Kategorie: Algemeen

Maar dit laat my self dink aan ‘n geleentheid, ‘n klompie jare gelede toe ek vir die regering kruis en dwars oor die land moes ry en verskillende soorte boerderye moes aandoen.

“My neef, Karel, is ‘n wildboer daar anderkant Middelburg en Stoffberg,” sê ‘n kollega toe ek nog dié soort boerdery uitstaande is.

Dus word die afspraak gemaak.

As ek nou die regte grondpad-afdraai geraai gekry het, en so dertig kilometer die kloof in is, kry ek weer hul afdraai.

“Ou Sunshine sal daai tyd daar in die hoek wees, by die hek.”

Sunshine, so blyk dit, is ‘n buffelbul. Toe hy die eerste keer op die plaas gekom het na hy elders hans grootgemaak is, het hy namiddae in daai hoek melasse gekry om hom te laat aanpas. Nou soek hy daai melasse steeds.

Dis so half vier die middag toe ek by Sunshine kom. Ek hou stil en meen om Sunshine, synde so ‘n ligstraaltjie van ‘n naam, se kop bietjie te vryf.

Maar so met die uitklim lyk dit of Sunshine van daai melasse ‘n vreeslike seer tand het. ‘Donderweer’ staan oor sy hele bakkies geskryf. Hy stamp vererg met sy horings aan die wildwerende heining.

Dus is ek maar weer terug in die bakkie en ry opstal toe. Om Sunshine by daai donderweergesig te bring laat my onwillekeurig aan Jan Spies se storie oor Waaksaam, die lui plaashond dink.

Die werf is oënskynlik stil – half ‘n vreemde ervaring vir my met my aankoms op vreemde en minder vreemde plaaswerwe. Met die ding van plaasaanvalle is daar gereeld honde op die werwe wat tekere gaan of hulle moet leeus of iets gebaster moet wees.

By die voordeur, styf teen die gaasdeur, kry ek die boerboel. Ek praat saggies met hom, maar in plaas van ‘n woeste opvlieg en tande uitpak, verwerdig hy hom om sy oog wat boontoe wys, se lid so halfmas op te trek. Wat hy dromerig gewaar, lyk nie na iets wat die moeite werd is nie en die ooglid val weer dig toe.

Ek leun oor die hond en lui die klokkie. Na ‘n ruk doem neef Karel anderkant die gaasdeur op.

So met die groetslag begin hy die deur oopbeur, wat beteken die waghond word behoorlik oor die stoep geskuif. Want opstaan staan hy nie op nie.

“Sie jy Waaksaam!” raas Karel.

So, hy het ook Jan Spies se stories geluister.

Waaksaam is ‘n volbloed-boerboel. Boerboelle het 500 gesigsuitdrukkings, waarvan 499 hartseer of verwytend is. Verwytend, met sulke wit omdopoë kyk Waaksaam sy baas aan wat hom so onsagkens met die gaasdeur versteur.

‘n Ruk later is dit weer sulke tyd, want dis warm in die kloof en Karel se vrou, Karen, stel voor ons gaan drink ons lafenisse onder die kareeboom buite.

Terwyl ek so aan my leeuplesier teug, voel-voel ek iets aan my broeksak pluk, en kyk in die vraatgesig van ‘n vlakvark vas. Die varkogies die ene opwinding oor ‘n lekkerny wat dalk uit daai sak kan kom.

“Sie-jy Sunlight, gaan speel in jou modderbad.”

Sunlight was lanklaas, indien ooit naby Sunlight, of enige ander seep. Hy trippel weg, antenna kiertsregop.

‘n Teug of twee later sê Karel skielik vir Karen: “Kyk, hier kom Twiggie haar kalfie vir ons wys!”

Ek kyk in die rigting waarin hy beduie, en sien ‘n yslike dik seekoei aangestap kom met ‘n koeëlronde kalfie aan haar sy.

Twiggie stap tot by ons, en dit is ‘n blye weersiens.

“Ek gaan haal gou vir haar ‘n happie melasse,” sê Karel, en stap-draf in die rigting van die stoor. Sunlight spring uit sy modderbad en val soos ‘n uitgelate hond by sy baas in. As Waaksaam dan nou te lui is, sal hy wat Sunlight is maar as waghond instaan.

