Die burgemeester van San Diego het gesê dat twee mense op die grond dood is nadat 'n vegvliegtuig in 'n voorstad van die
stad neergestort het.
Militêre beamptes het gesê die vlieënier het daarin geslaag om sy uitskietstoel te kan gebruik oomblikke voordat die vliegtuig Maandagmiddag die grond getref het. Twee huise is vernietig en 'n derde een is beskadig.
Die F/A-18D Hornet vegvliegtuig het geval toe dit op pad was om te gaan land by die marinierskorpslugbasis Miramar. Die ongeluk het plaasgevind sowat drie kilometer van dié suid-Kaliforniese basis.
Amper 600 mense het in Zimbabwe aan cholera gesterf sedert dit laat in Augustus begin het, met meer as 6000 gevalle wat net in Harare bevestig is.
Die VN se kinderagentskap UNICEF het verlede week gewaarsku dat die land se infeksiesyfer vandeeseek so hoog soos 60 000 kan styg, wat die sterftesyfer byna vyfvoudig kan laat styg.
Zimbabwe se regering het 'n nasionale noodtoestand afgekondig oor die uitbraak, maar het min hulpbronne om dit te beveg ná die land se finansiële ineenstorting wat die eens vooruitstrewende land in armoede gedompel het.
Hospitale het nie eens die basiese middele en toerusting in voorraad om pasiënte te kan behandel nie, wat die regering dwing om aansoek te doen om internasionale hulp.
Die minister van gesondheid, Dawid Parirenyatwa, het Zimbabwiërs aangemoedig om nie eers hande te skud nie omdat die siekte oorgedra kan word wanneer menslike ekskreta met voedsel of drinkwater in kontak kom.
Dit is vir baie onmoontlik om te was in Harare, waar watervoorsiening onbetroubaar is, en die hele stad verlede week vir meer as twee dae sonder water was.
Engeland se besluit om voort te gaan met die twee toetsreeks in Indië ná die Moembaaibloedbad is 'n sege vir krieket, het 'n vooraanstaande Indiese krieketbeampte Dinsdag gesê.
"Ons verwelkom Engeland terug in Indië, hulle het verseker dat krieket die wenner is in hierdie moeilike tye," het Inderjit Singh Bindra gesê. Bindra is nou die hoofkonsultant by die Internasionale Krieketraad (IKR).
"Ons is dankbaar tenoor die besoekers aangesien die reeks belangrik is vir wêreldkrieket, vir Indiese entoesiaste en vir die land in die algemeen."
Kevin Pietersen se span het Maandagnag in 'n Suid-Indiese stad aangekom uit Aboe Zhabi 10 dae nadat hulle die eendagreeks verlaat het en huistoe gevlieg het né die aanvalle op Moembaai.
Die besoekers het twee dae om te oefen voor die aanvang van die eerste toets in die Chidambaramstadion Donderdag.
'n Aardskuddende bevinding, wat waarskynlik hier by die 8 punte op die Richterskaal slaan, word aangekondig in Die Burger van Saterdag, 6 Desember 2008 onder die veelseggende opskrif: "VERSOENING: vervaag die reënboog?" By die lees van die kop wil 'n mens al waansinnig begin giggel … of in jou hawermout opgooi.
Maar nog nuuswaardiger is mnr. Jan Hofmeyr, programbestuurder: politieke analise van die Instituut, se kommentaar dat die prentjie dalk nou nie heeltemal so duister is nie, want ons moet onthou, drie "polariserende kwessies" het veral 'n invloed op swart persepsies gehad toe die meningspeiling in April vanjaar gedoen is. En hierdie drie kwessies is (raai-raai): die Skielik-skietery; die Reitz-video (verbasend genoeg nie die "walgvideo" genoem nie); en xenofobiese aanvalle.
Nou weet ek nie in watter reënboognasie mnr. Hofmeyr woon nie, en of hy nie koerant lees nie, en of hy geen wit familielede of vriende of kennisse of kollegas het nie, en of hy dalk aan post-traumatiese skok ly, maar ek wil hom graag vra: Wat van die duisende "polariserende kwessies" wat daagliks 'n invloed op blankes se persepsies van veral swartes en die regering het?
