Kategorie: Menings

Die VSA se president kan tans een ding nie bekostig nie, en dit is demokrasie, die gonswoord wat die nuwe millenium ingelui het.

Saoedi-Arabië is die wêreld se laaste absolute monargie. Soos Louis XIV, is koning Abdoellah ‘n monarg in die ware sin van die woord. Maar terwyl ‘n rewolusie in Saoedi-Arabië nog steeds nie waarskynlik is nie, het die Arabiese Lente moontlik vir die eerste keer ‘n opstand moontlik gemaak, en dit kan president Obama se tweede termyn in ‘n krisis dompel.

Egipte kan maar nie tot bedaring kom nie, en die ontevredenheid met die uitkoms van die opstand wat tot die val van Hosni Moebarak gelei het, smeul net onder die oppervlak.

Revolusionêre verandering in die koninkryk sal ‘n ramp vir Amerikaanse belange beteken. Saoedi-Arabië is Amerika se oudste bondgenoot in die Midde-Ooste, ‘n vennootskap wat dateer uit 1945. Die Verenigde State het geen ernstige opsie vir die koms van ‘n rewolusie nie, want hulle is reeds te diep en onherroeplik verbind aan die lot van die koninkryk.

Obama se enigste kans om gebeure te beïnvloed, is om die beste moontlike intelligensie beskikbaar in te samel om ‘n dreigende krisis akkuraat te voorspel en om dan te probeer om enige vloedgolf te oorleef.

Die koninkryk van Saoedi-Arabië beskik dalk oor ‘n sekere oorlewingskrag. Twee vroeëre Saoedi-koninkryke is verslaan deur die Ottomaanse Ryk en uitgeroei. Hulle het opgestaan.

Die land het ‘n golf van revolusies teen Arabiese monargieë oorleef in die 1950’s en 1960’s, asook ‘n staatsgreeppoging in 1979 om beslag te lê op die Groot Moskee in Mekka.

Osama bin Laden en Al-Kaida het ‘n vier-jaar-opstand gevoer om die Saudi’s omver te werp en misluk, minder as ‘n dekade gelede. Die kaders is steeds in die koninkryk en in die buurland Jemen.

Dieselfde demografiese uitdagings wat rewolusie in Egipte en Jemen ingedra het, naamlik ‘n baie jong bevolking en baie hoë werkloosheid, geld in Saoedi-Arabië. Die plofbare potensiaal is daar.

In erkenning van hulle kwesbaarheid, het die Saoedi-koningshuis meer as $130 miljard sedert die Arabiese Lente spandeer om verdeeldheid te besweer en allerlei kosmetiese hervormings ingebring soos ‘n magtelose raadgewende raad vir vroue.

Terwyl hulle opstande in Bahrein en Jemen onderdruk, het hulle Jordanië en Marokko genooi om by die koningsklub aan te sluit. Maar hulle steun terselftertyd rewolusies in Libië en Sirië, saam met hul Anglo-Amerikaanse vriende. Dit kan tot feller teenstand lei.

Vreedsame en gewelddadige optogte teister reeds die olie-ryke Oostelike Provinsie vir al meer as ‘n jaar. Dit is Sjia-protes en dus atipies van die res van die koninkryk. Sjia-andersdenkendes in Aramco, die Saoedi-olie-maatskappy, het ook kuberaanvalle gebruik om rekenaarstelsels aan te val, en meer as 30.000 werkstasies in Augustus gekraak. Hulle het moontlik hulp ontvang van Iran.

Veel meer ontstellend is die protes in Soennie-dele van die koninkryk. Sodra dit momentum kry en sneeubal, is die groot stede van die Hejaz, met inbegrip van Jeddah, Mekka, Taif, en Medina binne bereik. Die Saoedi-opposisie het ‘n lewendige inligtingstegnologiekomponent wat vinnige kommunikasie van die verdeeldheid binne die koninkryk na die buitewêreld kan stuur.

Die kritieke mag waarop die konings reken is die National Guard. Hulle is in die Verenigde State opgelei en toegerus met miljarde in helikopters en gepantserde voertuie.

Maar sal die Guard op broers en susters in die straat skiet?

