Category: Herman Toerien

Die Grondeisekommissaris het pas sy grootste enkele eis vir restitusie teen ‘n enkele grondeienaar te laat vaar, toe die eis wat namens twee stamme op sowat 20 000 Ha van mnr. Charl Senekal in KwaZulu-Natal ingestel was, opgeskort is.

Senekal het twee volkekundiges aangestel wat bevind het die twee stamme het nooit die grond besit nie. Boonop moes die grondeisekommissaris reeds twee keer in verband met dié saak in die hof verskyn, maar het nie opgedaag nie.

Dit is nie die eerste keer dat eise na behoorlike historiese navorsing in die stof byt nie. Dit laat die vraag ontstaan in hoe ‘n mate die staat se navorsers in die eerste plek die geldigheid van talle eise geëvalueer het, en op sterkte van hierdie sogenaamde navorsing bereis was om sake verbete in die howe te beveg. Uiteraard op die slagoffer van die ongeldige eis en die belastingbetalers se koste.

Grondeise is ‘n emosionele aangeleentheid, onder meer oor die regering se voortgesette verkondiging van sy doelwit om landelike armoede deur grondbesit te verlig. Dat ‘n boer in Suid-Afrika se half-woestynklimaat ‘n taamlike groot stuk grond en heelwat kundigheid nodig het om suksesvol te kan boer, is lank reeds ‘n bekende feit. Hiersonder word armoede, en nie welvaart nie, gekweek.

‘n Tweede aspek wat nie uit die oog verloor moet word nie, is dat ongeldige grondeise ‘n klimaat van polarisasie en selfs verbittering, skep.

Derdens skep dit ‘n klimaat van onsekerheid, en so ‘n klimaat is nie bevorderlik vir die stabiliteit wat nodig is om voedselsekuriteit te verseker nie. Die onsekerheid het weer ‘n invloed op werksgeleenthede in ‘n omgewing – en dit skep armoede.

Die vrotsige of bevooroordeelde navorsing werp natuurlik ‘n donker wolk oor die betroubaarheid van ander navorsing wat vir die staat gedoen word, soos die navorsing oor die geldigheid van plekname.

Dit het onlangs geblyk dat een van die Vrystaat se plekname-komiteelede self voorgestel het dat Bloemfontein se naam na Mangaung verander word. As rede voer hy aan dat swart mense die naam Mangaung gebruik het voor die blankes die plek Bloemfontein begin noem het. Dit, terwyl reeds gepubliseerde navorsing deur historici, onder meer gebaseer op die werk van die gesaghebbende Theal, meen die naam is afgelei van die omstrede Korannahoofman, Jan Bloem, wat geleef het voor die Basothovolk nog deur Mosjesj byeengebring is.

Wat die swart mense –Tswanasprekendes wat deel van die sogenaamde Legoya-kultuur – dit genoem het voor hulle deur uitdelgingsoorloë vernietig is, weet niemand nie. Nog minder weet iemand wat die Koi en San die omgewing of hul nedersettings daar genoem het voor daar nog swart mense in die omgewing was.

Wat wel bekend is, is dat die naam Bloemfontein ouer is as die naspeurbare herkoms van Mangaung. Maar skynbaar moet geskiedenis vir persepsie terugstaan.

In ‘n ander geval is selfs ‘n standbeeld laat maak van ‘n persoon wat volgens die mees betroubare geskiedskrywing nooit bestaan het nie, en die oorsprong van die naam van die fiktiewe hoofman nog in groot onduidelikheid gehul is. Volkekundiges wat meen hulle weet waar die betrokke naam vandaan kom, herlei dit onder meer na ‘n rituele bees toe.

Om polariserende persepsies in plaas van historiese feite in ‘n gepolariseerde heterogene samelewing te laat gedy is soos petrol op die vuur. Dit maak dat die ras-koppetellery in rugbyspanne ‘n hoogs emosionele saak word, nie so seer oor die afsnypunt van getalle nie, maar oor die impak op die kollektiewe psige waar ‘n onlosmaaklike deel van die streek se bevolking soos vreemdelinge in hul eie land begin voel.

En dan verbaas te wees as die volkstaatgedagte momentum kry.

современное протезирование зубовtopcargo отзыв

Dit herinner aan die tyd toe ‘n eertydse premier van Mpumalanga, terwyl hy sy provinsie in die grond in regeer het, gesê het dit is in die haak vir politici om kluitjies te bak.

Wanneer ‘n verrassingsaanval op die vyand beplan word, en die suksesse en beperkte lewensverlies deur doeltreffende geheimhouding bepaal word, maar dit lek uit, is ‘n blatante leuen dalk een ding. Die slim ding is egter om die aanval af te gelas aangesien dit die vyand in die geval van ‘n lekkasie plaaslik tien teen een se ore ook sou bereik het.

Verder deug leuens net om ‘n regering se geloofwaardigheid te ondermyn, en kan ‘n positiewe ekonomiese groeikoers by voorbaat byna vir seker op die maag geskryf word.

Na talle regstreekse ontkennings oor ‘n kabinetskommeling, het ‘n ongewoon omvattende skommeling waartydens die snoeiskêr ook mildelik ingelê is wel plaasgevind. Sewe ministers is in die proses weggelaat, nog is geskuif en die geledere van adjunkministers is verder aangevul.

Terwyl van die weglatings, soos Siphiwe Nyanda by kommunikasie, Mayande Sibiya by vrouesake, gestremdhede en kinders, Membathisi Mdlalana by arbeid, Buyalwa Sonjica by water- en omgewingsake en Makhenkezi Stofile by sport duidelik onvermydelik was, is dit ongelukkig so dat daar nog ministers is wat eintlik in dieselfde bootjie moes wees. Verdediging, mynwese, die staatsdiens en plaaslike regering spring in die oog, maar kenners wys daarop dat die bekleërs sulke politieke swaargewigte is dat dit ondenkbaar is om hulle die trekpas te gee.

Of die weglatings, soos formeel verklaar is, enige impak op die regering se planne sal hê om spoedig miljoene werksgeleenthede te skep, is ‘n ope vraag.

Minstens lyk dit of die president nou besef dat die politieke beloning van kaders, en ‘n doeltreffende kabinet nie noodwendig dieselfde ding is nie.

