Dan Roodt, Author at praag.co.za

Einde van ANC-hegemonie?

Die hoofrede hoekom ek Mnr. Zuma geluk sou wens met sy beslissende oorwinning, is nie omdat ek dink hy ŉ goeie president vir die land sal wees nie, ook nie omdat hy die Afrikaner sg. “goedgesind” is nie, maar om ŉ geheel ander rede. Soos ek reeds in my vorige rubriek oor hierdie kwessie, Zuma-Mbeki-tweestryd kan tot konflik lei verduidelik het, hou die Mbeki-Zuma-tweestryd niks goeds in vir die ANC nie.

Vir my was Mbeki se nederlaag so soet soos die Skuimbokke, ag jammer Springbokke, se wêreldbekeroorwinning vir baie Suid-Afrikaners was. Vir ewig is daardie afgerekte depressiewe gesig van Mbeki, asof die planeet se swaartekrag ewe skielik verdriebubbel het, in my verstand ingeëts. Vir Zuma gee ek egter nie ŉ duit om nie en stellig dink ek net so min van hom as van Mbeki. Hy is beslis ŉ korrupte mens wat waarskynlik die beginsels van demokrasie nog swakker begryp as Mbeki. Sy poltieke denke volg waarskynlik tradisionele Afrikadenke, in die trant van: die sterkste man vat alles.

Hy is ŉ charismatiese en opportunistiese politikus. Die man het geen beleidsbeginsels nie. Hy praat met almal en elkeen wat bereid is om na hom te luister. Sy bedmaats is kommuniste, die swart vakbondwese en die ekstremistiese ANCYL. Geen van hierdie partye is die Afrikaner goedgesind nie…inteendeel. Behalwe vir sy enorme etniese Zulu magsbasis het Cosatu, ANCYL en die SAKP gesamentlik hom van ŉ ietwat breër etniese magsbasis voorsien.

Selfs die verlinkse prof. Willie Esterhuyse het reeds voor Zuma se verkiesing vermeld dat Suid-Afrika beslis nou ŉ nuwe fase betree. Toegegee Esterhuyse is ŉ Mbeki-sikofant, maar Zuma het implisiet aan sy vakbond- en kommunistiese vennote belowe om die tweede fase van die rewolusie te voltrek. Die Sowjetplan vir SA was nog altyd die tweefaserewolusie. Dit is waar die SAKP, wat die Zuma kamp se “dinkskrum” is, hul ideologie ontwikkel het.

Ten eerste was daar die Nasionaal Demokratiese Rewolusie (NDR) wat later deur die Sosialistiese Rewolusie (SR) gevolg moet word. Die NDR is dít wat sedert 1994 tot op hede plaasgevind het, naamlik bevryding van die wit “onderdrukker’’ met die gepaardgaande instandhouding van ŉ kapitalistiese ekonomie en die aftakeling van alle magstrukture van die onderdrukker (Afrikaner). Wanneer dit voltrek is (en dit is voltrek), volg die SR. Mbeki het hom onwillig getoon om tot hierdie tweede fase voort te gaan.

Die SAKP, ANCYL en Cosatu, wat Zuma heelwat bearbei en ondersteun het, sien hom as die man wat ons na die tweede fase gaan neem. Die SR is die fase waarin die nasionalisering van die ekonomie veronderstel is om plaas te vind en waar die blankes van die meeste van (of al) hul bates ontneem gaan word. Persoonlik dink ek dat Zuma hoogstens sal probeer om die SR ten dele uit te voer, bloot om sy kommunistiese bedmaats tevrede te hou. Hy sal nie potensiële vennote in Groot Besigheid wil vervreem nie; boonop verstaan hy die voordeel, finansieel en andersins, wat hierdie vennote vir homself en die ekonomie inhou. Die SR sal eerder, so glo ek, gereserveer word vir die blanke middelklas, boere, ens. Vinniger plaasonteienings, verregaande boedelbelastings of selfs boedelonteienings, die onteiening van persoonlike addisionele eiedomme soos ŉ tweede huis, nasionalisering van privaatskole ens., is waarskynlik wat mens kan verwag. Groot Besigheid, wat in so ŉ geval die meeste van hul persoonlike bates buiteland toe sal verskuif, sal hom waarskynlik nie hierin teenstaan nie.

Zuma se agenda is egter geensins ideologies, soos dié van die SAKP of Cosatu nie. Zuma se agenda is sy eie politieke ambisies en aspirasies. Deel daarvan is om RSA-president te word en ŉ aansienlike onderdeel daarvan sal beslis wees om die Mbeki-kamp van alle mag te stroop en selfs op persoonlike vlak te ruïneer.

Zuma se opportunistise en charismatiese aard is wat maak dat hy bereid is om beloftes aan almal vanaf die “regse” Afrikaner tot die SAKP te maak. Nogtans gaan dit oor homself. Hy tree in gesprek met almal wat siek en sat vir Mbeki is. Hy mog onlangs met ŉ “hand van vriendskap” na die Afrikaner uitgereik het, maar ek sal geen hoop daarop plaas nie. Net ongeveer twee weke gelede het hy in ŉ onderhoud met ŉ Rapportjoernalis homself hierin weerspreek deur te sê dat onder sy administrasie daar nie meer Afrikanerskole of -universiteite sal wees nie. Nee, ek dink nie Zuma is ons hoop op outonomie of een of ander vorm van bevryding nie.

