praag.co.za – Bladsy 1549 – aktueel, aktief, afrikaans! | issn 2409-1804

11 September 2001: ‘n nabetragting

Op Dinsdag, 11 September 2001, klim ek, soos op elke ander weekdag, in my motor om werk toe te ry. Die dag begin normaal, maar teen die einde van my oggendreis besef ek dat die Verenigde State van Amerika dalk onherroeplik verander het.

American Airlines Vlug 11 vlieg om 8:46:30 teen die Noord-toring van die World Trade Centre vas. Vir ‘n paar minute word aangeneem dat dit ‘n verskriklike vliegongeluk was. Die aanname is van korte duur. United Airlines Vlug 175 vlieg om 9:02:59 teen die Suid-toring van die World Trade Centre vas. Dié gebeurtenis word lewendig opgeneem op die kameras van honderde joernaliste en word regstreeks op televisie rondom die wêreld uitgesaai.

Die dag was nog nie uitgewoed nie. American Airlines vlug 77 vlieg in die Pentagon vas teen 9:37:46, en United Airlines vlug 93 val in ‘n geploegde land in Pennsylvanië ongeveer 250 kilometers vanaf Washington teen 10:03:11. Dit word algemeen aanvaar dat die teiken vir vlug 93 die Wit Huis (die Amerikaanse presidentswoning) was en dat die vliegtuig neergestort het nadat passasiers op die vlug probeer het om beheer oor die vliegtuig vanaf die kapers terug te neem.

In New York is daar versengende brande in beide torings van die World Trade Centre. Hoogs ontvlambare brandstof in die vliegtuie veroorsaak brande met buitengewone hoë temperature wat die staalraamwerk van die geboue begin smelt. Werkers en besoekers op die laer vlakke is besig om te ontruim, maar baie is vasgevang in die nooduitgange. Brandweermanne daag in hulle honderde op om die brand te bestry en om die geboue te ontruim. Puin en ander brokstukke stort in die strate neer, en gesluite deure, vlamme en rook keer baie mense op die dak en in die hoër vloere van die torings vas. Soos die temperatuur op die boonste vloere styg, word baie slagoffers desperaat en uiteindelik spring meer as 200 mense vanaf die 110de vloer. Hulle liggame val in die strate, en op die dakke van die ingangsportale benede. Die berugte foto "The falling man" is ‘n onstellende getuienis van die verskriklike keuse wat hulle moes uitgeoefen.

Uiteindelik ondermyn die hoë temperatuur van die brande die strukturele integriteit van die geboue en stort hulle in duie. Duisende wat vasgevang is in nooduitgange, en honderde brandweermanne en polisie offisiere, sterf in die ineenstortings. Nog vyf nabygeleë geboue word óf totaal in die ineenstortings vernietig, óf word sodanig beskadig dat hulle later gesloop moet word.

Tweeduisend negehonderd drie en sewentig mense sterf op dié dag in die aanvalle en dié getal sluit tweehonderd ses en veertig passasiers op die vlugte en honderd vyf en twintig mense in die Pentagon in. Driehonderd drie en veertig brandweermanne sterf asook drie en twintig polisie- en sewe en dertig hawepolisie-offisiere. Daar is steeds vier en twintig mense wat vermis word.

Êrens in die Midde-Ooste kyk ‘n groep mans op die dag na die nuusuitsending op CNN. Wat hulle gedink het, sal niemand weet nie. Ek stel my voor dat hulle tevrede was, en dalk selfs opgewonde. Die Groot Satan het ‘n bloedneus.

Die groep mans is skynbaar nie besonder nie. Hulle is ‘n klein groepie gelowige Moeslems wat in nederige eenvoud leef, wat baie bid, wat karig eet, sonder toegang tot groot weermagte, maar met hulle fundamentalistiese geloof en met volgelinge wat in hulle glo, het hulle die magtigste Ryk in die geskiedenis van die mensdom uitgedaag en ‘n gevoelige slag toegedien oor ‘n afstand wat kontinente van mekaar skei. In dié opsig verteenwoordig die aanvalle in New York en in Washington ‘n merkwaardige en historiese prestasie.

In die moderne geskiedenis kan die aanvalle op 11 September 2001 met die Japannese aanvalle op Pearl Harbor in 1941 vergelyk word. Pearl Harbor het geskiedkundige gevolge gehad. Dit het die VSA uit sy isolasie wakker geskud en die kolossus van die wêreld het tot die Tweede Wêreldoorlog toegetree. Terwyl Duitsland deur Rusland op sy Oosgrens verslaan is, is dit tog Amerikaanse ekonomiese, industriële en militêre mag wat die magsbalans in die Tweede Wêreldoorlog teen Duitsland en Japan geswaai het. Kernwapens, wat die VSA reeds in die 1940’s kon bou, was die direkte gevolg van die nywerheidsvermoëns van die VSA. Die gebruik van dié wapens in Japan, net vier jaar ná Pearl Harbor, het die Aksislande finaal en volledig geknak.

Daar is tog belangrike verskille tussen Pearl Harbor en New York op 11 September 2001. Die Japannese aanvalle op Pearl Harbor is weliswaar deur Japan uitgevoer, wat op daardie stadium ‘n onafhanklike en sterk nywerheidsland met dapper soldate en uitstekende generaals was. In 1941 was die VSA egter ook ‘n selfversekerde en vooruitstrewende staat. Amerikaners het allermins aan onsekerhede gely, en die sterk demografiese groei en die sterk gemeenskaplike waardes van Amerikaners in die 1940’s na die Groot Depressie tesame met uitstekende skole, kolleges en universiteite het Amerikaners die vindingrykste, rykste en gesondste bevolking in die geskiedenis van die mensdom gemaak. In die ná-oorlogse jare was die VSA uiters goed voorbereid vir die Koue Oorlog en terwyl Rusland en Europa uit die as van die Oorlog opgestaan het, het die VSA die ekonomiese en kulturele gaping met die res van die wêreld net verder vergroot.

Daar was egter ‘n donker wolk op die horison. Amerikaanse kultuur het ‘n drastiese verandering sedert die Tweede Wêreldoorlog ondergaan. Filosofiese en kulturele invloede van denkers soos Gramsci en Marx, die Franse filosowe (onder andere Sartre), asook Nietzsche, het die kunste, kultuur en ander sosiale bewegings (onder andere feministe, aborsiegesindes en geleerdes met ‘n linksgesinde lewensuitkyk) sterk beïnvloed. Amerikaanse en Westerse kulturele idees en aannames is uitgedaag en ondermyn. ‘n Kultuuroorlog, wat steeds fel woed, is ontketen en oor dekades heen het linksgesinde idees as politieke korrektheid en multikulturalisme beslag gekry. ‘n Direkte gevolg van die veranderde kulturele omgewing is dat Amerikaanse selfversekerdheid ondermyn is. Die robuuste demografie van die VSA in 1941 het grotendeels gekwyn en binne ‘n enkele geslag gekwyn. Gemene aannames rondom kultuur is ondermyn en ‘n kontrakultuur wat gedurende die oorlog in Viëtnam onstaan het, het Amerikaanse politieke en globale doelwitte ondergrawe.

Daar was noue politieke en kulturele bande tussen die VSA en Europa in die ná-oorlogse jare. Die Tweede Wêreldoorlog het Europese moondhede uitgeput en onseker gelaat. Terwyl daar vinnige ekonomiese en selfs demografiese herstel in die eerste dekades na die oorlog plaasgevind het, het die kultuuroorlog ook na Europa versprei. ‘n Onsekere en verswakte Europa was baie vatbaar vir die nuwe kulturele idees en die ondermyning van Europese kulturele instellings het baie vinniger as in die VSA gevorder. Die gevolge hiervan is nou duidelik sigbaar. Demografiese afteruitgang van Europeërs wat skerp teenoor die sterk demografie van Moslems in Europa afsteek, asook Europese onsekerheid in die internasionale sfeer wat gekenmerk word deur die huiwerige diplamtieke houding van Europa, het alledaags geword. Demografiese verval in Europa is so ver gevorderd dat ‘n hele geslag Europese kinders grootword wat nie verstaan wat dit is om ‘n broer of suster te hê nie, wat die begrippe "oom" en "tannie" of "neef" en "niggie" nie meer ken nie. Daar is nou verskeie voorspellings van beduidende Moslemminderhede, indien nie -meerderhede nie, in verskeie Europese lande teen 2030.

