‘n Storm wat verskeie dorpies rondom Brits in die Noordwes getref het, het 61 huise verwoes en sowat R1 miljoen se skade aangerig.
“Sowat 31 huishoudings en een skool is in Letlhabile verwoes terwyl dertig huise Maandagaand in Oskraal beskadig is,” het Tumelo Tshabalala, woordvoerder van die Madibeng-munisipaliteit, gesê.
Die munisipale burgemeester, Sophy Molokoane-Machiks, sal Dinsdag kospakkies uitdeel aan mense wat hulle besittings tydens die storm verloor het.
Ja, al die stories dat Schummie weer gaan jaag, is toe bevestig. Die afgetrede wêreldkampioen van Duitsland het nie net vir groot kaartjieverkope by die toekomstige Duitse Grand Prix gesorg nie, maar ook veroorsaak dat van die mense by die baan nie vir Kersfees kon afvat nie. Die verkope van kaartjies vir aanstaande seisoen se wedren by Hockenheim was so goed dat daar ingewerk moes word om by te hou.
Mercedes het bevestig dat Schumacher, wat die titel al sewe keer ingepalm het, wel in 2010 langs Nico Rosberg vir hulle gaan jaag. Michael, wat nou 40 jaar oud is en 41 sal wees wanneer die seisoen begin, het dan ook bygevoeg dat hy nie net vir ‘n enkele jaar gaan jaag nie, maar dat sy kontrak met Mercedes GP tot einde 2012 strek.
Mercedes glo hierdie nuwe status sal 2010 ‘n heelwat beter jaar vir verkope van passasiersvoertuie maak as wat hulle die afgelope paar jaar gehad het. Schumacher het dan ook bygevoeg dat wanneer die driejaarkontrak vestryk kan hy, wat dan amper 45 jaar oud sal wees, as ‘n ambasisadeur vir die span ingespan word.
Schumacher het beklemtoon dat hy nie die nommereenbestuurder vir die span sal wees nie; dié eer val Rosberg te beurt. Hy het ook bygevoeg dat sy 14 jare lange vebintenis met Ferrari spesiaal was en dat hy hulle ewig dankbaar sal wees vir die vyf wêreldtitels wat hulle hom besorg het, maar hulle is nie Duits nie.
Nou ja, laat die poppe dans soos die oumense altyd gesê het.
Reën op Kingsmead is al wat Graeme Smith se span sal kan red.
Suid-Afrika het Dinsdag in die tweede toets in sy tweede beurt teen Engeland lelik kleigetrap en kolwers het meegeding om te kyk hoe min tyd hulle voor die paaltjies kan deurbring met 76/6 in die tweede beurt nadat Engeland 575/9 in sy eerste beurt behaal het.
Jacques Kallis is uitgeboul sonder dat hy ’n hou kon speel.
Dit gee aan die toerspan ’n voorsprong van 232 lopies. Die tuisspan benodig vandag nog ’n verdere 156 lopies om Engeland weer te laat kolf.
Clive Rice, oudspeler, se uitlatng dat die Proteas nie veel beter as Bafana Bafana vaar nie, is met gelatenheid deur die oorblufte Suid-Afrikaners aanvaar wat op ‘n stadium 5 paaltjies vir slegs 13 lopies prysgegee het.
Cosatu dreig om die N4-hoofweg na Sun City onbegaanbaar te maak indien ‘n wit werknemer nie dadelik afgedank word nie.
Shane MacDougall, ‘n assistent-bestuurder, het glo rassistiese aanmerkings teenoor drie swart werknemers gemaak.
MacDougall het intussen ‘n finale waarskuwing van sy werknemer ontvang. maar Cosatu eis dat hy summier afgedank word.
“Hierdie is ‘n belediging teenoor al die werknemers van Sun City en al die swartmense in die land en selfs teenoor demokrasie,” het die vakbond in ‘n verklaring gesê.