Karen gesels met Twiggie, en dit blyk gou dié seekoei is hans grootgemaak. Sy is maar so twee jaar gelede by die ander seekoeie geplaas. Elke nou en dan kom wys sy egter oë.

Skielik begin Twiggie aanstap huis toe.

“Ag nee,” gil Karen. “Net nie in die huis in nie.”

Maar Twiggie is op ‘n missie. Vernuftig haak sy die skuuifdeur oop, en kry al daai verwyt-omdop-oë van Waaksmaam. Toe word die binnedeur ewe vernuftig oopgemaak, en Twiggie begin die huis instap.

Of so het sy gedink.

Haar kop en nek gaan in, maar toe dit by die skouers kom, haak sy vas. Daar tussen die bulle by die rivier nie genoeg op haar wilgerlatlyfie gelet nie, blyk dit.

‘n Paar keer probeer Twiggie haar lyf deur die deur wikkel, en ek begin bekommerd raak oor die hoe standvastig hierdie huis dalk kan wees. Na ‘n ruk blaas sy vies – vies die aftog, maar is weer die ene oorlamsheid self toe sy die melasse by Karel kry.

“Wat noem ons die kleintjie?” vra Karel vir Karen.

Ek is die ene ore.

“Tobie,” stel Karen voor.

Hulle lag. “Ja, heel gepas, hy gaan eendag net so groot soos Tobie Cronjé word.”

Ek kyk Tobie middeldeur om te kyk of ek iets kan sien wat my net naastenby aan Tobie Cronjé kan laat dink. Niks.

Met aandete stap ‘n pikswart kat die eetkamer in, en nog voor iemand iets sê raai ek sy naam is Whitey. Verkeerd. Dis Snowy.

Die volgende middag ry ek huis toe. By Sunshine hou ek stil, en gee hom ‘n klompie melasse wat ek by Karel gebedel het deur die wildwerende heining aan.

“Darem een op die plaas wie se naam by hom pas – al is dit net soms,” mymer ek terwyl ek verder ry.

игры для девачекФильчаков прокурор отзывы

Die aga blaas sy warm asem na buite toe die boer die agterdeur oopmaak. Aan ou Jim buite se gesigsuitdrukking kan oom Anneries sien die groot oomblik het aangebreek.

Jare lank gooi Jim soos ‘n goeie bul net verskallers. Maar Jim was vasbeslote – hy sou aanhou probeer tot hy ‘n bulletjie by sy stroois het.

En soos die jare aangestap het, het sy drome vir dié droomseun al groter geword. Maar die dogters het net meer en meer geword, en niemand weet of Jim naderhand nog gebodder het om onder hulle te tel nie.

Vandag is daai droomseun egter in die bondeltjie komberse toegedraai en Jim hou hom styf vas.

Oom Anneries weet Jim het gekom om sy ego gestreel te kry. Dus speel oom Anneries saam.

“Is dit ‘n seun, ou Jim?” vra hy onnodig.

Oom Anneries sien die trots nog verder blom. Ou Sahrah wat skuins agter Jim staan, se gesig is egter eerder die ene verligting.

“Es ramakatse,” kry Jim dit skaars uit.

“Nou wat is sy naam?”

“Sy naam ês Dogter.”

Oom Anneries voel hoe hy leegloop van alle logika. So ‘n gespook vir ‘n seun na ‘n hele span dogters, en dan noem hy hom Dogter?

Oom Anneries kry sy asem terug: “Nou hoekom Dogter?” vra hy verbaas.

“Want hy gaan word die dogter.”

Oom Anneries voel hoe die verligting oor hom terugspoel. Sekondes gelede het hy vas geglo Jim se varkies het losgekom, of hy wat oom Anneries is, het begin hallusineer.

“Nee, Jim, nie ‘dogter’ nie, dis dokter.”

“Ja, hy gaan die dogter word.”

“Maar dit is vreeslik duur om vir dokter te leer.”

Ou Jim lag. “Aikôna, met al die meisiekinders se lobôla wat ekke gaan kry, daais peanuts.”

