Rubrieke Archives - Page 194 of 214

Einde van ANC-hegemonie?

Die hoofrede hoekom ek Mnr. Zuma geluk sou wens met sy beslissende oorwinning, is nie omdat ek dink hy ŉ goeie president vir die land sal wees nie, ook nie omdat hy die Afrikaner sg. “goedgesind” is nie, maar om ŉ geheel ander rede. Soos ek reeds in my vorige rubriek oor hierdie kwessie, Zuma-Mbeki-tweestryd kan tot konflik lei verduidelik het, hou die Mbeki-Zuma-tweestryd niks goeds in vir die ANC nie.

Vir my was Mbeki se nederlaag so soet soos die Skuimbokke, ag jammer Springbokke, se wêreldbekeroorwinning vir baie Suid-Afrikaners was. Vir ewig is daardie afgerekte depressiewe gesig van Mbeki, asof die planeet se swaartekrag ewe skielik verdriebubbel het, in my verstand ingeëts. Vir Zuma gee ek egter nie ŉ duit om nie en stellig dink ek net so min van hom as van Mbeki. Hy is beslis ŉ korrupte mens wat waarskynlik die beginsels van demokrasie nog swakker begryp as Mbeki. Sy poltieke denke volg waarskynlik tradisionele Afrikadenke, in die trant van: die sterkste man vat alles.

Hy is ŉ charismatiese en opportunistiese politikus. Die man het geen beleidsbeginsels nie. Hy praat met almal en elkeen wat bereid is om na hom te luister. Sy bedmaats is kommuniste, die swart vakbondwese en die ekstremistiese ANCYL. Geen van hierdie partye is die Afrikaner goedgesind nie…inteendeel. Behalwe vir sy enorme etniese Zulu magsbasis het Cosatu, ANCYL en die SAKP gesamentlik hom van ŉ ietwat breër etniese magsbasis voorsien.

Selfs die verlinkse prof. Willie Esterhuyse het reeds voor Zuma se verkiesing vermeld dat Suid-Afrika beslis nou ŉ nuwe fase betree. Toegegee Esterhuyse is ŉ Mbeki-sikofant, maar Zuma het implisiet aan sy vakbond- en kommunistiese vennote belowe om die tweede fase van die rewolusie te voltrek. Die Sowjetplan vir SA was nog altyd die tweefaserewolusie. Dit is waar die SAKP, wat die Zuma kamp se “dinkskrum” is, hul ideologie ontwikkel het.

Ten eerste was daar die Nasionaal Demokratiese Rewolusie (NDR) wat later deur die Sosialistiese Rewolusie (SR) gevolg moet word. Die NDR is dít wat sedert 1994 tot op hede plaasgevind het, naamlik bevryding van die wit “onderdrukker’’ met die gepaardgaande instandhouding van ŉ kapitalistiese ekonomie en die aftakeling van alle magstrukture van die onderdrukker (Afrikaner). Wanneer dit voltrek is (en dit is voltrek), volg die SR. Mbeki het hom onwillig getoon om tot hierdie tweede fase voort te gaan.

Die SAKP, ANCYL en Cosatu, wat Zuma heelwat bearbei en ondersteun het, sien hom as die man wat ons na die tweede fase gaan neem. Die SR is die fase waarin die nasionalisering van die ekonomie veronderstel is om plaas te vind en waar die blankes van die meeste van (of al) hul bates ontneem gaan word. Persoonlik dink ek dat Zuma hoogstens sal probeer om die SR ten dele uit te voer, bloot om sy kommunistiese bedmaats tevrede te hou. Hy sal nie potensiële vennote in Groot Besigheid wil vervreem nie; boonop verstaan hy die voordeel, finansieel en andersins, wat hierdie vennote vir homself en die ekonomie inhou. Die SR sal eerder, so glo ek, gereserveer word vir die blanke middelklas, boere, ens. Vinniger plaasonteienings, verregaande boedelbelastings of selfs boedelonteienings, die onteiening van persoonlike addisionele eiedomme soos ŉ tweede huis, nasionalisering van privaatskole ens., is waarskynlik wat mens kan verwag. Groot Besigheid, wat in so ŉ geval die meeste van hul persoonlike bates buiteland toe sal verskuif, sal hom waarskynlik nie hierin teenstaan nie.

Zuma se agenda is egter geensins ideologies, soos dié van die SAKP of Cosatu nie. Zuma se agenda is sy eie politieke ambisies en aspirasies. Deel daarvan is om RSA-president te word en ŉ aansienlike onderdeel daarvan sal beslis wees om die Mbeki-kamp van alle mag te stroop en selfs op persoonlike vlak te ruïneer.

Zuma se opportunistise en charismatiese aard is wat maak dat hy bereid is om beloftes aan almal vanaf die “regse” Afrikaner tot die SAKP te maak. Nogtans gaan dit oor homself. Hy tree in gesprek met almal wat siek en sat vir Mbeki is. Hy mog onlangs met ŉ “hand van vriendskap” na die Afrikaner uitgereik het, maar ek sal geen hoop daarop plaas nie. Net ongeveer twee weke gelede het hy in ŉ onderhoud met ŉ Rapportjoernalis homself hierin weerspreek deur te sê dat onder sy administrasie daar nie meer Afrikanerskole of -universiteite sal wees nie. Nee, ek dink nie Zuma is ons hoop op outonomie of een of ander vorm van bevryding nie.

Die hoop wat Zuma aan die Afrikaner verleen, is dat hy die ANC verdeel het en gevolglik vorentoe die organisasie net gaan verswak, al glo hy dat hy die beweging gaan konsolideer en onder homself gaan versterk. Sy oorwinningseuforie en gebrekkige intellek sal hom nie die teendeel laat insien nie.

Met Zuma as ANC-president moet die hooghartige pseudointellektuele Mbeki, wat beleidskepping as sy alleenreg beskou, nou gehoor aan die nuwe partyleier gee. Die ANC-struktuur en grondwet vereis dat Mbeki geen beleid op sy eie meer kan maak nie. Waar Luthulihuis in die verlede Mbeki se instruksies gevolg het, keer die rol nou om. Mbeki se hande is vasgebind en hy kan niks doen as Zuma dit nie goedkeur of selfs as hy direkte instruksies aan Mbeki gee nie. Mbeki bevind homself nou in ŉ onhoudbare dilemma. Ek glo nie Mbeki het die sielkundige samestelling om dit te kan hanteer nie. Konflik tussen die Uniegebou en Luthulihuis is nou onvermydelik.

Kort voor Zuma se verkiesing as ANC-president het Cosatu en die ekstremistiese ANCYL beloof dat hulle geen rede sien waarom Mbeki nie sy oorblywende agtien maande as Republiekspresident kan uitdien nie. Hierdie stelling was egter blote goedkoop politiekery. ŉ Gedeelte van Zuma se ondersteuningsbasis, ŉ groepie Xhosas, die Sotho’s e.a., is swaaistemmers. Baie van hulle het ŉ lojaliteitsgevoel teenoor Mbeki, maar Zuma spreek tot hul basiese politieke behoeftes. Met die “kennis” dat Mbeki beloon word met sy regmatige en wettige uitdiening van sy termyn kon hulle hul gewete sus en dus in onskuld vir Zuma as ANC-president stem. Het hulle enige vooraf bevestiging of vermoede gehad dat daar ŉ kans is dat Mbeki uit die Uniegebou gedruk gaan word, sou hulle waarskynlik vir Mbeki gestem het. Dan was Zuma se kanse om te wen heelwat skraler en sou die SAKP, Cosatu en ANCYL se hoop op die sosialistiese rewolusie (SR) verskraal.

Die verdeling wat egter reeds in die ANC bestaan, is myns insiens onoorkombaar. Met Pietersburg is die paleisrewolusie teen Mbeki bykans voltrek. Die samewerking tussen Luthulihuis en die Uniegebou gaan op sy beste uiters problematies wees. Die radikaliste in die Zuma-kamp (waarvan daar baie is), om nie te praat van sy die nuwe NUK-lede met hul eie kabinetsambisies nie, sal die saak begin opper dat Mbeki en sy kabinet geen politieke mandaat meer het om die land te regeer nie. Druk gaan toeneem om die Uniegebou oor te neem reeds voor Mbeki en sy kabinet se wettige termyn verstryk.

Die ANC-kohesie is tot onlangs deur verekeie faktore in stand gehou. Een so ŉ uiters belangrike samebindingsfaktor tot kort na 1994 was blanke mag in staatstrukture. Die blanke hou egter geen meer bedreiging in nie en is effektief ontmagtig. Daardie kohesiebouende faktor het dus verdwyn. Mens sou dit kon vergelyk met die Gorbatsjoftydvak waarin die Koue Oorlog deur onderhandelinge tot ŉ einde gebring is. Die Weste was nie meer ŉ bedreiging nie. Toe die interne leierskrisis ontstaan, was daar nie meer die gemeenskaplike vyand om Sowjeteenheid te handhaaf nie; die magtigste moondheid ter wêreld het oornag uitmekaar gespat. Etniese faktore het ook vir die eerste maal ŉ rol begin speel. Die ANC-party en staat kan nou ŉ soortgelyke paadjie loop.

ŉ Moontlike scenario is dat hierdie ongeduld gaan deurslag vind by die voetsoolondersteuningsbasis van Zuma. Die Zuma-kamp sou dan met hul ongeduldige meerderheid beide die druk aanvoel en die selfvertroue begin ontwikkel om die Mbeki-regering te vra om te ontbind. Spanning gaan verhoog. Zuma sou selfs kon begin om van Mbeki se ministers met sy eie apparatsjieks te vervang. Dit kan die eerste poging wees om Mbeki reeds binne die regering te isoleer. Mbeki gaan dit beslis probeer teenstaan sou dit ter sprake kom.

In die geval van so ŉ scenario kan konflik verskeie vorme aanneem en Mbeki mog dit nodig ag om homself te wend tot die veiligheidsmagte om sy bewind in plek te hou. (Met die verhoogde spanning is daar die kans dat Mbeki uit vrees vir weerwraak (Afrika-styl) na afhandeling van sy wettige termyn dalk glad nie sy pos sou wou ontruim nie.) Tog dink ek dat die krisis voor die einde van die verstryking van Mbeki se presidensiële terwyn tot so ŉ hoogtepunt gedryf sou kon word dat die ANC in twee sou skeur met sekere faksies wat selfs heeltemal kon wegbreek. Mens praat dan eerder van ŉ verbrokkeling. Die krisis sou ook kon neerslag vind binne die veiligheidsmagte.

Indien so ŉ scenario sou uitspeel, sou die ANC se mag as party gebreek wees en die regering self sal sukkel om orde te handhaaf. Dit sou onvermydelik gewelddadig wees vir Suid-Afrika. ŉ Magsvakuum en wanorde sou noodwendig volg.поршневой компрессор

Zuma: ‘n geleentheid vir die Afrikaner?

Teen dié tyd weet almal dat Jacob Zuma die ANC-leierskapsverkiesing loshande gewen het met 2 329 stemme teenoor Mbeki se 1 505. Die Zuma-faksie het ook skoonskip gemaak sover dit die res van die hoogste posisies in die party betref.

