Die R3,90-plan – en hoekom dit miljoene gekos het, deel III

 ImageLees ook Deel  I: En vir ons president: 'n bottel met 'n blou etiket, 'n pyp en 'n Harvardman

Lees ook Deel II: AsgiSA! Gesondheid..!

Die Konsultant het op 'n slag uitgewerk hoeveel die antwoord gekos het.

R3-90 (en nie 'n sent meer nie.)

Miskien so 'n dag of wat se luilekker leeswerk (en nie 'n sekonde meer nie).

Hy was een van die “Suid-Afrikaans-gebaseerde akademici” wat sou optree as “mede-navorsers of assistente” (soos die regering hulle beskryf het) van die Harvard-groep.

Die Konsultant is deur Hausmann self genader om te help met die voetwerk rondom die loopgrawe van die projek.

Daar is hierdie projek, is hy beduie, wat 'n paneel deskundiges namens die Suid-Afrikaanse regering sou uitvoer. Die opdrag is vervat in 'n eenvoudige vraag: “Wat moet die regering doen om ekonomiese groei in Suid-Afrika te stimuleer?”

Die Konsultant het gereken die antwoord is net so eenvoudig soos die vraag, maar ter wille van akademiese integriteit en deeglikheid het hy dit gaan navors.

“Hallo die Universiteit van Google,” is hoe hy dit opgesom het.

Hy het een middagete by Greenfields in Meyerspark gaan sit met sy skootrekenaar, bodemlose koffie gedrink en Camel gerook.

“Die dokumente wat ek afgelaai het,” sê hy, “ôg, ons praat nie van duisende bladsye nie. Ek het regtig nie baie data daarvoor gebruik nie. Kom ons sê so tien meg. Weet jy hoeveel dit my gekos het?

Ek gebruik 'n Vodacom draadlose modem met 'n voorbetaalkaart. Ek koop data teen 500-meg bondels aan. 'n Meg kos my 39 sent. So, die tien meg het my dan presies R3-90 gekos.

Ek het die dokumente wat ek afgelaai het dié Saterdag voor die Super-14 rugby gelees.

En toe weet ek alles wat ek moet weet.”

Tog het die Konsultant die Harvardman se uitnodiging om aan die projek deel te neem aanvaar.

“Maar natuurlik,” sê hy. “Ek het nou maar 'n swak daarvoor om ernstige akademiese monsters te sien ernstige dinge doen. Maar behalwe vir dit, hei!, konferensies in luukse hotelle, uitstappies na eksklusiewe losies in die bosveld, goeie wyn, duur kos… wat is daar om voor nee dankie te sê.”

Nie dat sy gewete hom nie so effens gepla het nie.

“Natuurlik. Wat dink jy? Luister, daar was tye wat dit alles vir my so absurd was. Almal neem dit so ernstig op, mens sou sweer hulle was besig om die hofstukke vir die Nüremberg-verhore op te stel.

En die hele tyd is daar geen misterie aan enige iets hiervan nie. Ons almal, álmal, het geweet wat die waarheid is.

Vra my die vraag, toe, die projekvraag, vra dit vir my.”

Nou goed dan.

Vraag: Wat moet die Suid-Afrikaanse regering doen om ekonomiese groei in die land te stimuleer?

Antwoord: Wat dit ook al is wat hulle nou doen, hulle moet dit nie meer doen nie.

“Kyk,” verduidelik die Konsultant, “dit is geen ingewikkelde, sensitiewe, esoteriese ekonomiese teoretiese vraagstuk nie.

Enige iemand met 'n rekenaar en 'n modem kan dit vir hulleself gaan lees. Al die inligting is oop en bloot beskikbaar. En as jy nie tyd of lus het om baie te lees nie, kom ek beveel vir jou net een webblad aan, dié van PRAAG. Skrywers soos Joseph Secréve, Dan Roodt, Buks van Rensburg en Anton Barnard het die hele krisis presies, onbevange en in goeie taal beskryf. Tien, vyftien, twintig van hulle rubrieke en niemand, nie eers jyself, kan meer met jou stry nie.

