Rubrieke Archives - Page 109 of 214

Marikana en menseregte

Die Marikana-massamoord, soos dit reeds bekendstaan, is wêreldnuus. In weerwil van dae lange waarskuwing en inligting wat die ANC-bewind en sy toenemend korrupte en gewelddadige polisiediens tot sy beskikking gehad het, is daar geen werklike plan opgestel om die skare stakende mynwerkers sonder lewensverlies te beheer nie.

Die afskuwelike voorval is die gevolg van die ANC se terroristiese etos en moet met die Kerkstraatbom, halssnoermoorde en ander gruweldade vergelyk word wat die beweging in die verlede reeds gepleeg het.

Marikana is insgelyks bloot ‘n skielike en sigbare manifestasie van die algemene menseregtekrisis wat reeds in die sogenaamde “Nuwe Suid-Afrika” heers. Ongeveer ‘n halfmiljoen mense is reeds sedert 1994 vermoor. Oor die afgelope twee weke was daar 17 slagoffers van plaasaanvalle.

Die Orwelliaanse ironie is dat Suid-Afrika oor ‘n “modelgrondwet” en ‘n Menseregtekommissie beskik. Die paradoks wat ons moet begryp is dat die retoriek rondom menseregte in die Nuwe Suid-Afrika juis die minagting vir menselewens verdoesel wat ‘n groep linkse en dikwels kommunistiese revolusionêre koester.

Die Nuwe Suid-Afrika is die wêreld se eerste sadistiese samelewing. Die Markies de Sade was ‘n Franse edelman wat tydens die Franse revolusie en sy aanhouding in die Bastille-gevangenis hom ‘n wêreld sonder grense verbeel het waarin die heersers se luste sou botvier en waar hulle ook plesier uit moord en die foltering van hul slagoffers sou put.

Min sou die “Heilige Markies” soos daar ook ironies na hom verwys is, kon vermoed dat ‘n sadistiese samelewing eendag in ons tyd aan die suidpunt van Afrika tot stand sou kom.

In die Nuwe Suid-Afrika word kinders en selfs babas verkrag. In staatshospitale word pasiënte gelos om dood te gaan. Feitlik elke week vind kleiner massamoorde plaas as hele gesinne op die gruwelikste wyses denkbaar gefolter en tereggestel word. Soos elders in Afrika, speel afkoms en etnisiteit, asook ras, dikwels ‘n rol by die keuse van slagoffers.

Afrikaners, asook vreemdelinge uit die res van Afrika, word deur die ANC se ondersteuners gehaat en word daarom die voorwerpe vir haatmisdade in die land wat al die vorm van ‘n roetineverskynsel aangeneem het.

Die verantwoordelikheid van die ANC-bewind teenoor die Marikana-slagoffers, asook teenoor elke ander slagoffer in ons land is volkome. Terwyl elke beskaafde land ter wêreld belê in opleiding, toerusting en inligting om skarebeheer met die minimum geweld en lewensverlies toe te pas, het ons bloedbeluste heersers hul polisie met skerppuntammunisie en outmatiese wapens afgevaardig om ‘n klomp baie emosionele mynwerkers op Marikana te gaan konfronteer.

Die uitslag was voorspelbaar. Zuma se vrome woorde oor “tragiese lewensverlies” lei niemand om die bos oor die ware boosheid wat in die boesem van hierdie barbaarse bewind tier nie.

Soos die antieke god Baäl, vereis die ANC sy menslike offerandes om sy mag oor ons, sy slawe, te bevestig.

Vyf jaar gelede al het ons by PRAAG uitgeroep: “Genoeg is genoeg!” Wanneer gaan ons dié slagspreuk ter harte neem om van dié skrikbewind ontslae te raak en ‘n regering te vestig vir wie menseregte nie bloot ‘n wrange grap is nie?

лобановский политик

Die mite van die mite van die Goeie Ou Suid-Afrika

Hierdie week het Ivo Vegter soos ’n hedendaagse, sekulêre Savonarola ingegee voor die aanklagte van die heersende politieke godsdiens – pseudo-liberalisme – en sy skuld in die openbaar bely. Hy het nou nie juis in die openbaar sy klere geskeur, op sy bors getimmer en getjank oor sy politieke kettery nie. Sy belydenis is eerder skalks vervat in ’n politieke internetrubriek op Daily Maverick waarin hy die voortreflikhede van die ANC besing het deur die NP van ouds te beswadder.

Die ANC het baie flaters gemaak, erken hy, en om daarop te wys is nie rassisties nie. Maar om te sê dat die NP die land beter bestuur het, nou kyk, dié is ’n onvergeeflike sonde. Dít is ongebreidelde rassisme. Dit is ’n mite, reken Vegter, dat die Nasionale Party die land beter as die ANC regeer het.

Hy bou sy betoog uit met die aantyging dat die NP en die ANC identiese ekonomiese beleide het en dit is, as jy dit kan glo, Nasionaal-Sosialisme. Dis reg. Soos in Nazisme. Daaronder verstaan hy ’n stelsel waarin die regering entrepreneurskap versmoor deur regstreekse inmenging vanuit ’n sentrale hoogte. Hy bied vir die leser se voorligting aanhalings van Emile Lederer (1937) en Ludwig von Mises (1949) oor die aard van Nasionaal-Sosialisme aan, sonder om te verduidelik hoekom hy dink dat die NP van dié besondere politieke geveerdes was.

Die NP, skryf Vegter, was nie minder korrup as die ANC nie – hy voel nie gelei om dié stelling te staaf nie – en die ANC is ook nie minder bevoeg as die NP nie, die bewyse voor oë ten spyt.

Die ANC, sê hy, het ’n groot agterstand teenoor die NP want hulle sien om na die welstand van 50-miljoen mense en nie net 5-miljoen nie. Die ekonomie onder die NP het traag gegroei, voer hy aan, en uiteindelik het dit getaan. Die beleid van Afsonderlike Ontwikkeling, soos Vegter dit sien, het aan die Apartheidsregering ’n onregverdige ekonomiese voordeel gegee. Desnieteenstaande het die ekonomie gestagneer en was die “rykdomskeppende private vervaardigingsektor” eintlik piepklein.

Om hom in sy hoek koud te waai en sy standpunte te ondersteun, reik hy uit na ’n paar liberale, Afrikaner-veragtende akademici uit Brittanje en Kanada.

Vegter het ’n naam vir homself gemaak as ’n stroomopmeningskrywer, wat byvoorbeeld die groenies laat sidder en skuim oor sy skeptisisme jeens aardverwarmingsteorieë en sy goedkeuring van potensiële hidrokraking in die Karoo. Hy is ’n gedugte debatsteenstander, bereid om dit op die ken te vat en om dit met statistieke en stawing te uit te deel. Hy is ’n oorspronklike denker en beskik oor ’n verfrissende nugterheid. Daarom is hierdie verstandsinploffing so ontstellend om te aanskou; soos dié van ’n afvallige wat sy moed verloor en in ’n intellektuele kleed van baie dun linne in die sneeu op nerfafknieë kruip voor die Pous van politieke korrektheid.

Vegter se sentrale swakheid in hierdie redenasie is dat hy as’t ware ’n kiekie van ’n regeringstelsel op ’n bepaalde oomblik wil neem, gevolgtrekkings daaruit maak en om dit dan met ’n ander stelsel te vergelyk. Hy maak geen ruimte vir herkoms of ontwikkeling nie.

Die prentjie van die NP-regering wat hy skets, dateer blykbaar iewers uit die sewentigs. Werksreservering dra swaar by hom in sy beoordeling van die NP. Maar teen die laat sewentigs was dit reeds ’n uitgediende en uitgeworpe stelsel. Werksreservering was aanvanklik ’n beleidspilaar van die NP, en dit vir ’n swak rede: Blanke werkers het gevrees dat swart kompetisie vir werk net te straf sou wees. Teen die sewentigerjare het hierdie vrese verdamp. Blankes was versekerd genoeg in hulle eie vermoëns en swartmense het niemand met hulle skranderheid beïndruk nie.

Die NP se werksreservering trek glad nie op die ANC se huidige regstellende aksie nie. Ja, sekere werke is deur die NP aan blankes, veral Afrikaners, toegewys, maar nie onvoorwaardelik nie. Onbevoegdheid is nie geduld nie. Loodswaaiers het nie lank in ’n pos gebly nie. Dit is so anders onder die ANC-regering. Regstellende aksie vind sonder kwalifikasie of voorwaarde plaas. Iemand in ’n RA-pos kan nie swak genoeg presteer om ontslaan te word nie.

Die ou regering het toenemend kleinbesigheidsvriendelik geword. Vra vir enige iemand wat in die ou dae ’n besigheid begin het om dit te vergelyk met die ongelooflike rompslomp om een onder die nuwe stelsel te begin. Die burokratiese rooi linte versmoor entrepreneurskap deesdae, maar in die tagtigerjare, veral, het die kleinsakesektor in Suid-Afrika behoorlik geblom.

Die ou Suid-Afrikaanse ekonomie was, om die waarheid te sê, heel robuus. Onthou gerus hoe verstom Amerikaanse ontleders was oor die manier waarop die regering hulle skuld kon diens toe die buitelandse banke op ’n onetiese manier Suid-Afrikaanse krediet opgeskort het.

Vegter het sy argument oneindig belemmer deur dit te omhul met ’n vergelyking tussen die twee stelsels. As hy bloot kritiek op die NP-regering gehad het, het daar straks geldigheid in sy betoog gesteek. Nou egter hang hy die aansienlike karkas van die albatros van ANC-mislukking om sy nek. Die gevolge van hulle administratiewe onbeheptheid is die prominentste eienskap van die Nuwe Suid-Afrika. Deur die twintigste eeu het die Nasionale Party en hulle voorgangers ’n moderne staat gebou, met ’n uitgebreide spoor- en paaiestelsel, ’n sterk, florerende landbousektor, ’n wêreldleidende mynboubedryf, ’n groeiende industriële basis en effektiewe land-, provinsiale – en dorpsbestuurstelsel. Burgers van alle kleure het toegang tot voortreflike opvoeding en hospitaalsorg gehad. In minder as twintig jaar het die ANC dit alles gestroop, verniel en verteer.

Die Nasionale Party-regering het daarin geslaag om ’n groeiende ekonomie in stand te hou in weerwil van baie ongunstige omstandighede. Die Afsonderlike Ontwikkelingstelsel, anders as wat Vegter dit voorstel, was ’n ontsaglike drein waarin die Nasionale Party massiewe voorrade kapitaal gestort het. Voorts het hulle vir 23 jaar ’n baie duur oorlog bedryf. En net om dit alles net meer ingewikkeld te maak, moes hulle dit doen verstrengel in dekades se internasionale sanksies.

Die werklike vraag wat Vegter moes vra, is hoe die land oor twintig jaar van hede daarna sal uitsien. Vir die ANC om ’n algehele katastrofe te voorkom, is daar dinge wat baie vinnig in plek moet kom:

Infrastruktuur moet nie net bewaar word nie, maar drasties en omvattend uitgebrei word.

Landboukapasiteit moet verdubbel.

Mynboupotensiaal moet verwesenlik word om buitelandse beleggersvertroue te stimuleer.

En, belangrikste van alles, is die onderwysstelsel. Elke sogenaamde ekonomiese wonderwerk van die twintigste eeu is geloods vanaf die onderbou van ’n land se vermoë om sy jeug op te voed.

Die Nasionale Party – verfoeilike verraaiers wat hulle uiteindelik ook al was – was op al hierdie gebiede suksesvol. Die ANC het reeds op al hierdie – en baie ander – gebiede misluk. En ons hoef nie twintig jaar te wag om te weet watter ontsaglike katastrofe die landsadministrasie onder die ANC in vergelyking met die NP reeds is nie.

Al sidder Ivo Vegter hoe ook al in die koors van sy pseudo-liberale ongesteldheid. Dat dit ’n mite is dat die Nasionale Party die land voortreflikbestuur het… is ’n mite.

Лобановский

Die Boeremag, simptoom van die Suid-Afrikaanse konflik

Die afgelope paar dae is daar ‘n meningspeiling op hierdie webblad aangaande die Boeremag aangebied. Dit wil voorkom asof die meerderheid deelnemers die Boeremag ondersteun, in weerwil daarvan dat een van die Boeremagleiers, dr. Lets Pretorius, meen dat die Boeremag eintlik deur ‘n ander groep – waarskynlik die Nasionale Inligtingsdiens – geskep is.

Die Russies-Joodse aktivis, Avigdor Eskin, het ook vandeesweek ‘n artikel op die Russiese staatsradio se webblad gepubliseer, Boeremag defendants: leftovers of apartheid or freedom fighters? Daarin vergelyk hy die Boeremagverhoor met die Rivoniaverhoor van Nelson Mandela en ander in die vroeë sestigerjare. Hy kom tot die gevolgtrekking dat, hoewel die buitewêreld simpatiek teenoor Mandela en die ANC was, gee die internasionale gemeenskap nie meer om “oor die lot van gewone Suid-Afrikaners nie – nóg wit nóg swart”.

