Krag in Diepsloot af weens diefstal

Sporadiese kragonderbrekings het verskeie dele van Diepsloot, noord van Johannesburg, sedert die begin van dié winter swaar getref, sê inwoners.

“Ons kan nie hierdie probleem oplos nie want misdadigers buit nou die situasie uit en beroof mense wat in die oggende op pad werk toe is,” het Rickson Mudhanani, ‘n gemeenskapsleier, Maandag gesê.

Volgens Mudzhanani het die kragprobleme aan die begin van die winter begin lol. Ongeveer 200 huise in verskeie uitbreidings is op die oomblik sonder krag, terwyl sporadiese kragonderbrekings oor Diepsloot heen ervaar word.

In uitbreidings wat deur dié probleme geteister word, het tientalle inwoners Sondag hul bekommernis uitgespreek oor die feit dat hulle nie kan kook of hulself warm kan hou nie.

Volgens inwoners het hulle die kwessie herhaaldelik aan Eskom gerapporteer, maar dié het bloot tegnici ontplooi wat skaars aan die transformators geraak het voordat hulle weer weg is, met inwoners wat steeds in die donker gelaat is.

Bandile Jack, ‘n woordvoerder van Eskom, het gesê kragonderbrekings word veroorsaak deur onwettige verbindings en mense wat die netwerk oorlaai deur te veel mense op een erf te laat woon.

лестницы наДанильченко Юрий Брониславович Харьков

Polisie martel, dood aangehoudenes

Drie polisiebeamptes van KwaZulu-Natal is in hegtenis geneem nadat hulle glo ‘n man in aanhouding gemartel en daarna doodgemaak het, het die Onafhanklike Klagtedirektoraat (OKD) Maandag gesê.

Die beamptes het na bewering verlede maand ‘n plastieksak oor verskeie mans se koppe geplaas en hulle só gemartel in die Harburg-polisiekantoor se aanhoudingselle. Die beamptes was opsoek na sigarette wat die gevangenes blykbaar by die selle ingesmokkel het na hulle vroeëre hofverskyning, het Moses Dlamini, woordvoerder, in ‘n verklaring gesê.

“Die polisiebeamptes wou vasstel wie die sigarette ingesmokkel het, en daarom het hulle die aangehoudenes in ‘n kantoor begin aanrand,” het hy gesê.

Een van die mans is dood in dié aanval.

Ondersoekers van die OKD het die plastieksak wat gebruik is, gevind.

Ao. SC Ngcobo en konstabels MF Xaba en SG Ntuli is Vrydag in hegtenis geneem en het in die plaaslike landdroshof verskyn op aanklagte van moord, aanranding met die opset om ernstig beseer en dwarsboming van die gereg.

Borgtog van R5 000 is aan elk van hulle toegestaan en hulle moes hul vuurwapens inhandig.

Die saak is tot 8 Augustus uitgestel.

циклевка паркета частный мастер недороголобановский класс

Drie eeue van persvryheid verkrummel

Wanneer ‘n eerste minister soos David Cameron sê hy glo in ‘n vrye pers, is daar natuurlik gewoonlik ‘n “maar” iewers in die sin, want sy vorige mediawoordvoerder se betrokkenheid by die huidige mediameeluisterskandaal wat Brittanje geskud het, is nie juis advertensie vir die premier nie.

Reeds tagtig jaar gelede, het ‘n vorige Britse premier Stanley Baldwin koeranteienaars vir die uitoefening van “mag sonder verantwoordelikheid, die prerogatief van die prostituut deur die eeue heen”, aan die kaak gestel.

Die Britse premier het Sondag aangekondig dat, as ‘n gevolg van die poniekoerant News of the World se betrokkenheid by korrupsie en meeluistery, regulering van die media liewer aan ‘n “onafhanklike liggaam” oorgelaat sal word.