As die projekvraag ‘Wat moet die ANC doen om ekonomiese groei te smoor?’ was, sou jy net doodeenvoudig gesê het hulle moet presies doen wat hulle op die oomblik doen.”

'n Bietjie toeligting?

“Hoe sal ek nou vir jou sê. Sit jouself in die ANC se posisie net nadat hulle die regering in 1994 oorgeneem het.

Daar is hierdie persepsie, en niemand dryf dié persepsie meer as die ANC self nie, dat hulle 'n gestolde, selfs erg gekrokte ekonomie geërf het.

Niks was verder van die waarheid nie.

Die Boere het vir hulle 'n wêreldklasekonomie gelos: Sterk landbou, sterk mynbou, sterk landadministrasie, uitstekende infrastruktuur, wêreldklasnywerheid, nog relatief klein ja, maar sterk en groeiend, gebaseer op miskien die beste vakleerlingstelsel enige plek op die aardbol.”

Maar wat dan van die baie lae groeikoers, wat was dit, een persent?, deur die sewentigs en tagtigs?

“Wat daarvan?

Dis nou maklik om te praat van 'n lae groeikoers maar jy moet net 'n bietjie in gedagte hou wat die land en die ekonomie alles moes deurmaak.

'n Reeks energiekrisisse, sanksies en 'n redelik omvattende handelsverbod.

En onthou 'n bietjie die kredietkrisis van die laat tagtigerjare. Ek bedoel, besigheid is besigheid en alles, 'n bietjie soos liefde en oorlog en alles is regverdig, maar dit was meer as 'n bietjie agterbaks van die Amerikaanse banke om sonder waarskuwing skuld op te eis en te weier dat dit oorgerol word.

Maar Suid-Afrika het, anders as omtrent enige ander Afrika-land, nie net hulle skouers oor die skuld opgetrek nie. Hulle het almal verstom deur hulle vermoë om reëlings te tref om dit terug te betaal en, baie belangrik, by hierdie reëlings te bly.

Kyk 'n bietjie na ander lande wat deur dié tipe sanksies getref is. Kuba. Noord-Korea.

Nee, laat ons eerlik wees, die feit dat Suid-Afrika se ekonomie enigsins in dié tyd gegroei het, is 'n bewys van 'n baie, baie taai, 'n robuuste ekonomie.”

En toe kom die ANC…

“Toe kom die ANC.

Luister, dink net daaroor. Wat is dit wat 'n land nodig het vir 'n gesonde ekonomie, laat staan nog 'n ekonomie wat groei?

Om mee te begin het jy 'n sterk landadministrasie nodig. Die ANC hét dit gekry. Dit was daar. Boem! In hulle skote geval. 'n Gesofistikeerde administrasie met goedopgeleide, hardwerkende amptenare.

En wat doen die ANC? Verdryf hulle en vervang hulle met 'n baie groter korps amptenare teen baie hoër salarisse. Wat alles orraait sou gewees het, as hulle die werk gedoen kon gekry het.

Maar hulle kan nie. Hulle is nie opgelei nie en meeste van hulle kom nie uit 'n kultuur waar werkywer en stiptelikheid as waardevolle eienskappe gesien word nie.

Die land se administrasie stort so te sê in duie. As jy in hierdie land bly, sien jy dit orals, of jy nou 'n voertuiglisensie probeer hernu of 'n waterpermit probeer bekom of wat ook al.”

Nou goed. Maar behalwe vir landadministrasie?

“Soveel as moontlik van jou mense moet werk.

Werkloosheid in Suid-Afrika onder die ANC het nie afgeneem nie.”

Nie?

“Nie net het dit nie afgeneem nie. Daar is nou 'n kleiner persentasie van die bevolking as ooit wat werk. In 1995 kon 15 persent van die mense wat werk gesoek het, nie een kry nie. Nou is dit oor die 27 persent. Net 42 persent van die bevolking van werkende ouderdom het werk. Dit beteken in hierdie hele, ganse bevolking is daar net 13-miljoen wat werk.

Ek weet die ANC maak groot geraas daarvan dat hulle soveel miljarde en dié en daai gespandeer het op werkskepping. En in seker sektore hét hulle baie meer werk geskep om die swart diamante – wat 'n benaming! – om die swart diamante te akkommodeer.

