Die Afrikaner se digitale hoofweg na vryheid

Die Afrikaner, en hieroor is daar geen twyfel, het in slawerny verval, en dit in ‘n uiters seldsame en bisarre vorm. Gewoonlik word slawe uit ‘n meerderheid getrek om ‘n sterker en skranderder minderheid te dien. In ons geval is dit net andersom. Die Afrikaner is die hardwerkendste, mees intelligente en suksesvolle volk in Suid-Afrika, maar hierdie klein getal moet vroeg opstaan as’t ware, en laat gaan slaap om ‘n onproduktiewe, onwillige, ambisielose meerderheid te dien.

Hier is die vreemdste van alles, die bitterste ironie van die saak: Die Afrikaner het die werklike mag in die land en hóéf nie onder die slawejuk te bly nie. Ons het die meeste geld in die land – Afrikaners besit 60% van die aandele op die effektebeurs. Ons beset die belangrikste strategiese poste in die land – as die Afrikaner basta! roep, sal daar nie ‘n gloeilamp in hierdie land skyn of ‘n trein loop of vliegtuig opstyg of ’n koppie mieliemeel in die wyer bevolking se pot prut nie. Ons is vindingryk, gehard en deesdae bedrewe in besigheid, entrepreneurskap, die akademie, navorsing, uitvindings…

So hoekom gebruik die Afrikaner nie hierdie slaankrag om vir hom ‘n redelike en regverdige en standhoudende posisie in die Nuwe Suid-Afrika te beding nie? Eenvoudig. Hierdie mag van die Afrikaner is dun en wyd versprei; dit is nie gekonsolideer nie. En die grootste agent van hierdie verwaaiing is die Afrikaanse pers van die dag, deur-en-deur liberaal en vyandiggesind teen enige vorm van Afrikanerhandhawing. Die grootste leemte in hierdie Afrikanermag is ‘n wyefront-, konserwatiewe Afrikaanse mediamaatskappy.

Die twintigste eeu het die hoogtepunt van een medium – die koerant – gesien, en die ontstaan en wasdom beleef van drie ander – rolprente, radio en televisie. Elke rewolusie van die twintigste eeu – hetsy maatskaplik of polities – het in hierdie media ontbrand en is daardeur aangevuur. In die laaste dekade van die eeu het daar ‘n vierde nuwe medium ontstaan, eers ongesien en toe ongeag, aanvanklik gereken as die eksklusiewe gebied van die asosiale feitepaap. Daarom het die Internet, sy blitsige verrysenis en oordonderende invloed daarvan, amper ongesiens, regtig soos ’n dief in die nag, ‘n bedreiging vir al die ander massamedia geword. Van die ou media is rolprente, radio en televisie kwesbaar genoeg. Maar dit is die koerantwese wat algehele en onherroeplike ondergang in die sleurstroom van die Internet in die gesig staar.

Die ou media is deur ’n klein groepie kapitaalmagtige besigheidsbaronne beheer, en die bedreiging wat die Internet inhou, is juis dat dit te vormloos is vir hierdie mediamagnate om dit te skaak. Dit is waarlik die medium van en vir die massas. En in Suid-Afrika is geen volk beter geposisioneer om deurslaggewend daaruit te baat as die Afrikaner nie.

As die Afrikaner hierdie Internet (en verwante industrieë) suksesvol kan inspan, sal hy dit waarvoor hy die meeste smag, kan bewerkstellig: Vryheid!

 

Die koerantwese is ‘n bastion vol krake. Die uitgee van ‘n papierkoerant, veral ‘n nuusdraende publikasie regoor ‘n nasionale front, is ‘n uiters kapitaalhongerbedryf. Deur die laaste twee eeue, en veral sedert die begin van die vorige, het koerante ontstaan, mekaar in ‘n oorlewingstryd gepak en is hulle uiteindelik opgeneem in massiewe uitgeeryke wat die mededinging oorleef het. Hierdie monstermediamaatskappye het gewoonlik veelvuldige publikasies op stal geneem, produkte met wyduiteenlopende inslagte, winsgewendheid en gemeenskapstatus. Teen die ‘negentigs was dit haas onmoontlik om ‘n nuwe koerant uit die stof te lig en winsgewend te maak.

So het die Wolvaardt Trust, byvoorbeeld, in 2005, probeer om ‘n Sondagkoerant as teenvoeter vir Rapport op die been te bring. Die amper R10-miljoen wat daarop uitgegee was, was net genoeg om 12 uitgawes saam te stel en die Wolvaardt-familie betaal nou nog af aan hulle dapper probeerslag.

Hierdie aanvangskapitaalversperring het die gevestigde koerantmaatskappye net nog meer selfvoldaan in ’n waan van onaantasbaarheid gelaat. Boonop het hulle nie net verskans gevoel teen nuwe koerante nie, maar die pers het ook die aanslag van indringertegnologieë, van radio en televisie, afgeweer. Teen die einde van die eeu was hulle posisie as primêre inligtingskanaal en meningvormer onaantasbaar. Die koerantwese was baie selfvoldaan en dit het hulle verblind gelaat, nie teen die bedreiging van ‘n nuwe koerant nie, maar teen ‘n nuwe tegnologie van inligting – die Internet.