Die aanvalle van 11 September 2001 kan nie eerlik beoordeel word sonder om na die kulturele en demografiese kenmerke van die Weste en die VSA te kyk nie. Ná Pearl Harbor het die VSA binne net vier jaar met ‘n sterk en uitdagende Japan afgereken. Vyf jaar na die aanvalle op New York is Al-Kaida steeds sterk, en is die VSA en sy bondgenote in skynbaar vrugtelose militêre avonture in Afghanistan en Irak vasgevang. Terwyl die VSA geïsoleerd in Irak optree, het die oorlog in Afghanistan in ‘n konflik tussen wit Engelsprekende lande (die VSA, Kanada, Australië en Brittanje) en heilige Moslem- en Arabiese vegters ontaard. Westerse regerings probeer die morele hoë grond handhaaf deur na hulle opponente as "terroriste" te verwys en daardeur die ondersteuning van hulle bevolkings vir die oorloë te behou. In teenstelling hiermee verwys Moslems openlik na die Westerse soldate as "Jode en Kruisvaarders".

Die leiers van die Westerse Alliansie, naamlik George Bush, Steven Harper, Tony Blair en John Howard, en hulle adviseurs, probeer om sterk op te tree soos die Geallieerde leiers dit in die Tweede Wêreldoorlog gedoen het. Maar as die leiers destyds verenig was in hulle doelwitte, is George Bush en sy bondgenote vandag geïsoleerde figure, selfs in die Westerse konteks en soms selfs in hulle eie lande. Leiers van die Engelse Alliansie het weer onlangs oproepe om meer soldate uit ander lande gemaak om die poging in Afghanistan, waar die Taliban steeds sterk staan, te steun. Maar moondhede soos Frankryk, Duitsland, en Italië gee net louwarm ondersteuning, terwyl daar soms tekens is dat lande soos Rusland aktief besig is om ondermynend op te tree. Westerse bevolkings, selfs in die Engelssprekende lande, begin meer skepties raak oor die gerugte uit Irak en Afghanistan soos wat die skokgolwe van die gebeure in New York en Washington in die verlede verdwyn.

Wat hou die toekoms in? Dit is natuurlik moeilik om te voorspel. Maar dit word toenemend duidelik dat daar geen maklike uitweg vir die VSA en sy bondgenote uit Irak en Afghanistan gaan wees nie. Dit is skynbaar onmoontlik om die vrede in dié lande te herstel en hulle te demokratiseer, en voornemens om dit te doen blyk toenemend ‘n gejaag na wind te wees. Pakistan onder Generaal Moesharraf ondersteun die Weste skynbaar in Afghanistan, terwyl Moslemvegters onversteurd tussen Pakistan en Afghanistan beweeg. Daar is selfs berigte dat Osama bin Laden steeds êrens in Pakistan is.

Intussen word gesneuwelde Amerikaanse soldate en soldate uit die Engelse Alliansie begrawe, en ‘n sterk anti-Irakoorlog beweging is besig om in die VSA pos te vat. In lande soos Kanada en in baie Europese lande glo ‘n reeds beduidende meerderheid dat Amerikaanse buitelandse beleid direk tot die aanvalle op New York en Washington aanleiding gegee het. Deels kan dit aan die veranderde demografie van dié lande toegeskryf word. Immigrasie vanuit die Derde Wêreld en die Midde-Ooste en die gepaardgaande demografiese omwenteling in Europa, maar ook in die Engelssprekende Alliansie, is besig om die politieke klimaat sodanig te beïnvloed dat die vorige aannames betreffende die kultuur en politiek van weleer nie meer vandag sin maak nie.

En dit is wat baie Amerikaners en nog meer Europeërs aan beide kante van die kultuuroorlog skynbaar nog nie verstaan nie. Or die kultuuroorloë in die Weste, wat nie van die oorlog in Irak en Afghanistan geskei kan word nie, sal ek in my volgende bydrae kommentaar lewer.

насосы для

Ontploffing by VS-ambassade in Athene

12 Jan. 2007 – ‘n Ontploffing wat vanoggend by die VS-ambassade in Athene plaasgevind het, het geen beserings nie en min skade veroorsaak.

Volgens Agence France Press is die ontploffing deur ‘n vuurpyl veroorsaak.

"Daar was ‘n ontploffing en geen beserings nie," het Elizabeth Corwin, die persattaché aan die Ambassade, per telefoon gesê. ‘n Ondersoek na die oorsaak van die ontploffing is gelas.

‘n Onbekende aanvaller het die vuurpyl afgevuur, berig AFP, volgens die polisie en Amerikaanse amptenare waarvan die name nie genoem is nie.

Die ontploffing het omstreeks 6-uur v.m. plaasgevind. Die polisie het die gebied rondom die ambassade afgesper wat in die middestad van Athene in Vasillissis Sophias-laan geleë is.

расширительный бак

Afrikanerminderwaardigheid

Net een ding irriteer my meer as ‘n Engelssprekende Suid Afrikaner (‘n ESSA) wat aanmatigend oor sy taal is. Daardie een ding wat my so grensloos irriteer en wat ek selfs verafsku, is Afrikaners wat probeer Engels wees. Sulke spontane kulturele selfverkragting is tipies van ‘n sekere tipe agterlike Afrikaner. Ja, diegene ly blykbaar aan ‘n intense minderwaardigheidsgevoel oor hul herkoms.

Waar ek vandaan kom is ons nie net baie trots op ons familie nie, maar ook op ons status as Afrikaners. Daar in die Boland was ek van kleins af al bewus gemaak van ons familie en ons volk se prestasies. My liefde en trots vir my eie staan onbedreig teenoor enige aanslag.Dus kon ek nooit verstaan hoe mens kan wegkruip vir jou eie identiteit nie. Geen volk of familie is perfek nie, maar dit is juis ons foute te midde van ons sterk punte wat ons interressant en menslik maak.

Hoewel ek reeds in die Kaap hierdie ‘Anglikaners’ opgemerk het, was dit
iets wat maar min te siene was. Hierdie besonderse agterlikheid het ek die eerste keer in so ‘n oormaat hier in die Transvaal ervaar. Mense wat
skaam is vir hulle familiename, skaam vir hul taal en heeltemal weghardloop van hul volksindentideit. Ek bejeën hulle met minagting. Hoekom is daar so vreeslik baie van hulle hier in die Noorde? Waaroor voel so baie Afrikaners hier so minderwaardig? Die mate waartoe hul hul identiteite omvorm strek van die belaglike tot die absurde. Hoewel daar heelwat
opregte anderstalige familiename (ook Engelse name) in Afrikanergeledere voorkom, kry mens deesdae net te veel bloedjies wat gedoop word as Keegan Pretorius, Kelly Poggenpoel, Maddison van der Merwe, Shannon du Preez, Phoebe van Zyl, Megan Vlok, ens.! Dan raak dit selfs meer belaglik met die verbuiging en kombinering van Engelse name, soos Maddigan Koekemoer, Megnon van Wyk, Sheegan Venter en Keshan de Villiers. Selfs nie eers die ESSA’s sal sulke grillerige verbasterings skep nie. Wanneer die Anglikaners egter begin om hul spruite na Amerikaanse sepiekarakters te vernoem, weet ek egter nie of ek moet lag of huil nie. Name soos Storm Varkenvisser, Thorn Groenewald Brooke Huysamen, Chad Gelderblom, Tod Nienaber of dalk Darla Engelbrecht verbyster my. Die Anglikaner se kitsch ken geen perke nie.