Oom Anneries sug. Lobôla bestaan omtrent net in teorie. In die praktyk beland die spulletjie sommer half kleintyd in die ander tyd, en van werklike huwelike is daar selde sprake. Van lobôla nog minder. Evangelis Pappegaai de Bees probeer sy bes, maar maak nie veel hond-haaraf nie.

Dit neem oom Anneries en tant Marié ‘n paar maande om die fonetiek te laat reg inslaan. Toe is Dokter se naam Dokter, en hy gaan ‘n dokter word.

Oom Anneries het nie baie moed gehad dat hy die fonetiek sou regkry nie.Sy plaas se naam is Merino, maar van hy kan onthou noem die werkers, en die bure se werkers, en die skaapdiewe in die lokasie die plaas Merina. Hy het jare lank die stuipe gekry, maar uiteindelik moes hy maar vrede maak.

Maar vir Dogter wat ‘n dogter gaan word – daarvoor het hy darem regtig nie kans gesien nie.

Die kommer oor studiekostes het geblyk vals te wees. Dit was sommer kleintyd duidelik vir almal behalwe Jim dat sy trots skaars die vermoë vir die laerskool sou hê.

So was dit ook. Op 16 het die prinsipaal van die plaasskool vir Dokter deurgesit op voorwaarde hy gaan nie sy pa se geld by die hoërskool op die dorp verder mors nie.

Dokter het ‘n plaaswerker geword, maar g’n boer was welgesteld genoeg om Dokter te bekostig nie. Is hy op ‘n trekker is ‘n mens byna verseker ‘n nuwe trekker moet gekoop word en dit waarin hy vasgery het moet heelgemaak word. En omdat hy Dokter is, is hy ook maar half teë op iets anders wees as trekkerdrywer.

“Dokter het sy tyd op skool gemors, maar iewers het sy verbeelding op loop gesit om rampe uit te dink,” kla oom Anneries een oggend oor sy krummelpap. Die vorige dag het Dokter die groentetuin probeer natlei, en so drooggemaak, of eerder, natgemaak, die hele leidam was leeg en die water onder in die vallei af, terwyl nie eens die helfte van die beddings water gekry het nie.

Oom Anneries het lankal gesê hy skiet vir Dokter as hy hom naby die vee en die groen lusern kry. Gelukkig het Dokter hom geglo.

Maar met al sy dinge, het Dokter darem ‘n hart van goud.

Toe kom daar ‘n soort uitkomste. Miems, oom Anneries en tant Marié se oudste dogter, en dié se prokureurman, Stefan, woon in ‘n stad ‘n paar honderd kilometer weg. Hul erf is groot en kan doen met ‘n inwonende tuinman. “Kan pa dalk vir Dokter afstaan?”

So is Dokter stad toe. Miems is huisvrou en kan redelik ‘n ogie oor Dokter en haar spogtuin hou. Soms is haar toesig egter net ‘n paar sekondes te lank nie waar dit moet wees nie, en rig Dokter die een of ander katastrofe aan. Hoewel Dokter belet is om naby die swembad te kom, het hy tog gesien hoe chloor van tyd tot tyd ingegooi word. Na Dokter so die vyfde keer ‘n klomp kunsmis in die swembad gegooi het, het Miems se man met die polisie gekonkel, en was Dokter ‘n nag lank in “eensame opsluiting” by die polisiestasie. Dit het darem gehelp.

Maar Dokter was talentvol genoeg om genoeg ander rampe te bedink, of ten minste ten uitvoer te bring.

Boonop, het dit geblyk, waar dit in die boonste verdieping tekort geskied het, is laer af aan die anatomie deeglik opgemaak. Jim het mildelik gesaai. Miems se woedende man moes gereeld huishulpe met kopdoeke en bondeltjies in die arms te woord staan.

“Julle weet die man is nie toerekeningsvatbaar nie, maar julle gaan maak kleintjies met hom en dan wil julle hom verantwoordelik hou!”

Toe kom daar ook uitkomste. Dokter se blindederm maak moeilikheid, en toe hy ingaan teater toe praat Miems mooi met die dokter.

“Toe hulle jou blindederm uithaal, kom daar ‘n muskiet en byt jou daar,” verduidelik Stefan die bykomende wond aan Dokter.