Die Internet het as tegnologiese verskynsel so vinnig, so groot geword dat alle belangrike waarnemers onkant gevang is. Selfs Bill Gates, die persoonlike rekenaar se hoogste priester, het nie van meet af die omvang, die mag en die potensiaal van die Internet geëien vir wat dit sou word nie. In sy selfaanbevole werk van 1997, “The Road Ahead,” meld hy nie eers die Internet as ‘n belangrike tegnologiese element in die toekoms nie. Stephen Naismith, die toekomskundige het megaberoemd geword met sy boek “Megatrends” waarin hy die tendense van lewe in die negentigs verstommend akkuraat voorspel het. Tog, in die opvolgboek, “Megatrends 2000” wat vlak voor die eeuwending verskyn het, trek hy sy skouers jeens die Internet op. Hy het inderdaad e-pos as die enigste handige element van die Internet gesien, maar dit as “hoë tegnologie” beskryf wat nooit veld sou wen teen “lae tegnologie” soos die faksmasjien nie. (Vir hoërskoolkinders wat nie weet wat ’n faksmasjien is nie, vra julle onderwysers.)

Die koerantwese se eie waardebepaling van die Internet was, indien enige iets, nog vrotsiger. Hulle was gekondisioneer om enige nuwe verskynsel te ag in terme van die inligting wat hulle daarop of daardeur kan stuur. Die Internet wat hulle aanvanklik teëgeloop het, was nog in lomp kinderskoene, stadig en wisselvallig. Die koerantwese se sentrale flater was dat hulle nie kon insien dat die Internet rekenaargedrewe was en dat rekenaartegnologie die vinnigste omvormende tegnologie van alle tye is nie. Hulle het, neutedopsgewys, nie ag geslaan op die twee basiese wette van Inligtingstegnologie nie: Moore en Metcalfe se wette.

Moore se Wet dui verstommend akkuraat aan dat die hoeveelheid transistors op ‘n silikoonskyfie, en die gepaardgaande verwerkingskrag, elke agtien maande verdubbel. Sedert die sestigerjare het die ontwikkeling in die bedryf grotendeels getrou gebly aan hierdie “wet.”

Metcalfe se Wet fokus spits eerder toe op die koers waarmee die Internet verbindings skep. Tradisionele media het van ‘n bo-na-onder verspreidingsmodel gebruik gemaak. Die koerant – of die televisie- of radiostasie – het die inligting versamel, geredigeer en ondertoe versprei. Die verbruiker het dit onvang en daar het die proses opgehou. In teenstelling met al hierdie media, is die Internet ‘n kanaal wat in twee rigtings vloei. Elke gebruiker is ontvanger maar ook sender.

Dit verduidelik die ontsaglike vermeerderingsvermoë van die Internet. As twee rekenaars op die Internet is, skep dit een verbinding. Voeg ‘n derde by en nou het jy drie verbindings (A met B, B met C en C met A,) want al drie rekenaars is gekoppel aan elke ander een. ‘n Vierde rekenaar skep ses verbindings (A met B, B met C, C met D, B met D, C met A, D met A,) en ‘n tiende rekenaar vyf-en-veertig verbindings. Teen die tyd wat daar ‘n honderd rekenaars in die netwerk is, is daar 5,000 verbindings.

Omdat hulle afsonderlik, maar soos een, hierdie vermeerderingspotensiaal misgekyk het, het die koerante wêreldwyd ‘n enorme flater aan die begin van die Internetrewolusie begaan: Hulle het besluit om hulle publikasies op die Internet uit te gee – gratis. Hulle beredenering was verstaanbaar maar uiteindelik dodelik gebrekkig. Die Internet, het hulle gepostuleer, is die natuurlike tuiste van ’n piepklein troppie tegnofiele. Die toerusting om toegang daartoe te hê, was, volgens hulle, te duur. In dié tyd was verbinding hoofsaaklik per trae landlynmodems.

Dis nie dat hulle heeltemal ongetraak oor die Internet was nie. Daar was ‘n sekere prestige om op die ‘net ‘n teenwoordigheid te hê. En as hulle ‘n paar tegnofiele kon trek om die koerant aanlyn te lees, kon die mediamaatskappy darem ‘n paar advertensiekrummels daarmee opvee.

Gedryf deur Moore se wet – wat toegang soveel vinniger en meer vreugdevol gemaak het – en Metcalfe se wet – wat koppelings in ‘n massiewe swerm laat toeneem het – het Internetgebruik die koerante oorweldig. Koerantkopers het hulle geld in hulle beursies gehou en in troppe begin om die koerante op die Internet te lees. Die vraag wat hulle gesamentlik gevra en geen antwoord op ontvang het nie, was: Hoekom moet jy betaal vir inligting wat jy verniet kry, en dit sonder om jou skoene aan te trek om ’n koerant by die hoekkafee te gaan koop?

Geleidelik, en toe al hoe meer ingrypend, het die Internet koerantverkope begin wurg. Terwyl gedrukte koerantoplae gedaal het, was dit te laat vir die mediamaatskappye om te probeer om die rook terug te druk in die granaat. Sou ‘n koerant sy publikasie van die Internet afhaal, of amper ewe drasties, geld vir toegang tot dit te vra, skuif die lesers eenvoudig aan na ‘n mededinger se webwerf. Die enigste – algeheel onwerkbare – manier hoe die koerante dit sou kon vermag om die lesers te kry om regstreeks vir die stof te betaal, was vir hulle almal om volgens ooreenkoms op dieselfde tyd betaling te eis. Selfs dan is hulle gebogher, want die verspreiding van nuus was nou nie meer die eksklusiewe gebied van magtige, kapitaaldeurdronge mediaryke nie.