Maar dit gaan nie net oor name nie. Want sien, as ‘n aspirant-Anglikaner met ‘n ESSA-persoon trou raak hy/sy onmiddellik Engelssprekend. Moet tog nie by ‘n geselligheid of enige ander plek met die Anglikaner probeer Afrikaans praat nie, want hoewel sy gedoop mag wees as Johanna Susanna Magdalena van Blerk is Afrikaans vir haar net so vreemd soos iemand vanaf daardie droewige nat eilande. Nee Hannie van Blerk (Johanna) is nou Joanne Smith uit Oxford (al laat haar Engels veel te wense oor).

Wat is verkeerd met mooi Afrikaanse name soos Hannes, Marietjie, François, Johan, Susan, Dewald, Helena, Herman, Ria, Louise en vele ander? Die mense wat die meeste op positiewe wyse tot my lewe bygedra het, het sulke name.
Ek het geen herinneringe of enige assosiasie met ‘n Brooke, Phoebe,
Maddigan of Chad nie. Maar miskien is dit juis die Anglikaner se punt. Dit is die gebrek aan assosiasie en herinneringe wat maak dat die Anglikaner Thorn, Maddigan en Shannon verkies…

Ek het al dikwels die sielkunde van die agterlike Afrikaner (Anglikaner)
probeer verstaan. Al sin wat ek tot dusver daaruit kon maak, is dat dit die resultaat van ‘n diepgesetelde minderwaardigheidskompleks is. Die patetiese selfbeeld van iemand wat homself so gering ag dat hy elke komponent van sy identiteit verag. ‘n Soort selfhaat wat so omvattend is dat dit die persoon noodsaak om so ‘n groteske identiteitsverandering te projekteer dat hy homself nie daarin kan herken nie. Die individu raak amper iets anders, deel van ‘n ander etnisiteit. Of die persoon haar eie naam verengels, of dit beperk tot haar eie verengelsing en of sy Afrikaanstalig bly maar wel haar kinders Engelse name gee, dit bly ‘n ontvlugting weg van die eie. Ek probeer myself oortuig dat dit dalk beter is dat sulke beskaamde volksgenote hulself eerder by die Angel-Saksiese groep aansluit. Tog bly dit vir my ‘n wroeging dat dit juis in die geledere van mý volksgenote is dat sulke miderwaardigheid bestaan.

{mos_mb_discuss:13}

топкарго отзывы

Is Xhosas kolonialiste van ‘n spesiale tipe?

Ek het voorheen al kommentaar gelewer oor Mbeki se tipering van Afrikaners as ‘n "uitlanderheersersklas wat nie vertrek het nie". Hierdie ongelooflik arrogante, kwetsende en eintlik oorlogsugtige verklaring het hy in 2000 tydens die Oliver Tambo-gedenklesing geuiter. Die volledige aanhaling lui soos volg:

"In ons situasie, as gevolg van die kolonialisme van ‘n spesiale tipe, het die oorwinning van die nasionale bevrydingstryd nie gelei tot die vertrek van die uitlanderheersersklas nie."

Oorspronklik het ek dit aan die ANC se "nostalgie vir revolusie" toegeskryf. Maar toenemend kom dit voor asof die ANC se rasse-ideologie hom daartoe verlei om alle nie-swart wesens in die land as ongewenste setlaars te sien.

Lede van die swart elite het al male sonder tal aan my tydens debatte of radio-onderhoude gesê dat ek "terug Europa toe behoort te gaan". Blykbaar het Tim du Plessis, die redakteur van Rapport, nou dieselfde behandeling van ‘n ANC-ondersteuner op ‘n radioprogram te beurt geval.

Vandaar dus Du Plessis se reaksie (al kom dit ses jaar later) op Mbeki se gewraakte uitspraak teen Afrikaners in sy mees onlangse rubriek. Hierop het Mbeki se mediawoordvoerder,Mukoni Ratshitanga, teruggekap en met tipiese Afrikalogika verklaar dat die tipering "kolonialiste van ‘n spesiale tipe" nie teen blanke Afrikaners gerig was nie, slegs teen "wit minderheidsregering". Hier is dus fyn nuases ter sprake.

Maar, sê Ratshitanga, die politieke begrip "kolonialisme van ‘n spesiale tipe" wat so vryelik deur die ANC en SAKP gebruik is, beskik oor ‘n trotse intellektuele geskiedenis wat na Lenin en Gramsci terug te voer is. Rapport roem hom deesdae daarop dat hy ‘n linkse koerant is, maar of Du Plessis intussen tot die Leninisme bekeer is, is te betwyfel.

Hierdie woordewisseling – as dit die korrekte term is – tussen Du Plessis en Ratshitanga dui op die toenemende verwydering wat daar besig is om tussen die Afrikaners en die Xhosa-elite wat die land regeer, in te tree.

Trouens, ‘n mens sou ewe maklik die beskuldiging van kolonialisme in Mbeki se gesig kon teruggooi. Want is die Xhosas nie ook "kolonialiste van ‘n spesiale tipe" nie? Eers het hulle die Khoisan uit die Oos-Kaap verdryf en nou koloniseer hulle hul nasate tesame met die Afrikaners in die Wes-Kaap.

Trouens, in dieselfde uitgawe word daar berig oor ‘n Afrikaanse prokureur wat ‘n amptelike hofdokument van die staat in Xhosa ontvang het. Die boodskap is duidelik: Suid-Afrika is nou Xhosaland en ons sal voortaan ook op Xhosa regeer word.

Dat die Xhosas nie ‘n besondere groot sukses van hul eie gebied gemaak het nie, is min of meer algemene kennis. Tewens, selfs Trevor Manuel het al opgemerk dat die Oos-Kaap die provinsie is wat die swakste in die land bestuur word. Anton Barnard het al die uitspraak gemaak dat die Xhosas die enigste volk op aarde is wat wil ontkom aan regering deur hul eie mense, want die Oos-Kaap toon die sterkste uitwaartse emigrasie van alle provinsies in die land.

Nie net het die Xhosas Suid-Afrika oorgeneem om die res van ons wat die land deur harde werk opgebou het as "setlaars" of "kolonialiste" te tipeer nie, maar hulle beplan kennelik om binnekort die hele Afrika te regeer. Waar Cecil John Rhodes opgehou het, het Thabo Mbeki begin. Binnekort gaan die Ivoriane of Keniane ook hofdokumente in Xhosa ontvang.

Die Britte het Afrika gekoloniseer in khaki-safaripakke en sonhelms. As ek so na Tony Yengeni kyk wat in die tronk vakansie hou, dan verpersoonlik hy Xhosa-koloniale styl. Met baie donker sonbrille, bont hemde en viertrek-Mercedesse gaan Kameraad Thabo en sy vriende nog die kontinent verower en verxhosa.

Janee, die spesiale kolonialiste uit die Oos-Kaap hou van vele dinge en mense (soos Afrikaners) nie, maar is wel versot op Duitse motors.

{mos_mb_discuss:13}

Alex Boraine: Scratching where it’s not itching

In a recent news article, former deputy head of the Truth and Reconciliation Commission (TRC) dr. Alex Boraine accused the National Prosecuting Authority of dragging it’s feet in the prosecution of people denied amnesty by the TRC. The United Nations Committee backed Boraine’s plea, claiming that people suspected of torturing prisoners during apartheid should be put "on trial and pay compensation to the victims."

One cannot help but question why the prosecution of former leading figures under apartheid is still considered a major priority amongst South Africa’s new ruling class. Obviously justice should be served, but the current levels of violence, murder and mayhem under ANC rule eclipses the crimes committed during apartheid by far, in effect making a mockery of the whole idea of justice, not to mention reconciliation. Had South Africa transformed into the stable, prosperous and peaceful country its citizens hoped for, the justice in this act would have been understandable. The current ANC’s feet-dragging policy towards combating AIDS and violence though, seems to be conveniently overlooked in this plea.

