‘n Top ANC-lid, Jessie Duarte, het die Demokratiese Alliansie aangeval en gesê die land moenie gelei word deur neo-kolonialiste wat soos revolusionêres probeer lyk nie, het City Press Saterdag berig.
“Laat ons versigtig wees kamerade, die neo-liberale en neo-kolonialiste sing en dans soos ons, maar ons weet dat hulle tydens hul private byeenkomste die land wil agteruit neem,” het die ANC se adjunk-sekretaris-generaal in Port Elizabeth gesê.
“Hulle wil die belange van die minderheid beskerm.”
Duarte het Saterdag ‘n toespraak gelewer op ‘n saamtrek in die Oos-Kaap.
Sy het ‘n beroep op partylede gedoen om te verseker dat die takke van die party gereed is vir volgende jaar se algemene verkiesings.
Jong rugbyspelers aan van die land se bekende sportskole gaan vir onwettige steroïede en ander verbode middels getoets word, berig Rapport.
Volgens die koerant het 18 uit 62 leerlinge wat die afgelope ses maande in onafhanklike toetse ondersoek is, positief getoets vir middels wat so gevaarlik is dat dit tot die dood kan lei.
Die koerant berig verder dat anaboliese steroïede so maklik verkrygbaar is dat veral jong rugbyspelers dit op die internet bestel en by hul skole laat aflewer – skynbaar onbewus van die wetlike implikasies en gesondheidsgevare.
Die Suid-Afrikaanse Instituut vir Dwelmvrye Sport (Saids) het aangekondig meer as 100 skole het al aangedui hulle sal aan die toetsing van leerlinge deelneem.
Deon Gerber, rugbyhoof van Paul Roos Gimnasium in Stellenbosch, het gesê hoewel die skool nog nie probleme met steroïede gehad het nie sal hy sy hele o.19A-groep stuur om vir verbode middels getoets te word.
Kapt. Paul Ramaloko, nasionale woordvoerder van die Valke, het aan die koerant gesê hulle is bewus van die probleem.
Hier in Johannesburg gebruik die skoolkinders ‘n uitdrukking: “Dis sooo ‘gay’! Gewoonlik is dit pejoratief, maar interessant is dat dit gewoonlik nie soseer op een of ander geslagskwessie gemik is nie, maar eerder na styl, voorkoms, gedrag, ‘n manier van doen, taalgebruik, ens., kan verwys.
Volgens my matriekdogter, self ‘n kranige skryfster, wat baie in voeling met die tienersosiolek verkeer, sal sy nooit die term “gay” in verband met ‘n persoon gebruik nie. Sy sal veel eerder reageer as die wiskunde-onderwyseres skielik ‘n groot klomp huiswerk uitdeel met: “Dis gay!” Met ander woorde: dis teleurstellend of dom of netelig.
Onder die 22 500 boeke in ons nuwe ebiblioteek, papyyrus.com, ontdek ek ‘n teks met die aanvegbare titel: How the homosexuals saved civilisation deur Cathy Crimmins (Penguin, 2004). Die subtitel van die boek is: The true and heroic story of how gay men shaped the modern world. Op die oog af is dit ‘n vergesogte idee: dat homoseksuele op ‘n manier ons hele beskawing sou geskep het of dit dan van ondergang sou “gered het”. Die wonderlike ding van ‘n ebiblioteek is egter dat, selfs al sou jy nie die boek koop nie, wil jy dit tog lees, al is dit net om te sien tot watse belaglike idees mense in staat is.
Halfpad deur Crimmins se boek, moet ek egter – ten spyte van my aanvanklike vooroordele – erken dat sy in ‘n mate gelyk het: gays hét in ‘n groot mate die styl en kultuur van die twintigste eeu bepaal! Veral in die VSA, waar “vrolike” akteurs, regisseurs en draaiboekskrywers menige Hollywood-film gemaak het. Maar ook dramaturge, klere-ontwerpers, TV-persoonlikhede, beroemde kokke en vele meer. Soos sy dit stel:
“Looking back, I can see how America fought hard to ignore the gay undertow of our culture from the fifties well into the eighties. There were so many unanswered questions. Why was Paul Lynde the funniest guy on Hollywood Squares? Why were Liberace’s clothes and jewels the most fabulous? Why were Johnny Mathis ballads the favourite make-out music for heterosexual couples in the sixties? Why were many of the greatest playwrights of the last half of the twentieth century – Tennessee Williams, Lanford Wilson, Terrence McNally, Edward Albee – all gay men writing for straight audiences? Why are Cole Porter’s love songs the cleverest and most poignant?