Die hoop wat Zuma aan die Afrikaner verleen, is dat hy die ANC verdeel het en gevolglik vorentoe die organisasie net gaan verswak, al glo hy dat hy die beweging gaan konsolideer en onder homself gaan versterk. Sy oorwinningseuforie en gebrekkige intellek sal hom nie die teendeel laat insien nie.

Met Zuma as ANC-president moet die hooghartige pseudointellektuele Mbeki, wat beleidskepping as sy alleenreg beskou, nou gehoor aan die nuwe partyleier gee. Die ANC-struktuur en grondwet vereis dat Mbeki geen beleid op sy eie meer kan maak nie. Waar Luthulihuis in die verlede Mbeki se instruksies gevolg het, keer die rol nou om. Mbeki se hande is vasgebind en hy kan niks doen as Zuma dit nie goedkeur of selfs as hy direkte instruksies aan Mbeki gee nie. Mbeki bevind homself nou in ŉ onhoudbare dilemma. Ek glo nie Mbeki het die sielkundige samestelling om dit te kan hanteer nie. Konflik tussen die Uniegebou en Luthulihuis is nou onvermydelik.

Kort voor Zuma se verkiesing as ANC-president het Cosatu en die ekstremistiese ANCYL beloof dat hulle geen rede sien waarom Mbeki nie sy oorblywende agtien maande as Republiekspresident kan uitdien nie. Hierdie stelling was egter blote goedkoop politiekery. ŉ Gedeelte van Zuma se ondersteuningsbasis, ŉ groepie Xhosas, die Sotho’s e.a., is swaaistemmers. Baie van hulle het ŉ lojaliteitsgevoel teenoor Mbeki, maar Zuma spreek tot hul basiese politieke behoeftes. Met die “kennis” dat Mbeki beloon word met sy regmatige en wettige uitdiening van sy termyn kon hulle hul gewete sus en dus in onskuld vir Zuma as ANC-president stem. Het hulle enige vooraf bevestiging of vermoede gehad dat daar ŉ kans is dat Mbeki uit die Uniegebou gedruk gaan word, sou hulle waarskynlik vir Mbeki gestem het. Dan was Zuma se kanse om te wen heelwat skraler en sou die SAKP, Cosatu en ANCYL se hoop op die sosialistiese rewolusie (SR) verskraal.

Die verdeling wat egter reeds in die ANC bestaan, is myns insiens onoorkombaar. Met Pietersburg is die paleisrewolusie teen Mbeki bykans voltrek. Die samewerking tussen Luthulihuis en die Uniegebou gaan op sy beste uiters problematies wees. Die radikaliste in die Zuma-kamp (waarvan daar baie is), om nie te praat van sy die nuwe NUK-lede met hul eie kabinetsambisies nie, sal die saak begin opper dat Mbeki en sy kabinet geen politieke mandaat meer het om die land te regeer nie. Druk gaan toeneem om die Uniegebou oor te neem reeds voor Mbeki en sy kabinet se wettige termyn verstryk.

Die ANC-kohesie is tot onlangs deur verekeie faktore in stand gehou. Een so ŉ uiters belangrike samebindingsfaktor tot kort na 1994 was blanke mag in staatstrukture. Die blanke hou egter geen meer bedreiging in nie en is effektief ontmagtig. Daardie kohesiebouende faktor het dus verdwyn. Mens sou dit kon vergelyk met die Gorbatsjoftydvak waarin die Koue Oorlog deur onderhandelinge tot ŉ einde gebring is. Die Weste was nie meer ŉ bedreiging nie. Toe die interne leierskrisis ontstaan, was daar nie meer die gemeenskaplike vyand om Sowjeteenheid te handhaaf nie; die magtigste moondheid ter wêreld het oornag uitmekaar gespat. Etniese faktore het ook vir die eerste maal ŉ rol begin speel. Die ANC-party en staat kan nou ŉ soortgelyke paadjie loop.

ŉ Moontlike scenario is dat hierdie ongeduld gaan deurslag vind by die voetsoolondersteuningsbasis van Zuma. Die Zuma-kamp sou dan met hul ongeduldige meerderheid beide die druk aanvoel en die selfvertroue begin ontwikkel om die Mbeki-regering te vra om te ontbind. Spanning gaan verhoog. Zuma sou selfs kon begin om van Mbeki se ministers met sy eie apparatsjieks te vervang. Dit kan die eerste poging wees om Mbeki reeds binne die regering te isoleer. Mbeki gaan dit beslis probeer teenstaan sou dit ter sprake kom.

In die geval van so ŉ scenario kan konflik verskeie vorme aanneem en Mbeki mog dit nodig ag om homself te wend tot die veiligheidsmagte om sy bewind in plek te hou. (Met die verhoogde spanning is daar die kans dat Mbeki uit vrees vir weerwraak (Afrika-styl) na afhandeling van sy wettige termyn dalk glad nie sy pos sou wou ontruim nie.) Tog dink ek dat die krisis voor die einde van die verstryking van Mbeki se presidensiële terwyn tot so ŉ hoogtepunt gedryf sou kon word dat die ANC in twee sou skeur met sekere faksies wat selfs heeltemal kon wegbreek. Mens praat dan eerder van ŉ verbrokkeling. Die krisis sou ook kon neerslag vind binne die veiligheidsmagte.