The absurdity is exacerbated if one considers the tendentiousness on which the TRC was founded. In stead of a bona fide courtroom trial, in which first of all the nature of a crime has to be thoroughly examined before prosecution could take place, the TRC drew an a-priori conclusion regarding the criminal nature of apartheid and henceforth proclaimed to investigate to what extent the crimes committed could be considered crimes. In short: You are guilty, but exactly how guilty needs to be discovered, effectively leaving the administrators during the apartheid regime in a Kafkaesque "damned if you do, damned if you don’t" double bind. In doing so, the TRC placed itself in the position of the sole moral authority over South Africa, an act that portends the rise of a totalitarian regime where a minority now finds itself at the mercy of a "moral" majority.

Boraine’s plea follows two significant events pertaining to South Africa’s past and present. Firstly former president P.W. Botha passed away, and contrary to the expectations of many South Africans, president Thabo Mbeki hailed Botha as a leader who made a significant contribution to dismantle apartheid. Messages of gratitude and scorn were echoed world wide through media and discussion forums, some calling Botha a hero and man of integrity, other calling him a Fascist, oppressor and even a war criminal.

The other significant event was the release of the United Nations Human Development Index , where the declining state of health in South Africa is for all to see. What makes this report especially significant is the gradual increase of South Africa’s general health from 1975 onwards, reaching a plateau in 1990 and sharply declining from 1995, shortly after the ANC took power. South Africa slid down 35 places since 1990, currently ranking at 121 out of 177 countries. The main cause of this decline is attributed to the AIDS epidemic.

Even though the TRC issued a harsh sentence towards apartheid, general health statistics paint a somewhat nuanced picture. Indeed, life expectancy amongst Africans increased significantly during white rule from Verwoerd onwards. Tuberculosis was brought well under control and infant mortality rate fell sharply. During apartheid, the economy grew at a steady 3,5% per annum, the number of black school going children increased by 250% during the first 25 years and during the last 20 years of white rule, the total number of income earners in the entire South African economy saw blacks almost double from 20% in 1975 to 37% in 1995. These contributions left TRC head Archbishop Desmond Tutu unimpressed, claiming "a bad tree cannot bear good fruit". Along with this, Tutu launched a fierce attack on F.W. de Klerk for possessing knowledge regarding the Boipatong massacre, perhaps even orchestrating it. A preposterous accusation, especially given the volatile transition period. No leader would ever risk a civil war by inciting violence amongst tribes. Only when De Klerk threatened legal action to shut down the TRC, Tutu withdrew his unfounded accusation.

From this perspective, Boraine’s accusation to once again pay attention to past crimes merits concern. Not only has the TRC revealed its biased witch-hunting approach that paid little respect for great achievements that were made during apartheid, it also claims to be an organ superior to the rule of law. This is demonstrated further when three years ago a legal team led by Ed Fagan wanted to sue major American companies for profiteering from apartheid, as apartheid was declared a crime against humanity. Nelson Mandela and Desmond Tutu stepped in the fray discouraging the plaintiffs, with Mandela stating that South Africans do not need outside interference and are capable to deal with issues of reconciliation, reparation and transformation among themselves (the irony being that the same international interference turned Mandela into a leading symbol of hope). This makes one wonder as to the honesty of the TRC’s accusation that apartheid is a crime against humanity, a view originally held by the Communist block in the United Nations and dismissed by the West. It should surprise few that many TRC members had Communist sympathies, and the TRC hearing should therefore be seen as an elongation of Communist deceptive facade politics. After all, what damage could a legal tribunal have done that the TRC could not?

The most reasonable assumption for the UN committee’s and Boraine’s actions would be to distract the attention away from the current political chaos that is undermining South Africa as a nation. It seems as if a need to establish a moral credibility is needed. The ANC is clearly a failing government. Ten years ago South Africa boasted as world leader in training medical doctors. Today the minister of health, dr. Manto Tshabalala Msimang advises the use of a garlic cocktail to treat HIV infections. Many qualified South Africans are leaving the country because of unpopular government policy, opinion makers have expressed doubt in South Africa’s ability to host the 2010 FIFA World Soccer event, and leftist anti-apartheid authors and poets have expressed their discontent with the ANC government. Breyten Breytenbach referred to the ANC as racist and Stalinist, André P. Brink called safety and security minister Charles Nquakula a monster and Nadine Gordimer typified some developments in South Africa as ‘very, very worrying’. Mbeki’s comradeship with Zimbabwean dictator Robert Mugabe does little to inspire confidence with white landowners, whom are according to certain experts already being threatened with genocide. Incidentally, veteran anti-apartheid politician Helen Suzman warned against Thabo Mbeki stating he is "most definitely anti-white".

Dr. Boraine is in effect defying that very same moral principle he proclaims to uphold. The message he sends out justifies governments’ draconian anti-white laws and condones the current mayhem. To delve into the past twelve years after the end of white rule seems to reveal a certain sense of fatalism, a perception that South Africa could not be saved on its current course. This in turn reinforces governments continuing strive to turn South Africa into a once again divided country, but this time between rich and poor. Time will tell which the bigger of the two evils would be, even though many people already made up their minds on this matter. Poverty and hunger enslave people more than any "whites only" poster could.

Donasies

DONASIES EN BETALINGS

PRAAG het u ondersteuning nodig. Sonder geld kan ons niks uitrig nie!

U kan aansluit en ‘n maandelikse bedrag van R55 (individuele lid) of R700 (korporatiewe lid) betaal, of u kan eenvoudig ‘n skenking maak deur geld in die volgende bankrekening te stort:

ABSA Fourways

Takkode: 632905

Rekeningnommer: 4052326604

Begunstigde: PRAAG

Om aan te sluit, klik hier.

DONASIES EN BETALINGS

PRAAG het u ondersteuning nodig. Sonder geld kan ons niks uitrig nie!

U kan aansluit en ‘n maandelikse bedrag van R55 (individuele lid) of R700 (korporatiewe lid) betaal, of u kan eenvoudig ‘n skenking maak deur geld in die volgende bankrekening te stort:

ABSA Fourways

Takkode: 632905

Rekeningnommer: 4052326604

Begunstigde: PRAAG

Om aan te sluit, klik hier.

N.B. BUITELANDSE LEDE VAN PRAAG

U kan u Praaglidmaatskap driemaandeliks of jaarliks per kredietkaart betaal deur op een van die volgende knoppies te klik:

Indien u in die Europese Unie is en nie oor ‘n Suid-Afrikaanse bankrekening beskik nie, kan u ‘n donasie maak in die volgende rekening in euro’s:

KBC Wilrijk, Antwerpen, België

Rekeningnommer: 402-790748138

Begunstigde: Roodt, Daniel-François (PRAAG)

Om aan te sluit, klik hier.

Betaling via Paypal vir 1 jaar:

детские игри Фильчаков прокурор

Wie is ons?

PRAAG (die Pro-Afrikaanse Aksiegroep) is nie-regeringsorganisasie (NRO) wat hom spesifiek vir die belange van etniese Afrikaners beywer, asook die taal en kultuurbelange van alle Afrikaanssprekendes.

Die aksiegroep is in Februarie 2000 gestig en kort daarna geregistreer as ‘n artikel 21-maatskappy sonder winsbejag.

Die twee persone wat aanvanklik die leiding geneem het, was Dan Roodt en Carel van der Merwe. Die webwerf is aanvanklik deur Carel geborg, en hy het ook T-hemde laat druk. Ander persone wat tot dusver ‘n prominente rol in PRAAG gespeel het, is Johann Wingard, Ernst Marais, Karin Roodt, Kas Landman, Leendert van Oostrum en Lydia van Eeden. PRAAG het baie ondersteuners in Suid-Afrika, maar ook elders ter wêreld in Vlaandere, Australië, Engeland, Kanada en Amerika.