Maar dit is nie in sektore wat jou ekonomie laat groei nie, is dit?

Dit is in die finansiële dienste-sektor, versekering, staatsdiens ensovoorts, ensovoorts. Maar vir jou ekonomie om te groei moet jy iets úítvoer en jy kan nie plaaslike bankdienste uitvoer nie kan jy?

Die sektore wat jou ekonomie laat groei is landbou, mynbou en die vervaardigingsektor. En dit is juis die sektore wat jou probleem met werkloosheid oplos omdat dit die grootste hoeveelheid ongeskoolde arbeid absorbeer. En indien jy nie geweet het nie, Suid-Afrika het báie ongeskoolde arbeiders, miljoene en miljoene en miljoene van hulle.

So, wat sou die eenvoudige, slim ding gewees het om te doen?

Stimuleer die landbou, stimuleer mynbou.

En het die ANC? Ha!

Tussen 1994 en nou het daar so 'n moesiehaar minder as 300,000 werke in die mynbou en die landbou verlore gegaan.

Mynbou is 'n tragedie, 'n absolute tragedie. Regoor die wêreld is kommoditeitspryse maar ek bedoel die bloue hemel in. Elke land met 'n minerale vermoë belê hulle laaste geldjies in mynbou want hulle weet die opbrengste gaan fenomenaal wees. Maar nie Suid-Afrika nie. Investering in mynbou het onder die ANC nie gegroei nie, nie gestagneer nie, dit het gekrimp. En buitelandse beleggers bly in hulle hordes weg. Infrastruktuur wat in duie stort, burokrasie wat met die spoed van 'n gevriesde jellievis beweeg…

Weet jy as jy 'n myn in Suid-Afrika wil begin, moet jy 'n lisensie kry om water daarvoor te benut? En daardie permitte is onverkrygbaar. Onverkrygbaar! Jy wag drie, vier, vyf jaar daarvoor.

As jy nou BHP Billiton of Rio Tinto is, waar gaan jy jou swaarverdiende biljoene heen vat? Suid-Afrika? Of Sjina wat jou op die hande dra? Suid-Afrika? Of Australië waar alles wat moet werk, werk?

Jy moet net onthou, 'n buitelander wat in mynbou in Suid-Afrika wil belê, weet hy begin met 'n twintig- of 'n vyf-en-twintig persent heffing wat hy moet dra. Swart Ekonomiese Bemagtiging. En dan weet hy, as hy al die permitte en lisensies kry, hy waag sy kapitaal in 'n land met die hoogste misdaadsyfer wat jy aan kan dink, 'n werklik patetiese en korrupte polisiemag…

Dan vat hy liewers sy geld en sit dit in 'n opgradering van 'n Zambiese kopermyn in.”

Die Konsultant dink nie veel van die ANC nie.

“Dink vir jouself. Om 'n land se ekonomie te laat groei, is dit belangrik dat jy meer en beter opgeleide werkers kry. So wat doen die ANC? Hulle skaf die vakleerlingstelsel af. Hulle doen vir alle praktiese doeleindes weg met die technikons. Hulle sluit die verpleegkolleges. Hulle sluit die polisiekolleges.

Goeie hel, hulle sluit die ónderwyskolleges. Die onderwyskolleges! Die regering is besig om 'n geslag ongeletterde, ongeskoolde, onopgeleide werkloses voor te berei.

Hierdie is nie iets wat jy vandag of hierdie jaar of volgende jaar gaan oplos nie.

Dit gaan dekades vat. Dekades!”

So?

“So kom ek som op: Die ANC belê nie in enige nuttige sektore in die land nie, dit skrik buitelandse beleggers af, en dit maak 'n geslag ongeletterdes groot terwyl dit miljarde uithaal vir mense met hoë-status werke wat hulle nie kan doen nie en, sou hulle dit kon doen, help dit niks want die vrug van hulle arbeid kan nie uitgevoer word nie.”

Vraag: Wat moet die ANC doen om die land se ekonomie te laat groei?

Dit is die miljard-dollar vraag.

Die antwoord kos R3-90.