Back then we were struggling, as a culture, with too many closets, to ignore the idea that many of our modern notions about art, romance, theater, cinema, fashion, food, and life itself were shaped by gay initiatives and perspectives.
Fortunately, we no longer need to be in denial. We’re in a golden age of ‘Global Queering’, in which ideas and behaviors associated with gay groups are making their way into mainstream culture…”
Trouens, dit wil lyk asof die hele verbruikersamelewing hom op “vrolike” kultuur en style modelleer. Crimmins noem al die name van handelsmerke, verbruikerspatrone, die wisselwerking tussen die “vrolike” mark en die normale, om haar argument te staaf. Daar is selfs so iets soos ‘n “vrolike” ekonomie. Blykbaar verdien homoseksuele mans gemiddeld twaalf persent minder as heteroseksuele mans, maar beskik oor hoër kwalifkasies. Hulle is egter geneig om meer risiko te aanvaar en daarom behaal vele van hulle groot sukses.
Boonop is die vrolikes in al die toonaangewende stede met hoë-tegnologiebedrywe in Amerika saamgetrek: San Francisco, Seattle, New York, Washington, D.C., Austin en San Diego. Volgens ‘n wetenskaplike studie deur die Carnegie-Mellon-universiteit in Pittsburgh, is “die primêre aanwyser vir ‘n stedelike gebied se hoëtegnologiesukses… ‘n groot vrolike bevolking”.
In weerwil van hul ietwat laer gemiddelde salarisse, is vrolikes egter ryker omdat hulle gedurig besig is om nuwe woongebiede te ontdek wat deur hulle opgeknap en verfraai word. Hulle koop dikwels huise of woonstelle in goedkoop, verslonste buurte wat binne ‘n paar jaar in die spreekwoordelike lushowe omgetower. Hiervoor sorg vrolike argitekte, binneversierders, restouranthouers, teatermense en ander vermaaklikheidskunstenaars wat stelselmatig die buurt in ‘n plek omtower waar elkeen sou wou woon want daar is winkels, kafees, restourante, vermaak en kultuur.
Vanweë die opknapping van voorheen goedkoop buurte, styg eiendomspryse. Vrolikes wat deel van die opknappingsproses was, se eiendomspryse styg ten hemele en sodoende teken hulle aansienlike kapitaalwinste aan.
Vir diegene wat dink dat hierdie slegs ‘n Amerikaanse verskynsel is, het ek nuus: sedert my studentedae neem ek presies dieselfde proses in Suid-Afrika en onder Afrikaners waar. In die eerste plaas is ons land natuurlik ‘n tweede Amerika. Europeërs wat in ons land aankom, sien die ooreenkoms tussen ons argitektuur en gedensentraliseerde voorstedelike leefwyse en dié van die VSA. Trouens, die eerste keer toe ek in die VSA aanland, was dit vir my ook teleurstellend dat die plek nie eintlik “nuut” of “anders” was nie: dit lyk kompleet soos Suid-Afrika.
Die ou Afrikaner-oorheerste SAUK was natuurlik ‘n instelling, om nie van die streekrade vir kunste te vergeet nie, waar vrolike invloed selfs sterker as dié van die ou Broederbond was. Toe die SAUK vanuit Kommissarisstraat in die middestad van Johannesburg na Aucklandpark toe trek, met die aanvan van televisie in 1976, het ‘n hele horde Afrikaanse vrolikes op die omliggende voorstede toegesak. Melville, Westdene, Brixton en Aucklandpark self het ‘n skielike oplewing beleef, met huispryse wat binne enkele jare die hoogte ingeskiet het. Akteurs, omroepers en regisseurs het hulle almal hier tuisgemaak.
