Dan Roodt, Author at praag.co.za

Majali se dood ‘nie selfmoord’

Die kans is skraal dat die omstrede sakeman, Sandile Majali, selfmoord gepleeg het, het sy prokureur, John Ngcebetsha, Maandagaand gesê.

“Daar is geen bewyse wat daarop dui dat Majali selfmoord gepleeg het nie. Dit is heel onwaarskynlik op hierdie stadium,” het Ngcebetsha gesê.

Die 48-jarige sakeman se lyk is Sondagoggend in die Sandton Quatermain-hotel in Johannesburg gevind.

Volgens Ngcebetsha was Majali se familie “baie bekommerd” oor die omstandighede van sy dood.

“Die familie het ook ‘n onafhanklike patoloog aangestel om Majali se lyk te ondersoek,” het Ngcebetsha bygevoeg.

Na bewering het Majali “asemhalingsprobleme” die afgelope tyd ervaar. Hy het in die hotel gebly sodat hy kon rus en die nodige mediese sorg ontvang.

Die familie het ‘n beroep op die media gedoen om “weg te bly en hom toe te laat om in vrede te rus”.

Hy was betrek by ‘n sogenaamde olieskandaal ná onthullings in 2005 gemaak is dat PetroSA ’n voorskot van R15 miljoen aan Majali se Imvume Management betaal het, het Die Burger berig.

Imvume het vier dae ná hy die voorskot ontvang het en op die vooraand van die algemene verkiesing in 2004, ’n skenking van R11 miljoen aan die ANC gemaak.

Hy is in Oktober in hegtenis geneem nadat die direkteurskap van Kalahari Resources van Brian Amos Mashile en Daphne Mashile-Nkosi na ‘n groep van agt individue, insluitend Majali, verander het.

Die Sunday Times het op 23 Augustus 2008 berig Majali het transaksies met Irak aangegaan op ’n wyse wat VN-sanksies teen die vorige Irakse leier, Oudpres. Saddam Hoesein, oortree het.

играшки

NBU en die plaaslike verkiesing

Na berig word, oorweeg die Nasionale Belastingbetalersunie om aan aanstaande jaar se landswye munisipale verkiesing deel te neem.

Volgens die berig spruit dit uit die NBU se gebrek aan optrede deur die DA se Wes-Kaapse provinsiale regering by die Oudtshoorn-munisipaliteit, wat glo vrot van korrupsie is.

Die DA ontken gebrek aan optrede, maar voeg by dat die NBU in elk geval, soos dit gestel is, buite die wet, optree deur belastinggeld te weerhou.

Dit behoef geen profeet om te voorspel dat die kwessie ‘n warm politieke patat sal word nie. Trouens, in onder meer die Vrystaatse DA is resolusies aanvaar dat die DA ondersoek moet instel of die NBU se optrede werklik onwettig is.

Die feit is, in groot dele van die land is daar groot steun, al is dit dikwels net simboliese of sentimentele steun, vir die aksies van die NBU.

Verskeie hofsake het reeds plaasgevind, en munisipaliteite wat lede se krag en water afsny oor erfbelasting in trustrekenings inbetaal word, het al verskeie kere bloedneus in die howe gekry. Oor ander aspekte is daar wel minder regsduidelikheid, en ‘n saak wat hoofsaaklik op tegniese punte verloor is, verdiep onsekerheid.

Die kern van die probleem, en ook gestaaf deur tallose verslae van die ouditeur-generaal, dui daarop dat belastingbetalers wat hulle tot weerhoudingsaksies gewend het, in wese geen ander keuse gehad het nie. Sannieshof het danksy die suksesse van die NBU landswyd bekend geword en ‘n simbool van hoe inwoners self ‘n verskil kan maak.

Verskeie politieke partye, veral kleiner partye, het reeds gesien hoe die wind waai en in verklarings en deur deelname aan berade hul steun aan die NBU toegesê. Dit wissel van gekwalifiseerde steun tot bykans ongekwalifiseerde steun.

‘n Besluit dat die NBU self deelneem sal ook na verwagting van hierdie partye laat toustaan om saam te werk. Waar belastingbetalersverenigings egter in vorige verkiesings reeds setels bekom het, soos op Parys, het die verenigings dit duidelik gemaak dat hulle a-polities is. Selfs logistieke hulp om sake bv in die Vrystaatse Wetgewer en na nasionale gesag deur te voer is van die hand gewys.

Sommige belastingbetalersverenigings, nie noodwendig deel van die NBU nie, het juis tevore deel gevorm van politieke alliansies soos Alliansie 2000 +, maar dan nie veel stembus-sukses behaal nie. Hoewel omstandighede baie verander het, is die trekpleister van politieke alliansies nie baie bemoedigend nie.

In Bloemfontein, waar verskeie inwonersaksies tot die stigting van entiteite gelei het wat die munisipaliteit oor sake soos kragrekenings vir meenthuis- en ouetehuis-komplekse aandurf, is die DA wat met aksies besig is, telkemale uitgeskuif om a-polities te bly.

Die kernvraag is of politiek hoegenaamd in plaaslike regering tuishoort? Die antwoord is nie so eenvoudig nie, al is die ANC se kader-ontplooiingsbeleid en die gevolglike gemors ‘n uitstekende voorbeeld van hoe sake kan skeefloop as dit wel deel van die oorhoofse politiek is. Met ‘n herbesinning oor provinsies en gedagtes aan nuwe metro-entiteite sal die depolitisering van munisipaliteite ver van baie se gedagtes wees.

Die moontlike deelname van die NBU sal interessant wees, en minstens ‘n uitkoms bied aan diegene wat nie weet vir wie om te stem nie.

Die NBU, sou dit enduit onverbonde deelneem, kan verwag om dit hotagter van groter partye te kry, in wie se raamwerk vir politieke mag die NBU nie ‘n plek het nie.

Van die kleiner partye mag – gevraagd of ongevraagd – hul ondersteuners in plekke waar hulle self nie kan kandidate stel nie, versoek om vir die NBU te stem. Sodoende versterk hulle minstens nie hul opponente met volgende provinsiale en nasionale verkiesings nie.

Op die oorhoofse, politieke vlak, sal groot steun vir die NBU om verskeie redes as ongewens beskou word. Een hiervan is dat dit persepsies verdiep dat blanke bevoorregting verskans word, en rassespanning verhoog word, soos blyk uit ‘n ondersoek deur die UWK.

Ook hier is die vraag eenvoudig: Wat was eerste, die hoender of die eier? Lê die fout nie in die eerste plek in die feit dat verkiesings in Suid-Afrika, met of sonder die NBU, op etniese sensusse neerkom nie? Moet sommige kiesers in effek ontkieser word omdat ander stemgeregdigdes polities onvolwasse is?

Boonop is daar talle gevalle waar belastingbetalersverenigings self dienste lewer sonder dat dit kleur ken, en ook aansienlike swart steun geniet.

deposit free

2010 – Aardskuddende jaar

Aardbewings, die stand van tussengroepverhoudings, plaasmoorde, verbintenis tot die grondwet, mediavryheid en meer kom aan die beurt in hierdie beknopte bespreking van die afgelope jaar se aktualiteitshoogtepunte.

Aardbewings

Die jaar 2010 was in verskeie opsigte ‘n aardkuddende jaar – ook letterlik.

Die reuse aardbewing van magnitude 9 wat op 26 Desember 2004 ‘n verwoestende tsunami ontketen het, is pas ses jaar herdenk. Hoewel vanjaar nog nie ten einde geloop het nie, was vanjaar, volgens die syfers van die Amerikaanse Geological Survey (USGS) self ‘n bielie-aardbewingjaar.