Eskin beywer hom onvermoeid vir die Afrikanersaak in sowel Israel as Rusland. Nogtans wil ek hier met hom verskil. Dit mag wees dat min mense oorsee omgee vir die lot van gewone mense en hul regte wat daagliks vertrap word, maar Suid-Afrika is reeds dekades lank gewikkel in ‘n oorlog sonder einde. Die ANC was maar bloot pionne in hierdie oorlog, wat terug te voer is na die Tweede Vryheidsoorlog of Anglo-Boereoorlog toe die uitlanders en inheemse blankes gestry het om beheer oor die land se hulpbronne, waaronder grond maar veral minerale. Onlangs het daar ‘n insiggewende artikel op Politicsweb verskyn, The secret war against the Afrikaners, waarin Piet Swanepoel aantoon hoe Britse jingo’s eintlik die ANC befonds en beïnvloed het. Self wil ek nog ‘n boek skryf oor die rol van Trevor Huddleston en die Anglikaanse Kerk in die ondermyning en uiteindelike omverwerping van die vorige regering, wat veral natuurlik met die hulp van Swede geskied het.

Eintlik woed dieselfde oorlog steeds in Suid-Afrika wat ‘n honderd jaar gelede plaasgevind het. Die bewindsoorname deur die ANC in 1994 het dit geensins beëindig nie, want tans is dit, om Von Clausewitz te parafraseer, “oorlog met ander middele”. Die ANC gebruik sy politieke mag, wetgewing en die moordbendes wat plase en voorstedelike huise aanval, om sy doelwitte te bereik. Net soos in 1899-1902, was die uiteindelike doelwit altyd ‘n “finale oplossing vir die Afrikanerprobleem”: hetsy ons uitwissing, hetsy ons verdrywing uit die land.

Suid-Afrika verkeer steeds in ‘n oorlogstoestand. Ons sien dit in die graad van geweld en wetteloosheid wat heers, asook in die aard van die beserings wat slagoffers opdoen en wat beslis verskil van enige beserings wat mense in vredestyd oorkom.

Die punt is egter: die oorlog wat tans in die land heers, is ‘n sogenaamde lae-intensiteitskonflik (LIK). In die handboek van die Amerikaanse weermag word ‘n lae-intensiteitskonflik soos volg gedefinieer:

“Low intensity conflict is a political-military confrontation between contending states or groups below conventional war and above the routine, peaceful competition among states. It frequently involves protracted struggles of competing principles and ideologies. Low intensity conflict ranges from subversion to the use of armed force. It is waged by a combination of means, employing political, economic, informational, and military instruments.”

Dis ‘n definisie wat ‘n mens noukeurig moet lees. Natuurlik roep dit allerlei vrae op, soos: Wie is die “strydende state of groepe” in ons land? Wat is die “mededingende beginsels en ideologieë” in Suid-Afrika? Dit is egter voor die hand liggend dat ons vyande alle moontlike “politieke, ekonomiese, inligtings- en militêre instrumente” teen ons gebruik. Dink maar aan die arsenaal van rassewetgewing, die ondermyning van ons skole en universiteite, die gebruik van die SAUK en ander media vir intense propagandaveldtogte en ‘n inligtingsoorlog teen ons, ens.

Brittanje en dan veral die Britse Arbeidersparty, die Anglikaanse Kerk en Britse akademici, om nie van sekere koerante en die BBC te vergeet nie, verteenwoordig die staat wat steeds teen ons oorlog maak. Die ANC is bloot ‘n surrogaatmag wat sedert die vyftigerjare – kort ná die 1948-verkiesing – teen ons ontplooi is, op dieselfde manier as wat die ou Sowjetunie Kubaanse soldate Angola toe gestuur het. Die ANC-kaders is Brittanje se Kubane. En die ANC word natuurlik deur die Nguni-groep oorheers, die Xhosas en Zoeloes wat sedert die dae van die Grensoorloë op ons boere jag gemaak het.

Die mededingende beginsels en ideologieë in Suid-Afrika verteenwoordig breedweg die stryd tussen nasionalisme en imperialisme. In die Afrikanerpolitiek tydens die twintigste eeu het dit natuurlik in die Nat-Sap-geveg vertaal. In ons tyd is die tradisionele Britse imperialisme egter vervang deur multikulturalisme, “nie-rassigheid” en “globale samesyn ongeag taal, godsdiens of kultuur”. Tans word die produktiewe en intellektuele bydrae van Afrikaners, waaronder ons belastings, deur die ANC opgeëis wat dit dan by wyse van korrupsie, staatskontrakte en ander middele na Britse en ander multinasionale maatskappye herkanaliseer.

Die modus operandi verskil van dít wat in die negentiende eeu gegeld het, maar die uitwerking is dieselfde: ons word geplunder en ons vroue en kinders, asook oumense, word by die duisende doodgemaak.

Die nuwe imperialiste beheer nie ‘n land regstreeks met militêre besetting of vanuit die “Colonial Office” nie, maar onregstreeks. By wyse van wapenkontrakte, spesmagte of geheimedienste wat selektief die surrogaatmagte ondersteun en omkopery van politici, word ‘n soort neokoloniale orde in stand gehou. Die verbruikersmark verteenwoordig daardie “mensvleisbredie” waarvan Van Wyk Louw gepraat het, ‘n gedekultureerde, verdomde mensemassa aan wie ‘n hamburger of ‘n selfoon verkoop kan word en wat sodoende die dollars of veral ponde na die imperium laat vloei.

Iemand op Twitter het my ‘n paar dae gelede gevra wat ek van die Boeremagsaak dink. Ek moes doodeerlik antwoord dat ek “nie weet wat om daarvan te maak nie”. Maar ongeag al die intriges en feite wat in die getuienis na vore gekom het, loop daar vir my oënskynlik ‘n fatale denkfout deur die Boeremag se beplanning en optrede.

Alles wat ons tydens die Boeremagsaak gehoor en gelees het, dui daarop dat die aangeklaagdes se reaksie op die lae-intensiteitskonflik in ons land konvensioneel was. Hulle wou eensklaps die mag militêr of deur middel van ‘n staatsgreep “herower” en sodoende Afrikanerregering herstel. Op sigself ‘n edele ideaal, maar helaas nie sonder meer moontlik of selfs wenslik nie.

In elk geval het ek iewers gelees dat voormalige militêre mense nog nooit ‘n suksesvolle revolusie, waar ter wêreld ook al, kon uitvoer nie. Die soldaat dink volgens bepaalde reëls, asook oorsaak en gevolg, terwyl daar vir die revolusionêr geen reëls geld nie. Met militêre geweld wil die soldaat ‘n strategiese instelling of gebied beset of “oorneem”, terwyl die guerilla geweld bloot sien as “propaganda deur die daad”. Jare lank het die ANC slegs uit ‘n handjie vol mense bestaan, maar deur ‘n skouspelagtige terreurdaad soos die Kerkstraatbom het hulle hul mag sigbaar gedemonstreer en die ou Afrikanerstaat uitgedaag.

As ons dink aan “propaganda deur die daad”, het die groep onbekende aktiviste wat oranje, wit en blou vlaggies agter op verkeerstekens in die Noord-Transvaal geverf het of die Beyers Naudé-gedenkteken in Johannesburg eintlik meer vermag as die Boeremag. Deur hul simboliek van verset, hoewel vreedsaam, het hulle die wil tot weerstand getoon, publisiteit verkry en rebelse gevoelens by die Afrikanerbevolking aangewakker.

Boonop is daardie verwers, anders as die bomplanters, nooit gevang nie. Ek het op ‘n stadium probeer vasstel wie die verfwerk gedoen het, maar kon nie uitvind nie. Hul geheimhouding was foutloos. Hulle het nie konvensioneel militêr gedink nie, maar die beginsels van “oranje revolusie” of dan “oranje-blanje-blou revolusie” gevolg.

Te oordeel aan die reaksie op PRAAG se meningspeiling op die Boeremagsaak, het Afrikaners reeds daardie toestand bereik wat Mao “die vis in die water” genoem het. Ons bevolking is reeds dermate van die huidige bestel vervreem dat ons moontlik niks gaan doen om dit omver te werp nie, maar ons sal ook nie iemand gaan verklap of teenstaan wat dit probeer doen nie. Ons lojaliteit teenoor die ANC-staat is naby aan nul.

Danksy die beheer van die ANC oor die land se militêre hulpbronne, die pantser en outomatiese wapens, bevind ons onsself noodwendig in ‘n asimmetriese verhouding tot die vyand. Hy is sterk en ons is swak, ook vanweë ons onderlinge verdeeldheid, gebrek aan gemeenskaplike visie en ideologiese verwarring.

Gepraat van ideologiese verwarring. So ‘n week of wat gelede het daar ‘n artikel in Die Burger uit die pen van Dawie verskyn wat insgelyks op die Boeremagkwessie ingaan. Die Burger is natuurlik die stem van Groot Brittanje in Suid-Afrika, as’t ware die konsentrasiekampkommandant wat praat. Volgens Dawie is selfbeskikking vir die Afrikaner “gewoon laf en word deur regse ekstremiste gedryf”.

Die enigste oplossing vir die Afrikaner is om hom vir “kulturele vryheid binne die grondwet” te beywer. Aldus Die Burger. Daarvoor kan ons een en almal by Solidariteit en Afriforum aansluit en jare sit en wag vir die volgende hofdatum wanneer ons saak oor nog ‘n Afrikaanse skool wat oorgeneem en verengels word, gaan voorkom.

Dawie se gevolgtrekking is: “Bly streng geweldloos en binne die grense van die regstaat.” Dit is nogal ironies dat ‘n koerant soos Die Burger, wat so ‘n groot bewondering vir Nelson Mandela en die ANC koester, nie ook ‘n bewondering vir Mandela se idees het nie. Nelson het allermins geweldloos gebly en het ook nie die grense van die regstaat eerbiedig nie. Die Kerkstraatbom, oproepe via Radio Freedom vanuit Tanzanië om blanke burgerlikes voor die voet dood te maak, boikotte en finansiële sanksies, was alles deel van die Mandela en die ANC se stel wapens teen die ou regering.

Die Burger hou seker ook nie van die verf van naamborde of gedenktekens nie, want dit is ook onwettig. As jy nou Bram Fischer se naam gaan doodverf in Randburg, dan is jy nie meer “binne die grense van die regstaat nie”.

Ek vind dit nogal ironies dat Die Burger meen ons moet die wette wat deur die ANC gemaak word, so streng gehoorsaam. Want die ANC self voel hom nie, tans of veral in die verlede, gebonde aan wette nie. Sy kaders handel na goeddunke, totdat hulle “uitgevang” word. En as die howe hulle tot tronstraf vonnis, is daar altyd mediese parool.

Iewers skryf Machiavelli in Die Prins dat as jou opponent van bose middele gebruik maak, maar jy tree altyd goed op, gaan jy noodwendig die geveg verloor. Die ANC en die magte agter hom het al genoegsaam gedemonstreer dat dit vir hulle gaan om “die doel heilig die middele”. Sluipmoorde, terreur, halssnoermoorde, skending van menseregte, oproepe tot volksmoord, intimidasie, diefstal, bedrog, gewapende roof, dwelmhandel, enigiets is toelaatbaar solank dit hul strategiese doelwitte bevorder.

As ons enigiets uit die Boeremagsaak kan leer, is dit dat die maak van planne, selfs waar dit om selfverdediging gaan, te alle tye vermy moet word. Ek sou nie eers ‘n veiligheidsplan om my huis teen inbrekers te beskerm, op my rekenaar se hardeskyf aanhou nie. Blykbaar is die begroting van die Nasionale Inligtingsagentskap tot R6 miljard verhoog, waarvan ‘n groot deel waarskynlik gebruik word om Afrikaanse organisasies te infiltreer met agents provocateurs wat my en jou wil aanhits tot “hoogverraadplanne” totdat die ANC elke denkende Afrikaner in die land agter tralies het.

Gegewe die geskiedenis van Afrikanerverraad en die groot aantal staatsagente tussen ons, kan ons mekaar nie meer vertrou nie. Dit was ook ‘n kenmerk van die konflik in Noord-Ierland dat familielede mekaar naderhand nie meer kon vertrou nie omdat die Ierse Republikeinse Leër insgelyks deur die Britse geheimediens ingesypel is.

Aan die ander kant, soos ek hierbo gesê het, het ons reeds die vis-in-die-water-stadium bereik en sal die gewone Afrikaner wat nie ‘n betaalde amptenaar van die geheimediens is nie, waarskynlik niemand in kennis stel indien sy buurman ‘n klomp gewere in sy tuin begrawe nie.

Soos wat die staat in Suid-Afrika meer korrup word en die polisie en weermag onder beheer van misdaadsindikate en ANC-faksies kom wat geweld gebruik om hul mededingers uit te skakel, sal geweld noodwendig toeneem, selfs vanaf die huidige reeds kwalik houdbare vlakke.

Eintlik is die Afrikaner lankal reeds ingesluk deur die geweldspiraal. Die Burger droom as hy dink daar is duidelike grense tussen reg en verkeerd in Suid-Afrika of dat die regstaat eerbiedig kan word, veral waar dieselfde “regstaat” wette maak wat ons as lede van ‘n nasionale minderheid tot vyande verklaar en ons ekonomiese, kulturele en politieke kanse vernietig.

