Category: Rugby

Elke keer as die Cheetahs in ’n derby speel, is tagtig persent van die land se ondersteuners ferm in hulle hoek: Hulle eie horde bewonderaars en al dié van die konsessies wat nie dié dag teen hulle speel nie. Hulle is al die ander provinsies se voetbalentoesiaste se naasgunstelingspan. O, ons hou van hulle vurigheid, van die geesdrif waarmee hulle ’n  wedstryd afsit en die sorgeloosheid waarmee hulle aanval en die stoerheid waarmee hulle verdedig. Maar die Vrystaat is soos ’n  kind of ’n  hond, reken ’n  boer van my omgewing, moet net niks van hulle verwag nie, want dan sal hy jou teleurstel.  Wees maar net lief vir hulle, en hulle sal jou aangenaam verras.

Saterdag  op Loftus is baie van die Cheetahs verwag – veral na die verdriet van ’n onverdiende nederlaag teen die Leeus – en hulle het nie teleurgestel om teleur te stel nie. En tog moet die neerlaag nie aan die lusteloosheid van die Jagluiperds toegeskryf word nie, maar eerder aan ’n  intimiderende blou masjien wat vroegseisoen verbaas met hulle vermoëns in alle afdelings.

Heyneke Meyer se nalatenskap in die Blou provinsie is ’n eenvorminge voetbalkultuur wat van die eerste grade op skool deur hoërskoolrugby, klubs, universiteite, ouderdomsgroepe en elke Blou Bul-span deurgesuur het. Elke voetbalknapie leer dit blykbaar op vadersknie. Daar is verwag dat die Bulle eers ’n  heropboufase sou beleef na die vertrek van ’n  handvol ware legendes. Maar hulle opvolgers is só gebrei vir die taak dat hulle naatloos in die patroon geïntegreer is.

Pierre Spies jnr. se span het Saterdag Blou Bul-rugby gespeel. Meeste daarvan kan as opleidingsvideo gebruik word. Die essensie van hierdie speelstyl is om die stryd na die opponent se gebied te verskuif en om hulle dan daar te beleër. Niemand is beter om ’n  tweefrontaanslag op ’n  doellyn te loods nie. Eers kom die tradisioneel magtige voorspelers in werking, soos hartelose grondverskuiwers wat die front tree vir bloedige tree verskuif. Die enigste manier om hulle te stuit, is vir die teenstaanders om hulle lywe soos sandsakke voor die offensief te werp, om elke sentimeter grondgebied te betwis. Maar as jy dit wil doen, weet net, jy kan nie ophou nie, want die Bulle gaan nie ophou nie. Om ’n  aanslag van hulle af te weer, is ’n grootse prestasie wat jy nie mag geniet nie, want nou-nou-nou is hulle terug en dit begin van voor af en dan weer en weer en weer. Hierdie is ’n  uitmergelstryd in ’n  loopgraaf sonder einde.

En as hierdie frontale aanslag nie onmiddellik punte gaan uitmaal nie, bring dit die tweede front in werking. Die Bulle se voorspeleraanvalle is ’n draaikolk wat al hoe meer verdedigers insuig. Losvoorspelers word ingesleep en dan moontlik die skrumskakel en ’n senter, en skielik is die buitewyke van die verdedigingslinie baie karig beman en die Bulle kan dan hulle agterlyn afvuur, dikwels met verwoestende gevolge. Om ’n driekwart in ’n  Bul-lyn te wees, moet baie bevredigend wees. Vra maar vir ene mnr. B. Habana. Hy het ’n  roemryke loopbaan in die sleurstroom van dié pak en as voorslag van die Bulle se agterlynsweep gebou. Vandat hy verskuif het na sy hartland in die Kaap, het die Habana-aura verdof en is tans amper heeltemal verdamp.

Die Bulle se spelplan maak voorsiening vir alles behalwe die onvoorspelbare. Dit bly die Cheetahs se beste benadering om met ’n  seldsame oorwinning by die Bulle weg te kom. Saterdag het die Cheetahs alles volgens die handleiding gedoen en daarmee het hulle die wedstryd die noodwendige uitwerking van getalle gemaak – en die statistieke sou altyd teen hulle wees. As skrumwerk die basis vir jou oorwinning lê en jy kan die Bulle nie kis skrum nie, as dryfwerk ’n  onmisbare element in jou aanslag is en jy kan die Bulle nie stuit of terugdryf nie, as wedywering vir die losbal ’n  plek in jou strategie het en die Bulle gun jou niks daarvan nie, dan moet jy weet, jy gaan fyngekou en opgemaal word. Jy gaan iets anders moet bedink, iets ongewoons. In ’n  konvensionele stryd gaan die meesters van konvensionele voetbal elke keer wen.

Nadat losskakels Steyn – vir die Bulle – en Goosen – die eerste skermutselings met die skopvoet uitgestry het, en die Vrystaat ’n kortstondige en nou voorsprong bekom het, het die Blou voorhoede die spel oorgeneem. Hulle is deur Steyn binne trefafstand gebring en het van daar af die Cheetah se loopgraafverdediging vertrap. Een van die gedugste kortafstandwapens wat die Bulle het, is die knoorse loskopstut Dean Greyling en dit was hy wat die hele Cheetah-voorhoede versit het om ’n  drie te druk. Nie lank daarna nie het sy stutmaat, Werner Kruger, dieselfde gedoen.

Die Vrystaat se fokus het al hoe meer verskuif om die malende horde uit die vesting te hou, en met die suigsandeffek van die voorhoedestryd is die agterlyn hopeloos onbeman gelaat. ’n  Eenvoudige proses van die verskuiwing van die bal van speler tot speler het Bjorn Basson om die laaste verdediger gestuur vir die Bulle se derde drie.

Teen hierdie tyd was die Cheetahs klaar oorhoops. Hulle kon beswaarlik die meedoënlose aantog van die voorpak stuit en het geen maatreëls gehad om teen die skeurlopies van Bul-skrumskakel, Francois Hougaard, in werking te bring nie. Om hom beter op te pas, het sleutelpersoneel in die agterlyn se aandag geverg en die Bulle, met ’n  jong Francois Venter wat op binnesenter tot vernietingswerk bereid is, het begin om gate deur die Vrystaters se skanse te hardloop.