Cosatu dreig dat “die werkersklas saamgeroep sal word om die N4 na Sun City te versper, selfs al duur dit tot in 2010”.
Hulle eis ook dat die wit uitvoerende hoof, Coutts-Trotter, moet bedank.
Engeland het hul eerste kolfbeurt afgesluit op 575 vir nege paaltjies op die vierde dag van die tweede Castle-toets teen Suid-Afrika by die Kingsmead-stadion in Durban.
Engeland loop voor met 232 lopies.
Ian Bell het die meeste lopies aangeteken, met 141, en Alastair Cook het ook die honderdtal bereik.
Die suksesvolste boulers was Morne Morkel en JP Duminy, met drie paaltjies elk. Dale Steyn het ook twee paaltjies geneem.
Die politieke geskiedenis van die periode 1966 tot 1993 kan getipeer word as NP-magspolitiek onder onderskeidelik B.J. Vorster en P.W. Botha en daarna kapitulasie of boedeloorgawe onder F.W. De Klerk.
B.J. Vorster
Balthazar Johannes Vorster (1915-1983) het as jongman hom sterk teen die Smuts-deelname aan die tweede wêreldoorlog uitgespreek. As gevolg hiervan is hy geïnterneer op Koffiefontein, waar hy en Hendrik van den Berg – die latere baas van die Buro vir Staatsveiligheid – groot vriende geword het.
In 1953 word hy vir die Nasionale Party tot die parlement verkies. In 1961 word hy minister van justisie. In 1966 vervang hy die afgestorwe dr. H.F. Verwoerd as eerste minister. In 1968 skaf hy die laaste vier blanke setels af wat die Kleurlinge verteenwoordig het.
Vorster keur goed dat swart diplomatieke verteenwoordigers in blanke gebiede bly en dat Maori’s in die nasionale span van Nieu-Seeland na RSA ingesluit word. Hy weier om diplomatieke erkenning aan die Rhodesië van Ian Smith te verleen. In 1974 deel Pik Botha, klaarblyklik in opdrag van Vorster, vir Ian Smith mee dat die RSA Rhodesië se “water en ligte” sal afsny as Smith nie tot ‘n politieke vergelyk met die swartes kom nie. Die Vorster-regering gee steun, in die geheim, aan biskop Abel Muzorewa en die voorspelling van die veiligheidsdienste, dat Muzorewa ‘n goeie kans staan om die Rhodesiese verkiesing te wen, was ‘n groteske mistasting. Mugabe wen die verkiesing. Die gemors wat ná die Mugabe-oorname in Zimbabwe ontstaan, moet dus by terugskouing op die debietrekening van die NP en gewete van Pik Botha gelaai word. Ian Smith noem sy hantering deur Pik Botha in sy “The Last Betrayal” verraad gepaardgaande met verreikende politieke kortsigtigheid. Reeds toe voorspel Smith dat SA in die voetspore van Rhodesië sal volg.
Vorster se volgende blaps was om regse parlementariërs van die NP dusdanig te vervreem, dat dr. Albert Hertzog en menere Jaap Marais en Willie Marais die Herstigte Nasionale Party geskep het. Deur gebruikmaking van sy veiligheidspolisie het Vorster nie net die ANC vervolg nie, maar staatsmag teen sy eie mense gebruik. Om Vorster te opponeer was om staatsgevaarlik op te tree. Vorster sal onthou word vir sy veiligheidswetgewing wat eerder binne die kader van ‘n diktatuur as binne ‘n regstaat tuishoort.