Wat van die daaglike skielik-skietery van blankes? Wat van die daaglikse rassistiese aftakeling van blankes? Wat van die daaglikse xenofobiese aanvalle van swart of wit?
Wat van die wit baba wat in koerantpapier toegedraai en verbrand is? Wat van die skoolkind wat tydens 'n plaasmoord opgehang is, nog in sy skooluniform? Wat van die 78-jarige vrou van 'n kleinhoewe in Pretoria-Noord wat deur vier swartmans oorval en vasgebind is? Nadat hulle lekker geëet en gekuier het, het hulle haar na buite gesleep, om die beurt verkrag en toe met messe gesteek.
Wat van mnr. Frans Pieterse, wat in Julie 2006 wreedaardig op sy kleinhoewe buite Swartruggens vermoor is? Hy is langer as vier ure gemartel: sy aanvallers het hom onder meer met kookwater gebrand, sy kop oopgesny en hom met 'n skoenveter verwurg. Die moordenaars het ook plastiek gesmelt en dit op sy tienjarige seun, Gideon, gedrup. Hierdie aanval het AfriForum se Stop-die-moorde-veldtog aan die gang geskok.
Wat van Beatrice Freitas wat na die waskamer in haar huis geneem is, waar haar aanvallers haar verkrag, met olie gesmeer en toe met 'n warm strykyster gebrand het? Toe versmoor hulle haar met 'n handdoek en laat haar vir dood agter. Sy oorleef met 25 persent derdegraadse brandwonde. Niemand is ooit in hegtenis geneem nie.
Callie Botha vertel op Sky News hoe sy 71-jarige pa se hakskeensenings afgesny is sodat hy nie kon vlug nie. Hy is in die rug gekap en sy liggaam is in die bosse gesmyt. Sy vrou se kop is met 'n baksteen ingeslaan, met soveel geweld dat dit soos 'n eier oopgekraak het.
Mnr. Hofmeyr, het jy al van dr. Gregory H. Stanton gehoor? Hy is die stigter van die wêreldwye organisasie Genocide Watch. In Januarie 2006 het sy organisasie berig dat 1 820 boere vermoor is. Hoeveel is dit nou al? Wil jou Instituut vir Geregtigheid en Versoening nie asseblief gaan ondersoek instel en die mees onlangse syfers aan Nasionale Pers se koerante en sommer ook aan die SAUK bekend maak nie? Volgens dr. Stanton verteenwoordig die slagting van 2 000 boere volksmoord.
Die tempo waarin die moorde geskied, die onmenslike wreedheid en marteling waarmee dit gepaard gaan, die feit dat dit altyd swart op wit is, die feit dat daar dikwels niks gesteel word nie (hoewel altyd vuurwapens), die rassistiese opmerkings … alles dui op die stelselmatige uitwissing van 'n volk met die sanksionering van die regering.
Wat, mnr. Hofmeyr, van die videogreep waar oud-pres. Nelson Mandela saam met sy kamerade sing: "We the members of MK have pledged to kill them – the ama-Bhulu (witmense)." Ja, mnr. Hofmeyr, ons waardige, veelgeprese, wyd geëerde president. Hierdie video is vryelik te sien op www.plaasaanvalle.co.za, www.farmmurders.com en seker nog 'n paar ander webwerwe ook.
Mnr. Hofmeyr, wat van die ANC-leier, Jacob Zuma, wat so graag van sy masjiengeweer sing?
Dan praat ek nou nie eens van die daaglikse "kleiner" swart-op-wit-"oortredings" (mag ek dit maar so stigmatiseer?) soos rooftogte, verkragtings (selfs van mans!), motorkapings, aanrandings, diefstalle en rassistiese beledigings nie.
