IOL berig dat Pres. Zuma vir die 21ste keer pa gaan word.
Volgens gerugte, is MaNtuli, die president se tweede vrou, swanger.
Vroeër het berigte in die media verskyn dat Pres. Zuma en MaNtuli se verhouding op die rotse is.
Vriende en kollegas van MaNtuli het dié berigte ontken, maar nietemin die 33-jarige MaNtuli se swangerskap bevestig.
Niemand in die presidensie wou die nuutste vaderskapkwessie bevestig nie.
Die Sunday Times het Sondag berig dat plaaslike intelligensiebronne bekommerd is oor die moontlike bedreigings. Dit strook met die voorlegging wat aan die Amerikaanse Kongres gedoen is.
Ronald Sandee, direkteur van die NEFA Stigting, het die Amerikaanse Kongres reeds gewaarsku dat:
* Militante van Pakistan en Somalië opleidingskampe in die noorde van Mosambiek bedryf;
* Terroriste van hierdie kampe het die grens oorgesteek na Suid-Afrika om aan te sluit of selle op te rig om aanvalle te loods;
* Inligting- en aanvalspanne is goed gevestig in Suid-Afrika. Terreurgroepe sluit Al-Kaida en hulle Somaliese bondgenote, al-Shahaab, in.
* Gelyktydige en geleentheidsaanvalle beplan word gedurende die Wêreldbeker-sokkertoernooi.
Verwoede pogings is tans aan die gang om in te haal, maar sommige waarsku dit is dalk te min, te laat.
Woensdag is die Nasionale Gesamentlike Operasionele Sentrum geaktiveer by ‘n onbekende militêre basis in Pretoria. Dit sal die koördinering van alle Suid-Afrikaanse sekuriteits- en intelligensiestrukture vir ‘n veilige Wêreldbeker-sokkertoernooi behartig, insluitend die 24-uur-beskerming van die spanne en beamptes.
Volgens binne-inligting is ‘n lys van 40 terreur verdagtes opgestel.
Intelligensiebase Moe Shaik en Mark Hankel, het geweier om kommentaar te lewer. “As jy te veel kommentaar oor intelligensie lewer, ondermyn jy dit,” sê Hankel.
Maar ‘n aantal intelligensiebronne – sowel as inligting wat deur die Sunday Times bekom is – en uitgebreide onderhoude met veiligheidskenners en teen-terreur ontleders dui daarop dat plaaslike owerhede “‘n valse gevoel van sekuriteit” onder mense laat posvat het.
Algar stem saam dat konkrete planne vir aanvalle wel bestaan. “Daar is geen twyfel oor die bestaan daarvan nie,” het een bron gesê.
Sandee was meer reguit. Hy het aan die Amerikaanse kongres gesê talle verwysings is gemaak na aanvalle tydens die Wêreldbeker-sokkertoernooi in geslote frekwensie radio-uitsendings en telefoongesprekke hierdie maand in Mauritanië, Algerië, Mali, Pakistan en Jemen.
“Inligting bevestig dat verskeie plekke geteiken sal word, sommige gelyktydig, ander na willekeur. Verwysing word ook gemaak na die moontlikheid van ‘n kamikaze-tipe aanval.”
NEFA is ‘n apolitiese, nie-partydige instituut wat navorsing van ondersoekende joernaliste insluit, akademici en die voormalige intelligensie ontleders wat vir die FBI en die Amerikaanse Verdedigingsdepartement gewerk het. Sandee werk as ‘n senior ontleder vir die Nederlandse Ministerie van Verdediging se teen-intelligensie afdeling.
Sy inligtingsnotas, wat die Sunday Times gesien het, vervat besonderhede van drie opleidingskampe in die Nampula- en Teteprovinsies in Mosambiek wat deur Somaliërs, Pakistani’s, Indiërs en Bangladeshis bedryf word.
Sandee glo daar is ‘n 80% kans vir ‘n aanval.