Indien so ŉ scenario sou uitspeel, sou die ANC se mag as party gebreek wees en die regering self sal sukkel om orde te handhaaf. Dit sou onvermydelik gewelddadig wees vir Suid-Afrika. ŉ Magsvakuum en wanorde sou noodwendig volg.поршневой компрессор

Die pas-gekroonde ‘Zoeloekoning’

Zuma is 'n Zoeloe, en inderwaarheid nou die pas-gekroonde "Zoeloekoning". Heel waarskynlik dan ook die volgende "Koning" van Suid-Afrika. Ons is hier in sy kraal, sy domein. Onthou jy nog die verraderlike moord op Piet Retief, sy seun en sy manskappe deur Dingaan? Onthou jy Bloedrivier? Die Gelofte?

Zuma is al lankal aan't huppel om sy makkers op te sweep – hul bloedlus aan te wakker. Sy handelsmerkstrydlied weergalm oor die eter in Suid-Afrika: "Awuleth' umshini wami" (bring my masjiengeweer) hier reg voor ons oë in sy kraal, maar bedwelm kyk ons toe hoe ons eie vernietiging in hierdie skouspel ontplooi. Soos Piet Retief, wis ons nie die gevaar…

ShakesPierre

медицинскую справку

Zuma kan verbeter op die huidige

Ek kan nou nie sê dat ek vasgenael voor die televisie gesit het om die Zuma/Mbeki-debakel se uitslag te kyk nie maar ek het dit tog gevolg. Nie dat die uitslag, asook die grootte van die meerderheid my verbaas het nie. Ek, soos baie ander het dít verwag. Nie dat ons enigsins in 'n kristalbal gekyk het of enige dolosse gegooi en vir krag van die voorvaders gevra het nie. As 'n president gedurig iewers in die buiteland uithang soos 'n wafferse ambassadeur kan mens verwag dat sy aansien en populariteit sal taan. 'n Man wat gedurig op 'n sakebesoek iewers is kan verwag dat sy vrou kan afsydig raak, sy hond hom dalk mag byt en sy kinders hom "Oom" kan begin noem. Ja, Onse Neef Thabo het gesneuwel en soos die Engelse altyd sê: "He had it coming."

Sedert die dae van Jan Smuts wat meer tee gedrink het by die Koningin van Engeland as haar eie man het onse Thabo sy voete onder menige tafel ingedruk. Ek is bevrees dat dit nie genoeg onder sekere Suid-Afrikaanse burgers s'n was nie. Sy ewige soeke na vrede in Afrikalande is verbysterend. Dít, terwyl die vure van 'n burgeroorlog in ons eie land lustig brand. In watter land word meer burgers deur hulle eie vermink en vermoor as juis hier? Dan is daar Mbeki se hantering van die wapenskandaal waarvan die stof maar steeds nie wil gaan lê nie. Hoop hy om dit aan die volgende president en sy kabinet oor te laat? Dan praat ons nie van die koue aanslag van VIGS wat hy in 'n oomblik van onkunde, of dalk oorgretigheid, totaal ontken het tot vermaak van talle en afsku van menseregteaktiviste dwarsoor die wydte van hierdie planeet nie. Sy inmenging in die Mantokwessie het die tipe van modder op die gesig gelaat wat nog lank daar gaan wees en tot menige bespreking gaan lei. Die mees onlangse inmenging wat tot die ontslag van Pikoli gelei het, spreek van self. Laat mens wonder hoe baie blapse kan een mens maak voordat hy struikel. Waar staan hy werklik ten opsigte van die Selebikwessie en alles rondom hierdie duistere saak?

Nee wat, ons is nie verbaas nie en ek glo baie sê dankie vir almal wat vir Zuma gestem het. Zuma word deur talle vir sy kateleskapades onthou maar steeds wonder ek hoe baie daar vanaf sekere magsgroepe ingemeng is om hom te diskrediteer. Sy verhouding met Shaik en sekere transaksies gedurende die tydperk word steeds bevraagteken. Indien Zuma nooit 'n kans kry in 'n hof nie is die tyd nou om sy naam skoon te kry en die kiesers daar buite vir eens en vir altyd die waarheid te vertel. Zuma is defnitief die volgende Staatspresident, of ons nou daarvan hou of nie. Of hy noodwendig 'n beter president gaan wees moet gesien word maar ek glo stellig hy kan baie maklik verbeter op die huidige…

Geluk, Jacob!

бане на

Zuma: ‘n geleentheid vir die Afrikaner?

Teen dié tyd weet almal dat Jacob Zuma die ANC-leierskapsverkiesing loshande gewen het met 2 329 stemme teenoor Mbeki se 1 505. Die Zuma-faksie het ook skoonskip gemaak sover dit die res van die hoogste posisies in die party betref.