Die Afrikaner bevind hom toenemend, soos die titel van Alexander Strachan se boek oor die destydse grensoorlog lui, in ‘n Wêreld sonder grense.

Nes die lede van die Boeremag, gaan ander Afrikaners ook begin reageer op plaasmoorde, geweld en sistemiese diskriminasie soos wat die ANC sy “oorlog met ander middele” teen ons voortsit.

Afgesien van ‘n konvensionele militêre staatsgreep, is daar ‘n hele spyskaart van minder wettige en onwettige opsies waaroor ‘n mens in boeke en koerente, asook op die internet, lees: oranje revolusie, asimmetriese oorlogvoering, kuberoorlog, verbruikers- en belastingboikotte, sluipskutteraanvalle op politieke leiers, selfs biologiese en chemiese oorlogvoering. Daar is duisende Afrikaners wat as jagters, IT-deskundiges, mediese dokters of wetenskaplikes oor vaardighede beskik wat in so ‘n asimmetriese oorlog tussen ons en die ANC-staat aangewend kon word.

Persoonlik is ek nie bereid om die wet te oortree nie en staan ek geen onwettige optrede voor nie. In die sewentiger- en tagtigerjare, aangehits met Britse en Sweedse geld wat die land vrylik binnegestroom het, het vele skrywers en intellektuele in Suid-Afrika egter openlik revolusie gepredik en niks daarvan oorgekom nie. Hulle was natuurlik almal aan die ANC se kant, maar noudat die bordjies verhang is, kan ons seker ook tien of twintig persent van hulle militante metodes en idees begin ondersoek. Of ten minste daaroor spekuleer, soos wat ek hier doen.

Toe ons ‘n paar jaar gelede met Zuma gaan braaivleis hou het, het hy gesê dat die Boeremag-episode “‘n politieke oplossing vereis”, waarmee hy wou sê dat daar een of ander onderhandeling behoort plaas te vind om verdere optrede van dié aard te voorkom. Soos meermale met die ANC die geval is, was dit net ‘n klomp gepraat wat op niks uitgeloop het nie. Intussen het Zuma president geword en meen hy dat hy enige Afrikanerdissidensie met geweld kan onderdruk.

Anders as die ANC, beskik Afrikaners wel oor morele waardes. Dus kan ek kwalik sien dat ‘n Afrikanerdokter of -wetenskaplike op sy eentjie in sy garage begin cholera-kieme kweek om tydens die reënseisoen in ons land se spruite en riviere los te laat wat reeds weens munisipale korrupsie en onbevoegdheid met riool besmet is.

Maar in ‘n wêreld sonder grense soos wat Suid-Afrika geword het, is enigiets seker moontlik.

Die ANC, asook Naspers, Media24 en Die Burger, het alles in hul vermoë gedoen om Afrikanerleierskap en -instellings te vernietig of belaglik te maak. Die gevaar daarvan is egter dat daar niemand meer oorbly om mee te onderhandel indien die huidige lae-intensiteitskonflik verder sou eskaleer na iets nóg lelikers as wat dit reeds is nie.

Toe Afrikaanse skrywers leuenaars geword het

Een van die mees fassinerende maniere waarop Europese volkere oor die afgelope paar eeue tot stand gekom het, is deur die skepping van nasionale letterkundes. Frankryk in die sestiende eeu was blykbaar van die res van Europa afgesonder. In daardie tyd het die Franse letterkunde en identiteit sy beslag gekry, sonder enige hulp of invloed van buite.

Van die oomblik dat die G.R.A. gestig is, het die gedagte van ‘n nasionale letterkunde sy beslag gekry wat die identiteit van die nuwe groep moes uitdruk wat hom anders as koloniale Nederlanders of Engelse gevoel het. In dié opsig het Afrikaners die Europese model van nasiewording feitlik tot op die letter nagevolg.

Teen die middel van die twintigste eeu het sowel N.P. van Wyk Louw as C.M. van den Heever, onder andere, aanhoudend oor die Afrikaanse letterkunde geskryf en gefilosofeer. In een van sy opstelle in Mens en woord, skryf Van den Heever: “Die mens is en word soos die beskouings wat hy aanhang en die volk bly net so belangrik as die kultuurwaardes wat dit eerbiedig. Die kultuurlose het geen strewe na iets hoërs nie; die aap in die oerwoud bou niks op nie, maar verniel en breek net af.”

Elders in dieselfde bundel opstelle (bl. 91) haal Van den Heever vir Spengler aan wat verklaar het: “Die staat is as vorm, as moontlikheid wat die geskiedenis van ‘n volk as werklikheid is. Geskiedenis is egter oorlogsgeskiedenis, toé net soos nou. Politiek is slegs die verbygaande vervanging van die oorlog deur die stryd met meer geestelike wapens.”

Ek dink ons kan met vrymoedigheid sê dat die Afrikaner daardie “stryd met meer geestelike wapens” oor die afgelope paar dekades liederlik verloor het. Iewers in die sestigerjare het daar ‘n wending in Afrikaans ingetree waar die intellektuele en skrywers wat veronderstel was om die Afrikaanse tradisie te vernuwe, ‘n ander lojaliteit ontwikkel het.

Fransi Phillips verwys in haar mees onlangse roman, Net ‘n lewe, na die hebbelikheid van “oulik” te wees deur kritiek op jou eie mense te lewer. Nie dat selfkritiek onnodig is nie, maar iewers in die veelbewoë sestigerjare het ‘n vorm van nihilisme hom by Afrikaanse skrywers tuisgemaak, wat op ‘n versugting na verraad uitgeloop het.

In my roman Moltrein is daar allerlei toespelings op die groteske stereotipe, selfs mite, wat daar rondom apartheid ontstaan het. Apartheid as Nazisme, apartheid as unieke vorm van wit skuld wat aan die Afrikaner kleef. Onlangs het daar in Nederland heelwat kritiek op die denke van die sestigjare in die Weste gekom, want dit is in daardie dekade wat die saad van die huidige afgang gesaai is.

Die mees vertaalde Franse romansier van ons tyd, Michel Houellebecq, het in sy blitsverkoperroman Elementêre deeltjies (Les particules élémentaires) ‘n sombere prentjie geskilder van die nagevolge van die sorgelose sestigerjare met sy hippiekultuur, asook identifikasie met die derde wêreld en die Oosterse mistieke.

In Afrikaans het Breyten Breytenbach ons insgelyks voorgestel aan die Zen-Boeddhisme en teen die laat sestigerjare in een digbundel na die ander ‘n soort aanklag teen die blankedom gelewer. Ek onthou dat ons as studente in Afrikaans en Nederlands moes leer dat hy die Westerse ikonografie in sy poësie omkeer waardeur swart die positiewe kleur word en wit die negatiewe kleur, die kleur van die dood en alles wat sleg is.

Onlangs het ek ‘n byna vergete roman van Elsa Joubert uit die vroeë sestigerjare gelees: Ons wag op die kaptein. Joubert sou heelwat later as liberale skryfster opgang maak toe haar roman met ‘n swart heldin, Die swerfjare van Poppie Nongena, met ‘n hele paar pryse bekroon sou word.

Feit is egter dat Ons wag op die kaptein allermins polities korrek is. Dit is gebaseer op ‘n ware verhaal wat sy in ‘n berig in Die Transvaler raakgelees het, van ‘n groepie Portugese wat deur gewapende swartes tydens die bosoorlog in Angola aangehou word. Die roman kan selfs Afropessimisties genoem word. Dit beeld beskawingskonflik uit en kyk veral ook na die rasseproblematiek van Angola en die dilemma van diegene wat die skryfster “mulatte” noem.

Hoe het dit gebeur dat heelwat Afrikaanse skrywers met hul geworteldheid in, en kennis van, Afrika, skielik so verskriklik polities korrek geraak het? Tydens die veelbesproke ontmoeting met die ANC-leiers in Dakar, het Afrikaanse skrywers eintlik heeltemal die “bruikbare idiote” van die ANC-revolusie geword.

Dan praat ‘n mens nie eens van iemand soos André P. Brink wat onlangs tydens ‘n TV-program verklaar het dat “Afrikaners verdien om te verdwyn” nie. Dis seker ‘n kort tree van daardie standpunt af om letterlik volksmoord oor Afrikaners af te roep, soos wat Malema en ander reeds gedoen het.

Ook die huidige konflik tussen Afrikaanse skrywers rondom die Pretoria-PEN-skrywersvereniging staan in die teken van hierdie “stryd met geestelike wapens” waarna Spengler en C.M. van den Heever verwys. Aan die een kant is daar ‘n groep skrywers – in vandag se Rapport noem hulle ons ‘n “klein Gautengse groepie” – wat nie meer die soort “estetiek van verraad” wat hom kennelik in dele van die Wes-Kaap tuisgemaak het, wil beoefen nie. Ons ervaring van die Suid-Afrikaanse werklikheid met sy sadistiese geweld, rasseoorheersing deur die swart nomenklatoera, asook die naderende “tweede fase van die revolusie” is van so ‘n aard dat ons nie meer daardie “sestigermodel” kan navolg nie.

Skrywers is natuurlik by uitstek in staat tot oneerlikheid en kwade wil. Skeppende letterkunde is nie gegrond op die waarheid of werklikheid nie, maar op ‘n bepaalde fiksionele voorstelling daarvan. Toevallig lees ek nou die dag iets raak oor kwade wil, die mala fides. Die hele absurde magstryd rondom die Pretoria-PEN-vereniging is natuurlik omgewe van mala fides. Maar die Franse filosoof Jean-Paul Sartre, wat insgelyks op sy dag ‘n erge bydraer tot sestigerradikalisme was, het in sy beroemde Syn en die niet ‘n hele hoofstuk aan kwade wil en die leuen gewy.

‘n Klomp Afrikaners – en ander mense in hierdie land – lieg elke dag vir hulleself. Soos Sartre dit stel: “Ons sê sonder enige onderskeid oor iemand dat hy tekens van kwade wil toon of dat hy vir homself lieg. Ons sal gewillig wees om toe te gee dat kwade wil ‘n leuen teenoor ‘n mens self is, op voorwaarde dat ons die leuen aan jouself van leuens in die algemeen onderskei… Die wese van die leuen impliseer trouens dat die leuenaar geheel en al oor die waarheid beskik wat hy besig is om te verberg. ‘n Mens lieg nie oor iets waaroor jy onkundig is nie…”

Suid-Afrika is seker een van die lande ter wêreld waar ons hele geopenbaarde werklikheid op een groot leuen neerkom. Ons verlede is op ‘n verwronge wyse herskryf om Afrikaners in die rol van boosdoeners voor te stel en swartes as engelagtige heiliges soos Mandela. Tussen geskiedenis en fiksie is daar bloedweinig verskil; albei weergawes is deurtrek van kwade wil.

Aanvanklik toe Pretoria-PEN gestig is, het Nadine Gordimer, nog ‘n sestiger-virago, daarteen beswaar gemaak dat Afrikaanse skrywers “op hul eie” aan ‘n vereniging mag behoort. In elk geval behoort ons slegs op grond van ons etniese en taalverwantskap van internasionale lidmaatskap van PEN uitgesluit te word, het sy in 2005 gemeen. Ironies het die dieselfde Nadine Gordimer vandeesweek insgelyks uitgevaar teen die onderwysdepartement van Limpopo wat nie skoolboeke aan swart leerlinge verskaf nie. Onder andere het sy oor die radio gesê: “Ons het so hard teen apartheid geveg, dat ons nie gedink het wat agterna sou kom nie.”

Hierdie verbasende erkenning en kritiek deur Gordimer op haar geliefde ANC, verteenwoordig egter ook iets van ‘n Freudiaanse verspreking. Dit verraai iets van haar eertydse kwade wil waarop haar hele oeuvre, soos dié van Brink en vele ander, gegrond is. Want “apartheid” was mos die boosheid self, al het kinders van alle rasse darem op skool geleer lees en skryf. Die grootste leuen van almal rondom apartheid was natuurlik dat Afrikaners net soos Duitsers ‘n volksmoord op Suid-Afrikaanse swartes gepleeg het. Eenkeer het Albie Sachs skalks teenoor my erken dat “apartheid en Nazisme nie eintlik vergelykbaar is” nie, maar ek twyfel of hy ooit so ‘n erkenning in die openbaar sou maak.

In een van haar destydse essays of onderhoude praat Gordimer van die “Manicheaanse gif” wat nodig is om haar revolusionêre doelwit, die omverwerping van die ou regering, te bewerkstellig. Die Manicheaanse voorstelling van Suid-Afrika in soveel sogenaamde literêre werke in die verlede het ‘n Groot Leuen geskep, gekonstrueer met behulp van die kwade wil van diegene wat geweet het wat die werklike situasie was.

Tot onlangs het ‘n mens in die Kaap nog hippies in ou Volkswagen kombi’s teëgekom wat steeds anachronisties die lewenstyl van die sestigerjare naboots, dagga en al. Daar is iets provinsialisties en argaïes aan die Kaap, wat egter geensins afbreuk doen aan die verbasende selfversekerdheid van sommige Kapenaars nie. Miskien is dit die geloof dat hulle op dieselfde golflengte as Londen, die metropool, verkeer; ek weet nie.