En jy weet wat dit is.

купить воронеж прочий инструментФильчаков Александр Васильевич

Die R3,90-plan – en hoekom dit miljoene gekos het, deel II

ImageLees ook Deel  I: En vir ons president: 'n bottel met 'n blou etiket, 'n pyp en 'n Harvardman

Deel II

AsgiSA! Gesondheid..!

Dit klink soos 'n nies en miskien is dit nie so onvanpas nie.

AsgiSA! Gesondheid. Kan ek vir jou 'n snesie aangee?

AsgiSA! Ha… iemand het 'n kopverkoue.

En dit is 'n groot kopverkoue, 'n nasionale een, simptomaties van 'n regering met 'n rem in die keel en 'n brand in die bors.

Hoe om dit te beskryf?

Hierdie verkoue is meer soos 'n babelas wat gely word deur 'n revolusionêre beweging nie lank nadat hulle die land onverwags oorgeneem het nie. Na die oorwinningspartytjie – wat net lank genoeg gehou het om hulleself te oortuig dat, ja, hulle wraggies so 'n span genieë is en dat, natuurlik, daar niks is wat hulle nie kan doen nie – kom die ongemaklike werklikheid in die kille daglig. Om 'n land se regering te ontvang uit die hand van 'n paar papbroekige, selfbehepte morone is aansienlik makliker as om daardie selfde gesofistikeerde land te bestuur. Selfs al is jy die demi-goddelike ANC.

Die Nuwe Suid-Afrika se vooruitgang was iets wat die ANC leierskorps as 'n gegewe aanvaar het. Hulle was geregtig daarop dat die land sou floreer want, genugtig, Nelson Mandela hét mos sewe-en-twintig jaar in die tronk deurgeslyt. Selfs Elysium en al die materiële gode daarin en elke ekonomiese wet en markgedikteerde sisteem sou outomaties voor die ANC se wil buig. Die ANC se ekonomie sou werk want dié ekonomie was die ANC s'n. Sela!

Ekonomiese groei, inflasie, produktiwiteit… dit was nie iets om aan te werk nie. Al wat moes gebeur was om teikens te kies.

Inflasie? Onder drie persent klink indrukwekkend.

Produktiwiteit? Dis die nuwe werkersparadys so almal sal 'n werk hê en nie net 'n werk nie – elkeen sal die baas wees.

Groeikoers? Ses persent, ses persent, ek het ses persent. Klink ses persent reg? Goed. Akkoord! En die hele nasionale ekonomie en daarby die wêreldmarkte en elke ekonomiese reël sal daarby inval. Want, hierdie is, na alles, Madibaland. Daar sál 'n ekonomiese wonderwerk wees.

Of nie.

Want tot hulle grootoogverbasing groei die ekonomie met 'n druipstert een-en-half persent per jaar na die Groot Bevryding. Produktiwiteit neem ook glad nie toe soos daar van verlang is nie. Om die waarheid te sê, dit neem áf. En die skare werkloses krimp toe glad nie; dit sit inteendeel uit.

Die ANC se kinders is nie tevrede nie. Waar is die huis met die luukse motors in die dubbelgarage wat elkeen sou kry?

Daar word toe aan die wêreld onthul daardie baie eiesoortige Nuwe Suid-Afrika verskynsel: Die Plan.

Te veel misdaad? Ontspan. Ons het 'n plan.

Sukkel die kinders op skool? Julle sal bly wees om te weet ons het 'n plan.

Te veel stukkende en gevaarlike taxis op ons paaie? Toemaar. Ons bespreek 'n plan.

Te min kos? Daar’s plan.

Dikwels is daar nog nie 'n plan nie maar Vader ANC stel gerus en sê die kaders het 'n plan om 'n plan te bespreek om 'n plan saam te stel.

Nou, na veertien jaar van ANC-heerskappy, begin die nare werklikheid – eers net 'n ongemaklike suspisie – deursyfer na die breër bevolking. Dit is wat die ANC-regering as hulle eintlike funksie beskou: Om planne te maak. Dis al. Nie om die planne daadwerklik uit te voer nie. Nee. Hulle beraam planne en dis al.