Voor die einde van die eerste helfte het Zane Kirchner van heelagter af ten volspoed in die agterlyn opgeduik en die bonusdrie gaan druk.

Die Vrystaters kon net punte met die Goosen-voet behaal. Van hulle gebruiklike plofkragtige aanvalle was daar net nie sprake nie. Hulle was te besig om te verdedig. Hulle het nooit kans gehad om te slaan nie, want hulle was te besig om wal te gooi.

Daar het wel ’n  skrefie lig vir hulle deurgebreek in die tweede helfte, toe die Bulle se skerpste angel getrek is. Francois  Hougaard het ’n  rooikaart gekry vir die behandeling wat hy op Robert Ebersohn in ’n vasvatslag toegepas het. Die Vrystaat kon na ’n  lang, uitgebreide en weefseltappende kampanje veldop uiteindelik ’n  speler – hulle kaptein, die bittereinder Adriaan Strauss – oor die kalk kry vir ’n  drie. Dit is hartverskeurend sekondes later geneutraliseer toe hulle met die afskop in hulle tuisgebied vasgekeer is en die Bulle se JJ Engelbrecht beslag gelê het op ’n aangee van die Cheetahs en die gras daarmee agter die pale gaan streel het.

Die Bulle is deur nog ’n  geelkaart tot 13 spelers beperk, maar selfs dit het nie gekeer dat Zane Kirchner nog ’n  drie gaan druk het nie, dié keer die soort puntebehaling waarvoor die Bulle hom aanvanklik ingevoer het. Dit het ’n  netjiese boepensskop, flink opvolging en ’n  doelgerigte inhaal van die bal bevat en hy het die Bulle se sesde vyfpunter gekry.

Daar is niks misleidend in die eindtelling van 51-19 nie.

Die Vrystaat het – weereens – ’n  triestige seisoensaanvang gehad, maar dit beteken nie dat hulle nie ’n  grote uit die res kan maak nie. Hulle spelpatroon en vaardighede gaan vele ander spanne troef. Maar as hulle teen die Bulle wil speel, sal hulle ’n  ander plan moet maak.

**

In die laaste van die Super Rugby-wedstryde het die Stormers die Haaie op Nuweland geklop. Wat is dit met hierdie twee opwindende spanne dat hulle so gereeld sulke saai vertonings teen mekaar lewer? Dit was ’n  woeste aanganery vir bitter min, met dertig spelers wat elkeen skynbaar op sy eie sending halsoorkop in die ruimte tussen kwartlyn en kwartlyn rondgefladder het.

Die Stormers het met 15-12 gewen.

Hierdie wedstryd verdien geen verdere kommentaar nie.

Фильчаков прокурор харькова

Die braaivleisvraag waaroor die afgelope maande getwis is, is of die Leeus se Curriebekersukses van verlede seisoen die werk van kampioene of ’n lukrake gelukskoot was. Die skeptici het volgens gisteraand se telbord genoeg ammunisie om oor te haal. Maar fyner ontleding van die wedstryd, wat die Leeus teen die Hurricanes met 28-30 verloor het, wys dat die dispuut nog lank nie opgeklaar is nie.

Gesoute Leeu-ondersteuners moet in die versoeking wees om in die ou bekende gelatenheid, beklemtoon met die ophaal van die argelose skouer vyftien sentimeters bo die gekweste hart, te verval. Hierdie neerlaag is ou bekende terrein. Dit is immers die vyfde keer in die laaste vyf kragmetings teen die Hurricanes wat die Leeus afgestof is. En tog is daar beduidende verskille met die verlede. Vroeër jare wanneer die Leeus verloor het, was dit omdat hulle eenvoudig nie goed genoeg was nie. Wanneer hulle nader aan ’n oorwinning gekom het, was dit weens moed wat groter as talent is en/of ’n dubbelskeut geluk.

Die Leeus van hierdie jaar ís goed genoeg om te wen. Die beste span het verloor, en ja, ons sal die “scoreboard checks” Oom Boy.

Dit was geensins ’n span in volle vaart wat verloor het nie. Die vroegseisoengriep is nog onder lede. Op die aanval is hulle nog nie so deurdringend as wat ’n mens van hulle kan verwag nie en hulle het ’n bepaalde swakheid ontwikkel om die bal in die botsing te verloor. Hulle primêre eerstefasewapen – ’n bulskrum – is na die eerste kwart van die wedstryd geneutraliseer toe plaasvervangerstut, CJ van der Linde afgehinkepink het met ’n bobeenbesering. Wedyweringslose skrums het nou gegeld en daarmee kon die Hurricanes se losvoorspelers vinniger onttrek om die aanvallende Leeus se ruimte in te kort.

Die punteinsameling het met ’n Bowden Barret-strafskop begin. Minute later het die Leeus die Hurricanes teen die doellyn vasgedruk en ’n ondreigende laterale aanvalle geloods. Die bal is eenvoudig aangewip van speler tot speler, met blykbaar elkeen van hulle wat geweier het om die lyn reguit te trek. Die laaste aangee was na Jaco Taute en hy het geen reg gehad om te dink hy gaan ’n drie uit dié situasie druk nie. Maar hy het. Hy het daardie twee-drie treë met die mees ongesofistikeerde krag gewen en toe gevind sy arm is lank genoeg om die doellyn te haal.

Die Leeus het die afskopbesit op die grond gemors en het onkant gedwaal. Barrett het getref en die telling was 6-5. ’n Minuut later het Jaco Taute, binne sy eie halfgebied, die drywer op die bal getrek vir ’n strafskop, en die telling was 8-6.

Nie lank daarna nie het die bal die Leeus weer ontglip, die Hurricanes kon aanval en die heelagter, André Taylor het ’n gespierde lak van Michael Killian vir ’n drie in die hoekie oorleef. Die Hurricanes, voor, 14-8 met halftyd.

Na die openingstrofe van die tweede helfte het albei spanne ’n strafskop behaal, maar ’n teenaanval van die Leeus het die Hurricanes se verdediging versplinter. In die gebruiklike harwar was dit Franco van der Merwe wat sý arm die keer lank gerek het vir ’n drie.