Hy het tydens ‘n mediakonferensie gesê die huidige persklagtekommissie gaan geskrap word en daarmee in wese selfregulering van die pers afgeskaf. Dié woelinge kom ontydig vir groot mediabelange in Suid-Afrika, waar “selfregulering” deesdae die gonswoord geword het.

Andy Coulson, tot onlangs die einste Britse premier se mediawoordvoerder en vorige redakteur van News of the World, het homself intussen aan die Londense polisie oorgegee en is onmiddellik in hegtenis geneem. 

Cameron het ‘n strafregtelike ondersoek van die polisie asook ‘n onafhanklike ondersoek onder voorsitterskap van ‘n regter na mediapraktyke, aangekondig om die verleentheid vir sy premierskap te probeer verberg.

“Persvryheid beteken nie dat die pers bokant die wet moet staan nie,” het hy gesê. Maar die vraag is nou of hernude statutêre beheer oor die pers – sensuurwette is in 1965 in die VK afgeskaf – hoegenaamd persvryheid kan waarborg?

Die Arbeidersparty, daarenteen, het die skepping van ‘n statutêre liggaam “met behoorlike ondersoekende bevoegdhede” verwelkom.

The Daily Telegraph se hoofopskrif, Good-bye, cruel World – ‘n verwysing na Pink Floyd  se treffer – was tekenend van die Konserwatiewe kiesers se dilemma: Staatsbeheer oor die media kan niks goeds inhou nie, veral nie onder ‘n Arbeidersregering nie.

Dit was die linkse koerant, The Guardian, wat die volle omvang van die skandaal ontbloot het en wat nou statutêre ingryping in mediaregulering voorstaan.

In Suid-Afrika, was dieselfde eierdansie te bespeur. Leopoldt Scholtz, Media24 se korrespondent in Europa, en iemand wat homself graag voordoen as ‘n voorstander van persvryheid, het sy lesers soos gewoonlik nie ingelig oor wat op hulle wag nie.

Cameron se swak oordeel in die benoeming van die heer Coulson in ‘n senior posisie en sy patetiese “grandstanding” tans om sy politieke lewe te red, gaan drie eeue van vryheid van spraak in Brittanje vernietig. Ook in Suid-Afrika sal die roeringe op die moedereiland gevoel word.

коммерческая тайна украинатопкарго отзывы

Wat skuil agter stakings?

Niemand glo meer dat stakings in Suid-Afrika net oor loonverhogings handel nie. Daar is toenemende bewyse dat die vakverbond Cosatu stakingsoptrede steun, aanblaas en werkers dreig om en masse op te tree omdat dit die enigste manier is om sy magsposisie in die Drieparty-alliansie af te dwing.

Stakings in die land is sonder twyfel sosialisties-gedrewe. Een van Karl Marx se leerstellinge was immers dat die werker nie ten volle betaal word vir die volle waarde van sy produksie nie. Sosialisme in die 20ste eeu is egter tweërlei van aard. Dit kan by die stembus geskep word of deur middel van ‘n rewolusie. Albei het die uitwissing van die klassestelsel ten doel.

Is dit dít wat nou in Suid-Afrika gebeur? Ofskoon die meerderheid van die duisende stakers kwalik as geskoold beskryf kan word, is hulle vir die duur van die staking in beheer van die regering, die arbeidsmark en hulle medeburgers. Nie-stakers word vermoor, aangerand en geïntimideer en werkgewers se loonaanbod word minagtend verwerp. Miljoene rand se skade word aangerig en die stakers weet maar al te goed dat daar nie genoeg polisiemanne en -vroue is om die vrede te bewaar nie.

Vakbondleiers ontken platweg dat hulle lede vir die skade verantwoordelik is. Intussen word vragmotors aan die brand gesteek en nie-stakende veiligheidswagte word van bewegende treine afgegooi. Ontleders wys dikwels op die sogenaamde Apartheids-babalaas wat sy kop tydens stakings uitsteek. Bevrydingsliedere word oor-en-oor gesing en daar word nie net teen die baas betoog nie, maar teen ‘n stelsel wat al verstof het.