Dit is veral op ekonomiese gebied waar die planne vervuil het, elkeen met 'n letterwoord of 'n afkorting wat met sorg uitgewerk is. Dit lyk regtig of daar meer kopkrap en fyndink in die benaming ingegaan het as in die eintlike ontwerp van die plan.

Jy het jou HOP en jou GEAR en jou JIPSA en jou NEPAD en jou Afrika Renaissance… 

… en nou AsgiSA ook.

Die nieswoord het by ons aangesluit tien jaar na die ANC geskok is deur hulle oorname van die regering van Suid-Afrika. Om en by daardie tyd het mense saggies begin kug en beleefd gevra wat van die beloofde ses-persent ekonomiese groei geword het waarmee die ANC voor die tyd so gespog het. Want in “die eerste dekade van vryheid,” soos die ANC dit stel, het die hoofdelike Bruto Nasionale Produk met 'n onverbysterende 1,1 persent per jaar gegroei.

Ses persent? Vergeet nou eers van die ses persent, beduie die ANC in 2004. Kyk na die Groter Prent. Die fokus moet nie soseer op koelbloedige ekonomiese groei as op die stryd teen armoede wees nie. Die ANC, nog nooit 'n skugter lotjie nie, ontwerp toe 'n paar teikens. Armoedevlakke, sien, gaan teen 2014, gekrimp het totdat dit minder as 'n  sesde van die huishoudings in die land raak. En daardie selfde jaar gaan werkloosheid in Suid-Afrika gekrimp het tot minder as vyftien persent.

Wonderlik! Halleluja! Viva ANC, viva! Viva Madiba, viva! Viva Tito Mboweni en viva Trevor Manuel en viva sommer Thabo Mbeki ook en vi…

Grafieke en spreiblaaie en sakrekenaars en formules en… a-hmm-ûg… ‘skuus tog, maar om dié teikens te haal gaan 'n sekere groei in die ekonomie verg.

Ja? Werklik? Soos hoe groot 'n koers?

Soos, hmm, ses persent?

En daar’s daai peslike ses persent al weer.

Nou ja, wat’s die probleem dan? As ons die ekonomie teen ses persent moet groei, laat ons dit dan doen. Ons is die ANC.

Dis net, die laaste keer wat die Suid-Afrikaanse ekonomie teen ses persent gegroei het, was onder Hendrik Verwoerd…

Kinders, kinders, kinders! Ons is die ANC. As ons die ekonomie teen ses persent moet groei, dan is dit presies wat ons gaan doen. Waar is julle vertroue? Ontspan. Ons het…

Ja. Ons weet. Die ANC het 'n plan.

Dis reg.

Die Versnelde en Gedeelde Groei Inisiatief van Suid-Afrika, gerieflik – en baie vernuftig, al moet hulleself so sê – afgekort na die Engelse letterwoord, AsgiSA!

Gesondheid… Wil jy 'n snesie leen?

In Februarie 2006 word dié wonderwerk van 'n nuwe plan onder die adjunk-president, Phumzile Mlambo-Ngcuka geloods.

In 'n japtrap baar AsgiSa vrugte.

Ja?

Ja. Sien, die wonderplan het 'n… plan. En dié plan is om 'n plan op te trek om die ekonomie se groeikoers op te dryf na ses persent per jaar.

Skitterend! Die ANC het 'n plan wat 'n plan beraam het om 'n plan uit te werk? Baie gesofistikeerd…

Ja, maar wag. Die beste deel van hierdie plan is dat die ANC nie self die plan gaan maak nie. Nee, AsgiSA gaan die beste, mees omvattende, mees ingrypende ekonomiese plan van alle ekonomiese planne (tot dusver) wees.

Maybach. As jy die geld het, is daar geen rede om iets ander te ry nie.

Meneer die President?

Daar is net een wat hierdie plan kan maak. Niemand anders nie.

Meneer die President?

Laat kom die Harvardman.