Die aardbewing van magnitude 7 wat Nieu-Seeland se tweede grootste stad, Christchurch op 3 September 2010 geskud het, het immers in dieselfde jaar voorgekom as wat Haïti se hoofstad deur ongeveer net so ‘n sterk aardbewing in puin gelê is, en Chili deur ‘n regtige grote getref is – 8,8 wat die vyfde grootste sedert 1900 was.

As na die statistiek vir ernstige aardbewings sedert 2003 gekyk word, wil dit sonder om afleidings te maak, op die oog af voorkom asof aardbewings van meer as magnitude sewe op die Richterskaal aan die toeneem is. Vanjaar is reeds 20 van meer as sewe geregistreer, en een van bo agt. – ‘n totaal van 21 net voor die jaar ten einde geloop het. Nog 23 aardbewings wat tussen 6,5 en 6,9 gemeet het is reeds vanjaar aangeteken.

Die jaar 2007 is die enigste jaar sedert 2003, wat enigsins kon kompeteer en toe was daar 13 aardbewings van sterker as sewe, en ‘n yslike vier van bo agt.

Volgens die USGS was die grootste in dié tydperk die bielie van 9 (die tweede sterkte ooit gemeet, en bronne dui dit as tussen 9 en 9,3 aan) wat ook die verwoestende tsunami ontketen het wat verskeie lande aan die Asiatiese kus die dag na Kersfees 2004 getref het. Ironies was dié jaar besonder stil aan groot aardbewings, en slegs 6 van bo sewe, een van bo agt, en die bielie self is dié jaar gemeet.

In 2003 was nog ‘n beduidende aardbewingjaar en was daar 13 bo 7, en een bo agt.

Ander nuusgebeure wat in hierdie artikel bespreek of genoem word, is moontlik nie die mees aardskuddende gebeure van die jaar nie, maar is hoofsaaklik gekies oor die oordra-potensiaal op die nuwe jaar, en veral die impak op die landswye munisipale verkiesings in 2011.

Tussengroepverhoudinge en die groot sokker

Teen die einde van 2010 het die uitslae van verskillende peilings uitgelig dat Suid-Afrika se tussengroepverhoudings taamlik bedremmeld daaruit sien. Die kreeftegang op hierdie terrein sedert 1994 is nie nuut nie, maar dit is nuuswaardiger as gewoonlik omdat dit in dieselfde jaar geld as waarin die land die wêrelkdbekersokkerttoernooi aangebied het. Die euforie het in baie gevalle in ‘n post-euforiese trauma omgesit.

Die beste samevatting van die probleem is moontlik die volgende aanhaling uit ‘n regse webwerf: “Julius Malema bly my held. Elke keer wat hy sy mond oopmaak bekeer hy duisende mense tot die volkstaatgedagte.”

Die stand van tussengroepverhouidings het ook onder die vergrootglas beland na Rapport ‘n aanhaling van die skryfster, Annelie Botes, gepubliseer het en ook Steve Hoffmeyr uitlatings oor die debat gemaak het. Iets wat eintlik in die doofpot geprut het, het na die oppervlak geborrel.

Plaasmoorde

Plaasmoorde het vanjaar besondere aandag getrek, in die eerste plek weens die moord op die AWB-leier, Eugene Terre’Blanche te midde van ‘n storm oor die sing van onder meer “Maak dood die Boere.” Die plaasmoorde op ‘n Belgiese en ‘n Kanadese burger het ook vir internasionale dimensies gesorg, terwyl die moord op ‘n bekende filantroop in die Oos-Vrystaat ook retoriek dat die boere se beweerde swak behandeling en selfs mishandeling van plaaswerkers plaasmoorde veroorsaak, in ‘n ander perspektief gestel het. Die moord op die tweejarige Willemientjie Potgieter was nie die laaste plaasmoord van die jaar nie, maar het ten slotte baie bygedra daartoe dat plaasmoorde as euwel onderstreep is. Hoewel verskeie dele van die ANC dié betrokke plaasmoord veroordeel het – ‘n seldsame verskynsel – dra die ANC se gebrekkige uitsprake hieroor, en sy appèl teen die verbod op die liedjie, Maak dood die Boere, tot polarisasie by. By geleentheid, vanjaar, was die ANC-strydros, prof. Jakes Gerwel in sy rubriek in Rapport beswaard omdat die ANC gereeld as vyand van die land voorgehou word.

Tweepartybedeling

Weens politieke inkorrektheid word die versugting na ‘n de facto tweepartybedeling nie dikwels hardop uitgespreek nie. Die suggesties hiervoor is meer volop.

Die politieke inkorrektheid spruit waarskynlik uit die gedagte dat ‘n effektiewe tweepartybedeling die beste opsie bied om die ANC as saak van nasionale prioriteit by die stembus te verslaan. Verkiesings in Suid-Afrika, in die woorde van dr. Pieter Mulder, is in hoofsaak etniese sensusse. ‘n Openlike pleidooi vir ‘n tweepartystelsel, onbedoeld of nie, sal by baie as ‘n verdieping van die stem-polarisasie beskou word. Hierna kan die land die luukse van normale politiek van werklike veelparty-demokrasie geniet. Politiek inkorrek omdat dit in wese bevestig dat die kieserskorps nie gereed is vir die grondwet nie.

Tog is die gedagte nie heeltemal nuut nie. Die saak het die eerste keer prominensie verkry toe die destydse leier van die NNP, Marthinus van Schalkwyk, kiesers aangeraai het om nie hul stemme op klein partytjies te mors nie. Dit het woede ontlok van die destydse DP-leier, Tony Leon, sodat dit eintlik as verrassing gekom het dat die DP / DA self later, toe die DA die amptelike opposisie geword het, dié taktiek begin gebruik het.

Ook die media-aanslag dui op ‘n gewoonlik onuitgesproke irritasie met kleiner partye.

In alle billikheid, kleiner partye, en selfs die grotes in die SA-konteks soos die IVP, UDM en Cope, dra dikwels by tot die persepsie dat hulle ‘n luukse is wat die land nie nou werklik kan bekostig nie. ‘n Groot probleem is dat verskeie opposisieleiers sterk diktatoriale kenmerkie dra, en “hul” partye as’t ware soos persoonlike eiendom hanteer.

Die subtiele of openlike voorspraak vir ‘n tweepartybedeling is vir ander partye, veral partye buite die sosiaal- en liberaal-demokratiese dampkring, bv die Christen-demokrate, ‘n beginselprobleem. Veral die kleiner Christen-Demokratiese Party (CDP) spreek sy misnoeë hiermee gereeld uit, en meen kiesers wat sterk oor Christelike waardes voel word sodoende effektief ontkieser.

Die feit is egter dat die jaar ten einde snel, en die munisipale verkiesings nader kom, met Cope wat in ‘n warboel is, en die IVP waar sy leier, Mangasotho Buthelezi, vir Robert Mugabe lesse leer van hoe oud iemand kan wees om steeds ‘n beergreep op ‘n party uit te oefen.

Grondwetlikheid

Vroeër vanjaar skryf Tim du Plessis, redakteur van Beeld soos volg in ‘n rubriek: : “’n Nuwe tydsgees is aan die ontwaak. Mense, gemeenskappe, minderhede, noem maar op, staan op en sê” ‘Genoeg is genoeg. Nou vat ons ons regte terug.” Hy verkwalik die liberale wat die taalstryd in Stellenbosch veg onder die vaandel dat dit ‘n keuse tussen Afrikaans en uitnemendheid is.

Tim het al tevore nuwe denke oor voormalige politieke korrekte kwessies uitgelig.