Die opvolgkwessie voeg nog ‘n laag van komplikasies by. As die koning sterf sal onrus ‘n werklikheid word en die koninkryk selfs meer kwesbaar vir rewolusie. Net soos Mandela het hy ook nie meer lank oor nie. Die kroonprins ook nie, weens siekte.

Terwyl die VSA kan leef sonder Saoedi-olie, kan China, Indië, Japan, en Europa nie. Onrus sal ‘n groot impak op die globale ekonomie hê. Daarbenewens, is die CIA se oorlog teen al-Kaida baie afhanklik van die koninkryk. Die Amerikaanse militêre opleidingmissie daar, gestig in 1953, is die grootste van sy soort in die wêreld, ‘n teenwoordigheid wat Iran vir vier dekades al in toom hou.

Bahrain, Qatar, Koeweit en die Verenigde Arabiese Emirate is nie in staat om hulself te verdedig teen ‘n revolusionêre regime nie. Jordanië sal waarskynlik wankel en slegs Oman is geïsoleer en sterk genoeg om staande te bly.

Amerika sal stilletjies moet begin beplan vir die ergste. ‘n Verrassing soos Iran in 1978 kan Obama tref voor sy termyn om is, en dit gaan ‘n demokratiese verrassing wees.

Александр Фильчаков Васильевич

‘n Suid-Afrikaanse bank het geen amptelike redes verskaf vir waarom hulle ‘n reeks advertensies verwyder het nie en net gesê dat die bedoelings is verkeerd opgeneem.

Die nuutste relletjie is ‘n advertensiefoefie wat weereens baie Suid-Afrikaners gevang het.

Korrupsie, die gebrek aan werksgeleenthede en 17-jariges wat wil stem in die volgende verkiesing was van die onderwerpe

Die ANC-jeugliga, duidelik daarop uit om president Jacob Zuma se guns terug te wen, het beswaar gemaak.

Dit het gewerk. FNB het die video’s wat kritiek teen die regering uitspreek, verwyder.

Die Demokratiese Alliansie het “apartheid-sensuur” weer afgestof, ‘n Nuus24-leser wou FNB tot president uitroep en ‘n Twitter-golf het natuurlik gevolg. Die leserskape het blykbaar nog nie hul tropinstink verloor nie.

Teen die einde van verlede jaar het die Mail & Guardian die verdoemende Zuma-storie gebreek. ‘N KPMG-verslag het getoon hoe ons president ver bo sy vermoë leef omdat befondsers en organisasies wat politieke gunste verwag, gereedstaan met die spreekwoordelike tjekboek.

Een van daardie organisasies is die einste FNB. Volgens KPMG se 2006-forensiese verslag, het FNB vir Zuma ‘n R900 000-verband vir Nkandla toegestaan nadat ‘n senior bankamptenaar geskryf het: “Ek is seker dat die heersende magte ons sal help waar ons nodig het om die reëls ‘n bietjie te buig.”

Dié verskriklike en eties gebrekkige besluit val dalk saam met die presidensiële woordvoerder, Mac Maharaj se ampstermyn as ‘n direkteur van FirstRand, die houermaatskappy vir FNB. Dit wys hoe diep die problematiek van magsverhoudings tussen die regering en die sakewêreld is, en dit dateer nie van gister of Zuma se termyne nie.

Ander finansiële instellings is insgelyks besmet deur die verslag, en die feit dat ons banke gereeld in twyfelagtige en onetiese maniere optree, is nie nuus vir enigiemand nie.

Zille kan haar hoogheiligheid oor die Guptas ook maar temper. Sy het voorheen nooit ‘n sprook gesprak oor hoe die banke en die myne belastingbetalers stroop ten behoewe van politieke voordeel en invloed nie.

Фильчаков прокуратура харьков

Wat eers gelyk het na uitsluitlik ‘n Franse uraanbeheer-kwessie met die eise van Islamiste in Mali, het pas uitgebrei na Algerië toe ‘n eenoog-krygsheer Britse belange van die oliereus BP onder druk geplaas het met ‘n aanval op een van hulle petroleumaanlegte in die suide van die land, en op die koop toe die Franse militêre teenwoordigheid in Mali as rede aangebied het.