Luister wat skryf die internasionaal bekende Suid-Afrikaans-gebore rubriekskrywer Ilana Mercer oor Suid-Afrika op ilanamercer.com (lees gerus al haar artikels oor Suid-Afrika deur "South Africa" by die soekblokkie op haar tuisblad in te vul):
"Take the travails of my extended family. Ordinarily, a one-case study does not a rule make. But not in this instance – you'd be hard pressed to find a family in democratic South Africa whose members have not been brutalized by barbarians. Mine includes a sister-in-law suffering permanent neurological damage after being assaulted by five Africans; a brother burglarized and beaten in his suburban fortress at 2:00 am by an African gang (wife and infant son were miraculously spared). My father's neighbor was shot point-blank in front of his little girls, as he exited his car to open the garage gates. My husband's cousin and uncle were hijacked; aunt beaten within an inch of her life and raped. Two of his colleagues (that we know of) were murdered; one shot by African taxi drivers in broad daylight as he left his girlfriend's apartment."
Mnr. Hofmeyr, wat van 'n omvattende ondersoek na Ilana Mercer se beweringe? Dis mos verregaande! Dik sy nie dalk aan nie?
Die naam van die Instituut vir Versoening en Geregtigheid laat al klaar 'n mens se alarmklokkies loei. In die newspeak van vandag se "nuwe" Suid-Afrika waar jy alles onderstebo en agterstevoor moet draai om naastenby by die waarheid uit te kom, kan 'n mens dalk eerder van die Instituut vir Verdraaiing en Eensydigheid praat.
Luister byvoorbeeld na die Instituut se uitspraak oor die bevindings van die peiling: "[Dit is 'n] kwantitatiewe vergestalting van Suid-Afrikaners se groeiende ongemak."
Oor hierdie "ongemak" het Yolande op www.plaasaanvalle.co.za die volgende, in plein Afrikaans, te sê: "Ek is 19 jaar oud en stel nie eers belang om verder in hierdie land van ons te bly nie. Watter toekoms gaan my kinders eendag hê? Ek kan jou antwoord, een of ander slagoffer van 'n moord. Ek is bitter. Hoekom staan ons nie op nie? Want ons is te slapgat, dis hoekom. Ons los maar altyd alles oor in God se hande. Nee vriende, ons het hande en 'n mond en 'n verstand gekry om te veg. Veg waarin ons glo. Staan op Suid-Afrika, bring die doodstraf terug, veg vir dit waarin julle glo, hou op lê, staan net op! God sê in die Bybel 'n oog vir 'n oog en 'n tand vir 'n tand. Ons beurt kom! Hou net op slapgat wees! Waar is ons trots? Waar is ons liefde vir ons voorvaders? Ek sê: ons moet dit vandag stop, nie môre nie, want môre is dit dalk jóú gesin wat vermoor word. Veg teen misdaad, veg teen moord op ons mense!"
Dis "gewone" mense soos Yolande wat vir ons sê wat die ware stand van sake in die land is, nie die Instituut se "verteenwoordigende monster" van 3 500 mense wat "persoonlik gepols" is nie.
Mnr. Hofmeyr, as jy jou Afrikaanse Boerenaam waardig wil wees, waarom spits jy jou nie toe op meningspeilings oor die nood, die woede, die bitterheid, die verslaenheid, waarin jou volk verkeer nie?
Op die oog af lyk die plan vir 'n nuwe databasis wat die ANC-bewind toegang tot alle vingerafdrukke en DNS-gegewens in die land sou gee na 'n goeie manier om misdaad te bestry. Immers kom misdadigers weens gebrekkige bewysstukke en veral forensiese getuienis dikwels skotvry daarvan af in Suid-Afrikaanse howe.
Die regte van die gewone, wetsgehoorsame burger moet egter hierteen opgeweeg word. Gegewe die ANC se geskiedenis waar hy entoesiasties die Oos-Duitse bewind met sy geheimse polisie, die Stasi, asook ander soortgelyke dienste in Oos-Europa ondersteun het, kan te veel inligting in sy hande maklik tot misbruik ly.
Die ondoeltreffendheid van die strafregstelsel gaan nie net oor forensiese getuienis nie, maar ook die gebrek aan kundigheid in die polisie wat deur transformasie en regstellende aksie veroorsaak is. Een groot databasis gaan nie die kundigheid na die polisie terugbring nie.