Soos wat Samuel Colt se rewolwer in die negentiende eeu mense fisies gelyk gemaak het, het die Internet die uitgee van nuus gedemokratiseer. Enige iemand met ‘n rekenaar en ‘n modem kan ‘n webblad tot stand bring om met die grootste, invloedrykste mediahuise mee te ding. Deesdae, om presies te wees, is dit private Internetnuusportale wat die pas aangee. Voorbeelde uit Amerika sluit The Drudge Report en die liberale kloon daarvan, The Huffington Post, in. Laasgenoemde is onlangs deur die kwynende Internetreus, AOL, vir meer as R2-miljard gekoop.

Intussen het die Internet reeds die grond onder ’n aantal magtige koerante uitgegrawe. Die Christian Science Monitor, byvoorbeeld, het na ‘n eeu sy drukperse vir die laaste keer afgeskakel en is nou net op die Internet beskikbaar. Selfs die prestigeryke New York Times het net-net oorleef, en dit net met die hulp van die skatryk Meksikaanse finansier, Carlos Slim. Regdeur die VSA, Europa en ander lande skarrel koerante desperaat om ‘n vastrapplek te kry in ‘n markomgewing waar papier kwyn en mediamaatskappye met ‘n swetterjoel energieke inhoudontwikkelaars moet meeding.

En in Suid-Afrika…

In Suid-Afrika is dieselfde verwerende uitwerking van die Internet op die papierkoerantbedryf gesien – sover dit die Afrikaanse pers betref. (Die Engelse papierkoerantbedryf het in die laaste anderhalf dekade geil gegroei vanweë die opkoms van die swart middelklas wat koerante koop maar wat nie juis ‘n rekenaarkultuur het nie.)

Daar is net een nasionale Afrikaanse koerantmaatskappy en dit is Naspers. Dit is die spruit van die Nasionale Pers wat in die 1920’s, tesame met die nuusblaaie D(i)e Burger en Volksblad, met die ingesamelde pennies van die verarmde Afrikanervolk gestig is. Die volledige stal hedendaagse Naspers-koerante is Beeld, Volksblad, Die Burger, die geelperskoerant Die Son, die skinderblad Sondag, en die Sondagkoerant Rapport, wat die vlagskip is.

Die Nasionale Pers het sy wa aan die Nasionale Party-lokomotief gehaak in die 1940’s. Dit het naderhand, in die tyd wat die NP die land regeer het, as die party se de facto mondstuk geageer. Die koerante se invloed het inderwaarheid toegeneem toe die Nasionale Party politieke selfmoord gepleeg het met die Oorgawe van 1994. Waar die party vergaan het, het die koerantgroep oorleef, en dit deur netjies lojaliteite te verwissel. Die groep het homself ontkoppel van die party en die vurigste voorspreker vir die Nuwe Suid-Afrika geword. (Etlike jare voor die Oorgawe is die hoofbestuurder van Naspers, Ton Vosloo, gevra wat sou gebeur as die party en die koerant sou bots. “Die party sal vergaan,” het hy ewe ernstig verklaar. Hy was reg.)

Die Interneteffek het Naspers in die nuwe eeu getref. Al die Naspers hoofstroomkoerante is gratis op die Internet beskikbaar. Die lesersgetalle van die papierkoerante het begin kwyn, soveel so dat Naspers ’n ruk gelede ‘n dramatiese bestuurskommeling gemaak het. Tim du Plessis is agter Rapport se stokke uitgehaal en na Beeld gerangeer. ‘n Onervare liberale joernalis, Liza Albrecht, is dramaties uit die niet gepluk as Rapport se nuwe redaktrise. Daar was fluisteringe in die bedryf dat haar werklike funksie was om Rapport se papierkoerant “af te bestuur,” dit wil sê, te sluit. Naspers se verbouereerdheid het duidelik geblyk toe hulle ’n oënskynlike ommeswaai gemaak het. Hulle wil en dan wil hulle nie meer nie. Me. Albrecht is uitgeskuif en Tim du Plessis is opwaarts gedribbel as hoof van Naspers se Afrikaanse koerante.

Naspers is duidelik onseker wat om met hulle Afrikaanse koerante te doen. Die maatskappy is deesdae veel meer as ‘n koerantgroep; dit is ‘n reuse internasionale mediagroep. Verreweg die grootste deel van hulle inkomste is van satelliettelevisie en Internetbedrywe, vernaamlik in Sjina. Sy Afrikaanse koerantstal is nie onmisbaar vir Naspers nie; dit kan selfs vir hierdie kosmopolitiese maatskappy ietwat van ‘n albatros om die nek in die boordjie wees. Boonop maak Naspers ‘n aansienlike wins uit sy nuuswebblaaie, veral nadat die redaksionele prosesse tussen die vier koerante gekonsolideer is. Dit is so, Naspers se papierkoerante bloei lesers, maar die groep kan dit verwerk. Naspers het sy smaak vir Afrikaanse koerante verloor. In ’n relatiewe klein bedryf is daar min geheime en dit is ’n algemene opvatting in koerantkringe dat Rapport, Beeld, Die Burger en Volksblad ongelukkige koerante met omgekrapte werknemers is. Die koerante kwyn en dit sou nooit gebeur het as dit nie vir die opkoms van die Internet was nie.