Dat Zuma daarin geslaag het om Mbeki te klop, is geen geringe prestasie nie. Immers geniet Mbeki die steun van die sakewêreld, die media, die koloniale mag Brittanje wat hom oor die afgelope jare konstant met Suid-Afrika bemoei, asook die oorblyfsels van die vorige Afrikaner-establishment in die vorm van Nasionale Pers, Marthinus van Schalkwyk en die Afrikanerbond. Een van die segsmanne van dié groepering, prof. Willie Esterhuyse, het ŉ sleutelrol onder Mbeki gespeel om hom van inligting te voorsien oor hoe Afrikaners beter verdeel en verdruk kon word.

Met Zuma se verkiesing betree die land ŉ nuwe, potensieel stormagtige fase. Terwyl Zuma oor die afgelope jaar of twee uitgereik het na Afrikaners, is sy oorwinning egter ook verseker deur die linkse faksie in die vorm van Cosatu, die ANC-jeugliga en die SAKP. Watter invloed die linkse faksie oor hom uitoefen, is in dié stadium nog onseker.

Vanuit die buiteland gaan daar groot druk op Zuma toegepas word om nie te veel aan Suid-Afrika se ekonomiese beleid te torring nie. As ons praat van die buiteland, dan is dit veral Groot Brittanje wat sal poog om soos altyd in die verlede ons binnelandse beleid te beïnvloed om Britse belange voorop te stel.

Die mynhuise word hoofsaaklik uit Londen beheer en dus sal Brittanje wil sien dat mynwinste en –produksie nie geraak word nie. Daarteenoor staan Brittanje, asook die vele Britse nie-regeringsorganisasies wat in die land bedrywig is, radikale grondhervorming voor sodat Afrikanerboere finaal van hul eiendom ontneem kan word. Soos mnr. Willie Lewies van die TLU dit al so dikwels gestel het, sal die grondlose Afrikaner in daardie geval ŉ “swerwersvolk” word.

Die Boer-Britstryd gaan dus onder Zuma se presidentskap voortduur en afhangend van wie se kant hy kies, sal Afrikaners dit moet ontgeld, aldan nie. Vanweë die feit dat Brittanje, asook die VSA, tot dusver die Mbeki-faksie geondersteun het, wil dit voorkom asof Afrikaners darem ŉ billike kans staan om invloed op ŉ Zumaregering uit te oefen. Sodoende kan ons boere, asook Afrikaanse onderwys en kultuur, van die gewisse ondergang gered word waarvoor hulle onder Mbeki bestem was.

Op Pietersburg was die ANC duidelik sterk verdeel tussen die Zuma- en Mbeki-faksies. Die vraag is nou: kan die ANC in die afsienbare toekoms in twee skeur? Myns insiens is dié moontlikheid glad nie uitgesluit nie. Die Mbeki-faksie het nog glad nie gaan lê ná die bloedneus by die partykongres nie. Hulle beheer nog steeds die staatsapparaat en mag dit gebruik om Zuma nog verder in hofsake vas te draai of hom selfs tronk toe te stuur. In so ŉ geval sal die Zuma-faksie waarskynlik tot revolusionêre optrede in die vorm van massa-aksie, betogings en selfs die bestorming van die Uniegebou oorgaan om die Mbeki-faksie uit die kussings te lig.

Soos gesê, geniet Mbeki steeds die steun van Brittanje en kan die Britte via hul magtige media en hul intelligensiediens allerlei planne bedink om Zuma uit die weg te ruim, letterlik of figuurlik.

Wat Afrikaners egter moet besef, is dat die volgende twee jaar aan ons geleenthede bied om te midde van die grootskaalse verdeeldheid in ANC-geledere, asook die Britte wat beheer begin verloor, ons belange te bevorder en moontlik selfs terug te keer na die politieke spel in Suid-Afrika.

Hoewel hy taamlik onvoorspelbaar is en te eniger tyd ŉ ommeswaai kan maak, is die populistiese Zuma ŉ interessante figuur in die SA politiek. Anders as Mandela of Mbeki, word hy nie soos ŉ marionet vanuit Engeland beheer nie en geniet hy steun op voetsoolvlak en veral onder Zoeloes. Hy is die spreekwoordelike swart Piet in die pak kaarte wat die spel deurmekaar kan krap.

Ons Afrikaners moet nou begin saamstaan en kyk of ons nie hier ŉ paar kastaiings uit die vuur kan krap nie. Reeds meer as ŉ jaar gelede het ŉ klein groepie van ons die versiendheid gehad om te sien dat daar ŉ magsverskuiwing aan die kom was en het daarom vroegtydig met Zuma gesprek begin voer. Hierdie gesprekke moet voortgaan en ons moet probeer om in ruil vir Afrikanersteun toegewings van Zuma te verkry, veral indien hy onder druk van die Mbeki-faksie, die Britte, asook Groot Besigheid in Suid-Afrika, sou kom.

Die logika van “my vyand se vyand is my vriend” wil hê dat Zuma die Afrikaner se vriend is. Dit mag ook wees dat die Afrikaner-Zoeloe-alliansie waaroor daar al jare lank in regse Afrikanerkringe gedroom word, met Zuma se hulp tot stand kan kom.

So iets sal egter slegs gebeur indien Afrikaners met verbeelding, intelligensie en vasberadenheid begin optree.