Suid-Afrika is ook 'n multietniese land waar inligting soos DNS en vingerafdrukke maklik aangewend kan word om minderheidsgroepe soos die Afrikaner te onderdruk en te vervolg.
Afirkaners behoort hul samewerking met die owerheid om sy Grootbroerdatabasis tot stand te bring te weier. Onder normale omstandighede sou daar geen beswaar daarteen wees nie. Suid-Afrika is egter geen normale land nie maar 'n (mislukte) staat waarin die burokrasie dikwels deur een rassegroep gebruik word om 'n ander te verdruk.
"Dokumentêre" TV-programme oor die grensoorlog wat soos varkmasels uitslaan, het deel van die tekens van ons tye geword.
Die jongste, 'n program oor die ou Suid-Afrikaanse Weermag (SAW) se aanslag op Cuito Canavale in Angola in 1988, is op 2 Desember vanjaar op SABC1 uitgesaai. Die program bevat elke slegte eienskap van deeglike kommunistiese propaganda ten gunste van die ANC-regime, die politieke meesters van die SAUK.
Dit is tragies dat die enigste verdediger van die ou SAW die besadigde genl. Jannie Geldenhuys was, wat met sy militêre gegewens en syfers vergeefs probeer bewys het dat die SAW wel die beste daaraan toe was.
'n Paar weke gelede het dit rugbaar geraak dat MNet ook 'n program oor die grensoorlog gaan uitsaai. Die programmakers in daardie geval is 'n TV-joernalis met oorbekende linkse simpatie, Ruda Landman, en ene Linda de Jager. Met die rugbaar raak van die feit dat dié program gemaak is en dat die ou SAW daarin met die teerkwas bygekom word, het genl. Geldenhuys ook wal gegooi oor die eensydigheid en wel ten gunste van wat breedweg vandag as die kommunistiese regeerders van Suider-Afrika bestempel kan word, wat in die programme openbaar word.
Dat 2 Desember se program op Special Assignment eensydig is, sal elke objektiewe waarnemer beaam. Genl. Geldenhuys, die stem roepende in die woestyn, se aandrang dat die beweringe ten gunste van die kommuniste aangedik is, het die ding eintlik net nog skewer laat lyk.
In die program was 'n sekere David van Wyk, 'n beweerde bevelvoerder van 'n SAW-peloton wat in die Slag van Cuito Canavale ontplooi was, telkens aan die woord. Dat Van Wyk 'n grief teen die SAW het, was duidelik. Die destydse Inligtingsdiens van die SAW het volgens hom sy broer, 'n digter, aangehou en gemartel, in so 'n mate dat hy twee weke bewusteloos was.
Van Wyk het nie 'n hoë dunk van sy voormalige kamerade se gevegsvermoëns nie. Hulle was glo meestal pas uit die skool, so 18 jaar oud. Hul Boesman-spoorsnyers sou, so lei 'n mens af, geskikter kandidate gewees het om die stryd te lei weens hulle langduriger blootstelling aan oorlog. Hierdie seuns het uit gemaklike omstandighede gekom, uit middelklashuise waar hulle grootgemaak is deur swart huisbediendes en waar dit hul tydverdryf was om na die radio en plate te luister.
'n Tweede woordvoerder van die MPLA-magte was 'n bruinman wat in die ANC se Umkhonto we Sizwe was. As Van Wyk nie sy haat jeens die SAW kon wegsteek nie, kon hierdie man dit nog minder regkry.
In die beeldmateriaal is 'n landmynbesaaide pad naby Cuito getoon, ook 'n opgeblaaste padbrug (oor die Lombo-rivier?) en 'n paar nou skielik baie beroemde bevelvoerders aan die kant van die gekombineerde Kubaanse en MPLA-magte (nie 'n woord oor Russiese betrokkenheid word gerep nie).