Terwyl van die weglatings ook ‘n aanduiding is dat blatante nepotisme nie geduld sal word nie, is die boodskap nog verre van deeglik en omvattend genoeg verskaf. Die staat het juis vroeër die naweek ou mediasnoer-wetgewing ingespan om ‘n koerant te verbied om opvolgberigte oor beweerde nepotisme in veral die polisie se misdaadintelligensie-afdeling aan die groot klok te hang. Wat dit betref, word op die meeste ‘n gemengde boodskap verskaf.

Kenners meen ook dat Geoff Dodge en Barbara Hogan se afdankings eerder met aandrang van Cosatu as doeltreffendheid verband hou. Trouens, sommige kenners lees in die weglatings ‘n knieval na links.

Suid-Afrika het in die verlede al groot skade gely deur te volhard met uiters onbekwame ministers in sekere portefeuljes soos gesondheid, onderwys uit die Bengu-era, en binnelandse sake, wat agterna blyk dit bitter moeilik maak om die skip weer op koers te kry. Die tradisie van vasklou aan ‘n kader ongeag die gevolge, kan nie bekostig word nie. Minstens is daar nou ‘n kentering, hoewel nog gans te veel vrae onbeantwoord gelaat is.

Wanneer die kiesers binnekort stembus toe opruk, kan hulle gerus ook onthou dat hulle weer eens blatant vanuit die boonste gestoeltes belieg is. Dit laat beloftes oor sake van belang se geloofwaardigheid aan ‘n bitter dun draadjie hang.

купить насос для бассейна харьковАлександр Фильчаков

“Die sowat 1,3 miljoen Suid-Afrikaners wat vir Cope gestem het, het hul stemme gemors.”

Aan die woord is nie iemand uit regeringsgeledere nie, maar Cope se adjunk-president. Of moet ‘n mens sê, geskorste adjunk-president?

Suid-Afrika se kiesstelsel maak dit moontlik dat selfs partye met bitter min steun verteenwoordiging in die parlement kan kry. Dieselfde geld vir van die groter provinsies, asook van die groter munisipaliteite. ‘n Kwart persent steun waarborg ‘n parlementêre setel, en selfs minder kan ‘n setel beteken afhangende van hoe surplusstemme op vol kwotas uiteenval.

Heelwat lande se grondwette stel minimumpersentasies voor ‘n party toetrede kan kry, soos Swede.

Die Suid-Afrikaanse stelsel verseker dat die land ‘n magdom partye het wat wel iewers verteenwoordig is. Partye sonder parlementêre verteenwoordiging, het heel waarskynlik verteenwoordiging in ‘n munisipale raad of twee. Die era van oorloopwetgewing het ook veroorsaak dat partye kortstondig op die toneel was en verdwyn het.

En dan was – of liewer –is daar Cope.

Cope se totstandkoming was om verskeie redes belangrik, en kon om nog baie meer redes nog belangriker gewees het.

Die vernaamste was die feit dat die land oorheers word deur een politieke party, die ANC. Hierdie oorheersing is eintlik vreemd aan die kiesstelsel wat die land gebruik, aangesien dié stelsel meer dikwels verhinder dat een party oorheersend word, en sorg dat koalisregerings aan die orde van die dag is.

Geen party kan daarin slaag om die ANC behoorlik uit te daag nie. Die feit dat verkiesings eerder, soos dr. Pieter Mulder dit gestel het, ras-sensusopnames is as verkiesings oor ideologie en beleid, het baie hiermee te doen.

Soos wat in Zimbabwe gebeur het, is hier ook geoordeel dat die eerste werklike opposisie vir die ANC uit ‘n skeuring in die ANC self sal voortspruit. Met die totstandkoming van die UDM is vlugtig gehoop, maar die hoop het beskaam.

Toe kom Cope. Baie dinge word reg gedoen, in so ‘n mate dat baie mense steeds oortuig is groot geld het ‘n rol gespeel, en betaal het vir uiters knap kundiges wat agter die skerms gewerk het.

Selfs groot byeenkomste het betyds begin, ‘n rariteit in partye wat ‘n swart basis het en daarom nie baie blankes trek nie. Parkeer ‘n grootkop sy luukse motor in die universiteit se roosbedding, is die party gou om ‘n mediaverklaring uit te reik om te sê jammer.

Dan, skynbaar, raak die geld op, en doen die party sy eie ding, en is dit skaars van die ANC te onderskei. Net voor dinge te sleg lyk, is die agter die skerms adviseurs skynbaar terug.

En die party trek 1,3 miljoen stemme. Hierdie prestasie moet gemeet word teen die agtergrond dat dit teoreties taamlik maklik is om parlementêre verteenwoordiging te kry, maar ook nie so maklik nie soos partye soos die Nasionale Aksie en ander al agtergekom het. In dieselfde verkiesing waarin Cope toegetree het, het die ACDP wat sedert 1993 alomteenwoordig was en in ‘n stadium ses LP’s opgelewer het, net drie LP’s op nasionale vlak verkies gekry.

Cope, so blyk dit, het waarskynlik minder skade aan die ANC aangerig as aan byvoorbeeld die ACDP, hoewel dit ‘n oorvereenvoudigde stelling is. Ook Patricia de Lille se ID het waarskynlik danksy Cope se opkoms gouer na die politieke ashoop beweeg.

Cope het selfs in die Vrystaat en elders die amptelike opposisie geword – ‘n party wat nie werklik ’n beleid gehad het nie, en waarin daar reeds voor die verkiesing weens die politieke karakter van die Shilowa-kamp ‘n mate van ontnugtering onder wit Cope-ondersteuners ingetree het.

Die res is geskiedenis, en nog deels geskiedenis in wording.

Die kiesstelsel sal verseker dat iets as Cope sal voortbestaan, minstens tot die volgende algemene verkiesing, en dan sal die vertrapping met munisipale verkiesings weer verseker dat Cope op daardie vlak ‘n rakleeftyd gaan hê.

Cope kan ook op ‘n manier uit die as opstaan.

Op ‘n manier was Cope se bestaan ‘n aanklag teen die politieke mondigheid van die Suid-Afrikaanse kiesers. In beginsel gaan verkiesings oor keuses vir beleid en ideologie.

Tog kry partye wat geen duidelike beleid het nie, steun. Die ID het ‘n paar jaar na sy ontstaan, hom tot sosiaal-demokraties verklaar, maar toe die party in die liberaal-demokratiese DA opgaan, is hierdie ideologiese onderskeid tjoepstil verswyg. Verskil die UDM se beleid werklik van dié van die ANC?