купить сход развалАлександр Фильчаков Васильевич

Die R3,90-plan – en hoekom dit miljoene gekos het

Image"By die inboorlinge van die intellektuele oerwoud en vlakte wat vir 'n regering in ons land deurgaan, is daar min gedaantes wat meer ontsag afdwing. Vandag se Afrikaan in landsregering het vir die liberale akademikus, veral die ekonoom, dieselfde wanhopige en bygelowige respek as wat sy voorsate eeue gelede gehad het vir die bwana met sy khaki-helm, rybroek, lang stewels en 'n stok wat vuur spoeg." Lees Gustav Venter se eerste aflewering, waarna Harvardmanne en die ekonomiese raad wat hulle gee nooit weer dieselfde sal wees nie.


Deel  I

En vir ons president: 'n bottel met 'n blou etiket, 'n pyp en 'n Harvardman

Hulle móés van Harvard kom, jy sien, Harvard en nêrens anders nie, en die bendeleier kon nie net nóg 'n ekonoom, nóg 'n akademikus, maar net nóg 'n syferkrakende statistikus wees nie. Hy moes, hy moes eenvoudig 'n Harvardman wees. As jy iemand 'n bloedige som geld betaal vir 'n jarelange studie waaruit:

-A- Jy 'n hoop dinge leer wat jy reeds weet;

-B- 'n Paar dinge uitvind wat jy nie wou weet nie en

-C- niks te wete kom wat jy móés nie,

dan beter hy van Harvard kom.

Yale is goed maar nie goed genoeg nie en Oxford, wie steur hulle deesdae aan wat uit Oxford kom? Daarom, toe dit tyd geword het, het die pyprokende, Shakespeare-prewelende president hom na die akademiese grofgeskut gewend. Hy het die Harvardman laat kom. Die president het 'n oud-kameraad wie se gedienstige politieke onttrekking met 'n paar miljard rand gekoop is. Die ander dag koop hy vir hom 'n Maybach-limousine, 'n soort van 'n peperduur über-Mercedes Benz. Hy doen dit volgens die stelreël dat as jy dit kan bekostig, is daar geen rede om 'n ander motor as 'n Maybach te koop nie. Dit hét nie styl nie. Dit ís styl.

Net so, as jy die president van die vier-en-twintigste grootste ekonomie in die wêreld is, en jy soek 'n groep internasionale deskundiges om die regering te adviseer, is daar geen rede om iemand anders as 'n Harvardman te kry nie. Hy hét nie styl nie. Hy ís styl. Sy elke beweging, sy presiese denke, sy algehele uitsprake, dit is alles so, so Harvard.

Kyk net na hom: Die Harvardman dra 'n wit hemp en polkakolletjiestrikdas saam met 'n tweed-baadjie met leerwerk oor die elmboë, langbroeke met hondetandweef en skoene wat nooit bloot as skoene bekend staan nie. Hulle is  altyd “brogues” of “loafers” of iets ewe uitlands. Die Harvardman ry niks so selfbewus ernstigs soos 'n BMW-sedan of 'n Cadillac nie. Hy ry 'n sestigs-SL-klas Benz of 'n pre-’67-Alfa Romeo Spyder – afslaankap natuurlik – en as hy tussen die boomryke kronkellane van die kampus deurswiep, wapper 'n wolserp om sy nek.

Terwyl hy ry en oplossings vir die wêreld bedink, trommel sy vingers op die diepverniste houtstuurwiel terwyl hy na 'n Bach-klawesimbelkonsert luister. Maar in die aande, in sy woonkamer, wanneer die ernstige slaphaar-, kweperlatlyfiedames en ander intense studente na sy dicta profunda – effe geskakeer met 'n poleerlagie ironie – luister, sit hy plat op die diep mat, een been effe onder hom ingekrul en die ander een reguit langs die sofa af, sy elmboog op die sitplek, sy kop in sy handpalm gestut terwyl hy sy Cognac – nooit brandewyn nie! – in 'n knoetsige kristalglas stadig teenkloksgewys roteer. Dan speel die Bang en Olufsen-hoëtroustel die twaalftonale musiek van Arnold Schönberg. En al klink dit vir jou soos 'n meubeltrok met 'n vrag klaviere wat teen 'n berg afrol, sal jy dit nie sê nie. Want jy is by die Harvardman.