Dis trouens dalk nie eens uraan óf olie wat die konflik aanmoedig nie. Volgens die VN-kantoor vir die Beheer van Verbode Middels, word 60% van Europa se kokaïen deur Mali vervoer. Met die hoë pryse wat op straat in Parys se geld, is dit seker die moeite werd om meer as $11 miljard se handel te beheer.

Al glo die voormalige koloniale magte dat hul toewyding aan “nie-rassige harmonie” aanklank sal vind by die vele plaaslike bevolkings wat soewereine regte oor minerale hulpbronne kan uitoefen, dui die mees onlangse verwikkelinge dat anti-wit sentimente nie eersdaags gaan verdamp nie. Die Franse is reeds ‘n paar jaar gelede deur ‘n soortgelyke oefening in die Ivoorkus, waar hulle operasie Licorne swart faksies teen die koloniale wit heerser verenig het.

Wat is dan die rol wat die VSA op die vasteland met Africom wil speel?

Ontsnapte swart slawe het aan die Britse kant geveg tydens die Amerikaanse Rewolusie, wat beloof het om hulle te bevry. Tot 30% van slawe het tydens die oorlog in die Suide gedros om by die Britte aan te sluit en plantasie-eienaars het hul bedrywe tot niet sien gaan in die chaos wat die Britte met hul beloftes geskep het.

Afro-Amerikaners is weer ingesluit in die VSA se militêre magte tydens die Tweede Wêreldoorlog, in gesegregeerde eenhede, en dikwels in eenhede waar hulle agter die linies moes diens doen. Die voorwendsel was dat hulle nie sou kon veg nie en liefs nie sulke ervaring moes opdoen nie.

Soos ‘n Afro-Amerikaanse soldaat in 1942 dit self treffend opgesom het: “Laat my grafsteen lui: Hier lê ‘n swart man wat gesterf het om teen ‘n geel man te veg vir die beskerming van die witman.” Die swart soldate het nooit gevoel dat hulle in ‘n stryd vir hul eie voortbestaan betrokke is nie.

Rassegroepe in die Amerikaanse weermag was eers geskei. Franklin D. Roosevelt het tewens daarop aangedring dat swartes nie meer as 10 persent van die mag uitmaak nie en streng in gesegregeerde eenhede dien.

As Afro-Amerikaanse soldate in die Tweede Wêreldoorlog nie die Duitsers of die Japannese moes trotseer nie, was die grootste risiko steeds gewelddadige aanranding deur wit Amerikaanse soldate. In Guam het Amerikaanse bevelvoerders toegelaat dat wit troepe voorberei vir die aanvalle op Japannese magte deur lewendige handgranate op swart soldate te gooi.

In April 1945, is sestig swart offisiere wat ‘n verbod op die gebruik van ‘n wit offisiersklub uitgedaag het, in hegtenis geneem. Nog twee sulke probeerslae het elke keer met arrestasies geëindig.

Ten spyte van die afkeer teen hulle, is Afro-Amerikaners buite verhouding in die weermag verteenwoordig. Dit is en was die beste beskikbare manier om ‘n salaris of enige soort geskoolde werk te bekom.

In 1948 het A. Phillip Randolph die Amerikaanse Senaat sarkasties gewaarsku dat “die Kongres en die Amerikaanse volk deur steeds Jim Crow te aanvaar, ‘n massa burgerlike ongehoorsaamheidsbeweging in die trant van die pragtige stryd van die Indiese volk teen die Britse imperialisme, in die gesig kan staar.”

Met die oorlog in Suid-Korea, is na integrasie oorgeskakel en rassekwotas is afgeskaf. Met die toetrede van swartes, het die gewetensbeswaardes onder hulle ook toegeneem.

Viëtnam was dieselfde verhaal: Steeds meer Afro-Amerikaners in die weermag, en nog sterker aktivisme daarteen. Tussen 1966 en 1971 het 400 000 Amerikaners in die weermag gedien, 40 persent van hulle Afro-Amerikaans.