En behalwe dat Cope homself as gebonde aan die land se grondwet verklaar het en daarom byvoorbeeld nie ‘n kwessie soos die doodstraf op sy beleidstafel wil plaas nie, is dit nog nie werklik duidelik hoe Cope oor beleid dink nie. Uit die parlement en die wetgewers, selfs waar Cope die amptelike opposisie is, kom ‘n min of meer dawerende swye oor standpuntinname. Die een Cope-faksie raas skynbaar meer oor beweerde interne korrupsie as oor korrupsie binne die ANC.

Boonop was it nie asof Cope hom in ideologiese niemandsland hoef te bevind het nie. Word Suid-Afrika se politieke toneel met dié van Europa vergelyk, lyk die Suid-Afrikaanse toneel soos ‘n dam waar die watervoëls mekaar in die een hoek weens oorbevolking vertrap, terwyl ‘n groot deel van die dam skaars ‘n spikkel lewe bevat. Die bykans vakante area sluit die ideologiese spasie van die Christen-demokrasie in.

En met groot haas: Hiermee word na die Europese manifestasie daarvan verwys, soos ondervang in groot partye soos die Duitse Christen-Demokratiese Unie van Kanselier Angela Merkel, die Nederlandse Christen-Demokratiese Appèl en die Vlaamse Christen-demokrate en Vlaandere. Dit verskil aansienlik in veral styl, maar ook ideologies, met die charismatiese ACDP. Die naaste Suid-Afrikaanse verwante party, is die Christen-Demokratiese Party.

Dat Cope duidelik Christenstemme gejag het, kan nie betwyfel word nie. Eerw. Dandala is as parlementêre leier aangewys, prof. Russel Botman, ‘n teoloog, is genader om premierskandidaat te wees en toe dit deur die mat val, is dr. Allan Boesak genader. ‘n Verbintenis tot die Christen-demokrasie het egter uitgebly. Veel eerder, veral ten opsigte van die Shilowa-faksie, het dit gelyk of in dieselfde deel van die dam as dit waarin die ANC reeds saamgetrek is, geswem moet word.

Op die kort termyn sou dit sin maak. Dit is immers waar die kiesers is. Op die medium- en langer termyn was dit kortsigtig – bitter min van daardie kiesers is in daardie deel van die dam omdat hulle ideologies daar hoort. Hulle is daar omdat ras steeds die hoofbepaler is vir watter party mense in Suid-Afrika stem. Cope kon net sowel homself ideologies vestig; in die aanvanklike fase sou hy steeds weens mense se velkleur die stemme trek. Verder kon die party net wen.

Die uiteinde is dat Cope die getalle het – of steeds die getalle het – maar om al die verkeerde redes in die nuus is. Veel, veel kleiner partye, ook partye sonder parlementêre verteenwoordiging, is beleidsgewys veel meer verbaal en aktief as Cope. Danksy die 1,3 miljoen mense wat vir Cope gestem het, kry Cope heelwat staatsfondse wat hom met die komende verkiesing in staat sal stel om ‘n taamlike verkiesingsveldtog te loods – moontlik steeds sonder behoorlike, eie aard-beleid. Kleiner partye wat wel deeglik ‘n beleid het, sal weer met veel minder geld oor die weg moet kom om hul beleid – of selfs die feit dat hulle bestaan – onder die kiesers se aandag te bring.

Ter versagting, Suid-Afrikaanse kiesers is nie heeltemal uniek nie. Pres. Barack Obama het met ‘n verkiesingslagspreuk, Change, aan bewind gekom. Na die verkiesing het baie kiesers eers begin kopkrap oor watter verandering dit sou behels, en was daar grootskaalse ontnugtering. Nie dat Obama sy standpunte oor onder meer die grusame “partial birth abortions” geheim gehou het nie, dit het net so min die oog gevang dat talle mense wat aktief was in lobbies om aborsies op aanvraag weer verbied te kry, ook vir Obama gestem het. Eers na die verkiesing het hulle agtergekom dat hulle, soos die Christian Coalition of America dit uitgewys het, hul eie veldtog met dertig jaar teruggesit het. Daar word nou sekere “regstellings”met die mid-termyn-verkiesings verwag.

Interessant is dit dalk ook nie die ANC wat Cope die ergste by die stembusse verniel het nie, maar die DA, en hoofsaaklik onbedoeld.

In die aanloop tot die verkiesing het die DA, met Helen Zille aan die spits, ‘n verkiesingsveldtog geloods wat sterk elemente van ‘n anti-Zuma-karakter aangeneem het. Al was dit spoedig duidelik dat baie swart mense aanstoot neem met “die wit vrou” se aanvalle “op die swart man van statuur” is dit nie gewysig nie, en baie swart mense is weer terug in die ANC-kamp gedryf, ook uit Cope uit.

Sedertdien was Cope egter sy eie grootste vyand.

пескоструй для керхераЛобановский

Die vermoede is dat dié rubriekskrywer die legendariese taalbul, Robert van Tonder, se Boerestaat Party in die oog gehad het.

Sedertdien het baie water in die see geloop. Vandag sou ‘n mens eerder sê: “Met ‘n rekenaar en die internet kan enige persoon ‘n politieke party wees.”

Met ‘n ordentlike adreslys kan iemand binne sekondes ‘n mediaverklaring by bykans al die media in die land, en selfs die wêreld, besorg, en as die teks nog elektronies is, kan die ontvanger dit elektronies knip en plak.

Dié gemak is juis ook weer deel van die probleem. As sake so maklik is, is dit vir almal so maklik, en ‘n joernalis wat minder as 40 e-posse per dag ontvang, handhaaf waarskynlik ‘n lae profiel. Daar is geen manier waarop ‘n joernalis behoorlik aandag kan skenk aan soveel (en dikwels veel meer) mediaverklarings en artikels nie.

Dit is enige persoon se raaiskoot hoeveel mediaverklarings word gewoon ongelees gewis.

Maar – in beginsel – dis maklik om nuus te versprei.

In die afgelope Saterdag se By skryf die koerantbaas, Ton Vosloo, oor die pyne, en veral koste, waarmee die nuwe ANC-gesinde koerant, New Age, te make gaan hê. Dis baie geld, twee maal meer as die mees pessimistiese skatting,
en twee keer so ‘n lang tyd as wat ‘n mens dink, om ‘n koerant van die drukpers af te laat rol.