Wat volg was twee minute waarin die Leeus swaar gekwes is. Met ’n aanval in volle swang het Josh Strauss die bal in ’n lak verloor. Conrad Smith het die bal vorentoe geskop en agterna gesit, net-net betyds weer daar gekom en wéér van die grond af geskop, dié keer nie reguit nie, maar dwarsvoet soos die spaantjie van ’n spykertafel kant toe waar die haker Dane Coles dit met ’n oop doellyn bymekaar gemaak het. Pas na die heraanvang het die Leeus wéér die bal weggegee en Barret het oopveld toe geskop waar die bal ongure manewales aangevang het om ’n Hurricanes-speler eerder as ’n Leeu te vind. Corey Jane het ingestoom vir ’n maklike drie. Nie een van dié twee drieë is gekroon nie, maar skielik was die Leeus 27-18 agter.

Die antwoord op die sommetjie was dat ’n strafskop en ’n verdoelde drie die yster sou wees om die kastaiÏngs uit die kole te hark. Die strafskop het geredelik gekom en nou het dit gelyk asof die Leeus se drie-en-twintigste speler – Tannie Ellispark en haar hoë lugdruk – beslissend sou deelneem. Die Hurricanes was sat gehardloop en het verniet diep gesuig vir suurstof. Weereens het ’n vlaag aanvalle die Leeus tot teen die doellyn gebring en hierdie keer was dit Butch James, van die bank af as plaasvervanger, wat die verdediging teruggeklop het met sy eie lyf en toe die aarde getref het vir ’n drie. Met agt minute oor was die Leeus een punt voor en dit het gelyk asof daar vir hulle nog meer wag. Hulle was doelgerig, skerp, verbete…

Maar die Hurricanes het die bal gekry en behou en begin speel om ’n strafskop uit die Leeus te wurg. Die een vlak aanval na die ander, links-regs, links-regs, ’n tree, twee tree op ’n slag in die middel af, die een fase uit die ander gemaak, en uiteindelik was dit Butch James wat oor die onkantlyn gedryf het, vlak teen die pale. Die Hurricanes het oorgeskop en die Leeus se desperate doodsaanvalle oorleef om met twee punte te wen.

Patric Cilliers is as Man van die Wedstryd aangewys en daar is geen argumente van my af nie. Hy het soos ’n bees geskrum toe hulle nog mag geskrum het, was elke keer met die bal onder die arm ’n swaar slag om te verwerk, en het soos ’n tjopkerwer gelak. Maar as dit my stem was wat die M.v.d.W. aangewys het, was dit Alwyn Hollenbach. Hierdie binnesenter begin al meer lyk asof groen en goud die regte kleure vir hom is. Hy is groot, het massiewe teenwoordigheid in die middelveld, vind gapings of hamer eenvoudig een deur die verdediging. Sy verspreiding is goed en hy perk homself nie streng in sy kanaal in nie en is dikwels eerste by om soos ’n goeie losvoorspeler skons te bak met die krummels besit wat op die grond lê of om ’n gelakte makker te help om die bal te herwin. Daar is een ander agterspeler met dieselfde aura, veggees en finesse as hy en dit is Jaco Taute, ook in die Leeus se agterlinie, op heelagter.

Die Leeus het soos die Leeus van ouds verloor. Maar die ander spanne sal skrander wees om hulle nie met hulle voorgangers te vergelyk nie. Wanneer alles reg gaan loop en hulle net die bal beter in die botsing beskerm, gaan hierdie Leeus nog baie spanne seermaak voor die seisoen verby is.

Данильченко

Die Leeus en die Cheetahs het hulle Super Rugby-veldtog met ’n  soort lae-intensiteit skermutseling van stapel gestuur, en, soos meermale in die verlede, het die katte van die Noorde die Sentraalkatte met twee punte geklop. Dié keer was die telling 27-25.

In hierdie fase van elke seisoen is die begrip “roes” ter sprake, maar gister op Ellispark wat deesdae na ’n gaskoeldrank vernoem is, was die gebruiklike onbehendigheid nie so ooglopend nie; dit was meer ’n  geval van twee spanne wat versigtig speel, wat dinge nog nie teen volspoed doen nie, wat die bal versigtig aangee en seker maak van hulle posisies op die veld.

Die hitte van die stryd het net een drie – gedruk deur die Vrystaatse stut, WP Nel – die telkaart gehaal. Die res was skoppunte, 20 vir die Cheetah-losskakel Johan Goosen en 27 vir sy regstreekse teenstander Elton Jantjies. Die Transvaler het, om die waarheid te sê, die rekord vir stelskoppe in ’n  Super Rugby-wedstryd geslaan en nege gebank.

Die groot hoeveelheid skoppunte was die gevolg van wedstrydbenadering, veral van die spanne op die aanval. Met die skerpheid en onverskrokkenheid van verlede seisoen, sou baie van hierdie offensiewe tot drieë gelei het. Die deurdringing en dringendheid het geskort en die konserwatisme van die spanne het tot ’n  ander ingesteldheid gelei. Beide spanne in topvorm is vooraanstaande eksponente van voetbal-Blitzkrieg, waar bresse geslaan word met toegespitsde aanslae, makkers met vernuftige aangeë deur oopgerekte gapings gestuur word en die bal wat vinnig en presies aangestuur word tot waar die verdediging die ylste is. Gister, egter, is die aanval meer gebruik om genoeg druk op die vyand te plaas sodat hulle sou oortree wat die skopgeskut in spel sou bring.

Inderwaarheid was dit die Cheetahs wat hiermee die suksesvolste was. Elton Jantjies is ’n  belangrike teëltjie in die Leeu-mosaïek maar die bloedjong Johan Goosen lyk op die vooraand van ’n  legendariese loopbaan in  die Cheetah-trui te wees. Daar skort met sy algemene spel niks, maar hy het doodeenvoudig die gekonsentreerde skopkrag van drie muile in sy regterskoen. As hy ongeskonde bly, gaan hy die landskap van Super Rugby hierdie seisoen verander. Spanne gaan baie meer konserwatief by die afbreekpunte so ver as sestig meter van hulle pale moet speel, en dit gaan vir Heinrich Brüssouw soveel dodeliker op die baljag maak.