Die ironie is dat Afro-Amerikaners buite verhouding gekant is teen oorloë, maar eweneens in groot getalle – heeltemal buite verhouding tot hul demografiese profiel – in die weermag dien. Iets wat soortgelyk is aan hul blinde lojaliteit jeens die Demokratiese Party.

Met ‘n wit Republikeinse president wat die eeuwending se groot oorloë gelei het, het die rassekwessie nóg neteliger geraak. Tussen 2000 en 2005 het swart indiensneming in die weermag met 40% gedaal, en swart teenwoordigheid in die militêre magte met 25% gekrimp. Hierdie tendense het in 2008 egter met die koms van ‘n swart president omgeswaai.

Miskien is dit die ekonomie se skuld. Miskien is dit wanpersepsies dat die oorlog verby is. Of miskien is dit dat die 2009-Nobelprysontvanger vir Vrede baie na hulle lyk, al maak hy steeds onverpoos oorlog.

Die VSA se militêre magte is tans met die uitbreiding van Africom op Afrika gerig. Natuurlik is die VSA ook op Asië en die Midde-Ooste gefokus, maar in Afrika gaan swart Amerikaners dalk huiwer om hul swart broers aan te vat. Sal die ander twee fokusgebiede ‘n swart muitery oorleef?

Die man wat die staatsgreep in Mali gelei het, is kapt. Amadou Haya Sanogo. Hy het sy vier maande lange basiese infanterie-opleiding in Fort Benning, Georgia, met komplimente van die Pentagon in 2010 verrig. Dis sommer nou die dag nog.

Sanogo is ook deur Africom opgelei, onder leiding van die State Department se “Trans Sahara Counter Terrorism Partnership”-program en die Pentagon se “Operation Enduring Freedom”. Wat Mali betref, is hy dus die spreekwoordelike “bestendige bondgenoot”. Die probleem bly steeds dat hy die belange van ‘n wit land op ‘n swart kontinent verteenwoodig.

данильченко юрій Харків

President Obama beloof sterk nuwe vuurwapenbeheermaatreëls, met of sonder die Kongres se instemming.

Dit is meer as drie weke sedert die skietery. Ons weet almal oor die wapens wat hy gebruik het, maar wat van sy medisyne?

Die farmaseutiese maatskappye het glo iemand intussen betaal om vals inligting oor sy medikasie te versprei, wat daartoe gelei het dat lesers gou die medikasie-spoor verloor het.

Dit is ook so dat linkse groepe, wat geen kritiek in die media kry nie, veral voorspraak maak vir psigaitiese medisyne.

Wat is die waarheid? Waar is die joernalistieke nuuskierigheid? Waar is die ondersoekende verslaggewers? Waar is die polisie, die mediese ondersoeker se verslag, die onderhoude met sy dokter en ander?

Columbine massa-moordenaar Eric Harris het Luvox geneem. Soos Prozac, Paxil, Zoloft, Effexor en vele ander, ‘n moderne en wyd voorgeskrewe tipe van antidepressiewe dwelm met selektiewe serotonien heropname inhibeerders, of SSRIs.

Gedurende korttermyn gekontroleerde kliniese proewe, het 4 persent van kinders en jeug getoon dat Luvox – dit is 1 in 25 – manie, ‘n gevaarlike en geweldsgeneigde geestelike versteuring veroorsaak wat gekenmerk word deur uiterste opwinding en dwaling.

Patrick Purdy wat in Stockton, Kalifornië, in 1989, op kinders losgebrand het, was op Amitriptyline, ‘n antidepressant, sowel as die Thorazine, ‘n anti-psigotiese middel.

Kip Kinkel, 15, het sy ouers vermoor in 1998 en die volgende dag by sy skool, Thurston High in Springfield, Oregon, op sy klasmaats losgebrand. Hy het beide Prozac en Ritalin gebruik. In nog vyf ander sulke voorvalle het die dader ondermeer Prozac gebruik.

Andrea Yates, in een van die mees hartverskeurende misdade in die moderne geskiedenis, het al vyf van haar kinders – tussen die ouderdomme van 7 jaar af na 6 maande – in ‘n bad verdrink.