Die ander skreiende ironie is dat die Nasionale Pers, wat ‘n eeu gelede rondom Die Burger onder redaksie van D.F. Malan ontstaan het, vandag ‘n meer Britse perspektief op Suid-Afrika en die wêreld handhaaf as die Britse koerante self. Omdat Naspers, benewens sy monopolie op Afrikaanse media, ook oor die grootste uitgewerye beskik, het die Afrikaanse letterkunde in sy Kaapse gedaante ‘n soort afdruk van Britse letterkunde geword. Maar ook deelagtig in die kwade wil wat Brittanje nog altyd teenoor Suid-Afrika en veral teenoor Afrikaners geopenbaar het.

Van Wyk Louw het gepraat van “die skipbreuk van alle sekerhede”. Met Nadine Gordimer wat nie meer mooi weet wat ná apartheid “moes gekom het nie” en eens verwaande Kaapse kritikasters wat deesdae verkies om oor kos en wyn eerder as letterkunde of politiek te praat, kry ‘n mens die indruk dat ‘n klomp mense se sekerhede meedoënloos deur die NSA weggekalwe is. Behalwe dat hulle nie oor die moed beskik om dit te erken nie. Netnou word hulle van “regsheid” verdink.

Maar soos daardie bejaarde Kaapse hippies met lang hare in kombi’s, beleef die sestigerjare nog ‘n laaste stuiptrekking onder ‘n paar Afrikaanse skrywers wat terug verlang na die dae van “apartheid” toe dinge soveel eenvoudiger was.

Toe ‘n mens nog die Leuen op die markplein kon verkwansel. En, soos Van Wyk Louw dit gestel het, “‘n nuttige dollar” kon verdien.

topcargo

Die gevaarlikste sielkundige ter wêreld

Na aanleiding van die skuldigbevinding van die Boeremaglede, terwyl dit bekend is dat die Boeremag deur die polisie georganiseer was, begin ek, soos sekerlik baie besorgde burgers, die nodige kritiese vrae te stel. Wat gaan hier aan? Is hier sprake van ‘n komplot van rampokker polisieagente of is hier meer op die spel? Dit is in elk geval ‘n verskynsel met ‘n langer verlede, soos ons kan sien met die Ossewa Brandwag se Hans van Rensburg wat in Britse uniforms destyds op Vrystaatse Boere geskiet het, terwyl Jan Smuts niks gedoen het om die OB te stop nie.

Dalk is ek effens voorbarig met my konklusies, maar ek vermoed dat ons hier te make het met ‘n vorm van sielkundige oorlogvoering. Aan ons word ‘n bepaalde realiteit getoon terwyl agter die skerms ander spelreëls geld. In elk geval weet ons wat die uitwerking is van hierdie “skuldigbevinding”, naamlik ons moet die wetlike gesag van die huidige stelsel aanvaar sonder protes. Waar Genocide Watch se Gregory Stanton ons waarsku dat die ligte van volksmoord bloedrooi flikker moet ons enige vorm van verset laat vaar. Nie net is daar sprake van “rigtingbedonnerd” soos Fred de Vries dit gestel het nie, maar ook van morele verlamming sodat ons soos tydens Stalin se Rooi Terreur al voetslepend soos zombies na die galgtrokke sal loop om opgehang te word.

As my vermoedens klop, naamlik dat hier sielkundige oorlog gevoer word, sal dit ‘n goeie idee wees om name en instellings te noem wat hiervoor verantwoordelik sou kon wees, en ‘n bietjie naslaanwerk het my goed oppad gehelp.

Tydens my studie sosiale sielkunde aan die Universiteit van Amsterdam was ek nogal verbaas gewees hoekom ons geen geskiedenis oor hierdie rigting gestudeer het nie. Die “vader van die sosiale sielkunde”, ene Kurt Lewin (1890 – 1947) se naam is bekend vanwee ‘n instituut wat na hom vernoem is, maar verder het ek eers na my studie self gaan ondersoek wat hierdie man so besonder maak en hoekom daar geen aandag aan sy teorië gegee was tydens die lesings nie.

Soos ‘n kraak in ‘n muur het die lig in die duisternis begin skyn. Lewin was ‘n man wat nogal weinig gewetensbesware gehad het. Ek dink ons kan met reg sê dat hy die Josef Mengele van die sielkunde was. Die voormalige CIA agent dr. John Coleman beweer in sy werk The Conspirator’s Hierarchy: The Committee of 300 dat Lewin die geheime argitek agter die gruwelike Dresden bombardemente van 13 Februarie 1945 was. Volgens Lewin se berekeninge sou ‘n 65% lewensverlies onder burgers die Duitse moraal so ernstig ondermyn het dat hulle veggees gebreek sou word om ‘n verdere oorwinning vir die geallieerdes te verseker. Ons weet natuurlik dat dit slegs gehelp het om die stryd meer verbete te maak en het Duitsers wat min of meer neutraal was slegs verder in die arms van die Führer gedryf.

Benewens hierdie prestasie was Lewin se teorieë en gedagtes oorgeneem deur sy volgelinge wat later gekulmineer het in die daarstelling van die Tavistock Institute te Londen. Hierdie instituut wat homself voorgee as ‘n denktenk op allerlei maatskaplike vraagstukke is heimlik besig met navorsing om die sielkundige oorlogvoering teen die gewone burger verder op te voer deur ons aan allerlei polities korrekte propaganda bloot te stel. Een van Lewin se bekendste teorieë is sy “Change Model”, wat ‘n stapsgewyse plan is om mense se opvattings oor sekere kwessies te verander.

Hierdie verandermodel behels kortliks dat mense daarop gewys word dat hul bestaande opvattings nie meer geldig is nie en dit is belangrik dat dit moet verander. Hierdie fase word “unfreezing” genoem. Daarna word taktieke ingespan om ‘n nuwe stel waardes te indoktrineer, wat gepaard gaan met beloning of straf en word allerei pogings aangewend om die vorige waardestelsel te vervreem van die indiwidu. Vervolgens moet die nuwe waardestelsel ‘n deel word van die persoon se lewensuitkyk en word pogings onderneem om dit “in te vries” oftewel te “refreeze”. Klink dit bekend?

Verbasend genoeg het Lewin toegegee dat die doel van die nuwe waardestelsel nie altyd so duidelik sigbaar is nie en dit is nie altyd duidelik presies watter nuwe waardes nou eintlik moet geld nie, want die realiteit is nou ongelukkig altyd komplekser as die teorie. In plaas daarvan om sy teorie te diskrediteer het hy maar besluit dat dit ‘n goeie ding is om die einddoel nie te skerp te omskryf nie sodat mense op ‘n later stadium weer ontvries en heringevries kan word as blyk dat die plan misluk het. Ai, die arrogansie van die twintigste eeu se wetenskap!

Ek vermoed dat die skrywer van die roman A Clockwork Orange, Anthony Burgess, ook van Lewin se stompsinnige hoogdrawendheid geweet het. In Stanley Kubrick se filmweergawe van hierdie boek sien ons hoe die hoofkarakter – ‘n gewelddadige skurk – geherprogrammeer word om ‘n awersie vir geweld te ontwikkel. In die agtergrond speel toevallig sy gunstelling musiek, naamlik Beethoven oor die radio van die sielkundige wat hom programmeer. Die sielkundige het kennelik vergeet dat die geweldenaar versot is op Beethoven en het dus per ongeluk hiermee ook die estetiese aspek van sy karakter aangetas (die akteur wat die sielkundige vertolk lyk verdag baie soos Lewin). Uiteindelik het hierdie programmeerfout, die assosiasie van ‘Beethoven’ met ‘uiters onaangenaam’ hom tot ‘n selfmoordpoging gedryf en was die plaaslike regering gedwing om die skade teen hom te vergoed.

As dit nie sy ergste was nie het Lewin ook gedrag ontleed van mense wat geterroriseer was (ons sal maar nie vra waar hy hierdie geterroriseerde mense vandaan gehaal het nie), en in sy opstel Time Perspective and Morale (1941) skryf hy: “Indeed, one of the main techniques for breaking morale through a ‘strategy of terror’ consists in exactly this tactic – keep the person hazy as to where he stands and just what he may expect. If in addition frequent vacillations between severe disciplinary measures and promises of good treatment, together with the spread of contradictory news, make the ‘cognitive structure’ of the situation utterly unclear, then the individual may cease to know even whether a particular plan would lead toward or away from his goal. Under these conditions , even those individuals who have definite goals and are ready to take risks will be paralyzed by severe inner conflicts in regard to what to do.”

En ondanks al hierdie uitinge bly Lewin se naam in eer. Dit ly min twyfel dat hy saam met Freud en Wilhelm Reich tot die gevaarlikste sielkundiges behoort wat ons die adgelope eeu gehad het.

Om terug te keer na vandag en die Boeremagverhoor kan ons sien hoe bogenoemde verandermodel en reaksie op terreur vandag op die gees van die Afrikaner geprent word. Hierdie skuldigbevinding (van ‘n Afrikaanse regter na Afrikaners), tesame met die histrioniese rubriekskrywers van Naspers en News24 probeer ons oor te haal om hierdie gewelddadige nuwe orde en tweederangse burgerskap te aanvaar (“refreeze”). Dit is pogings om die gees van protesterende burgers te breek en mense verder te verwar en op te saal met innerlike konflikte oor wie hulle is en wat hulle wil bereik.

Dit mag duidelik wees dat Suid-Afrika ‘n perfekte laboratorium vir sielkundige oorlogvoering is. Soos proefkonyne word behoudende Afrikaners se waardes verguis en heropgevoed met ‘n nuwer, dodelike stalinistiese formule. Die gemak waarmee Afrikaners gebreek gaan word sal ‘n aanduiding wees vir die res van die westerse wêreld wat steeds meer met hul eie identiteit stoei as gevolg van massa-immigrasie na hul gebiede. En ondanks die gevare van wittes wat deur die presedent van die Boeremagverhoor geskep is, die anti-wit haatspraak onder Zuma, en Gregory Stanton se waarskuwing gaan die ywer oor rugby en die Olimpiese Spele onverpoosd voort.

Ek dink as Julius Caesar vandag geleef het sou hy seker Mortem et Circenses geuiter het, oftwel [gee die gepeupel] dood en spele.

Kan Afrikaners Suid-Afrika herower?

Op ‘n stadium het ek en my vrou hier in Johannesburg taamlik gereeld gesprekke met swartmense met ANC-bande gevoer. Dis altyd interessant om te hoor wat hulle dink.

‘n Refrein wat ‘n mens gereeld by die meer junior en beter opgeleides onder hulle aangehoor het, was: “Ek is bevrees die blankes gaan weer die land oorneem. Ons mense is so hopeloos.”

Hiermee kan ‘n mens seker saamstem, want ‘n regering wat nie eens skoolboeke betyds kan aflewer of dorpe se rioolstelsels kan onderhou nie, kan onmoontlik vyf miljoen blankes – waarvan een miljoen reeds in die buiteland verkeer – in toom hou.

Natuurlik gaan ons nie vanself weer in die Uniegebou ingenooi word nie. En ek dink nie ons wil ooit weer apartheid terughê, tesame met die verantwoordelikheid om tienmiljoene swartes op te voed, te versorg, te administreer en alles wat daarmee saamhang nie. As daar een goeie ding is wat uit 1994 gekom het, is dit dat ons van Rudyard Kipling se “blanke las” bevry is. Wat my betref, kan die Transkei maar aanhou krepeer. Die vyf of ses miljoen Xhosas wat steeds daar woon, produseer seker so twee of drie persent van ons bruto nasionale produk – soveel soos ‘n paar voorstede in die PWV of die Wes-Kaap.

Wat die ou Grieke “hubris” genoem het, het al die ondergang van menige magtige leier of volk veroorsaak. Toe Hitler die oosfront teen Rusland geopen het, het hy sy doodsvonnis geteken. Dieselfde geld Napoleon, wat gedink het hy kan die hele Europa verower. Die Nguni-potentaat wat vanuit die Oos-Kaap of Kwazulu-Natal opgeruk het Pretoria toe om van daar af ‘n etniese suiweringsveldtog teen ons te voer, gaan insgelyks binnekort sy rieme styfloop.

“Diegene wat God wil vernietig, maak hy eers kranksinnig.” Dié ou klassieke spreuk is veral van toepassing op die transformasiebewind. Die planne wat nou op die tafel is, van radikale grondhervorming of grondgryp tot regstellende-aksieboetes wat die grootste SA maatskappye gaan knak, spreek van die grootheidswaan wat reeds van die swart heersersklas besit geneem het.

Terwyl hulle van een swart partytjie in ‘n vyfsterhotel na ‘n ander in hul ewe swart miljoenrandmotors voortsnel, smee hulle magsdronk planne om ons die finale nekslag toe te dien. Dis nou as hulle nie letterlik besope is nie, want al die Johnny Walker-grappies is nie sonder ‘n anker in die werklikheid nie.