Omdat Miems so baie in die tuin doenig is, het sy haar telefoon aan ‘n lang verlengkabel op die stoep uitgedra. Maar soms gebeur dit dan dat sy in die kombuis of agter die huis is as die oproepe inkom.

Dokter, heel oorlams genoeg, antwoord dan: “Dokter hier.” Dan hoor hy net ‘n geprewel van “verkeerde nommer” en die een aan die ander kant plak die telefoon neer.

Maar dié ding het tog sy kwota verwarring opgelewer. Nie lank nie of Stefan word gereeld as “doktor” aangespreek, en hoewel hy mense reghelp so ver hy gaan, kom daar maar gedurigdeur nuwes by wat hom “doktor” noem. Uiteindelik word die herkoms van dié vergissing opgespoor, en Miems hou die telefoon van toe af liefs binnenshuis.

Dokter is later terug plaas toe. In sy kispak na ‘n vragmotor hom vlak voor Stefan en Miems se huis getrap het. Vandag staan daar ‘n grafsteen oor ‘n hopie van ‘n plaaswerker se droom om eendag ‘n geneesheer as seun te hê: Dr. Dokter.

купить пиджак на мальчика 12 летtopcargo кидалы

‘n Klomp mense het skynbaar ook dollaritis onder lede. Dié pasiënte het drome en hallusinasies oor groot geld, met die vernaamste simptoom om hulself met prysbelading in die voet te skiet.

Nog ‘n klomp het apiesitis onder lede. Dis nou soos daai apies wat hul oë en ore toedruk en van niks weet nie. Hulle wil nie hoor van die slaggate in die paaie nie, hulle wil nie hoor van geweldsmisdaad nie, hulle wil nie weet van vervalste kaartjies in omloop wat tot teleurstelling of woede by hekke gaan lei as die kaartjie “hop” nie. Hulle wil nie van Julius Malema se sangtalent weet nie. Hierdie siekte is die gevaarlikste, want dit kan ander mense ‘n vals gerustheid verskaf.

Dan is daar die kennerisitis-weergawe. Dit is nou die mense, onder andere joernaliste, wat steeds niks van sokker weet nie maar van die Konfederasiebeker af hul lywe kenners hou. Hul vernaamste simptoom is dat hulle op sterkte van die Bafana se vertoning in daardie toernooi meen die Bafana het ‘n sterk kans. So min weet hulle dat hulle nie opgelet het van die besoekende spanne het bitter teen hul sin kom deelneem en dat hul grootste inspanning was om beserings te probeer voorkom nie.

Nee, die wêreldbeker is ‘n heel ander “ball game.” Nee, nie oor die ander bal, die Jabulani met sy nuk om ‘n eie wil te hê nie, maar omdat die spelers wat nou kom strate beter gaan speel. Gelukkig, skynbaar ook, die Bafana.

Maar vir ‘n groot deel van die bevolking is sokker dié sport.

As Fifa so oor die speeloppervlaktes van die wêreldbeker-sokkerstadions fief, sal hulle stellig hartaanvalle kry as hulle die “sokkervelde” sien waarop baie van die land se mense verwoede wedstryde speel. Of dit nou twee plaasskole is wat mekaar die stryd aansê, of die werkers van twee plase. In Qwaqwa is ‘n veld of twee waar dit ‘n ramp is as die bal aan een kant van die veld uit is, want dit is ver na doer onder in die vallei om die bal weer te gaan haal. En nog verder as die stroompie onder in die vallei loop.

By geleentheid jare gelede het Komops ‘n spannetjie by Gariepdam leer rugby speel – op die span se gereelde sokkerveld. Die kannetjies het mekaar met mening platgeduik, maar as die stof gaan lê en die gevolge van so ‘n duikslag gesien word, is daar gewoonlik ‘n lelike besering of twee. Dis klipharde gruis.

Maak nie saak hoe klein nie, in ‘n sokkermal-omgewing sal selfs die jongste hul helde se toorwerk met die voete en bal probeer naboots, soms met verbluffende vernuf. Bykans enigiets is ook geskik om as sokkerbal te dien, of dit nou ‘n tennisbal met ‘n gat in is, of ‘n vlugbal wat by die skool voete gekry het. Omtrent net krieketballe deug nie, want straatsokker word gewoonlik kaalvoet gespeel as mens jonk is, of met verslete skoeisel as mens ouer is.

