Skrywer: Dan Roodt

Eergister se Geloftedagvieringe het ons weer herinner aan die Afrikaners se wonderbaarlike oorwinning oor die Zoeloemagte van Dingaan gedurende die Slag van Bloedrivier op 16 Desember 1838. Terwyl die nuwe swartnasionalistiese regering van Suid-Afrika die meeste vakansiedae verwyder het wat deur blanke Suid-Afrikaners gevier word en op 'n stadium dit selfs oorweeg het om Kersfees af te skaf omdat dit "Eurosentries" sou wees, het hulle 16 Desember behou, sy dit dan onder 'n nuwe naam, sogenaamde "Versoeningsdag".

In die Orwelliaanse "nuwespraak" van die Nuwe Suid-Afrika, beteken "versoening" normaalweg om swart rasseoorheersing en aggressie te aanvaar. As deel van die pogings om die skrikwekkende misdaad en rassegeweld van Suid-Afrika te verdoesel, word daar byvoorbeeld van blanke slagoffers van swart geweld verwag om met hul swart aanvallers versoen te raak. 'n Blanke vrou wat byvoorbeeld 'n verkragtingslagoffer was, mag saam met haar swart manlike verkragter in die gevangenis bid – indien hy wel in die tronk beland het aangesien die meeste sulke misdade in Suid-Afrika ongestraf bly – en sal hom vergewe ten einde met hom versoen te raak.

Binne die siek mentaliteit van ons samelewing, word hierdie verwronge benadering as die nuwe etiese ideaal gesien, wat dikwels deur die hoofstroomkerke en godsdiensleiers aangegryp word. Die Suid-Afrikaanse patologie van "versoening" het sy oorsprong in Afrikageregtigheid waar die harmonie van die stam voorrang bo individuele regte geniet het. Selfs moord is maklik vergewe nadat 'n paar beeste aan die slagoffers se familie betaal is, iets wat tot vandag toe in Suid-Afrika gebeur, selfs in stedelike gebiede.

Mev. Helen Zille van die DA het eergister laat weet dat die inwoners van Suid-Afrika "een nasie, met een toekoms" sou wees. Kennelik het sy geen Geloftefees bygewoon nie. "Versoening" gaan om die vernedering van blankes wat veronderstel is om hulle te verlaag en elke moontlike mite oor die verlede wat deur swartes geskep word te aanvaar. Eergister het tienduisende blanke Afrikaners egter oor die hele land deelgeneem aan 'n ander soort patriotiese en godsdienstige viering. Soos hul voorgangers 170 jaar gelede gemaak het op die vooraand van daardie grootse veldslag toe 450 blankes 'n leër van ten minste 13 000 Zoeloes sonder verliese aan eie kant verslaan het, het hulle die beroemde gelofte herhaal:

Hier staan ons voor die heilige GOD van hemel en aarde om 'n gelofte aan Hom te doen dat  as Hy ons sal beskerm en ons vyand in ons hand sal gee,  ons die dag en datum elke jaar as 'n dankdag  soos 'n sabbat sal deurbring,  en dat ons 'n huis tot Sy eer sal oprig  waar dit Hom behaag,  en dat ons ook aan ons kinders sal sê dat hulle met ons daarin moet deel tot  nagedagtenis ook vir die opkomende geslagte  want die eer van Sy naam sal verheerlik word deur die roem en die eer van oorwinning aan Hom te gee.

Suid-Afrika se ANC-bewind poog steeds om die Gelofte en die Slag van Bloedrivier uit die geskiedenisboeke uit te vee op 'n manier wat mens herinner aan die konstant veranderende verlede in George Orwell se 1984. Die held van daardie boek, Winston Smith, is werksaam in die Rekordsdepartement van die Waarheidsministerie waar die vervalsing van die geskiedenis sy amptelike werk is. Soos Orwell dit stel: "Dag vir dag en minuut vir minuut is die verlede bygewerk. Op dié manier kon elke voorspelling wat deur die Party gemaak is met dokumentêre bewys as bewaarheid bewys word. Ook is geen nuusitem of meningsuiting wat met die behoeftes van die oomblik gebots het, toegelaat om op skrif agter te bly nie. Alle geskiedenis was 'n palimpses wat skoongemaak en so dikwels as wat nodig was herskryf kon word."

In weerwil van die onderdrukking van Afrikanergeskiedenis in skole en die verandering van Afrikaanse plekname om alle getuienis van die oorspronklike dorp- en stadstigters te verwyder, bly Bloedrivier bestaan as 'n ooglopende anomalie wat buite bereik van die Waarheidsministerie bly.

Nie net hou Afrikanerleiers aan om op Geloftedag 'n groot aantal toesprake te lewer nie, maar Engelssprekende blankes stel al hoe meer belang om hulle by die jaarlikse gedenkdag aan te sluit en beskou die viering as baie belangrik. Soos een van hulle, Peter Hammond, onlangs opgemerk het: "Dit is merkwaardig dat, ten spyte van die verraad wat die Boere aan die hand van die Zoeloes ervaar het, asook die massamoorde op soveel niksvermoedende vroue en kinders aan die oewer van die Blaauwkransrivier, geen gruweldade uit weerwraak deur die Boere begaan is nie. Pleks daarvan is die Bybelse opdrag om jou vyande lief te hê, vervul deur die ywerige sendingwerk wat deur die Gereformeerde Kerk in Zoeloeland uitgevoer is, soos die bou van skole, hospitale, kerke en weeshuise, selfs binne sig van die plek waar Piet Retief en sy volgelinge so wreed vermoor is. In die anderhalf eeu sedert die oorspronklike Geloftedag, het miljoene Zoeloes hulle tot Christus bekeer en is Zoeloeland deur 'n oplewing geseën. In 'n werklike sin het dit alles begin met die Gelofte wat deur Sarel Cilliers voorgestel is en geesdriftig deur die Wenkommando aangeneem is."