Hy is dit eens met verskeie ontleders wat glo dat Suid-Afrikaanse intelligensiebase in ontkenning leef oor die vlak van bedreiging by die sokkertoernooi.
Afrikanisme neig tradisioneel om alles wat op die kontinent verkeerd loop op die brood van iemand anders te smeer, met kolonialisme hoog op die lys, die Noord – Suid scenario en vele meer.
Veral in die bewindstyd van pres. Thabo Mbeki het Afrikanisme stewig inslag in Suid-Afrika gevind. Nepad is onder meer in die lewe geroep, iets wat ook al vir Suid-Afrika ‘n verleentheid of wat opgelewer het omdat Suid-Afrika begin noustrop trek het om op sommige aspekte op die portuur-oorsig by sommige lande suid van die Sahara by te hou.
Dié ingesteldheid is veral weerspieël in die kwalik bedekte verknogtheid aan pres. Robert Mugabe.
Minder in die openbare oog het tallose animistiese praktyke inslag gevind. Veelwywery is gewettig, en die voorvadergeeste van mense wat in die struggle-jare in die buiteland gesterf het, is amptelik en op staatskoste gaan haal en na onder meer die Vryheidspark gebring.
Talle amptelike geleenthede, soos die jaarlikse opening van sekere provinsiale wetgewers, gaan met tradisionele slagtings en reinigingseremonies gepaard. Ook die komende Fifa-toernooi is onlangs tydens ‘n seremonie met sangomas in Soccer City geseën.
Dit is kwalik vreemd dat hierdie aangeleentheid ook na die politiek sou deurwerk. Vir mense met ‘n westerse agtergrond is dit vreemd dat pres. Jacob Zuma lustig aan animistiese praktyke deelneem, en selfs ANC-kiesers met voorvadergeeste dreig sou hulle uit die ANC dros. Die ironie is dat hy dié opmerking gemaak het nadat hy opnuut die wenkbroue laat lig het deur die Here as’t ware as lid van die ANC, van die party se stigting af, voor te hou.
Kenners van swart kulture wys daarop dat dié kulture ‘n baie meer inklusiewe siening het van godsdiens as die westerse. Baie Christene meen weer daar is geen onduidelikheid dat God vereis dat Hy as enigste Here gedien word en ‘n jaloerse God is nie. Verder word tradisionele slagtings verwerp omdat Jesus aan die kruis reeds die volmaakte offer gebring het.
Selfs eerw. Kenneth Meshoe, wat onlangs nog voorvaderhuldiging verwerp het, het kiesers nou in reaksie op Zuma se voorvader-dreigemente daarop gewys dat geen verantwoordelike voorvadergees van mense sou verwag om aan te hou stem vir die ANC wat so min vir die mense omgee nie.
Dit is nog te vroeg om met stelligheid te verklaar, maar dit wil voorkom of Cope se skynbaar onafwendbare skeuring na ‘n foutlyn tussen Afrikaniste en mense met ‘n meer westerse beskouing van ‘n nie-rassige party teruggevoer kan word. Die verdelingslyn is uiteraard nie skerp omlyn nie, met Lekota, toe minister van Verdediging, wat self as deel van ‘n Suid-Afrikaanse afvaardiging voorvadergeeste in Lesotho gaan haal het.
‘n Ander deel van die bevolking assosieer animistiese praktyke met agterlikheid en, soos die media dit graag noem, ‘n beheptheid met middelmatigheid. Of paaie vol slaggate en hospitale sonder medisyne egter vir middelmatigheid kwalifiseer is ‘n ander vraag.
Die gevolg is dat middelpuntvliedende kragte sterker word. Of euforiese oomblikke soos die Soweto-rugby-eindstryd genoegsame drakrag het om fundamentele sake, aangeblaas deur Malema-agtige uitsprake, teen te werk moet nog beantwoord word.