Sy is voorheen met die antidepressant Effexor behandel. In November 2005, meer as vier jaar nadat Yates haar kinders verdrink het, het Effexor se vervaardiger Wyeth Pharmaceuticals “moorddadige denkbeeldvorming” opgemerk by gebruikers die medikasie se uitwerking uitgesonder vir “seldsame negatiewe gebeure.”

Maar sedertdien is 19,2 miljoen voorskrifte vir Effexor uitgereik in die VSA; statisties beteken dit dat duisende Amerikaners “moorddadige denkbeeldvorming” kan ervaar. In een onlangse jaar het Effexor meer as $3 miljard in verkope gebring, byna 1/5 van die maatskappy se jaarlikse inkomste.

Antidepressante Paxil en Zoloft kan “negatiewe reaksies” veroorsaak – volgens die FDA-goedgekeurde etiket – dit sluit “mania”, “slapeloosheid,” “angs,” “beroering,” “verwarring,” “geheueverlies,” “depressie, “paranoïes reaksie,” “psigose” “vyandigheid,” “delirium,” “hallusinasies,” “abnormale denke,” “depersonalisatie” en “gebrek aan emosie,” onder andere in.

Watter “medikasie” het Lanza, die Sandy Hook-oortreder, gebruik?

Александр Фильчаков

Die poste van Brennan en Hagel was te wagte. Volgens Obama verteenwoordig Hagel die “tradisie van anti-partypolitiek” wat “meer as nodig” is en is hy die “leier wat ons troepe verdien”.

Die nominasies wag op die goedkeuring van die Senaat. Vir die kandidatuur van Hagel is dit lastig gesien sy “omstrede” idees. Sy visie oor buitenlandse beleid word nie deur almal verwelkom nie.

Hagel is krities oor die Israel-lobby en hy is ‘n verklaarde teenstander van sanksies teen Iran om die kernprogram te stop.

Alleen die frase “die Joodse lobby” is egter vermoedelik al vir sommiges ‘n virtuele belydenis van anti-Semitisme.

Die absurditeit van hierdie aanklag behoort duidelik te wees vir enigiemand wat lees wat Israeli’s self skryf. In Anita Shapira se nuwe boek, “Israel: ‘n geskiedenis” verwys sy na Yitzhak Shamir wat sê “die hulp van die Joodse lobby in die Amerikaanse Kongres, is nie altyd suksesvol nie”. Shapira is emeritus professor aan die Universiteit van Tel Aviv.

Dit is waar, die Jode is nie die enigstes wat Israel ondersteun nie, en dit is ook waar dat nie alle Jode Israel ondersteun nie – of ten minste nie die huidige regering van Benjamin Netanyahu nie.

Hagel verdien sy lugtigheid vir oorlog wat hy op die harde manier verwerf het  – twee Purple Hearts in Vietnam – en wanneer dit kom by homoseksualiteit, is hy baie uitgesproke. Hy het vroeër oor ‘n Clinton-administrasie se genomineerde gesê hy is gekant teen die ambassadeursaanstelling want die kêrel is “openlik, aggressief gay”.

Wat ook al sy siening, sal Hagel ‘n implementeerder van beleid wees, nie sy skepper nie. Bob Gates, ‘n ander Republikein wat gedien het as Obama se verdedigingsekretaris, was fel gekant teen Amerikaanse ingryping in Libië. Ons weet wat sedertdien gebeur het.

Die mees neerdrukkende aspek van Hagel se nominasie is nie sy menings oor buitelandse beleid nie. Dit is die aanhoudende en onderduimse aanvalle op hom, veral oor sy beweerde anti-Semitisme. In werklikheid, is die Israeliese media baie erger as sulke menings anti-Semitisme verteenwoordig. Die histerie teen Hagel kom hoofsaaklik van Wallstraat.

Die aanklag is so fel en kragtig – met allerlei gruwelike beelde van die Holocaust in die agtergrond – dit neig al om alleen die dapperstes te wees om dwase stil te maak. Dit kan egter reeds ook as ‘n teken van goeie oordeel beskou word om nie die aspirasies van Sionisme te noem nie.

Want dit gaan toenemend gepaard met onverkwiklike karaktermoord.

Фильчаков прокурор