Tog, net soos tegnologie dit “maklik” gemaak het om ‘n politieke party te hê en heel sigbaar te hê sonder dat dit werklik bestaan, so is dit ook “maklik”om ‘n koerant te maak. ‘n Mens het net ‘n rekenaar, die internet, en nou ja, as mens aan ‘n gedrukte koerant dink, ‘n drukker nodig.

Bykans enige rekenaar het ‘n program op waarmee bladuitleg en grafiese ontwerp gedoen kan word, speltoetsers vergemaklik sake baie, die nuus kan via die internet “opgetrek” word… Foto’s kan van die selfoon afgelaai word.

Maar dan moet ‘n mens nie appels met pere vergelyk nie.

Om ‘n konvensionele koerant, gedruk, en daagliks oor ‘n groot area, op straat te hê is ligjare verwyder van die lessenaarmodel –ook kostegewys.

Trouens, dit is soos Ton dit probeer uitspel – eintlik onmoontlik om nog in hierdie mark in te kom.

Die vraag word dus dikwels gevra: Is dit nog nodig om as konvensionele, gedrukte, koerant in die mark toe te tree?

Die ANC voel klaarblyklik dit is nodig.

Twee gesaghebbendes vanuit die gedrukte media het hulle ‘n paar jaar na mekaar hieroor uitgelaat, en daar was waarskynlik baie ander tussenin. Eers het Tim du Plessis, destyds redakteur van Rapport, die “alewige blogs” verwyt, en pas het die persombudsman na die internet as alternatiewe inligtingsmedium verwys. Beide het dit egter teen ‘n bepaalde konteks gedoen… verwyte dat die pers die inligtingsvloei vir sekere redes sou manipuleer. Die verweer is dat ‘n koerant wat dit waag, gou-gou sy geloofwaardigheid sal verloor omdat die elektroniese inligting gewoon rondom
sal spoel.

Die argument is waarskynlik geldig, maar of dit werklik die media aanspoor om onbevange met die inligtingsvloei om te gaan, sal ‘n kwessie van debat bly. In ieder geval dink die ANC dat die media onbillik met die inligtingsvloei omgaan, en stel daarom kwessies soos ‘n mediatribunaal in die vooruitsig. Die gebrom uit ander politieke oorde is dikwels net so erg.

‘n Harde werklikheid is dat waarskynlik elke gedrukte koerant in die wêreld meer inligting beskikbaar het as waarvoor daar plasingsruimte is. Vroeër is dikwels na die komkommertyd verwys – gewoonlik naby Kersfees en in die Paastyd, wanneer nuus skraps word en die bietjie beskikbare nuus “gerek” moes word. Juis die internet verseker dat dit nie meer die geval is nie – die inligting mag minder wees, maar steeds veel, veel meer as wat ‘n koerant voor plasingsruimte sal hê.

Bykans enige instansie wat sy boodskap wil versprei – van politieke party tot gemeente – het nou ‘n webblad. Al hoe meer instansies stel nou media-skakelpersone aan. Waar hierdie poste aanvanklik dikwels as “sagte” poste beskou is waar die baas se dogter of skelmpie aangestel kon word, het die mededinging hier nou so straf geword, dat daar dikwels (nie altyd nie) kundiges aangestel word wat ‘n mediaverklaring so persklaar kan opstel dat dit die strawwe omgewing van min plasingsruimte kan oorleef, en selfs sonder verandering net so geplaas kan word.

‘n Deel van die rede hiervoor is dat die media-omgewing tog verander. Baie mense is nou vir hul nuus aangewese op bulletins op gemeenskapsradiostasies of gemeenskapskoerante. Hierdie koerantjies is dikwels gratis, en bereik dus
ook laer inkomstegroepe, wat vir politieke partye van die uiterste belang is. Hierdie koerante en stasies het dikwels net een persoon vir nuus in diens, en by gemeenskapstasies dikwels nie eens so ‘n persoon nie. By die klein stasies word dikwels van nuusvoorsieners gebruik gemaak wat volledige nuusbulletins opstel, en dan teen ‘n billike prys aan gemeenskapstasies verkoop. Hierdie nuusvoorsieners is onder kwaai druk (daar moet dikwels elke uur ‘n bulletin gereed wees) en daarom is daar nie werklik tyd vir vertalings nie, en nog minder vir die bywoon van nuuskonferensies. ‘n Party/instansie wat sy nuusverklarings tweetalig uitreik, het dus ‘n groot
mededingende voordeel).

Trouens, die realiteit van gemeenskapsmedia dring traag tot sommige politieke partye en selfs ander instansies deur. Sommiges vrek gewoon oor mediakonferensies, en spandeer baie geld hieraan. Hoe meer joernaliste, en hoe meer TV-kameras, hoe ‘n groter sukses was die byeenkoms. Groot projekte word op hierdie manier van stapel gestuur, en “launch” het ‘n selfstandige naamwoord geword wat so ‘n handeling beskryf. Die media wat die nuuskonferensie bywoon word van die mooiste portefeuljes voorsien waarin harde kopieë van die nuusverklarings is. Dat 90 % of meer van die media uitgesluit is omdat hulle gewoon nie iemand kan afstaan nie, en dat ‘n joernalis wat by die kantoor uit ‘n wavrag elektroniese mediaverklarings kan kies dalk traag kan wees om ‘n harde kopie oor te tik, kom nie by diegene op
wat so vrek oor mediakonferensies nie.

Dit is uiteraard een ding as die regeringshoof ‘n mediakonferensie hou, en ‘n heel ander dinge as dit deur die leier van die party gehou word wat uit ‘n tikmasjien en faksmasjien bestaan.

Die groot koerantgroepe het wel deeglik kennis geneem van gemeenskapsmedia. Onlangs het die koerantbaas, Koos Bekker, in wese hieroor gekla en meen so ‘n massa onafhanklike media bemoeilik die vorming van kollektiewe gedagtes. Vanuit die teenoorgestelde perspektief kan hy weer van ideëimperialisme beskuldig word.

Hoekom is dit dan tog so belangrik vir ‘n party / instansie om “in die koerant” te wees as sy inligting so mildelik daaromheen vloei?