Tydens die regeertermyn van Vorster is die departement van inligting – as ‘n alternatief vir die linkse streepbroekbrigade van Pik Botha se buitelandsesakedepartement – uitgebou. Sien in hierdie verband die artikel op die Praagwebwerf, getiteld Die skandaal rondom die ‘inligtingskandaal. Vorster ontken in ‘n lekkasie deur persone in die “binnekring” na die media dat die Departement van Inligting “The Citizen”-koerant met staatsgeld gekoop het. Die leuen in sake die aankoop van The Citizen, wat deur Vorster ontken is, lei tot Vorster se “aftrede” in 1978. Die hand van Pik Botha het swaar op die vernietiging van Connie Mulder, Eschel Rhoodie en die departement van inligting geval. Die uitskakeling van Mulder en van die Rhoodies het meteens ook beteken dat die grondwetlike model van konsosiatiewe demokrasie van Arend Lijphardt, wat vir plurale gemeenskappe ontwerp is, van die tafel gevee is. Die val van Vorster het ‘n belangriker implikasie gehad: naamlik dat die buitelandse been van die departement van inligting onder die departement van buitelandse sake van Pik Botha tuisgebring is. Hierdie feit, meer as enige ander gebeurtenis, het veroorsaak dat Pik Botha, nou die alleenkanaal na die kabinet oor internasionale aangeleenthede was en tot die kapitulasie van die Nasionale Party gelei het.
Pik Botha staan as kandidaat vir die presidentskap terug vir P.W. Botha en verseker so sy posisie as minister van buitelandse sake. In ‘n sekere sin was Pik Botha dus medeverantwoordelik vir die val van Vorster en verkiesing van P.W. Botha as staatspresident.
P.W. Botha
Pieter Willem Botha (1916 – 2009) was vir lank minister van verdediging en toe eerste minister van SA (1978-1984) en die eerste uitvoerende president vanaf 1984 tot 1989. Hy is deur sy vyande die “groot krokodil” gedoop.
PW is ‘n Vrystater van geboorte. Reeds op 20-jarige leeftyd het PW sy studies by die Grey-universiteitskollege (die latere Universiteit van die Vrystaat) opgeskop en organiseerder vir die Nasionale Party geword. Hy was lid van die anti-Engelse Ossewabrandwag en ‘n voorstander van Christelike nasionalisme. PW verteenwoordig sedert 1948 die kiesafdeling George vir ‘n ononderbroke tydperk van veertig jaar. In 1958 bevorder dr. H.F. Verwoerd vir PW tot adjunkminister van binnelandse sake.
In 1966 word hy minister van verdediging in die Vorster-kabinet. In hierdie hoedanigheid het hy die weermag van SA tot ‘n formidabele mag uitgebou. In PW se ampsperiode is die Staatsveiligheidsbestuurstelsel tot ‘n effektiewe konflikbemiddelende struktuur ontwikkel. Knelpunte in die administrasie van swartes is ontbloot en vinnig aangespreek In die sewentigerjare word die ontwikkeling van SA se kernvermoë ‘n werklikheid. Sewe atoombomme is toe ontwikkel. In Angola ondersteun hy die UNITA-beweging van dr Jonas Savimbi tot in die tagtigerjare.
In 1983 word ‘n Driekamerparlement daargestel: die Parlement vir die Blankes, die Huis van Verteenwoordigers vir die Kleurlinge en ‘n Huis van Afgevaardigdes vir die Indiërs. Swartes moes hulle politieke ideale in die verskillende nasionale state uitleef. Die nuwe grondwet skaf die amp van eerste minister af. Die president word ‘n uitvoerende president. Die president en die kabinet neem beheer oor alle aangeleenthede wat van nasionale belang geag is. In 1984 word P.W. Botha tot president met uitvoerende magte verkies.
Sy politieke ideaal vir SA is die daarstelling van ‘n federale staat wat selfbeskikkingsreg aan die etniese tuislande sou gee. Tydens PW se bewindsfase kry die TBVC-state hulle “onafhanklikheid”. Aan hierdie state is nooit internasionaal erkenning verleen nie. Die verbod op veelrassige huwelike en veelrassige partye word onder Botha opgehef. Die bepalinge van die groepsgebiedewet word verslap. Botha is die eerste NP-leier wat onderhandelinge met Nelson Mandela toegelaat het, maar weier enige onderhandelinge met die ANC self.