Werkgewers moet ook blameer word. Loononderhandelings word dikwels ter kwader trou aangepak of daar word nie behoorlik verduidelik wat van die onderneming gaan word as dramatiese loonverhogings toegestaan word nie.

Die regering is egter die grootste sondaar. Tegnies word enige arbeidsoptrede as wettig beskou omdat Cosatu deel van die Drieparty-alliansie is. Uiteindelik word dit ‘n hanegeveg tussen die ANC-president en die Cosatu-leier.

Gewelddadige stakings gaan voortduur solank die regering die knie buig voor Cosatu se spiermassa. Is dit nie tyd om self ‘n bietjie die spiere te bult nie?

светЛобановский Харьков

‘Hel op aarde’

Noord van Harare word ‘n yslike nuwe militêre kollege opgerig, ‘n monument vir China se stewige houvas op Zimbabwe.

Dié kompleks is ook ‘n simbool van die groeiende ongemak met Chinese werkgewers. Swart werkers het reeds gestaak in protes teen mishandeling deur hul Chinese base en te lae lone.

Twee weke gelede het die werkers ‘n loonverhoging geëis en ook gekla dat hulle deur Chinese base aangerand word.

Zimbabwe het $98 miljoen vir die kollege se oprigting ontvang wat deur ‘n Chinese kontrakteur onderneem word. Die lening sal terugbetaal word oor ‘n tydperk van 20 jaar uit die verdienste van die Chiadzwa-diamantvelde wat deur Anjin Investments, nog ‘n Chinese maatskappy, gemyn word.

Maar dis nie net ‘n belangstelling in minerale wat die Chinese aanlok nie. Harare is deesdae is advertensie van alles wat Chinees is. Van Oosterse kos, restaurante en kruiemiddels, tot klere en kleinhandelsware, is deesdae beskikbaar.

Diplomate en Zimbawiërs met ‘n bietjie geld, eet graag by China Garden, ‘n voorstedelike Chinese restaurant met helderkleurige goue drake by die ingang.

Maar verlede maand het ‘n swart kok sy werk by die restaurant bedank, nadat hy deur sy Oosterse base geslaan is. Die werknemer het aan die dagblad NewsDay gesê dis “hel op aarde” om vir Chinese te werk. “Die meeste van ons ly in stilte, maar ek het besluit ek kan net só ver gaan en nie verder nie.”

Die meeste van die Chinese werkgewers spog glo openlik dat hulle die Zimbawiese regering se beskerming geniet en dat niks aan hulle gedoen kan word nie. 

Die nasionale mynwerkersunie van Zimbabwe word dikwels toegang tot die perseel van die Chinese myne geweier en vakbondleiers kla dat veiligheidsmaatreëls nie naastenby goed genoeg is nie.

Die owerhede wys werkers se klagtes van die hand om hulle ekonomiese belange te beskerm. Die adjunk-eersteminister Arthur Mutambara sê Zimbabwe nie kan bekostig om die Oosterse ekonomiese reus te ignoreer nie.

Verlede week het die Chinese Kommunistiese Party ‘n afvaardiging gestuur om ondersoek in te stel na hoe die Chinese burgers met die plaaslike bevolking van Zimbabwe oor die weg kom. Die afvaardiging het gesê hulle wil kom “leer” van die land en sy mense.

Handel tussen die twee lande het verlede jaar $550 miljoen beloop, volgens die Chinese konsulaat. China beplan om tot $10 miljard se beleggings oor die volgende vyf jaar in Zimbabwe in te ploeg.

все о банелобановский александр харьков

Geweld en brandstoftekorte wag dalk

Nege Numsa-lede is reeds op aanklagte van openbare geweld in hegtenis geneem en groter ontwrigting word verwag in wat beskryf word as die mees gewelddadige staking in die land se geskiedenis.