Hoewel mense se ingesteldheid oor media baie oor tyd verander, is dit stellig steeds geldig om te sê dat die persepsie by mense bestaan dat iets wat in “die koerant” staan meer geloofwaardig is as iets wat oor die radio gehoor word, omdat die radio meer met vermaak geassosieer word. Die Suid-Afrikaanse koerantwese het immers groot meningsvormers, selfs premiers, opgelewer. ‘n Styl van oorredende kommunikasie het in hoofartikels ontwikkel
wat gewoonlik gesaghebbend klink, wat goed beredeneerd oorkom. Natuurlik is daar uitsonderings. Natuurlik veroorsaak verskeie faktore dat hier nou al hoe meer dowwe kolle en swak beredenering deurslaan.

Tog is dit vanuit ‘n mensingsvormingsoogpunt ‘n feitlike laaste bastion teen die algemene vervlakking wat dikwels intree – al stem ‘n mens nie met die standpunte saam nie.

Partye sal dus groot moeite doen om hul standpunte in hierdie geselskap “afgelaai” te kry. Dit bied op die oog af die meeste myle, veral in die tydperke tussen verkiesings wanneer die saadjies van belangstelling gesaai moet word. Dit sou in elk geval vir partye onbekostigbaar duur wees om jaar in en jaar uit hul boodskap met plakkate teen lamppale uit te dra, om posbusse met pamflette te oorstroom, en sal heel moontlik ook ‘n weerstand ontwikkel (die ou bemarkingsbeginsel dat die mens hom begin verset as hy agterkom iemand probeer hom beïnvloed).

Die Engelse “spreekwoord” sê dit immers so mooi: “Advertising is what youpay for, publicity is what you pray for.”

Dit kan dus nie sommer voorsien word dat partye by ‘n punt sal kom waar hulle ‘n kleiner premie sal plaas om “in die koerant” te kom nie. Wyle minister Blaar Coetzee het dit destyds sake nog ‘n entjie verder gevoer en
gesê vir ‘n politieke party is daar nie so iets soos slegte publisiteit nie, net publisiteit.

Uiteraard is daar partye wat TV-dekking as die mees ideale vorm van dekking beskou. Trouens, hier te lande was ‘n premier wat die voorsitter van die SAUK-raad, dikwels via ‘n bombastiese minister, ‘n ‘n lewe gelei het om meer dikwels op TV te wees “want kyk net hoe dikwels is die Amerikaanse president op TV.” Tot ‘n opname getoon het die betrokke premier se gewildheid taan hoe meer hy op TV verskyn.

Die gedrukte koerant, as belangrike meningsvormer, sal dus nog ‘n geruime tyd met ons wees.

Teen dié agtergrond, is dit dan so onmoontlik dat nuwe koerante sal kan toetree?

Kan die tegnologie nie ingespan word om koerante meer bekostigbaar te maak nie? Selfs ‘n groot dagblad?

Redaksie: Met die elektronika kan met werklik min mense oor die weg gekom word. Internasionale nuus sal volop wees. Om goedkoop omgewingsnuus te bekom span koerante oorsee “gemeenskapsjoernalistiek” in. Om dit op ons situasie
van toepassing te maak: ‘n Boer trou met ‘n onderwyseres / joernalis /verpleegster, en sy het bepaalde skyfvermoëns, maar is te ver van ‘n plek waar sy haar beroep kan beoefen. Met ‘n skootrekenaar, ‘n selfoon met ‘n digitale kamera, en die internet is sy in werklikheid bykans net so aanwendbaar soos ‘n joernalis in die nuuskantoor. Waar haar skryfwerk dalk ‘n bietjie skaafwerk nodig het, kos sy die koerant veel minder in terme van salaris en reiskostes. Sy kan enigiets op papier stel – van die skoolkonsert, tot die dinge in die dorp se drinkwater, tot ‘n treinongeluk, en in ‘n japtrap die storie en foto’s elektronies by die koerant hê.

Voeg hierby die talle instansies wat nou mediaskakelmense het.

Trouens, dit sal waarskynlik nog verder uitgebrei word. By die onlangse Algemene Kerkvergadering (sinode) van die Hervormde Kerk was daar net by tye ‘n joernalis teenwoordig, Neels Jackson van Beeld. Dit staan in skrille kontras met enkele jare gelede toe so ‘n vergadering deur ‘n groot groep joernaliste bygewoon is. Min of meer dieselfde gebeur met landboukongresse en vele ander geleenthede. Hierdie instansies sal eenvoudig moet besin oor ‘n alternatief – of iemand afvaardig wat mediaverklarings opstel en uitstuur, of ‘n instansie huur wat dit vir hulle doen,of ‘n kundige aanstel.

Advertensies: Verskeie instansies bestaan wat op bemarking spesialiseer, en wat teen kommissie advertensies kan lewer. Die kliënt het die voordeel dat hy ook vir ‘n mediamengsel (maw advertensies in die gedrukte media,
pamflette, op radio) ‘n eenstopdiens kan benut. Hierdie instansies het dikwels hul eie grafiese kunstenaars in diens.

Drukwerk: Verskeie rolperse bestaan, en die groot kwessie is die koerant op CD of ander elektroniese formaat by die drukker te kry.

Bestuur en administrasie: Hoewel miskien nie die grootse werkslading nie, is dit miskien die deel wat die idealis die vinnigste aarde toe ruk – kwessies soos personeelbestuur met al die wetlike verpligtinge wat daarmee verband
hou, die invorderings van geld, die betaling van rekenings, instandhouding, oudits, en vele meer.

Teen dié agtergrond is nog groot dagblaaie onwaarskynlik. Tokkelosse (glo die Afrikaans vir knock and drop) daarenteen sal steeds kom – en gaan.

домики для детейОлександр Васильович Фільчаков

Stempatrone in Suid-Afrika dui juis daarop dat kiesers ander norme as ingeligtheid gebruik om te besluit waar hulle hul kruisies gaan trek. Om dit eenvoudig te stel: Terwyl riool in die strate loop, kry die party wat so swak regeer sowat 60 persent van die stemme. Opposisiekiesers trek ook nie die kruisies by partye wat dieselfde voorstaan as dit wat die kiesers Sondag in hul kerke glo nie.

Daar is min twyfel dat die ANC se mediaplanne meer met ‘n paranoia te make het oor waar die soeklig val, as die redes wat opgegee word. Dit beteken egter nie dat hierdie en ander faktore geïgnoreer moet word nie.