Gister het Goosen so in die harwar van los spel die bal ontvang, twee treetjies getrippel en die bal vyftig meter ver per stelskop deur die pale versend. ’n  Minuut later het die Leeus onwettig omgegaan by ’n  afbreekpunt, ’n  goeie sestig meter van hulle pale.  Goosen het die bal op sy eie tientreëstippellyn geplaas, kort aanloop uitgemerk, gestorm en geskop. Geen probleem! Hy kan die faktor word waarvoor Frans Steyn eens bestem was – die langafstandkanonnier wat opponente oor tweederdes van die veld lamlê. Iets so ooglopend funksioneel en roetinegewys as ’n  posisionele skop uit die kwartgebied sal heroorweeg moet word, want kry Herr Goosen dit in die hande, gaan dit nie as ’n  taktiese mog’t-troffe hersend word nie. Die pale gaan onder skoot kom.

Soos wat dit is, het die Leeus gewen omdat Goosen twee keer nie ’n  stelskop, wat die wedstryd sou wen, kon neem nie, bloot omdat hy nie op die veld was nie, die eerste keer weens ’n  geelkaart en die tweede keer omdat hy reeds deur Sias Ebersohn vervang is. Ebersohn, en voor hom Tewis de Bruyn, het albei die kol gemis met skoppe wat maar net ’n  formaliteit vir Goosen sou wees.

Nie een van hierdie spanne is Super Rugby-gunstelinge nie, maar dit sal besondere onnoselheid van ander spanne vat om hulle te onderskat. En tog, so seker as wat roes ’n  besprekingspunt aan die begin van ’n  seisoen is, so seker is dit dat sommige spanne tog die Leeus of die Cheetahs gaan vlak kyk. En daar sal agterna wonde gelek word.

Олександр Васильович Фільчаков

Was die WP/Stormers-masjien van verlede jaar eintlik die maaksel van Rassie Erasmus, en indien wel, wat sal daarvan oorbly na hy daar vort is? In alle waarskynlikheid, en bitter min, blyk die antwoorde te wees na die Kapenaars se skokkende vertoning in hulle wedstryd gisteraand teen die Hurricanes.

Die Kaapse spanne van verlede jaar was niks indien nie goed afgerig nie. Spelers het hulle aanwending in hulle posisies verstaan en elkeen het sy werk gedoen. Die Stormers het verlede jaar die beste verdedigingsrekord in die Super Rugby-kompetisie gehad en die WP in die Curriebeker. Die spanlede se werk was só goed gedefinieer dat hulle hulleself selfs kon herontplooi om ’n  halfdosyn losskakels toe beserings verwoesting in dié posisie gesaai het.

Dat die Kapenaars nie een van die twee kompetisies kon wen nie – inderwaarheid was hulle laaste silwerwaresukses die Curriebeker van 2001 – kon nie met enige regverdiging aan afrigting toegeskryf word nie. Waarskynlik het hulle net nie die spelersmateriaal of die rugbykultuur van die Bulle of die onstuitbare entoesiasme van die Leeus gehad nie. Maar dit was steeds ’n  goedgedrilde, netjies afgerigte span, een met ’n skelet wat ferm genoeg is om hulle staande te hou in die uitgerekte hitte van twee uitmergelende kompetisies.

Die span wat ons gisteraand gesien het, nou ja! Al die belangrikste onderdele is  nog daar, maar blykbaar nie verbind nie, soos skroewe en stawe in ’n  koekblik wat geskud word. Die agterlyn het al die grasie en samehorigheid van hoenders in ’n  haelstorm gehad. Die voorspelers het nie oë vir die bal gehad nie en was besluiteloos by die afbreukpunte. Die verhouding tussen voorpak en agterlinie was stief ten beste en ten ergste het dit gelyk asof hulle teen mekaar speel. Groot name het nie soseer tot ’n  val gekom as bloot net vervaag nie. Habana was op die veld, reg?, wie weet, miskien…

O, daar was indrukwekkende oomblikke: Die voorpak het soms goed gedryf en veral doeltreffend van die lynstane af gemaal. ’n Paar Stormers het bal-onder-die-arm verwoestend gestorm, vernaamlik Andries Bekker, Tiaan Liebenberg en die jong slot Eben Etsebeth. In die agterlyn het die knalbuksies, Joe Pietersen en Gio Aplon, so vinnig en dodelik as altyd op die aanval gekom. ’n  Swak wedstryd word gereeld beskryf as een “wat gou vergeet sal word.” Die Stormers en die voetbalkykers sal hierdie een net kan vergeet na volgehoue terapie oor ’n  lang tydperk.

O ja, die Stormers hét gewen, met ’n  skaflike telling van 39-26. Hulle hét drie drieë gedruk: Gio Aplon het op volle vaart langs die lyn af gesweepklap, binnekant toe gehuppel, ’n  beknopte gaping tussen twee verdedigers gekloof en gaan druk. Die ander twee drieë was voorspelerpunte; eers is ’n  standaard, tuintipe rolmaal van ’n lynstaan teenaan die doellyn af deur instaanflank Kolisi voltooi, en daar was ’n  strafdrie na nog ’n  rolmaal. So, van ’n  goedbeplande, netjies saamgestelde drie – WP-drie! – was daar geen teken nie.

Hulle oorwinning kan aan een rede toegeskryf word: Die span teen wie hulle gespeel het, die Hurricanes, was nie bloot disfunksioneel nie, dit was gisteraand ’n  span van rampokkers, oënskynlik daarop uit om elke oortreding in die reëlboek te oortree, sommige daarvan oor en oor. Dis asof hulle vyftien Sean Fitzpatricks was, elkeen met ’n  diploma van die Bryce Lawrence Slypskool vir Gevordere Voetbalbegrip. As enige vertoning ’n  mens sal laat dink dat wedstrydknoeiery in rugby opgedaag het, dan was hierdie die een.

Hierdie was die soort wedstryd wat skeidsregters in boepensstuipe laat uitslaan, en Marius Jonker moet homself maar styftrek vir ’n donker wolk van kritiek uit Nieu-Seeland. Nie dat hy regtig enige iets veel anders kon doen nie. Die Hurricanes het nie in die eerste plek soveel strafskoppe op die lyf geloop omdat Marius Jonker hulle gestraf het nie; hulle is so baie gestraf omdat hulle so baie oortree het. Hulle het skrums afgetrek, ingeskrum, teenstanders laat geloop, in die lynstane afgetrek, gepootjie en hulle het oor die bal geval, en geval en geval, soos Griekse pilare in ’n  aardbewing. Hulle het selfs obskure oortredings probeer, soos Vito op agsteman wat die skrum met ’n  konsertinabeweging probeer span het.