Ek wil nog ‘n boek skryf om aan ons mense te verduidelik presies hoe die ANC hierdie land in 1994 verower het en watter sleutelrol Vader Trevor Huddleston en sy Anglikaanse Kerk daarin gespeel het. Hoe hy vir Mandela, Tambo en Tutu opgelei het. Hoe hy vir hulle geld en publisiteit gereël het, van Sophiatown se dae in die 1940s waar hy priester was tot 1986 toe hy persoonlik die Statebond oorreed het om sanksies teen ons land in te stel. Hoe Kanon Collins vanuit die Sint Paulus-katedraal in Londen ‘n geheime geldwassery-operasie vir die Defense and Aid Fund aan die gang gehou het en die fondse na Suid-Afrika gekanaliseer het om terreur en opstand hier te stook. In die dokumentasie van die Cillié-kommissie is selfs die bewyse begrawe dat die Anglikaanse kerk die organisasie, vervoer en pamflette verskaf het wat tot die Soweto-onluste van 1976 gelei het!

Maar dis alles geskiedenis. Kom ons bepaal ons by die hede en waarom die ANC se dobbelspel met radikale politiek dalk op sy ondergang en ‘n Afrikanerherrysenis kan veroorsaak.

Ons moet besef dat die ANC, daardie skepping van die Anglikaanse Kerk en die Britse Arbeidersparty, suiwer op propaganda staatgemaak het om ons land oor te neem. Natuurlik was daar terreur ook, met ‘n paar Hollanders, Vlaminge en die Sowjetunie wat logistieke steun verskaf het. Maar eers was daar die propaganda; toe het die lukrake, terroristiese geweld en intimidasie gekom.

Wie het die propagandaveldtog georkestreer? Weereens: Huddleston, asook ‘n ander Brit genaamd Anthony Sampson, wat deel van die Huddleston-kliek uit die Sophiatown-dae was en agterna die Afrika-korrespondent van die Londense Observer geword het. Die Observer het die histeriese gif teen Afrikaners versprei, en daarby het die BBC en die groot nuusagentskappe soos Reuters, Associated Press en Agence France Presse ingeval.

Vandag het Media24 en die SAUK die agterryers van daardie groot propaganda-oorlog van die twintigste eeu geword en versprei hulle die mites wat destyds deur Huddleston, Sampson, asook ‘n paar verdwaalde SA kommuniste in Londen uitgedink is.

Die koms van die internet het egter die greep van die tradisionele media op mense se denke finaal verbreek. Trouens, die internet is die vernaamste enkele faktor wat gaan veroorsaak dat hierdie hele orde binnekort in duie mag stort. Toe PRAAG twaalf jaar gelede met die stryd vir Afrikaans begin het, het die redakteur van Die Burger, Arrie Rossouw, ons uitgelag en probeer belaglik maak. Ook het mense soos Max du Preez, Christi van der Westhuizen, Leopold Scholtz en Media24 se ander werfbobbejane gereeld gekraai dat “die Afrikaner dood is”, dat “witheid” ons breindood gemaak het en dergelike meer.

Intussen het die PRAAG-webwerf, Facebook en Twitter al hoe meer veld gewen. Elke Afrikaner het ‘n rekenaar of slimfoon gekry. Daarmee is die sorvuldige denkbeheer wat Media24, die ANC en hul Londense meesters vir ons bedink het, tot niet gemaak. Vandag skryf en twiet ons self vir mekaar nuus oor plaasmoorde of munisipale korrupsie, sonder dat ‘n Britse quisling by Media24 dit eers versigtig filter en verdraai sodat dit die ANC se magsmonopolie kan ondersteun.

Hier by PRAAG sê ons aanmekaar vir mekaar: “Die mediamonopolie is erger as die magsmonopolie.” Media24 en Naspers se beheer oor die gedrukte media en betaaltelevisie in Afrikaans is veel nadeliger vir die Afrikaner se toekoms as die korrupte staatsamptenare wat die belastingbetaler se geld uitmors. Want Media24 se “grondwetters” soos Hermann Giliomee hulle genoem het, se enigste reaksie op plaasmoorde en diskriminasie jeens ons is om die wondere van die SA grondwet te besing. Veral verlam hulle ons mense met die apartheidsmite en wit skuld.

Sluit aan by PRAAG

Terwyl die ANC die staat, die universiteite, skole, die SAUK, die weermag en ander instellings beheer, is dit egter almal instellings wat feitlik negentiende-eeus, hiërargies, georganiseer is. Voor jy iets mag sê of doen, moet jy eers iewers toestemming vra. Of vergadering hou. Elke mens op die internet is egter ‘n outonome agent, amper soos die ou slagspreuk: “Elke Boer is sy eie generaal.” Elkeen voer die stryd soos hy goeddink. So word ons ‘n swerm, ‘n trop, ‘n skool visse wat almal in een rigting swem. Soos Eugène Marais gesê het, skep ons só ‘n nuwe, kollektiewe intelligensie. Ons word ‘n nuwe, globale organisme wat instinktief weet wie hom seermaak en kasty. ‘n Afrikanerbees of -dier! (In Nederlands beteken “bees” mos ook dier.) Teen daardie vyand word al die Afrikanerdier se energie gemonster. Die hoeveelheid energie wat reeds teen die ANC en sy meelopers soos Media24 hier op die internet gemonster word, is reeds skouspelagtig en veel groter as enigiets wat die staat onder PW Botha kon vermag. Een persoon met ‘n rekenaar, Facebook en Twitter kan vandag ‘n veel groter internasionale netwerk van mense onderhou as al die Suid-Afrikaanse ambassades in 1986 sáám.

En goddank: Ons word nie deur die Broederbond aangestel nie! Ons stel onsself aan. Deur ‘n Darwiniaanse proses of soos by ‘n uitspeelwedstryd by ‘n tennistoernooi, kom die bestes na vore… Hulle lei die swerm teen die logge, Afrostaat wat soos ‘n vetgedrinkte bosluis op Meintjieskop drome van nóg meer belastings, nóg meer bates om op te vreet, droom.

Hoe op aarde gaan die bosluis teen ons staande bly? Ons kommunikeer 24 uur met mekaar; hulle beantwoord nie hul telefone nie. Te belangrik, te ryk, te magtig, te selfvoldaan, te dronk… van mag of Johnny Walker Blue Label.

Kan u sien, liewe leser, hoe ongelyk die stryd éintlik is? Toe die ANC teen die ou NP-regering baklei het, of liewer toe die Kremlin en Trevor Huddleston hom as surrogaatmag téén ons gerig het, het die asimmetriese magsverhouding in sy guns getel. Soos oudgenl. Johan van der Merwe in sy boek opgemerk het, was die ou regering aan die Geneefse konvensie gebonde terwyl die ANC hom nie daaraan gesteur het nie. Soos elke terreurgroep het hy na hartelus bomme en myne geplant, asook gemoor. Maar nou is die bordjies verhang. Die ANC beset die staatsmag en bevind hom teen ‘n asimmetriese vyand, ‘n soort kuber-Afrikanerdom, ‘n etniese maaksel van die een-en-twintigste eeu. Soos Ari Onassis gesê het: daar is net een reël in die sakewêreld: daar is geen reëls nie.

Hoe meer chaos die ANC in die land veroorsaak, hoe beter vir ons. Anders as Europeërs en Amerikaners, gedy Afrikaners op chaos. Toe ons oor die Drakensberge gekom het, was daar nie eens ‘n waterput nie. Ons hóú van chaos, omdat ons pioniers is. Baie Afrikaners kan nie wag dat die ANC se tweede revolusie begin nie, want dan gaan die graad van chaos in die land eksponensieel verhoog. As die voedselskaarstes kom, sal ons weer blikkieskos opgaar. Of ons blomtuine in groentetuine omskep soos die Britte tydens die tweede wêreldoorlog gedoen het.

Baie mense – veral vroue – met wie ek op die internet en elders gesels, voel hier kom ‘n oorlog aan. Ons mans moet op vroulike intuïsie vertrou. Aan die ander kant: Dis ‘n ope vraag of die ANC ooit sy oorlog teen ons gestaak het. 1994 was net ‘n skietstilstand, ‘n bietjie konsolidasie alvorens hy dit met ander middele voortgesit het. Die tweede oorgang, die tweede revolusie moet nog kom. Want die krokodil is honger.

Vandat ons verlede jaar ‘n vergadering van Afrikaanse organisasies gereël het, behoort ek aan die sogenaamde Strategiese Komitee, oftewel SK. Van die ander organisasies het intussen scenario’s vir die onmiddellike toekoms uitgedink. In “Scenario 2” – ek kan nie mooi “Scenario 1” onthou nie – word die nasionale demokratiese revolusie deurgevoer, die grondwet word verander en soos dit gestel word: “Die RSA word stadig maar seker net nog ‘n Afrikastaat.”

Die onstabiliteit wat so ‘n situasie gaan skep, met voedseltekorte, ekonomiese agteruitgang, verhoogde werkloosheid, staatstoelaes aan vyftien miljoen mense wat moontlik nie meer uitbetaal gaan word nie, kan tot polarisering lei. Die huidige rassehaat wat daar reeds jeens blankes aangeblaas word, sal vererger.

Die ANC beskik oor 500 000 outomatiese wapens wat mnr. De Klerk aan Umkhonto we Sizwe oorgedra het, asook die pantser by Tempe op Bloemfontein. Blykbaar vlieg die Gripens nie en al die Mirages is verkwansel of weggegee aan ander Afrikalande. Die outomatiese wapens kan egter in die hande van ‘n jeugdige milisie – soortgelyk aan dié in ander Afrikalande – beland, wat kan besluit om die NDR met wapengeweld deur te voer.

Dis natuurlik ‘n resep vir grootskaalse etniese konflik, soos ons reeds in soveel Afrikalande waargeneem het waar minderheidsgroepe soos in Rwanda vervolg en uitgemoor is. In weerwil van die groot hoeveelheid privaatwapens wat die publiek onlangs by polisiestasies ingehandig het, beskik gewone Afrikaners seker steeds oor omtrent twee miljoen handwapens, jaggewere, .22’s, haelgewere en wat nog.

Scenario 2 sou dus maklik in ‘n soort Russies-Finse konflik oftewel die Winteroorlog uit die tweede wêreldoorlog kon ontaard. Aan die een kant die Rooi Leër met sy tenks en mortiere. Aan die ander kant skerpskutters wat in bome met jaggewere wegkruip en vyandelike offisiere doodskiet. Of politici… Dis interessant hoe die Amerikaners, daardie groot demokrate, tydens die tweede Irak-oorlog die verkose regering van daardie land tot militêre teiken verklaar het. Die totale BAAS-party (pikante naam, daardie) van Saddam Hoesein, wat in die negentig persent van Irakese stemme ontvang het, is deur die Amerikaners uitgewis. Toe hulle Saddam uiteindelik kry, het hulle hom opgehang. Dis hoe bewindsverandering oftewel “regime change” werk.

Anders as Amerikaners, is Afrikanerskerpskutters seker te ordentlik om ANC-politici voor die voet te begin doodskiet. ANC-ampsdraers is egter tans besig om hul volgelinge aan te hits tot een of ander vorm van geweld teen ons met liedjies soos “Kill a Boer, kill a farmer” of “Bring my my masjiengeweer”.

Nie net laat die ANC die plaaslike temperatuur aanhoudend styg nie, maar ook internasionaal klim dit al hoe hoër. Daar is soveel spanning en konflik in die Midde-Ooste. Om uit sy 14-triljoendollarskuld te kom, sal die Amerikaanse staat waarskynlik nog ‘n oorlog teen ‘n groter vyand as Afghanistan moet aanpak. Soos byvoorbeeld Iran. Romney kan die verkiesing wen en besluit dis tyd om Iran te gaan pakgee. As die ANC voel die wêreld se aandag is elders, kan hy dalk besluit om soos Mugabe die blankes finaal in die see te jaag.

Ook hier is die internet nogal verhelderend. Die hoeveelheid swartes op Twitter en elders wat vir my sê, “Julle moet dankbaar wees ons verdra julle nog in die land, ná wat julle ons aangedoen het,” is legio. Dis ironies, want Malema is geskors. Maar sy idees leef deesdae voort in die ANC. En in die harte van mense. Swart mense…

Die meeste Afrikaners het godvresend gebly, wat ‘n goeie ding is. Maar die NG Kerk, wat reeds in 1990 voor die Wêreldraad van Kerke begin kruip het, het hom as instrument vir die transformasiebewind beskikbaar gestel. Die gedoe rondom die Belhar-belydenis en ANC-propaganda vanaf die kansels het aanvanklik verwarring onder ons mense veroorsaak, maar intussen het almal nugterder begin raak.

Daar is egter vir my een ding wat erger as ‘n NG-predikant is en dit is ‘n kommunistiese NG-predikant. Telkens as ek in Johannesburg in DF Malanrylaan indraai en ek sien dit heet nou Beyers Naudé, voel ek lus om al die bordjies te gaan verf. Beyers Naudé was die Afrikaanse ekwivalent van Trevor Huddleston: ‘n geestelike wat deur haat en nyd gemotiveer is en feitlik openlik geweld voorgestaan het. Behalwe natuurlik dat Naudé dit boonop teen sy eie mense gepleeg het.