Die gedrukte media is effektief wêreldwyd onder druk. Koerante moet kostegewys rasionaliseer en op ander wyses bespaar om finansieel kop bo water te hou. Een van die wêreld se koerante van die hoogste kwaliteit, die Christian Science Monitor moes grootliks na ‘n internet-koerant oorslaan. Ander het omvattende programme van gemeenskapsjoernalistiek ingespan – dws daar waar kundigheid en tegnologie bymekaar gebring word soos waar ‘n persoon soos ‘n onderwyser op ‘n afgeleë ongeluk afkom, en minute later danksy sy selfoon se digitale kamera en sy skootrekenaar, ‘n netjiese berig met foto elektronies by ‘n koerant daar ver kan hê.

Dit is juis die probleem. Te dikwels is die beste kundigheid nie in die regstreekse diens van ‘n koerant nie, en het dus nie bestuurs- en nuusoordeelsinspraak nie. Die werklike kundigheid is gewoon te duur, en word teruggeval op goedkoper, minder geskikte mensemateriaal. Oorsee word soms ‘n soort voogdyskapstelsel gebruik, maar dit is ook duur.

In Suid-Afrika kan seker niemand meer in die duister wees oor kwessies soos transformasie en kaderontplooiing nie. Transformasie word boonop wetlik afgedwing, en koerante moet al te dikwels noodwendig oop oë kwaliteit inboet.

In daardie opsig help die regering wat die pers betref, juis die situasie skep waaroor dit ongelukkig is.

Stellig die beste voorbeeld van logiese nuusoordeel wat in die slag bly, is die pers se reaksie op sy sterkste bondgenoot se toetrede tot die persvryheidstryd. Verslaggewers Sonder Grense (VSG) word as een van die voorste, indien nie dié voorste persvryheidswaghond beskou. Dit hou onder meer die persvryheidsindeks by wat jaarliks aangepas word.

Onlangs, ten tyde van die ANC se Durbanse kongres, het VSG in ‘n baie sterk bewoorde verklaring die ANC oor sy mediaplanne gestriem, en duidelik gewaarsku dat ‘n koppigheid hieroor die land se posisie op die indeks kan beïnvloed. Dié verklaring is twee keer deur SAPA en ook op ander maniere aan die pers uitgestuur. Dit is min of meer met ‘n dawerende swye deur die pers begroet.

Dié week het Verslaggewers Sonder Grense sy nuwe indeks bekend gemaak, en Suid-Afrika het vyf posisies tot die 38ste teruggesak. In die meegaande verklaring word, afgesien van die regering se mediaplanne, die aanvalle op joernaliste tydens die wêreldsokkerbekertoernooi genoem, en ook die bewoording, in soveel woorde, wat Julius Malema gebruik het om ‘n BBC-joernalis uit ‘n perskonferensie te jaag.

Weer eens, so wil dit voorkom, sien die pers nie die nuuswaarde in nie. In daardie opsig word die pers een van sy eie grootste vyande. Die gebrekkige kennis gaan nie ongesiens verby nie. By ‘n Sanef-kursus het die persombudsman, Joe Thloloe, die nuusredakteurs onder meer aangespreek oor gebrekkige kennis. Ongelukkig sny gebrekkige kennis diep, soos blyk uit die gebrekkige en dikwels erg eensydige politieke insigte wat gereeld opgedis word. Hoe byvoorbeeld is dit moontlik dat ‘n betaalde rubriekskryfster se rubriek, waarin sy verkondig dat die skoonmaaksters in die Reitz-video nie geweet het hulle word afgeneem nie, deur die kanale sy weg tot in meer as een publikasie vind? Dit is egter veral in die internasionale konteks waarteen Suid-Afrikaanse politieke kommentaar benouend te kort skiet, en hulle sowat drie dekades laat in die Joop den Uyl-era bevind.

Hoe is dit moontlik dat, minder as ‘n week na ‘n landdros die media en politici gemaan het om nie die Reitz-hofsaak met skuldigvindings vooruit te loop nie, ‘n groot Sondagkoerant ‘n brief kon plaas waarin die vier >voortydig skurke genoem word en boonop ook ander onwaarhede bevat? Boonop het die persombudsman tegniese redes aangevoer om nie die klag te ondersoek nie. Dit maak die ombudsman se aanspraak dat 66 % van die klagtes in die guns van die klaers uitgewys word, belaglik – hoeveel klagtes het nie eens die ondersoekfase gehaal nie?

Die persombudsman wys ook daarop dat die pers nie meer die nuustoneel kan kontroleer nie. Die internet dra ‘n massa inligting, en die gebreke in die pers se nuusoordeel word genadeloos aan die kaak gestel.

Die buiteland bestaan uit meer as Engeland, Barack Obama en Robert Mugabe. Die feit dat Verslaggewers Sonder Grense se hoofkantoor in Parys is, maak dit nie vir Suid-Afrika irrelevant nie. Trouens, die persvryheidsindeks is kritiek belangrik omdat dit, volgens studies, ‘n regstreekse impak op die korrupsiepersepsie-indeks het, en ook daarom ‘n invloed op die beleggersvertroue-indeks. Al neem pres. Zuma ook ‘n duisend sakelui saam op sy oorsese ekskursies, sal dit nie die skade van die persersvryheidsindeks en Malema se nasionaliseringspraatjies ongedaan maak nie.

Dit is immers nie net mediabeperkings wat in die pad van uitmuntende joernalistiek staan nie. Dit is die kwaliteit van die media self wat net so ‘n belangrike rol speel.

Hoekom klink die volgende so bekend:

липецк техноФільчаков прокурор

Die rissiepit-aktivis Rhoda Kadalie skroom nie om haar mond behoorlik uit te spoel nie, en indien daar heilige koeie is wat sy nie slag nie, is hulle bitter skaars.

Pas het sy in haar rubriek in Die Burger die stelling gemaak dat politieke korrektheid die diktatuur van die liberalis is.

Dit staan wel in ‘n bepaalde konteks, naamlik Suid-Afrikaanse universiteite wat nie meer ‘n ellelange lys van top universiteite haal nie, behalwe die Universiteit van Kaapstad, wat bowendien so erg die kreeftegang op die indeks gaan dat dit binnekort sal aftuimel.