Данильченко Харьков

PRAAG verwelkom Zuma se verkiesing

MEDIAVERKLARING OP 19 DESEMBER 2007 DEUR PRAAG (PRO-AFRIKAANSE AKSIEGROEP)

PRAAG wens mnr. Jacob Zuma geluk met sy verkiesing as president van die ANC. Ons verwelkom dit en hoop dat die groter begrip en samewerking met Afrikaners waartoe hy hom reeds verbind het, nou verwesenlik mag word.

Die Mbeki-tydvak was die ergste wat Afrikaners ervaar het sedert 1899-1910. Nie net is daar aktief teen Afrikaans en Afrikaners gediskrimineer nie, maar grootskaalse geweld het ook teen ons losgebars in die vorm van ongebreidelde misdaad wat ŉ kwalik bedekte vorm van etniese geweld verteenwoordig.

Mbeki self het ŉ verdeel-en-heersstrategie teen die Afrikaner gevolg. Uit die reste van die ou Broederbond en die Nasionale Party is meelopers soos Marthinus van Schalkwyk of prof. Willie Esterhuyse van Stellenbosch geïdentifiseer wat bereid was om mee te doen aan ons verdrukking. Die oorblywende Afrikaanse media, asook staatsonderwysinstellings, is op Sowjetagtige wyse aangewend om ons volk met skuldgevoelens te breinspoel en ons van ons identiteit te beroof. Die konstante propaganda-aanslag deur Afrikanermeelopers in Afrikaans het soos ŉ oorlog of ten minste ŉ besetting deur ŉ vreemde mag gevoel.

Zuma se verkiesing kan ŉ groot bydrae lewer om die toenemende klimaat van konfrontasie tussen Afrikanerboere, kulturele aktiviste en gewone Afrikaners aan die een kant, teenoor die ANC-beheerde staat aan die ander kant, te ontlont.

In sy gesprekke tot dusver met PRAAG-verteenwoordigers het mnr. Zuma hom onderskei as ŉ goeie en simpatieke luisteraar. Getrou aan die Afrika- en Zoeloekultuur koester hy harmonie in die land. Harmonie kan egter net bewerkstelling word indien Afrikaners billik en regverdig behandel word en hul vryheid en outonomie op tasbare wyse herstel word ná die verdrukking van die Mbeki-jare.

As Afrikaanse kultuurorganisasie is PRAAG verbind tot dialoog met die nuwe Zuma-administrasie wat sonder twyfel ook binnekort die staat sal beheer.

bog bad wolf

Die Stepfords van Pretoria

Hierdie stuk is ŉ blote tussenspel voor die finale aflewering in my huidige drieluik van rubrieke wat begin het met Een minuut oor twaalf, Twee minute oor twaalf – ŉ Boer in die vreemde en binnekort deur ŉ derde aflewering gevolg sal word.

Ry vanuit die suide met die R21 na Pretoria en die eerste voorstedelike woonbuurtes aan jou linkerkant herinner jou aan ŉ slegte weergawe van die film The Stepford Wives. Terwyl hierdie ligsinnige Hollywoodfilm beter, hoewel oordrewe woonhuispaleise met ‘n Amerikaanse ontwerpsstrekking vertoon, is ons eie “Stepfords” se smaak nog swakker, geensins gegrond in Suid-Afrikaanse argitektoniese bodem nie en hier en daar oortref dit selfs die skaal van die Stepford-paleise.

ŉ Vriendin vertel my die staaltjie oor iemand wat sy ken wat in die laat sewentigerjare, toe “Spaanse villas” hoog mode hier te lande was, Spanje besoek het as deel van ‘n georganiseerde toergroep. Klaarblyklik, so gaan die verhaal: Op die toer was ‘n “Tannie” van Kroonstad, wat Spanje besoek het met die uisluitlike doel om Spaanse woonhuisargitektuur te bestudeer, sodat sy dan met haar terugkeer haar eie “outentieke” Spaanse villa kon ontwerp. Ten anskoue van die relatiewe eenvoud van die ware Jakobusse, het sy toe met teleurstelling, amper skok, die uitspraak gemaak: “Ag nee wat, daar is baie beter voorbeelde van Spaanse villas in Bloemfontein!” Nou ja, in Pretoria is daar sekerlik “baie beter voorbeelde van Toskaanse villas as in Toskane”.

Dit wil vir my altyd voorkom asof Afrikaners en persoonlike finansiële rykdom nie ŉ goeie kombinasie uitmaak nie. Gaan kyk gerus na die volstruispaleise van Oudtshoorn. Hoewel dit lyk soos sprokiespaleise, moet mens ingedagte neem dat sprokies spreek tot die oordadige fantasieë van kinders. Vir seker moet daardie geboue behoue bly want ten minste is hulle deur argitekte (ten minste sommiges; so verstaan ek) volgens sekere riglyne ontwerp. Boonop het hulle geskiedkundige waarde en getuig hulle van die volstruisveermodegier in Europa tydens daardie era. Met die ontdekking van die binnebrandenjin sou dames met sulke volstruisveerversierde hoede egter gou soek na eenvoudiger hooftooiselontwerpe. Die “hoë” snelhede van die oopkapmotors van die vroeë 1900’s het gou korte mette met sulke beveerde hoede gemaak. Dit was dan ook die einde van die volstruispaleise. Miskien is dit ook maar beter so.

