel as die ekonomiese en diplomatieke hulp wat vanuit die Weste ontvang is. Hoewel min van hierdie lande, soos Rusland en Oos-Duitsland, vandag nog kommunisties is, boesem die term “kommunisme” by baie nie dieselfde weersin in as by die meeste westerse lande nie.

Terwyl Malema die voorprater vir die nasionalisering van myne, en nou ook banke is, trap die SAKP water hieroor. Opportunisme hang sterk in die lug. Verskeie van die swart bemagtigde myne is erg in die sop, en om dit te nasionaliseer, bied ‘n grasievolle uitkoms. Nzimande, wat bevestig die SAKP staan nasionalisering voor, wys juis daarop dat die nasionalisering van myne dikwels op die nasionalisering van skuld sal neerkom.

Te veel nasionalisering verklein natuurlik ook die poel waarheen kaders vir swart ekonomiese bemagtiging ontplooi kan word. In ekonomiese terme word die staat nie om dowe neute as die onproduktiewe sektor beskryf nie, en so lank sekere sektore in privaat besit is, is daar hier en daar ruim om te skep en kaders te verryk.

Boonop het die laaste Suid-Afrikaanse party wat amptelik sosiaal-demokraties was, die Onafhanklike Demokrate, in die liberaal-demokratiese DA opgegaan, en is daar nie nou in Suid-Afrika ‘n politieke heenkome vir hierdie meer Westerse variasie van sosialisme nie.

Terwyl die werklikheid van die wêreldekonomie een ding aandui, is daar nog ‘n diepgewortelde idealisme vaardig, en word gereeld gehunker na die voorbeelde wat Kuba, en deesdae Venezuela stel. Beide dié lande spartel baie na aan die onderpunt van die internasionale persvryheidsindeks, ‘n duidelike aanduiding van die vryheidsprys wat dié lande se inwoners vir hul sogenaamde sosialistiese paradys moet betaal. Venezuela se relatiewe ekonomiese sukses is grootliks aan sy fabelagtige olierykdomme te wyte as enige sweempie van sosialistiese sukses. Die ekonomiese inploffing van kommunistiese lande soos die voormalige Oos-Duitsland en ander lande agter die ystergordyn, behoort waarskuwingsligte te laat flits.