Kadalie meen ten regte dat universiteite se primêre taak is om opvoedkundige inrigtings van akademiese uitnemendheid moet wees. ‘n Knievallery voor die regering plaas die hoofdoelwit egter baie laag, indien hoegeneemd, op die agenda.

Dat dié onderwerp ter sprake kom kort nadat Ikeys se rasgebaseerde keuringsbeleid by sy mediese fakulteit erg deurgeloop het, is nie toevallig nie. Die ironie was dat ander rektore, wat maar self agter die deur staan, die UK oor sy benadering gestriem het.

Dit staan egter ook in die konteks van ‘n omvattender kwessie wat rondom die ABSA-transformasiedebakel in rugby losgebars het. Die uitvoerende hoof, Maria Ramos, het petrol op die vuur gewerp deur te verklaar dat ABSA tot transformasie verbind is, en, verwysend na die borgskap, dat die ontvanger die lied moet sing van die een wie se brood hy eet.

Maar transformasie staan nie in die grondwet nie. Trouens, regstellende aksie ook nie in soveel woorde nie, en nog minder affirmative action wat juridies eintlik ‘n ander, ras-nepotistiese betekenis het. Wat die grondwet wel bepaal is dat wetgewende en ander maatreëls getref kan word om diegene wat weens onbillike diskriminasie in die verlede benadeel is, se posisies te beskerm en te bevorder. Naas ras, is daar ‘n hele spektrum van kriteria, soos gestremdhede. Soos die grondwet nou lees, kan enigeen wat deur die regering se beleid van affirmative action of transformasie benadeel is, nou op regstellende aksie aanspraak maak. Veral mense wat hoofsaaklik uit die post-1994-bedeling stam, kan aanvoer dat die diskriminasie teen hulle aan die onbillikheidsvereiste voldoen.

Die hoofargument teen die transformasieprogram is dat dit rasgebaseer is, terwyl die grondwet in beginsel nie-rassigheid bevorder. Transformasie staan egter ook regstreeks teenoor Artikel 6.2 van die grondwet vereis dat die staat aktiewe maatreëls moet instel om die status en gebruik van inheemse tale te bevorder. Terwyl die regering moontlik sal aanvoer dat Afrikaans nie ‘n inheemse amptelike taal is nie, kan daar by niemand enige twyfel wees dat Engels beslis nie ‘n inheemse taal is nie.

Retore en universiteitsrade is weens staatsubsidies in wese geen alternatief gelaat as om uiters versigtig met die regering van die dag om te gaan nie. Dit strek egter nie die regering tot eer dat universiteitshoofde  voor ‘n keuse van verbintenis tot die grondwet, of regeringsbeleid wat daarmee strydig is, gestel word nie.

Word egter na die briewekolomme gekyk, is dit duidelik dat Kadalie ‘n punt beet het. Mense wat hul rug styf maak en op hul grondwetlike, kulturele regte aandring, soos moedertaalonderrig by die Universiteit van Stellenbosch, word erg met die teerkwas bygedam. In ‘n stadium het die skelwoord, nieu-konserwatief, mode geword, en was veral gemik teen mense wat eens as die voorste drywers van verandering beskou is, maar halt geroep het waar die baba saam met die badwater uitgegooi word.

Pas het die minister van Kuns en Kultuur aangekondig dat oorweeg word om die verskillende museums in Bloemfontein in een struktuur op te neem, wat onder andere NALN en die Oorlogsmuseum insluit. Die motief: Om transformasie te versnel. Gaan dit teen dié agtergrond moontlik wees om grondwetlik gewaarborgde kultuurregte te behou?      

free rainbow riches no depositФільчаков Олександр Васильович

Afriforum dwing nuwe denke af

Hy het al dikwels die ANC gekritiseer, en dis goed gedokumenteer, skryf prof. Jakes Gerwel in sy gereelde rubriek in Rapport.

Omdat ek daardie kritiek gemis het, of as meer apologie vir die ANC as beskou het, laat ek dit daar.

‘n Paar ander stellings kan egter nie sommer net so gelaat word nie.

Gerwel is ongelukkig oor die kritiek op die ANC soms die vorm aanneem as sou die ANC die landsvyand wees. Hy meen dat ‘n party wat 60 % van die stemme trek tog nie die vyand kan wees nie.

Die lastigheid van ‘n rubriek in ‘n gedrukte koerant is dat daar ‘n ruimtebeperking is, en dat ‘n mens maklik verkeerd verstaan kan word.

Die Jode sou immers effens anders oor so ‘n stelling voel, nadat Hitler en sy Nazi-party demokraties in Duitsland aan bewind gekom het. Die Armeniërs voel heel anders oor die jong Turke se revolusie teen die Sultan wat op ‘n demokrasie uitgeloop het, maar ook die volksmoord op die Armeniërs tot gevolg gehad het. Die Koerde het ewe-eens bitter min van daardie demokratiese vryhede geniet en het hul effens verbeterde posisie weens druk van die Europese Unie te danke, nie weens die demokratiese orde in hul eie land nie.

Die Baske en Kataloniërs sal ook die een en ander te vertelle hê oor hul posisie binne die demokratiese Spanje.

Wat Gerwel se jongste rubriek insiggewend maak is dat hy nou uit pas raak met ander bruin rubriekskrywers wat in die jongste tyd nostalgie-aanvalle oor die struggle-era beleef (onder meer goed gemanifesteer in die ABSA-transformasiedebat). Rubriekskrywers soos Henry Jeffreys en prof. Jonathan Jansen. Gewoonlik sing Zelda Jongbloed heerlik saam in hierdie koor.

Gerwel doen moeite om afstand tussen hom en dr. Danny Titus te plaas, maar ontdek skoorvoetend raakvlakke.

Sy grootste erkenning is egter dat die ANC ‘n vrot regering mag wees.

In die politieke wetenskap word ‘n term gereeld gebruik: die diktatuur van die meerderheid. Selfs Nelson Mandela het meer as een keer daarop gewys dat een soort oorheersing net so verkeerd as ‘n ander soort is.

Hierdie nuwe oorheersing het lank in sekere kringe weggekom onder die vaandel van sulke terme soos transformasie en regstellende aksie. Wat Solidariteit / Afriforum se veldtog gedoen het, was om die valsheid hiervan af te ruk. Vir baie was die tyd om tot die besef te kom dat daar geen verskil tussen rassisme en rassisme is nie (dis net ‘n ander drywer), te gou, en word daar pateties wal gegooi, word hard probeer om die nuwe rassisme ‘n baadjie van fatsoenlikheid aan te trek.

