Stel jou voor die onbeholpe speurders uit die 2004-fliek Starsky & Hutch kry die kernkodes en ’n Gulfstream-straler in plaas van ’n polisiewapen en ’n Ford Gran Torino in die hande. Skakel gerus net die aandnuus aan om toe te kyk hoe die twee eiendomsmagnate Steve Witkoff en Jared Kushner deur wêreldpolitiek strompel; dit is die naaste wat Washington aan klugkomedie kom – mits jy kan lag terwyl die geopolitieke meubels stukkend geslaan word.
In die fliek speel Ben Stiller en Owen Wilson twee hopeloos onbevoegde polisiemanne wat elke reël in die handboek ignoreer, heeltemal op misplaaste bravade staatmaak, en hulself op een of ander manier oortuig dat hulle elite-misdaadbestryders is. Witkoff en Kushner het daardie einste selfversekerdheid na die wêreld se gevaarlikste brandpunte gebring. Jy het Witkoff wat die hooggespanne, praatsieke New Yorkse ontwikkelaar speel wat reg is om ’n skietstilstand uit die niet te skep, gekoppel met Kushner as die kalm, fluisterstille “Hutch” wat opreg glo dat eeue se territoriale bloedvergieting opgelos kan word met ’n mooi voorlegging en ’n plan vir ’n luukse waterfront-oord.
Soos enige klassieke speurder-duo, was hul eerste skuif om die reëlboek by die venster uit te gooi. Vir hulle is die Amerikaanse State Department maar net die knorrige polisiekaptain wat luidkeels mor oor “protokol”, “historiese konteks”, en “om te weet wat uraanverryking werklik beteken”. Wie het streekskenners of intelligensie-inligtingsessies nodig as jy goeie instinkte en die baas se persoonlike selfoonnommer het?
In plaas daarvan om in ’n helderrooi sportmotor met ’n wit streep deur Bay City te jaag, vlieg ons diplomatieke helde kordaat in privaat stralers Moskou, Teheran en Aboe Dhabi binne, met domastrante selfvertroue. Die beeldmateriaal van die twee lyk nes ’n Hollywood-aksiefliek – sonbrille op, krae opgeslaan, reg om die transaksie voor aandete te beklink. Die enigste probleem is dat wanneer hulle die deur oopskop, hulle gewoonlik by die verkeerde adres is.
Verwarring oor Iraanse kernbesonderhede
Tydens die 2025–2026-onderhandelinge met Iran het Witkoff na bewering gesukkel om die tegniese besonderhede van uraanverryking te verstaan en herhaaldelik sy eie vereistes verander. Hierdie gebrek aan tegniese kennis het die Amerikaanse posisie uiteraard geweldig verswak voordat die samesprekings uiteindelik in duie gestort het.
Sonder tolke by Poetin
Volgens verslae het Witkoff vergaderings met President Poetin in Moskou gehou sonder sy eie Amerikaanse Staatsdepartement-tolke of -notulehouers, en eerder op Russiese vertalers staatgemaak. Diplomatieke kenners beskou dit as ’n kardinale sonde omdat daar tans geen amptelike Amerikaanse rekord is van wat ooreengekom is nie.
Oekraïne en Europa uitgesluit
Tydens samesprekings in Aboe Dhabi en Moskou oor die oorlog in Oekraïne het die twee herhaaldelik Europese bondgenote – en soms selfs Oekraïne self – uit die kernbesprekings gelaat. Kritici sê dit het vertroue onder NAVO-vennote ondermyn namens wie hulle veronderstel is om op te tree.
Belangebotsings met staatsfondse
Terwyl die twee sensitiewe vrede- en veiligheidsonderhandelinge in die Midde-Ooste lei, bestuur Kushner se maatskappy (Affinity Partners) miljarde dollar van Saoedi-Arabië, Katar en die Verenigde Arabiese Emirate, terwyl Witkoff se kripto-onderneming (World Liberty Financial) ook beleggings uit die streek lok. Etiek-waghonde wys daarop dat dit onmoontlik is om te weet waar Amerikaanse belange eindig en hul persoonlike sakebelange begin.
Geen langtermyn-opvolg nie
Gesoute diplomate wys daarop dat wanneer die twee ’n verskyning iewers maak, daar selde ’n gedetailleerde meganisme is om die ooreenkoms af te dwing sodra hulle weer op hul privaat straler klim en wegvlieg.
In die flieks word Starsky en Hutch altyd op die nippertjie gered deur ’n slim wenk van Huggy Bear. Ongelukkig doen Wladimir Poetin en Iraanse kernonderhandelaars nie oudisies vir ’n Todd Phillips-komedie nie. Wanneer Witkoff en Kushner ’n vertrek met geharde staatsmanne binnestap, gewapen met slegs kommersiële huurkontrak-metafore en ’n vae herinnering aan hul laaste bankstate, uitoorlê hulle nie die skurke nie – hulle oorhandig eintlik die sleutels van die polisiemotor. Grootmoondheid-diplomasie is veronderstel om ernstige sake te wees, nie ’n improvisasie-roetine nie. Totdat iemand die draaiboek by hierdie twee wegneem, kan Amerika se bondgenote maar net van die sypaadjie af toekyk terwyl ons dinamiese duo die petrolpedaal plat trap, reguit in nog ’n diplomatieke botsing in.