Daar is al boekdele vol geskryf oor die invloed van die Nasionale Party en die Broederbond onder Afrikaners tydens vorige geslagte. Maar wat van die vrolikes se invloed? Terwyl die NP verdwyn het en die Broederbond van naam verander het, het vrolike invloed eintlik toegeneem. ‘n Verskynsel waarop Crimmins in haar boek wys, is hoe sekere swart houdings en taalgebruik in die VSA geredelik deur die vrolike gemeenskap oorgeneem word, wat dit op hul beurt via die media deel van die hoofstroom maak.
Die uitgesproke skryfster Susan Sontag het iewers beweer dat alle Amerikaanse kultuur, “hetsy deur Jode, hetsy deur swartes geskep is”. Sy het egter die vrolikes uitgelaat, hoewel sy elders die vrolike tema in ‘n baie interessante opstel, “Notes on Camp”, aangeroer het.
John Wayne het op ‘n stadium gevra wie eerder Amerika verpersoonlik, hy of Alice Cooper. Vir diegene wat hom nie onthou nie, Alice Cooper was ‘n taamlik verwyfde Amerikaanse rockster van die sewentigerjare met lang hare en ‘n slang soos Glenda Kemp s’n.
Alice Cooper met sy slangJohn Wayne, die argetipiese heteroseksuele en manlike cowboy
Soos John Wayne, kan ons vandag die vraag vra wie die Afrikanerman verteenwoordig: is dit Steve Hofmeyr of Nataniël? Meer argetipies en histories: is dit die Boer met ryperd en Mauser of is dit die androgiene openbare persoonlikheid waavan ‘n mens nog vele voorbeelde benewens Nataniël kan noem?
Hierdie vrae – asook hierdie rubriek! – kan as ligsinnig en onbenullig beskou word, maar soos Susan Sontag in haar opstel oor “kampstyl” opmerk:
“Want smaak bepaal elke vrye – teenoor geroetineerde – menslike reaksie. Niks is meer beslissend nie. Daar is smaak wat mense betref, visuele smaak, smaak wat emosie betref – en daar is smaak teenoor dade, moraliteit. Intelligensie is ook, eintlik ‘n soort smaak: die smaak vir idees.”
Teenoor fascisme, wat Sontag “fassinerend” vind, het kommunisme – afgesien van enkele Sowjet-propagandaplakkate -meesal slegte smaak voortgebring. Suid-Afrika is vandag insgelyks ‘n land waar swak smaak gedy. Die hele regse of nasionalistiese beweging onder Afrikaners het op swak smaak gestuit. Vandaar die algemene assosiasie tussen ‘n vorige geslag Afrikanerpolitici en “grys skoene”. Mnr. FW de Klerk en die NP, maar ook Treurnicht en die KP, sal vir altyd “grys skoene dra”. Hierteenoor was Albert Hertzog iets anders: hy het blykbaar smaakvol aangetrek en ‘n Porsche bestuur.
As mense by die stembus gaan stem, spreek hulle ook ‘n estetiese voorkeur uit. Eintlik het die massamedia in die twintigste eeu alle demokratiese politiek tot ‘n vorm van vrolike gevoelswaarde verdoem: politiek gaan oor voorkoms, styl, die gesig, die liggaam, alles wat vir homoseksuele mans belangrik is. Dat Barack Obama vandag in die VSA regeer, het baie te make met die soort alliansie tussen enkellopende vroue, swartes en natuurlik… die pienk stem wat vir seker ook agter Obama moet wees, gegewe die Republikeine se ortodokse Christelike standpunte oor homoseksualiteit.
Vele Afrikanermans verstaan nog nie dat die stryd om voortbestaan wat ons voer, nie in die eerste plek ‘n fisieke stryd is nie. Dit is juis sielkundig, kultureel, esteties. In Amerika praat hulle van die “kultuuroorloë” (culture wars) rondom ras, geslag en identiteit wat op kampusse en in die res van die samelewing woed.
Onder Afrikanervroue is Nataniël met sy resepte, asook buitensporige “kamp” taalgebruik en voorkoms veel gewilder as enige boer uit die Noord-Transvaal met ‘n tweekleurhemp, ‘n kakiekortbroek en ‘n paar vellies.