Die bekende prokureur, Cerneels Lourens, wat as gasspreker tydens die geleentheid opgetree het, het gesê dat ons as Handhawers van die Taal meer taalaktivisties moet optree deur vriendelik dog ferm aan te dring om in Afrikaans bedien te word. Verder moet ons meer van die Gelykheidshof gebruik maak deur instansies soos maatskappye wat nét in Engels adverteer, aan te vat.
Die GHA het tydens die Jaarvergadering onder meer besluit om:
1. Die Prof. Kobus Pienaar Wisseltrofee vir Taalaktivisme jaarliks toe te ken aan dié persoon wat volgens die Hoofbestuur van die GHA die meeste gedoen het om die Afrikaanse taal te bevorder. Taalaktiviste kan deur die publiek genomineer word waaruit die GHA Hoofbestuur ‘n finale keuse sal maak. Dié wisseltrofee sal tydens die GHA Jaarvergadering aan die wenner oorhandig word.
2. Die GHA Beurs vir Nagraadse Studie in Afrikaans Letterkunde ten bedrae van R10,000.00 word jaarliks beskikbaar gestel aan ‘n nagraadse Unisa student wat verder in Afrikaanse wil studeer. Belangstellende studente kan ‘n aansoekvorm van die GHA kantore bekom. Die GHA Hoofbestuur sal die beurs aan die suksesvolle aansoeker toeken. Aanbevelings vanaf die betrokke aansoeker se dosent(e), sal deur die Hoofbestuur in aanmerking geneem word.
3. ‘n Samewerkende ooreenkoms te sluit met INVISO (‘n sang- en musiek akademie met besturende direkteur Mej. Jofranie Venter) ter bevordering van gehalte Afrikaanse Sang en Musiek.
Die nuwe GHA-bestuur sien soos volg daaruit: Mnr. André Alkema (Voorsitter), Mev. Susan Grobler (Ondervoorsitter), Mnr. Pieter Oosthuizen (Sekretaris), Mev. Sanet Alkema (Penningmeester), en addisionele bestuurslede Mev. Natasha Ayers, Mej. Jofranie Venter en Mnr. Horst Graefe.
Wat merkwaardig is, is dat daar tans meer vroue op die bestuur dien as mans. Mev. Susan Grobler en Mnr Pieter Oosthuizen (22) maak ook geskiedenis deurdat sy die eerste vroulike Ondervoorsitter en hy die jongste Sekretaris van die GHA ooit is.
Die herinwyding het geskied nadat AfriForum en die Standertonse gemeenskap gedurende 2008 geslaag het om ʼn hofbevel te bekom om dié gedenksteen te herstel en weer in te wy.
Die Groot Trek-gedenksteen, wat in 1988 by die Standertonse stadsaal opgerig is as deel van die 150-jarige herdenking van die Groot Trek, is op 12 April 2007 in opdrag van Radebe-Khumalo met ʼn slootgrawer opgegrawe, erg beskadig en op ʼn rommelhoop gegooi. Die munisipaliteit het volgens raadstukke beplan om dieselfde met die Konsentrasiekampgedenksteen te doen.
Volgens Kallie Kriel, uitvoerende hoof van AfriForum, stuur die herinwyding ʼn duidelike boodskap aan alle gemeenskappe in die land dat hulle nie magteloos staan teenoor diegene in magsposisies wat hulself aan magsmisbruik skuldig maak nie. “Lede van die Standertonse gemeenskap het nie in sak en as verval en net gekla oor die gedenksteen beskadig is nie, maar het tot aksie oorgegaan en ná volgehoue pogings daarin geslaag om die owerheid tot verantwoording te roep,” het Kriel bygevoeg.
Die herinwyding is volgens Kriel nie net ʼn oorwinning vir AfriForum, De Ville en die inwoners van Standerton nie, maar vir almal in die land wat wedersydse erkenning en respek tussen gemeenskappe wil bevorder en glo dat erfenisse bewaar moet word.