Dat Zuma daarin geslaag het om Mbeki te klop, is geen geringe prestasie nie. Immers geniet Mbeki die steun van die sakewêreld, die media, die koloniale mag Brittanje wat hom oor die afgelope jare konstant met Suid-Afrika bemoei, asook die oorblyfsels van die vorige Afrikaner-establishment in die vorm van Nasionale Pers, Marthinus van Schalkwyk en die Afrikanerbond. Een van die segsmanne van dié groepering, prof. Willie Esterhuyse, het ŉ sleutelrol onder Mbeki gespeel om hom van inligting te voorsien oor hoe Afrikaners beter verdeel en verdruk kon word.

Met Zuma se verkiesing betree die land ŉ nuwe, potensieel stormagtige fase. Terwyl Zuma oor die afgelope jaar of twee uitgereik het na Afrikaners, is sy oorwinning egter ook verseker deur die linkse faksie in die vorm van Cosatu, die ANC-jeugliga en die SAKP. Watter invloed die linkse faksie oor hom uitoefen, is in dié stadium nog onseker.

Vanuit die buiteland gaan daar groot druk op Zuma toegepas word om nie te veel aan Suid-Afrika se ekonomiese beleid te torring nie. As ons praat van die buiteland, dan is dit veral Groot Brittanje wat sal poog om soos altyd in die verlede ons binnelandse beleid te beïnvloed om Britse belange voorop te stel.

Die mynhuise word hoofsaaklik uit Londen beheer en dus sal Brittanje wil sien dat mynwinste en –produksie nie geraak word nie. Daarteenoor staan Brittanje, asook die vele Britse nie-regeringsorganisasies wat in die land bedrywig is, radikale grondhervorming voor sodat Afrikanerboere finaal van hul eiendom ontneem kan word. Soos mnr. Willie Lewies van die TLU dit al so dikwels gestel het, sal die grondlose Afrikaner in daardie geval ŉ “swerwersvolk” word.

Die Boer-Britstryd gaan dus onder Zuma se presidentskap voortduur en afhangend van wie se kant hy kies, sal Afrikaners dit moet ontgeld, aldan nie. Vanweë die feit dat Brittanje, asook die VSA, tot dusver die Mbeki-faksie geondersteun het, wil dit voorkom asof Afrikaners darem ŉ billike kans staan om invloed op ŉ Zumaregering uit te oefen. Sodoende kan ons boere, asook Afrikaanse onderwys en kultuur, van die gewisse ondergang gered word waarvoor hulle onder Mbeki bestem was.

Op Pietersburg was die ANC duidelik sterk verdeel tussen die Zuma- en Mbeki-faksies. Die vraag is nou: kan die ANC in die afsienbare toekoms in twee skeur? Myns insiens is dié moontlikheid glad nie uitgesluit nie. Die Mbeki-faksie het nog glad nie gaan lê ná die bloedneus by die partykongres nie. Hulle beheer nog steeds die staatsapparaat en mag dit gebruik om Zuma nog verder in hofsake vas te draai of hom selfs tronk toe te stuur. In so ŉ geval sal die Zuma-faksie waarskynlik tot revolusionêre optrede in die vorm van massa-aksie, betogings en selfs die bestorming van die Uniegebou oorgaan om die Mbeki-faksie uit die kussings te lig.

Soos gesê, geniet Mbeki steeds die steun van Brittanje en kan die Britte via hul magtige media en hul intelligensiediens allerlei planne bedink om Zuma uit die weg te ruim, letterlik of figuurlik.

Wat Afrikaners egter moet besef, is dat die volgende twee jaar aan ons geleenthede bied om te midde van die grootskaalse verdeeldheid in ANC-geledere, asook die Britte wat beheer begin verloor, ons belange te bevorder en moontlik selfs terug te keer na die politieke spel in Suid-Afrika.

Hoewel hy taamlik onvoorspelbaar is en te eniger tyd ŉ ommeswaai kan maak, is die populistiese Zuma ŉ interessante figuur in die SA politiek. Anders as Mandela of Mbeki, word hy nie soos ŉ marionet vanuit Engeland beheer nie en geniet hy steun op voetsoolvlak en veral onder Zoeloes. Hy is die spreekwoordelike swart Piet in die pak kaarte wat die spel deurmekaar kan krap.

Ons Afrikaners moet nou begin saamstaan en kyk of ons nie hier ŉ paar kastaiings uit die vuur kan krap nie. Reeds meer as ŉ jaar gelede het ŉ klein groepie van ons die versiendheid gehad om te sien dat daar ŉ magsverskuiwing aan die kom was en het daarom vroegtydig met Zuma gesprek begin voer. Hierdie gesprekke moet voortgaan en ons moet probeer om in ruil vir Afrikanersteun toegewings van Zuma te verkry, veral indien hy onder druk van die Mbeki-faksie, die Britte, asook Groot Besigheid in Suid-Afrika, sou kom.

Die logika van “my vyand se vyand is my vriend” wil hê dat Zuma die Afrikaner se vriend is. Dit mag ook wees dat die Afrikaner-Zoeloe-alliansie waaroor daar al jare lank in regse Afrikanerkringe gedroom word, met Zuma se hulp tot stand kan kom.

So iets sal egter slegs gebeur indien Afrikaners met verbeelding, intelligensie en vasberadenheid begin optree.

Данильченко Харьков

Die Stepfords van Pretoria

Hierdie stuk is ŉ blote tussenspel voor die finale aflewering in my huidige drieluik van rubrieke wat begin het met Een minuut oor twaalf, Twee minute oor twaalf – ŉ Boer in die vreemde en binnekort deur ŉ derde aflewering gevolg sal word.

Ry vanuit die suide met die R21 na Pretoria en die eerste voorstedelike woonbuurtes aan jou linkerkant herinner jou aan ŉ slegte weergawe van die film The Stepford Wives. Terwyl hierdie ligsinnige Hollywoodfilm beter, hoewel oordrewe woonhuispaleise met ‘n Amerikaanse ontwerpsstrekking vertoon, is ons eie “Stepfords” se smaak nog swakker, geensins gegrond in Suid-Afrikaanse argitektoniese bodem nie en hier en daar oortref dit selfs die skaal van die Stepford-paleise.

ŉ Vriendin vertel my die staaltjie oor iemand wat sy ken wat in die laat sewentigerjare, toe “Spaanse villas” hoog mode hier te lande was, Spanje besoek het as deel van ‘n georganiseerde toergroep. Klaarblyklik, so gaan die verhaal: Op die toer was ‘n “Tannie” van Kroonstad, wat Spanje besoek het met die uisluitlike doel om Spaanse woonhuisargitektuur te bestudeer, sodat sy dan met haar terugkeer haar eie “outentieke” Spaanse villa kon ontwerp. Ten anskoue van die relatiewe eenvoud van die ware Jakobusse, het sy toe met teleurstelling, amper skok, die uitspraak gemaak: “Ag nee wat, daar is baie beter voorbeelde van Spaanse villas in Bloemfontein!” Nou ja, in Pretoria is daar sekerlik “baie beter voorbeelde van Toskaanse villas as in Toskane”.

Dit wil vir my altyd voorkom asof Afrikaners en persoonlike finansiële rykdom nie ŉ goeie kombinasie uitmaak nie. Gaan kyk gerus na die volstruispaleise van Oudtshoorn. Hoewel dit lyk soos sprokiespaleise, moet mens ingedagte neem dat sprokies spreek tot die oordadige fantasieë van kinders. Vir seker moet daardie geboue behoue bly want ten minste is hulle deur argitekte (ten minste sommiges; so verstaan ek) volgens sekere riglyne ontwerp. Boonop het hulle geskiedkundige waarde en getuig hulle van die volstruisveermodegier in Europa tydens daardie era. Met die ontdekking van die binnebrandenjin sou dames met sulke volstruisveerversierde hoede egter gou soek na eenvoudiger hooftooiselontwerpe. Die “hoë” snelhede van die oopkapmotors van die vroeë 1900’s het gou korte mette met sulke beveerde hoede gemaak. Dit was dan ook die einde van die volstruispaleise. Miskien is dit ook maar beter so.

Tydens die AOB is Boere wat die wapen neergelê het en trou aan die Britse kroon gesweer het, toegelaat om terug te keer na hul plase en met hul boerderye voort te gaan. Soos ek die geskiedenis verstaan, het sulke “Boere” vinnig ryk geraak. In ŉ landbouekonomie wat deur die “verskroeideaardebeleid” van die Engelse vernietig is, sou hierdie boere vinnig finansiële opgang kon maak om aan broodnodige tekorte te voorsien. Ook sulkes sou dan vinnig hulself aan argitektoniese oordadigheid oorlewer. Dit is dalk deels die rede waarom daar ook in die Transvaal sulke Viktoriaanse paleise bestaan. Dalk kan mens hulle “Veraaierspaleise” noem. Weereens is dit die uitdrukking van oordadigheid. Soortgelyk aan vandag is dit klaarblyblik die materiële ambisies van diegene wat swaarders weeg as enige beginselsaak. Tog wil dit voorkom asof baie van die hedendaagse pasrykes wel argitekte gebruik het wat argitektoniese beginsels gerespekteer het, al is die huise, soos in die Oudtshoorn geval, oordadig kitsch.

Ons eietydse Stepdford-huisvroue en hul megalomaanse mans, wat net so leegkop soos hul eweknieë in die Hollywoodproduksie is, trek egter al te dikwels hulle eie ontwerpe op. Van my kinderdae af onthou ek hoe my ouers geril het as mense sê hul “trek self hulle huisplanne op”. Nou ja, ek het enkele huise in SA gesien wat deur mense, met werklik goeie smaak, self ontwerp is, maar daar is maar min sulkes. Wat die “self-optrekkers” met die baie geld en min smaak, nie begryp nie, is dat enige goeie argitektoniese styl gebasseer is op formules en skale. Bestudeer gerus die klassieke argitektuur en dit is onmisbaar opsigtelik vir die oog wat daarvoor soek. Gaan kyk na die Kaaps-Hollandse huise uit die 1700’s en vroeë 1800’s en jy sal sien dat argitekte soos Thibault en ander daardie beginsels godsdienstig toegepas het.

Terselfdertyd het SA ŉ leërskare van argitekte wat geensins probeer om die publiek op te voed nie, maar net daarop uit is om vinnig geld te maak. Behalwe Toskaanse veiligheidsbuurtes en ander ewe kitsch privaatvillas omring deur “privaatparke”, verskyn pseudo-Bisantynse kantoorparke en toringgeboue met walglike oordadigheid.

Hoewel baie Kapenaars ook ŉ stewige klap van leëkop-Stepfordagtigheid weg het, het inwoners van daardie provinsie, meer onlangs, hulself begin verdiep in woonhuisstyle wat eenvoudiger weergawes van die outentieke Kaapse styl weerspieël. Kapenaars is besig om hul argitektoniese wortels te herontdek en dit op eenvoudige en onderbeklemtoonde wyse uit te druk. Jammer om te sê, maar daar was nog altyd meer styl en smaak in die Weskaap as hier in die Noorde waar fortuinsoekers gans te veel invloed gehad het.