Meer en meer vervul PRAAG die rol van ‘n buite-parlementêre beweging wat stry vir Afrikanerregte binne die vyandige omgewing van die nuwe Suid-Afrika waar Afrikaners vanweë hul getalleminderheid dikwels die knie moet buig voor getalryker etniese groepe soos die Xhosas en Zoeloes wat die Suid-Afrikaanse politiek oorheers.

PRAAG is ten gunste van nie-gewelddadige optrede om taal- en rassediskriminasie teen Afrikaners te stuit. Die enigste manier om vrede in Suid-Afrika te verseker is om kulturele outonomie toe te staan aan alle etniese en taalgroepe wat daarom vra.

Sluit nou aan by PRAAG!

play slots free Александр Фильчаков

Wie het res van Afrika verarm, Mamphele?

Die Afrika-blaamkultuur staan nog sterk in Suid-Afrika. So pas het die vorige amptenaar van die Wêreldbank, Mamphele Ramphele, ‘n uitspraak aan die Universiteit van Kaapstad gemaak dat "mense onder apartheid opsetlik verarm is" en indien "ons dit nie aanpak nie, moet ons nie verbaas wees as daar woede en brutaliteit op ons strate is nie".

Ramphele se stelling bevat twee elemente: ‘n aanname (apartheid het mense opsetlik verarm) en ‘n dreigement (as daar nie herverspreiding van rykdom of "kompensasie" plaasvind nie, gaan daar geweld wees). Haar uitspraak kan ook gelees word as ‘n verklaring vir die anargie en geweld wat sedert 1994 in die land heers en wat Suid-Afrika bo-aan Interpol se lys vir moord en verkragting geplaas het.

Ramphele se "statuur", indien mens dit so kan noem, berus op die feit dat sy die vermoorde Steve Biko se minnares was. Biko self was ‘n swart nasionalis waarvan sommige onderhoude met die BBC byvoorbeeld op die internet te vinde is. Daarin openbaar hy hom as ‘n tipiese Afrosentris wie se denke nie te ver van Robert Mugabe s’n verwyder was nie.

Vir iemand wie se "groot intellek" intussen ten hemele aangeprys is, is dit nogal verbasend dat hy homself nie behoorlik in Engels kon uitdruk nie. Miskien het hy beter Xhosa gepraat.

Hoe dit ook al sy, Ramphele se "deskundige" mening oor apartheid sal nie die toets van koue logika deurstaan nie.

In die eerste plaas: waarom sou die vorige NP-regering mense in die land "opsetlik wou verarm"? Sodat hulle minder belastings kon in, meer internasionale kritiek kon ontlok of sommer net omdat hulle bietjie mal was?

As ons na die beleid en uitsprake van die vorige bewind vanaf Verwoerd kyk, val dit op hoe hy voortdurend swart ontwikkeling as ‘n hoë prioriteit gesien het. Blykbaar is daar meer fondse aan swart ontwikkeling, hetsy in die voormalige tuislande, hetsy in die stedelike gebiede bestee as die totale som geld wat al die VN se ontwikkelingsagentskappe sedert 1945 op die Derde Wêreld uitgegee het.

Dis sekerlik waar dat swart Suid-Afrikaners gemiddeld armer as blankes is. Maar hulle vlak van kundigheid, opleiding, entrepreneurskap, ens. is insgelyks heelwat laer as dié van blankes – asook dié van Indiërs. Laasgenoemde word natuurlik ook beskou as "slagoffers van apartheid" wat tans rassevoorkeur bo blankes moet ontvang. Nietemin is Indiërs gemiddeld ryker as blankes in vyf uit die nege provinsies van Suid-Afrika!

Geen regering in die geskiedenis, behalwe miskien dié van mnr. Robert Mugabe van Zimabwe wat soveel bewondering by Suid-Afrika se swart elite afdwing, het nog ooit opsetlik sy bevolking probeer verarm nie, allermins die vorige blanke regerings in dié land.

Terwyl swartes om bepaalde en maklik verstaanbare redes armer as blankes en Indiërs is, is Suid-Afrikaanse swartes egter veel, veel ryker as hul eweknieë elders in Afrika. Iets soos 38 lande suid van die Sahara ontvang een of ander vorm van hulp en bystand, hetsy voedselhulp, ontwikkelingshulp of wat ook al. Volgens die Wêreldbank was die gemiddele BNP per kop in Afrika suid van die Sahara in 2002 presies $577,10. Hierteenoor spog Suid-Afrika met ‘n BNP per kop van $3630, dus meer as ses keer dié van die gemiddelde Afrikaland.

Indien mens Ramphele se kennelik absurde hipotese argumentsonthalwe sou aanvaar, behoort sy vir ons die vraag te beantwoord: wie het dan die mense elders in Afrika "opsetlik verarm"? Was dit die Afrikaregerings wat die afgelope veertig jaar, soortgelyk aan mnr. Mugabe, daarop uit was om soveel armoede as moontlik te skep?

Waarskynlik is die antwoord meer ingewikkeld as dit. Net so min as wat ander Afrikaleiers met opset hul lande probeer verarm het, net so min het ‘n vorige kabinetskomitee ‘n besluit geneem om Suid-Afrika se ekonomiese groei en voorspoed te probeer stuit.

Of verteenwoordig dit die jongste swartbewussynsteorie wat wil hê dat swartes beter regeerders as blankes verteenwoordig? Want as ons Ramphele se aanname aanvaar dat mense in Afrika nie rykdom en voorspoed nie, maar armoede nastreef, dan moet ons toegee dat die swart regerings elders op ons vasteland met hul $577 per kop soveel beter daarin geslaag het as Verwoerd, Vorster en P.W. Botha…

Kom ons probeer egter minder belaglik wees en ‘n ernstige politieke en ekonomiese debat voer. Afrika (en sy armes) kan net daarby baat indien mense soos Ramphele wat weens haar ervaring by die Wêreldbank van beter behoort te weet, vir ‘n slag met feite en logiese argumente kom.

Die pleidooi vir vergoeding weens apartheid is gemodelleer op die nou reeds bekende aandrang op kompensasie weens slawerny wat ook tydens die VN se Wêreldkonferensie teen rassisme in 2001 geopper is. Die wêreld het dit herken en afgewys vir wat dit is: maar net nog ‘n variasie van die bakhandsaluut waarvoor Afrika so bekend is.

{mos_mb_discuss:13}

Verteenwoordig die ANK werklik die armes?

Die ANK en sy meelopers is geneig om voor te gee dat hy en hy alleen die party van die massas is. Vir "massas" kan mens uiteraard die woorde swartes en armes vervang. Is dit egter werklik die geval?

My siening is dat die ANK nie werklik die party is van die massas nie, maar eerder ‘n relatief klein kliek verteenwoordig wat uit die teruggekeerde uitgewekenes ("exiles"), Engelse en Afrikaanse sakelui bestaan, asook en veral die Xhosa-sprekende voordeeltrekkers uit Swart Ekonomiese Bemagtiging (SEB). Die hoof-prioriteit van hierdie kliek is allermins die armes.

Dit gaan eerder daaroor om so vinnig moontlik soveel rykdom as moontlik op te gaar. Ek wil selfs so ver gaan om te spekuleer dat die ware onderhandelinge nie by Kodesa plaasgevind het nie, maar tussen die Ramaphosas en Oppenheimers van die lewe. Politieke mag vir die ANK-regime verteenwoordig grootliks ‘n instrument om die doel van selfverryking te bereik.

Oor SEB se legio tekortkominge hoef ek nie veel uit te wei nie. Dit is uiteraard niks anders as institusionele korrupsie nie, waar gawes en gunste aan mense met die regte verbintenisse uitgedeel word. Dieselfde klein groepie verdagtes – Tokyo Sexwale, Cyril Ramaphosa en andere – word oor en oor "bemagtig" om nog ‘n Maybach of privaatstraler te kan aankoop terwyl miljoene ‘n sukkelbestaan voer. Ook word aanstellings van goed geplaasdes, veral binne die staatsdiens, om politieke redes gemaak en dikwels geensins op grond van bevoegdheid nie.