Ook in dié opsig is Afrikaners volledig veramerikaans. Ons toonaangewende figure onder die mans is meesal vrolikes. Hierteenoor het Franse en Italiaanse mans ‘n manier om verfynd en gekultiveerd, dog terselfdertyd manlik en onbeskaamd heteroseksueel te wees.
Die ANC het reeds vroegaan ingesien hoe sy uiters liberale beleid met huwelike van dieselfde geslag die blanke en Afrikanergemeenskap kan verdeel en dieselfde soort swart-vrolike alliansie in die hand kan werk as wat in die VSA werksaam is. Sekerlik nie almal is só nie, maar van die giftigste mediakommentators teen Afrikaners is vrolikes, sowel manlik as vroulik.
Afrikaners sal moet besef dat ons ‘n soort kulturele en identiteitsrevolusie nodig het, net om te oorheef. Iewers tussen die vrolikes en die tradisionele, landelike “Boer”, sal die Afrikaner hom moet heruitvind. PRAAG se voortbestaan is van wesentlike belang hiervoor.
Ondersteun PRAAG en verkry onmiddellik gratis toegang tot 22 500 eboeke in Afrikaans, Engels, Frans en Nederlands oor ‘n groot verskeidenheid onderwerpe, sowel fiksie as nie-fiksie, soos How the homosexuals saved civilisation en duisende ander.
Yves Debay, een Belgische oorlogscorrespondent, is omgekomen bij het verslaan van de gevechten tussen het Syrische leger en de rebellen in de belegerde stad Aleppo in het noorden van Syrië. Dat meldt al-Arabiya en is nu ook bevestigd door Buitenlandse Zaken van België. Debay was 58 jaar. Naast journalist was hij ook oorlogsfotograaf.
“Ik vrees dat we zullen moeten bevestigen dat fotograaf-journalist Yves Debay overleden is.” Dat heeft minister van Buitenlandse Zaken Didier Reynders verklaard na afloop van de ministerraad. De man, die werkte voor het magazine Assault, zou door toedoen van een scherpschutter zijn omgebracht in de Syrische stad Aleppo. Tot welk kamp de schutter behoorde, kon minister Reynders niet zeggen.
Het was de zender al-Arabiya die de dood van de journalist eerst meldde, op basis van het informatiecentrum in Aleppo.”Wij blijven proberen om deze informatie te checken (…). Volgens sommige bronnen zou Yves Debay eveneens over de Franse nationaliteit beschikken”, aldus nog Malherbe.
De oorlogscorrespondent bracht op het moment van zijn dood verslag uit over de gevechten tussen de oppositietroepen en het Syrische leger in de stad Aleppo, in het noordwesten van het land. Anti-regimemilitanten zouden foto’s en beeldfragmenten online hebben gezet waarop het lijk van de journalist te zien is, net als zijn persaccreditatie die uitgaat van het Franse ministerie van Defensie. Volgens de militanten zitten de regeringstroepen achter de dood van de journalist.
Yves Debay werd geboren in het Congolese Elisabethville. In 1975 ging hij in het Belgische leger bij een verkenningseenheid. Drie jaar ging hij met het Rhodesische leger vechten tegen de guerillatroepen die uit Mozambique kwamen.
Pas in 1985, hij was toen 30 jaar, ruilde hij zijn wapen in voor een pen en begon als oorlogsjournalist. Hij debuteerde met een reportage over het Franse leger. Een jaar later ging hij voor het nieuwe magazine ‘Raids’ werken.
Hij vond van zichzelf dat hij een rebelse journalist was die vaak via niet-officiële kanalen werkte. Daardoor werd hij meermaals gevangen genomen, soms op gewelddadige wijze.
Het woord jood maakt weer een nieuwe fase in zijn ontwikkeling door. Op scholen in Zuid-Holland wordt het inmiddels gebruikt om aan te duiden dat iets prachtig of heel prettig is. “Een vrije dag? Jood!”
