Meer as 5,6 miljoen Suid-Afrikaners is onder die ouderdom van vier, terwyl 4,8 miljoen kinders vyf tot nege jaar oud is. Bykans 4,6 miljoen is tussen 10 en 14. Die sensus het ook getoon dat Gauteng se bevolking groter word as dié van KwaZulu-Natal. Die kusprovinsie het egter steeds die grootste aantal kinders. Meer seuns as meisies word in die land gebore, maar daar is meer meisies as seuns tussen die ouderdom van 15 en 19. Kortom, die land ly aan wat bekendstaan as ‘n jeugborrel, ‘n sogenaamde “Youth Bulge”.
‘n Nuwe studie deur Population Action International (PAI), ‘n Washingtonse privaatvoorspraakgroep, dui weer eens op die ou waarheid, naamlik ‘n sterk korrelasie tussen lande wat geneig is tot siviele konflikte en diegene met ontluikende jeugbevolkings. Sosiale wetenskaplikes bekommer dat hierdie demografiese profiel, die jeugborrel, die potensiaal het om lande in die ontwikkelende wêreld te destabiliseer.
PAI se bevindinge is nie soseer nuut nie as wat dit gestruktureer is om in toekomstige Amerikaanse buitelandse beleid vervat te word. Die teorie dat vinnig groeiende jong bevolkings dikwels met werkloosheid en groot poele van “vervreemde” jeugdiges worstel, laat die beleidmakers glo dat sulke groepe meer vatbaar sal wees vir oproepe tot opstand of sal wil aansluit by terreurgroepe. Lande met ‘n swak politieke instellings is veral kwesbaar vir jeugverwante geweld en sosiale onrus, sê die navorsers.
Die term “jeugborrel” is geskep deur die Duitse sosiale wetenskaplike Gunnar Heinsohn in die middel-1990’s en het maar eers onlangs in die VSA mode geraak. Navorsing toon dat ontwikkelende lande ‘n “demografiese oorgang” ondergaan en diegene wat beweeg van hoë na lae vrugbaarheid en sterftesyfers is veral kwesbaar vir burgerlike konflik.
Die Amerikaanse administrasie het ‘n bykomende probleem in dié sin dat hulle hoë vlakke van swart geweld moet probeer verklaar sonder om ‘n kleur daaraan te gee. Die gewilde beskrywing vir swart misdaad is dus, soos hierbo aangedui, “vervreemding”. In Frankryk word dié term, asook “uitsluiting”, dikwels gebruik om swart maatskaplike geweld en opstande te verklaar.
Die PAI-navorsers gee toe dat hoewel hierdie soort van frustrasie en mededinging vir werksgeleenthede nie direk na geweld lei nie, word die waarskynlikheid verhoog dat werklose jeugdiges sosiale en ekonomiese vooruitgang sal soek dmv alternatiewe, onwettige maniere. Volgens Heinsohn, dit is veral die geval onder die jongste seuns van ‘n familie, wat desperaat is vir sosiale vooruitgang, maar Heinsohn praat natuurlik van Duitse jeugdiges wat binne ‘n baie spesifieke Duitse sosiale struktuur funksioneer, waar gesinsorde belangrik is.
Buite konteks, beteken Heinsohn se waarneming dus nie veel nie, aangesien Duitsland nie met jeugdige geweld te kampe het nie. Swart sosiale patrone verskil hemelsbreed van Duitse gesinne, waar daar ‘n pikorde is. Swart kleuters word tot op die ouderdom van twee deur die moeders versorg en daarna word hulle aan die kollektief “bemaak”, as’t ware. Maar kennelik is dit ‘n manier vir multikultibeleidsbepalers om negatiewe kenmerke van sekere rasse te probeer vergoeilik: “Afguns teen ouer, broers word ontketen. So ook ambisie,” skryf rubriekskrywer Christopher Caldwell in die Financial Times. En natuurlik is Caldwell van mening dat die fenomeen absoluut universeel is.
Die feite is ergter verdoemend. Tussen 1970 en 1999, het 80% van alle burgerlike konflikte plaasgevind in lande waar 60% van die bevolking of meer onder die ouderdom van dertig was, volgens die PAI verslag. Vandag is daar 67 sulke lande met jeugborrels en sestig van hulle gaan gebuk onder sosiale onrus en geweld, almal swart. Demograwe is vinnig om te beklemtoon dat die jeug nie alleen hierdie siviele konflikte dryf nie, met korrupsie, etno-godsdienstige spanning, armoede en swak politieke instellings wat ook bydraende rol speel. Oor ras egter, swyg hulle natuurlik in alle tale.
Die konflikgebiede lê naamlik in sub-Sahara-Afrika, Suid-Asië, die Midde-Ooste, en die eilande in die Stille Oseaan, sê demograwe. Twee-en-sestig lande word beskou as “baie jonk”, volgens PAI, wat beteken dat twee-derdes van die bevolking onder die ouderdom van dertig is (en minder as 6 persent is bo die ouderdom van sestig).
Snelle verstedeliking is ‘n migrasiepatroon wat ‘n belangrike rol speel on konflikpotensiaal te verhoog, omdat stede in die ontwikkelende wêreld nie die infrastruktuur, hulpbronne, of werk het om die instroming van landelike werkers te akkommodeer nie.
Jeugborrels lei dikwels tot die agteruitgang van woude, waterbronne, en bewerkbare grond. Dit skep konflikte oor skaars hulpbronne en genereer anti-regeringsimpatie. Dit is glo ‘n algemene kenmerk van sub-Sahara-Afrika, volgens die navorsers.
Die CFR se Independent Task Force on Africa, sê “bevolkingsaanwas is ‘n verwaarloosde area van Amerikaanse beleid, oorskadu deur die fokus op MIV / VIGS en weggelaat deels as gevolg van die godsdienstige en politieke opposisie tot gesinsbeplanning.”
‘n Nuwe Amerikaanse administrasie, ongeag of dit Republikeins of Demokraties sal wees, sal die U.S. Agency for International Development’s Fragile States strategy van Januarie 2005 ongetwyfeld hersien om konflikgebiede op ‘n ander manier te benader, kennelik met die jeugborrel in gedagte.