Drome is soos ons menslike skaduwee. ‘n Skaduwee van ‘n mens kan net soms gesien word. Dit is as die son skyn. Maar, jou skaduwee is altyd by jou. Dit is soos ‘n plantaat in jou mond. Dit is ‘n vreemde voorwerp en tog deel van my. So is dit met drome. Slimjan vertel elke mens droom elke nag, dikwels meer as een keer. Dit is soms die vreemdste drome, van ‘n werklikheid bo en buite my. Die meeste drome word gou vergeet, behalwe as jy wakker word en dit dadelik in die droomboek aanteken. Maar, dan is daar daardie spesiale droom wat nie vergeet word nie. Dit is asof die droom in die menslike brein ingegraveer, ja ingeprent word!Die jaar is 1992. Die politiek in SA is swanger aan allerlei bose geeste, onderhandelinge, toegewings en ook kapitulasie. Ek is in Berlyn, daardie hoofstad van trane, wat vir jare deur ‘n muur in twee werklikhede geskei is. Die florerende Weste. Dan natuurlik die treurende Ooste, waar die geboue bleek, gekraak en soos die wolke grys is.
Dit is nag en ek droom. Ek loop agter ‘n trop skape. Dit is skape met lang wit wol. Die bruin stofpad is gelyk. En dan, skielik, is daar ‘n opdraande. Eensklaps is daar ‘n wal water wat vanaf die middel van die pad na regs ‘n dam maak. Ek besef dat die skape dom is en nie links om die water sal stap nie. ‘n Voorste skaap kies die diepwater. Die ander volg. Ek is beangs. As lang wolle aan skape nat word dan sink so ‘n skaap. Dit is die beste manier om ‘n trop skape vrek te maak. ‘n Skaap is een van daardie diere wat watersku is en boonop nie kan swem nie. Ek storm na voor en gryp een skaap na die ander aan hulle wolle om hulle op droë grond te kry. Dan gryp ek nog ‘n skaap en lig hom hoog bokant my kop op. In hierdie posisie, draai die skaap sy gesig na my toe en wat sien ek: ek kyk in die vol gesig van ‘n bok met sy grys gesplete oë.
Ek word wakker. Ek is natgesweet en die toneel van die bokkop wat my vol in die gesig kyk, spook by my die hele nag. Op kantoor teken ek dit aan. Ek lees in een van my vele boeke dat die bok die simboliese dier van duistere magte is. Vir die Christendom is dit die duif. Vir die magte van die nag is dit die bok.
‘n Paar dae daarna lees ek ‘n berig van ‘n swart leier-onderhandelaar wat verhoudinge met twee wit ministers in die reine wil bring. Hierdie swarte vlieg die ministers uit na ‘n “isangoma”, iewers in die berge van KwaZoeloe. Daar aangekom word die afgevaardigdes seremonieel deur die “toordokter” ontvang. ‘n Bok word daar en dan in hulle teenwoordigheid nek deurgesny. Die bloed word opgevang en in die beeskraal gegooi. Dit is in die beeskraal waar offers aan die voorvadergeeste opgedra word. Die pens word oopgesny en die gal netjies in ‘n houer gegooi. Die wit menere word sitgemaak en die vel van die pasgeslagte bok beurtelings om hulle skouers gedrapeer. Die gal word op en om hulle gesprinkel. Die horings van die bok word weer beurtelings op die ministers se hoofde geplaas. ‘n Beesstert word seremonieel geswaai. Passies word uitgevoer en brulgeluide verlaat die keel van die isangoma en siedaar: verhoudinge is genormaliseer en nou kan die groot fees begin …
Die droom van die bok bokant my kop en die storie van die ministers bly my pla. Ek is terug in SA. Ons is aan tafel. Ons praat hieroor en daaroor. Een van die gaste is ‘n direkteur van ‘n bekende abattoir. Ek vertel die storie van die droom en die bok. Daar is ‘n stilte en ‘n ongemaklikheid. Dan vertel die direkteur: by meeste slagpale is daar ‘n goedopgeleide bok, wat die skape ter slagting lei. Net voor die skape die slagsaal van die dood bereik, swenk die bok na links en word van die skape slaghuisvleis gemaak. Ja, vertel die direkteur. Hierdie is ‘n Judasbok. Toe is alles vir my glashelder duidelik!