Duisende werkers van Ceppwawu gaan vandeesweek in die industriële, chemikalieë- en petroleum-sektor begin staak en dit kan tot brandstoftekorte lei.

PetroSA is bekommerd dat vulstasies sal moet sluit as die staking te lank aanhou.

Nagenoeg 17 000 lede van dié vakbond sal saam met die metaalwerkersvakbond Numsa staak. Albei vakbonde dring op ‘n 13%-salarisverhoging aan.

Numsa se 17 000 lede staak al van verlede Maandag.

Numsa het aangekondig dat hulle ook vandeesweek verdere protes-aksies in Gauteng en KwaZulu-Natal van stapel sal stuur.

 

 

99spravok.ruФильчаков прокуратура харьков

Kan Afrikaners sonder selfbeskikking ekonomies oorleef?

Nou die aand bespreek dr Christo Landman en ek die kwessie van ons Afrikaners se ekonomiese oorlewing. Aan die einde van ons gesprek kom ons tot ‘n gevolgtrekking wat ek sedertdien as aksiomaties beskou:

Die behoud van die Afrikaner binne die huidige sosiaal-politieke konteks is afhanklik van sy vermoë om ‘n eie ekonomie vir homself in te rig en te bedryf. Daardie ekonomie kan deel vorm van die landsekonomie, maar moet ‘n sektor wees wat deur Afrikaners self beheer word. Daarsonder het hulle geen toekoms in Suid-Afrika nie.

Werkreservering sonder ‘n tydsraamwerk en wat as “affirmative action” bekendstaan, diskrimineer teen blankes en bevoordeel swartes. Afrikaners ervaar dit as ‘n strafmaatreël wat hulle permanent gaan benadeel. Hul fisieke en ekonomiese oorlewing verg dus ‘n vars benadering.

Die regerende ANC kan net aan die bewind bly in die mate waartoe daardie party in staat is om die demografies dominante en armlastige/werklose swart bevolking met sosiale welsynsdienste “tevrede” te stel. Sou hy daarin faal, sal hy deur ‘n interne rewolusie verdwyn.

Volgens die Afrikadenkmodel van die heersers beteken derdevlakregering nie dienslewering nie, maar sosiale welsynsprogramme vir sy kiesers, gekoppel aan verryking vir sy magsugtige kaders.

Hiervoor word die werkende middelklas finansieel gemelk, deurdat die middelklas progressief met oormatige persoonlike en besitsregbelasting uitgesuig en verarm word.

Die resultaat hiervan is dat ‘n groeiende getal witmense in ‘n bodemlose put van armoede in Afrikanerkrotbuurtes gedompel word. Sodoende verloor Afrikaners hulle identiteit, individualiteit en samehorigheid.

‘n Armoedeprobleem van ongekende omvang, die ergste sedert die Anglo-Boereoorlog en wêrelddepressie, het nou ontstaaan. Eienaardig genoeg word daardie feit egter deur die oorgrote meederheid Afrikaners op ‘n roekelose, selfsugtige en onverskillige wyse geïgnoreer.

Die resultaat van die ANC se ekonomiese politiek sedert 1993 is die totstandkoming van ‘n klein ryk elite/bourgeoisie van wittes en swartes. Daardie twee groepe voer ‘n parallelle bestaan. Daarbenewens bestaan daar ook ‘n groeiende proletariaat van swart en wit massas. ‘n Proletariaat besit niks anders as net hul kinders nie – die klassieke teelaarde vir ‘n maatskaplike en ekonomiese rewolusie.

Gaan werklose en armsalige Afrikaners naderhand ook deel uitmaak van die klipgooiende en plunderende swart massas wat elke dag gevaarliker word?

Waarskynlik nie.

Die huidige politiek-ekonomiese stelsel is dus besig om in ‘n klassestryd te ontwikkel wat die etniese differensiasie van 1910-1993 met ‘n klassesisteem vervang en word die kiem van sosiale rewolusie teen vrye ondernemerskap reeds gesaai. Dit moet en sal noodwendig op ‘n bloedige rewolusie uitloop.