“Argitektoniese Beginsels” behoort ‘n verpligte skoolvak in ŉ toekomstige volkstaat te wees. Maar nou ja, ek dink nie die Stepfords van Pretoria is die stoffasie wat gemobiliseer kan word vir ŉ volkstaat nie. Wie gaan al daardie Italiaanse teëls poleer, al die gange skoonvee, die marmerverftegniek (asof dit nie erg genoeg is dat so ŉ tegniek enigsins bestaan nie) van die suile instand hou, om nie te praat van die parke om hierdie villas nie? Hoe gaan daardie koppe wat met handelsmerke en swak smaak gevul is nog enige ruimte kan maak vir ideologiese intellek, veral as dit beteken dat dat jy self jou eie vuilwerk moet doen? Die behoefte aan materiële weelde oortref alles.

Die feit dat daar in die noorde van Pretoria ŉ winkelsentrum met die naam Kolonade is, spreek boekdele… Hoeveel Afrikaners het al van die Bauhaus gehoor? Hoeveel ken die name van bekroonde Suid Afrikaanse argitekte soos Gawie Fagan, Pius Pahl, Revel Fox e.a.?

In ŉ volkstaat sal huise klein en funksioneel wees. Gaan kyk maar in Nieu-Seeland, Australië, Swede of enige plek waar daar nie goedkoop swart arbeid is nie. Suid-Afrikaners wat in Nieu-Seeland aanland, is geskok oor die “lae lewenstandaard” omdat huise so klein is. Nee, dit is nie lae lewenstandaard nie, dis logika. Kleiner huise beteken minder werk, beteken jy kan dit self behartig! Ek dink nie die Stepfords van Pretoria sal goeie of gewillige volkstaters uitmaak nie, maar meer hieroor in my volgende aflewering waarvan hierdie as blote tussenspel moet dien.

погремушки прокурор Фильчаков

Afrikanervryheid is histories onafwendbaar: ‘n revolusion?re beginsel

Tesame met Vegkop, Majuba, Magersfontein en ander veldslae, verteenwoordig die slag van Bloedrivier sekerlik een van die triomfantelikste oomblikke in ons roemryke Afrikanergeskiedenis. Ongelukkig is dit so dat enige volk se geskiedenis nie net uit oorwinnings bestaan nie, maar ook soms uit neerlae, uit verraad in eie geledere en uit tydperke van oorheersing deur ander. As ons dus vandag op 16 Desember Geloftedag vier, herinner ons huidige omstandighede ons nie soseer aan die oorwinning deur Andries Pretorius en sy manne nie, maar aan die tragiese oomblikke wat dit voorafgegaan het, vanaf die moord op Retief op 6 Februarie 1838 tot die gruwelike massamoorde op vrouens en kinders by Moordspruit, Bloukrans, Boesmansrivier en Weenen op die 17de van dieselfde maand.

Ook vandag beleef ons byna dieselfde graad van wanorde in ons land waardeur duisende onskuldige mense reeds gesterf het. Hierdie vlaag van etniese geweld wat Suid-Afrika teister word deur sommige as blote “misdaad” beskou, maar soos enige deskundige op die gebied van etniese konflik sal erken, steek daar veel meer in as blote kriminaliteit.

Sekerlik is die geskiedenis besig om homself te herhaal. Die Duitse filosoof Nietzsche het gepraat van ŉ Ewige Wederkeer waardeur die wêreld homself herhaal. Hierdie gedagte is terug te voer na die volgelinge van Pythagoras, asook die ou Griekse Stoïsyne. ŉ Voorganger van Nietzsche, Schopenhauer, het dieselfde begrip in sy werk voorgehou. Ook in die moderne fisika word die gedagte van tyd wat nie liniêr is nie, maar sirkelvormig, oorweeg. Die bekende Britse astrofisikus, Stephen Hawking, praat byvoorbeeld van “die pyl van tyd” in sy werk. By ŉ sekere punt, as gevolg van termodinamiese entropie, ondergaan tyd ŉ ommekeer en begin dit weer van vooraf.

Maar selfs sonder ŉ teorie soos die Ewige Wederkeer, kan enige leser van die geskiedenis waarneem dat die gang daarvan siklies geskied. Enige individu, enige onderneming, enige volk ervaar sy hoogte- en laagtepunte. Soms word die laagtepunt gou-gou weer opgevolg deur ŉ hoogtepunt, soos in die geval van die moorde op Retief en die Trekkers wat binne enkele maande tot die oorwinning by Bloedrivier gelei het. Bloedrivier was ook soveel meer as ŉ blote militêre oorwinning, want uit daardie smeltkroes is die Afrikanervolk gebore. Terwyl die Voortrekkers in die tyd direk daarvoor dit moeilik gevind het om met mekaar saam te werk – vandaar die uitdrukking “dwarstrek” – is hulle uit nood saamgesnoer in ŉ enkele eenheid wat teen die Zoeloes van Dingaan weerstand moes bied.

Maar – en dit is vandag die boodskap wat ek veral vir u wil tuisbring – soms duur historiese siklusse nie maar enkele maande vanaf die trog tot die piek, vanaf die laagtepunt tot die hoogtepunt nie, maar jare, dekades, selfs eeue. Ons voorouers, lank voor die Groot Trek nog, het sulke tye van wanhoop en ellende beleef. Tot 35% van ons voorouers was Duitsers. In die jare tussen 1616 en 1648 het Duitsland die Dertigjarige oorlog beleef waartydens tot ŉ derde van die bevolking omgekom het. Daar was geweld, hongersnood, ellende. Volgens sommige geskiedkundiges het dit Duitsland of die destydse Pruise 120 jaar geneem om van die Dertigjarige oorlog te herstel.

Hoewel ons as Afrikaners onder die dwingelandy van die ANC-bewind grootskaalse geweld in die vorm van plaas- en huisaanvalle beleef, daar op soveel gebiede teen ons gediskrimeer word, ons taal, kultuur en identiteit doelbewus afgetakel en stelselmatig vernietig word, kan ons nie sê dat dit so erg soos die Dertigjarige oorlog of selfs so erg soos die Tweede Vryheidsoorlog is nie. In 1902 moes ons die knie buig voor die Britse Ryk en het ons ons vryheid verloor. Al ons plase en ander bates is deur die vreemde troepe verwoes. Maar verbasend genoeg – of miskien nie so verbasend nie – het ons volk weer opgestaan.

Gedurende die hele twintigste eeu het die Afrikaner ŉ merkwaardige opbloei beleef, op alle gebiede – polities, ekonomies, landboukundig, industrieel, kultureel, taalkundig, letterkundig, musikaal, wetenskaplik. Nou onlangs, op drie deser, het die wêreld die veertigste herdenking van die eerste hartoorplanting in die geskiedenis gevier, dié deur dr. Chris Barnard. ŉ Afrikaner het die eerste hartoorplanting gedoen. Hierdie klein groepie mense aan die suidpunt van Afrika was op allerlei gebiede bedrywig en een prestasie na die ander is opgestapel. Ook die eerste van hierdie Desember is Elisabeth Eybers oorlede, die grootste digteres wat Suid-Afrika, nee die hele Afrika sedert die tye van die Griekse beskawing in Noord-Afrika en in Alexandrië, ooit voortgebring het. Graag wil ek met u een van haar gedigte deel waarin sy op enigsins ironiese wyse as kunstenaar ook haar patriotiese gevoelens oor haar vaderland betuig. Onthou dat sy jare lank, vanaf 1961, in Nederland gewoon het. Vandaar die titel van die gedig:

Uitgewekene

Wat ook al in my binneste agterbly,
Suid-Afrika, jý hoort feilloos daarby.
Om die inherente geheuetaak
nog onaanvaarbaarder te maak
noem hulle jou hier somaar Afrika.

Onreg en honger en opstand speel
‘n omvattende rol in die groot geheel
en het niks, maar hoegenaamd niks te maak
met die herinneringe wat my bewaak

en wat ek bewaak. Terwyl jy verdwyn,
Suid-Afrika, hoed ek die heilige skyn
en kom jou nooit ofte nimmer na.

Uit: Respyt 1993

Hierdie verklaring van Eybers, dat sy Suid-Afrika nooit te na kom nie, het ongelukkig nooit inslag gevind by die onlangse Afrikaner-politici nie. Soveel kere in die onlangse verlede het hulle Suid-Afrika juis te na gekom en sit ons vandag waar ons sit, op pad na ŉ Zimbabwe. Asof in bespotting van die idee van ŉ Ewige Wederkeer, word dieselfde grondhervorming in Suid-Afrika voorberei wat tot die ondergang van ons noordelike buurland gelei het.

Maar ek wil u nie pessimisties stem nie. Hierdie toespraak is juis bedoel om u nuwe hoop te gee deur u daaraan te herinner dat dit nie altyd droog bly nie; daar kom weer reën. Dit gaan nie permanent sleg nie; dikwels neem die geskiedenis weer ŉ ander, vroliker loop. Ons het dit ná 1902 gesien en ook ná die verdeeldheid wat daar in die laat dertigerjare onder Afrikaners ingetree het rondom die Tweede Wêreldoorlog. ŉ Mens sal ver moet gaan om swartgalliger woorde teë te kom as dié wat deur genl. J.B.M. Hertzog uitgespreek is op 24 Februarie 1942. Nadat Hertzog insgelyks verwys het na die merkwaardige prestasies en herwinning van hul vryheid wat die Afrikaners van 1925 tot 1940 kon bereik, vra hy die skreiende vraag, ŉ vraag wat elke Afrikaner sekerlik in hierdie jaar 2007 met dieselfde skor en hees stem kan vra: “Wat het daarvan geword?”

Vir Hertzog, waarlikwaar een van ons merkwaardigste en intelligenste leiers, het die toekoms in 1942 donkerder gelyk as vir enigeen van ons volksgenote wat vandag op die vliegtuig Australië toe klim, want hy sê:

“Wanneer die Afrikaner vandag – nog geen twee en ŉ halwe jaar na sy afstand van regering – sig afvra wat is geword van al hierdie waardevolle prestasies en verrigtinge waardeur die Afrikanerdom Suid-Afrika en die Afrikanervolk, gedurende die 15 jaar van sy regering, verryk en verhoog het, dan kan daar geen antwoord op wees nie dan: Van alles nasionaal-waardevol wat deur die nasionale Afrikanerdom tot op 4 September tot stand was gebring, is meestal slegs nog die ruïne te bespeur. En oordelende na die haas waarmee tot op hierdie oomblik met sloping voortgegaan is, mag aangeneem word dat binnekort slegs nog maar puin te sien sal wees!