Tydens die AOB is Boere wat die wapen neergelê het en trou aan die Britse kroon gesweer het, toegelaat om terug te keer na hul plase en met hul boerderye voort te gaan. Soos ek die geskiedenis verstaan, het sulke “Boere” vinnig ryk geraak. In ŉ landbouekonomie wat deur die “verskroeideaardebeleid” van die Engelse vernietig is, sou hierdie boere vinnig finansiële opgang kon maak om aan broodnodige tekorte te voorsien. Ook sulkes sou dan vinnig hulself aan argitektoniese oordadigheid oorlewer. Dit is dalk deels die rede waarom daar ook in die Transvaal sulke Viktoriaanse paleise bestaan. Dalk kan mens hulle “Veraaierspaleise” noem. Weereens is dit die uitdrukking van oordadigheid. Soortgelyk aan vandag is dit klaarblyblik die materiële ambisies van diegene wat swaarders weeg as enige beginselsaak. Tog wil dit voorkom asof baie van die hedendaagse pasrykes wel argitekte gebruik het wat argitektoniese beginsels gerespekteer het, al is die huise, soos in die Oudtshoorn geval, oordadig kitsch.

Ons eietydse Stepdford-huisvroue en hul megalomaanse mans, wat net so leegkop soos hul eweknieë in die Hollywoodproduksie is, trek egter al te dikwels hulle eie ontwerpe op. Van my kinderdae af onthou ek hoe my ouers geril het as mense sê hul “trek self hulle huisplanne op”. Nou ja, ek het enkele huise in SA gesien wat deur mense, met werklik goeie smaak, self ontwerp is, maar daar is maar min sulkes. Wat die “self-optrekkers” met die baie geld en min smaak, nie begryp nie, is dat enige goeie argitektoniese styl gebasseer is op formules en skale. Bestudeer gerus die klassieke argitektuur en dit is onmisbaar opsigtelik vir die oog wat daarvoor soek. Gaan kyk na die Kaaps-Hollandse huise uit die 1700’s en vroeë 1800’s en jy sal sien dat argitekte soos Thibault en ander daardie beginsels godsdienstig toegepas het.

Terselfdertyd het SA ŉ leërskare van argitekte wat geensins probeer om die publiek op te voed nie, maar net daarop uit is om vinnig geld te maak. Behalwe Toskaanse veiligheidsbuurtes en ander ewe kitsch privaatvillas omring deur “privaatparke”, verskyn pseudo-Bisantynse kantoorparke en toringgeboue met walglike oordadigheid.

Hoewel baie Kapenaars ook ŉ stewige klap van leëkop-Stepfordagtigheid weg het, het inwoners van daardie provinsie, meer onlangs, hulself begin verdiep in woonhuisstyle wat eenvoudiger weergawes van die outentieke Kaapse styl weerspieël. Kapenaars is besig om hul argitektoniese wortels te herontdek en dit op eenvoudige en onderbeklemtoonde wyse uit te druk. Jammer om te sê, maar daar was nog altyd meer styl en smaak in die Weskaap as hier in die Noorde waar fortuinsoekers gans te veel invloed gehad het.

“Argitektoniese Beginsels” behoort ‘n verpligte skoolvak in ŉ toekomstige volkstaat te wees. Maar nou ja, ek dink nie die Stepfords van Pretoria is die stoffasie wat gemobiliseer kan word vir ŉ volkstaat nie. Wie gaan al daardie Italiaanse teëls poleer, al die gange skoonvee, die marmerverftegniek (asof dit nie erg genoeg is dat so ŉ tegniek enigsins bestaan nie) van die suile instand hou, om nie te praat van die parke om hierdie villas nie? Hoe gaan daardie koppe wat met handelsmerke en swak smaak gevul is nog enige ruimte kan maak vir ideologiese intellek, veral as dit beteken dat dat jy self jou eie vuilwerk moet doen? Die behoefte aan materiële weelde oortref alles.

Die feit dat daar in die noorde van Pretoria ŉ winkelsentrum met die naam Kolonade is, spreek boekdele… Hoeveel Afrikaners het al van die Bauhaus gehoor? Hoeveel ken die name van bekroonde Suid Afrikaanse argitekte soos Gawie Fagan, Pius Pahl, Revel Fox e.a.?

In ŉ volkstaat sal huise klein en funksioneel wees. Gaan kyk maar in Nieu-Seeland, Australië, Swede of enige plek waar daar nie goedkoop swart arbeid is nie. Suid-Afrikaners wat in Nieu-Seeland aanland, is geskok oor die “lae lewenstandaard” omdat huise so klein is. Nee, dit is nie lae lewenstandaard nie, dis logika. Kleiner huise beteken minder werk, beteken jy kan dit self behartig! Ek dink nie die Stepfords van Pretoria sal goeie of gewillige volkstaters uitmaak nie, maar meer hieroor in my volgende aflewering waarvan hierdie as blote tussenspel moet dien.