So het dit dan gekom dat albei die Hurricane-stutte op dieselfde tyd van die veld gegeelkaart is, en hier was die geleentheid vir die Stormers om ’n  oninhaalbare hoeveelheid punte te boek. As daar enige videogetuienis teen die breinvriestrust van die Kapenaars was, was dit die spel wat gevolg het. Die ooglopende – en onkeerbare – keuse sou wees om nóg ’n  lynstaan naby die doellyn te neem. Die stut Ben May is so pas afgestuur omdat hy ’n  lynstaan afgetrek het, en hoewel die Hurricanes ’n  smaak vir boewery vertoon het, het hulle duidelik geen erg daaraan gehad om die Stormers se naderjaende voorspelers in die oë te kyk nie. So, neem die lynstaan, vang die bal, druk drie. Maklik.

Wat die Stormers wel gedoen het, was om  ’n  niemededingende skrum te kies, die bal na die halsoorkopagterlyn te stuur en die Hurricanes die kans te gun om die aanval in die middeveld te snuit. Die ergste is dat die Stormers in die beweging nog ’n  strafskop gekry het en die genie op losskakel, Gary van Aswegen, dit goed gedink het om die bal oor die pale te skepskop om so sewe punte na drie te snoei.

Dertien man of te nie, dit was die Hurricanes wat in dié strook van die spel gedy het. Die Stormers het nog gewonder wat hierdie ovaalvoorwerp is wat heen en weer oor die veld trek, toe gryp die Hurricanes die Gilbert-bal en gaan druk ’n  drie.

Rassie Erasmus wurg seker iewers in sy agterdogwekkende ballingskap. Ten spyte van die Hurricanes se rampokkery wat genadeloos deur Jonker gestraf is, was die telling teen die middel van die tweede helfte 23 punte elk. Daarna het die Stormers wel daardie strafdrie en twee strafskoppe se punte behaal om 39-23 te wen.

Erasmus was nie lank op Nuweland nie toe sy afrigterspligte oënskynlik op Alistair Coetzee afgeskuif is. Die persona van Coetzee as goedhartige afrigtingster is geskep. Hy is voorgehou as argumentontlonter teen gewaande rassiste wat altoos skepties sal wees oor ’n  kleurling se vermoë om ’n  span te brei. Dit was ’n  belangrike reklameset in ’n  tydperk wat Peter de Villiers besig was om Suid-Afrikaanse voetbal se naam met ’n  wingerdstok te slaan. Die agteraf vraag was hoeveel van die WP/Stormer-sukses Coetzee toegekom het en hoeveel daarvan in die skadu’s ontwerp, aangebied en afgedwing is deur Rassie Erasmus.

Данильченко

Julle sportskrywer het, vir julle kennisname en moontlike plesier, die eerste drie wedstryde van 2012 se Super Rugby-toernooi onder die loep geneem, en vir dié wat gewonder het, en miskien selfs senuweeagtig is, laat ek julle verseker, hierdie wedstryde in ag geneem, het die Suid-Afrikaanse spanne niks uit Nieu-Seeland of Australië te vrees nie. Dié twee buitelande, daarenteen, moet maar hulle vitamines drink en die lewe onthou soos wat dit nou is, want hierdie jaar gaan hulle slae verdra as dít wat in die laaste wedstryd van die dag te siene was ’n  patroon vir die jaar gevestig het.

Die Bulle en Haaie het mekaar met uitsonderlike geweld op Loftus getref. Daar was baie hanteerfoute, soos maar altyd aan die begin van die jaar, en van die skopvoete was nog nie behoorlik gekalibreer nie, maar daar was ongewone intensiteit vir ’n aanvangswedstryd. Genade, eintlik was die twee spanne oorgehaal soos styfgerekte rekkers en van die openingsfluitjie af het hulle sonder brieke op botsende bane in mekaar vasgepletter. Die aanslane was, ongewoon vir Suid-Afrikaanse spanne aan die begin van ’n  seisoen, nie te wyte aan blote bottervingers nie, maar omdat die verdedigers die baldraer telkens met soveel ribkrakende trompsnelheid getref het dat die bal iewers heen móés gaan.

Die eerste helfte was ’n  triomf van aanvallende verdediging oor punteskeppende aanvalle. Die punteversamelaars, Morné Steyn, Pat Lambie en Riaan Viljoen het al hulle skoppe (net-net) mis geskop en van drieë was daar nie sprake nie. Min openingshelftes lewer soveel roekelose aksie op en nog minder eindig 0-0. Dié een het.

In die tweede helfte het ’n mate van nugterheid tot die rugbyruim teruggekeer en die blou puntestroper het in beweging gekom. Hangskoppe het die Natallers vasgepen en die blou horde se smorende aanvalle het strafskoppe opgelewer wat Morné Steyn, nou weer in die vloei van dinge, oorgeskop het. Konsentrasiebreuke deur die Bulle, veral in die skrum, het weer vir Lambie binne trefafstand gebring en hy het self ses punte van twee strafskoppe gemaak. Uiteindelik het die blou golf tog vooruit gerol en met ’n  bykomende skepskop het Steyn en die Bulle 18 punte gehad teenoor die Haaie se ses.

Daar was nou oënskynlik ’n  patroon – ’n ou, herkenbare een. Die Bulle het die Haaie weereens in ’n  hoekie van hulle kwartgebied vasgedruk. Maar daar is ander herkenbare patrone in Suid-Afrikaanse rugby ook. Die Bulle het die bal afgestaan en die Haaie het dit met hulle rug teen die doellyn aangegee. Binnesenter Whitefield het ’n  skoppie vorentoe geknikker in die hoop om uit te breek, dit op een of ander manier weer gevind en dit het teen die agterlyn afgeloop totdat Jacques Botes vir Lwazi Mvovo teen die kantlyn kon afvuur. Die vleuel en sy grillokke is ingejaag en platgeloop maar het die bal binneveld toe gekry waar die einste Botes, genoeg van ’n veteraan om daardie mitiese kortpaaie op ’n  voetbalveld te ken, die bal gevang en ’n  strompelende Bulle-verdediging finaal versnipper het vir die enigste drie van die wedstryd. Dit het 71 minute gevat, maar die wag was ’n  nie ’n onredelike prys vir ’n kosbare drie nie. Die telling was toe 18-13.