…Te midde van al hierdie ruïne en puine, staan intussen – verskeur, magteloos en tot die stof verneder – die tragiese figuur van die jong Afrikanerdom wat in trotse fierheid, nog maar kort gelede, sig verheug het in sy roemryke prestasies en verrigtinge in diens van volk en vaderland, uit eie krag en sterkte in moedige eendrag en eensgesindheid behaal. Vanwaar hierdie skielike ineenstorting van ŉ gesonde, kragtige volksontwikkeling wat sig reeds in staat getoon het om op enige gebied van die volkslewe tot ŉ mate van bloei en rypheid te kom wat die toets van vergelyking met dié by ander beskaafde volkere met eer kon deurstaan?”

Hoe hard slaan Hertzog se bittere woorde van 65 jaar gelede nie ook vandag nie? Hoeveel te meer beleef ons nie vandag dieselfde sloping en afgang as waarvan hy praat nie? Op byna elke gebied kan ons vandag ewe seer “puin en ruïne” gadeslaan. Hoeveel plase is nie oor die afgelope jare letterlik tot niet gemaak deur die Afrikanistiese, sogenaamde “grondhervorming” nie? Waar eens landerye, besproeiing, vol skure, ŉ gewerskaf van mense was, het nou die letargiese skuifelgang van die dood ingetree. Waar eens netjiese plaasopstalle gepryk het, tref ons tans dikwels net murasies aan, met die dakplate en die vensterrame verwyder en die wind wat deur die gate huil en die gras wat stadigaan die blyke van ons eens grootse beskawing aan die suidpunt van Afrika toegroei.

Ook ons opvoedingstelsel het ŉ bespotting geword wat die naam “onderwys” nie meer waardig is nie. Op die model van die totalitêre stelsels vanagter die eertydse ystergordyn, word ons skole, universiteite en toenemend selfs ons kerke “getransformeer” tot wat die Franse Marxistiese filosoof, Louis Althusser, “ideologiese staatsapparaat” genoem het. Die hoofdoel van skole en universiteite in ons land is nie meer om op te voed, om te verfyn, om te onderrig, om kennis oor te dra nie, maar om te breinspoel, om revolusionêr te verander, om ons volk veral geestelik te onderwerp. Daardie trotse, fiere jong Afrikaner waarna Hertzog verwys, het meer as ooit tevore ŉ slaaf in sy eie land geword. Vanuit die ideologiese staatsapparaat van die regime word ons oor en oor gebombardeer met apartheid, blanke skuld, die minderwaardigheid van ons taal en kultuur, dat ons vreemdelinge of setlaars in ons eie land sou wees en dergelike meer. Ons geskiedenis is vervals en vanuit die Marxistiese oogpunt herskryf sodat ons vir ewig die skuldenaars sal wees van die meerwaarde waarvan ons die proletariaat kwansuis ontneem het.

Waarskynlik die pynlikste van dit alles is om te sien hoe goedgelowige, naïewe volksgenote dit alles vir soetkoek opeet en soos papegaaie agterna sê. Ook ons patetiese Kaapse pers wat soos ŉ wafferse Prawda uit die ou Sowjetunie daagliks of weekliks “die waarheid” aan ons opdis, neem deel aan dié ideologiese mimiekspel. Prawda beteken mos “waarheid”. In die Sowjetunie was daar naas Prawda ook Izvestia (nuusberigte). Daarom het die grappie in Russies die rondte gedoen: "V Pravde njet izvestij, v Izvestiach pravdy njet", oftewel “In Die Waarheid staan daar geen nuusberigte nie, In Die Nuusberigte staan daar geen waarheid nie”.

Interessant is nou dat Hertzog in 1942, tydens daardie donker uur van Afrikanerondergang, sy eie wanhopige vraag, “Vanwaar hierdie skielike ineenstorting van ŉ gesonde, kragtige volksontwikkeling…?” beantwoord het. Veral het hy twee elemente – hy noem hulle “doodsvyande” – geïdentifiseer wat die Afrikaner in daardie dae tot ŉ val gebring het: die Britse Empire en die Afrikanerpartykramer. Aan die een kant is daar die Britse Ryk wat gekant is teen Afrikanervryheid en -onafhanklikheid, met al sy ondersteuners ook in Suid-Afrika. Maar die tweede doodsvyand wat Hertzog noem, die Afrikanerpartykramer, is volgens hom nog dodeliker as die eerste. ŉ Ander term vir “partykramer” sou wees: die partypolitikus wat in eie belang handel.

By al die sielewroeging wat daar tans onder Afrikaners aan die gang is, die tergende vrae rondom hul skielike val vanaf leiersvolk van Suid-Afrika tot “varkwagters by ŉ bedeling” soos die digter en eertydse redakteur van Rapport, Izak de Villiers, hulle ŉ tydjie gelede genoem het, is daar tog ŉ eenvoudige antwoord: ons is deur partykramers uitverkoop! Mense wie se pensioene of persoonlike aansien of dalk die Nobelprys vir vrede meer werd was as die vryheid en soewereiniteit van ŉ ganse volk. Ons praat hier van die spreekwoordelike toekoms wat vir ŉ pot lensiesop verkoop is.

Dis nodig dat iemand die Afrikanergeskiedenis van die afgelope veertig jaar gaan opskryf, nie volgens die heersende mode van Afrikanerverguising en ŉ soort Marxistiese determinisme wat ons uiteindelike onvryheid en magteloosheid as “histories onafwendbaar” sien nie, maar ŉ nugtere, praktiese ontleding van presies hoe ons vyande die hele bouwerk waaraan Hertzog en soveel ander voor hom gewerk het, onder ons uitgekalwe het tot waar ons vandag so byna-byna kaal gestroop op die wêreld staan. So ŉ geskiedenis sou begin met die triomf van die Republiekfees van 1966 onder Verwoerd toe hy borrelend optimisties oor die toekoms van die Afrikanervolk was tot die huidige tydvak waartydens ons byna daagliks hoor dat ons maar net dankbaar moet wees dat ons nog lewe. Hoeveel arrogante swart politici, waaronder Thabo Mbeki self, het nie sedert 1994 al aan ons gesê dat ons ons sterre kan dank dat ons nie met die volle geweld van die revolusie getref is nie?

So ŉ eietydse kroniek oor die pas afgelope vier dekades kan grootliks bydra om die verwarring by ons mense oor hul eie ondergang op te klaar. Hertzog was destyds helder genoeg om die Afrikaner se twee doodsvyande in die vorm van die Britse Ryk en die Afrikanerpartykramer bloot te lê.

Aan die begin van hierdie toespraak het ek verwys na die Ewige Wederkeer wat ons ook kan sien as die geskiedenis wat homself herhaal. Te midde van al die verwikkelde internasionale problematiek oor die afgelope veertig jaar, aan die een kant, en die treurige geskiedenis van broedertwis onder Afrikaners aan die ander, herken ons steeds dieselfde twee aartsvyande van die Afrikaner wat hul duiwelswerk voortsit. Die meedoënlose aanslag van die pro-Britse en pro-Engelse beweging in Suid-Afrika het nog nooit opgehou nie. Terloops, is dit nie fassinerend dat Rusland onder Wladimir Poetin, wat onlangs as president herkies is, so pas besluit het om die British Council uit sy land te sit nie? As ons dus praat van die ineenstorting van Afrikaanse onderwys, die verengelsing van ons universiteite, gewaar ons die hand van Brittanje daarin en veral natuurlik van Brits-opgeleide en Brits-gesinde onderwysministers soos Kader Asmal en Naledi Pandor. Mag daar ŉ dag kom dat ŉ Afrikanerreging in Suid-Afrika insgelyks die British Council die deur wys!

Dan is daar die tweede aartsvyand van die Afrikaner: die partykramer. Of binne ons huidige konteks: die immer gierige Afrikanersakeman wat in eie belang optree en in die media byvoorbeeld as propagandis vir die heersende anti-Afrikanerideologie sal optree solank as wat dit die adverteerders in sy koerant of op sy televisieskerm sal behaag.

Solank as wat ons verstaan wat Hertzog en ander reeds jare gelede aan ons uitgewys het, sal ons altyd weer in staat wees om die situasie om te keer. Bloedrivier was die gevolg van die Afrikaner se eerste vryheidstrewe, sy uittog na die binneland om iewers sy nuwe Jerusalem in die vorm van ŉ eie republiek te gaan bou. Dit was ook Hertzog en die ou Nasionale Party van destyds se strewe wat met ŉ kreeftegang, nou vorentoe, nou agtertoe, verloop het tot repubkliekwording in 1961. In soveel opsigte duur dieselfde stryd teen dieselfde vyande van destyds vandag nog voort.

Een van ons grootste swakhede is ons afhanklikheid van Westerse goedkeuring. Terwyl vele lande ter wêreld hul eie reëls maak, soos byvoorbeeld Sjina of Libië, sonder om hulle aan Westerse norme of kritiek te steur, is die Afrikaner hipersensitief vir Westerse kritiek. Vandaar die politieke en nasionale selfmoord waarin sy eertydse leiers hom begeef het. Terwille van enkele holle aanprysinge in Britse koerante het die De Klerk-geslag ons toekoms weggeteken.

Die vraag wat hom vandag aan ons opdring, is: Hoe gaan ons sorg dat die siklus van die geskiedenis nog ŉ keer oorkom word en dat die Afrikaner uit sy vernedering en sy neerlaag en sy magteloosheid gaan opstaan om weer homself, trots en fier en vry, te wees? Enkele jare gelede het Carel Boshoff junior die volgende stelling gemaak: “Revolusie roep revolusie op.” Hy het dit verder omskryf deur te beweer: “Die revolusie van Suid-Afrika se massas roep ŉ Afrikaanse revolusie op. Die herkonstituering van die Suid-Afrikaanse politieke ruimte roep die herkonstituering van die Afrikaner op.”

Enigeen wat vandag na die verval van ons land kyk, kan nie anders as om met Boshoff saam te stem nie. Hoe sal ons ooit weer sonder ŉ revolusie ons staatsdiens kan suiwer van onbekwame mense wat bloot op grond van ras aangestel is? Hoe sal ons sonder ŉ revolusie die miljoene onwettige immigrante (volgens sommige skattings trek hulle al oor die tien miljoen) uit ons land kan sit? Hoe sal ons sonder ŉ revolusie ons opvoedingstelsel kan herfokus op onderwys, pleks van breinspoeling en propaganda? Hoe sal ons sonder ŉ revolusie ons weermag kan suiwer van voormalige terroriste en die groot aantal vigslyers wat tans as soldate diens doen of juis nie diens doen nie, maar wel ŉ soldy ontvang?

Slegs radikale verandering kan Suid-Afrika nog red. Soos alle revolusies deur die eeue, begin dit met ŉ idee. Die begrip Afrikaner, wat terug te voer is na Bibault se kreet uit 1707, “Ik ben een Afrikaander!” waarmee hy ŉ Kaapse landdros, sowel as die Nederlandse koloniale orde, uitgedaag het, is een revolusionêre idee wat ons reeds het. Die gedagte van ŉ blanke, Westerse groep wat hulself tot inheemse volk van Afrika verklaar, is by uitstek iets nuuts, iets uitdagends.