In hierdie klassestryd word honderde duisende Afrikaners vanweë hul velkleur kunsmatig op groot skaal op die sosiale hiërargie van middelklas tot proletariaatstatus verlaag. Hul inherente mededingendheid op ekonomiese terrein word deur wetgewing en ANC-beleid van hulle ontneem.

Om hulself van ondergang te red bestaan daar vir Afrikaners die volgende toekomsbeelde:

  • Ekonomiese, maatskaplike en fisieke ondergang met die gepaardgaande vernietiging van hul menswaardigheid sou die status quo veel langer gehandhaaf word.

  • Grootskaalse emigrasie na oorsese lande asook elders in Afrika.

  • ‘n Stelselmatige volksverskuiwing na die platteland, waar nuwe ekonomiese modelle geskep sal moet word en wat op hul eie oorlewing ingestel is.

  • ‘n Droom van ‘n eie vrye land wat oor dekades lewend gehou sal word.

Vir oorlewing moet Afrikaners hulself uit hierdie klassieke klassesisteem onttrek.

Hul oorlewing as Westerlinge lê dus nie in die stede nie, maar in die buiteland of in die land se plattelandse dorpe waar hulle die plaaslike ekonomie kan stimuleer en oorheers.

Afgesien van die klein Afrikaner-elite wat superryk of supergekwalifiseerd is, het Afrikaners dus geen bestaansmoontlikheid in Suid-Afrika sonder fisieke beheer oor sy onmiddelike ekonomie nie. Hul genetiese en kulturele oorlewing is direk afhanklik van ekonomiese selfbeskikking om hulself uit ‘n sosiale moeras uit te lig. Die genoemde supermense is ook die mees mobiele en kan binne enkele dae die land verlaat as die nood sou druk.

Die proletariaat is aan sy lot oorgelaat.

Die bywonerkultuur van ouds moet byvoorbeeld weer om die dorpe hervestig word en derduisende leë plaaswonings kan weer beset word. Hiermee kan die georganiseerde landbou meehelp om wittes op plase te hervestig en waar plaasskole weer tot stand gebring kan word. Natuurlik verg dit ook ‘n doeltreffende buurtwagstelsel. As plaasmoordenaars en plaasbesetters nie in diens geneem word nie sal die beveiliging noodwendig doeltreffender kan funksioneer.

Op die platteland sal die Afrikaner weer leer om benewens sy eie voedsel, ook mikronywerhede soos kos- en koeldrankverwerking, hout-, leer– klei- en staalprodukte, kleinboerdery en elektroniese produkte deur selfwerksaamheid te produseer. Daarbenewens bestaan daar ook baie plattelandse geleenthede vir eiendoms- en nywerheidsontwikkeling, toerisme, ens. Die oorkonsentrasie van kapitaal in die stede moet algaande na die platteland verskuif soos wat Afrikaners die ekonomie van plattelandse dorpe deur hul kundigheid stimuleer.

Ek wil beweer dat ekonomiese oorlewing hand aan hand gaan met politieke selfbeskikking, hetsy op dorpsraadvlak, provinsiale vlak of op staatsvlak. Sonder politieke selfbeskikking staan die Afrikaner geen kans op oorlewing teen ‘n politiek-ekonomiese stelsel wat inherent daarop ingesteld is om hom “in die nasionale belang” van sy bates te vervreem nie. Politieke selfbeskikking wat de facto deur plaaslike belastingbetalers opgeëis word, is onteenseglik die sleutel tot ekonomiese selfbeskikking en vooruitgang.