Maar die Beeld-Volksblad-Burger-Rapport-leviatan staan nie net lesers aan die Internet af nie. Naspers is skuldig aan die hubris van ‘n oënskynlik onaantasbare maatskappy en sy Afrikaanse koerante het lankal reeds voeling met die grootste massa van sy lesers verloor:

Naspers is gekant teen tradisionele Afrikanerskap.
Die Afrikaner vind sy heenkome in tradisionele Afrikanerskap.

Naspers staan ‘n liberale Christenskap, of selfs suiwer ateïsme, voor.
Die Afrikaner is toenemend gelowig op ‘n Bybelse grondslag.

Naspers is ‘n vurige ondersteuner van multikulturalisme.
Die Afrikaner is vurig nasionalisties.

Naspers is die Nuwe Suid-Afrika se vurigste kampvegter.
Die Afrikaner voel toenemend verstote in die Nuwe Suid-Afrika.

Naspers ondersteun homoseksuele huwelike.
Die Afrikaner glo die huwelik is ‘n verbintenis tussen man en vrou.

Naspers promoveer integrasie.
Die Afrikaner weerstaan integrasie heftig teë.

Naspers steun die regte van vroue ten opsigte van aborsie.
Die Afrikaner is hewiglik gekant teen aborsie

Naspers pleit voortdurend vir kerkvereniging.
Die Afrikaner reken kerkvereniging is ‘n politieke foefie.

Naspers is snedig teenoor die Afrikaner se geskiedenis.
Die Afrikaner is trots op sy geskiedenis.

Hierdie verskynsel van ‘n koerantgroep uit voeling met sy lesers word op sy duidelikste gedemonstreer in die kommentaar wat lesers na die koerantberigte op die Internet kan gee. Die algemene neiging daarvan was in so ‘n regse koers dat Beeld hierdie funksie omtrent deurgaans afgeskakel hou. (Die koudste emmer water in Beeld se gesig was die 72% lesers wat op ‘n aanlyn-Beeld-peiling gereageer het deur te sê hulle sal in ‘n volkstaat gaan woon.)

Dit is ’n redelike aanname dat as die Internet in sy huidige gedaante in 1992 bestaan het, FW de Klerk se misleidingsreferendum ’n dawerende “nee!” sou gebaar het en dit sou die fatale daaropvolgende onderhandelinge gestuit het voor dit enige stoom kon opwerk.

Naspers se koerantkrisis is dat die maatskappy nie enigsins van redaksionele hoek kan verander nie. Hulle ander, massiewe, belange hou hulle gyselaar en die losprys is om ’n liberalisme wat wêreldwyd van Westerse koerante verwag word, vol te hou. Die algehele verdwyning van die Afrikaanse koerant, selfs Afrikaans, is vir hulle ’n aanvaarbare teenprestasie om internasionaal besigheid te kan doen. Naspers se eerste lojaliteit is teenoor homself en dan teenoor die Nuwe Suid-Afrika. Op hulle prioriteitslys kom die Afrikaner in die veraf laaste plek.

Voordat die Afrikaners enigsins ’n gesaghebbende aanspraak op selfbeskikking kan maak, sal hulle ekonomiese slaankrag gemobiliseer moet word. Die ANC sal net op die Volk ag slaan wanneer die Afrikaner sy voet neersit op die deksel van die nasionale koffer wat hy gevul hou. Die Internet bied vir ons ’n weergalose geleentheid om die Volk te mobiliseer sodat daar daadwerklik en deurslaggewend opgetree kan word.

Die Afrikaner sal die eerste mylpaal op die roete na sy vryheid bereik die dag wat ’n alternatiewe, Afrikaner-mediamaatskappy by Naspers oorneem as die primêre nuustoevoer na die volk. Ek het persoonlik verskeie loopbaanopsies en elkeen van hulle is, vir ’n skrywer wat lank en hard daarvoor gewerk het, woes opwindend. Maar na jare se persoonlike navorsing en gedrewe ambisies vir my Volk, het ek die gevolgtrekking gemaak dat daar een organisasie is wat die strukturele grondslag en intellektuele slaankrag het om te groei tot die een organisasie wat Naspers se Afrikaanse uitgeeryk kan troef, en dit is die Pro-Afrikaanse Aksiegroep, PRAAG.

Praag is onaantasbaar want dit kom uit die Volk en is vir die Volk. Om ’n volkseie mediamaatskappy te bou, bly duur, al is dit op die Internet, maar die Afrikaner wie se voorouerhand in die 1920’s oop was om Nasionale Pers te bou, is deesdae baie meer welvarend en sy oorlewing is baie meer regstreeks in die gedrang.

Met die Internet kan ons die oë en ore van elke Afrikaner, van Pietersburg tot Perth, van Ohrigstad tot Auckland, van Boksburg tot Brussels bereik. En ons kan elke Afrikanerstem, so onhoorbaarbaar op sy eie, versamel, en die klank daarvan versterk tot ’n dawerende gedreun wat onmoontlik langer geïgnoreer kan word.

Wanneer die res van die gemeenskap vassteek om na hierdie dreuning te luister, dan, my vriend en vriendin, is die dag van ons bevryding naby.

Vir die Afrikaner begin die opmars na vryheid waarlikwaar met die klik van ’n muis.

лобановский класс харьков

Mandela het hom aangestel, sê Basson

Kardioloog dr Wouter Basson het aan ‘n professionele gedragskomitee Donderdag vertel dat president Nelson Mandela hom weer aangestel het by die SA Nasionale Weermag in 1995 omdat die Verenigde State van Amerika en die Britse regering hom as ‘n bedreiging beskou.