Oor ‘n paar weke skop ‘n ander soort sokkerkoors in, naamlik werklikheidsitis. Dit het baie ooreenkomste met babelas.

Die belangrikste is egter dat dit aan onse mense die geleentheid bied om die beste sokkervoetjie voor te sit, want dit is die beeld wat die besoekers terug buiteland toe gaan neem. Dan gaan ‘n gemeenskap se lojaliteit nie gemeet word aan hoe groot sy sokkereuforie was nie, maar hoe skoon sy woongebied, hoeveel mense Sondae opruk kerk toe, hoe veilig so ‘n omgewing is…

Smeer aan en kom! Wat Herrie betref, net sonder die f*&kenzêlas.

брекеты детскиелобановский александр игоревич харьков

Nie skelmste nie, soos die slag wat daar in Donald Murraylaan in Bloemfontein jare gelede by ‘n huis begin hoenders wegraak het. Elke aand een.

Destyds was Donald Murraylaan wel nog half op Bloemfontein se rand, maar die jakkalsspore by die misdaadtoneel lyk darem ewe waarskynlik afkomstig van die nabygeleë dieretuin as uit die veld afkomstig te wees.

Maar by die dieretuin makeer g’n jakkals nie.

Maar toe kom die mense agter die kap van die byl. Ta lê bedags sy siel en uitslaap, en snags haak hy sy pootjies in die ogiesdraad en klim oor sy kampdraad.

By sy “restourant” doen hy dieselfde, en “bestel” sy wegneemete a la carte.

Nee, seg neef Ferdie, en sy vroulief en kleinman beaam… die slimste dierasie waarmee hulle nog te make gehad het, is seekoeie.

Die storie van die baba-seekoei wat by Malelaan so tuis geraak het dat sy die deure self leer oopmaak en die beddens in die huis in hul maaie in gaan lê het is dus nie vir hulle eintlik iets om oor huis toe te skryf nie.

“Nee, kyk,” vertel Ferdie, “presies hoe slim die dierasies is ontdek ek toe ek ‘n troppie moes vang en wegry.”

“Ek maak toe ‘n vangkamp ‘n entjie van die rivier af, en gaan gooi lekker lusern in die kamp. Maar watwou.

“Net een bul word afgevaardig om te gaan ondersoek instel, en met die terugkeer water toe dra hy vir die ander van die lusern saam.

“So gaan dit ‘n paar dae, en toe begin daar darem nog ‘n paar saamkom. En hulle dra vir die res die voer aan.

“Naderhand begin van die koeie saamkom, maar die kalfies bly agter in die water.

“En mens kan hulle nie pyl nie. Pyl hulle en hulle hardloop reguit water toe en gaan versuip. En haal hulle nie die water nie, vrek hulle sommer.”

“Dus is dit maar geduld.

“Na drie maande meen die spulletjie egter dis veilig en versit die hele spannetjie, kalfies inkluis, na die kamp om te gaan voer haal. Maar toe hulle binne is, word die hek toegemaak.

“En toe is daai seekoeie vir jou kwaad! Ek moet toe draf om hulle met ‘n kalmeerding te pyl, want hulle storm daai stawe waarmee die kamp opgerig is, en byt dat mens net sien en hoor tande breek.

“Verskriklik die m*&r in dat ‘n simpel mens hulle nou so kon uitvang!”

Volgende keer word ander plan gemaak.

Die lotjie was in ‘n dam, en kon maklik met die “prodder” bygekom word. Maar die dierasies is dikvellig, en draai net die agterkant weg. Versit versit hulle nie.

Neef Ferdie lei ‘n negatiewe draad die water in, en druk die positiewe draad naby die naaste seekoei in.

“Dis net ‘n blou vlam, maar dadelik is daar ‘n houdingsverandering by daai seekoeie. Dis so asof hulle laat weet: Jy wen, ons sal saamwerk.”

En sowaar, die eerste renoster draf na die sleepwaentjie, en klim in, en word weggery.