Wat is hier nu weer aan de hand? Er zijn natuurlijk weinig woorden die zo razendsnel veranderen als precies de aanduiding dat iets de goedkeuring wegdraagt. Onze opa’s zeiden mieters, onze vaders zeiden tof, wij zeiden gaaf, onze kinderen zeiden flex. En nu is kennelijk de tijd aangebroken voor de jood-generatie. Ik hoorde het deze week zelf van een paar meisjes die in Leiden op de middelbare school zitten en toevallig was er ook een melding op het onvolprezen Meldpunt Taal.
Op de een of andere manier schrik je er in eerste instantie van. Het woord jood, dat ligt toch altijd een beetje gevoelig, als het oneigenlijk gebruikt wordt. Ik zat een aantal jaar geleden in een stoptrein van Utrecht naar Amsterdam waarin verder overwegend aanhangers van FC Utrecht zaten die weinig anders deden dan ‘Jood! Jood!’ roepen, en dat was voor mij aanleiding om de enige keer van mijn leven in Abcoude uit te stappen.
Maar dat was duidelijk een andere generatie. Er is weinig reden om aan het nieuwe gebruik van jood iets negatiefs te ontdekken. Het is zelfs helemaal niet duidelijk wat het betekent, of wat het verband is met de positieve gevoelens (dat heeft het trouwens gemeen met lauw en flex en mieters en een heleboel andere woorden die in het verleden gebruikt werden). Het is niet eens duidelijk of je het inderdaad met een d moet spellen, of die kinderen niet eigenlijk joot roepen.
In ieder geval is een eigenschap van dit woord dat het razendsnel verandert, en dat het een generatie tekent. Toen ik jong was – ja, ik ben weleens jong geweest – was tof typisch het woord dat volwassenen gebruikten omdat ze dachten dat ze ons jongeren daarmee aanspraken. (Na mijn jeugd is dit woord geloof ik nog weleens teruggekeerd in de jongerentaal. In ieder geval zegt de rapper Kleine Viezerik, een jonge dertiger, het herhaaldelijk in het televisieprogramma Maestro.)
Tof is natuurlijk een woord dat het Nederlands via het Jiddisch uit het Hebreeuws geleend heeft, maar ik weet niet of het nieuwe jood daar iets mee te maken heeft. Ik geloof niet dat veel mensen van die etymologie op de hoogte zijn. Een aannemelijker verklaring lijkt me dat er wel vaker (lichte) taboewoorden genomen worden voor deze functie. Mieters is daarvan het duidelijkste voorbeeld. Dat komt van sodemieters en gold in de jaren vijftig, toen het in de jongerentaal opkwam als niet erg netjes.
Als je een nieuw woord zoekt om je jonge enthousiasme uit te drukken, kun je het beste iets nemen waar ouderen even hun wenkbrauwen van optillen zonder dat er op de keper beschouwd iets negatiefs aan te ontdekken valt. Jood is daar dan kennelijk een heel geschikt woord voor.
Vakbondleier, ANC-manne, Eks-vakbondbase… die hele lot het hul vingers in die paai in die Boland. Hierdie staking is bes moontlik niks anders as om die boere te ondergrawe terwyl hulle lag-lag die verhogings kan betaal – met ons belastingeld!
Nosey Pieterse is die sekretaris van Bawusa, maar is ter selfde tyd die Voorsitter van Lindiwe Wyne wat hul druiwe kry van plase rondom Robertson, waar die lone maar tussen R63 en R75 per dag is.
Die Nasionale Bemagtigingsfonds (dis nou ons belasting) het R3 miljoen gegee om Lindiwe Wyne op die been te bring.
Die vakbond Bawusa, deel kantore met Bawasi (Black Association of the Wine and Spirit Industry) wie se doelwit dit is om Swart eienaarskap in die Wynbedryf te bevorder. Die einste Nosey Pieterse is toevallig ook die president van Bawasi!
Bawasi ontvang R200 000 per maand van die SA Wynbedryf Trust wat weer sy fondse ontvang van die Wynsektor-kapitaliste (WOSA). BAWASI is deel van Phetogo Investments, wat ‘n BEE kapitaliste groep is met ‘n 27% aandeel in KWV.