Basson was in die getuiebank vir ‘n tweede dag om die klag onetiese en onprofessionele gedrag voor die Raad vir Gesondheidsberoepe van Suid-Afrika (HPCSA) te trotseer.

Die aanklagte spruit uit sy betrokkenheid in die apartheidsregering se chemiese en biologiese oorlogvoering in die 1980’s en vroeë 1990’s.

Basson het getuig dat ‘n koördinerende komitee en die geneesheer-generaal daardie tyd in totale beheer van die program was en dat hy net die bevel uitgevoer het as ‘n soldaat.

“Sy besluit was finaal en ek moes toesien dat die werk gedoen word,” het hy gesê.

Hy het gesê dat, hoewel hy uit die destydse Suid-Afrikaanse Weermag (SAW) in 1992 afgetree het, hy teruggeroep is in ‘n burgerlike kapasiteit om toesig te hou oor die vernietiging van wapens en stowwe wat deel gevorm het van die projek.

Slegs die traangas is gered, en ‘n paar ton daarvan is aan die polisie oorhandig.

Basson het bevestig dat dit sy taak was om ‘n verdedigende chemiese en biologiese oorlogvoeringsvermoë in die SAW te skep, maar het gesê ‘n beperkte offensiewe vermoë was ook nodig om slagveldtoestande gelyk te maak.

Die SANW het na Suid-Afrika se eerste demokratiese verkiesing in 1994 die SAW vervang, maar die personeel van die SAW, die tuislandmagte en die gewapende vleuels van politieke partye is daarin opgeneem.

Volgens Basson, het voormalige president FW de Klerk hom heraangestel by die SANW, op ‘n burgerlike vlak, om te help om die chemiese en biologiese oorlogvoering af te bou.

Daarna het verskeie vergaderings met die Amerikaanse en Britse regerings gevolg, en oud-president Nelson Mandela het hom na afloop daarvan weer aangestel in ‘n burgerlike hoedanigheid as hoof van kardiologie by die militêre hospitaal.

“Die Amerikaanse en Britse regerings het my op daardie stadium beskou as ‘n bedreiging en wou my onder beheer kry. Die aanvanklike voorstel was dat hulle my sou aanstel en dat ek vir hulle sou werk as ‘n chemiese en biologiese oorlogvoeringkonsultant.

“My rol sou gewees het om te verseker dat die tegnologie wat in die Westerse wêreld ontwikkel is, oorgedra word aan ontwikkelende lande vir vreedsame doeleindes.

“Die Suid-Afrikaanse regering het nie gehou van die idee dat een van hul burgers vir ander regerings werk nie en president Mandela het beveel dat ek weer in die weermag in ‘n burgerlike hoedanigheid aangestel moet word,” het hy gesê.

Hy beweer dat die regulasies aangepas is vir ‘n dag om sy heraanstelling  in 1995 toe te laat.

Hy was daarna ‘n lid van die SANW, totdat hy in 2003 begin met ‘n privaat kardiologie praktyk in Kaapstad, en het daarna geen verdere betrokkenheid by chemiese en biologiese oorlogvoering gehad nie.

Volgens Basson, het hy weer by die Universiteit van Pretoria ingeskryf vir die heropleiding as ‘n kardioloog om sy kollegas en pasiënte te oortuig dat hy op gelyke voet as ‘n kardioloog kon praktiseer.

Basson het sy standpunt herhaal dat die 1980’s “mal jare” was en dat sy optrede gesien moet word in die konteks van die tye.

“Mense het dinge gedoen. Dokters het bomme geplant. Besluite is gemaak in die konteks van die tyd.

“Niks wat ek gedoen het was op die benadeling van iemand gemik nie. Om die waarheid te sê dit was daarop gemik om die behoud van die lewe te bevorder asook minimale lewensverlies.

“… Ek het nog nooit oneties of onprofessioneel opgetree nie,” het hy gesê.

Salie Joubert SC, het Basson beskuldig daarvan dat hy “halwe waarhede vertel”, onder andere, om te probeer om sy kwalifikasie as chemikus te verwyder van sy opleiding as ‘n mediese dokter tydens sy bedrywighede as hoof van die biologiese oorlogvoeringsprogram.

Hy het dit aan Basson gestel dat hy weer in die SANW aangestel is, want hy het saam met Libië gewerk, en is beskou as ‘n bedreiging wat onder beheer gehou moes word.

Basson het verskeie kere besoek aan Libië oor ‘n tydperk van 10 jaar gebring, maar het gesê hy het geen idee gehad wat met president Mandela gedurende die tyd bespreek is nie.

Basson het erken dat sy opleiding in fisiologiese chemie was, maar het gesê hy is aangestel om die projek te laat loop, want hy het ‘n beter kennis van chemie as die meeste van sy militêre en mediese kollegas gehad en daardie kennis is gebruik vir die projek.

“… Stop enige dokter op die straat en vra hom of hy in staat sou gewees het om dit te doen,” het hy gesê.

Hy het ontken dat dit as ‘n skok gekom het toe die HPCSA besluit het om voort te gaan met die professionele wangedrag-aanklagte teen hom, maar het gesê hy het gedink dat hy in staat sou wees om “met sy lewe” aan te gaan na die Grondwethof ‘n beslissing in 2005 bevestig het.

Die verhoor duur voort.