Na ‘n ruk kom die trok met die leë sleepwaentjie terug, en die tweede seekoei draf, en gaan klim in.

“En so gaan dit met die hele lot.”

Daai waentjie is ook nie sommer so ‘n waentjie nie. Dis ook die waentjie wat gebruik word om diep duttende renosters in hul nuwe tuistes te gaan aflaai.

“Kyk, as jy by die plek kom, vat jy jou trok eers ver weg. Dan maak jy daai waentjie oop, en sorg dat jy self maar skaars is in die onmiddellike omgewing. Want as daai neushoring waker word en van daai waentjie afklim is hy m*&rig. Hy soek ‘n sondebok, en al wat hy kan kry is daai waentjie. Daar is nie ‘n band of flikkerlig heel, of ‘n vierkante sentimeter nie geduik nie voor die renoster se bui gesak het.”

расширительный бачок на отоплениеФильчаков прокуратура харьков

Hierdeur is kerklike hervorming binne die kerk in effek nek omgedraai.

Maar presies hoe dit gekom het dat Wycliff in Boheme (vandag se Tsjeggië) aanhang sou vind, is ‘n interessante staaltjie op sy eie.

In 1382 het Anne, die suster van die Boheemse koning, met Richard II van Engeland in die huwelik getree. Anne het gou onder die invloed van Wycliff gestaan, en so die weg gebaan dat dié idees in Boheme neerslag vind. Spoedig was twee van Wycliff se ondersteuners in Boheme, en het hulle aktief die hervormingsaak gedien.

Hulle is mettertyd die swye opgelê, maar het subtiel voortgegaan. ‘n Uitbeelding van Jesus op ‘n donkie, teenoor die pous is swier, het veral hard gespreek oor hoe die kerk ontaard het.

Pous Johannes XXIII het ‘n “kruistog” teen die koning van Napels uitgevaardig, en aflaatbriewe verkoop om die veldtog te finansier. Dit, en opvattings soos dat Jesus en nie die pous nie, aan die hoof van die kerk staan, het Wycliff en Hus, wat intussen Wycliff se werke in Tsjeggies vertaal het, teen die bors gestuit.

Pous Johannes, op sy beurt, was ‘n omstrede en gure karakter, en baie glo dat hy voorheen ‘n seerower was.

Hierdie beroeringe het gevolg op ‘n eeu van ‘n deurmekaarspul in die Roomse kerk. Met Johannes se ampsaanvaarding as pous, was hy byvoorbeeld een van drie pouse wat niks met mekaar te make wou hê nie.

Hierdie verwarring het gevolg na die Duitse keiser finaal sy mag verloor het, en die Franse koning die sterkste Europese leier geword het. In 1302 het Filips IV (die skone) pous Bonifacius VIII gevange laat neem. Fransgesinde pouse het gevolg en hul setel van Rome na Avignon in Frankryk verskuif. In 1377 het pous Gregorius XI na Rome teruggekeer. ‘n Jaar later sterf hy, en die Franse kardinale weier om sy opvolger, Urbanus VI te erken. Die kardinale wys toe hul eie pous, Clemens VII aan en hy neem weer sy intrek in Avignon. Hierna sou twee pouse die septer swaai, elk met ‘n aantal lande wat hulle volg.

In 1409 word ‘n konsilie te Pisa gehou om die toedrag van sake op te ruim, maar beide dienende pouse weier om die konsilie te erken, en word afgedank. Hulle wys toe ‘n nuwe pous aan, die eerbiedwaardige Alexander V. Omdat die afgedankte pouse weier om van hul ampte af te sien, neem Alexander sy intrek in Bologna.

Drie pouse is toe in die stoel.

Alexander sterf egter gou, en word deur die woeste Johannes opgevolg.

In 1414 word ‘n nuwe konsilie by Konstanz byeengeroep. Johannes was egter die enigste van die drie pouse wat die uitnodiging aanvaar het om die konsilie by te woon.

Hus, wat deur die pous onder die banvloek geplaas is, het ‘n uitnodiging gekry om by dié konsilie appèl aan te teken, en is selfs vrygeleide uit Boheme, waar hy weens sy gewildheid buite die bereik van sy vyande was, gekry.