Bawasi en Phetogo het ‘n lening van R120 miljoen ontvang van die IDC (nog belastingeld), R40 miljoen van SAWIT (The Wine Bosses Trust) en R40 miljoen van KWV self.
Hierdie manne het oorgenoeg spaargeld om oproer aan die gang te hou.
Die Voorsitter van KWV is Marcel Golding, wat voorheen die Adjunkvoorsitter van NUM (National Union of Mineworkers) was.
Een van die direkteure van KVW is Johny Copelyn, wat voorheen die Sekretaris van Cosatu se Tekstiel-vakbond, SACTWU, was.
HCI was grotendeels opgerig met fondse van die Tekstielbedryf se erg uitgebuite werkers en besit ‘n 35% aandeel in KWV. …dus is Ex Cosatu-manne nou kapitaliste in die Wynsektor! ‘n Beter lewe vir almal, ja…
Voorts besit Tokyo Sexwale nou Bloemendal en Oude Kelder en Vali Moosa besit Paardenkloof. Laat ‘n mens nogal met ander oë na die stakery kyk!
Van Nosey Pieterse kan jy enigiets soos dié huidige aanstigting van die arbeidsonrus in die Boland verwag. Sy naam voorspel net moeilikheid – al is hy as “Pastoor” in Mitchells Plain ingehuldig. Sy kop is ook so vol merktekens agv sy agtergrond – daarom dra hy permanent daardie pet – selfs in direksievergaderings by KWV.
Dit is algemene kennis dat meeste Bolandse boere hul werkers veel meer as die minimum loon betaal en dat dit nie permanente plaaswerkers of semi-permanente seisoenswerkers is wat nou betoog nie maar wel plakkers wat nie werk het nie.
Meeste boere betaal sodanige ekstra seisoenwerkers volgens produktiwiteit ook ver bo die minimum loon – Hoe meer stokke die werker snoei of kissies druiwe hy oes of aartappels hy uithaal hoe meer verdien hy.
Die regering moet Anglo American Platinum (Amplats) nasionaliseer as hy wil met die voorgestelde afdanking van 14 000 werkers voortgaan, het die vakbond Amcu Donderdag gesê.
“As Anglo voortgaan met die afdankings is dit ‘n geleentheid vir die regering om daardie myne te neem en hulle te nasionaliseer,” het Joseph Mathunjwa, president van die mynwerkersvakbond Amcu, aan verslaggewers in Johannesburg gesê.
“Kyk so of nasionalisering op ‘n klein skaal kan werk. Die kwessie van afleggings is net ‘n druppel in die emmer.”
Amplats het vroeër in die week bekendgemaak dat hy tot 14 000 poste kan sny, vier skagte kan sluit en ‘n onvolhoubare myn kan verkoop.
Mathunjwa het sy skok uitgespreek oor dié aankondiging.
“Ons was Dinsdag geskok… Dit is onaanvaarbaar,” het hy gesê.
“Ons almal weet die land het ‘n hoë werkloosheidsyfer. As Anglo Platinum so baie poste sny is dit ‘n teken dat hy nie die belang van die land op sy hart dra nie.”
Die vakbond sal ‘n vergadering in Rustenburg hou om die pad vorentoe te bespreek.
Mathunjwa sê dit is belangrik vir die regering om in te tree om “vreedsame oplossings” te vind vir die probleme wat die mynsektor en die groter ekonomie raak.
“Ons kan nie toelaat dat hierdie buitelandse beleggers maak soos hulle wil met ons minerale hulpbronne nie,” het hy gesê.
“Dit is hoog tyd dat ons as ‘n land saamstaan en maniere vind om te verseker dat die mense van Suid-Afrika voordeel trek uit ons minerale hulpbronne.”
Hy het bygevoeg dat Amcu sowat 26 000 Amplats-werkers verteenwoordig.
Die weduwee van een van die slagoffers wat in Julie verlede jaar doodgeskiet is by die première van ‘n nuwe Batman-film, gaan ‘n sielkundige wat die skieter behandel het, vir nalatigheid dagvaar.
Sy voer aan dat die sielkundige nie die skieter by die polisie aangemeld het nie, ten spyte daarvan dat sy geweet het hy het gefantaseer oor hoe hy baie mense gaan vermoor.