Dis asof die spanne hulle tradisionele persoonlikhede vir die laaste tien minute in daardie oomblik herontdek het. Die Bulle, asof afgespreek, sou verdedig, terwyl die Haaie snerpend en verbete sou aanval. Op een stadium moes die Bulle digby die 40 fases in twee bewegings absorbeer voordat hulle die bal kon wegrokkel. Steyn se verligtingskop het 30 meter van sy doellyn af oor die kantkalk gegaan. Die Haaie het hulleself styfgetrek vir net nóg een lynstaan waarna hulle net nóg ’n aanval, met alle potensiaal op sukses, kon loods. Haker Wepener se gooi was ’n presiese boog, reg waar dit moes wees, in die middel van die lynstaan. En toe rys daar ’n lang skraal figuur en kaats die bal voor die Haaie weg, Bulle se kant toe. Is dit ’n Matfield in daardie nommer-5 trui? Nagenoeg.

Juandré Kruger het gewys die slotfabriek is in volle produksie. Hy het die Bulle se lynstane gereguleer soos sy mentor, Victor Matfield, self. Hy het wonderlike voetbalvoorgevoel en het soos die wind met die bal gehardloop en die harde lakke ingestop wanneer hy moes. Hy is as Man van die Wedstryd aangewys, en dít nie sonder rede nie.

Die vraag is wat die aanbod van talent in SA rugby is na die vertrek van ’n tros ware legendes. Inderwaarheid is daar soveel nuwe modelle op die mark, dat die voetbalverbruiker skoon bederf sal voel. Die ander jongeling wat prominent in die Bulle-span was, was die jong Francois Venter op binnesenter. Hy doen sy werk, verlustig homself in die geweld van kontak en het daardie wonderlike vermoë om ’n paar tree dieper aan te val as wat redelik sou wees. Die Haaie se jong slot, Anton Bresler, het gewys dat die Bulle nie ’n  patentreg op dié posisie het nie.

Die Bulle het die laaste aanslag weerstaan en die stryd met 18-13 gewen.

Dit was nie foutlose voetbal nie, maar daar was genoeg van die ongebreidelde gladiatorgees in die skouspel om die aptyt te wek vir ’n groot Super Rugby-seisoen.

Laat waai!

Punte deur:

Bulle – Strafdoele:  Morne Steyn (5). Skepskop: Steyn.

Haaie – Drie: Jacques Botes. Doelskop: Pat Lambie. Strafskoppe: Pat Lambie (2).

Данильченко Юрий отзывы

Gister, so in die vroegaand, het ’n  uitbundige, waaghalsige 22-tal jong amateurs ons herinner wat dit aan rugby is wat van ons entoesiaste gemaak het. Vir 80 luisterryke minute is geesdriftiges teruggevoer na ’n ander era, ’n heerlike tydvak voordat professionalisme, propagandageskal, politieke tusseninnery en die uitbuiting van spelers die spel omvorm het van ’n  diepgevoelde volkspel na ’n  siniese obsessie.

Rugby is toenemend ’n spel wat uitgeskrum word met tjekboeke, byvoordele, loopbaanstatistieke en bemarkersvoorkeure. Maar gister het dit terug gemigreer na ’n sport op ’n reghoekige lap dik, groen gras, afgemerk met dik kalkstrepe, verdeel in kwarte en onder die bewaking van hoë H-vormige torings. Die slagordes wat teen mekaar opgetrek het, was aan die een kant die mees professionele rugbykonglomeraat in die land, teenoor die span wat die amateursgees die beste vergestalt. Hierdie is ’n amateurisme wat nie dui op onbehendigheid nie, maar op die suiwerste vorm van die woord “amateur” wat sy beslag het in die Latynse wortel wat “liefde” beteken; liefde vir ’n  saak met die volle begrip van geesdrif, vasberadenheid, ywer…

Dit was gepas dat dit juis deur die benadering van dié twee spanne is dat ons herinner is aan wat ons met die oorgang van rugby na ’n  bedryfsport verloor het. In die middelstrook van die negentigerjare was dit die voormalige Natal en Transvaal wat die sport oorheers het. Die een, Transvaal, was ’n  stoere ou span wat onder die ysterbestuur van Louis Luyt en die begeesterde afrigting van Kitch Christie die vreugde van die sport en daarmee saam die glorie van oorwinning herontdek het. Die ander span, Natal, het in hierdie jare hulle tweederangse status ontgroei om een van die moondhede in Suid-Afrikaanse rugby te word.

Transvaal was die laaste Curriebeker-wenners van die ou amateurbedeling in 1994. Ironies, en miskien getrou aan hulle proletariese nywerheidswortels, was dit juis hierdie span wat onder François Pienaar die volgende jaar gestaak het vir gulde salarisse en daarmee die professionele era ingelui het. Die onmiddellike begunstigdes van die nuwe geldera was Natal wat daardie jaar Sir Donald se beker gewen het. In hulle geledere was dit die duur aankope wat die deurslag gegee het, spelers soos André Joubert, Henry Honiball en James Small.

Transvaal se voorloperstatus het vinnig verskiet. Die beroepsera word gestu deur borggeld en borge vereis die opgewondenheid en lojaliteit van ’n  omvangryke ondersteunerskorps. Die twee spanne wat die vinnigste aangepas het was Noord-Transvaal en Natal – nou die Blou Bulle en die Haaie – wat hulle onderskeie stadions in koorsige ondersteunerskatedrale omskep het. Transvaal het die Goue Leeus, en toe bloot die Leeus, geword. Die Bulle het Loftus en die Haaie het King’s Park, maar die Leeus kon nooit van Ellispark dieselfde soort vesting maak nie. Daarvoor is Johannesburg en sy loopbaanerts te kosmopolitaans. Wie ook al teen die Leeus speel, kan staatmaak op driftige ondersteuning van uitgewekenes uit hulle provinsies.