In 1985 skep minister Pik Botha verwagtinge in die buiteland oor die P.W. Botha-Rubicontoespraak wat by die kongres van die Nasionale Party in Natal gehou sou word. Daar is verwag dat die President in Durban radikale politieke hervorminge in sake die swartes sou aankondig. In plaas daarvan is Botha uitdagend teenoor die internasionale druk op die uitskakeling van apartheid en verwerp hy die vrylating van Nelson Mandela. In 1986 plaas die Amerikaanse regering die Omvattende Anti-apartheidwet (“Comprehensive Anti-Apartheid Act”) op die wetboek. Oor die verwagtinge wat in die buiteland geskep is, het president Botha hom soos volg, aldus die joernalis Sike Bax, van Nederland uitgelaat:
“Ik zou voor een congres in Durban spreken over politieke ontwikkelingen op lange termijn maar had helemaal geen ‘Rubicon- ideeën’. Deze minister wilde mij alleen maar beschadigen en dat lukte aardig. Als ik hem tegenkom, die kans is minimaal, ‘sal ek hom kaalskop’. Hij zag kans verwachtingen te scheppen die nooit waar konden worden. Ik kreeg ervoor de kous op de kop. En dat was onmiskenbaar zijn bedoeling.”
Die Waarheid- en Versoeningskommissie het Botha van growwe nalatigheid beskuldig. PW self het egter volstrek geweier om voor die Kommissie te getuig. Hieroor spreek hy homself uit in gepubliseerde onderhoud met Bax:
“Eerst probeerde De Klerk nog of hij mij zo ver kon krijgen dat ik bij de zogenaamde Waarheids- en Verzoeningscommissie zou opdraven om verantwoording af te leggen. Ik vroeg hem: ‘Voor welke waarheid staat die commissie eigenlijk?’ Ik zet daar geen voet en vraag voor niets verontschuldigingen.”
P.W. Botha se ondergang in die politiek kan direk herlei word tot die Ronald Reagan/Mikhail Gorbatsjof-ooreenkoms (Moskou, 1988) oor die Suidwes-Afrika-aangeleentheid. As SA uitvoering sou gee aan VN Resolusie 435 van die Veiligheidsraad, is ooreengekom dat militêre hulp van die USSR sou ophou en dat Kubaanse troepe uit Angola onttrek sou word. Op landswye televisie het P.W. Botha, ná die verkiesing van F.W. de Klerk as leier van die NP, verklaar dat hy die kabinet om advies gevra het wat Botha as rede kan aanvoer vir sy bedanking as president. Daar is gesuggereer dat hy sy gesondheid moes aanvoer, waarop Botha kommentaar gelewer het dat hy nie kon lieg om sy gesondheid as rede aan te voer nie.
By die afsterwe van P.W. Botha op die hoë ouderdom van 90 jaar is ‘n staatsbegrafnis die familie aangebied, welke aanbod van die hand gewys is.
F.W. de Klerk (1936-)
F.W. de Klerk was president van SA in die periode Februarie 1989 tot September 1994. Hy was die leier van die Nuwe Nasionale Party vanaf 1989 tot 1997. Hy het in die regering van Nelson Mandela tot 1996 as een van twee visepresidente gedien. Hy het in 1997 uit die politiek getree. Hy is vir die eerste keer in 1969 as lid van die parlement verkies.
De Klerk sal onthou word vir die vernietiging van SA se atoombomvermoë, vir die aftakeling van die Staatsveiligheidsbestuurstelsel en beëindiging van ‘n beleid van afsonderlike ontwikkeling. De Klerk ondersteun die transformasie van SA na ‘n nie-rassige demokrasie.