Dit som miskien ten beste die eindstryd van die Super 14 op, wat as rugbyskouspel dalk nie geslaag het nie, maar waar die sterker span waarskynlik as die wenners van die veld gestap het.
Dat die Bulle suksesvol kon skop en storm, moet nie die illusie laat dat dit in enige span se broek sit om dieselfde te doen nie. Vra maar die Cheetahs wat wedstryd na wedstryd ook so probeer maak en in die proses met mamparraskoppe besit aan die opponente present gegee het. Eers laat in die reeks het die Cheetahs hul eie rugby begin speel en weer begin wen.
Die Bulle se skoppe was meestal op ‘n tiekie, met ‘n hele bondel naelende Bulle wat meeding wanneer die bal net buite die Stromer-kwartlyn afkom, met nog ‘n bondel om enige moontlike stroomop-aanvalle in die kiem te smoor.
Die gevolg was dat die Stormers, in plaas van aanval met die balle wat hulle wel kon bemeester, benoud mamparraskoppe geloods het.
Tog…met die skoppery het die Stormers twee drieë teen een gedruk. Trouens, so hitte-titte was daar nog ‘n drie of twee teen die Bulle op die telbord.
Die Stormer-base sal seker hul hare uit hul kop trek dat hulle JC Kritzinger as impakspeler opgestuur het. Dié knaap het gevou en Morné Steyn kon die telbord na vallende skrums aan die gesels hou. Boonop het Bekker en Duanne Vermeulen losskrum-sotlikhede begaan wat nog ses punte gekos het.
Maar in alle eerlikheid, as die Stormers die pyp gerook het, sou dit nie die verhaal vertel het nie.
Die Bulle het van die begin tot die einde die Stormers se agterlyn bitter min beweegruimte gegee. Wanneer dit lyk of die Stormers besit vir ‘n agterlynaanval het, is die Bul-agterlyn versterk en het dit soms gelyk of daar ‘n stuk of 20 manne is wat agterlangs ‘n muur vorm.
Die Stormers se taktiek om met voorspelers die bresse agterlangs te slaan, het net meer tyd aan die Bulle verskaf om die verdegingslinie op te stel. Die Stormer-voorspelers wat in die agterlyn geboer het, het op die uitsondering na van Bekker, min deurdringingsvermoë getoon, en die bloot die spoed waarmee die bal agterlangs versprei is, vertraag.
Waar die opstuur van Kritzinger ‘n blaps was, was die laat opstuur van Deon Fourie as plaasvervanger-haker ewe-eens ‘n blaps. Tiaan Liebenberg was gebruiklikerwys ‘n yster, maar Fourie se impak was uitsonderlik.
As in gedagte gehou word dat daar nog spelers van formaat in ander Suid-Afrikaanse spanne en oorsee is, is dit duidelik dat ‘n Springbokspan van gehalte met nog volop diepte gekies kan word. Dit is nie nodig om ander toetslande met eksperimentele en raap-en-skraapspanne aan te durf nie.
So stel ‘n sportskrywer die situasie waar die Proteas se senior spelers skynbaar so magtig geword het dat die afrigters deurentyd op dun ys en die keurkomitee die trekpas gekry het.
Die boodskap is skynbaar: Vat aan Graeme Smith, Jaques Kalis en sy boesemvriend Mark Boucher, en jy is in die sop.
Dié situasie skep veral in Pro-20-wedstryde probleme wanneer een of meer van die toporde-spelers nie die lopiekraan oopgedraai kry nie, en uiteindelik van Albie Morkel verwag word om die onmoontlike reg te kry.