Kan ons hierdie gestalte op vandag se Harvardman afdruk? Is vandag se weergawe nog steeds 'n tweed-en-brogues-tipe wat 'n Pagodadak-Benz ry en belangrike uitsprake met 'n Cognac-asem op die begeleiding van Schönberg maak? Ja, nee, miskien, dít is nie wat belangrik is nie. Dit is die status wat Harvard in vandag se wêreld het, wat belangrik is. Die heersende Westerse staatsfilosofie is grotendeels 'n maaksel van Harvard. As sosiale liberalisme 'n godsdiens is, is politieke liberalisme die liturgie daarvan en die Harvardakademici die hoëpriesters. Geen ander opvoedkundige stelsel het soveel bygedra om die vryemarkstelsel te balanseer met onbesonne, selfdienende filantropie nie. Levi-jeans en MacDonald-burgers is toe na alles nie Amerika se invloedrykste kulturele uitvoerprodukte nie.


Die Harvardman waarby ons ons gaan  bepaal, is nie eers regtig ʼn Harvardman nie; hy is eintlik 'n Cornellman want dís waar hy graad gevang het. Maar dis nie belangrik wat Ricardo Hausmann regtig ís nie; wat belangrik is, is mense op hoë vlakke dínk hy is. Hy hoef nie 'n lang, elegante kopvorm te hê met slap donker hare, grys langs die slape nie. En hy het nie. Hy het eerder 'n breë gesig met 'n hoë ronde voorkop, digte swart hare om die agterste helfte daarvan en grys muilbandbaard-en-snor met swart vlekke by die mondhoeke asof hy droplekker pruim.

Hy hoef nie 'n Alfa of 'n Jag te ry nie. Hy hoef nie tweed en brogues te dra nie en hy doen dit ook nie. Swier vir Hausmann is die Wall Straat-uniform van 'n donker snyerspak en 'n smal das met abstrakte patrone daarop. Sy musieksmaak is nie ter sprake nie – hy kan Achy Breaky Heart luister vir al wat ons omgee. Wat saak maak, is dat hy 'n akademiese pos by Harvard Universiteit beklee. By die inboorlinge van die intellektuele oerwoud en vlakte wat vir 'n regering in ons land deurgaan, is daar min gedaantes wat meer ontsag afdwing. Vandag se Afrikaan in landsregering het vir die liberale akademikus, veral die ekonoom, dieselfde wanhopige en bygelowige respek as wat sy voorsate eeue gelede gehad het vir die bwana met sy khaki-helm, rybroek, lang stewels en 'n stok wat vuur spoeg.

Om in hierdie akademiese toordokters – die Harvardmanne – se atmosfeer te wentel, om menings met hulle te wissel, om deur hulle ernstig opgeneem te word — hierdie is die tipe ding wat jou skoon duiselig laat word as jy enkele jare tevore nog oehoeroeslagspreuke op die looppas gedreunsing het met verflenterde kamerade in losflappende hemde en broeke wat met sisallyne vasgemaak is. Of as jy – en dié kloof is nog groter vanweë die voorstedelike glansloosheid daarvan –  jou bannelingjare uitgedien het in voorstedelike Engeland. En as jy nou 'n Shakespeare-prewelende, pyprokende landspresident met 'n Blue Label-whiskey-reputasie is, dan is jy veral vatbaar vir een of ander hygende, wimperwapperende tipe politieke kalwerliefde.

Al is jy 'n kalm, selfs stugge,  president, jy kan dit nie help nie. Harvardman laat jou terselfdertyd opgewonde en neerslagtig voel. As Harvardman maar net met jou eerlik wil wees. As hy maar net vir jou wil sê of hy dink julle vriendskap sal tot iets meer lei.

O ja, jy loop die Harvardmanne raak wanneer jy in dieselfde bane as hulle wentel by sulke spitsgeleenthede soos ekonomiese berade by Davos of 'n VN-georganiseerde kongres oor volhoubare ontwikkeling of wanneer jy jou jaarlikse uitstappie, fluweelbedelbakkie in die hand, na die G-8 beraad se buitewyke neem. A! vat dit kalm my trommelende hart!