Vandag het die Slag van Bloedrivier 'n allegorie geword van die dreigende oorlewingstryd wat deur Westerse mense op globale skaal gevoer gaan word. In 'n land soos Suid-Afrika waar blankes reeds 'n minderheid van minder as tien persent is, verteenwoordig dit 'n regte fisieke stryd teen lede van die omringende Afrikahorde wat ons elke dag goedsmoeds aanval. Nie net het Suid-Afrikaanse swartes gebaat by die vervierdubbeling en selfs vervyfdubbeling van hul bevolking sedert 1950 nie, maar die ANC se oopgrensbeleid het onwettige immigrante van ander Afrikalande toegelaat om oor ons grense te stroom, wat tot die reeds teenwoordige massa bydra.

Elders in die Weste, in Noord-Amerika en Europa, is dit egter 'n morele en ideologiese geveg wat nie minder intens is nie. Terwyl die strategiese bedreigings vanChina en 'n opkomende Islam universeel deur Westerse meningsvormers erken word, word ide leidende rol wat swartes uit Afrika in die morele aanslag op ons beskawing speel geringskat. Blanke skuld word ná alles nie gedefinieer deur die geskiedenis van Westerse wisselwerking met China of die Midde-Ooste nie, maar deur Amerikaanse slawerny en Europese kolonialisme in Afrika.

Swartes vanuit Afrika en hul apologete verkeer op die voorpunt van die beskuldiging van "rassisme!" wat aan elke blanke persoon iewers in sy leeftyd geslinger word, maar meer fundamenteel aan die Westerse kultuur en geskiedenis self gerig word. Radikale swart denkers vanaf WEB Dubois, via Frantz Fanon, Kwame Nkrumah, Malcolm X, Angela Davis, Thabo Mbeki en, verstout ek my om te sê, Barack Obama, is dit eens in hul verwerping van die Weste en sy geskiedenis as boos en verrot.

Die Chinese en Midde-Oosterlinge sal sonder twyfel tuisbly. Maar die 800 miljoen Afrikane wat binne die volgende paar dekades tot net onder 2 miljard gaan styg, gaan op die Weste toesak soos wat hulle tans die voorheen Europese stede en dorpe van Suid-Afrika oorweldig en alles op hul weg toeëien met die eiegeregtige geweld wat die Afrikamanier geword het.

Die Verenigde State, eer ons vergeet, het reeds 'n Afro-Amerikaner as president. Die verkiesing van Barack Obama is gesien as 'n mylpaal in Afrika se aanspraak, wat op haar bevolkingsyfers gegrond is, op 'n groter aandeel van die wêreld se hulpbronne wat deur Europa en Noord-Amerika voorsien sal word. Terwyl Mugabe Zimbabwe verwoes, pomp die VSA hulpgeld in om die bevolking aan die lewe te hou, 'n demonstrasie van die beginsel dat die inwoners van Zimbabwe 'n ewe groot aanspraak op Amerikaase hulpbronne as die Amerikaanse belastingbetaler het.

Blanke demografie is besig om in duie te stort; dít weet ons almal. Onder die vele uitsprake van Johan Maynard Keynes, die beroemde ekonoom, word die volgende die minste aangehaal: "Die groot gebeure van die geskiedenis is dikwels te wyte aan veranderings in die bevolkingsgroeie en ander fundamentele ekonomiese oorsake wat, omdat hul geleidelike aard aan die aandag van eietydse waarnemers ontkom, aan die giere van staatsmanne en die fanatisme van ateïste toegeskryf word." Keynes het sowel die Eerste Wêreldoorlog as die Russiese Revolusie aan snelle bevolkingsgroei in onderskeidelik Duitsland en Rusland toegeskryf.

Thermopylae en Poitiers word dikwels gesien as twee kritieke veldslae wat die blanke, Westerse kultuur in hul tydperke van ondergang gered het. Maar as 'n simbool van die krimpende Europese bevolking wat van aangesig tot aangesig verkeer met die barbare aan die poorte, veral vanuit Afrika, is Bloedrivier veel meer gepas.

In hierdie donker uur waar dit lyk asof die Weste, afgesien van die Bush-administrasie se korporatiewe olie-oorloë, nie meer oor die wil beskik om homself te verdedig nie, behoort ons herinner te word aan die Gideonagtige triomf van Andries Pretorius en sy manne oor die Zoeloeleër op 16 Desember 1838. Terwyl daar 'n oormag van dertig teen een teen hulle was, met as wapens antieke voorlaaiers wat 30 tot 40 sekondes geneem het om te herlaai, het hulle dapper geveg en ondanks alles oorwin.

Slegs 'n bomenslike poging van dieselfde orde gaan ons hier in Suid-Afrika daarvan red om uit ons geboorteland vedryf word soos die blanke Zimbabwiërs uit hulle s'n verdryf is. Aanstons gaan ons verwantes dwarsdeur die Westerse wêreld, wat tans soos slapende babas salig onbewus van die bedreiging verkeer, in dieselfde penarie wees – dié van 'n rasseminderheid wat deur 'n vyandige en aggressiewe meerderheid omring word.

Geloftedag behoort internasionaal gevier te word deur almal wat glo dat ons Grieks-Romeinse en Joods-Christelike beskawing steeds die moeite werd is om voor te veg.