Die jare was nie barmhartig teenoor die Leeus nie en hulle het afgewentel tot die koddige kaalvoetklonkie van Suid-Afrikaanse rugby, ’n span om tegelykertyd te terg en te bejammer. 2010 was ’n  besondere duistere jaar vir die span; oorrompel in die Curriebeker-kompetisie en onmagtig om ’n  enkele wedstryd in die Super 14 te wen. Dit het uiteindelik gelei tot drastiese optrede deur die president van dié provinsie se rugbyraad, Kevin de Klerk, en sy bestuur. Die afrigtingspan is weggevee en die Kiwi, John Mitchell, toe tussen afrigtingposisies, is opgeraap as nuwe afrigter en Carlos Spencer, die legendariese All Black-losskakel, is deur hom betrek.

Oorwinnings het nie oornag gevolg nie en hierdie jaar het die Leeus nogmaals ’n  beteuterde Super Rugby-veldtog beleef. Maar so teen die agtergrond van die geroesemoes oor die Springbokke se Wêreldbekeraanslag, het iets op die rugbyvelde van Gauteng begin gebeur. ’n  Doodgewone span, vol onbesonderse spelers het uitmuntende spanrugby begin speel en die een skokoorwinning na die ander begin inryg. Sinici het dit toegeskryf aan die afwesigheid van die Springbokke wat oorsee diens gedoen het. Maar met die Springbokke wie se kierangs in die halfeindrondte teen Australië uitgebraai het, teenwoordig vir die halfeindrondte, het die Leeus volhard met wat hulle die hele seisoen gedoen het: Wen, en dít teen ’n  WP met die springstof van Schalk Burger, Jaque Fourie, Bryan Habana, Jean de Villiers en ander terug in die magasyn.

Die Leeus het een Springbok teruggewen: die ietwat afgeleefde Butch James. As span is hulle saamgestel uit tuisgekweekte talent, uitstkotspelers uit ander provinsies en winskopieonderdele. Daar is geen huishoudelike naam in die span nie. Hulle Jaco Taute, byvoorbeeld, het nie die bemarkingsglans van ’n Frans Steyn nie. So gemeet is Doppies la Grange nie ’n  Jean de Villiers nie en Derick Minnie geen Heinrich Brüssow nie. En tog het die span ’n  flonkerende eenheid geword wat saam in die voorpakloopgrawe geveg het, op krummelbesit geaas het en dit hersirkuleer het as goud en van hulle onderdele, soos Michael Killian en Taute die heelagter, met amper vervelige reëlmaat oor die doellyn deurgepons het. Die kruit in hulle dop was juis die suiwer lewensvreugde – die amateur se liefde – waarmee hulle die spel gespeel het. Ander provinsies se ondersteuners, of hulle spanne teen die mynwerkers gewen of verloor het, het gehou van wat hulle sien. Die Leeus het meeste van hulle se naasgunstelingspan geword.

As die Leeus ’n voertuig van gelapte en uitverkopingsonderdele is, is elke deel van die Haaie duur gekoop en gemasjineer: ’n Volle Springbok-voorry wat die wêreld se beste haker, Bismarck du Plessis, bevat; Springbokke op flank en agsteman; Franse genie op losskakel; gesoute toetsspelers op senter; Springbok-vleuels en op heelagter ’n wunderkind.

Om hierdie professionele masjien te stuit het die Leeus presies twee Springbokke in die beginspan gehad – CJ van der Linde en Wikus van Heerden, beide van hulle as surplus deur hulle vorige provinsies beskou. Van der Linde en Van Heerden en Josh Strauss, die man agter die baard. Daardie baard sou die simbool word van die herrysende Leeus; nie ’n  netjies gekapte baard soos Ross Skeate van die Haaie s’n nie, maar ’n  woeste, welige, wonderlik romantiese raafswart bos van uitbundige harde hare. Maar ’n baard maak nie die man nie en Strauss het opgeskiet as die kavalier van Suid-Afrikaanse provinsiale rugby, ’n  groot, worstelende, aggressiewe, charismatiese grotman van ’n speler en spankaptein.

Met die aanloop tot die wedstryd was dit die algemeen aanvaarde wysheid dat die Leeus ‘n sprokie deur die seisoen geskryf het wat nou brutaal kortgeknip sou word deur die ervare, metaalagtige Haaie. Naspers se Christo Buchner het voldaan uit Johannesburg – nogal – laat weet dat die Durbaniete se vaste vyf die lewe uit die Transvalers sou wurg. Dit was Dawid teen Goliat, jy weet. Tog ’n  snaakse beeld, dié, wat so kwistig deur die week gebruik is. Het almal dan vergeet wie dáárdie eindrondte gewen het?

Dawid teen Goliat. ’n Ander wedywering wat so beskryf is, was die boksgeveg, amper vyftig jaar gelede, tussen die brutale swaargewigkampioen, Sonny Liston, teen die vermaaklike nuweling Cassius Clay. Liston, die Goliat, sou onmoontlik kon ondergaan teen dié Dawid. Ná die geveg het ’n  boksskrywer verwonderd gevra hoe dit is dat niemand voor die geveg agtergekom het dat dié besondere Dawid groter, langer, swaarder en sterker as sy Goliat was nie. Liston het ’n  afgedankste loesing van die lenige jong Clay ontvang.

En dis hoe dit gister op Ellispark was. Die jong, onderaangeskrewe Leeus was vinniger, vaardiger, harder, sterker en dodeliker as die Haaie. Die Durbaniete het ontbrand maar die Leeus het geknal. Die Natallers het hulle rugby bedryf soos vakmanne, asof elke beweging, lak en vaste faset ’n  bedryfstoets was. Maar die Leeus was voetbalspelers, spelers!, in die volle sin van die woord. Hulle het gespeel terwyl die Haaie gestoom, gemor, geknor, gegrom, geploeter het. Elke geleentheid om punte te bank het hulle met die grootste opgewondenheid aangegryp. Elton Jantjies, die klong wat rugby speel asof hy die hele tyd na reggae op ingeboude oorfone luister, het twee strafskoppe met die grootste ongeërgdheid in drietalle omskep. Jaco Taute het Frans Steyn se patentreg oortree en ’n strafskop vanuit sy eie halfgebied oorgelanseer.