погремушки прокурор Фильчаков

Britain tries to buy influence

BERLIN – The United States lost its status as the largest donor to the World Bank’s main fund for poor countries, the lender said on Friday, as Britain pledged more in the latest funding round that secured a record amount of aid.

Losing its position as the top donor could weaken Washington’s influence over the World Bank, which is the largest provider of development assistance to poor countries, and over the policies that decide how its cash is spent.

The Washington-based lender conducts a fund-raising campaign among its richer members every three years to determine funding for the International Development Association. The IDA is the bank’s lending arm.

After negotiations that began in March in Paris and ended with two days of talks in Berlin, Britain promised US$4.2 billion ($5.4 billion) for the period from July 2008 through June 2011, World Bank President Robert Zoellick told reporters in a conference call.

The US Treasury said it pledged US$3.7 billion to the bank’s International Development Association fund, up 30 per cent from its contribution three years ago and the largest increase since the Carter administration in the 1970s.

A senior Treasury official applauded Britain’s move, which amounts to an increase of about 50 per cent.

"We made our decision based on what we thought was a solid number — one of the largest increases the United States has ever made — and the UK obviously put in an even greater amount, which means that the overall number for IDA goes up. We think it’s great what the UK did," said Clay Lowery, Treasury assistant secretary for international affairs.

Lowery said the United States "has no problem" with Britain being a larger donor, adding that it is "good for poor people, which is frankly what we’re mostly concerned about."

Forty-five donor countries, the most ever, promised a record total of US$25.1 billion at the Berlin talks, with a further US$16.5 billion coming from the bank and previous donor pledges for financing debt forgiveness, officials told the news conference.

The total of US$41.6 billion, also a record, represents an increase of US$9.5 billion over the previous funding period and will support around 80 countries, mainly in Africa.

In a coup for Zoellick, who is in China this week, Beijing was one of six nations joining the list of donors for the first time, along with Cyprus, Egypt and the three Baltic states.

"We’re feeling pretty positive, but I’m glad I don’t have to do this every year," Zoellick said. "The donor community has demonstrated its full commitment to helping countries overcome poverty and achieve sustainable growth, especially in Africa."

Zoellick said the money would go toward helping 2.5 billion people in poor nations across five continents.

IDA-financed projects support education, basic health services, clean water and sanitation, as well as environmental safeguards, infrastructure and policy and institutional reform.

The latest talks were complicated by slowing economic growth in rich nations and the weakening dollar, which inflates contributions by some other countries when calculated in the US currency.

At the same time, the bank’s mission is widening, with governments demanding more help in developing sophisticated economies and markets.

The United States, whose economy is almost six times as big as Britain’s, wanted to hold on to its No. 1 spot as the bank’s largest donor, but it is also struggling with a budget stretched by the wars in Iraq and Afghanistan.

The US share of contributions has slowly declined from 22 per cent in 1960, the year of the fund’s inception, to about 14.7 per cent of the fund in the new round.

Britain’s share is now 16.7 per cent of the fund.

In comparison, after the previous round of IDA negotiations in 2005, the US share was 13.8 per cent and Britain’s was 13.2 per cent.

The US$3.7 billion US contribution, which Congress must approve, will be split into annual appropriations requests over the next three years.

Germany made the fourth-biggest contribution to the new funding round, boosting its pledge by 18.57 per cent to 1.514 billion euros ($2.8 billion), the Development Ministry said.

Фильчаков Харьков

No “coalition of the willing’

Nearly five years into the occupation of Iraq, the ‘coalition of the willing’ is about to lose two of its key supporters.

The British handover to Iraqi forces is seen as the beginning of the end for Britain, which plans to cut its troop numbers dramatically.

With Australia planning to withdraw its combat troops, the United States will soon be the only country left.

Al Qaeda is already trying to make mileage out of the latest development, saying the pull-back by British troops shows insurgents have gained the upper hand.

Basra is the ninth of Iraq’s 18 provinces to resume responsibility for its own security. The British Commander there is Major-General Graham Binns:

"I commanded the coalition troops who entered Basra in April 2003. Four-and-a-half years later I have the privilege of handing the city and the province back to Iraqi control," he said.

"I came to rid Basra of its enemies and I now formally hand Basra back to its friends."

But not everyone believes Basra is from free of its enemies. This resident doesn’t trust the Iraqi troops who are now in charge.

"The police and army are from the militias. Who do we speak to? If you go to the police station you’ll be killed the next day."

The, 4,500 British troops in Iraq won’t be leaving immediately but they are taking a back-seat role, focusing instead on training Iraqis.

Britain will reduce its troop numbers to 2,500 early next year and a decision on a complete pullout is expected within months.

The Australian Government is yet to announce exactly when and how Australia’s 500 or so combat troops will be withdrawn, but Ron Huisken from the Strategic and Defence Studies Centre at the Australian National University says the impact in Iraq will be more symbolic than strategic.

"Our move is elevated because we were one of the three musketeers if you like, the three that went in from the beginning," he said.

"So there’s a bit of extra symbolism that attaches to our withdrawal of combat troops. But in combat terms it’ll make very little difference at all."

Al Qaeda is already attaching symbolism to Britain’s handover in Basra. The group has posted a video on the internet of its second in command, Ayman al-Zawahiri, who says it shows insurgents are gaining the upper hand there.