As mens na veral president Mbeki se uitsprake luister, en kyk wie maklike toegang tot die president het, is dit duidelik dat transformasie meestal ‘n eufemisme is daarvoor om lede van die Xhosa-binnekring te verryk. Dieselfde refrein word oor en oor uit die mond van die ANK gehoor: transformasie en SEB vorder te stadig. Te min maatskappye is "bemagtig" (lees: op ‘n skinkbord oorhandig aan swart passasiers wat geen waarde toevoeg nie). Hier is ‘n onlangse voorbeeld van so ‘n klagte.

Aan die ander kant vind mens dat die regime klaaglik misluk om die armes se belange te bevorder. Die ou verskoning dat apartheid te blameer sou wees vir die armes se lot, hou eenvoudig nie meer steek nie. Voortgesette armoede na twaalf jaar van wanbestuur, diefstal en baantjies vir boeties kan regstreeks op die regime blameer word, hetsy op sy binnekring se grypsug of op sy volslae onbevoegdheid om ‘n land te bestuur.

* Die Minister van Gesondheid asook die president self hang vreemde teorieë aan oor die oorsake en kuur van VIGS, ‘n siekte wat armes die ergste raak. Die regime moet hof toe gesleep word om hom te dwing om anti-retrovirale middels te verskaf.

* As gevolg van korrupsie en onbekwaamheid vorder die bou van laekostebehuising veels te stadig.

* Misdaad het sy grootste impak nie op ministers of SEB-bevoordeeldes nie – hulle het lyfwagte – maar op die armes wat nie alarms of privaatsekerheidsmaatskappye kan bekostig nie. Die president en sy ministers is egter ongeërg daaroor. Kla mens oor misdaad, beveel hulle aan jy moet self die probleem oplos, of les bes emigreer.

* Die vlak van regering naaste aan die armes is munisipaliteite. As gevolg van politieke- en regstellende aksie-aanstellings, is bykans alle munisipaliteite se bestuur en funksionering chaoties. Swak dienslewering het al tot onluste gelei.

Die groot vraagstuk is uiteraard hoe lank die massas wat in pondokke krepeer die ANK-regime sal verdra. Op ander kontinente en in werkende demokrasieë (wat Suid-Afrika geensins is nie) sou ‘n regime so korrup, krimineel en onbeholpe soos die ANK lankal uitgestem gewees het. Hierdie is egter Afrika. Oral op die kontinent word despote en korrupsie skynbaar deur kiesers verdra indien nie vir helde aangesien nie. ‘n Ou gesegde, wat moontlik aan Lafayette toegeskryf kan word, lui dat mense die regering kry wat hulle verdien.

Moontlik verdien die armes die ANK as hulle bereid is kriminele gedrag te verduur, Tony Yengeni as ‘n held te sien en obsene selfverryking as aanvaarbaar te beskou. Die res van ons egter nie.

пескоструйные

Webwerf onder konstruksie

Die webwerf is tans onder konstruksie en sal eersdaags aanlyn wees!

Die webwerf sal voortaan gebruik maak van Mambo-sagteware en sal u dus opmerk dat baie van die inhoud in Engels vertoon. Ons is egter onverpoos besig met die vertaling van die sagteware.

Dankie vir u geduld.

Webmeester

купить готовую баню

Mediaverklaring – News Cafe

MEDIAVERKLARING DEUR PRAAG (PRO-AFRIKAANSE AKSIEGROEP) OP 4 JANUARIE 2007

PRAAG vra alle Afrikaners, Afrikaanssprekendes en diegene wat Afrikaanse goedgesind is om die News Café-ketting met onmiddellike ingang te boikot in die lig van die verbod op Afrikaanse musiek by News Café.

Nie net het News Café die vermetelheid om inheemse Afrikaanse musiek (selfs in oorwegend Afrikaanse gebiede) te verbied nie, maar spyskaarte en ander publisiteitsmateriaal is slegs in Engels beskikbaar.

Geruime tyd reeds beskou sekere Engelstalige ondernemings die huidige politieke bedeling met sy eentalige neiging as carte blanche om chauvinistiese anti-Afrikaanse sentiment uit die negentiende eeu te laat botvier.

Dus is dit hoog tyd dat sulke ondernemings ‘n les geleer word. News Café sal geboikot word totdat:

Afrikaanse musiek vrylik daar gespeel word.
Alle spyskaarte in Standaardafrikaans wat deur ‘n goedgekeurde taalversorger hersien is, vir alle klante beskikbaar is.
Die bestuur van News Café verskoning aan die Afrikanervolk aangebied het vir sulke onbehoorlike, chauvinistiese gedrag.

Kontakpersoon: Dan Roodt

Ope brief aan Mbeki oor ‘Tshwane’

Pres. Thabo Mbeki,
Uniegebou
Pretoria

Meneer

Ons skryf hierdie brief namens 87 000 (en wat daagliks toeneem) ontstoke TV-kykers wat ons veldtog Pretoria bly Pretoria steun teen die onetiese, onredelike, kwaadwillige indien nie korrupte optrede deur die nuusskrywers wat aanhoudend praat van TSHWANE in hulle nuusberigte, in plaas van PRETORIA.

Daar is baie voorbeelde van hierdie wangedrag, maar ek wil graag die nuusberig op SABC2 van Woensdag 1 November 2006 waar berig is oor mnr PW Botha se afsterwe, onder u aandag bring. In hierdie berig is gesê dat mnr Botha nie ‘n staatbegrafnis verlang nie en dat hy ook nie in die Heldeakker in TSHWANE begrawe wil word nie. Die feit is dat die Heldeakker in PRETORIA is. Botha sou nooit die naam Tshwane gebruik het nie, bloot omdat Tshwane nie bestaan nie.

Waarom is die ANC en die SABC so gretig om ons kultuurerfenis te vernietig deur die name uit te wis van Afrikaners wat hierdie land ontwikkel het met hulle vaardighede, kennis, ywer, deursettingsvermoë en vernuf? Dit kan sekerlik nie bydrae tot rekonsiliasie of nasiebou nie. So, waarmee is u en u kaders besig?

Die Amerikaanse politieke kommentator, eerwaarde Robert Slimp het in die Edgefield Advertiser van 30 Mei 1990 geskryf: “The ANC has ‘n hidden agenda. This is the complete destruction of the Afrikaner race, language, culture and even religion…. From 1960 the Communist radio transmissions beamed at South Africa… continuously emphasized that the Boer government and their racist Afrikaans language are the suppressors of the black majority and must be destroyed”.

Daar is min rede om te dink dat hierdie opvattings en oogmerke nie steeds bestaan in die kringe waaruit slagspreuke soos “Kill a Boer, kill a farmer”, One Settler, one bullet” en “Bring my masjiengeweer” alla Zuma gebore word nie.

Die meeste Pretorianers wil hê dat Pretoria Pretoria moet bly. Pretoria was in 1855 deur MW Pretorius op die plase Elandspoort en Koedoespoort gestig. Hierdie plase het hy spesiaal aangekoop vir die doel. Vanjaar vier ons die 151ste verjaardag van hierdie internasionaal erkende stad, Pretoria.

Pretoria is vernoem na een van die Afrikaners se grootste helde, naamlik die Voortrekkerleier Andries Pretorius. Hy het die ontwikkeling na die Binneland gered deur Dingaan se magte by Bloedrivier te verslaan. U sal onthou dat die trek op ‘n mespunt was na die verraderlike dood van Piet Retief en Piet Uys en die afsterwe van Gerrit Maritz, en die aanvalle van Dingaan se impi’s op die trekkers by Blaauwkrans, Weenen en Moordspruit. Baie trekkers het dit oorweeg om terug te gaan na die Kaapkolonie. Was dit nie vir ‘n Andries Pretorius wat op daardie tydstip op die toneel verskyn het nie, sou die ontwikkeling na die binneland met minstens vyftig jaar vertraag gewees het.