Benewens uitsprake oor mediavryheid, het die regering en ANC verskeie ander sake op die agenda geplaas wat ‘n verbintenis tot die grondwet onder verdenking plaas. Verskeie sake het in die howe beland, byvoorbeeld die versuim om ‘n taalwet deur te voer soos die grondwet vereis, terwyl nasionaliseringspraatjies en planne vir grondonteiening voortduur terwyl die onteiening van mineraleregte nog bereg word,

Selfs die kommissie wat aangewys gaan word om na die moontlike vermindering of selfs afskaffing van provinsies te kyk, word met erns bejeën omdat die drie vlakke van regering in die grondwetlike beginsels wat by Kemptonpark onderhandel is, vervat is. Die argelose negering hiervan wek nie net kommer oor ‘n verbintenis tot grondwetlikheid nie, maar tot die ooreenkomste by Kemptonpark waarop die grondwetlike beginsels geskoei is.

Verskeie kommentators wat as liberaal en selfs links bekend staan, het tot enkele maande gelede dit gereeld nodig geag om Suid-Afrikaners te verseker dat die land oor ‘n uitstekend, en selfs die beste grondwet ter wêreld beskik. Hulle is nou vreemd stil.

Ander het op leemtes begin wys, sommiges van ‘n tegniese aard soos die afwesigheid van meganismes om talle van die ideale in die praktyk te laat realiseer. Meer stemme gaan ook op dat die land se grondwet ideologies nie geskik is om heterogeniteit effektief te ondervang nie, en verwys na modelle soos die Indiese, dié van Nieu-Seeland en die Europese Unie.

Plekname, die taalkwessie tel onder die terreine waar die leemtes met kommer uitgewys word. Soos in vorige jare gaan stemme op vir ‘n nuwe Kodesa om ‘n grondwet te heronderhandel.

Die hof moes ook ingryp oor die regering se versuim om sy burgers se belange in Zimbabwe te beskerm, en het ‘n skikking met Vrystaat Landbou bereik oor onder meer die beskerming van inwoners deur te onderneem om die Lesothogrens beter te beveilig.

Korrupsie

Vanjaar het verskeie kommentators die sielkundige sprong gemaak deur te verklaar dat korrupsie reeds in die land endemies geword het. Ander was meer versigtig deur te wys daarop dat Suid-Afrika die kenmerke van ‘n disfunksionele staat toon, terwyl prof Sampie Terblanche die land as ‘n parasitiese staat beskryf het. Terwyl heelwat ander misdaadsyfers in die jongste statistieke effens afgeneem het, styg handelsmisdaad steeds beduidend. Dit staan in die konteks van die nuus dat die Britse Accountancy and Actuarial DisciplineBoard (AADB) weer met ‘n fyn kam na aspekte van die omstrede wapentransaksie kyk, en dat sowat ‘n miljard rand se omkoopgeld aan Suid-Afrikaners betaal is.

Kwessies wat dikwels as hand aan hand met korrupsie aan die bod kom is tenderpreneurskap, kaderontplooiing, en oplaas die kwessie van ANC-adel. Lg het veral onder bespreking gekom toe sommige hoogs omstrede ministers, soos Lindiwe Sisulu, se posisie hoegenaamd nie in gedrang was toe ander ministers die trekpas gekry het nie.

Die land se inkomstegaping – nou die hoogste meetbare ter wêreld – voed heel duidelik van die nasionaliseringspraatjies,

En so tussenin het verskeie Vrystaatse tenders in die Hooggeregshof beland, en is nie net deur die howe tersyde gestel nie, maar in minstens een geval hertoegeken.

Mediavryheid

Bykans die hele jaar is ernstig debat gevoer oor die regering se mediaplanne; ‘n beoogde mediatribunaal en wetgewing oor die hantering van inligting. In die proses het die Amerikaanse groep, Freedom House, Suid-Afrika geherklassifiseer as land wat slegs gedeeltelik persvry is. ‘n Ruk daarna het Verslaggewers sonder Grense die ANC voor stok gekry, en kort daarna die land met vyf plekke op die persvryheidsindeks laat tuimel. Suid-Afrika beklee nou die 38ste posisie, met Namibië (21), Kaap Verde, Ghana en Mali (almal 26) wat meer persvry as Suid-Afrika is. Sowat ‘n dekade gelede het Suid-Afrika die 21ste plek as mees persvrye land in Afrika beklee.

‘n Ander aspek is dat die media skynbaar toenemend spartel om kwaliteit joernaliste aan te stel, en beide die ekonomiese klimaat en die veranderende mediaomgewing kry dikwels die skuld. By ‘n Sanef-kursus het die persombudsman, Joe Thloloe, die nuusredakteurs onder meer aangespreek oor gebrekkige kennis. Ongelukkig sny gebrekkige kennis diep, soos blyk uit die gebrekkige en dikwels erg eensydige politieke insigte wat gereeld opgedis word.

Buiteland

‘n Opkoms van regs het verskeie belangrike lande, soos die VSA, Nederland, België en Swede vanjaar gekenmerk.

Kort voor die einde van die jaar is Noord- en Suid-Korea weer aan mekaar se kele, en is daar ‘n onderliggende kommer dat kernwapens ingespan kan word. Niemand kan werklik voorspel dat Noord-Korea se oorlogspraatjies – ‘n taktiek om binnelandse kohesie te verseker – nog lank net praatjies gaan bly nie.

Bykans geen aspek op die internasionale verhoog word nie meer regstreeks of onregstreeks deur die Islamkwessie beïnvloed nie. Die opkoms van regs in Europa word onder meer hieraan toegeskryf. By brandpunte soos die Midde-Ooste het dit ‘n bepaalde rol, en verskeie terreuraanvalle wat met lugdienste verband hou, is gefnuik.

Munisipaliteite

Munisipaliteite is nie net in die nuus oor aanstaande jaar se munisipale verkiesings nie, maar ook weens ‘n konstante stroom nuus oor sake wat verkeerd loop – OG-druipverslae, Eskom-rekenings wat in die rooi is, dienslewering wat swak is.

Nogtans volhard die ANC met sy kaderontplooiingsbeleid. Uitsprake dat dity aan gehalte gekoppel moet wees, blyk lippediens te wees. Na berig word is die hoof van die minister se ontplooiingstaakspan ‘n voormalige munisipale bestuurder van Plettenbergbaai wat self in die slag gebly het – eers in Bronkhorstspruit, en toe by Plettenbergbaai na hy nog deur die destydse Wes-Kaapse ANC-regering as administrateur aangewend is om Kannaland uit die gemors te lei.Die stroom onthullings oor die ontplooiings en herontplooiing van kaders wat reeds uitgevang was, hou net nie op nie.

Hoewel dit te vroeg is om te sê of dit ‘n impak op die verkiesingsuitslae gaan hê, was daar reeds heelwat briewe en blogkommentare van binnelanders wat in die Wes-Kaap gaan vakansie hou het, en beïndruk is met die vlakke van dienslewering en afwesigheid van slaggate waar die ANC nie op provinsiale of munisipale vlak die septer swaai nie.

Trojaanse perd

Die bundel oor die Trojaanse perd wat glo in die NG Kerk sou losloop, is tekenend van ‘n dieperliggender probleem, en is ook goed geïllustreer toe ‘n storm om die moderator, prof. Piet Strauss se kop oor die evolusiekwessie losgebars het.

Die jong aarde kreasionistiese tydskrif, Juig, het prof. Strauss gevra wat die NG Kerk se amptelike standpunt oor evolusie is, waarop hy sy eie standpunt gestel het. Dit het die kerk genoop om sy eie standpunt weer uit te reik, wat volgens onder meer die webwerf, Kletskerk, van dié van prof. Strauss verskil.