Dr Michael McKinley, a senior lecturer in international relations at the Australian National University, says that’s not an accurate interpretation.

"Not entirely. Clearly the British wanted to get out of southern Iraq and they have wanted to get out for a while and they have actually suffered some small military reverses – some of their outposts have actually been overrun by local militia," he said.

"I think the British were not prepared to give an indefinite undertaking. Nobody really would be.

"But the British are getting out with the fear that there is no clear, dominant party in southern Iraq, there are some competing Shia factions, and that is very much a cause for concern."

Only US forces left

Dr McKinley says the British troops’ handover of power in Basra has symbolic importance.

"The significance really is that this is the last of the major contributions of the ‘coalition of the willing’ from outside the United States to go," he said.

"I mean, Australia is there, but the British were always stronger in numbers than Australia. So this is quite important symbolically. It marks the effective end of the British commitment in a significant way."

He says that leaves the United States hoping its own strategy will work.

"It leaves the United States on course for what it wants, which is, it will – even when they have the ‘drawdown’… of their forces – the United States is still talking about at least 50,000 will be in Iraq to look over things," he said.

"There will be at least 50,000 private military contractors supplementing that US presence.

"So, it means basically that it’s like a wish list. They’re hoping like hell that it’s going to work."

Creationism row ends in death

A bizarre row about evolution versus creationism led to an English backpacker fatally stabbing a Scottish backpacker during a fruit-picking trip to earn money for their travels.

Alexander York, 33, from Essex, was sentenced to a maximum of five years in jail yesterday for the manslaughter of Rudi Boa, 28, a biomedical student from Inverness.

The incident happened in January last year at a caravan park in southern New South Wales, where York had become friendly with Mr Boa and his girlfriend, Gillian Brown. The Scottish couple had just arrived in Australia, and headed to Tumut, a picturesque town at the foothills of the Snowy Mountains, to pick fruit.

Their neighbour at the Blowering Holiday Park was Alexander York, who had been in Australia since April 2005. The three of them got on well. On the night of Mr Boa’s death, they had spent the evening drinking at a pub in Tumut, the Star Hotel.

Towards the end of the night, however, they became embroiled in the creationism versus evolution argument, and it escalated into a shouting-match in the pub. Mr Boa and Ms Brown were both adamantly opposed to York’s Christian fundamentalist point of view.

Sentencing York in the New South Wales Supreme Court yesterday, Justice Michael Adams said: "Although this became perhaps a little sharp-edged, it did not really amount to anything.

"For some reason, however … the offender’s mood changed suddenly and he began to abuse Ms Boa and Ms Brown. There was no hint of a physical confrontation and what happened amounted to little more than a verbal contretemps."

The row had been defused by the time the backpackers left the pub separately, but all three were drunk, and tempers flared again after they returned to the caravan park.

Ms Brown told the court that York, who had been making dinner, attacked the couple outside his tent and delivered a single stab wound Mr Boa with a kitchen knife. York claimed he lashed out in self-defence after being attacked by Mr Boa.

He was found guilty of manslaughter but acquitted of murder, and ordered to serve at least three years in jail. The judge said he was giving him a relatively lenient sentence partly because of the accidental nature of the stabbing.

"I do not believe that he took aim, but rather thrust out," he said. "I think he knew that the knife was in his hand … but he did not actually turn his mind to the potentially serious consequences of doing this.

"The offender’s act was done impulsively and on the spur of the moment. I do not think the offender was aware of how seriously he had harmed Mr Boa."

The judge added that York was "a person of good character" and that the offence was "a complete aberration". York, unshaven and dressed in prison uniform, sat impassively as he was sentenced. Mr Boa’s sister, Debbie, broke down when York was led into court, and during the sentencing.

A spokeswoman for the New South Wales office of the Director of Public Prosecutions said: "Justice Michael Adams QC took into account that part of the sentence has been served. Mr York is eligible for release in January 2009."

Burglin’ Bob

Flemish boo beauty queen

Belgium’s political tensions entered the glamour stakes after it was revealed that the new Miss Belgium does not speak Dutch.

Alizee Poulicek, who comes from the country’s French-speaking region, was booed by some of the 4,000 audience when she admitted that she could not understand a question put to her in Dutch at the contest on Saturday night in the main Flemish city of Antwerp.

Poulicek, a 20-year-old language student, speaks French, Czech and English, but Flemish tabloid daily Het Laatste Niuews headlined its Monday edition with: "Miss Belgium does not speak Dutch".

The paper underlined that the "community crisis in our country" — where there is no government six months after general elections amid bickering between leaders of the main French and Flemish parties — "has insinuated itself into even the lightest sector."

Poulicek’s victory "is not going down well," the daily said.

She said she had been taking Dutch lessons before the contest and has pledged to improve her standard in one of Belgium’s three official languages, along with French and German.

The incident did not hurt her image with television viewers who voted for her, but Flemish journalists assailed her with questions at a press conference, highlighting her deficiencies in their tongue.

The Flemish community accounts for 60 percent of Belgium’s 10.5 million people. A further 3.5 million live in Wallonia and one million in the largely Francophone, but officially bilingual Brussels.

Лобановский