Maar vir die soort revolusie wat ons vandag nodig het, is blote Afrikanerskap nie genoeg nie. Ons al moet besef dat ons in ŉ allesomvattende stryd gewikkel is wat groot eise aan ons gaan stel, soortgelyk aan ons voorouers by Bloedrivier. Ons sal vindingryk en dapper moet wees. Een van die beroemde revolusionêre van die twintigste eeu, Mao Tsetoeng, het die volgende van ŉ revolusie gesê: “ŉ Revolusie is nóg ŉ dinee, nóg dieselfde as om ŉ opstel te skryf of ŉ skildery te verf of borduurwerk te doen; dit kan nie so verfynd, so luilekker en gemoedelik, so gematig, welwillend, goedhartig, goedgemanierd, ingehoue en groothartig wees nie. ŉ Revolusie is ŉ opstand, ŉ daad van geweld waarmee een klas ŉ ander klas omverwerp.”

As ons mooi na Suid-Afrika kyk, kan ons sien dat iets van hierdie soort gewelddadige revolusie waardeur een klas ŉ ander omverwerp, reeds aan die gang is. Die revolusionêre magte is reeds op die land losgelaat. ŉ Revolusie beskik oor sy eie inherente logika. As dit eers aan die gang gesit is, kan niks dit stuit totdat die revolusie sy oogmerke bereik het nie, hoe radikaal sulke oogmerke ook al mag wees.

In die geval van Zimbabwe het ons gesien hoe die “derde tjsimoerenga” uitloop op ŉ bankrot land met ŉ bevolking wat nou grotendeels van buitelandse voedselhulp afhanklik is. Nietemin is daar vele Afro-revolusionêre, ook binne die ANC en SAKP, wat meen dat Mugabe se revolusie en “grondhervorming” ŉ groot sukses was. Immers was die oogmerk van die revolusie nie om produksie uit te brei – ŉ konserwatiewe, kapitalistiese ideaal – nie. Luidens Mao se dictum, “ŉ Revolusie is ŉ opstand, ŉ daad van geweld waarmee een klas ŉ ander klas omverwerp”, het Mugabe immers sy doel bereik om die klas van grondbesitters omver te werp en sy land van blankes te suiwer.

Ons sou ŉ groot fout maak om te dink dat hierdie revolusionêre logika nie ook in Suid-Afrika gevolg word nie. Gereeld word daar deur Thabo Mbeki melding gemaak van die “nasionale demokratiese revolusie” wat steeds aan die gang is. Die term “nasionale demokratiese revolusie” is ŉ klassieke Marxistiese of kommunistiese begrip, ŉ onderdeel van Marx en Lenin se teorie van die “historiese onafwendbaarheid” van kommunisme wat deur ŉ tweestadiumrevolusie bewerkstelling word. Eers vind die nasionale revolusie plaas en daarna die sosialistiese. Heel onlangs het die ANC ŉ hele reeks interessante artikels op sy webwerf gepubliseer onder die titel, “Die vyand bly die vyand”. Presies ŉ maand gelede het ek in ŉ brief aan die webwerf Litnet ŉ aanhaling uit dié ANC-verklaring gegee en ook daarop kommentaar gelewer.

Volgens die ANC, en ek haal aan, “mag en sal die taktiek van ons historiese opponente van tyd tot tyd verander, en so ook die teaters van stryd wat hulle kies. Niks hiervan sal ŉ verandering in die aard van ons opponente en die doelstellings wat hulle najaag, aandui nie. Soos bevelvoerders te midde van ŉ militêre veldslag, moet ons begryp dat die vyand maneuvreer, maar hy bly die vyand!”

Hieroor het ek op Litnet opgemerk:

“Die vyand maneuvreer, maar hy bly die vyand! Dit ly geen twyfel dat die ANC hier na die Afrikaner verwys nie. Enkele sinne later word daar vertel dat die ANC ‘wyslik of andersins’ besluit het om nie die ‘Jakobynse opsie’ te volg en sodoende die ‘historiese opponent’ met ‘revolusionêre geweld te vernietig’ nie.

Terwyl ons vandag hier besig is om Geloftedag te herdenk, is die ANC wat ons steeds – in weerwil van die De Klerk-Meyer-oorgawe – as sy “vyand” sien, besig met ŉ leierskapstryd by sy partykongres te Pietersburg. Op die vooraand van daardie kongres doen Thabo Mbeki in sy persoonlike brief op ANC Today ŉ oproep aan sy volgelinge onder die opskrif: “Wees trou aan ons revolusionêre oogmerke!”

In die brief haal hy verskeie revolusionêre uitsprake van vorige ANC-leiers wat by partykongresse gemaak is aan, onder andere dié van Oliver Tambo waarna Jan Smuts-lughawe onlangs vernoem is en wat in Junie 1985 in Lusaka geuiter is:

“Ons konferensie sal deur ons mense onthou word as ŉ krygsraad wat die gryp van mag deur die massas beplan het, die voorlaaste byeenkoms wat aan ons opdrag gegee het om ons land te neem deur die verskriklike maar suiwerende vuur van revolusionêre oorlog na ŉ toestand van vrede, demokrasie en die vervulling van ons mense wat al te veel en te lank gely het.”

Thabo Mbeki, die huidige president van Suid-Afrika, keur nie net dié woorde van Tambo goed nie, hy bewonder hulle; vandaar sy aanhaling. Maar Mbeki se slagspreuk, “Wees trou aan ons revolusionêre oogmerke!” is ontleen aan Mandela wat nogal op Geloftedag in 1997 die volgende by die ANC se vyftigste nasionale konferensie gesê het: “Daar lê heelwat vir ons voor wat kompleks en opwindend is. In die sentrum van dit alles staan die grondliggende uitdaging vir ons om trou aan ons revolusionêre oogmerke te bly.”

Op 16 Desember 1838 het die Afrikaner geskiedenis gemaak. Soos ŉ Gideonsbende het ons teen ŉ geweldige oormag, met die hulp van God wat tydens die Gelofte afgesmeek is, geseëvier. Maar, en dit spyt my om dit te sê, maak die Afrikaner in onlangse tye nie meer geskiedenis nie. Veel eerder ondergáán ons die geskiedenis wat ander maak. Ons lughawens word na hul revolusionêre helde vernoem; die name van ons dorpe en stede wat deur ons voorouers aangelê is, word na willekeur verander. Ook die belastings wat die gedissiplineerde, wetsgehoorsame, getroue Afrikaner aan die staat betaal, word aangewend ter bevordering van die ANC se fameuse revolusionêre oogmerke waarvan die vernietiging en uiteindelike verdrywing van die Afrikaner uit Suid-Afrika waarskynlik heel bo-aan die lys staan.

In die aangesig van die vernietigende revolusie wat oor ons spoel, het vele van ons mense moedeloos geraak. Hulle gee boedel oor. Hulle verlaat die land. Hulle bou hoë mure om veiligheidsbuurte en hoop dat hulle nie aangeval sal word nie. Of, die skandelikste van almal: hulle word meelopers. Hulle sluit aan by die ANC van waar hulle hul eie mense ondergrawe en beveg. Of hulle voer die vyand se propaganda vir hom vanuit die blaaie van die plaaslike Prawdas, Beeld en Die Burger, wat net sowel ANC Today in Afrikaans kon heet. Soos ŉ refrein deur hul oorgawe loop die wanhoopskreet: “Ons is te min! Ons is te min!”

Maar indien Geloftedag nog enige betekenis vir ons het, is dit juis om ons daaraan te herinner dat ons nog altyd, dwarsdeur ons geskiedenis, “te min” was. Aan die ander kant van die slagveld was daar nog altyd ŉ oormag teen ons opgestapel! Teen die Zoeloes of die Engelse of die Angolese wat deur Rusland, Oos-Duitsland en die ou Sowjetunie ondersteun is, het ons nog altyd ŉ baie klein groepie manne in die veld gestoot.

Naas Bloedrivier is daar soveel ander wonderwerke opgeteken wat die Afrikaner as minderheid in sy segetog deur Suider-Afrika behaal het. Ook in hierdie dae, op 11 Desember, het ons die slag van Magersfontein herdenk waaroor ons op die Praagwebwerf ŉ beknopte kroniek gepubliseer het. Onder aanvoering van generaal Koos de la Rey het slegs 8 500 Boere ŉ Engelse oormag van 15 000 man onder aanvoering van Lord Methuen op 11 Desember 1899 ŉ vernietigende neerlaag toegedien. Soos dit op die Praagwebwerf lui: “Die Skotse Highland-soldate het nie ’n kans gestaan nie. Die Boere het onverbiddelik op hulle losgebrand. Wauchope en heelwat van sy offisiere is doodgeskiet. Helfte van die Britse manskappe het omgedraai en gevlug. Op pad terug het hulle die bevelvoerder van die Highland Light Infantry doodgetrap.” Eenduisend Britte het gesneuwel, teenoor een-en-sewentig Boere wat die lewe gelaat het.

Soos Bloedrivier, Magersfontein of – meer onlangs – ons vele suksesvolle veldslae in Angola en Suidwes-Afrika, aan ons tuisbring: ons moenie die oormag vrees nie.

Daarom, op hierdie dag waar hier in die einste Noord-Transvaal ŉ revolusie teen die Afrikaner gesmee word waarvan die oogmerke by die dag duideliker word in die onreg en geweld wat deurlopend teen ons gepleeg word, moet ons nie terugdeins nie.

Net soos op die vooraand van Bloedrivier, staan die Afrikaner vandag voor ŉ naakte keuse tussen gewisse ondergang of heroïese weerstand. Watter lot gaan ons volk kies?

Ek het reeds genoem dat ons tans die geskiedenis ondergaan wat ander maak. Wat die groot Griekse staatsman Perikles destyds oor die politiek gesê het, geld ook vir die revolusie. Perikles het gesê: “U mag nie ŉ belang in die politiek hê nie, maar dit verhoed nie die politiek om ŉ belang in u te ontwikkel nie.” Net so mag u nie ŉ belang in die huidige revolusie in ons land hê nie, maar dit verhoed nie die revolusie om ŉ belang in u grond, in u bates, in u kultuur of selfs u voortgesette teenwoordigheid in die land te ontwikkel nie.

Om uit die huidige afwaartse siklus te ontsnap, sal die Afrikaner met sy eie revolusie moet begin, ook en veral onder ons eie mense. En laat ek dit weereens herhaal: ŉ Revolusie begin met ŉ idee. Een van die hoofredes vir ons gebrek aan optrede tot dusver, is ons gebrek aan ŉ koerant, aan ŉ mondstuk wat onbeskaamd die Afrikanersaak sal stel. Ons mense moet ingelig word en nie langer met versoeningspraatjies gesus word nie. Ons moet ons denke verskerp en alle politieke kwessies tot in hul logiese uiteinde deurdink.