Volgens navorsing deur prof Louis Louwrens van Unisa is daar geen bewyse van die bestaan van ‘n swart kaptein Tshwane nie, en berus die hele basis van die Tshwane Metro Munisipale Raad se redenasie op hoorsê. Volgens prof Louwrens wat ‘n kenner van swart tale is, is Tshwane die naam van ‘n swart koei. Maar nie enige swart koei nie. Dit is ‘n koei wat gebruik was in reënmaakseremonies. Die toordokter het sy muti op die koei gesmeer en oral waar die koei geloop en mis het, sou dit vrugbaar wees en reën. U sal dus besef dat hierdie naam vir ons as Christene onaanvaarbaar is.

Wat die SABC aanbetref het, ons reeds briewe aan mnr Snuki Zikala, die SABC nuushoof en mnr Dali Mpofu, hoof uitvoerende beampte van die SABC, geskryf om ons misnoë te kenne te gee. Dit val op dowe ore.

Dit is onbetaamlik om belastingbetalersgeld of die openbare uitsaaier te gebruik in u ooglopende breinspoeling en kondisionering vir slinkse politieke redes.

Die handtekeninge wat ons versamel is nie om u te probeer beindruk of te oortuig van ons saak nie. Dit is ‘n streep wat ons getrek het en elkeen wat dit geteken het betuig daarmee sy verset teen u knoeiery en magsmisbruik.

U moet asseblief hiermee kennis neem dat u te doen sal kry met die nageslag van Bloedrivier.

Вагонка Фільчаков прокурор

Mediaverklaring op die dood van PW Botha

PRAAG wil sy innige simpatie en medelye met mev. Barbara Botha, mnr. PW Botha se kinders en ander naasbestaandes uitspreek. Hoewel mnr. PW Botha reeds 90 jaar oud was, was hy so helder, sterk en gesond dat sy skielike dood as ‘n skok vir almal gekom het.

PW Botha was iemand wat sy hele lewe lank in die politiek gestaan het en wat historiese figure soos genls. Hertzog en Smuts persoonlik geken het. Sy heengaan verteenwoordig daarom ook ‘n breuk met die geskiedenis wat onherroepelik is. In vele opsigte was PW Botha die laaste van die ou skool van Afrikanerstaatshoofde wat Afrikanervryheid hoër as mededingende beginsels soos demografiese demokrasie geplaas het.

Die oordeel oor mnr. Botha of hy reg was om ‘n ANC-oorname teen te staan of nie, sal nog deur die geskiedenis gevel word. Indien Suid-Afrika sou ontwikkel tot ‘n liberale demokrasie van die Westerse tipe sou die eensydige en dikwels onbillike kritiek wat hy vandag in die media verduur in ‘n mate geregverdig wees. Maar indien Suid-Afrika van hier af versink in nog ‘n Zimbabwe met etniese suiwering van blankes en Afrikaners, ekonomiese stagnasie en ellende soos in vele Afrikalande aangetref word, sal hy vir seker anders geoordeel word en was sy weerstand teen revolusie terugskouend geregverdig.

In gesprekke wat dr. Dan Roodt van PRAAG verlede jaar met PW Botha gevoer het, het hy te kenne gegee dat hy geensins in 1989 beroerte gehad het nie, maar dat hy moontlik vergiftig kon gewees het. Die destydse geneesheer-generaal en bekwame mediese spesialiste het hom ondersoek en kon geen spoor van beroerte vind nie. Ook die verstandelike helderheid wat hom tot aan die einde van sy lewe gekenmerk het, plaas ‘n vraagteken oor die destydse bewerings van beroerte.

Hierdie en ander gebeure sê vir ons dat die tagtigerjare toe mnr. Botha aan bewind was, ‘n duistere periode in die Suid-Afrikaanse geskiedenis verteenwoordig. Dit was die tyd van die Kerkstraatbom, van buitelandse moondhede en selfs Westerse ambassades wat hulle openlik met die binnelandse politiek in die land bemoei het deur hul steun aan ‘n radikale ondergrondse beweging sonder bewysbare openbare steun. Die Sweedse regering het groot bedrae geld – tot $100 miljoen per jaar – aan die ANC geskenk om terreur teen Suid-Afrika te pleeg en ‘n opstand teen die wettige regering van die land te probeer organiseer.

Skrywers, intellektuele en studente is op sleeptou geneem en gemanipuleer op die manier waarop die ou Sowjetunie, Oos-Duitsland en Kuba die naïewes vir politieke propaganda rondgelei en by vergaderings uitgestal het. Vandag is vele van hulle wat in die tagtigerjare felle kritiek teen mnr. Botha se regering gelewer het diep ontnugter deur die huidige bestel met sy geweld, korrupsie en onbekwaamheid.

In die aangesig van plaasmoorde, taaldiskriminasie, rassistiese beleid teen blankes, naamsveranderings en grondonteiening, swyg dieselfde buitelandse moonhede wat destyds revolusie in die land gestook het in alle tale. Terwyl Mugabe ‘n skrikbewind in Zimbabwe voer, word sy land nie met sanksies getref nie en word daar – anders as in die geval van PW Botha – geen pogings van buite aangewend om hom te ontsetel nie.

Een ding staan egter soos ‘n paal bo water: vandag is die Afrikaner nie meer vry nie. Daar mag "bevryding" of oehoeroe na die Afrikamodel plaasgevind het, maar mnr. De Klerk se eksperiment het nie daarin geslaag om ‘n billike bedeling tot stand te bring waarin daar vir minderheidsgroepe ook voorsiening gemaak is nie. Die voortbestaan van die Afrikanerminderheid word vandag wesentlik bedreig deur ‘n simplistiese stelsel wat in Suid-Afrika een "nasie" en een "geheel" poneer wat deur die geskiedenis en die werklikheid van talige en kulturele verskeidenheid ontken word.

Sedert 1994 het meer as ‘n miljoen blankes die land verlaat, oftewel een uit elke vyf. Die mate van ontnugtering en vervreemding wat daar onder Afrikaners ingetree het as gevolg van ongebreidelde geweldsmisdaad, taaldiskriminasie, naamsveranderings en die mees radikale rassevoorkeurbeleid ter wêreld, is ongekend in die geskiedenis.

In daardie opsig was PW Botha, tesame met elke ander Afrikanerleier gedurende die twintigste eeu, hetsy Louis Botha, hetsy Jan Smuts, J.B.M. Hertzog, D.F. Malan, H.F. Verwoerd of B.J. Vorster, oënskynlik korrek in hul siening dat swart oorheersing in Suid-Afrika onversoenbaar sou wees met die voortbestaan van die inheemse blanke kultuur en beskawing wat sedert 1652 tot stand gekom het.

Die geskiedenis is nie verby nie en Suid-Afrika se probleme is nie deur FW de Klerk se oorgawe besleg nie. Daarom sou ons ‘n fout maak deur die stroom te volg en PW Botha vandag as halsstarrig en outokraties te tipeer. Enigeen wat met hom persoonlik te doene gehad het, sou kon getuig dat hy die verwikkeldheid van ons multi-etniese samelewing goed begryp het en onder die omstandighede sy bes probeer het om ‘n billike bedeling tot stand te bring.

Tot aan die einde van sy lewe was sy integriteit ongeskonde. Omdat hy geen korrupsie gedoog het nie, het hy gesterf as die armste Afrikaleier in die geskiedenis, met net ‘n huis in Wilderness op sy balansstaat. Ook in sy weerstand teen die propagandamaneuvers van die Waarheids- en versoeningskommissie, het hy manhaftig en oortuigend opgetree. Ondanks alle pogings van die ANC en sy handlangers, is hy nooit aan enige misdryf skuldig bevind nie, anders as die groot aantal korrupte ANC-politici wat steeds in die parlement sit.