Hoewel die bekendstelling van Sediba uit die Wieg van die Mensdom bygedra het om die evolusiedebat van verlede jaar – die 200ste geboorteherdenking van Darwin – na vanjaar te laat oorloop, sou die “debat” om ‘n ander rede in elk geval plaasgevind het – so fel dat sommige media dit aktief gestuit het.

Dit kan as ‘n onderdeel beskou word van ‘n dilemma waarmee die Afrikaanse susterskerke te make het – wat in ‘n oorvereenvoudigde sin in poolvorming rondom fundamentalisme aan die een kant, en die nuwe hervorming aan die ander kant vasgevang word. Suiwer gereformeerdheid / reformatoriese kom van twee kante onder druk. Dit loop dikwels oor in ‘n politieke dimensie soos die Belhar-kwessie vir die NG Kerk, en die apartheidsresolusie vir die NH Kerk. In die GKSA manifesteer dit oor ander kwessies soos vroue in die amp en watter Psalms gesing behoort te word of nie.

Teen hierdie agtergrond sal die hoofstroom-lidmate van die susterkerke waarskynlik voel die term “Trojaanse perd” sou meer gepas op die outeurs van die bundel van toepassing gemaak kon word. Dit word verder beklemtoon deur die verweefdheid met “creation science” met die jong aarde kreasionisme. Die standaard-wetenskap beskou “creation science” as ‘n kwasi-wetenskap en verskeie wetenskaplike publikasies lig bedrog deur van die hoofkarakters uit.

Omdat die verdelingslyne verweefd is, en dikwels senior teoloë betrek, sal die kerke omsigtig, en waarskynlik traag, wees om nie die kwessies beslissend en teologies te ondervang nie. In verskeie gevalle is kerkskeuring nie uitgesluit as Salomo se wysheid nie ingespan word nie.

Die hartseer werklikheid is dat die pole so diep verskans is, dat die afwending van skeuring waarskynlik die bloeiproses gaan uitrek, die bitterheid verdiep en in elk geval deurlopend tot ‘n dreinering van lidmate gaan lei.

Die koerante se briewekolomme, veral die blogs, en verskeie webwerwe bied werklik ontstellende leesstof oor Christene, en selfs lidmate van dieselfde kerke, mekaar bodemloos slegsê, en laster en leuens is aan die orde van die dag.

Selfs die politieke debat, wat self dikwels skandelike vlakke van slegsê en walglikheid bereik, sukkel om by die debatte wat in die naam van godsdiens gevoer word by te hou.

Die opsteller, Herman Toerien, is ‘n onafhanklike politieke ontleder.

Christusfees of Krismis?

“Vrede op aarde en in die mens ‘n welbehae.”

Kinders uit hul velle, briefies vir Kersvader, geskenke oopmaak. Vir baie dien hierdie aangename herinneringe as brandstof vir ‘n godsdienstige ingesteldheid wanneer die lewe later begin druk.

Kerssangdienste, spesiale kersdienste, gesinne en familie wat bymekaar kom.

‘n Padslagting, eensames wat selfmoord pleeg. Arm gesinne vir wie Kerstyd juis hul treurige toestand beklemtoon …terwyl ander van vreugde oorloop.

Ons weet nie op watter dag van die jaar Christus gebore is nie, behalwe dat dit baie onwaarskynlik is dat dit op 25 Desember sou wees. Ons weet nie eens in watter jaar Christus gebore is nie, omdat koning Herodes, die man van die kindermoord, reeds in die jaar 4 vC oorlede is.

Hoe meer navorsing gedoen word, hoe meer word dit ook duidelik dat die keuse van 25 Desember heelwat verband hou met heidense midwinterfeeste. Verskeie weergawes bestaan oor hoe vroeë sendelinge juis hierdie feeste aangegryp het om Christus se geboorte as ‘n bekeringsmeganisme te gebruik. Hieronder tel die verhaal van ‘n Christenslaaf wat deur die Vikings weggevoer is. Hy het mettertyd die Vikings van hul afgode laat afsien, maar die geloof in Thor, die afgod van donder en klimaat, kon hy nie breek nie. Tot hy Kersfees op Thor se dag, wanneer Thor die winterreuse begin verdryf, ingestel het.

Juis oor die heidense bande van die verre verlede gaan al hoe meer stemme op dat oor Kersfees herbesin moet word. Aan die ander kant van die spektrum bevraagteken groepe soos die nuwe hervormers die maagdelike geboorte.

Dat daar ruimte vir ‘n behoorlike Christusfees is, is gewis, soos onder meer blyk uit die aankondigings deur die engele. ‘n Tyd om Christene te herinner aan omgee.

Dit bied ‘n goeie geleentheid waar mense wat het, vreugde kan bring vir hulle wat nie het nie. Dit is ‘n goeie geleentheid om kerk toe te gaan.

Solank dit ‘n ware Christusfees is.

Ontaard dit egter in ‘n lekker Krismis waar Bacchus heerlik saamkuier en agter die stuurwiel inskuif, waar nie-Christene die geleentheid kommersieel uitbuit… waar die behoeftiges met die houtoog aangekyk word, waar die Kersdiens leeg is…ja, waar Christus vergete is, dan is dit geen Christusfees nie.

Selfs al staan ‘n mens hoé apaties teenoor Christus en die Christusfees, kan en moet ‘n mens ‘n bydrae lewer deur nie te drink en te bestuur nie. So kan ‘n gesin sy broodwinner behou, veral waar die dronkbestuur-ongeluk ‘n onskuldige slagoffer sou eis.

Vind uit of u kerk se naaste kinderhuis nie dalk dié Kersfees kinders huisves wat nie uitgeplaas kon word nie. Is daar in tehuise vir bejaardes nie ou mense wat weens ‘n verskeidenheid faktore nie hul familie gaan sien nie?

Gee net ‘n bietjie om, want Christus gee vir u om.

депутат лобановский

Transvalers in die Wes-Kaap

Ek ag dit my plig om ‘n lansie te breek vir die Transvalers/Pretorianers.

Vervolgens wil ek meld dat dat dit my vier jaar geneem het om my te begin beskou as ‘n Wes-Kapenaar. Van meet af aan het ek die Wes-Kaap kruis en dwars deurgereis om bekend te word met my nuwe tuiste alhoewel my hart gehunker het na die dieprooi aarde van die Transvaal met sy pragtige doringbome en malse wuiwende mielielande – ‘n verlange wat seker maar altyd sal bly – eweneens het ek my hele hart en siel ingegooi agter Wes-Kaap – my doelbewus ingestel om die pragtige, wuiwende koringlande – die ongerepte skoonheid van die dorpies – en die pragtige blou berge te waardeer.

Lojaliteit vir die Blou Bulle sal nie die kind van die katel afstoot nie – ek het al gevorder van primêre lojaliteit tot verdeelde lojaleit dus kom ons gun mekaar met begrip dít wat vir jou kosbaar is.

Glo my die Transvalers hier waar ek woon in n kusdorpie het niks anders as voorspoed in ons dorpie gebring nie – “ons dorpie” is hoe ek voel.

Dus in retrospek wees geduldig met die ontwortelde migrante wat net ‘n veilige hawe vir hulle gesin kom soek in “jullle” pragtige Wes-Kaap – en gun die Transvalers ‘n klein stukkie van hulle hart wat agtergebly het in die Transvaal en die heel belangrikste: waardeer die bydrae wat hulle kan en wil lewer.

***********************************

NEIL KROESE se brief in die Beeld waarop ek gereageer het – ek verkies egter om hom te antwoord op Praag waar my mense gesels:

Ek ag dit my plig as voorsitter van die “Welkom, Transvaler-projek” om Moedelose Pretorianer welkom te heet in die Wes-Kaap en om hom of haar te bedank vir die bona fide-omgee vir ons pragtige provinsie.