Al hoe meer vrae word oor Smith se kapteinskap gevra.
Toegegee, Suid-Afrika se krieket- en rugby-ondersteuners is enkeldimensioneel. Solank hul spanne wen, is alles klop-disselboom. Verloor hul span egter, is die lang messe uit en word vir lykskouing ingespan.
Wanneer ‘n patroon egter ontwikkel, kan leunstoelkritiek egter nie onder die mat ingevee word nie.
Die probleem kan basies soos volg opgesom word: Te veel sektorale belange moet gedien word. Daar moet ten eerste nie aan die senior speler-Sanhedrin getorring word nie, kwotas moet in die oog gehou word, gekontrakteerde spelers moet speelkans kry en oplaas, in krieket is dit noodsaaklik dat jong vormspelers die aansporing van blootstelling kry. Vir laasgenoemde is daar, veral in wêreldbekertoernooie, nie nog plek ook nie, met die gevolg dat te veel spelers wat die kluts kwyt is, weens die ander belange die wa deur die drif moet trek.
Vandat AB de Villiers die handskoene teen die Wes-Indiërs by Mark Boucher oorgeneem het, wen die Proteas weer. AB is ongetwyfeld ‘n beter paaltjiewagter as Boucher, en die keurders kan as AB agter die paaltjies stelling inneem, nog ‘n spesialiskolwer inspan, Boucher se geskiedenis met die kolf ten spyt.
Spelers wat groter as die spel geword het, het die Bafana Bafana lank in die woestyn laat beland. Eers toe die prima donnas van die koring geskei is, kon aan die span se vertoningslys gewerk word. Krieket, so lyk dit, is nou by dieselfde kruispad.
Winter in die Vrystaat en Sidderland beteken ook dat ‘n mens snags plan moet maak met die waterpype.
Herrie het ook, na skade, vir die pyp bokant die kombuis wat gereeld begin groet het, ‘n spesiale geïnsuleerde baadjie wat deesdae te koop is, aangetrek. Maar wat, kort hierna was daai pyp weer tot hoe laat toegevries.
Dus is dit maar weer al die soort planne, soos om saans net voor inkruip die warm water ‘n slag te laat deurloop, en dan die kraan effe te laat drup.
Word ‘n man snags om die een of ander rede wakker (soos Pumba wat ‘n kat iewers hoor kattemaai het en verwoed aan blaffe gaan), gaan draai weer die warm kraan oop, en laat dit weer drup.
En vroeg die oggend moet die eerste een op maar weer die kraan laat loop.
Dis die teorie.
Die praktyk behels om almal in die huis se samewerking te kry. Dit help nie om die heel somer vir die huismense te preek om die krane behoorlik toe te draai, en dan in die winter onaangekondig self ‘n kraan te laat drup nie.
Herrie was met die eerste koue houtpopgerus die kraan drup. Die volgende oggend het iemand daai kraan iewers deur die nag mooi styf toegedraai gehad.
Een van Groot Herrie se landboudosente is juis onpopulêr in sy huis. Plaaskind gewees, en as hy ‘n kraan toegedraai het, kry niemand in die huis dit weer oop nie. En dan het hy nie eens probeer snaaks wees nie. Deesdae moet ‘n man juis versigtig wees. Met die kwaliteit bouwerk wat mens deesdae beleef, is dit nie snaaks om as ‘n man ‘n kraan wat vassit, losdraai die wasbak en pyp uit die muur te draai nie. Dan het daai *&^% pyp gewoonlik ook binne of teenaan die muur afgebreek.
Herrie het self ‘n loodgieterkursus agter die blad, maar daar het hulle die studente nie geleer waarom die toegevriesde pyp gewoonlik Sondae bars as ‘n mens in die kerk is nie. Deesdae is dit minder van ‘n krisis, want ‘n man kan Sondae by allerhande plekke pype en laste gekoop kry. Maar vroeër dae was dit ‘n krisis as ‘n mens nie “spaaronderdele” tuis gehad het nie. Of die gereedskap voete gekry het. Met kinders in die huis is gereedskap mos nooit gereed nie, dis wegskap.