Dat die "bevryde" Angola nie veel munt uit sy vryheid kon slaan nie, is duidelik. 'n Olifant-tenk, op dieselfde plek en in waarskynlik presies dieselfde posisie as waarin die SAW-soldaat dit in sy vlug gelaat het, is vertoon. Van die "bevryde" Suid-Afrika sou 'n mens minstens dit kon sê: daardie Olifant-tenk sou lankal, stukkie vir stukkie en moertjie vir moertjie as dit moet, na 'n skrootwerf aangedra gewees het.
Die karakters in hierdie sepie is saam met 'n klomp swart en bruin kinders na 'n herdenkingsgeleentheid in of naby Cuito gebring. Hier was Suid-Afrika se heersende Groot Kommunis en op sy dag self groot bevelvoerder van MK, Jacob Zuma, aan die woord.
Tydens hierdie insetsel is verwys na 'n soortgelyke grootpraatgeleentheid (in Windhoek?) waar die vermaarde "vryheidsvegters" van Swapo vereer is. 'n Mens kan maar net wonder hoeveel oud-SAW-soldate tydens hierdie parades vlae en wimpels ter ere van hul eertydse terreur-teenstanders dra.
Die skryfster van 'n Engelse boek, Jacqui Thompson, word gebruik om te verduidelik waarom daar geen SAW-lede is om hul kant van die saak in die program te stel nie (behalwe genl. Geldenhuys). Volgens haar kon sy self beswaarlik sulke oudstryders vir haar boek bymekaar skraap omdat hulle glo die politici het hulle verraai.
Pik Botha, vandag 'n ingeskrewe lid van die ANC, pryk in sy hoedanigheid as destydse Minister van Buitelandse Sake in die program, asook Chester Crocker, destydse Amerikaanse onderminister van buitelandse sake belas met Afrika. Crocker het saam met Botha die "vrede" met die kommunistiese magte bewimpel.
Suid-Afrika se militêre en politieke betrokkenheid by Angola, nadat die Portugese hulle in 1975 aan hul Afrika-kolonies onttrek het, was van meet af aan onder 'n wolk van verdenking. (Sommige waarnemers meen selfs die Vorster-bewind was betrokke by die gewelddadige bewindsverandering in Portugal.)
Hierdie verdagte politiekery van die regerings van John Vorster en P.W. Botha het waarskynlik uit die staanspoor verdeeldheid in die bevelstrukture van die ou SAW veroorsaak. En dit was reeds 'n weermag van botsende belange weens die verdagte lojaliteit van 'n groot groep van die Engelstalige deel van die blanke bevolking.
Ná Operasie Askari (einde 1983/begin 1984) is die sogenaamde Lusaka-ooreenkoms in Februarie 1984 onderteken ingevolge waarvan Suid-Afrika sy soldate aan Angola sou onttrek en Swapo onderneem het om nie sy terroriste in die skoongemaakte gebied te ontplooi nie. 'n Sogenaamde kommissie sou toesien dat die ooreenkoms nagekom word.
Die SAW het gou agtergekom Swapo verbreek die ooreenkoms, maar voortgegaan met die onttrekking van sy magte. In April 1985 is aangekondig dat alle SAW-lede uit Angola padgegee het.
In Mei 1985 word twee SAW-soldate naby Cabinda, waar olie ontgin word, doodgeskiet en kapt. Wynand du Toit gevange geneem. Die onderhandelinge word opgeskort ná 'n verklaring van kapt. Du Toit dat hulle Cabinda binnegesypel het om die olie-installasies te saboteer.
In September 1985 doen Angolese soldate 'n hewige aanval op Unita met die doel om die beweging se hoofkwartier op Jamba in te neem. Meer as honderd MIG-vegvliegtuie en 125 Russiese en Franse helikopters is deur die MPLA-magte in dié aanval ontplooi.
In Augustus 1987 begin 14 Kubaanse en Angolese brigades onder Russiese bevel met hul grootste aanval nog teen Unita. Die SAW het Unita te hulp gesnel, ook met tenks, die eerste keer sedert die Tweede Wêreldoorlog dat Suid-Afrika tenks in 'n veldslag inspan.
Die twee magte het net noord van Mavinga teen mekaar te staan gekom in wat bestempel word as die grootste militêre stryd nog in Afrika suid van die Sahara.