Vir sy rol is die volgende internasionale toekennings aan hom gemaak:
De Klerk is ‘n afstammeling van ‘n familie wat bekend was vir hulle konserwatiewe lewensuitkyk. Sy grootoupa was ‘n senator. Sy oupa het twee keer onsuksesvol vir die parlement gestaan. Sy tante was getroud met eerste minister J.G. Strydom. Sy vader, Jan de Klerk, was ‘n bekende minister en later president van die senaat. Die politieke bollemakiesie wat De Klerk gemaak het, is moeilik te versoen met sy agtergrond en optrede in die politiek. Behalwe as die geskiedenis deur magte buite die mens om gerig word?
Die naam De Klerk is afgelei van die Franse Le Clerc of Le Clerq wat letterlik “die klerk” beteken. Die naam “die klerk” bring in gedagte ‘n visioen van die bekende dertiende-eeuse siener, Nostradamus. Volgens Landman in sy Land van die Olifant (2009) skryf Nostradamus van ‘n land wat hy die Land van die Olifant noem. Wanneer die Westerse sosiaal-maatskaplike orde sy einde nader, sal die internasionale mag na die donker volkere verskuif. Die Christelike sal gemarginaliseer word. Range en ampte wat hoog is, sal laag wees en wat laag was hoog word. ‘n Verleier, wat die wêreld met sy charismatiese persoonlikheid verower en wat in die tronk is, sal deur Le Clerq vrygelaat word. Professor Eben Venter, ‘n kenner van die klassieke Frans en van Nostradamus, verklaar hierdie visioene van Nostradamus sodat dit op SA betrekking het.
Eerste Nasionale Bank se rassistiese besluit om nie aan laerinkomste- blanke werknemers se kinders studiebeurse toe te staan nie, maar wel aan laerinkomste- swart werknemers, is tekenend van hoe Grootsake nog altyd die Afrikaner se vyand was.
Die Anglo-Boereoorlog, waar 27 000 vroue in Britse doodskampe vermoor is en 67 000 Boereplase tot op die grond verbrand en vernietig is, waar ons volk in armemoede gewerp is – waarin ons vir dekades sou leef – is deur Grootkapitaal op ons afgedwing. Die kapitaliste Cecil John Rhodes, Neville Chaimberlain e.a. sou vir niks stuit om hulle hande op ons goud te kry nie.
Grootsake is waarskynlik ook die enkele belangrikste faktor waarom dr. Verwoerd se tuislandbeleid nooit gewerk het nie. Die grensnywerheidsbeleid was nie in hul belang nie. Die oprigting van industrieë so ver van SA stede af sou groot kostes soos die oprigting van grensdorpe en -buurte vir hul blanke tegnici en bestuurslui meegebring het.
Verder was instromingsbeheer ‘n steen des aanstoots vir die groot kapitaliste. Hulle sou eerder ‘n enorme poel goedkoop swart handearbeid om blanke stede wou hê as om hul fabrieke na die grense te verskuif. Net so belangrik, indien nie meer nie, is dat die instroming en vinnige verstedelikking van swartes laasgenoemde sou verander van bestaansboere in werkersklasverbruikers. Met so ‘n groot konsentrasie swart verbuikers om blanke stede, sou alle belange van Grootkapitaal by die verproletarisering van swartes kon baat vind en nie net die enkele grensnywerhede nie.
Dit is dus glad nie onmoontlik dat dit juis Grootkapitaal was wat die versteurde Tsafendas gebruik het om van “daardie mal apartheidsdissipel” (soos dr Anton Rupert na dr HF Verwoerd verwys het) ontslae te raak nie.
Tydens die apartheidsbewind het Suid-Afrikaanse Grootsake werk daarvan gemaak om druk op die regering uit te oefen vir swartmeerderheidsregering. In die mynwese is aktief gepoog om ‘n gesprek met die ANC aan die gang te kry en oor die algemeen was Grootsake daarop uit om ‘n ANC-regering in SA te sien.