By Konstanz is hy egter nie die geleentheid vir sy appèl gebied nie, en as ketter verhoor. Hy is ‘n maand lank wreed gefolter, maar toe hy steeds wier om van sy standpunte af te sien, sterf hy op die brandstapel. Die as van sy liggaam asook die grond waarop dit geval het, is in die Rhyn gegooi.

Wycliff self, wat die hervormingspoging gelei het, het aan natuurlike oorsake gesterf. Hy het aanvanklik selfs die steun van die Engelse regering gehad toe Urbanus skatpligtigheid van die Engelse koning geëis het, en Urbanus moes die aftog teen dié rugstyfmakery dra.

Pous Johannes XXIII, die gewese vermeende seerower, was egter hardvogtiger.

Tydens die konsiliasie Konstanz was Wycliff, wat in 1384 gesterf het, drie dekades lank reeds begrawe. Nogtans is die banvloek oor hom uitgespreek en gelas dat sy lyk opgegrawe en verbrand moes word. Dit is in 1428 gedoen, en sy as is in die Swiftrivier gegooi.

As gekyk word na die standpunte van Wycliff (wat ook terloops aan die spits gestaan het om die Bybel in Engels te vertaal, die sg Wycliff-Bybel), en Hus soos opgesom deur Deon Snyman, kan die spore van Luther se latere standpunte duidelik gesien word.

v Die kerk bestaan uit die gemeenskap van alle gelowiges (en nie net die pous en die biskoppe nie).

v Christus (en nie die pous nie) is die hoof van die kerk.

v Die skrif is gesaghebbend vir die kerk en die preek vorm die belangrikste element van die erediens.

v Gehoorsaamheid aan Christus (en nie die pous nie) lei tot redding.

v Slegs God kan sondes vergewe (nie geld of aflaatbriewe kan vergiffenis bewerkstellig nie).

v Geen pous of biskop het die reg om in die naam van die kerk die swaard op te neem nie (die Bybel leer dat Christene vir hulle vyande moet bid en dat hulle hul vyande moet seën).

v Christene moet hulle daarvan weerhou om beelde te aanbid, in vals wonderwerke te glo of om bygelowige pelgrimstogte te onderneem.

v Die kerk moet beide tekens van die sakrament van die nagmaal aan gelowiges bedien (nie net die brood nie).

v Kerklui beskik slegs oor geestelike gesag.

v Alle mense moet toegelaat word om die Bybel in hulle eie moedertaal te lees.

светильник купитьОлександр Фільчаков прокурор

Winter in die Vrystaat en Sidderland beteken ook dat ‘n mens snags plan moet maak met die waterpype.

Herrie het ook, na skade, vir die pyp bokant die kombuis wat gereeld begin groet het, ‘n spesiale geïnsuleerde baadjie wat deesdae te koop is, aangetrek. Maar wat, kort hierna was daai pyp weer tot hoe laat toegevries.

Dus is dit maar weer al die soort planne, soos om saans net voor inkruip die warm water ‘n slag te laat deurloop, en dan die kraan effe te laat drup.

Word ‘n man snags om die een of ander rede wakker (soos Pumba wat ‘n kat iewers hoor kattemaai het en verwoed aan blaffe gaan), gaan draai weer die warm kraan oop, en laat dit weer drup.

En vroeg die oggend moet die eerste een op maar weer die kraan laat loop.

Dis die teorie.

Die praktyk behels om almal in die huis se samewerking te kry. Dit help nie om die heel somer vir die huismense te preek om die krane behoorlik toe te draai, en dan in die winter onaangekondig self ‘n kraan te laat drup nie.

Herrie was met die eerste koue houtpopgerus die kraan drup. Die volgende oggend het iemand daai kraan iewers deur die nag mooi styf toegedraai gehad.

Een van Groot Herrie se landboudosente is juis onpopulêr in sy huis. Plaaskind gewees, en as hy ‘n kraan toegedraai het, kry niemand in die huis dit weer oop nie. En dan het hy nie eens probeer snaaks wees nie. Deesdae moet ‘n man juis versigtig wees. Met die kwaliteit bouwerk wat mens deesdae beleef, is dit nie snaaks om as ‘n man ‘n kraan wat vassit, losdraai die wasbak en pyp uit die muur te draai nie. Dan het daai *&^% pyp gewoonlik ook binne of teenaan die muur afgebreek.