Dan wil ek ook ter wille van suksesvolle integrasie net die volgende punte onder sy of haar aandag bring. Die oormatige gebruik van frases soos “in Pretoria het” of “in Pretoria is” of “toe ek in Pretoria was” is nou nie juis frases wat voordelig is vir aanvaarding of goeie buurmanskap in die Wes-Kaap nie.

Ook nie ’n Blou Bul-vlag op jou voorstoep of Blou Bul-klokke om jou bakkie se sleepstang nie. Hou dié goedjies maar liewer vir jou binnekamer.

Ek kan wel aan hom of haar noem dat ons in die Wes-Kaap wel herwinning doen. Mag ek aan Moedelose Pretorianer voorstel dat hy of sy “Recycle in Western Cape” in Google se soekenjin tik. Google werk in die Kaap, nes in Pretoria. Daar sal hy of sy ’n magdom inligting kry oor herwinning in die betrokke gebied.

Dinge in die Kaap werk weliswaar ’n bietjie anders as in Pretoria, iets waaroor die meeste Kapenaars in die algemeen bitter dankbaar is.

NEIL KROESE

Middelpuntvliedende en middelpuntsoekende kragte

‘n Onlangse eerlike opmerking deur die skryfster, Annelie Botes, het nie net ‘n naam aan die spook in die kas gegee nie, dit het die spook uit die kas geruk sodat die onderwerp in ‘n kort tydjie al behoorlik voos beskryf is. Mense aan verskillende spektrums van die politiek, mense van verskillende kulture en rasse, is uit hul gemaksones – gewaan of werklik – geruk en Versoeningsdag 2010 sal in die anale opgeteken staan as die jaar waar Suid-Afrikaners gedwing is om hard te dink oor die model van ‘n toekomstige Suid-Afrika.

Dit is, ironies, dieselfde jaar as waarin die groot sokker gebruik is om internasionaal ‘n persepsie van ‘n sterk verenigde Suid-Afrika te skep. Die ore is toegedruk vir vermanings van politieke sosioloë dat ‘n massa-euforie noodwendig tot ‘n post-euforiese trauma lei. Suid-Afrika ly nou aan waarskynlik die mees klassieke vorm hiervan.

Die sout is in die wonde gevryf deur die vry sê wat sekere jeugleiers geniet het. Hierteenoor het die regering in al elf amptelike tale geswyg oor sake soos plaasmoorde, behalwe hier en daar toe plaasmoordenaars die tweejarige Willemientjie Potgieter saam met haar ouers vermoor het.

Ironies word die liberale opsies wat die land het deur twee bruin skrywer-joernaliste verwoord. In die een hoek sit Heinrich Wyngard wat nie die toekomspad uit die huidige (die splinter) wil betree sonder dat sy voete in die apartheidsverlede (die balk) geanker bly nie. In die ander hoek duik heel onverwags Zelda Jongbloed op, wat vandag in haar rubriek in Die Burger met lesse uit die verlede die toekoms wil betree. Sy pleit onder meer dat Botes vergewe word.

Die harde werklikheid is dat die internasionale jeugberaad wat effektief deur die ANC se jeugliga op belastingbetalerskoste en lottogeld wat eintlik vir die armes bestem was, aangebied is, saam met heethoofdige uitsprake van ANC-jeugleiers, besonder baie doen om middelpuntvliedende kragte in die land los te maak.

Terwyl Botes die kop gewas word omdat sy persepsies koester omdat sy swart mense nie werklik ken nie, geld die gebrek aan kennis oor die Afrikaner en sy kultuurgoedere, sy strewes, sy kleinode, in die oortreffende trap by die breedsprakige jeugleiers, en genoeg grootmense ook. Of, as die jeugleiers wel oor die kennis beskik, vertrap hulle dit gevoelloos.

Teen die agtergrond is dit bykans pikant dat oud-president W de Klerk, via sy stigting, vroeg in die nuwe jaar ‘n beraad beplan waartydens Suid-Afrikaners herinner gaan word aan die faktore wat hulle bind. ‘n Bietjie laat, sou sy kritici sê met skaars 54 % Suid-Afrikaners wat hulle in die eerste plek nog as Suid-Afrikaners beskou. Die opname is weliswaar gedoen voor die groot sokker, maar dit is te betwyfel of die kreeftegang sedertdien sake teen Versoeningsdag beter, vanuit die liberale oogpunt, sou laat lyk.

Gaan die De Klerk-stigting se beraad ‘n tydmors wees? Dit sal bepaald tydmors wees as dit vooraf besluit watter koers die land moet inslaan. Dit sal tydmors wees as die vertrekpunt bly dat die huidige grondwet geskik is om ‘n diverse land se toekoms te rig.

Dit kan baie anders lyk as die visie met ‘n oop gemoed gepak word, en sprekers en deelnemers uit ‘n wye front genooi word om hul perspektiewe aan die hand van internasionale grondwetlike beginsels en die internasionale reg te kom deel. Dat met ‘n oop gemoed gekyk word na opsies wat die grondwette van die Europese Unie, en lande soos Indië, Nieu-Seeland en ander bied. Nooi sprekers van die Orania-beweging, Praag en ander om insette te lewer. Nooi mense wat ander invalshoeke tot staatkundige modelle het, soos politieke wetenskaplikes, politieke sosioloë en politieke geograwe naas die staatsregtelikes.

En verseker die denkers en meningsvormers buite die liberale raamwerk dat hul insette nie weer dieselfde weg sal volg as met die vragte voorleggings aan die destydse Presidentraad, Kodesa en ten slotte Volkstaatraad nie. Dat die insette die keer beskaafd oorweeg sal word, dat dit wat na oplossings lyk bevorder sal word, en baan daarvandaan ‘n weg vir die toekoms.

Deur weer oplossings binne dieselfde dampkring te soek, beteken dat elke jaar se versoeningsdag bloot sal dien as die dag waarop bestek opgeneem word oor hoe die gesindhede in die land verder uitgerafel het. Met die jeugberaad moes die jongelinge op die harde manier kennis neem dat die werklikheid anders is as ‘n string retoriek. Om oor westerse imperialisme ‘n lawaai op te skop maak nie Marokko se besetting van Wes-Sahara tot niet nie. Die Turkse afvaardiging se saampratery gaan nie verhinder dat die Armeniërs binnekort die eeu-herdenking van die Armeense volksmoord aan die hand van die Turke op reuse skaal gaan gedenk nie. Die Koerde gaan nie hul ongelukkigheid met Turkye laat vaar nie.

Ander staatkundige opsies toe dit aangewese was kon sake grootliks ontlont het. Die organiseerders van die beraad kan self besluit of nog ‘n kruispad soos ‘n stopstraat geïgnoreer gaan word.

Vredesmag vir Ivoorkus?

Die internasionale gemeenskap mag die Verenigde Nasies se vredesmag in die Ivoorkus versterk ten einde ‘n potensiële aanslag deur ondersteuners van president Laurent Gbagbo af te weer, het die Verenigde State se departement van buitelandse sake gister gesê.

‘n Woordvoerder vir die departement, PJ Crowley het gesê dat Washington stappe bespreek om die vredespoging met Frankryk, die eertydse koloniale heerser van die Ivoorkus, asook naburige Afrikalande, te versterk.

Lees die res van die berig in Engels hier.

Фильчаков

Verkiesing van leiers in Afrika

In die Ivoorkus lol dit. In Zimbabwe lol dit. In Kenia en Madagaskar sukkel dit.

Cope wys hoe dit nie gedoen moet word nie.