Dat blanke minderheidsregering oor die totale Suid-Afrika nie volhoubaar was nie, verg nie ‘n genie om te verstaan nie, maar dat dit deur die totale onderwerping van die blanke minderheid vervang moes word, was onverantwoordelik en hoogs immoreel. Afrikanervryheid, wat oor eeue met groot inspanning en opoffering verwerf is, is eensklaps vernietig. Grootsake het egter geen kommer gehad oor wat van die blanke minderheid sou word nie, aangesien kapitaliste se eerste enigste morele beginsel die winsmotief is.
Grootsake het ook met die intrapslag in die NSA met ywer RA en SEB begin toepas. Hierdie wit kapitaliste het blankes uitverkoop deur die vorige bewind tot oorgawe aan te spoor en is sedert 1994 daarop uit om die gewone blanke uit die ekonomie te sluit om sodoende hul nuutgevonde swart politieke meesters te behaag. Sederdien het blankes radikaal verarm en het blanke werkloosheid met ‘n skokkende 200% toegeneem.
Die probleem met die kapitalisme is dat wins die enigste motiveerder is. Aandeelhouers soek die hoogste dividende op hul belegging. Daar is geen moraliteit by kapitalisme nie. Hierdie punt word ten beste gedemonstreer deur Michael Moore se dokumentêre film The Corporation. Die idee dat Grootsake d.m.v. “maatskaplikebetrokkenheidskemas” poog om moreel tot die gemeeskap by te dra, is niks meer as ‘n bemarkingsfoefie nie. Uiteindelik is Grootsake se hoogste verantwoordelikheid aan hul aandeelhouers en nie aan die gemeenskap nie. In The Corporation word gedemonstreer hoe die gemiddelde grootsakeonderneming, wat ‘n regspersoon is, op die DSM IV al die gedragseienskappe van ‘n psigopaat vertoon.
Indien Micheal Moorse se film nie reeds voor verlede jaar se kredietkrisis gemaak was nie, sou hy soveel meer materiaal vir sy dokumentêr gehad het. Die kapitalistiese gulsigheid wat die ganse wereld in ‘n krisis gedompel het, het nie net die wenslikheid van globalisering bedenklik gemaak nie, maar het meegebring dat die grootste fout van die kaptitalisme nl. morele onaanspreeklikehied blootgelê is op ‘n wyse waarvoor ons almal nou betaal.
Daar kan nie betwyfel word dat – soos kommunisme – kapitalisme nie die ideale stelsel is nie. Daar kan ook nie getwyfel word dat hierdie ekonomiese model ‘n sentrale rol gespeel het in ons volk se ondergang tydens sowel die ABO as die huidige swart periode nie. Die kapitalisme se bydrae tot ons ondergang is nie noodwendig (net) weens die twyfelagtige karakter van die kapitaliste nie, maar is direk die gevolg van die onderliggende logika van hierdie model, nl. die alleroorheersende belang van wins. In die kaptitalisme is daar geen struktuur of meganisme wat die belang van wins balanseer nie.
Die probleem van die kommunisme (of staatsosialisme) is die mate waartoe dit van die markmeganisme ontslae raak. Die gebrek aan die markmeganisme bring ‘n einde aan mededinging en dit offer ekonomiese groei op. Die kapitalisme is voortreflik deur die regulering wat die markmeganisme bied. Deur van die markmeganisme ontslae te raak, het die kommunisme die baba met die badwater uitgegooi. Tog, ten spyte van die mislukking van kommunisme, bly Marx se analise van kapitalisme geldig, ongeag die tekortkominge daarvan.
Met die produksiemiddele in die hande van slegs ‘n klein bevoorregte groep is uitbuiting van werkers en die bevolking in die geheel onafwendbaar. Waar daardie bevolking, soos die Afrikanervolk, ‘n hindernis na groter markte en ’n groter arbeidspoel is, moet hulle verwyder word. Dit is ironies dat terwyl Afrikaners vir so baie dekades teen die Marxisme geveg het, ‘n deeglike begrip van Marx juis vir ons sou uitwys wie eintlik ons grootste vyand is. Ons was so besig om aan ons eie klasseposisie vas te klou dat ons foutiewelik aangeneem het dat die ekonomiese opperklasse (Grootkapitaal) ons bondgenote was.