Ons het nie veel tyd meer oor nie. ŉ Mens kan die huidige woelinge in die revolusionêre party, die ANC, op allerlei maniere interpreteer, maar tipies van alle Afrikarevolusies is dat daar gewoonlik na onafhanklikwording of “bevryding” ŉ tweede, radikale fase volg. Myns insiens staan ons op die vooraand van geradikaliseerde verandering of transformasie in Suid-Afrika. Selfs prof. Willie Esterhuyse van Stellenbosch, ŉ ANC-naprater en ondersteuner van Mbeki, het op 7 Desember in Beeld en Die Burger voorspel dat so ŉ geradikaliseerde “Groot Transformasie” vir ons waarskynlik net voor die deur lê. Om anders te glo, meen Esterhuyse, “is om te droom dat die maan van groen kaas gemaak is”.

Ons sal moet kies tussen Afrikanerskap en vreemdelingskap, tussen oorlewing en ondergang, tussen weerstand of oorgawe, tussen denkende kontestasie of klakkelose napratery, tussen geloof en verterende twyfel. By Bloedrivier het ons voorouers nie getwyfel nie; hulle het gegló en sodoende die oorwinning behaal.

Soos N.P. Van Wyk Louw ook iewers in een van sy essays opgemerk het, is daar geen waarborg vir ŉ volk se voortbestaan nie. Deur die geskiedenis het vele volke op die toneel verskyn, jare of selfs eeue lank ŉ grondgebied beset en oorheers, net om daarna deur ander geknak te word en in die niet te verdwyn. Ander weer slaag daarin om hul terugslae te oorkom en beskou elke neerlaag of tydvak van oorheersing deur ander as ŉ noodsaaklike loutering vir die toekoms. Soos Nietzsche gesê het: “Wat my nie doodmaak nie, maak my sterk”.

Indien die Afrikaner ŉ verloorvolk was wat vir uitsterwing bestem was, sou ons sekerlik nie tot hier gevorder het nie. Daarvoor was ons geskiedenis en ons voortdurende stryd teen die oormag, eenvoudig te moeilik. Agterna gaan ons na die huidige sware tye verwys as ŉ toets wat ons deurgemaak het, maar met lof geslaag het.

Laat ons dus die huidige stryd, soos Andries Pretorius en die helde van Bloedrivier, met geloof en vasberadenheid aanpak. Die Afrikaner se drang na vryheid en onafhanklikheid is dwingender as swaartekrag, sterker as staal en duursamer as goud. Ons laat ons deur niemand oorheers nie, nie die grootstes nie en ook nie die kleinstes nie. Daarom sê ons vandag: ons vrees nie die revolusie nie, ons verwelkom dit, want uiteindelik sal dit óns omwenteling wees wat seëvier, nie die revolusie van boosheid wat ander teen ons smee nie.

Iewers in die toekoms lê daar ŉ Afrikaanse republiek waarin ons weer vry sal wees, vry om ons taal te praat, om ons grond sonder inmenging of geweld te bewerk, om ons kinders volgens ons waardes op te voed, om ons eie volkslied te sing, om veilig te woon, te werk en te speel, om sonder rassevoorskrifte handel te dryf, kortom, om onsself te wees. By Bloedrivier, Majuba, Magersfontein en elders het ons mense geveg en desnoods gesterf vir ons republikeinse ideaal, vir Afrikanervryheid.

Die geskiedenis het getoon dat daar in dié wêrelddeel net een historiese onafwendbaarheid is: Afrikanervryheid. Weer en weer het ons dit behaal, ongeag tydelike terugslae. Soos een van ons mooi vaderlandsliedere met woorde deur Eitemal lui:

“Ons gaan saam die donker toekoms in

om as een te sneuwel of oorwin,

met ons oog gerig op jou,

ons Oranje-blanje-blou!”

Behoort ons Mugabe te bewonder?

Die pas afgelope EU-Afrikaspitsberaad het Sondag in ŉ voorspelbare sirkus ontaard toe Robert Mugabe die spul ruggraatlose Europese leiers in hul peetjie gestuur het. Veral die Duitse kanselier, Angela Merkel, moes dit ontgeld toe die Zimbabwiese diktator dit onomwonde gestel het dat sy land “wat menseregte en goeie regering betref, sy eie beleid, uit eie vrye wil” bepaal.

Hoewel Mugabe sy land se ekonomie geruïneer en alle blankes daaruit verdryf het, is daar een aspek van sy gedrag wat bewonderenswaardig is: Mugabe staan op die soewereiniteit van sy staat en duld geen inmenging van buite nie.

Hierteenoor het Afrikanerleiers in die onlangse verlede hulle laat voorskryf deur die Britte, Amerikaners en dieselfde lamsakkige Europeërs wat nou handewringend en kugtend in die aangesig van die sterkman Mugabe rondstaan. Pleks dat De Klerk en sy voorgangers teenoor die buitewêreld die soewereiniteit van ons land en van ons volk – wat net soos ander volke op vryheid en selfbeskikking geregtig is – verdedig het, is daar toegegee aan die “goeie raad” van buitelanders wat geen snars van Afrika verstaan nie en ons allermins goedgesind is.

Die resultaat van buitelandse inmenging in Suid-Afrika kan vandag gesien word in plaasmoorde, rasse- en taaldiskriminasie, kortom, die uitsigloosheid en wanhoop wat reeds ‘n miljoen Afrikaners oortuig het om hul vaderland vaarwel te sê en hul heil elders te gaan soek.

Omtrent elke land in Afrika beskik oor ŉ etniese minderheidsregering. Ook Suid-Afrika het sedert 1994 ŉ oorheersend Xhosa-bewind gehad en dit wil nou lyk asof die Zoeloes onder Jacob Zuma hul pond vleis gaan opeis. En geen haan kraai daaroor nie, net soos wat die huidige Toetsi-regering in Rwanda of die Owambo-regering in Namibië geen kritiek ontlok nie. Mugabe self is ŉ Sjona wat die Matabele-groep in sy land al genadeloos onderdruk het en selfs 20 000 van hulle uitgemoor het om sy mag te konsolideer. Hieroor het die skynheilige Britte geen woord gerep nie; dit was net toe Mugabe nie meer geredelik vanuit Brittanje gemanipuleer kon word dat die wonderwoord, “demokrasie”, skielik herontdek is en dat daar ŉ veldtog, gelei deur die Britse media, teen hom geloods is.

Toe Suid-Afrika ná 1948 ŉ etniese minderheidsregering onder Afrikaners gehad het wat iets soos elf universiteite en duisende skole vir swartes gebou het, om van honderde hospitale en klinieke, landbou-ontwikkelingshulp, ens. nie te praat nie, is dit egter as ŉ “misdaad teen die mensdom” veroordeel.

In Suid-Afrika vind daar tans veel erger menseregteskendings as in Zimbabwe plaas. Ons mense word daagliks aangeval, verkrag en vermoor. Net verlede week was daar die geval van die Janse Van Rensburgs van Naboomspruit wat agt uur lank gemartel is. Mnr. Theuns Janse van Rensburg is met ŉ panga aangeval en sy vrou, Hettie, se vingers is met ŉ snoeisker afgesny. Daar is geen einde in sig vir hierdie gruweldade wat hul daagliks in Suid-Afrika afspeel nie. Nietemin rep die Britse pers kwalik ŉ woord hieroor en is die algemene konsensus van die Europese Unie dat Suid-Afrika in ŉ staat van “demokrasie” verkeer.

Soos ek al voorheen gesê het, stuur Suid-Afrika toenemend op ŉ tweede Zimbabwe af. Geweld het by ons reeds ŉ graad bereik wat met die ergste tye onder Charles Taylor in Liberië, die volksmoord in Rwanda of die voortslepende geweld in die DRK en Darfoer, vergelyk kan word. Daar is reeds tekens dat die stroom paniekbevange Afrikaners wat ons land na Australië en ander lande verlaat, besig is om ŉ vloed te word. Op die duur staar ons ondergang in die gesig, hetsy omdat ons stuksgewys doodgemaak gaan word, hetsy omdat die meeste talentvolle en opgeleide mense die land gaan verlaat totdat daar niks van ons oorbly nie.

Die Afrikaner se oënskynlike onvermoë om op te tree in die aangesig van sy huidige bestaanskrisis, is sekerlik te wyte aan ons hopelose leiers wat die afgelope dekade of twee die politieke toneel oorheers het. Maar ten dele vrees ons ook die kritiek van mede-Westerlinge soos die Europese leiers wat die afgelope naweek in Lissabon byeen was.

By al sy foute, het Afrikanerleiers heelwat by Mugabe te leer. Indien iemand sy neus in jou sake steek, vertel hom kaalkop die waarheid. Zimbabwe is sekerlik vandag een van die swakste lande ter wêreld, wat van voedselhulp afhanklik is om sy bevolking te voed en sy energie van Suid-Afrika op skuld ontvang. Hierteenoor was Suid-Afrika in die tagtigerjare toe die buiteland aan ons begin voorskryf het hoe om ons land te regeer, ŉ kernmoondheid met (volgens Jane’s Defence Weekly destyds) die vyfde sterkste weermag ter wêreld.

Mugabe skroom egter nie om vir die Duitse kanselier, Angela Merkel, in haar gesig te sê wat sy met haar “goeie raad” kan gaan doen nie. Maar die kruipergeslag van Afrikanerpolitici wat die destydse Broederbond en NP voortgebring het, het destyds nie die moed gehad om die soewereiniteit van Suid-Afrika teenoor buitelandse inmenging te verdedig nie.

Al klink dit na ŉ paradoks, kan die Afrikaner gerus gaan kers opsteek by Mugabe. Ons het niks te vrees van die ruggraatlose Europeërs wat so gereeld die knie buig voor Afrika se hansworsdiktators van die Idi Amin-tipe nie. Dis tyd dat ons ons eie heil in dié land begin uitwerk, sonder om die histeriese uitsprake van die Britse pers of die oningeligte menings van Europese diplomate in ag te neem.

Soos een teleurgestelde Britse kommentator, Simon Jenkins, wat self die gebrek aan enige moed in Europa of in Brittanje raaksien om militêr of andersins in Afrika betrokke te raak oor die naweek opgemerk het: “Vandag is al wat Brown by ŉ spitsberaad kan doen, om sy duime in sy ore te druk en ‘Boe!’ te sê.”

Hoekom ons Afrikaners steeds so bang is vir die Britse “Boe!” en ŉ geriatriese Sjona oorkant die Limpopo hom nie daaraan steur nie, verteenwoordig steeds een van die tergendste raaisels van die geskiedenis.

велосипед детские

Twee minute oor twaalf: ?n Boer in die vreemde

In my vorige rubriek, waarvan hierdie een die vervolg is, het ek gereken dat die meeste Afrikaners so gedemoraliseerd is dat hulle in ’n dekadente styl van materialistiese vergrype en sinlose rituele soos georganiseerde sport hul toevlug vind. Hulle het een geword met die wêreldse verbruikerskultuur wat wentel om handelsmerke en laekwaliteitinligting. In die woorde van Johan Wingard is hulle eintlik internasionale zombies.