In Suid-Afrika is die stryd om in die demokratiese bestel bo uit te kom, dikwels een van oorlewing. In ‘n nominasiestryd om ‘n kandidaat vir ‘n wyksverkiesing te kies, is die uitslag dikwels die verskil tussen werkloosheid met voortgesette armoede, en ‘n plekkie op die soustrein. Die versoeking om te konkel om bo uit te kom is groot.

Nominasietyd is ook wanneer kleiner en nuwe partye feitlik oorval word deur grootkoppe uit die groot partye soos die ANC. Elke keer word die ACDP bv ingeval deur onsuksesvolle ANC-aspirant-kandidate wat mekaar dan in hul Christelikheid probeer oortref – word genomineer, en as hulle dit nie maak nie, gewoon weer verdwyn. Of dit dalk gemaak het, maar in die destydse oorlooptyd sorg dat hulle weer by moeder ANC aanland.

Dit is egter die partyleiers self wat dikwels wys hoe sake nie gedoen moet word nie. Pas is genl. Bantu Holomisa onbestrede tot leier herkies. Dit is reeds goed bekend wat van iemand word wat bloot laat blyk dat hoofman Buthelezi as IVP-leier uitgedaag kan word. Die ACDP het ‘n ellelange lys slagoffers van senior lede wat met eerw. Meshoe haaks geraak het of wat as bedreiging vir sy leierskap beskou is.

En dan is daar Cope, waar die grense van smerige leierskapstryde tot oor die horison teruggeskuif is. As iemand gedink het die ANC se Polokwane-voorbeeld was die ergste vorm van wat kan gebeur, is hul persepsies na die maan.

In die proses word met die gewone kieser se stemreg gemors.

Gebreke in die grondwet word nou met die Cope-debakel aan die kaak gestel. Daar is in die grondwet geen voorsiening vir ‘n plan B as ‘n party as’t ware ophou bestaan nie. Ingevolge Cope se eie grondwet is daar ‘n voortbestaan- dilemma. Volgens sommige waarnemers het die tusssentydse leierskap ophou bestaan, en ‘n nuwe leierskap, ongeag Shilowa se verklaring, is nie verkies nie.

Maar buig of bars, die setels is tot die volgende provinsiale en nasionale verkiesings aan Cope toegeken, en Cope gaan staatsfondse kry, al is dit ‘n spookparty – al is dit moontlik ook nie meer ingevolge sy eie grondwet ‘n wettige party nie. Sonder strukture wat ‘n toets deur die howe kan deurstaan is daar ander vrae: Wat gebeur as ‘n Cope-parlementslid of wetgewerlid sterf of bedank – hoe gaan hy vervang word? Geld ou kandidatelyste nog? Kan iemand nog uit die party geskors word? En ten slotte, hoe gaan wettige kandidatelyste opgestel word vir die komende munisipale verkiesings?

By Cope handel dit oor meer as net leiers wat bots. Die leierskapstryd is grootliks die manifestasie van ‘n ideologiese stryd, wat onderstreep dat ‘n party eers ‘n beleid moet hê voor dit aan ‘n verkiesing deelneem. Dit is ‘n verleentheid vir die volwassenheid van die Suid-Afrikaanse kieserskorps dat partye wat nog nie beleid het nie, stemme trek. Cope was nie die eerste nie. Patricia de Lille se ID het eers lank na sy ontstaan besluit dat dit ‘n sosiaal-demokratiese party is – dus ideologies nader aan die ANC, maar is kort daarna deur die liberaal-demokratiese DA ingesluk. Geen wonder dat nie alle ID-lede DA toe is nie.

In skrille kontras hiermee staan die meeste Wes-Europese politieke leiers wat soms die kat goed uit die boom bekyk voor hulle by koalisiepraatjies, en dus ministerskappe of selfs premierskappe betrokke raak. Geert Wilders, wat die sleutel tot die vorming van ‘n Nederlandse regering hou, het selfs so ver gegaan om homself en sy party nie vir poste op te dwing nie, en ‘n regering moontlik gemaak deur gedoogde steun aan ‘n minderheidskabinet te verleen.

автоматика

Jou sukses pragtig ten toon gestel!

Ek, as motorjoernalis, het al baie motors in my loopbaan bestuur. Min van hulle het egter die uitwerking wat die BMW 530d op my gehad het. Die 5-reeks is die besigheidsklassedan van die Beierse vervaardiger. Deur die leeftyd van die 5-reeks is hy al ‘n paar keer as die beste motor van sy tyd benoem. Die vorige generasie 5-reeks was baie goed en die V10 wat in die M5 gebruik word, is ook al as enjin van die jaar aangewys. Die ontwerp was net soos in die geval van die vorige 7-reeks baie omstrede. Dit is nou ‘n sinoniem vir Chris Bangle. Jy het óf van die motor gehou óf dit met ‘n passie gehaat. Die feit bly staan, dit maak nie saak wat jou mening oor die buitelyne van die 5- of die 7-reeks was nie, die Duitse rygoed is net op ‘n ander vlak van tegnologiese ontwikkeling as die res van die motorwêreld. Tegnologies is dit ongelooflik hoeveel die manne in die wit jasse in een motor kon inbou.

Ontwerp

Die nuwe 5-reeks se kodenaam is die M10, en as jy voorheen ‘n BMW-aanhanger was en van die lyne van die 5-reeks gehou het, sal die nuwe 5-reeks jou werklik betower. Selfs nou nadat ek die 530d wat ons vir 7 dae gehad het terugbesorg het aan BMW SA, moet ek stilstaan om die mooi lyne van die motor in te neem wanneer daar een verby my ry. Dit is asof die ontwerpers, nie meer Chris Bangle nie, dit net mooi reggekry het om ‘n perfekte balans tussen funksionaliteit, sportiwiteit, effektiwiteit en sommer net skoonheid te vind. Die nuwe 5-reeks kan van enige hoek af bekyk word; jy sal moeilik ‘n afwyking van die bogenoemde ontwerp opdrag vind. Alles is so te sê perfek. Die rondings sit op die regte plekke, die oorhange voor en veral agter is net reg, die ligte kon nie beter gevorm word nie en die daklyn en selfs die aanhangsels soos handvatsels en spieëls is ergonomies volmaak. Baie keer in ‘n ontwerp van ‘n motor sien ‘n mens iets raak wat beter kon wees of kleiner of groter of sommer net nie by die res van die motor pas nie, nie hier nie. BMW kon na ons mening niks byvoeg of weglaat nie. Dit is dan ook geen wonder dat die nuwe 5-reeks so pas die gesogte ontwerpprys van die “International Forum Design” in München gewen het nie. Wat so besonders is van die toekenning is dat dit ‘n internasionale ontwerptoekenning is wat nie net op die motorbedryf gemik is nie. Daar was in vanjaar se kompetisie nie minder nie as 2 756 produkte vanuit 1 121 inskrywings uit 43 lande van regoor die wêreld.