Met ‘n groeiende ekonomie sal die uitvoerende magte vir die inwoners ook groei. Dit is absoluut onaanvaarbaar dat byna 50% van die belastinggeld wat vir ‘n dorp se dienste bedoel is, aan salarisse van swak gekwalifiseerde amptenare sonder ervaring afgestaan word. Of dat R700 000 belastinggeld vir ‘n inhuldigingspartytjie van ‘n burgemeester bestee word, iemand wat bonop ook nie ‘n woord van die belastingbetalers se taal kan of wil verstaan nie.

Selfbeskikking op dorpsraadvlak is dus in Afrikaners se eie hande en kan dadelik opgeëis word deur middel van Afrikaners se belastingsmag soos reeds suksesvol deur verskeie plaaslike belastingbetalersverenigings gedoen word.

Selfbeskikking op plaaslike vlak ding glad nie mee met enige ander vorm van selfbeskikking wat Afrikaners mag opeis nie. Inteendeel, dit is wedersyds ondersteunend en versterkend. Alle Afrikaners, van watter politieke of godsdienstige oortuigings ook al, sal dit entoesiasties kan ondersteun. Met hierdie strategie kan veelvoudige planne vir elke dorp en stad opgestel word en die ekonomiese herbemagtiging van ons mense sal kan begin.

Elke dorp het sy eie leierskorps wat die graaf kan vat en begin spit. Daar lê werk voor vir julle.

Deur langer bakhand te staan vir gunsies en gawes van ‘n vreemde owerheid wat Afrikaners as derderangse burgers beskou en slegs sy eie kiesersteunbasis te paai, sal op die voortydige ondergang van ‘n eens trotse volk uitloop.

Vir verdere leestof hieroor lees gerus my vorige Praagartikels: Hoe lank nog? Asook Die Kantonfederasie.

раскрутка сайталобановский харьков

Ná die verligte kramp

Vergun my die reg om ‘n paar onwelvoeglike woorde oor ons linkse volksgenote te sê.

Sedert die jare tagtig het hulle die regse beweging met die skelwoord “verkramptes” beskryf. FW de Klerk se broer Wimpie was blykbaar die vader van dié benaming. Natuurlik was die negatiewe inhoud van die stamwoord “kramp” implisiet  ‘n slegte etikettering vir regses.

Die Nasionale Party en sy eie “Prawda”, nl. Naspers, het hierdie gerieflike skelwoord oortyd gebesig. Hulle was die “verligtes”, die antitese van die sg. “verkramptes”. Die “verligtes” was wedergebore Afrikaners wat vanuit hul helder liberale heelal op die donker onderwêreld van “verkramping” neergesien het.

Met “verkramp” aan die een uiterste van die kontinuum was “verligting” aan die ander. “Verkramp” was alles wat teen verandering was. Dit was agterlik, onbuigsaam en ‘n onvermoë en onwilligheid om ‘n kompromie oor enigiets aan te gaan. Die verkrampte was ‘n verstokte ou regse wat hom in sy enge hoekie van onvergenoegdheid sit en verknies het. Dít, terwyl die wêreld van die linkses met snelle vaart na glorieryke verligting beweeg het. Die “verligtes” se droom van liberale verheugde indiwidue het in skrille kontras met die “verkramptes” se oudmodiese en agterlike aandrang op groepsregte gestaan.

Uiteindelik het die “verligtes” die SA gekry waarvoor hulle so hard gewerk het, maar o wee, dit lyk ietwat anders as waaroor daar gedroom is. Hulle droom verteenwoordig ‘n klaaglike mislukking. Die agteruitgang wat op elke vlak ingetree het, is welbekend aan elkeen wat hierdie skrywe lees.

Die linkse ideologie misluk regoor die wêreld, maar veral in SA het dit tot ‘n ongekende graad van verrotting gelei. Dis vinnig besig om soos ‘n fekale massa sy weg na uiteindelike uitwerping te vind. Afrikaners verkeer reeds in ‘n toestand van skok oor die groteste stank van die NSA. Liberale meningvormers se verbale blertse word met mislike walging begroet.