Фильчаков прокурор отзывы

Toulouse-skieter se pa irriteer Franse

Frankryk se minister van buitelandse sake, Alain Juppe, het Dinsdag gesê die pa van die Islamitiese skieter Mohamed Merah, wat dreig om die polisie te dagvaar ná die dood van sy seun in ‘n skietgeveg in Toulouse, moet sy kop liewer in skaamte laat sak.

“As ek die pa van so ‘n monster was, sou ek my mond uit skaamte gehou het,” het Juppe aan Radio Classique gesê.

‘n Senior adviseur vir pres. Nicolas Sarkozy, Henri Guaino, het ook sy woede te kenne gegee Merah senior, Mohamed Benalei, se dreigement.

“Dit is sy reg, maar net een woord kom by my op: onvanpas,” het hy aan France Culture-radio gesê.

“Hierdie kêrel was ‘n monster wat koelbloedig vermoor het.”

Mohamed Merah, ‘n 23-jarige Franse burger van Algerynse afkoms, is Donderdag ná 32 uur se onderhandelings met die polisie doodgeskiet.

Hy het die lewens van sewe mense in die suidweste van Frankryk op barbaarse wyse geneem.

Sy pa het Maandag aan AFP gesê hy beplan om Franse owerhede te dagvaar omdat sy seun doodgeskiet is, eerder as om hom lewend in hegtenis te neem.

“Frankryk is ‘n groot land met die hulpbronne om hom lewend te neem. Hulle kon hom met gas aan die slaap gemaak het en daarna gevang het,” het hy gesê.

“Hulle het verkies om hom dood te maak.

“Ek sal die prokureurs met die grootste name vind en vir die res van my lewe werk om hulle te betaal. Ek sal Frankryk dagvaar omdat my seun doodgemaak is.”

александр лобановский супермаркет класс

Ondersteuning vir Afghanistan sink dramaties

Amerikaners se ondersteuning van hul weermag in Afghanistan het volgens ‘n opname van die New York Times en CBS News dramaties gedaal. Byna 70 persent van die respondente glo die Amerikaanse soldate moet nie daar wees nie.

Dit is die hoogste vlak sedert 2009 wat aangeteken is, toe die vraag vir die eerste keer in ‘n opname gevra is. In November, het net 53 persent van die respondente so gedink.

Verlede November, het slegs 42 persent van die respondente hulself dienooreenkomstig negatief uitgespreek toe hulle gevra is of dit sleg gaan in Afghanistan. Nou dink byna 90% dat dit slegter gaan as toe.

Onlangs was daar baie negatiewe verslae uit Afghanistan: ‘n Amerikaanse soldaat het 17 burgerlikes vermoor. Voorheen was daar massiewe protes regoor die land teen die koalisiemagte nadat Amerikaanse soldate in die militêre basis by die Bagram afskrifte van die Koran verbrand het.

Volgens die amptelike rooster wil NAVO uit Afghanistan wees teen 2014. Afghanistan se president Hamid Karzai het die Weste onlangs verras en gesê NAVO moet so vroeg as 2013 onttrek.

‘n Oorweldigende meerderheid van Afghane (94 persent) is ten gunste van ‘n ooreenkoms met die Taliban en ander insurgente. Vir die studie deur PTRO is 4763 Afghane van 16 van die 32 provinsies in die land ondervra, dus is dit taamlik verteenwoordigend.

Tot dusver is vrede in Afghanistan nie in sig nie. As ‘n struikelblok vir ‘n vrede meen byna die helfte van die Amerikaanse respondente (48 persent) die invloed van Iran en Pakistan speel ‘n rol en 42% glo die teenwoordigheid van die internasionale troepe is ‘n struikelblok. Drie-en-twintig persent glo nog ‘n rede is die gebrek aan geloofwaardigheid van die regering. Meerdere antwoorde was moontlik.

 

Фильчаков прокурор отзывы

Turkse advertensie met Hitler maak opslae

‘n Turkse TV-advertensie het aanleiding gegee tot internasionale kritiek omdat Adolf Hitler daarin pryk om die deugde van ‘n “honderd persent manssjampoe te loof.” Kritici sê dit is afstootlik.

Ten spyte van kritiek is dit steeds op die land se staatsbeheerde TV-netwerk te siene.

Die 12-sekonde advertensie toon swart-en-wit beelde van Hitler in die lewering van ‘n passievolle toespraak met ‘n hoë stem wat skree: “Hoekom gebruik jy ‘n vrou se sjampoo as jy nie ‘n vrou se rok dra nie? Nou is daar die een honderd persent manssjampoe Biomen. ‘n Ware man gebruik Biomen.”

Berigte in die media het gesê dat die Turkse staatstelevisie tot dusver geweier het om die advertensie te verwyder, ten spyte van kritiek van Joodse groepe in Turkye en in die buiteland.

Abraham Foxman, die ADL se nasionale direkteur in die VSA het in ‘n verklaring gesê: “Hierdie video is net die jongste voorbeeld van die gebruik van sulke beelde wat bygedra het tot die desensitisering die ongekende gruwels van die Holocaust.”

Daar is talle gevalle van Hitler en die Nazi-era wat gebruik word in reklameveldtogte in die afgelope jare.

Vroeër vanjaar het ‘n gimnasium in Dubai ‘n promosieveldtog vir fiksheidsklasse met behulp van ‘n beeld van Auschwitz onder die opskrif: “soen jou kalorieë totsiens” gebruik. Na ‘n storm van protes, is die aanlyn-veldtog gestaak en die geld aan liefdadigheid geskenk.