Hy sal ook onthou word as iemand wat die Suid-Afrikaanse Weermag tot ‘n gedugte en professionele gevegseenheid opgebou het. Onlangse nuus oor die onbekwaamheid en chaotiese toestande in die geamalgameerde Nasionale Weermag toon dat ook dié deel van sy erfenis nie die ANC-bewind oorleef het nie.

Die bou van ses kerntoetstelle onder sy bewind wat met groot verantwoordelikheid geskied het, verteenwoordig een van Suid-Afrika se merkwaardigste militêre en tegnologiese prestasies. So iets sal nooit weer gebeur nie omdat die land nie meer oor dieselfde mate van kundigheid beskik nie.

Ongeag of mens met sy politiek saamgestem het, moet mens erken dat PW Botha diep spore in Suid-Afrika getrap het. Veral was hy geen jabroer nie. Sy persoonlike woorde aan my sal my altyd bybly: "Ek hou van ‘n vriend wat my kritiseer, want hy is ‘n ware vriend. Maar ‘n vriend wat my poleer, ag ek nie." Hoe anders was so ‘n man nie as die ruggraatlose kruipers en jellieagtige voetewassers wat deesdae deur die regime en sy gedienstige media as "Afrikanerleiers" voorgehou word nie!

‘n Mens kan PW Botha van baie dinge beskuldig, maar nie dat hy ongevoelig teenoor sy land, sy volk en hul vryheid gestaan het nie. Om daardie rede behoort Afrikaners vandag verenig te wees in hul rou, maar gesterk in die wete dat ons vryheidstryd nie verby is nie. Uit die geslag van PW Botha en sy roemryke voorgangers wat terugstrek tot Kruger en die Trekkerleiers, sal daar wel iemand verrys om ons van die huidige oorheersing te bevry.

Kontakpersoon: Dan Roodt inlig@praag.org

баню Фильчаков

Laat Oliver Tambo oranje proe

"Teenoor Jan Christaan Smuts se holisme staan Oliver Reginald Tambo se terrorisme: die Kerstraatbom in Pretoria was sy enigste intellektuele nalatenskap."

Nêrens het die sirkusagtige aard van ANC-regering so duidelik opgestyg (en neergestort) soos tydens vandeesweek se tweede naamsverandering van Jan Smuts-lughawe nie.

Naamsveranderings geniet hoë prioriteit by die regime: dit verteenwoordig ‘n belangriker element van regering as om Suid-Afrikaners se veiligheid te verseker of om ‘n behoorlike vervoer-, onderwys- of gesondheidstelsel in stand te hou.

Volgens amptelike statistieke is daar reeds 833 nuwe name sedert 2000 goedgekeur. Hierdie syfer gaan binnekort styg, want ek het op goeie gesag verneem dat die Vrystaatse provinsiale regering 2500 name in daardie provinsie in ‘n naamrevolusie van ongekende omvang wil verander.

In die volksmond sal die land se grootste lughawe in Kemptonpark altyd as "Jan Smuts" bekend staan. Hoeveel mense is daar nie wat steeds daagliks vra, "Hoe laat moet ons by Jan Smuts wees?" of "Sal jy omgee om my Jan Smuts toe te neem" nie. Selfs in die totalitêre transformasiestaat kan die ANC nuwe borde langs die paaie aanbring of ‘n swartlys vir die SAUK aanhou, maar hy kan nie beheer hoe ons praat nie.

J.C. Smuts was ‘n staatsman, intellektueel en skrywer wat die teorie van holisme in sy boek Holism and evolution ontwikkel het. Teenoor Jan Christaan Smuts se holisme staan Oliver Reginald Tambo se terrorisme: die Kerstraatbom in Pretoria was sy enigste intellektuele nalatenskap.

Tambo was ‘n dinosourus en ‘n marionet wat meesal vanuit die destydse Kremlin beheer is. Die tydvak van sy leierskap – indien so ‘n verhewe woord hoegenaamd van toepassing is – kan vandag net met skaamte in herinnering geroep word. Benewens die ANC se verbintenis tot terreur op Suid-Afrikaanse burgerlikes onder hom, was daar Tambo se verklaarde steun in 1968 vir die Sowjet-inval in die Tsjeggiese hoofstad Praag.

In die sewentigerjare het die ANC se Radio Freedom en ondergrondse pamflette openlike rassehaat gepredik en swart Suid-Afrikaners aangehits om blankes dood te maak, hetsy met gesteelde wapens, hetsy deur gif in hul drankies te gooi.

Die lughawemaatskappy kon net sowel die vliegveld oos van Johannesburg na Osama bin Laden vernoem het. Sowel O.R. Tambo as die radikale Saoediër het onder "politiek" slegs nihilistiese moordaanvalle op burgerlikes begryp.

Hierteenoor was Jan Smuts ‘n Boeregeneraal wat persoonlik sy lewe gewaag het in ‘n regverdige vryheidstryd teen koloniale Brittanje. Ná die oorlog het hy ‘n versoenende rol tussen Boer en Brit gespeel en verskeie kere as eerste minister van sy land gedien. Hy is nie net in Suid-Afrika geëer nie, maar ook in die tuisland van sy eertydse vyand waar hy met vele toekennings omhang is en onder meer tot kanselier van die beroemde Cambridge-universiteit verkies is.

Smuts het die konsepaanhef van die Verenigde Nasies se Universele Verklaring van Menseregte geskryf en was een van die groot internasionale leiers van sy tyd. Om Tambo se afskuwekkende naam in die plek van syne te stel, verteenwoordig ‘n klap in die gesig van elke Suid-Afrikaner wat van beter weet en nie deur die regime se propaganda mislei word nie.

Dog die stryd teen arbitrêre en kwetsende naamsveranderings betree nou ‘n nuwe fase. Die Afrikanervolk is keelvol vir ANC-magsvertoon en -korrupsie en gaan nie langer dié soort verkwisting van belastingbetalersfondse duld nie.

Net soos ons die naamsveranderings van Pretoria, Potchefstroom, Lydenburg en die dorpe in die Noord-Transvaal verwerp, staan ons die verdringing van Jan Smuts-lughawe se naam teen. Teenstand, verset en guerilla-aksies soos die doodverf van naamborde of die gooi van ‘n oranje verfbom na die kitsch borsbeeld van Terroris Tambo wat iewers by Jan Smuts opgerig is, sal verskerp moet word.

Die kleur oranje en veral in die kombinasie oranje-blanje-blou is besig om sy oeroue konnotasie van vryheid in die aangesig van tirannie te verkry soos toe ons voorouers in Nederland nog teen die Spaanse Ryk onder Prins Willem die Swyger in 1570 gestry het. Vandag veg ons teen Mbeki se Xhosa-empaaier wat ons uit ons vaderland wil verdryf en elke spoor van ons vorige teenwoordigheid in die land wil uitwis. Teenoor naamsveranderings en opgeblase magsvertoon staan die gewone burger en Afrikaner op, gewapen met ‘n spuitkan, ‘n verfkwas en sy skeppende verbeelding.

Tambo was ‘n moordenaar wat ons met sy bomme en kleefmyne geterroriseer het. Hy het ons land rooi probeer verf, die rooi van verspilde bloed in Kerkstraat op 20 Mei 1983, maar ook die rooi van sy Stalinistiese ideologie.

Dis hoog tyd dat dié oorskietfiguur uit die Koue Oorlog die smaak van helder oranje proe. Ek kan nie wag om te sien hoe Tambo se naam en standbeeld, asook die bankrot ideologie wat hy verteenwoordig, kleurvol beveg word nie.

Soos Jan F.E. Celliers van ouds gesê het: "Komaan! …daar’s ‘n stryd te stry, daar’s werk!"

{mos_mb_discuss:13}

how to play cludo