Die ganse linkse idelogie verkeer in die slopemmer van die geskiedenis. Elke nou en dan word Afrikanerdissidente nog as “verkramptes” uitgeskel, maar die woord het geen effek meer nie. Intussen klou die linkses nog verbete aan die naam “verligte” vas. Enige toespeling op die Europese Verligting is onvanpas, aangesien laasgenoemde juis ‘n opstand teen die godsdienstige dogma en onverdraagsaamheid van die Middeleeuse Katolieke Kerk was, asook ‘n opwelling van beskawing teen barbarisme en bygeloof. In Suid-Afrika ondersteun die “verligtes” egter ‘n terugkeer na barbarisme en ‘n nuwe Donker Tyd wat deur die dogma van politieke korrektheid verseker word.

Die enigste kramp wat ooit bestaan het, was die linkses se haat vir hul eie volk. Die linkses het die hele land in die nagwa van Afrikaverskrikking gewerp. Hulle krampe het tot ons land se verslopping gelei. Laat ons hulle nou maar beskryf met die verottende stank wat hulle uitgeskei het. Laat die “versloptes” van nou af hul naam wees.

online casino freeлобановский александр игоревич класс

Die moord op Piet Retief

Piet Retief se doodDis onduidelik waarom presies Piet Retief se geselskap op 6 Februarie 1838 weer na Dingane is. Toe die trekkers gereed staan om te vertrek, kom ‘n boodskapper van Dingane by Retief met die versoek dat die trekkers nog eenmaal na hom moet kom om te groet.

‘n Oomblik het die Boere geaarsel, maar Retief het hulle gerusgestel. Die hele geselskap, ook die bruin mans, is almal die stad in, vir die eerste keer ongewapend. Dingane het aan die bo-ent van die oop plein gesit tussen die witskild- en swartskild-regimente. Die Zoeloe-regimente laat die Boere deur en die opening sluit weer agter hulle. William Wood tolk wat Dingaan sê. Die koning van die Zoeloes wil hê dat hulle die land in besit moet neem. Hy wens hulle ‘n voorspoedige reis toe, en vra dat hulle gaan sit en as afskeid saam bier drink.

‘n Paar vroue bring melk en bier, en dan hurk die Boere voor Retief en Dingane neer om nog een maal die Zoeloes te sien dans. Kort tevore het Dingane ‘n boodskap na Owen gestuur om hom mee te deel dat hy die Boere, wat weglopers van hul koning is, nou gaan doodmaak. Die sendeling hoef nie bang te wees nie, want hulle is koning George se kinders!

Al nader aan die Boere dans die duisende krygsmanne, dan terug, dan weer nader totdat Retief en sy makkers ongemaklik begin voel. Dingane sing saam, maar skreeu opeens: “Bulalani abatagathi!” (“Maak dood die towenaars!”).

In wanhoop veg die paar wit en bruin mense teen die oormag van vyande. ‘n Paar ruk hul herneutermesse uit. Gou is die weerstand gebreek en word die ongelukkiges na Hlomo Amabuthu (Aasvoëlkop) buite die stad gesleep.

Owen deel mee hoe elke Boer deur nege of tien Zoeloes omring was, en Zoeloegetuies het later vertel dat Retief gedwing is om te kyk hoe sy seuntjie en sy vriende eers doodgemaak word voordat ‘n knopkierie ook sy skedel verbrysel het. Daarna is die regimente terug in die stad om die sege oor die Amaburu met bier en dans te vier.

So kom ‘n einde aan die lewe van een van die mees tragiese figure uit die Suid-Afrikaanse geskiedenis. Aan die een kant staan sy intelligensie, ondernemingsgees, goedhartigheid en sy gawes as leier, aan die ander kant ‘n blinde geloof in sy medemens en sy oormatige selfvertroue. Sy betekenis lê meer in sy martelaarskap as vryheidsheld as in wat hy werklik tot stand gebring het.