In 2011 het ‘n Oostenrykse entrepreneur schnaps met ‘n foto van die diktator op die etiket verkoop.

In 2010 is ‘n klerewinkel in Sicilië gekritiseer vir ‘n fotomontage van Hitler in pienk geklee met die opskrif: “Verander jou styl, moenie jou leier volg nie.”

En in 2009, het ‘n omstrede Duitse gesondheidsopvoedingsveldtog gefokus op die voorkoming van MIV / vigs deur met Hitler seks te hê.

Turkye is ook tans in die nuus omdat Obama die premier Erdogan gelukgewens het met die suksesvolle opvoeding van sy twee dogters tydens hulle ontmoeting in Suid-Korea. Erdogan se dogters dra lang Moslemgewade en hoofbedekkings.

прокурор харьковской области

Rassistiese t-hemp gedenk tiener

Die definisie van “cracker”, ‘n swart skelwoord vir witmense in die VSA, is blykbaar aangepas om bruines ook in te sluit. Trayvon se ondersteuners het ‘n T-hemp met die foto van die man wat die swart tiener Trayvon Martin geskiet nou beskikbaar gemaak in die kleinhandel.

Soos gesien op die foto is die hemp van ‘n afbeelding van George Zimmerman, ‘n 28-jarige bruinman, en die woorde “Pussy Ass Cracker” voorsien. Martin, 17, is verlede maand deur Zimmerman geskiet terwyl hy as ‘n buurtwagvrywilliger in Sanford, Florida aan diens was en Martin verdag opgetree het.

Die hemp se woorde is blykbaar ‘n verwysing na die lirieke van die rapper Plies se liedjie “100 jaar”, wat streng vonnisse deur “rassistiese regters” veroordeel.

Dit het intussen aan die lig gekom dat Martin weens die besit van dwelms uit die skool geskors is. Sy ma het blykbaar twee variasies van sy naam reeds verlede week as ‘n handelsmerk geregistreer.

Фильчаков

Warm mikrofoon vang Obama uit

Onbewus daarvan dat ‘n mikrofoon aan was, het pres. Obama vir uitgaande Russiese president Dmitri Medwedef Maandag gevra vir ‘n bietjie ruimte tot ná sy [Obama] se herverkiesingsveldtog om te onderhandel oor missielafweerstellings.

“Al hierdie kwessies, maar veral missielafweer, dit kan opgelos word, maar dit is belangrik vir hom om my ruimte te gee,” het Obama gesê aan Medwedef aan die einde van hul 90-minuut-vergadering, blykbaar verwysende na inkomende Russiese president Wladimir Poetin.

Medwedef geantwoord, “Ja, ek verstaan. Ek verstaan ​​jou boodskap oor die ruimte. Ruimte vir jou … “

“Dit is my laaste verkiesing,” het Obama gesê. “Na my verkiesing, het ek meer buigsaamheid.”

Die Russiese leier het gereageer, “Ek verstaan. Ek dra hierdie inligting aan Vladimir oor.”

Die woorde is opgetel deur die mikrofoon van ‘n Russiese verslaggewer nadat joernaliste toegelaat is by die twee leiers. Dit is eerste deur ABC News opgetel en daarna die Washington Times.

Die twee leiers is in Seoul vir ‘n kernberaad wat die hoofde van meer as 50 lande insluit, waaronder ook pres. Zuma. Obama en Medwedef het oorgebuig na mekaar in hul onderskeie stoele toe die gesprek plaasgevind het.

Die Withuis se adjunk-nasionale veiligheidsadviseur Ben Rhodes, wat die vergadering bygewoon het, het eers gesê hy het niks gehoor nie en kon nie kommentaar lewer nie.

Binne ‘n uur, egter, het Rhodes ‘n verklaring uitgereik via e-pos wat sê die VSA “is verbind tot die implementering van ons missielafweerstelsel, en ons het herhaaldelik gesê dis nie gemik teen Rusland nie.”

Die beeld van Obama wat ‘n moeilike nasionale veiligheidsvraagstuk aan herverkiesing ondergeskik stel is die teenoorgestelde van wat die Wit Huis beplan het vir die reis na Noord- en Suid-Korea. Die Amerikaanse administrasie wou juis ‘n beeld skep van ‘n wêreldleier op die gebied van sulke vraagstukke.

Obama is tewens by die gedemilitariseerde sone afgeneem tussen die twee Koreas waar hy oor die landskap tuur, om sy statuur as vooraanstaande leiersfiguur te blekmtoon.

Medwedef het aan verslaggewers gesê dat hy glo missielafweergesprekke tussen die twee lande “kan meer aktief wees.”

Obama se Republikeinse teenstanders is nie die enigstes wat bekommerd voel oor die implisiete betekenis van die warmmikrofoongesprek dat die verdediging van Oos-Europa teen Rusland versag kan word na die Amerikaanse president se herverkiesing nie.

Pole het met uiterste kommer gereageer op die nuus en poniekoerantopskrifte het gevra of die VSA Pole uitverkoop het.

Фильчаков прокуратура харьков

AU prys uittrede van Wade

Die Afrika-unie het Maandag die regering van Senegal geprys vir die vreedsame wyse waarop pres. Abdoulaye Wade uit sy amp getree het.

Wade, wat nie in Sondag se verkiesing genoeg stemme op hom kon verenig om ‘n derde ampstermyn as president te dien nie, het sy teenstander, Macky Sall, gebel om hom geluk te wens met sy oorwinning, het die staatsradio, RPS, laat Sondag berig.