As mense al hul debietorders by die kerke sou kanselleer en eerder aan PRAAG sou oordra, sou ons al gister vry gewees het. Moreletapark se NG Kerk moedig blykbaar swart plakkers aan om Pretoria-Oos territoriaal te kom verower. Dis hoe die kerk vandag politiek bedryf. Met vrome gebede en “naasteliefde” word die arme lidmate om die bos gelei.

‘n Verdere faktor wat verandering hier in die hand kan werk, is finansiële krisis in die noordelike halfrond. Die reeks oorloë wat Amerika en Brittanje sedert die vroeë negentigerjare gevoer het, het honderde miljarde dollar gekos. Albei lande het daardeur hul ook in die wêreld ongewild gemaak.

Voeg daarby die bankbankrotskappe en ‘n mens sien hoe ons eintlik uitgelewer is aan die grille van die ANC se radikale politici en jeugleiers. Dis net ons en die magsdronk, vermetele Nguni-hoofmanne. As die eerste plase gevat word en daar breek etniese konflik in die land uit, gaan Amerika en Brittanje nie troepe stuur nie, selfs al wou hulle. Dis nou weer soos die 1880s toe Kruger die Transvaal se soewereiniteit van Gladstone kon verkry: die Britse openbare mening sal nie nog ‘n oorlog verdra nie, selfs al gaan dit daaroor om hul geliefde ANC aan bewind te hou.

Nou die dag het ek ‘n vrygestelde dokument van die CIA uit 1994 se dae op die internet gevind. Interessant is dat Amerika toe nie militêr wou ingryp nie, al het die CIA gedink daar kom ‘n “regse staatsgreep” in Suid-Afrika! Amerika sal ook nie dié keer regstreeks in ons land ingryp nie, wat ook al gebeur. Ons is te ver, ons het nie olie nie en hulle sal nie hul tipiese lugoorlog kan kom voer sonder om ook swartmense dood te maak nie. Indien daar Afrikanerverset in Pretoria-Oos is en die F-16s los ‘n paar bomme daar, mag hulle Mamelodi tref of ‘n paar swart SEB-ontvangers wat tussen die Afrikaners woon. Dit kan ‘n lelike ding op CNN veroorsaak.

Maar Brittanje is natuurlik al die jare die ANC se vernaamste bondgenoot. Nie verniet het hulle vir Nelson Mandela ‘n standbeeld op hul Parlementsplein opgerig nie. Al die slegte nuus uit Suid-Afrika, Mugabe se manewales, tesame met die Britse onluste van ‘n jaar of wat gelede, het egter ook by die gemiddelde Brit ‘n gesonde skeptisisme jeens die BBC en die Guardian se geloof in “immer onskuldige swartmense” gekweek. Al ons jongmense in Londen versprei insgelyks die nuus oor hoe dit werklik met ons “wonderdemokrasie” gesteld is.

Baie plattelandse dorpe soos Louis Trichardt sukkel met drinkwater of elektrisiteit. Teen die tyd dat die ligte afgaan of jy nie meer drinkwater het nie, kan die tradisionele media se propaganda hóé sterk wees, maar die “bruikbare Afrikaneridioot” begin vir homself dink. Hy begin selfs vrae vra, soos: “Hoekom het net swartes regte?”

Dit bring my by menseregte. Ons staan moontlik op die vooraand van ‘n soort volksmoord wat nog erger as die huidige lae-intensiteitskonflik in die vorm van plaasmoorde en stedelike aanvalle is. Die ANC het egter in sy wysheid besluit om feitlik elke internasionale menseregtekonvensie te onderteken. Oorspronklik is menseregte teen die vorige bewind gebruik om apartheid tot “misdaad teen die mensdom” te verklaar, hoewel die Westerse lande destyds buite stemming gebly het. Afrikaners is ook besig om die menseregtepolitiek te verstaan. PRAAG het dit lankal geëien as een van die dinge wat ons baie hard moet dryf. Daarom is ons besig om by elke internasionale menseregte-organisasie aan te klop en al die gruweldade en diskriminasie teen blankes wêreldkundig te maak: die VN, die Statebond, die EU, Amnestie Internasionaal, Human Rights Watch, Genocide Watch, en nog ander.

Hopelik keer ons so die aanslag teen ons sonder geweld af.

Trouens, die hoof van Genocide Watch, dr. Gregory Stanton, sê op dié organisasie se webwerf dat hy binnekort Suid-Afrika toe kom om inligting oor plaasmoorde en ander menseregteskendings teen Afrikaners ter plaatse in te win.

Van ons PRAAG-medewerkers korrespondeer reeds geruime tyd met hom en dit sou daarom gepas wees om hom te siene te kry.

Persoonlik wil ek nog die ANC – en sommer die DA ook, want hulle pas mos ook regstellende aksie toe – van “apartheid” gaan aankla. Volgens die tweede artikel van die “Konvensie oor die onderdrukking en straf vir die misdaad van apartheid” is dit ‘n internasionale misdaad om “oorheersing van een rassegroep oor ‘n ander te handhaaf en hulle sistematies te onderdruk deur:

a) die reg op lewe of persoonlike vryheid aan ‘n lid of lede van ‘n rassegroep of rassegroepe te weerhou deur:

i) moord op lede van ‘n rassegroep of -groepe;

ii) deur lede van ‘n rassegroep of -groepe ernstige liggaamlike of geestelike leed aan te doen, deur inbreuk te maak op hul vryheid of waardigheid, of om hulle aan foltering of onmenslike, vernederende behandeling of straf te onderwerp;…

b) die opsetlike instelling van lewensomstandighede vir ‘n rassegroep of -groepe wat daarop gemik is om sy vernietiging, ten dele of in die geheel, te veroorsaak.”

Naamsveranderings en Engelse SARS-vorms “doen my geestelike leed aan”.

Maar ernstiger: Daar is nog ander interessante artikels in die Konvensie wat dit nog meer duidelik maak dat die ANC eintlik ‘n vorm van VN-tipe apartheid op ons toepas. Aangesien apartheid ‘n internasionale misdaad is, kan lede van die ANC-bewind in enige land ter wêreld daarvan aangekla word.

Sou dit nie mooi wees as iemand in Swede, wat tesame met die Anglikaanse Kerk destyds die aanslag teen ons befonds het, ‘n klag van apartheid teen die totale ANC-kabinet aanhangig kan maak nie? Ek is seker ek sou van ons Sweedse vriende wat PRAAG twee jaar gelede besoek het, kon oortuig om so iets te doen. Om nie van Nederland, België en vele ander lande te praat nie.

Ek stem saam: apartheid is ‘n misdaad teen die mensdom, veral die tipe wat sedert 1994 teen die blanke rassegroep in Suid-Afrika gepleeg word.

Sluit aan by PRAAG

Ek vra om verskoning

Ek vra om verskoning. Ek vra om verskoning dat ek gebore is. Ek vra om verskoning dat ek ’n Afrikaner is. Ek vra om verskoning dat ek ’n blanke Afrikanerman is.

Dit spyt my. Dit spyt my diep en inniglik. Dit spyt my dat ek voordeel getrek het uit apartheid. Dit spyt my dat ek kan lees en skryf. Dit spyt my dat ek nie ’n ongeletterde is nie. Dit spyt my dat ek ’n pleger van die geskrewe woord is, en nie van die mondelinge tradisie nie.

Ek vra om verskoning. Ek vra om verskoning dat ek nie enige apartheid-militêre installasies gebom het soos mnr. Hein Grosskopf nie, daardie groot held van die bevrydingstryd. Ek vra om verskoning dat ek nie die land verlaat het om militêre opleiding te ondergaan, asook opleiding in revolusionêre oorlogvoering en ondermyningstegnieke wat teen die vyand gebruik kon word nie. Ek vra om verskoning vir my gebrek aan optrede. My gebrek aan optrede het my ’n lid van die vyand gemaak, waarvoor ek om vergiffenis smeek.

Ek vra om verskoning dat ek ’n blanke is. Ek vra om verskoning vir my vader en my moeder, vir my oupa en ouma en almal wat voor my hier was, want hulle is blanke setlaars wat geweld na die land gebring het.

Ek vra om verskoning dat ek nie glo nie. Ek vra om verskoning vir my dekadente rasionalisme wat my verhoed om te glo in die waarheid en in vergiffenis en in verlossing.

Ek vra verder om verskoning dat ek die verkeerde geskiedenis op skool geleer het. Ek vra om verskoning dat ek die name van Piet Retief en Andries Pretorius en Christiaan de Wet en Paul Kruger en Smuts en Hertzog en al die ander geken het. Ek is jammer dat ek nie die rede bevraagteken het waarom ek hierdie name geleer is nie. Ek sou graag vir behandeling wou gaan ten einde te vergeet dat hulle ooit bestaan het. Ek sou graag met ’n skoon geheue wou begin sodat ek die regte dinge en die regte name kan leer. Ek is bereid om my twee-bandige stel van Paul Kruger se biografie wat in linne gebind is, te verbrand, asook ander boeke wat ons ongewenste geskiedenis laat voortduur.

Ek vra om verskoning dat ek nie ’n kommunis was nie en dat ek nie geglo het in die skoonheid van die revolusie en van bevryding nie. Toe ek ’n student was, het ek oorkant me. Barbara Hogan aan ’n tafel gesit en ek het nie haar leiding gevolg deur ’n kommunis te word en deel te word van die werkersmassa se bevrydingstryd nie. Ek wil graag my innige spyt hier en nou laat opteken.

Ek is jammer dat ek poësie gelees het. Ek is jammer dat ek poësie in Afrikaans gelees het. Ek is jammer dat ek my verstand laat besoedel het met die woorde van wit Afrikaners wat dalk apartheid mag ondersteun het. Ek is jammer dat ek geswig het voor die skoonheid van die taal van die verdrukkers. Ek is jammer dat ek ander in my taal verdruk het. Ek is jammer dat ek ander met my taal verdruk het. Ek is jammer dat ek steeds my neerdrukkende taal praat. Ek sal probeer vergeet. Ek wil graag gehelp word om hierdie weersinwekkende woorde van my voorvaders te vergeet wat een en almal ondersteuners van apartheid was.

Ek vra om verskoning dat ek in ’n blanke woongebied gewoon het. Ek vra om verskoning dat ek nie vrywillig na ’n swart woongebied getrek het waar ek aan die dissipline van die werkersmassa onderwerp kon word nie.

Ek vra om verskoning dat ek in ’n swembad geswem het toe ander nie die voorreg gehad het nie. Ek vra om verskoning dat ek leer swem het. Ek vra om verskoning dat ek hoogspring en verspring en tennis en roei geleer het. Ek vra om verskoning dat ek gekyk het na eksklusief blanke sportspanne wat speel.

Ek vra om verskoning vir my bestaan, tans en in die verlede. Ek vra om verskoning dat ek nie my kinderfoto’s vernietig het nie, omdat my bestaan so vir die toekoms behoue gebly het. Ek is bereid om my voetspore as kind op die strand uit te wis, indien hulle oorgebly het. Ek versoek bloot ’n bietjie tyd, ’n bietjie uitstel, om al dié tekens van my vorige bestaan op te spoor en uit te wis. Ek vra nederig dat hierdie uitstel aan my verleen sal word. Ek sal alle foto’s vernietig en alle aantekeninge wat ek gemaak het en selfs potloodkanttekeninge in boeke wat ek gelees het. Ek sal alle tekens van literêre of artistieke bedrywigheid ashoop toe stuur.

Ek vra om verskoning dat ek ’n kind was. Ek vra om verskoning dat ek ’n kind met blou oë was. Ek vra om verskoning dat ek kinders gehad het. Ek kan slegs ter versagting pleit dat hulle nie blou oë het nie, maar ek besef dat dit nóg hulle, nóg my, gaan red. Ek vra om verskoning dat ek hulle in die wêreld gebring het en my bloedlyn laat voortduur het, ’n bloedlyn waarvoor slegs om verskoning gevra kan word.

Ek vra om verskoning vir my stand. Ek vra om verskoning dat ek ’n motor besit. Ek vra om verskoning dat ek ’n huiseienaar is. Ek vra om verskoning dat ek op die aandelemark gespekuleer het. Ek vra om verskoning dat ek eenkeer ’n polowedstryd in geselskap van merendeels mense van my eie ras bygewoon het. Ek bely hierdie gruwelike daad.

Ek vra vergiffenis. Ek vra vergiffenis omdat ek ontvang het. Ek vra om vergiffenis dat ek liefde ontvang het. Ek sal al diegene haat wat my liefgehad het omdat hulle een en almal apartheidsondersteuners was. Ek sal my moeder se stem uit my geheue uitwis, haar woorde toe sy my as kind getroos het tydens siekte of as ek seergekry het. Ek sal vergeet dat sy vir my veselperskes in die bad gebring het of dat sy vir my gesê het om nie onder die komberse met ’n penflits te lees as ek veronderstel was om te slaap nie. Ek vra om verskoning dat ek onder die komberse gelees het. Ek vra om verskoning dat my moeder dit vir my gesê het. Ek vra om verskoning vir my moeder. Ek vra om verskoning vir haar bestaan en dié van my vader en dié van my naaste familie. Ek wens dat hulle nooit bestaan het nie. Ek wens dat ek nooit bestaan het nie.