Herrie het self ‘n loodgieterkursus agter die blad, maar daar het hulle die studente nie geleer waarom die toegevriesde pyp gewoonlik Sondae bars as ‘n mens in die kerk is nie. Deesdae is dit minder van ‘n krisis, want ‘n man kan Sondae by allerhande plekke pype en laste gekoop kry. Maar vroeër dae was dit ‘n krisis as ‘n mens nie “spaaronderdele” tuis gehad het nie. Of die gereedskap voete gekry het. Met kinders in die huis is gereedskap mos nooit gereed nie, dis wegskap.

En as jou pyp gebars het, kan jy maar weet daar is baie ander in dieselfde bootjie en vat dit tyd vir die loodgieters om by jou uit te kom. G’n wonder nie, toe ‘n dokter een nag laat die loodgieter bel en sê hy het ‘n krisis met ‘n gebarste pyp, die loodgieter vir die dokter sê: “Gee hom twee disprins en hou hom stil. As hy môre nog probleme lewer, bel my weer.”

оборудованиеданильченко юрій броніславович

Onlangs lees Herrie In Vrystaat oor die toestand van drinkwater in die provinsie, en ook in Bethlehem en veral omstreke.

Ja, water is net nie meer water nie. Jare lank al bring oupa Nic en ouma Engela hul eie water van Bethlehem, van Erfenis af saam as hulle vir die Herries in Bloemfontein kom kuier.

Van die Engelse loop bodder het met Bloemfontein se fontein, en die ysterklipplaat gebreek het, is die eens sterk fontein nou net ‘n syferwatertjie. Nou drink Bloemfonteiners gesuiwerde rivierwater vol chloor en fluoor en soms e-coli.

Dus bring oupa en ouma hul eie fonteinwater uit hul eie berg saam.

Intussen het die regering daai water ook tot nasionale bate verklaar en so eintlik maar genasionaliseer. En noudat dit die goewerment se water is, is dit ook al vir Herrie of daai watertjie nie meer so lekker vervrissend proes soos eers nie.

Nee wag, nou praat Herrie bietjie twak. Dis baie lekker water daai. Steeds.

Niks kom darem by yskoue fonteinwater as ‘n man op ‘n staptog in die berge is, en dis aan die warm kant nie. Kom mens by so ‘n fonteinstroompie of watervalletjie, is dit darem maar die lekkerste lekkerte van ‘n verkwikking. En altyd yskoud, wat lekker is as mens dit drink, maar lol as mens saans daai sele watertjie moet gebruik om te was. Soos daai rotsgleuf in die berge in die Oos-Kaap wat die stappers as “storthok” gebruik. “Het dit darem ‘n deur?” wil ‘n tante by ‘n stapper weet.

“Nee,” verduidelik hy, “dit het net koue water. Jy hoor al van ver af die gille as daar iemand in die stort is.”

Maar, so het Herrie geleer, as mens regtig warm en dors is, deug enige water vir drink. Soos jare der jare gelede toe Herrie en ‘n maat met die fietse van Stellenbosch na Yzerfontein gery het. Van Darling tot die see was dit grondpad met sulke diep sandstroke. En dit was bloedig warm.

Sommer gou was die waterkanne dolleeg, en toe is dit uitkyk-ry vir enigiets wat water bevat. Gewoonlik veesuipings vol parravissies en muskietlarwes en parraslyk. Maar as mens toe-oë drink, was dit steeds die ene lafenis.

Wat Herrie laat dink aan die slag doer op die grens, toe  die generaal-majoor van die Medics ‘n tydelike basis besoek. Hy verneem toe by die troepe hoe hulle hul water drinkbaar kry.

“Generaal sien,” verduidelik die korporaal, “ons gaan skep die water by die rivier. Dan gooi ons dit deur ‘n sif, en dan deur ‘n doek. Dan kook ons dit sewe minute lank, en as dit afgekoel het gooi ons ‘n watersuiweringstablet in. En net om doodseker te maak, drink ons bier.”

штукатурка внутренних стенtopcargo развод