Jean Ping, tans hoof van die AU-kommissie, het gesê die manier waarop Wade uitgetree het is ‘n teken van die mate van volwassenheid van dié land se demokrasie.

данильченко юрій Харків

Trumpkinders van onetiese jag beskuldig

Zimbabwe se parke-owerheid het Maandag gesê die Amerikaanse eiendomsmagnaat Donald Trump se seuns was gelisensieer om wild te jag op ‘n reis twee jaar gelede, nadat foto’s van hul trofeë gelei het tot aanlynwoede.

Trump se seuns Donald Junior en Eric het ‘n jagtog in Zimbabwe in 2010 onderneem. Hulle foto’s het hierdie maand op sosiale media verskyn, waar hulle langs karkasse van ‘n ​​luiperd, ‘n olifant, ‘n krokodil en ‘n ​​verskeidenheid ander diere poseer.

Die beelde is op Facebook en Twitter veroordeel as oneties. Donald Trump Jr het op Twitter daarop aangedring dat hy niks verkeerd gedoen het nie.

“Hulle is vergesel deur ‘n professionele jagter, en ons het ‘n agtergrondondersoek op hom gedoen en sy lisensie is nog steeds geldig,” het Caroline Washaya-Moyo, woordvoerder vir die parke in ‘n verklaring gesê.

“Ook was die Trump-broers van ‘n veldwagter van die parke-afdeling vergesel wat die jag gemonitor het. Die diere wat hulle gejag het is beskikbaar vir jag in Zimbabwe.”

Alhoewel luiperds bedreig word, het sy gesê hulle kan gejag word onder streng voorwaardes soos deur die Konvensie vir die Handel in Bedreigde Spesies. Zimbabwe se parke het ‘n kwota van 500 luiperds wat elke jaar gejag kan word, het sy bygevoeg.

Die verklaring het gekom nadat Johnny Rodriguez, voorsitter van die Zimbabwe Conservation Task Force, gesê het sy organisasie ondersoek of die Trumpbroers se jag wettig was.

Die rit is georganiseer deur die Pretoriase maatskappy Hunting Legends International, wat spesialiseer in grootwildjag vir rykes. Die maatskappy het ook daarop aangedring dat die grootwildjagtog naby die Victoria-waterval volgens voorskrifte onderneem is.

Данильченко Юрий Брониславович Харьков

LUR veroordeel protes by Kya Sands

Gauteng se LUR vir Gemeenskapsveiligheid Faith Mazibuko het die gewelddadige protes in Kya Sands, noord van Johannesburg Maandag veroordeel.

Sy het gesê daar is prosedures wat gevolg moet word om toestemming vir optogte en byeenkomste te kry.

“Dit is vir seker nie geregverdig dat iemand met geweld optree of die eiendom van ander lede van die gemeenskap beskadig nie en mense word aangemoedig om hulself te wettig te gedra of met die volle mag van die wet kennis te maak,” het sy in ‘n verklaring gesê.

“Ons doen ‘n beroep op al ons lede van die gemeenskap te bly by die wet, en gebruik te maak van die wettige kanale om enige griewe wat hulle mag hê, aan te spreek.”

Traangas is afgevuur by die protes van inwoners van Kya Sands Maandagmiddag, het Gautengse polisie gesê.

Lt-kol Lungelo Dlamini het gesê ‘n klein groepie betogers het begin klippe gooi na die polisie by die Inadanlokasie. Die polisie het teruggeslaan deur traangas na die onordelikes te vuur, en kalmte te herstel, het hy gesê.

Die betogers het verdaag om 13:30, maar later hergroepeer en Riverbendweg en Aghulas paaie geblokkeer, sê die Demokratiese Alliansie se wyksraadslid Matome Mafokwane.

Hy het gesê die polisie het met rubberkoeëls op die skare gevuur, maar Dlamini ontken dit.

Vroeër, het lede van die burgemeesterskomitee (MMC) die betogers ontmoet.

Dan Bovu, belas met behuising het aan die gemeenskap gesê hy sal hul behoeftes vir die beplande ontwikkeling in die gebied prioritiseer.

Toe het hy gesê hy sal sy dagboek nagaan om ‘n geskikte tyd te vind, het die betogers hom uitgejou.

MMC vir Openbare veiligheid, Matshidiso Mfikoe, het gesê ‘n vergadering met die inwoners se leierskap sal belê word volgende Dinsdag.

Sy het gesê ‘n breë, geïntegreerde program van ontwikkeling is nodig, en sy het gesê sy sal die provinsiale regering voor die vergadering nader oor ‘n langtermyn-oplossing vir probleme wat die gemeenskap in die gesig staar.

“Ons het geld nodig vir die bou van paaie, vir riolering … dit sal gekwantifiseer moet word,” sê Mfikoe.

Mafokwane het gesê dat die moontlike verskuiwing van die inwoners van Inadan na die groter Kya Sand lokasie was die rede aanvanklik vir die protes.

Bovu het gesê ongeveer 2000 mense wat plak moes geskuif word, want dit was op ‘n vleiland en nie bevorderlik vir ontwikkeling nie.

Ongeveer 500 betogers het gesing en stokke geswaai, maar is deur ‘n groot polisie-kontingent Maandag in bedwang gehou.

Die polisie het die Malibongwepad in die omgewing van die protes afgesper. ‘n Waterkanon was op bystand, maar is nie gebruik nie.

Фильчаков прокурор харькова