Binneruim

Met die langste asafstand in sy klas, bied die 5-reeks meer as genoeg binneruimte. Die een plek waar ek persoonlik nie baie van enige BMW gehou het nie was die binneruim. In die vroeë jare negentig was al BMW se motors om die bestuurder gefokus en alles het net reg gevoel. Toe kom die Bangle-era, ja, dis weer die Bangle-ou en skielik het die hele gevoel van die BMW verander van ‘n persoonlike ryding tot ‘n besigheidsklas-eksklusiewe-sonder-persoonlikheid-koue-plek. Nou is ek bly om te kan sê, die gevoel van die oorspronklike BMW 5 is terug. Dit is nou uitstekend gekombineer met klas en sofistikasie. Ons toetsmotor se binneruim was in pikswart leer uitgedos. Die kwaliteit van die stikwerk en die kombinasie van hout- en leerafwerking om die knus dog luukse gevoel te onderstreep, tref jou vol in die gesig. Daar is nie so ‘n oormaat knoppies soos in die vorige weergawe nie. Dit is hoofsaaklik te danke aan die nuwe iDrive-stelsel wat baie makliker is om baas te raak as enige van die vorige stelsels. Die motor beskik oor ‘n sleutellose toegang, wat jou in staat stel om die motor oop te sluit en aan te sit sonder om die sleutel uit jou broeksak uit te haal. Jy sien, die motor herken die sleutel sodra dit binne ‘n sekere afstand van die slotte af is, lees die kodes en sodra jy wat die sleutel in jou sak het aan die deur vat sluit hy die deur outomaties oop. Daar is dan ook ‘n aansitknop wat jy druk om die enjin aan te skakel. Dieselfde geld hier: die sleutel moet net binne leesafstand van die aansitterslot wees om die hele ketting van gebeure aan die gang te sit. Wat die uitleg van die instrumentpaneel betref, is dit nogal ‘n baie aangename gesig. Alles is duidelik en goed verlig met geen weerkaatsing nie. Inteendeel, die enigste weerkaatsing wat daar is, is die “Head Up Display” soos BMW dit noem. Die stelsel weerkaats die spoed- en sleutelinligting voor die bestuurder teen die voorruit. Die weerkaatsing is baie direk en slegs sigbaar as jy reg agter die bestuurder op dieselfde hoogte as hy na die voorruit sou kyk. Dit is baie subtiel en glad nie steurend vir die bestuurder nie. Hierdie funksie verseker dat die bestuurder nie nodig het om sy oog vir ‘n oomblik van die pad voor hom af te haal nie. Gemak en gerief is die leuse hier en die 530d wat ons onder hande gehad het, was ook toegerus met twee tienduim-DVD-skermpies in die voorste kopstutte. Die skermpies stel die agterste insittendes in staat om elk na individuele DVD’s te kyk of musiek met oorfone te luister. Die agterste klimaat in die motor kan ook individueel verstel word vir links of regs. Dit maak hierdie binneruim ‘n baie gemaklike plek, sou jy dalk om een of ander rede agter in jou 530d moet ry. Daar is ‘n elektroniese sondak en blindings vir die kantruite sowel as die agterruit. Been- en kopruimte voor sowel as agter in die 530d is regtig uitstekend.

Elektronika

Praat ‘n mens van hulpmiddels in ‘n motor dan is daar gewoonlik ‘n paar goed wat in vandag se motorwêreld in Suid-Afrika standaardtoerusting is. Dinge soos klimaatbeheer, elektries verstelbare sitplekke wat verhit en verkoel en ‘n bo-gemiddelde klankstelsel sowel as ingeboude GPS is al ‘n gegewe in die klas. Die 530d is toegerus met ‘n hele paar stelsels wat die bestuurservaring vir al die insittendes baie gemaklik en veilig maak. Ons het klaar berig oor die HUD of “Head-up Display” soos BMW dit noem. Volgens BMW neem dit 28 meter en 1 sekonde om af te kyk na jou spoedmeter of GPS-skerm; dit is teen ‘n baie beskeie 100km/u. Die stelsel verhoed dat jy enigsins hoef af te kyk. Die “Active Cruise Control” is die spoedbeheerstelsel. Die stel pas die motor se spoed by die motors voor hom aan. Al wat jy nodig het om te doen, is om ‘n vooraf gekose spoed te kies en die motor sal jou teen die betrokke spoed hou; sodra daar verkeer voor die motor van spoed verander, pas die BMW self die spoed volgens die verkeer aan en keer dan outomaties terug na die vooraf gekose spoed sodra die omgewing dit toelaat. Die stelsel werk met radar en meet die pad vir sovêr as 200m voor die motor. Ons toetsmotor was toegerus met ‘n rondomkamerastelsel wat baie indrukwekkend is. Die kamera is reg rondom die motor in die voorste en agterste buffers gemonteer. Die voorste kamera wys die twee blindekolle wanneer jy by ‘n T-aansluiting sou staan en nie die aankomende verkeer kan sien nie. Omdat die kameras sowat 2 meter voor die bestuurder in die hoeke van die motor gemonteer is, is dit heelwat makliker om van daar te sien of daar enige verkeer aan die kom is; dit was nogal baie handig om in die oggend uit jou erf uit ry. Die agterste kameras verleen weer bystand wanneer daar agteruit gestoot word. Daar is ook kameras in die kantspieëls wat na die randstene langs die motor kyk. Al hierdie verskillende beelde word terselfdertyd in die paneel voor die bestuurder geprojekteer en kan met behulp van die iDrive-stelsel gekies word of deur middel van die gesplete beelde almal saam vertoon word. Ons motor was ook toegerus met BMW se “Lane Change en Lane Departure”-funksie. Die stelsel waarsku die bestuurder deur die radar sowel as die kameras om die motor in te span om ‘n gevaarlike situasie vinnig op te som en te reageer. Die agterste kamera en radar waarsku die bestuurder wanneer daar ‘n voertuig in sy blindekol in beweeg, ‘n klein oranje driehoekliggie wat aan die onderkant van die kantspieël ingebou is, gaan aan, sou die stelsel ‘n motor in die sone gewaar. Sodra die bestuurder dan in so ‘n situasie sy rigtingaanwyser aanskakel, sal die liggie flikker om die bestuurder te waarsku. Die hele stuurwiel sal ook vibreer om jou te waarsku. Die kersie op die koek vir my was die nagvisie wat die 530d-bestuurder in staat stel om in die pikdonkerte van die nag enige lewende skepsel voor die motor raak te sien. Die stelsel gebruik weereens die kameras wat in infrarooibeeld na die pad voor die motor kyk. Dit is nogal indrukwekkend om die stelsel in werking te sien. Die stelsel kan die pad tot 300 meter voor die motor lees. Sou die stelsel enige gevaar van ‘n botsing met ‘n voetganger of fietsryer bespeur, sal die 530d die bestuurder deur middel van die rooi flikkerende driehoekie met ‘n mannetjie in die middel op die voorruit sowel as in die paneelskerm vertoon. Ons toetsmotor was ook toegerus met ‘n elektroniese bagasiebakdeksel wat baie handig is as jou hande vol tasse of pakkies is en jy moet die kattebak oop maak. Die ligtepakket waarmee ons toetsmotor toegerus was, is ook baie indrukwekkend en veral die klein wit liggies aan die binnekant van die deurhandvatsels lyk imponerend, veral teen die wit motor.