Afriforum word gereeld bloot geëtiketteer, en eerder persepsies as feite ingespan.

Wat Solidariteit en Afriforum (dalk onbedoeld) reggekry het, was om mense te laat dink. Baie mense dink vir skynbaar die eerste keer oor die kwessie, en sommiges hou nie van die antwoorde nie. Dit beteken hulle moet of hul geykte denke vasvernis, of die pad tot oper denke aanpak. Baie reageer nog in skok – impulsief vanuit hul eng hoekies.

Die bruin gemeenskap word waarskynlik die meeste deur die nuwe gewaarwordings geraak. Die post-1994-bedeling het hul posisie nie so positief geraak soos hulle verwag het nie … sonder die ou Administrasie :Raad van Verteenwoordigers, sonder die bruin ontwikkelingsvoorkeurgebiede, is baie van hulle trouens swakker af, en kry nou eers weer ‘n effense terugtrap met die unieke status wat die Wes-Kaap en talle munisipaliteite beleef wat nie in ANC-hande is nie.

Gerwel is gans te ANC-gekompromiteer om ‘n volledig et die party te breek wat vir die, soos hy dit stel, vrotsige regering, verantwoordelik is.

Maar iewers is iets aan die gebeur.

ігрушкіалександр лобановский класс

Die striemende aanval van dr. Pallo Jordan op Julius Malema het nog ‘n kwessie op die tafel geplaas, eerder as om dit iewers in die hoekie in vergetelheid te laat wegraak.

Malema, wat gewoonlik die publiek se bloed laat kook, het onlangs sy organisasie se standpunte oor seksuele verhoudings gestel, wat weer deel uitmaak van die veldtog teen Vigs. Die kern hiervan is dat verhoudings monogaam moet wees, en dat die twee partye getrou aan mekaar moet wees.

Jordan, soos baie ander, het dit as ‘n aanval op pres. Jacob Zuma vertolk. Dit is ook nie vreemd nie: Zuma het drie wettige vroue, ‘n verloofde by wie hy kinders het, en het boonop ‘n kind by ‘n huisvriend se dogter. Voorts is hy van die verkragting van ‘n MIV-positiewe vrou aangekla. Dat hy vrygespreek is, word oorskadu deur die feit dat hy volgens sy eie getuienis gaan stort het om die moontlikheid van MIV-besmetting te voorkom.

In moraliteitsterme is hy ‘n poligamis en ‘n owerspelige.

Dit is dus die staatshoof wat buite die riglyne optree van die internasionale veldtog teen Vigs. Om nou iemand te roskam oor hy dié riglyne, en sy organisasie se amptelike beleid stel – omdat dit ‘n aanval op die staatshoof sou neerkom – kompliseer die veldtog teen Vigs oneindig.

‘n Parallel kan ook getrek word na die stryd teen korrupsie. Solank as wat sommige kaders nie hul dag in die hof kry nie, is daar min inspirasie vir ander met hul lang vingers in die kasregister om op te hou daarmee. So lank gaan sommiges onder hul eie welvaart strompel, en hoe meer gaan die mense in die middelklas word wat moet begin kies of hulle hul kragrekenings gaan betaal, of kos op die tafel gaan hê. Hoe meer gaan bejaardes wat hul lewe lank verantwoordelik met hul geld omgegaan het, op hul oudag besef dit was nie genoeg nie.

Hoe meer munisipaliteite skep as wat gemeenskappe kan bekostig, hoe meer gaan die e-Colivlakke in waterstrome gemeet word, ‘n duidelike aanduiding van riool. Al ontken die departement die krisis ook in al elf amptelike tale.

Die Wêreldbank beskryf korrupsie immers as die diefstal van ‘n land se toekoms.

Die vraagtekens wat oor politici se moraliteit geplaas word is egter nie uniek aan Suid-Afrika nie. In Wes-Europa was ‘n veldtog vir die opskerp van moraliteit onder die politici en die media hoog op die agenda, en is 2008 selfs as die jaar van geestelike higiëne verklaar, toe die inhaligheidsvlakke van die korporatiewe wêreld die publiek wêreldwyd geskok het, en die wêreld in ‘n ekonomiese krisis gedompel het. Dié skok is vergroot deur instansies wat staatshulp as reddingsboeie gekry het, en dan sommer dadelik van daardie geld gebruik het om weer fabelagtige bonusse aan die topbestuur te betaal.

In Ysland, tradisioneel ‘n besonder persvrye land, het die bankbase wat die krisis daar veroorsaak het, argaïese regsreëls ingespan om hulself teen mediakritiek te verskans – met die gevolg dat daardie regsreëls gewys is en Ysland nou die toon met mediavryheid aangee. Politici het vernuftig die vraagtekens oor hul eie moraliteit afgeskud deur moraliteit sterk in hul ekonomiese herstelplanne in te skryf.

In Suid-Afrika is die program rondom mediavryheid stroomop, en duidelik teen die internasionale mening in, soos uit die vrae aan pres. Zuma tydens sy besoek aan die Euro-parlement geblyk het. Iets wat nou ook soos ‘n seer duim begin uitstaan, is die alles-omvattende rassebeleid met ‘n magdom rasgedrewe wette en maatreëls om glo rassisme teen te werk. Hierdie transformasieprogram begin nou dieselfde vlakke van belaglikheid bereik as die argumente wat nou ingespan word om Malema – die een keer wanneer hy die regte ding sê – die mond te snoer.

Die knak wat die vertroue in die wêreldekonomie gekry het, word hier ook aangewend om die sosialismeknoppie baie harder te druk. Die saad van hierdie veldtog val op vrugbare grond omdat Suid-Afrika die grootste meetbare inkomstegaping ter wêreld het, met boonop ‘n baie hoë werkloosheidsyfer. Die gewone kieser hier verstaan nie die omvang van die skade wat sosialisme aan ‘n ekonomie aanrig nie, anders as die Duitsers wat twee dekades lank miljarde Euro’s in die voormalige Oos-Duitse ekonomie moes pomp om ‘n mate van pariteit te bewerkstellig.

детямАлександр Фильчаков