Ek vra om verskoning dat ek Westerse lande besoek het waar daar vele blankes soos ekself is. Ek vra om verskoning dat ek na skilderye in museums gekyk het en die argitektuur van geboue bewonder het. Ek sal poog om die skilderye van Boucher en Rubens en Watteau en Rembrandt en Vermeer uit my geheue te verban. Ek sal nooit weer na ’n skildery kyk nie.

Ek vra om verskoning omdat ek die maaksel van Westerse kapitalisme, kolonialisme en apartheid is. Ek vra om verskoning vir Westerse kapitalisme, kolonialisme en apartheid. Ek vra om verskoning vir wat Jan van Riebeeck die land aangedoen het. Ek vra om verskoning vir die Trekboere en die Boere en die Afrikaners en wat hulle die land aangedoen het. Ek vra om verskoning vir Gerard Moerdyk en die Voortrekkermonument. Ek vra om verskoning dat ek as kind saam met die res van my klas die Voortrekkermonument besoek het en dat ek die reliëfwerk van Voortrekkers wat op Zoeloes skiet, gesien het. Ek vra om verskoning vir elke Zoeloe wat deur ’n Voortrekker gedood is. Ek vra om verskoning vir elke Voortrekker wat nie deur ’n Zoeloe gedood is nie. Mag die Voortrekkermonument met die aarde gelykgemaak word, en my geheue daarmee saam. Ek vra om verskoning vir my geheue en sy vermoë om ongewenste stof te bewaar.

Ek is jammer oor my grootouers aan albei kante. Ek is jammer dat hulle in hierdie grond begrawe is. Ek is veral jammer oor my grootouers aan moederskant wat op hul plaas in die veld begrawe is. Hulle was setlaars en kan aanspreeklik gehou word daarvoor dat hulle die setlaarstamboom laat voortduur het waarvan ek die uitvloeisel is. Ek is jammer oor die geluid wat die wind maak as dit die grashalms roer wat oor hul grafte gegroei het. Ek wil my opregte spyt uitspreek dat die wind so die indruk wek dat elke teken van hul voormalige teenwoordigheid nie vergaan het nie. Ek sal alle herinnering aan my grootouers vernietig, sowel as herinnerings aan die grashalms en aan die wind wat waai. Ek sal insgelyks ’n verskoning van die grashalms en van die wind afdwing, indien ek daardie plek ooit weer te siene kry.

Ek vra om verskoning vir my bourgeois-dekadensie. Ek vra om verskoning dat ek Franse sjampanje op my verjaardag gedrink het en dat ek talmend die borrels in my mond geproe het. Ek vra om verskoning dat ek luukse artikels en boeke en opnames van Westerse klassieke musiek wat deur witmense gespeel word en deur witmense waardeer word, aangekoop het. Ek vra om verskoning dat ek kamermusiekkonserte bygewoon het waar slegs mense van my eie ras teenwoordig was. Ek vra om verskoning dat ek na die gesigte van die konsertgangers gestaar het en deur hulle geraak is, want hulle was wit gesigte. Ek vra om verskoning vir die soberheid en strakheid van daardie gesigte. Ek vra om verskoning vir elke noot wat gespeel is deur die violis en deur die pianis. Ek vra om verskoning dat ek na rassistiese musiek geluister het. Ek vra om verskoning vir al my gewoontes wat verwydering bring tussen my en die werkersmassa van hierdie land.

Ek vra om verskoning dat ek nie eerder om verskoning gevra het nie. Ek vra om verskoning dat ek nie met groter oordaad om verskoning vra nie. Ek vra om verskoning dat ek nie my verskoning aanbied met trane in my oë en op my knieë nie. Ek vra om verskoning dat ek nie die vermoë aangeleer het om in die openbaar voor groot skares aan’t huil te gaan nie.

Ek is jammer. Ek is jammer dat ek die name van dorpe en stede wat deur die Voortrekkers gestig is, soos Pretoria of Krugersdorp of Bloemfontein geleer het. Ek is jammer dat ek nie in staat is om die nuwe name uit te spreek nie en dat ek steeds die ou name onthou. Ek sal probeer om die ou name uit my geheue uit te wis, tesame met alle wete van my vorige bestaan.

Ek vra om verskoning dat ek boeke besit waarin die woorde “kaffer”, “bantoe” en “naturel” voorkom. Ek sal die boeke laat veras en vergeet dat ek hulle ooit besit het. Ek sal voortaan alle boeke keur en afwys wat nie ooreenstem met die beginsels van nie-rassisme en nie-seksisme nie.

Ek vra om verskoning omdat ek nie die nodige respek betoon nie. Ek vra om verskoning omdat ek nie die regte stemtoon eerbiedig as ek my verskoning aanbied nie. Ek vra om verskoning omdat ek nie die regte liggaamshouding inneem en my blik afwend in die teenwoordigheid van hooggeplaastes nie.

Ek vra om verskoning dat ek praat. Ek vra om verskoning dat ek moet praat as ek hierdie verskoning aanbied. Ek vra om verskoning dat ek die lug besoedel met die klanke van my stem en dat ek nie vroeër al stilgebly het nie. Ek sal stilbly. Ek sal my mond hou.

Oorspronklik op LitNet gepubliseer ten tye van die Waarheids- en versoeningskommissie se werksaamhede

Is Mandela deur ‘n dubbelganger vervang?

Skoppensboer is ook verstom deur die merkwaardige gesondheid van die 94-jarige Nelson Mandela, wat so pas deur oudpresident Bill Clinton besoek is. Met die gemiddelde lewensverwagting in Suid-Afrika wat onlangs verder van 56 jaar tot 54 jaar gedaal het (volgens die Wêreldgesondheidsorganisasie), is hy al amper 100% bokant die gemiddeld.

Miskien het hy goeie Xhosa- en Khoi-gene, want sy genetiese oorsprong is mos reeds amptelik bekendgestel. Of anders kry hy net veel beter mediese sorg as wat die gemiddelde Suid-Afrikaner veral in staatshospitale ontvang, wat reeds op 54 jaar afklop.

Skoppensboer was ook sterk onder die indruk van die wondere van die mediese wetenskap totdat ‘n skerpsinnige vriendin met ‘n oog vir gesigte – sy teken soms portrette – teenoor hom opmerk: “Mandela lyk lankal nie meer dieselfde nie!”

Hoe nou? Maar sy hou vol. “Daai man op die foto’s is ‘n dubbelganger. Met al daardie operasies en mediese besoeke sou dit seker maklik gewees het om hom onder die mes te kry, met die plastiese chirurge wat hom so min of meer soos Mandela laat lyk.”

Vergesog? Iets uit ‘n fliek of ‘n spanningsroman? Maar aan motiewe om Sint Madiba aan die lewe te hou, ontbreek dit seker nie. Die Mandela-stigting en -familie maak sakke vol geld uit al die internasionale publisiteit en liefdadigheidskenkings. Vir die regerende ANC is Mandela soos ‘n witskuldpil wat elke dag aan al vier miljoen blankes gevoer word.

Media24 se redakteurs sal almal ateïste word as hulle nie vir “Madiba” op die voorblaaie kan aanbid nie. ‘n mens moet seker óók oor húl sieleheil bekommerd wees.

Mandela of sy Doppelgänger hou ons almal onderdanig en “laat die nuwe Suid-Afrika werk”. Trouens, sy truuk met François Pienaar se rugbytrui is waarskynlik destyds in 1995 deur die Britse Geheimediens se sielkundige-operasiesafdeling geprakseer. Van elke rugbykykende Afrikaner is ‘n bekeerling gemaak.

Te midde van faksiegevegte rondom magsposisies, het ook die ANC behoefte aan iemand om die party te “verenig”; vandaar die dikwelse beroepe op die “erfenis van Nelson Mandela”.

Aan redes om Mandela lewend te hou, ontbreek dit dus nie. Het die ou regering ooit ‘n DNS-monster van hom in die tronk geneem sodat ‘n mens dit met die huidige kan vergelyk?

Hoekom dink Skoppensboer nou daar is waarskynlik een DNS-toets in dié land wat nie gedoen gaan word nie?

Moet ek maar die handdoek ingooi?

Nou Vrydag het ek ‘n onverwagse besoek van die balju gehad. Media24, Leopold Scholtz en Christo van der Rheede wil op my bates beslag lê. Om hul regskoste van ons vorige lastersaak te verhaal, gaan hulle waarskynlik poog om my te sekwestreer en my huis onder my uit te verkoop. Dis nou volgens die balju.

‘n Baie groot beginsel is op die spel: iets wat mens die waarheid noem. Oor die afgelope aantal jare het Media24, maar veral Leopold Scholtz en Die Burger gepoog om my voortdurend te belaster en vir ‘n “verregse rassis” uit te kryt omdat ek sekere feite oor ons swart medeburgers op die internet gepubliseer het.

‘n Tweede rede waarom Leopold Scholtz en Die Burger my wil ruïneer, is omdat hulle die PRAAG-webblad wil toemaak. PRAAG is die enigste Afrikaanse organisasie wat daarin geslaag het om ‘n alternatiewe medium vir Media24 se monopolie in Afrikaans te skep. Sowel Soliforum as die Vryheidsfront het oor die afgelope jaar nuwe webwerwe geloods, maar kry nog nie naastenby die soort verkeer en belangstelling as hierdie unieke blou en wit blad nie.

Leopold Scholtz het in Die Burger geskryf dat “die Afrikaner met die bruinmense van die Wes-Kaap moet versmelt”. Met ander woorde, hy staan die fisieke en biologiese assimilasie van ons Afrikaners met die bruinmense voor. Ons weet ook dat daar ‘n groep bruin taalkundiges in die Wes-Kaap is wat Afrikaans wil “herstandaardiseer” omdat Standaardafrikaans kastig “volgens die blanke norm tot stand gekom het”. Selfs taalkundiges van die Universiteit van Stellenbosch steun hierdie belaglike idee.

Benewens die ongelukkige lastersaak tussen my en Media24 wat ek om een of ander duistere rede verloor het, het ek sedertdien ook drie klagtes teen Die Burger en Sondag by die Persombudsman aanhangig gemaak. In twee uit die drie gevalle het die Ombudsman my gelyk gegee. Trouens, die adjunkpersombudsman, dr. Johan Retief, het in een van sy bevindings gesê dat die “kumulatiewe skade” wat ek ly as gevolg van Die Burger en Media24 se volgehoue veldtog teen my op die duur enorm is.

Wat die derde klag teen Sondag betref, poog Media24 se prokureurs tans desperaat om verlof tot appèl te bekom, nadat verlof die eerste keer van die hand gewys is. Die Persombudsman het hulle beveel om op die voorblad van die koerant verskoning aan my te bied. Vrydag het ek egter ‘n repliek ingedien om hul aansoek om appèl teen te staan.

Wat presies het ek gesê wat my as’t ware vrye wild vir Leopold Scholtz, Die Burger en Sondag gemaak het? Onder andere drie dinge:

dat swartmense oor ‘n laer gemiddelde IK as blankes beskik
dat swart leerlinge swakker op skool in wiskunde as blankes vaar
dat swartes verhoudingsgewys meer geweldsmisdaad as blankes pleeg

Elkeen van hierdie drie stellings is waar. Daar is onomstootlike bewyse in die vorm van amptelike statistieke en etlike wetenskaplike studies beskikbaar. In Gauteng behaal swart leerlinge gemiddeld 20% vir wiskunde in die matriekeindeksamen, volgens iemand met binne-inligting vanuit die onderwysdepartement. Ek het nie tydens die hofsaak teen Leopold Scholtz en Die Burger getuig nie, maar na afloop van die saak het ek Scholtz voor sy prokureur en advokaat uitgedaag om die teendeel te bewys deur aan my die nodige feite of wetenskaplike/akademiese studies te besorg wat sy argument staaf.

Dis nou al meer as ‘n jaar later en ek het nog niks van Scholtz verneem nie. Trouens, ek het hom Vrydag ná die besoek van die balju weer per e-pos daaraan herinner dat hy veronderstel is om aan my te bewys dat alle menslike rasse oor presies dieselfde gemiddelde IK beskik.

Waarom is dit belangrik? Ons blankes en Afrikaners word elke dag in die publikasies van Media24 en ander mediagroepe uitgeskel dat ons in die verlede en selfs op die huidige tydstip swartmense daarvan weerhou om op dieselfde peil as blankes te presteer. Sommige mense beweer selfs dat swartes min of geen onderwys tussen 1948 en 1994 ontvang het nie, terwyl Hermann Giliomee en ek oor die afgelope paar weke aangetoon het dat dit ‘n infame leuen is.

In die breë wil Media24 en Leopold Scholtz egter hê dat ons by die ANC en SAKP se leuens oor die verlede moet inval, ter wille van “versoening” en die hele Mandela-kultus wat hulle en die BBC, asook die Britse koerante, geskep het.