Enjin

Ons toetsmotor was die 530d; hy is toegerus met BMW se bekroonde 3-liter- 6-silinderturbodiesel met inlaatgeometrie. Die enjin ontwikkel 180KW se krag en 540NM se wringkrag. Die maksimum wringkrag is ook beskikbaar by net 1750 o/min. Die turbo-eenheid is gestel op 1,8 bar se druk om die 530d genoeg skop te gee om van rus na 100km/u in slegs 6,3 sekondes te versnel en ‘n maksimumsnelheid wat beperk word tot 250km/u, te haal… En hierdie is ‘n diesel? Ja! dit is ‘n diesel motor dié, en hy versnel soos ‘n GTi. Wat nog meer indrukwekkend is van die enjin, is die uitlaatgasse of die gebrek aan uitlaatgasse. Die 530d is ‘n groot motor met ‘n baie sterk enjin en die eenheid se CO2-gassyfer is slegs 160g/km, baie indrukwekkend. Die 530d word deur sy agterwiele aangedryf en al die krag word deur middel van ‘n 8-spoed- Steptronic-ratkas, ja 8-spoed, gelewer. Waar is die dae van die ou 3-spoedkaste? Die 530d is ook toegerus met BMW se “Active Steering”: die stelsel laat die agterwiele in die teenoorgestelde rigting as die voorwiele draai wanneer daar onder 60km/u gedraai word. Oor 80km/u draai die agterwiele in dieselfde rigting as die voorwiele. Alle 5-reekse is ook toegerus met BMW se “Dynamic Driving Control”; hierdie stelsel verander die ratskakelings tussen “Normal” en “Sport”. Die Sport-verstelling verander die ratte blitsvinnig en hou ook die toere langer sodat die beste verrigting uit die enjin gehaal kan word. Wanneer al die dinge met die ratkas gebeur, word die stuur sowel as die onderstel ook fermer en meet direk. Die stelsel waarvan ek die meeste hou, is BMW se “Dynamic Damping Control”. Hierdie stelsel is soortgelyk aan dié van die Range Rover wat die padoppervlak en beweging van die onderstel en vering monitor en die skokbrekers sowel as die vering by die padoppervlak aanpas. Die stelsel verseker dan die ritgehalte sonder enige insette van die bestuurder; hy doen alles outomaties. Die stelsel werk so: in elke wiel is daar ‘n beheereenheid wat die oppervlakte 400 keer elke sekonde evalueer en aanpassings maak. Daar is ook BMW se “Adaptive Drive”-stelsel wat saam met die DDC-stelsel werk om die bakrol van die motor in draaie te beheer. Die stelsel help ook om die motor stabiel te hou wanneer daar skielike rigtingveranderings of versnelling en rem om ‘n draai plaasvind.

BMW se ingenieurs het ook groen tegnologie in die nuwe 5-reeks ingebou. Een van die stelsels is die “Brake Energy Regeneration” wat die energie wat ontwikkel word tydens ‘n remaksie gebruik om die battery te laai. Sodra die bestuurder sy voet van die versneller afhaal skakel die generator aan en word die kinetiese energie in krag omskep. Sodra die battery vol gelaai is, skakel die generator weer af, dit verlig die lading op die enjin en kan die enjin sy werk meer doeltreffend doen. Hierdie aksie bring ook ‘n brandstofbesparing teweeg.

Wat ons regtig dink

Die nuwe 5-reeks is werklik ‘n wondermotor. Jy bly wonder of daar werklik enige iets anders op die pad is wat by hom kan kers vashou. Jy wonder hoe het die wit jasse dit reggekry om al hierdie stelsels so perfek in een motor vas te vang; jy wonder is alles werklik nodig? En dan wonder jy waar gaan jy R630 000 vir die 530d sonder enige opsionele ekstra toerusting in die hande kry. Ons wonder net wat gaan Mercedes, Audi, Jaguar en Lexus moet doen om hierdie nuwe 5-reeks te troef?

Die 530d is ook een van die finaliste in die 2011 “Motor van die Jaar”-kompetisie. En as motorjoernalis en -entoesias dink ek nie daar kan enige ander wenner wees as juis die Beierse ryding nie.

Данильченко

Waar is Geloftedag in Die Burger en Volksblad?

Gewoonlik woon ek in ‘n gebied waar die ANC op nasionale, provinsiale en plaaslike vlak regeer.

Af en toe kom ek by die see, op ‘n plek waar die DA op provinsiale en plaaslike vlak regeer. Die provinsie en die munisipaliteit was tot voor die vorige verkiesings in die hande van die ANC.

Oudste, wat pas sy landbougraad verwerf het, ken nie werklik ‘n tydperk voor die ANC aan bewind gekom het nie. Trouens, sy jonger boetie, Jan Barend gedoop, is op die laaste Jan van Riebeeckdag gebore.

“Sjoe, dit lyk my dit maak ‘n groot verskil wie regeer,” merk oudste op en swymel behoorlik oor die netjies sypaadjies, die strate wat netjies versorg is, en die afwesigheid van slaggate. Tot ‘n spesiale fietsrybaan, al is sy neef nou die dag in daai baan op sy fiets omgery.

Tuis in die Vrystaat, oorkant die straat, is ‘n betondeksel van ‘n stormwaterinlaat al seker drie jaar weg. Dis agtien maande lank weekliks gerapporteer, dit was al in die koerant, maar dit het dwarsdeur die groot sokker oop gebly, en dit is steeds.

In die Wes-Kaap het ek twee vroulike familielede wat openlik ANC was. Een is dalk nog. Die ander se munisipaliteit is onlangs deur die ANC “bevry” en nou, kom ek agter, is sy baie krities op die ANC.

Terug waar ons vakansie hou. Ek vra ‘n familielid wat, soos van gister en van eergister, lank voor 1994, baie uitgesproke liberaal en nie-rassig was, of hy ‘n verskil kan agterkom van die ANC nie meer sy provinsie en munisipaliteit beheer nie.

Hy dink ‘n ruk, en gee toe die antwoord wat ek nie verwag nie. “Nie regtig nie, voorheen was dit blankes in beheer (die NNP’s wat by die ANC aangesluit het) en nou is dit steeds blankes.” Nie gedink hy sou in sy leeftyd so politiek inkorrek raak nie.

Tuis is daar Volksblad, hier Die Burger. Dit is nie meer dieselfde Die Burger wat my – as die weer buite nie lekker saamspeel nie – ‘n paar uur kan besig hou nie. Vandag, Geloftedag, stap ek soos elke oggend vroegerig winkel toe om Die Burger te gaan koop – as daar een sou wees. Daar is. Met die baie binnelanders langs die groot dam, wil ek kyk of die Geloftedagboodskap wat ek vir ‘n politieke party opgestel en uitgestuur het, dalk die paal gehaal het.

Toe nou nie, maar so ook haal Geloftedag nie die paal nie. Het miesies Helen gevergeet om ‘n Geloftedagboodskap vir die Afrikaner uit te stuur? Kan mos nie wees nie, want hulle mis dan net nie uit om vir die en daai groepie, maak nie saak hoe klein nie, boodskappe van geluk uit te stuur met die herdenking van hul spesiale dae nie. Dis versoeningsdag voor, en dis versoeningsdag agter in Die Burger. En, is die konsensus, Versoeningsdag is in die sop.

En ek dink so by myself, wat verwag hulle as so ‘n belangrike dag soos Geloftedag vir die Afrikaner soos ‘n stopstraat geïgnoreer word?

Gister het Die Burger ‘n onderhoud geplaas wat die “onafhanklike ontleder”, Heinrich Wyngard, met Steve Hofmeyr gevoer het. Kortom, ek het die vrae as baie onprofessioneel ervaar. Vandag is daar briewe – ‘n hele paar – waarin Heinrich die kop gewas word. Reg onder ‘n rubriek van dieselfde Heinrich, ook oor versoening.

Miskien is “onafhanklike” ontleding dieselfde as “verwarde” ontleding, dan maak dit sin. Breedweg lyk dit so: Die blankes is die struikelblok vir nie-rassigheid. Hulle mag maar gelooi word, want al het hulle nie meer die politieke mag nie, het hulle steeds die ekonomiese mag.

Maar sonder om nou my kop te hard te probeer breek om Heinrich te begryp, wat ek wel deeglik begryp is dat hy dit uitspel dat hy onlekker is oor die bruin mense al so lank in die land is – as nasate van die Koi en San van baie lank terug, maar nou word ‘n groot ophef gemaak van die Indiërs se 150-jarige aankoms.

En dan wonder ek maar net, sit en blaf Heinrich nie onder die verkeerde boom vir die verkeerde kat nie?

Maar ek het nie ‘n duisend kilometer gery om in ‘n “onbevryde deel” van die land te kom vakansie hou, en dan my kop steeds te breek oor ‘n verwarde ideologiese imperialisme nie.