Johann Rossouw het onlangs in sy By-rubriek ’n akkurate analise gegee, waarin hy verduidelik dat die Afrikaner se verlies aan identiteit en gebrekkige aanhang van die huidige bestel se simbole die gevolg daarvan is dat hulle in der mate deur die ANC vervreem is dat hulle hul simbolieke tuiste in wêreldse aspekte soos handelsmerke en verbruikersgoedere gevind het. Dit dui myns insiens voorwaar op ’n volk in verval en kan sekerlik net as dekadent beskryf word. Dit is nie die gebrek aan respek vir die simbole van die huidige bestel wat my dit laat kwytraak nie, maar eerder die onvermoë om eie simboliek te herontdek. Ek wil Rossouw se voorbeelde net ietwat uitbrei na die Afrikaner se fenomenale obsessie met georganiseerde sportsoorte soos rugby en krieket. Dit is dan ook by sulke internasionale geleenthede dat eie waardigheid juis verder opgeoffer word deur die onderbroekvlag in obsessiewe ondersteuning vir die sportgode te waai.

Tydens provinsiale wedstryde word kitsch (ek wil amper sê obsene) simbole wat hul spanne verteenwoordig, met vibrerende entoesiasme by motorvensters en op pawiljoene rondgeswaai. Nie net is die heraldiek van die simbole aan die absurde kant nie, maar die ontwerpe is verbeeldingloos, soos die “Bulls“ se Texas-tipe bulhorings wat in hul driedimensionele vorm perfek sou pas op die enjinkap van ’n 1976 Cadillac De Ville, te vinde in die strate van New York se krotbuurtes. Dít is die nuwe nasionalisme. Hierdie is hulle trotse simbole … ’n Volk verdiep in die oppervlakkighede van die materiële en boonop met swak smaak uitgestal … ’n Volk met geen werklike trots of enige vatbare etniese bewussyn nie. Deur die NP uitverkoop en deur die ANC afgebreek tot die status van ondenkende, identiteitslose en materialistiese ghwarheid.

Die De le Rey-fenomeen is niks meer as die patetiese laaste geroggel van ’n sterwende, siellose liggaam nie. Selfs daardie nou befaamde Bok kruip agter sy politieke base se onderbroekvlag weg.

Instroming oor ons noordelike grense, plakkery, ’n de facto rasse-oorlog teen die blanke burgery, korrupsie, ineenstortende infrastruktuur, voortdurende verguising, ’n dreigende swart burgeroorlog en nog heelwat meer is alles op die ANC se spyskaart vir die Afrikaner, maar laasgenoemde steek sy kop net dieper in die materiële sand in.

Dan is daar die ander kant. Die minderheid wat sien wat om hulle aangaan. Meestal die denkendes waarvan baie oor uiters waardevolle vaardighede beskik. Met geen hoop dat daar hier ter plaatse ’n klaarblyklik lewensvatbare alternatief bestaan nie, stroom hulle nou na voormalige Britse kolonies in ’n patroon wat net as ’n eksodus beskryf kan word.

Kan mens hulle blameer? Ek reken nie. As jou mense nie die wil het om op te staan uit die modderpoel nie en jy kan elders jou voete op vaste grond vind, dan is hierdie individualistiese opsie dalk die uitweg vir die oorlewing van jou en jou gesin. Maar dit kom teen ’n prys. Behalwe vir kultuurskok sukkel baie immigrante finansieel in hul nuwe tuislande. Toe ek self daardie opsie in 1997 probeer het, het ek deeglik vertroud geraak met die omstandighede van die Afrikaners in Nieu-Seeland. Ek, met my nagraadse kwalifikasies, was so gelukkig om ná drie maande ŉ werk te kry as karweier van meubels in ŉ tweederangse meubelwinkel. In hierdie geval het karwei nie met ’n trollie geskied nie, maar was dit meer ŉ “optel en dra” storie … Met ’n chroniese nekprobleem het dit maar sukkel-sukkel gegaan.

Volgens my rowwe berekening word ongeveer 70% aan haglikheid in die buiteland oorgelaat. Die eerste vraag van enige werkgewer is gewoonlik: “Do you have Kiwi/Aussie experience?” Mens is gemarginaliseerd tot werkloosheid of, as jy gelukkig is, tot die rand van die ekonomie. Voormalige professore wat petrol pomp by vulstasies, voormalige top uitvoerende korporatiewe beamptes wat rakke regpak in Food Town, huisvroue wat septiese hospitaallinne was, vorm alles deel van die groener weivelde.

As jy jou kwalifikasie aan sekere SA universiteite ná ongeveer 1997 behaal het, kan jy ook maar daarop reken dat dit waarskynlik nie erken sal word nie. Behuising vir hierdie ongelukkiges is lae kwaliteit strukture in swakker areas wat uit die nuwe tuisland se sosialistiese periode van die 60’s tot 80’s dateer. Baie van hierdie mense smag daarna om na Suid-Afrika terug te keer, maar na wat? Hulle het omtrent al hul bates gespandeer in die maande van werk soek en op die broodlyn leef. Hoe kom jy terug na die NSA met niks in die sak nie en met die wete dat jy as blanke nie ’n werk sal kry nie? In patetiese pogings om hul lewens te verbeter, gryp sulke mense desperaat na vernederende piramiedeskemas soos Amway.

So wie is die suksesvolle dertig persent? Hulle beskik oor die vaardighede wat Suid Afrika die meeste nodig het. Dit sluit in mediese dokters, geoktroieerde rekenmeesters, verpleegsters, onderwysers, ingenieurs, sielkundiges, geregistreerde welsynswerkers, IT-kundiges, sekere ambagslui, asook mense met ander uiters skaars en unieke vaardighede. Maar, onthou dat heelwat van hierdie beroepslui moeilike hertoelatingseksamens moet skryf alvorens hulle daar kan werk. Hierdie mense voer ’n aanvaarbare lewe “daar oorkant.” Ek, wat met my eerste poging bykans geen noemenswaardige werkservaring gehad het nie, is nou gelukkig om ook in een van hierdie kategorieë te val en ek erken reguit dat ek tans weer die moontlikheid van emigrasie ondersoek, want ek is nie bereid om saam met die materialistiese zombies in hierdie Afrika-sinkgat te verdwyn nie.

Vir diegene wat emigrasie oorweeg kan die volgende wenke dalk nuttig wees:
• Daar is ’n uiters strawwe puntestelsel vir al hierdie lande. As jy nie die afsnypunt maak nie, moenie eers oorweeg om aansoek te doen vir ’n permit of verblyfreg nie.
• Pasop vir sogenaamde emigrasiekonsultante wat jou gaan melk vir elke sent wat hulle kan. In sommige gevalle is hulle so gierig dat hulle selfs rekeninge hef vir elke e-pos wat jy aan hulle stuur of wedersyds! Dit is die verskuilde kostes wat nie as deel van die amptelike “fooi”, wat reeds etlike duisende beloop, aangedui word nie.
• Reël jou onderhoude met potensiële werknemers voor jy vertrek. As jy so tien onderhoude kan kry, is jy aan die veilige kant. As jy nie onderhoude kry nie, of te min kry, heroorweeg jou besluit om te skuif. (Ek verwys na onderhoude met werkgewers en nie werksagentskappe nie. Laasgenoemde kan jou wel help om werklike onderhoude te verkry).
• Sorg dat jy genoeg geld saamneem om jouself en jou gesin vir ten minste drie maande tot ’n jaar (afhangende van jou arbeidsmarkwaarde) te onderhou. Ek het selfs hoogs gekwalifiseerde mans gesien wat al vir drie jaar werkloos was. Onthou die Rand is baie swak teen die Australiese en
Nieu-Seelandse dollars.
• Wees vriendelik en beleefd. Hulle vind ons baie maklik aggressief sonder dat dit ons bedoeling is.
• Neem in ag dat jou kultuur nie daar gaan oorleef nie. Jou kinders gaan onmiddellik begin verengels en jou kleinkinders sal jou nie verstaan nie.
• Neem ook in ag dat sommige mense baie na Suid-Afrika terugverlang.
• Verder moet jy jouself daarop voorberei dat meeste immigrante nooit daarin slaag om op sosiale vlak met die gemeenskap in hul nuwe tuisland te integreer nie. Hulle bevind hulself dus in Afrikaner-klieks wat oor dekades wegkrimp terwyl hul kinders wel Aussies of Kiwi’s word. Jy bly ŉ vreemdeling in ŉ ander se land. Die Boere van Patagonië dien as perfekte voobeeld. Anders as die Jode het ons nie ’n unieke geloof wat ons kultuurgroepering onbeperk in die vreemde laat voortleef nie. Afrikaans is nie ’n geloof nie. Dit is ’n kommunikasiemedium wat in die vreemde nie van waarde is nie en dus nie oorleef nie. Tans word sulke buitelandse Afrikanergemeenskappe nog aangevul deur die konstante eksodus van Afrikaners, maar neem in ag dat die poel van Afrikaners wat in staat is om die land te verlaat vinnig besig is om te krimp en so sal die aanvulling van daardie gemeenskappe stop. Tyd sal dan daardie gemeenskappe mettertyd tot niet maak.

Emigrasie kan vir jou ’n wonderlike suksesverhaal wees of dit kan die grootste tragedie in jou lewe raak. Baie verval in depressie. Ek het selfs gesien hoe gesinne uitmekaar spat weens die desperaatheid, maar dan het ek ook mense gesien wat markwaarde gehad het en net van krag tot krag gegaan het. Dit kom alles neer op jou waarde in die arbeidsmark en hoe sterk jou geliefdes is wat jy saamneem.

Doen baie navorsing voor jy gaan en sorg dat jy weet wat om te verwag. Onthou ook dat net omdat jy kwalifiseer en dalk ’n goeie lewe daar kan voer nog nie noodwendig genoegsame rede is om tasse te begin pak nie. Daar is wel ander opsies hier ter plaatse. Dinge met unieke Suid-Afrikaanse intrinsieke waarde gaan jy gewis daar verloor.

Laastens is dan ook daardie denkendes onder ons wat nie deel van die meerderheid materialistiese rugbymalkultus is nie en wat dalk glad nie wil emigreer nie. Sommiges van hierdie Afrikaners kan waarskynlik ingevolge die puntestelsel kwalifiseer, ander nie, maar hulle het een ding in gemeen en dit is dat hulle hier wil bly. Hiermee is ook niks verkeerd nie. Diesulkes hoef nie in die Afrika-sinkgat, saam met die res van die NSA weg te sink nie, en beslis ook nie in die internasionalistiese zombie- kultuur op te gaan nie (die zombies se dae is in elk geval getel) … Wat ek in gedagte het kan met ŉ mate van wilskrag die uitweg vir hulle wees en ek dink daar is potensiaal, maar meer daaroor binnekort.

джинсы для девочки

Re?nboognasie is ‘n Stalinistiese sosiogeni?ringsprojek

Ná ek verlede week Christi van der Westhuizen se pleidooi vir die verdwyning van Afrikaners gelees het, het ek onderstaande geskryf en aan Beeld se By vir publikasie aangebied. Aanvanklik was dit aanvaarbaar, maar later in die week het die redaktrise van By, Liza Albrecht, gemeen dit sal net as brief geplaas kan word "weens ‘n gebrek aan ruimte". Maar ook die verkorte weergawe het in die slag gebly en is glad nie in vandag se By opgeneem nie. Al is dit nou ‘n week ná Van der Westhuizen se gewraakte artikel, plaas ek my repliek, wat reeds verlede Saterdag geskryf is, vandag hier:

Dit wil voorkom asof die faksie verloopte anti-Afrikaners waarvan Deon Maas maar net een is, steeds besig is met hul veldtog om Afrikaners in Afrikaans te beledig en te verguis. In verlede week se By trek Christi van der Westhuizen los met ŉ artikel waarin sy die einde van Afrikanerskap in Suid-Afrika bepleit.