Die Angolese het hulle by Cuito ingegrawe en die SAW se verbete aanslag afgeslaan. Dit word toegeskryf aan die doeltreffender lugsteun waarop die MPLA kon staatmaak.
Die SAW was blykbaar ook nie bereid om meer as 300 soldate op te offer om Cuito in te neem nie.
Die ontleder M. du Toit skryf in Die Afrikaner van 9-15 Mei 1997 die volgende hieroor: "Die feit dat die SAW nie Cuito ingeneem het nie, word deur vyande vertolk as dat die Angolese die oorlog gewen het. Dit is egter nie waar nie. In die geval van Cuito is die Suid-Afrikaanse soldate nooit teruggedryf nie en hul verliese was maar net 'n fraksie van dié van die Angolese. Dit is wel waar dat Suid-Afrika die oorlog teen Swapo en die ander swart kommunistiese magte in Angola oortuigend kon gewen het indien:
Volgens hom was Cuito nietemin 'n keerpunt in die stryd teen die swart kommunistiese magte.
Ongelukkig is daar niemand buiten genl. Geldenhuys wat die moed van hul oortuiging het om bogenoemde beweringe te staaf nie.
'n Mens mis veral konserwatiewe politieke ontleders se reaksie op die hoë aansprake van die ANC en die swart regerings van die lande wat betrokke was. Die meeste van die politici wat destyds as gaste van die SAW in die operasionele gebied ontvang is en insae in die stryd gegee is, is soos Pik Botha is salige ANC-lede. Of bloot net saliger. Dood.
Natuurlik is dit ook wensdenkery dat die SAUK of M-Net (wat blykbaar ook 'n dokumentêr oor die grensoorlog gaan uitsaai) sulke konserwatiewe woordvoerders die geleentheid sal gee om hul menings te lug.
Die Afrikaner kan maar net hoop dat die waarheid so teen vyf kilometer per uur, die pas waarteen 'n mens loop, sal versprei. Dít is ná alles ook die betroubaarste wyse van inligting oordra. So, teen vyf kilometer per uur, is die Evangelie verkondig.
'n Mens kan net hoop dat die ou SAW-lede nie teenoor hul huisgenote en familie, veral die jonger geslag, sal swyg oor die gewapende stryd teen kommunistiese oorheersing en oor wat by Cuito gebeur het nie.
Dit is 'n verhaal wat vertel móét word, ondanks die politici wat hulle so skandelik in die steek gelaat het.
Frankryk se president sê Zimbabwe se Robert Mugabe “moet gaan.”
Nicolas Sarkozy het homself taai getrek in sy peiling van die Zimbabwiese president. Hy het van Mugabe gesê dat hy nou sy eie mense lank genoeg gyselaar gehou het.
Sarkozy beklee tans die roterende presidentskap van die Europese Unie. Hy het Maandag 'n toespraak gehou ter herdenking van die sestigste viering van die Universele Verklaring van Menseregte.
Die Europese Unie se buitelandse ministers het voorberei om sanksies teen Zimbabwe te verskerp in 'n hernude poging om Mugabe te dwing om uit te tree.
Die EU wil 'n magsdelingsooreenkoms hê met opposisiepartye wat 'n klein meerderheid in Maart se parlementêre verkiesings gewen het.
Zimbabwe bestry tans 'n choleraepidemie te midde van 'n verpletterde ekonomie en gesondheidsorgstelsel.
Honderde duisende Moslempelgrims het saamgedrom in 'n vallei naby die Saudi-heilige stad, Mina, vir die steniging van Satan, die laaste en gevaarlikste rite tydens die jaarlikse hadj.
Om die ritueel te voltooi, moet die pelgrim een-en-twintig klippies teen elk van die drie 25-meter hoë pilare gooi en hierdie jaar word die pelgrims toegerus met klippies in voorverpakte sakkies. Dit sal hulle die moeite spaar om te soek vir klippies.
Tot dusver van jaar is geen ernstige insidente aangemeld nie, alhoewel 'n rekordgetal pelgrims van die buiteland af na die heilige terreine gereis het, met 'n totaal van amper twee-en-'n-halfmiljoen aanbidders.
