Terwyl die regering gewoonlik dawerend swyg oor plaasmoorde en ministers, en selfs die adjunk-president woordkeuses gebruik wat daarop neerkom hulle meen boere is self vir die plaasaanvalle verantwoordelik weens ‘n herhaalde stroom berigte dat boere hul werkers swak behandel en selfs mishandel, is die TLU SA beswaard omdat een van sy streekvoorsitters ‘n naweek lank toegesluit is en van moord aangekla word nadat hy en bure in ‘n skietgeveg met veediewe betrokke was.
Dit is nie die eerste keer dat ‘n boer toegesluit is na ‘n skietvoorval met ‘n aanvaller nie. Veral Noordwes haal gereeld die nuus hieroor, maar in die Vrystaat het ‘n vroueboer ook agter tralies beland en is later vrygespreek.
Ongelukkig bly die regering se reaksie op plaasaanvalle nie net by swye nie. ‘n Klag is byvoorbeeld reeds teen die adjunk-president gelê omdat hy na bewering gesê het boere is self hiervoor te blameer weens die swak behandeling van hul werkers. Uit regeringskringe word die stelling selfs dikwels gemaak dat boere hul plaaswerkersmishandel. ‘n Bekende voorbeeld was dié van minister Lulu Xingwana op Kerkplein, wat geblyk het op ‘n enkele voorval in die Wes-Kaap gebaseer te gewees het..Dit het boonop aan die lig gekom dat die Onafhanklike Klagtedirektoraat reeds sewe maande tevore bevind het dat die bewering teen die boer vals was, en die regering in ‘n verslag so ingelig was.
Dit is reeds bekend dat plaasaanvallers hulle nie steur aan hul slagoffers se ingesteldheid jeens medemense nie. Die jongste Vrystaatse slagoffer was juis as filantroop bekend, en tog is sy kop vermorsel en keel afgesny vir R50 en ‘n selfoon.
Die buitengewone trauma wat oorlewendes en hul naasbestaandes beleef is ongelooflik. Niemand kan nié geruk wees nie as die dogter van ‘n bejaarde wie se voetsole afgeskil is om die aanvallers te wys waar ‘n nie-bestaande kluis is, hom bel en van haar en haar pa se trauma vertel. Die dorpie Kokstad is so erg deur plaasaanvalle geruk dat die kerke met gedenkdienste stampvol was. Toe die getraumatiseerde gemeenskap padpredikante wou oprig om besoekers te waarsku dat die omgewing gevaarlik is, het die owerhede met groot ontsteltenis gereageer.
Die besondere trauma van plaasaanvalslagoffers, soms bekend as viktiminologie, word vererger nie net weens die voortgesette blootgesteldheid en onsimpatieke regering nie, maar die feit dat hulle steeds die trauma moet verwerk wanneer die omringende gemeenskappe weer met hul lewens aangaan asof niks gebeur het nie.
Geen wonder nie dat verskeie leiers reeds na die plaasaanvalle as ‘n vorm van landelike terreur verwys het. Die regering se reaksie hierop skep boonop die indruk dat die aanvalle meer as net stilswyend gekondoneer word. Sommiges beweer selfs dat die afskaffing van die kommando’s sonder dat die beloofde plaasvervangende stelsels in plek was, gegewe die statistiese omvang van plaasaanvalle en plaasmoode, op volksmoord neerkom en dat so ‘n saak kragtens die volkereg uit te make is.
‘n Paar jaar gelede het ‘n opposisieparty se landbouwoordvoerder en self ‘n boer, gesê hy vind dit al moeiliker om nog woorde te vind om op plaasmoord na plaasmoord te reageer. Sedertdien moes hy maar net nog woorde vind want die moorde het nie opgehou nie.