Dat die Haaie oorgerus was dat hulle die Leeus se voorspelers uit die spel kon roller was gou duidelik toe hulle geweier het om pale toe te skop en probeer het om vanuit ’n  kortafstandlynstaan oor te maal. ’n  Straatbrak het nog nooit ’n  sopbeen met groter venyn verdedig as waarmee die Leeus hulle lywe tussen die Natallers en die doellyn ingewerp het nie. Die Haaie het vreugdeloos en vrugteloos gesoek na ’n  swakplek wat hulle nooit kon vind nie. Die kwesbaarheid wat wel blootgelê is, was tussen die Natalse verouderde senters toe Doppies la Grange daardeur gekloof en vir Michael Killian afgevuur het vir die Leeus se eerste drie. Skielik was die jong Leeus dertien punte voor, en toe was dit die einde van die eerste helfte.

Voorsprong ofte nie, die verwagting was dat die Leeu-sprokie se laaste reëls geskryf is, dat die Natallers ’n hoër versnelling sou selekteer, dat die gewig van die geleentheid die Leeus sou aftam, dat hulle vingers en hande gladgesweet en onseker sou word. En toe Willem Alberts ’n  onverdiende en onregmatige drie vir die Haaie druk, het die ou gryses geknik. Vir ’n paar minute daarna was die Leeus onseker op die verdediging en huiwerig op die aanval. Die Haaie het met groter sekerheid begin beweeg en daar was bloed in die water. Maar sommige sprokies is bestem om uitgespeel te word. Net so skielik, toe slaan die wedstryd weer reg agteroor toe die Leeus die Haai-verdediging verskeur en Patrick Cilliers die strooptog met ’n  drie afgesluit het. Kort daarna was dit Michael Killian wat die verdediging losgetorring het waarna hy ’n wye boog gehardloop het om vir Jaco Taute te vind vir ’n drie wat die Haaie se vinne finaal gepluk het.

Die sprokie het ’n  legende geword en die legende is nou voetbalgeskiedenis.

In ’n jaar waarin ons die onsmaak van ’n  aangetaste Springbokspan moes sluk, waarin rugby ’n vulgêre ekshibisionistiese bedryf geword het, het hierdie oorwinning van ’n span alledaagse spelers oor ’n versameling ego’s ’n  waardevolle intermezzo geword. Vir ’n klein rukkie het rugby in Suid-Afrika sy onskuld herontdek.

Wie gaan volgende jaar se Super Rugby-kompetisie wen? Beslis nie die Leeus nie, dié weet ons almal, net soos ons geweet het hulle kan nie vanjaar se Curriebeker wen nie.

лобановский александр досье

In die jare toe Curriebekerspanne nog met die trein gereis het, en geld bitter skraps was, het ‘n Vrystaatspan bestaande uit net die 15-tal Nuweland toe gereis. Op die trein is lekker gekuier, en een van die voorspelers het sy knie seergemaak. Toe dié speler die Saterdag op Nuweland se stasie afklim, is die been stokstyf. Omdat hy noodgedwonge moes speel, is hy aangesê om na die beste van sy vermoë die laaste vesting saam met die heelagter te verdedig.

Met die broeke wat destyds tot by die knieë gekom het moes die speler wat so met sy stywe been heen en weer oor die veld gepiekel het ‘n groot indruk gemaak het.

Na die wedstryd is die Vrystaatse kaptein naby die Suid-pawiljoen, toe een van die toeskouers vir hom vra: “Waar kry mastah-hulle daai voelbek met die houtbeen?”

Saterdag in die halfeindstryd op Nuweland kon die voelbek met die houtbeen netsowel gespeel het.

Oor twee weke spook die Haaie en die WP in Durban sake om 2010 se Crurriebeker uit.

Met die Blou Bulle se neerlaag van 16 – 12 in Durban teen die Haaie, was kanse vir ‘n eindstryd in Bloemfontein daarmee heen – wat in elk geval geblyk het van akademiese belang te wees toe die Cheetahs vergeet het om op Nuweland op die veld te draf.

Die halfeindstryd in Durban sal waarskynlik meer onthou word vir die byeswerms wat die aanbreek van die wedstryd vertraag het, en toe ook die Kaapse wedstryd laat laat begin het. Die Haaie het sommer met die afskop ‘n voorbeeld van balretensie gestel wat na ‘n rits fases op ‘n drie uitgeloop het.

Later het reën die bal seepglad gemaak, en veral die Bulle het meer met die voet probeer aanval, en so waarskynlik ook hul laaste wenkans verongeluk deur in die doodsnikke die bal vir die jong Lambie wat op heelagter moes uithelp geloods het, en besit afgestaan het.

Nietemin, die reën het ‘n invloed gehad, en die Bulle kon netsowel as die wenners van die veld gestap het, en sou waardige eindstrydmededingers kon wees.

Wat kan van die Cheetahs gesê word?

Die afgelope dekade al eindig die Cheetahs se “taktiese” skopwerk gereeld onder hul eie pale. Heel dikwels het hierdie stroomop-drieë die verskil tussen wen en verloor gemaak, en ‘n mens sou verwag dat die Blikore oor hierdie mamparraskoppe sou begin besin. Maar watwou, toe die sportskrywers eers begin skryf oor meer skoprugby in die uitkloprondtes, en die verwagte tweestryd tussen Generaal de Waal en Louis Strydom, was die skrif vir die Cheetahs reeds aan die muur.

Of meer hardlooprugby vir die Cheetahs veel meer heil sou bring is ook ‘n ope vraag deurdat dit by tye gelyk het of die Vrystaters die heel week aanslane geoefen het.

Die reëls van moderne rugby is egter ontwerp om balretensie en hardlooprugby te bevorder, en dit was selfs daarvóór die Wit Tornado se kenmerk. Maar stelselmatig het die bal in die hand wat die werk moet doen, plek begin maak vir uitdrukkings soos skoppe in die hoeke, en speel in die opponente se halfgebied. En dis uit daai einste halfgebiede waaruit die teenstanders nou al ‘n dekade lank pasellabesit kry en drieë druk. As dit die afdanking van die Naka en Hawies beteken om die siekte uit die Vrystaat te kry, dan moet dit so wees.

Uiteindelik was die WP 31 – 7 baas.

Op vertonings in die halfeindstryd geoordeel moet die WP – wegwedstryd ten spyt – as gunstelinge beskou word. Beide spanne het skynbaar net nie swak skakels nie.

кухня ігриtopcargo отзывы