In die Afrikanerrepubliek wat kom, kan ons nie die foute van die verlede herhaal nie. Grootsake in ‘n Afrikanerrepubliek sal soos alle kapitalistiese korporasies wins vir hul beleggers ten alle koste nastreef. Dit is tyd dat ons ‘n ander ekonomiese model oorweeg, ‘n model wat die markmeganisme tot voordeel van die gemeenskap aanwend. So ‘n model bestaan reeds. Die sosiaal-ekonomiese model word met enorme sukses deur die Spaanse korporasie Modragon toegepas. D.m.v. van ‘n koöperatiewe eienaarskap- en bestuursmodel word die markmeganisme in die diens van die breë bevolking gestel en nie om slegs ‘n klein groepie beleggers te bevoordeel nie.
Terwyl die koöperatiewe model beperk bly tot besighede wat as “groot” beskryf kan word, sou die implementering van die sosiale ekonomie binne ‘n gemengde ekonomiese bedeling nog steeds private entrepreneurskap in die vorm van kleinsake aanmoedig.
Goot korporasies het doodeenvoudig te veel mag om aan die beheer van ‘n klein elite van aandeelhouers, direksielede en bestuurders oor te laat. Dit is uiters naïef om aan te neem dat hulle in die beste belang van die Afrikanervolk sal optree.
As Afrikaners moet ons ‘n deeglike begrip ontwikkel van die gevaar wat die kapitalisme nog deurgaans vir ons ingehou het. Ons moet nou reeds die ideale ekonomiese model vir ‘ n Afrikanerrepubliek konsipieer. Daar is geen waarborg hoe en wanneer ons ‘n Afrikanerrepubliek mag bekom nie. Ons wil nie weer dieselfde kapitaal- en invloedryke rolspelers in ons midde hê wat slegs deur eie belang gemotiveer word nie.
In elke bedeling is daar die brekers en die bouers.
Gedurende die vorige bedeling was dit ook so – mense wat baie hard gewerk het om die land te laat werk, al het hulle nie met die bedeling, apartheid, saamgestem nie. Maar hulle het gebou.
Dan was daar diegene wat buite die stelsel veranderings teweeg probeer bring het – wat boikotte en sanksies voorgestaan het – en wat selfs die wapen op mede-burgers gerig het waaronder dade soos die plaas van landmyne op plaaspaaie en ‘n skietorgie in ‘n vrouekroeg.
Die brekers van ouds en hul ondersteuners argumenteer dat daar geen ander opsie was nie. Hulle argumenteer voorts dat daar nou ‘n grondwet in plek is wat die breker-optrede ongewens maak.
Tog dui peilings daarop dat polarisasie eskaleer. Daar is duidelik mense wat nog nooit gemeen het die post-1994-bedeling bied voldoende ruimte aan bouers nie, en daar is ook ‘n stroom nuwe bekeerlinge wat na hierdie mening huldig. Hulle sien hoe hul skole, minder word, hoe hul taal grondwet en al verder gemarginaliseer word…
Is daar ruimte vir bouers?
Ten spyte daarvan dat Suid-Afrika se posisie gemiddeld die afgelope klompie jare op die persvryheidsindeks die kreeftegang gegaan het, is daar steeds ‘n groot mate van persvryheid. Kritiek op die regering se doen en late is volop. Wanneer dié kritiek egter nie tot regstellings lei nie, bou frustrasievlakke op.
Boonop is almal dit ook nie eens dat die knaende foutvindery deel van die boukultuur is nie, en word dit dikwels tot die breekkultuur gereken.
Is die stappe om die staat voor die hof te sleep om die grondwet na te kom opbouend of afbrekend? Of liewer, wie is dan die bouers en die brekers?