Daar is geen bewyse dat vyandiggesinde Engelse Dingane opgestook het nie. Tog het die vraag of hy aangespoor is deur die invloed van die sendeling kaptein Allen Gardiner bitter twiste ontketen. Gardiner en sy vriende wás gekant teen ‘n Voortrekker-nedersetting, en het dit aan Dingane gesê. Hy kon ook aflei dat die magtige Engelse koning nie wraak sou neem as die Boere uitgewis word nie. Daarby het Gardiner nagelaat om die moontlikheid van verraad met nadruk onder die Boere se aandag te bring.

Waarom het Dingane so verradelik opgetree? Ten eerste was hy bang vir nuwe gedugte bure, die mense wat besig was om Natal binne te dring nog voordat die onderhandelinge oor die grond nog afgehandel was. Hy was bewus dat hulle die magtige Matebele verslaan het en daarna ook Sekonyela. Ten tweede: hy het geweet dat die trekkers nie hulp uit die Kolonie sou kon verwag nie. Nietemin, bang vir hul nuwe wapens, het hy besluit tot ‘n verrassingsaanval om die indringers ‘n beslissende slag toe te dien.

10 online casinosДанильченко Юрий прокурор

Tunisië of Rwanda?

Moeletsie Mbeki verwag dat SA sy “Tunisië-oomblik” binne die volgende 20 jaar gaan bereik. Dis wanneer China  se huidige fase van industrialisasie ten einde loop en daardie land dus nie meer so ‘n sterk vraag na SA se minerale sal toon nie. Dit sal lei tot ‘n gepaardgaande afplatting in ons ekonomie, ‘n ineenstorting van die welsynstaat en dus massa-opstande.

Dit moet egter in gedagte gehou word dat die Tunisiese rewolusie ‘n populêre opstand teen ‘n korrupte despoot was. Dit mag heel waarskynlik sowat 20 jaar vir die swart publiek neem om werklike versadigingspunt met die ANC te bereik. Dit maak sin, want die meeste swartes steun tans nog die regime. Immers stem 62% vir die ANC en dra die regime dus hul goedkeuring weg. Waarom sal hulle dit nou deur geweld omverwerp as dit baie makliker by die stembus gedoen kan word?

Die Malema-verskynsel kom boonop vanuit die ANC en is nie soseer teen die ANC gemik nie. Weliswaar lewer Malema heelwat kritiek op die huidige leierskap, maar wesenlik hou ook hy die ANC voor as die massas se voorbrandparty. Die primêre teiken van die Malema-verskynsel is die besittersklas en meer spesifiek die blanke minderheid. Konstante haat word teen die wit minderheid opgejaag.

Uiteenlopende meningsvormers soos Max Du Preez, Dan Roodt in Dis die parfúúm van revolusie, Max, e.a. is dit eens dat daar wel ‘n rewolusie aan die broei is. Hulle praat egter van ‘n opstand binne die afsienbare toekoms en nie dié oor 20 jaar, waarna die jonger Mbeki verwys nie. Eintlik kan enige regdenkende persoon sien dat SA op ‘n interne konflik afstuur.

Dat daar ‘n rewolusie van jeugdiges en werkloses aan die kook is, blyk duidelik te wees, maar anders as in Tunisië (et ander Arabiese state) het dit ‘n sterk rassistiese grondslag. Terselfdertyd is dit nie geheel onverbonde aan die tydsgees wat daardie lande by rewolusie ingesleep het nie, hoewel die broeiende konflik in SA ook ‘n eiesoortige historiese aanloop het.

Lank voor die scenario wat Mbeki voorsien, stuur ons dus na alle waarskynlikheid wel op ‘n gewelddadige ontwrigting af. Oor twintig jaar mag SA dalk sy Tunisië-oomblik bereik, maar op ‘n baie korter tydskaal mik ons vir ‘n  Rwanda-oomblik. Hierdie afgryslike werklikheid kan selfs enkele maande weg wees.

лечение зубов под наркозомЛобановский