Ek sê egter: nee! Ons gaan nie toelaat dat Media24 en hul meesters in Londen of in die globale maatskappye die Afrikaner se geskiedenis permanent beswadder en ons as volk moreel en (deur assimilasie) biologies vernietig, bloot omdat hulle in hierdie korrupte NSA ‘n wins wil maak nie.

Dink daaraan: ek is ‘n individu met ‘n vrou en drie kinders wat ‘n aksiegroep ten gunste van Afrikaans en Afrikaneroorlewing bedryf terwyl Media24, ‘n volfiliaal van Naspers, se jaarlikse wins na belasting ongeveer R5 miljard beloop. Kan ‘n mens jou ‘n meer ongelyke Dawid-en-Goliat-stryd voorstel?

Soms wonder ek egter oor die toekoms. Is ek, asook die res van alle Afrikaners, geweeg en te lig bevind? Ons Vryburger- en Voortrekker-voorouers het hierdie wonderlike land met al sy rykdom aan ons nagelaat en ons het dit sonder slag of stoot aan ‘n groep kriminele oorhandig wat nou na hartelus ons bates plunder.

Moet ek maar die handdoek ingooi en die knie voor Goliat buig? Wat het geword van ons mense se moed en durf? Die Hertzogprys het ontstaan toe genl. Hertzog in 1908 ‘n lastereis van ‘n Engelse inspekteur, ene Fraser, verloor het en 25 pond skadevergoeding en regskoste moes betaal. Agterna het die publiek, arm soos hulle net ná die tweede vryheidsoorlog was, 1200 pond vir hom ingesamel. Die ekstra geld is aan die Akademie geskenk om die Hertzogprys vir die beste Afrikaanse literêre werk van die jaar te skep, wat sedert 1915 toegeken word. Die digter Eitemal het as student ‘n Union Jack op die kampus van die Pretoriase Universiteit verbrand en is daarvoor geskors, maar met die publiek se steun kon hy agterna per korrespondensie sy graad voltooi.

Só het Afrikaners mekaar in die verlede ondersteun.

Ek het my nek vir die Afrikaner uitgesteek en nou wil Media24 my kop afkap. Hulle wil ‘n voorbeeld van my maak sodat geen Afrikanerleier of -intellektueel dit agterna sal waag om sekere ongemaklike waarhede te publiseer nie. Sodat die ideologie van die “swartman-as-martelaar” kan seëvier. Op sy beurt sal “wit skuld” sorg dat ons al ons plase, skole en selfs huise verloor. Soos dr. Tertius Delport ‘n paar maande gelede aan my verduidelik het, het mnr. Roelf Meyer daarvoor gesorg dat die eiendomsklousule in artikel 25 van die Grondwet so afgewater is dat die ANC enige eiendom “in die openbare belang” mag konfiskeer.

Al wat tussen ons en volslae ondergang staan, is hierdie stryd wat ons tans in die media en op die internet voer. ‘n Dawid-en-Goliatstryd.

My voorouer is gewond in die Slag van Rooiwal op 12 April 1902, toe die meeste Boere al opgehou veg het. Al sekwestreer Media24 my en moet ek vanuit een van die wit plakkerskampe voortgaan om my stem teen die Groot Leuen te verhef, sal ek dit doen. Die prys wat my gesin egter reeds hiervoor betaal, is baie hoog.

Die tyd, moeite en geld wat ek moet afstaan om die magtige Media24 se konstante aanslae af te weer, terwyl hulle oor miljarde vir prokureurs en advokate beskik, is uitmergelend. Solank mense my ondersteun, is ek egter bereid om alles te gee, selfs die hoogste offer as dit moet.

Vir ons almal het ‘n tyd van keuse aangebreek. Óf ons moet besluit om stert tussen die bene te emigreer óf ons moet daadwerklik iets dóén om die huidige mags- en mediamonopolie te breek. Ek het baie idees oor hoe dit gedoen kan word. Onder andere kan ek Media24 voor die Mededingingstribunaal sleep, want hulle misbruik hul mag om enige moontlike mededinging op die internet dood te maak. Hulle misken my grondwetlike reg op vryheid van spraak, om mense daarop attent te maak dat blankes nie vir gebrekkige swart prestasie op soveel gebiede verantwoordelik gehou kan word nie.

Vir ‘n intellektuele argument met Leopold Scholtz, Max du Preez of enige van die werfbobbejane wat Die Burger en Media24 aanhou, sien ek enige dag kans. Hulle weet min en sit in ‘n bekrompe, konformistiese, polities korrekte wêreldjie vasgevang van waar hulle “nasiebou” en sulke twak bepleit. Ongelukkig vermoed ek egter dat hoe meer sukses ek behaal om hul drogargumente en leuens aan die kaak te stel, hoe meer gaan ek onder skoot kom. Hoë bome vang die meeste wind, of so iets.

Behalwe Rapport wat darem nog dissidente stemme soos myne en Hermann Giliomee s’n toelaat, neem Media24 deel aan die totalitêre breinspoelingsproses waardeur die Afrikaner nog verder op sy knieë gedwing moet word. Dit bereik absurde hoogtepunte in die skrywes van Neels Jackson in Beeld wat ons wil oortuig dat grondroof “die Here se wil is”, of iets dergelike.

PRAAG is ‘n vlammetjie van hoop wat flikker en brand. Daarbuite is dit nag, die nag van die werfbobbejane voor hul sleutelborde wat die kommunistiese mites van Wolpe, Slovo en ander in Suid-Afrika “hoofstroom” gemaak het.

Moenie toelaat dat Leopold Scholtz, Christo van der Rheede en Media24 ons doodmaak nie. As ons ‘n ekstra duisend lede vir PRAAG kan bykry, kan ons hulle aanhou beveg – tot by Oom Daantjie in die kallerhok.

Sluit hier by PRAAG aan en laat ons aanhou.

Aanhouer wen.

‘n Uitgekontrakteerde buitelandse beleid

Afrikaners se rol en posisie binne Suid-Afrika is ten minste die laaste 20 jaar doelgerig ondergrawe deur die onderhandelaars van Kodesa – met die hulp van die monopolistiese media – in die naïewe geloof dat ‘n swart “demokraties verkose” regering in toom gehou sal word deur ‘n uitgekontrakteerde buitelandse beleid, en dat ons op een of ander manier baie daarby sal kan baat.

Dr. Leopold Scholtz en sy base het veral die taak op hulself geneem om Afrikaanse lesers popelend onder die indruk te hou van hoe Suid-Afrika se internasionale rol na oorgawe ten goede verander het omdat Afrikaners hul “Nazi”-verlede, net soos die Duitsers, bely het. Die hele oefening om ons groot morele oorwinning uit te basuin, is ‘n rookskerm vir die feit dat Afrikaners geen invloed uitoefen in besluite wat ons raak sover dit buitelandse betrekkinge aangaan nie, en in die slawejuk van belasting moet bly trek.

Die netto-resultaat van dr. Scholtz se onbaatsugtige arbeid is kennelik ten behoewe van Duitse motorvervaardigers – die oorspronklike Nazi’s – wat steeds nie kan voorbly om tenderpreneurs van die nuutste modelle te voorsien op die rug van die “skuldige” wit belastingbetaler nie.

Dis maar een voorbeeld. Nie eens in landbou-aangeleenthede het Afrikaners inspraak nie. Daarvoor sorg die DA wat die olifant van plaasmoorde in die vertrek met mag en mening probeer miskyk, met die hulp natuurlik van Afrikaners wat te hopeloos of te oningelig is om te verstaan dat hulle belange onder ‘n spreekwoordelike trekkerwiel vertrap word.

Die DA steun op organisasies soos PLAAS om landboubeleid te formuleer, wat uit die buiteland met buitelandse fondse bedryf word en die hele agenda vir grondherverdeling in Suid-Afrika dryf. Dit is skrikwekkend dat landbouers wat op hul eie grond, gekoop en betaal, ‘n land van 50 miljoen mense voed nie geken word in belangrike besluite wat hul toekoms in ink, of liewer bloed, giet nie.

Natuurlik sal hulle soos die myne kan saamstaan en ‘n paar politici en swart sakemanne kan omkoop, ekskuus, “help”, om in die nuwe Suid-Afrika in te pas, maar omdat landbou ‘n kollektief van individue is, gaan dit seker nie eersdaags van die grond (sic) af kom nie.

Hoe langer ons in die nuwe, gewelddadige Suid-Afrika woon, hoe meer kom ons onder die besef wat die buiteland se siening van ons beteken. Afrikaners baat nie noodwendig by wat die buiteland pas nie. Dit het tewens daarvoor gesorg dat ons mense geweldig verarm het en nou na plakkerskampe stroom waar hulle nie eens op staatsuitkerings kan staatmaak nie. En danksy dr. Scholtz en sy Nazi-problematiek wat hy onophoudelik op Afrikaners van toepassing maak, sal Duitsland en wie ook al, bly voordeel trek uit die volskaalse korrupsie wat hier heers, selfs al is hulle oënskynlik daarteen gekant.

Kwessies wat dikwels die politieke toneel oorheers, waarby gewone Suid-Afrikaners, wit én swart, geen belang het nie, word befonds deur buitelandse nie-regeringsorganisasies en ryk individue, en net deur die media as belangrik voorgehou. Die jongste voorbeeld waar die buiteland blykbaar ons beleid bepaal, is die herrie rondom MTN, ‘n gedugte mededinger vir die Britse Vodacom.

Om MTN, ‘n Suid-Afrikaanse maatskappy, by te kom, is hulle dié week ingesleep by ‘n internasionale politieke kwessie wat duidelik ‘n Britse problematiek verteenwoordig, naamlik Iran.

Ons kan in komende konflikte betrek word waarby Suid-Afrikaners absoluut geen belang het nie, soos die twis in die Midde-Ooste, as die DA hul sin kry.

Om die waarheid te sê, sal ons binnekort midde in die brandpunt daarvan staan. Die DA het ‘n beroep gedoen vir die opskorting van ‘n senior diplomaat oor bewerings van MTN se bedrywighede in Iran. Dit alles om die Britse Vodacom ‘n voordeel in die mark te gee.

Abdul Minty, Suid-Afrika se ambassadeur by die Internasionale Atoomenergie-agentskap in Wene, het glo ‘n stok in die wiel van Turkcell, ‘n Turkse mededinger in Iran gesteek. Daar is geen bewyse teen Minty nie, maar volgens die DA, sal MTN eersdaags moet opdok omdat hulle heul met die vyand, of liewer ‘n mededinger. As Turkcell egter met Iran wil sake doen, is dit skynbaar nie vir die DA ‘n morele kwelling nie.

Die taal van die verklaring lyk soos die soort verklarings wat ten alle koste ‘n volskaalse oorlog teen Iran wil bevorder en diplomasie wil vermy. Dis met retoriese warm lug sonder enige gronde gevul. In Washington self word sulke verklarings deesdae nie sonder die nodige knippie sout geneem nie. Die Amerikaanse intelligensiegeenskap het reeds verklaar dat Iran nie ‘n kernbedreiging inhou nie.

Die DA gebruik die internasionale kwessie rondom Iran se kernaanlegte wat ‘n steen des aanstoots vir sekere groepe in Brittanje en die VSA verteenwoordig, om MTN se kontrak met Iran te ondergrawe. Iran, terloops, word deurlopend nog deur die IAEA, die internasionale kernwaghond, ook gemonitor.

In die Suid-Afrikaanse media, word die indruk geskep dat Iran se kernaptyt tot ‘n grootskaalse destabilisering van die streek kan lei. Maar in die VSA is menings oor of ‘n kernbewapende Iran werklik ‘n bedreiging inhou, nie soseer in beton gegiet nie.

Daar is gesiene Amerikaanse strategiese ontleders wat beweer dat ‘n kernbewapende Iran tot vrede in die Midde-Ooste sal lei, aangesien kernwapens wapens van vrede is, vanweë hul vermoë om as afskrikmiddel te dien.

Die Koue Oorlog het sy naam te danke aan ‘n stryd wat nooit warm geraak het nie, danksy “MAD”, die afkorting vir “Mutually Assured Destruction”, die doktrine wat die defensiewe aard van kernwapens beklemtoon.

Sal ‘n konvensionele oorlog tussen Indië en Pakistan byvoorbeeld kan eskaleer tot ‘n kernkonflik? Gegewe die spanning tussen die twee, moes dit reeds, maar die ewewig hou. Dieselfde logika kan natuurlik op die Midde-Ooste van toepassing wees.

Daar was vandeesweek nog ‘n ander histeriese DA-verklaring oor ‘n kernaangeleentheid. Vroeër het die party teen die “ernstige” veiligheidsgebreke by ‘n kernaanleg wat ‘n paar “kenners” in die VSA raakgesien het, te kere gegaan asof hulle nie weet dat Suid-Afrika hul kernprogram vrywillig laat vaar het nie. Die gebreke was natuurlik ongespesifiseer.

Wat egter seker blyk is dat die DA soos ‘n gekontrakteerde party vir Turkcell teen ‘n Suid-Afrikaanse mededinger wil optree, met dieselfde ywer as wat hulle mynbelange beskerm wat winste uit die land neem.