Die dagvaarding, wat ook teen die universiteit van Colorado gebring is, beweer dat dr. Lynne Fenton die kampuspolisie in kennis gestel het van haar bekommernis oor James Holmes ná hy haar in Junie 2012 van sy fantasieë vertel het.
Die kampuspolisie het glo toe aangebied om Holmes in hegtenis te neem, maar Fenton het nee gesê. Die skietery by die rolprentteater het ‘n paar weke later plaasgevind.
Holmes is die Amerikaanse student wat in Julie na bewering 12 mense doodgeskiet en 58 gewond het by ‘n rolprentteater in Aurora, Colorado.
Fenton het geweet Holmes is ‘n gevaar en moes die publiek teen Holmes beskerm, lui dokumente wat deur Chantel Blunk, wie se man Jonathan in die skietery dood is, ingedien is.
Die hof het verlede week beslis dat die 25-jarige Holmes geskik is om verhoor te word.
Die fietsryer Lance Armstrong het erken dat hy verbode opkikkermiddels gebruik het tussen 1999 en 2005 toe hy die Tour de France fietswedren sewe keer gewen het.
Hy het egter ontken dat hy die middels tydens sy terugkeer na die sport in 2009 gebruik het. Armtrong het aan die Amerikaanse kletsprogram-aanbieder Oprah Winfrey gesê dat hy kwaad is dat die Amerikaanse anti-dwelm agentskap hom daarvan aankla dat hy in 2009 en 2010 steeds opkikkermiddels gebruik het.
Armstrong het gesê hy is jammer en hy neem verantwoordelikheid vir sy foute.
Vroeër het die internasionale Olimpiese komitee Armstrong gelas om sy bronsmedalje terug te gee. Armstrong, wie se voormalige US Postal-span beskuldig word van die mees gesofistikeerde, professionele en suksesvolle opkikkerprogram, het die medalje tydens die 2000 Sidney Olimpiese Spele gewen.
Hy is ook van sy sewe Tour de France-titels gestroop nadat hy ná ‘n verslag van die Amerikaanse anti-dwelm agentskap uit fietsry verban is.
‘n Voormalige Suid-Afrikaanse fietsrykampioen wat anoniem wou bly het aan PRAAG gesê die gebruik van opkikkers is algemeen onder professionele fietsryers en die grootste uitdaging is om nie gevang te word nie.
Hy sê sodra fietsryers presteer, word hulle deur farmaseutiese maatskappye genader met die opkikker sowel as die middel wat dit kan wegsteek.
Volgens hom is daar beduidende navorsing deur die verskaffers en vervaardigers van opkikkermiddels wat ook opkikkertoetse deur die sport se owerhede kan fnuik.
Die Suid-Afrikaanse menseregtekommissie ondersoek minstens 20 klagte van geweld teen stakende plaaswerkers in die Wes-Kaap, het die kommissie Donderdag gesê.
“Minstens 20 klagtes is ingedien, maar ons tel nog die nuutstes. Hierdie klagtes is teen die polisie, boere en privaat veiligheidsbeamptes,” het Isaac Mangena, woordvoerder vir die MRK, gesê.
Hy sê werkers het gevalle van polisiebrutaliteit, rassisme en haglike lewens- en werksomstandighede aangemeld.
Beamptes van die MRK het die gebiede wat deur die stakings geraak is, insluitend De Doorns, besoek om inligting oor die gevalle in te samel en die gemeenskappe te help om klagte te lê.
Letsekang Tlokoane, ‘n 25-jarige werker van ‘n spazawinkel, is Maandag dood toe hy glo in De Doorns met rubberkoeëls geskiet is.
‘n Tienjarige meisie is op dieselfde dag glo met ‘n rubberkoeël in die oog geskiet.
Moses Dlamini, woordvoerder van die onafhanklike polisie-ondersoekdirektoraat (Opod), sê die MRK het hom ingelig van verskeie gevalle waarby die polisie betrek is, meestal gevalle van aanranding en die gebruik van rubberkoeëls op ‘n kort afstand.