Maar. Dis net. Dis net, as die president se infatuasie tog net tot 'n volgende vlak geneem kan word; as daar meer wederkerigheid is as die fatiese kommunie wat gepleeg word by dié skouerskuurdery. O, hulle is ernstig en gedienstig en eerbiedig in die presidensiële teenwoordigheid, maar dit is nou nie omdat sy akademies-liberale kentekens soveel ontsag afdwing nie. Hy het 'n nederige M. van die Universiteit van Sussex in Brittanje. 'n M! Sussex! Sussex is niks anders as 'n Harvard-wil-maar-wees nie. As jy – en die president is bitter maar eerlik hieroor – as jý van Harvard was, sou jy regtig geglo het dat daar enige iets goeds uit Sussex kan kom?

Maar, vervlaks!, jy ís iets wat húlle nie is nie. Jy is die president van die vier-en-twintigste grootste ekonomie in die wêreld en dit moet vir íéts tel, moet dit nie! En as hulle jou nie vir jou intellektuele slaankrag ag nie, sal hulle jou respekteer wanneer jy opdragte uitdeel; o ja, hulle sal! Jy moet hulle net in 'n posisie onderdanig aan joune kry. En dan, maak nie saak hoe slim of hoe van Harvard hulle is nie, dan moet hulle aan jou rapporteer.


Moet net nie dink dis maklik nie. Jy bel nie sommer net die Harvardman op en sê, “Hoor hier, wil jy nie hier by ons kom inval nie, jy weet, as ekonomiese adviseur of fiskale beleidsbeplanner of hoofmonetêre wloep-wlapkommissaris of wat ook al,” nie.

Hoekom nie? Wel, hy gaan nie sommer net ja sê nie, gaan Harvardman?

Akademici, vir al hulle ongeduld met mense in die praktyk, is heeltemal gerieflik ingeskrop in die onbesoedelde atmosfeer van hulle omgewings. Hulle is gewoond daaraan om met die sekerhede van teorieë en hulle eie ongetoetste opvattings te werk. Na alles, as hulle kon dóén, het hulle. Nou onderrig hulle maar.

Daar is soms uitsonderinge en Ricardo Hausmann was wel, kortstondiglik, een van hulle. Hy het die akademiese nes in 'n vlaag van idealistiese ywer verlaat en was selfs 'n kabinetsminister, in die Perez-regering van Venezuela. Hy is juis getaak om 'n plan vir die land se ekonomiese groei te ontwerp. Wat sy bydrae, of gebrek daaraan, ook al was, sy politieke loopbaan is verkool in die inferno van regeringskorrupsie en populêre anargisme wat die land getref het. Toe dat hy gaan nesskrop het in die klimopliga-uithoek in Boston.

Tog is dit by verre nie die enigste rede hoekom ons nie vir Hausmann bel en aanstel nie. Die waarheid is, hy sal as amptenaar op meer as een manier 'n vreemdeling in 'n vreemde land wees. Hy sal eenvoudig nie opgewasse wees vir die deurlopende politieke maneuvrering wat Afrikapolitiek aandryf nie. Die Harvardman, vir al sy netjiese akademiese politieke aanvoeling, het geen benul van die kultuur van Afrika nie.

Dié realiteite was ontmoedigend maar, vervlaks!, wat help dit as jy die president van die vier-en-twintigste grootste ekonomie in die wêreld is as jy nie jou Harvardman kan kry as jy jou Harvardman wil hê nie! So, as hy nie voltyds kan inval nie, miskien kan ons hom kry as ad hoc-adviseur. Nou praat jy! Laat hy 'n paneel saamstel, en laat hulle kom navorsing doen, en met mense praat, en met mekaar breinskrum, en syfers versamel, invoeg, buig, knars en deur formules pers en… hier’s die beste deel… dat hulle kom rapportéér. Hoe mooi is dit dan nie? Harvardman kom klop saggies aan die president se deur, maak sy keel beleefd skoon en… doen verslag.

Verslag, verslag… waaroor sal hy en sy paneel verslag doen? Dalk oor… of wag, sal dit nie beter wees as dit… of dalk…

En toe is daar… AsgiSA.

(word vervolg) 

игри для днвочектопкарго