Is dit opbouend of afbrekend om die leemtes in die Kemptonparkse onderhandelings uit te lig, en te wys daarop hoe moderne grondwette soos dié van Indië en die Europese Unie juis hierdie leemtes aanspreek?
Is dit afbrekend om met afgryse vervul te wees oor die voorgenome rituele slagtings by 2010 se Fifa-stadions?
Mike Louw, die superspioen wat pas gesterf het, het volgens ‘n eenvoudige waarheid geleef: Jy doen nie die regering ‘n guns deur hom te vertel wat hy wil hoor nie.
Hoe die waarheid ontvang word, hang nie net van die ontvanger af nie, maar die manier waarop dit oorgedra word. Reputasies vestig, en dit sal tyd neem om Julius Malema tot die bouerkultuur toe te voeg na hy hipoteties ‘n nuwe blaadjie sou omslaan.
Almal kan bouers wees deur op ‘n fatsoenlike wyse by die waarheid te bly.
Ekonome wys daarop dat die komende Wêreldbekertoernooi nie op sy eie oor die potensiaal beskik om die land se investering daarin te laat gelyk breek nie.
Daar lê groot werk vir die bouers voor – eerstens om die aanbieding te laat slaag, maar ook om die land so te projekteer dat toerisme en beleggersvertroue na afloop van die toernooi moet floreer.
Die bouers het ‘n keuse – van ‘n leë dop te poleer, of om werklike probleme soos geweldsmisdaad aan te spreek, om werkloosheid en armoede op ‘n volhoubare manier aan te spreek en dus die euforie af te skud van die tydelike aard van die stadionbou-werksgeleenthede – en ‘n kultuur van wetsgehoorsaamheid ten opsigte van aspekte soos rommelstrooi te kweek.
Al staan ‘n mens met die voete vierkantig in die donker wolke geanker, sal die bouer altyd na die silwer randjie reik.
Die Amerikaanse regering het fotomateriaal van ‘n pakkie poeier wat voor in die onderbroek van die mislukte Detroit-bomaanvaller gevind is, aan die media vrygestel.
Al Kaida het ondertussen verantwoordelikheid vir die probeerslag aanvaar.
Die foto van die onderbroekbom wat na bewering deur Faroek Abdoelmoetallab gedra is op vlug 253 van Northwest Airlines, bevat geen datum nie
Die plofstof is, soos die foto aandui, in die voorkant van die onderbroek van die 23-jarige Nigeriese aanvaller ingewerk.
Al Kaida het Maandag gespog oor hulle vermoë om die VSA se veiligheidsmaatreëls te omseil met die onderbroekbompoging en nuwe aanvalle belowe.
Kurt Haskell van Newport, Michigan, wat op dieselfde vlug was, het blykbaar gesien dat die verdagte sonder ‘n paspoort die vlug gehaal het nadat ‘n goedgeklede man by die personeel aangedring het.
Hy en sy vrou Lori Haskell is albei regsgeleerdes by die Haskell regsfirma in Taylor.
Hulle sê Moetallab was armmoedig geklee, terwyl sy weldoener welgeklee was. Die weldoener het aan die lughawepersoneel gesê Moetallab is ‘n vlugteling van Soedan.
Die kaartjieagent wou aanvanklik nie bes gee nie en het Moetallab en sy vriend na die bestuurder verwys. Hulle is daarna wel toegelaat om die vlug te haal.
Die onderbroekbomaanvaller is gedurende die vlug deur medepassasiers maklik oorrompel en is deur veiligheidspersoneel weggelei nadat die vliegtuig ‘n noodlanding gemaak het.
Al die passasiers is na die noodlanding deur die FBI ondervra en die ondersoekers het bevestig dat alleen Moetallab in hegtenis geneem is.
Haskell het egter gesien dat die welgeklede man ook weggelei word deur die FBI.