En as jou pyp gebars het, kan jy maar weet daar is baie ander in dieselfde bootjie en vat dit tyd vir die loodgieters om by jou uit te kom. G’n wonder nie, toe ‘n dokter een nag laat die loodgieter bel en sê hy het ‘n krisis met ‘n gebarste pyp, die loodgieter vir die dokter sê: “Gee hom twee disprins en hou hom stil. As hy môre nog probleme lewer, bel my weer.”
Dit was weer soos vanouds, die rugbywedstryd van die jaar.
Met ‘n paar klein verskille:
1. Ek kan nie onthou dat John Vorster en PW Botha destyds met groot fanfare op die veld rondgestap het en met alle rugbyspelers bladgeskud het nie.
2. Ek kan nie onthou dat die groot kokkedore (skryf mens dit met ‘n ‘o’ of met ‘n ‘a’?) hulle self ooit so sigbaar tentoon gestel het nie.
Behalwe Zuma, met hierdie keer ‘n piekanien as sy lyfwag (uitstekende sielkunde), was daar onder meer:
2.1 Tutu (“White children in schoolbuses are soft targets”)
2.2 Manuel met sy Roomys aan sy sy (Hy het in 1994 vir die All Blacks teen dieSpringbokke geskree)
2.3 Helen Zille (het sy ooit eerder ‘n rugbwedstryd tussen hoofsaaklik Afrikaners bygewoon?)
2.4 Bantu Holomisa (sover ek kan beoordeel die enigste respektabele een van die spul)
Die televisie het opdrag gekry om almal aan ons te wys. Hoekom?
Het iemand hom al afgevra hoekom hulle almal so graag die Noord-Transvaal teen WP wedstryd wou bywoon?
Hoekom en deur wie is byvoorbeeld Tutu vanuit die Kaap opgetrommel?
Helen Zille het waarskynlik van die ander verneem en aangesien haar magsbasis tragies genoeg vir ‘n aansienlik deel op Afrikanerstemme berus, moes sy wel verskyn. Maar wat van die ander?
Hulle aanwesigheid daar was tog nie nodig vir Nasiebou nie. Net so min as wat die bierdrinkende Pretorianers ‘n dag of langer in Soweto se sjebeens aan Nasiebou meegehelp het, al wil Naspers ons graag anders laat glo.
Solank niemand met ‘n aanneemlike verklaring kom nie, wil ek ‘n afleiding maak wat eintlik nie meer as ‘n raaiskoot is nie:
Hulle base, wat vanuit Luthuli-huis regeer, vrees en respekteer die Afrikaner as ‘n Volk!
Ek bedoel nie sy intellektuele of sy onsigbare, half-sigbare en kamstige leiers nie, maar die Volk in sy geheel: sy boere, sy huisvroue, sy kerkgangers, sy tegnici, sy verpleegsters,noem maar op.
Die helaas baie alkohol- en anti-depressante drinkers kan mens aftrek.
Tussen hakies, wat ek al eerder waargeneem het: Vrees en respek is takke van dieselfde boom, soos elke vrou weet al sal sy dit nie erken nie.
Terwyl Milner se verdelgingspolitiek teen die Afrikaner onverpoos voortduur, nou deur ander uitgevoer en met andere metodes, juis ook vanweë vrees vir die geeskrag en toenemende onrus in die Boerevolk, soek Zuma, in opdrag van die Luthulihuisbewoners die steun en simpatie van die Afrikaner.
Dit mag dalk wees om groeiende weerstand te ontlont en ‘n dreigende toekomstige opstand te voorkom deur die Afrikaner sag te maak. Daar is egter ook andere redes denkbaar.
Iemand vir kommentaar?