'n Groot veiligheidsmag hou die aanbidders wat koers kry vir die steniging. Dit vind plaas na die slag van skape in 'n ritueel vir die Offerfees (Eid al-Adha) om Abraham se gewilligheid om sy seun op God se bevel te slag, in herinnering te roep.
Die meeste pelgrims het nie self 'n dier geslag nie, maar het eerder koepons gekoop wat die Saoedie-owerhede dan in die gedaante van hulp aan arm Moslems in ander lande deurstuur.
Die Saoedi koning, Abdoella, en sy broer, die kroonprins Sultan, het 'n gesamentlike boodskap aan die pelgrims gestuur.
“Deur die rituele van die hadj uit te voer, vul hulle die wêreld, om die waarheid te sê, die hele wêreld met genade, verdraagsaamheid, meegevoel en vrede, en hulle bevorder die waardes van waarheid, goedheid en integriteit terwyl hulle van hulle afkeure en vyandigheid ontslae raak,” het hulle gesê.
Na die stenigingritueel, gaan die pelgrims na Mekka se Groot Moskee vir 'n vaarwelbesoek aan die Kaaba, die kubusvorm struktuur waarin die Swart Steen, Islam se mees heilige aandenking, aangebring is.
Dit is onlogies dat die geskorste hoof van vervolginge, Vusi Pikoli, na sy amp moet terugkeer, het President Kgalema Motlanthe vandag gesê.
“Dit is onlogies,” het Motlanthe vandag aan verslaggewers tydens 'n voorligtingsessie gesê.
Dit was nadat die Ginwala Kommissie – wat opgerig is om Pikoli se geskiktheid vir die amp te ondersoke – opgemerk het dat die regering nie in sy voorleggings daarin kon slaag om die teendeel te bewys nie.
“Die aantyging is nie bewys nie,” het die verslag wat na die ondersoek saamgestel is, aangevoer.
Die ondersoek het ook gevind dat daar nie 'n saak uit te maak is dat die verhouding tussen die toenmalige minister van justisie, Brigitte Mabandla, en Pikoli verbrokkel het nie. Dít is as rede deur voormalige president, Thabo Mbeki, aangevoer vir sy ontslag van Pikoli. Daar is wel bevind dat die wisselwerking tussen hulle benadeel is deur misverstande oor hulle onderskeie pligte en verantwoordelikhede ten opsigte van die vervolgingsgesag.
Die verslag het bevind dat Pikoli na sy amp kan terugkeer.
“Ek het gevind dat die regering nie daarin geslaag het om baie van hierdie aantygings teen Advokaat Pikoli te bewys nie en ook nie kon demonstreer dat Advokaat Pikoli nie geskik is om langer die amp as Nasionale Direkteur van Openbare Vervolgings te beklee nie.
Die redes wat deur die regering vir die skorsing aangevoer is, kon nie voor hierdie ondersoek bewys word nie,” het die ondersoekvoorsitster Frene Ginwala in die verslag aangedui.
Motlanthe het egter gesê dat hy tot die besluit gekom het dat Pikoli van sy pligte onthef moet word en het daarna verwys dat Pikoli nie voldoende aandag aan nasionale sekuriteit geskenk het nie.
Oliepryse het Maandag in Asië van 'n vierjaarlaagtepunt af gestyg tot bokant $43 'n vat, nadat OPUL se president aangekondig het dat die groep beleggers kan verras met 'n groot verlaging in olieproduksie later vandeesmaand.
Ligte ru-olie vir Januarie was met $2,45 per vat op na $43,26 in elektroniese handel op die New York Merchantile Exchange teen laat middag in Singapoer. Die kontrakprys het Vrydag gedaal met amper $3 om op $40,81 vas te steek.
Pryse het so laag soos $40,50 gedaal, vlakke wat in Desember 2004 laas gesien is. Chakib Khelil, president van OPUL het Saterdag gesê dat die groep 'n baie groot verlaging in produksiekwotas kan aankondig met hulle volgende vergadering op 17 Desember in Algerië.