Van der Westhuizen maak die belaglike stelling dat “rassediskriminasie ŉ integrale aspek van Afrikaner-identiteit” is. Ook beskuldig sy ons Afrikaners daarvan dat ons “hang aan fantasieë van wit meerderwaardigheid en eksklusiewe politieke mag”.

Dít alles geskied in die geykte taal van die meerderwaardigste stam van almal, dié van Groot Wit Engelse Akademici. Dit is net ŉ wêreldvreemde (en onnosele) Feminazi of Groot Wit Engelse Marxis wat haar- of homself saam met Van der Westhuizen aan die Universiteit van Kaapstad bevind wat die Afrikaner se taal, kultuur en identiteit in sy geheel tot een of ander “apartheidkonstruksie” kan verskraal. Nie net is dit verregaande en minagtend nie, maar dit spreek ook van ŉ ekstreme filistinisme teenoor die estetiese aspekte van ons kultuur en identiteit.

Terwyl Van der Westhuizen haar druk maak oor die koloniale erfenis in Suid-Afrika en die veronderstelde invloed daarvan op Afrikaners, erken sy nie die Brits-koloniale vooronderstelling wat haar eie anti-Afrikanerchauvinisme onderlê nie, naamlik dat Suid-Afrika à la Milner van alle Afrikanerinvloed gesuiwer behoort te word.

Christi van der Westhuizen skaar haar ook openlik aan die kant van Deon Maas en sy vreemde apologie aan Satanisme. Hierdie teosofiese (of is dit politieke?) uitwasse sou in hul geklikheid nogal snaaks gewees het indien Suid-Afrika nie besig was om af te stuur op ŉ tipiese Afrikanagmerrie van verval en etniese konflik nie.

Ongelukkig manifesteer die soort totalitêre aandrang dat “die Afrikaner moet verdwyn” wat Van der Westhuizen, Maas, Max du Preez en ander anti-Afrikaners aan ons voorhou in die gruwelike plaasmoorde en rasgedrewe moordbendes wat ons mense ook in stedelike gebiede teister. Waarop kom Van der Westhuizen se pleidooi vir die totalitêre beëindiging van Afrikanerskap neer, anders as op ŉ variasie van Peter Mokaba se “Kill a Boer, kill a farmer”?

Van der Westhuizen se gemeenplasige tirade teen kolonialisme lyk omtrent asof dit uit ŉ vergeelde kommunistiese koerant in Europa van veertig jaar gelede geplagiariseer is. Dat hierdie tradisionele linkse diskoers direk aanleiding gegee het tot die totalitêre vergrype van die twintigste eeu onder Stalin, Pol Pot, Castro, Mao en ander diktators, weier Suid-Afrika se Groot Wit Engelse Marxiste om toe te gee. Van der Westhuizen is maar net ŉ mindere kloon van die spesie wat saam met Jakes Gerwel lang krokodiltrane gehuil het toe die Berlynse muur ineengestort het.

Ook die vele volksmoorde en gruweldade wat onder die “masker van anargie” in post-koloniale Afrika plaasgevind het en wat deur skrywers soos die Fransman Stephen Smith en die Amerikaner Stephen Ellis uitgelig is, word gerieflik deur Suid-Afrikaanse linkses met hul fiksasie oor apartheid en kolonialisme onder die mat ingevee. In Frankryk het die vorige president, Jacques Chirac, ŉ wet op die wetboek geplaas waardeur erkenning aan “die positiewe sy van kolonialisme” in skoolgeskiedenisboeke verpligtend gemaak word. Artikel 4 van die wet bepaal dat "skoolleerplanne in die besonder die positiewe rol van die Franse buitelandse teenwoordigheid, veral in Noord-Afrika, erken en aan die geskiedenis en aan die opofferinge van die Franse weermag in dié wêrelddele die aansienlike plek waartoe hul reg het, sal toeken." Dit dui op ŉ grondverskuiwende hersiening van die clichés oor kolonialisme. Net Rip van Winkel neem nog die beeld van bose blankes wat op onskuldige inboorlinge toesak om hulle hetsy uit te wis, hetsy uit te buit, ernstig op.

Solank as wat enigiets – ook Afrikanerskap – met apartheid verbind kan word, is die linkse propagandis egter van ŉ oorwinning verseker. Dit is ook die kern van Van der Westhuizen se geykte retoriese strategie.

Maar post-Zimbabwe is die wêreld lank nie meer so eenvoudig nie. Die Afrikaner se positiewe rol in die opbou van ons nywerheidstaat word toenemend deur sowel buitelandse joernaliste as diplomate erken.

Die Afrikaner se “identiteitsverbrokkeling” waarna Van der Westhuizen verwys, is manies deur die massamedia, sowel as deur die ANC-bewind, gepropageer, maar het byna soos water van die volk se rug afgeloop. Vandag aanskou ons hoe die feniks uit die as verrys en hoe Afrikaners met trots hul eie taal in die openbaar begin praat en sing, asook ŉ hernieude belangstelling in die Afrikanergeskiedenis wat veral op die internet en in boekpublikasies gedy. Bok van Blerk se nasionalistiese lied, “De la Rey”, het Afrikaners van alle geslagte aangegryp en het die kontinuïteit van Afrikanerskap herbevestig.

Eerder as wat die Afrikaner besig is om soos ŉ tekening op die sand deur die inkomende gety uitgewis te word, ervaar die gewaande “Reënboog-Suid-Afrikaner” ernstige identiteitsprobleme. Engelssprekende blankes het aanvanklik die anti-Afrikanerbeweging en –ideologie van die ANC gesteun in die hoop dat hul tradisionele vyand vernietig sou word. Swart nasionalisme tref egter geen onderskeid tussen Afrikaner en Engelsman nie, dus bevind dieselfde Engelse hulle nou insgelyks in die transformasievisier. Ook hulle is slagoffers van die tierende Afrikageweld waaroor die pers elke dag berig en raak by die dag meer reddeloos, versaak deur hul eens magtige Ryk.

Bruinmense voel uitgesluit van die heersende swart rassenasionalisme en val toenemend terug op hul identiteit as Kleurlinge. Binne die ANC self woed ŉ etniese stryd tussen Zoeloes en Xhosas om beheer van die party en van die staat.

Wie en wat is ŉ “Suid-Afrikaner” na alles? Daar bestaan geen gemeenskaplike Suid-Afrikaanse taal, kultuur, godsdiens of identiteit nie. Ons is bloot in een land saamgegooi deur ŉ sameloop van omstandighede en deur Britse militêre operasies wat die destydse Unie van Suid-Afrika geskep het.

Tydens die anti-apartheidsveldtog is Suid-Afrika wêreldwyd verguis en geboikot. Die woord “Suid-Afrika” was ŉ vloekwoord. Tans ly die land onder sy reputasie as ŉ korrupte rampokkerstaat met ons volgende president wat op die verhoog rond dans en ŉ liedjie soos “Bring my my masjiengeweer” sing. Wie kan met so iets identifiseer?

Hierteenoor het die Afrikaner oor verskeie eeue ŉ unieke, inheemse Westerse beskawing voortgebring wat beslag gekry het in ons geskiedenis, taal, letterkunde en Protestantse teologie. Soos mens so dikwels kan kontateer, verteenwoordig ons Afrikaners eintlik een groot familie wat almal afstam van 40 000 Europeërs wat reeds in die agtiende eeu besig was ŉ samehorigheidsgevoel te ontwikkel.

Al wat Christi van der Westhuizen, Deon Maas en ander anti-Afrikaners regkry met hul voorspraak vir etniese suiwering jeens die Afrikaner, is om ons oorlewingsdrang en afkeer van Suid-Afrikanisme te versterk.

Hoe gouer die mislukte nasiestaat Suid-Afrika tot niet gaan en daar ŉ nuwe Suider-Afrikaanse ekonomiese entiteit tot stand kom waaraan die Afrikanervolk vrylik maar outonoom kan deelneem, hoe beter vir ons almal. Die reënboognasie is net nog ŉ Stalinistiese sosiogeniëringsprojek wat deur regdenkende mense verwerp word.

Een minuut oor twaalf

In 1982 het ek vir my ouers gesê dat ons die land moes verlaat en na Australië moes trek. In daardie dae was dit net PFP-gesindes wat vies was vir die apartheidsregering wat padgegee het, hoewel ’n kleiner groepie Afrikaners toe reeds die skrif aan die muur gesien het en begin het om die land te verlaat. My pa, ’n mediese chirurg, en my ma, wat onderhoof van ’n laerskool was, sou maklik tot Australië toegelaat word. Ons het menige aand hieroor gestry. Wanneer my ouers moeg geraak het vir my hardkoppigheid was die antwoord gewoonlik: “Die Bantoes gaan nie vannag oorneem nie; gaan slaap nou liewers.”

Hulle het my konstante gesanik oor Australië maar as die kinderlike obsessie van ’n 14-jarige gesien. Ek is uiteindelik gepaai met ’n pragtige panoramiese prent van die Sydney-operahuis wat in my kamer opgehang is. Dit was egter net olie op my vuur.

Hoewel ek hulle toe al gewaarsku het dat ’n swart regering binne tien jaar sou oorneem (ek was so 2 jaar uit met my berekening) en dat so ’n regering ons nie goedgesind sou wees nie, het hulle, soos meeste Afrikaners in daardie dae, geglo dat so iets onmoontlik was. Ek blameer nie vandag my ouers nie, want hulle was soos die meeste mense nie werklik polities ingestel nie. Soos baie Afrikanermans was my pa meer versot op sy geliefde sport rugby en my ma was op haar beurt baie doenig met haar werk en lewendige sosiale kring.

In die dae van PW Botha se ryk het die Afrikanerdom onoorwinbaar voorgekom. Enigiemand wat net beweer het dat die land eendag ’n swart president sou kry, is summier uitgelag, as kommunis bestempel of as effe van lotjie getik beskou.

Toe ek teësinnig begin deelneem het aan kadette is ek erg deur ons onderwyser betig: “Wat is fout met jou?” wou hy weet. “Nee, daar is nie fout nie,” het ek geantwoord. “Ek gaan Australië toe, en daar is nie Bantoes en dus ook nie kadette nie.” Hy was verbysterd.

My mede-leerlinge, in een van daardie gesogte Paarlse skole, het my menige kere uitgelag, en sommige onderwysers het gedink ek is ’n kommunis of selfs ’n AWB-fanatikus. Wat hulle nie verstaan het nie, was dat ek die land se toekoms en ons oorlewing hier werklik gevrees het. Dat anders as hulle, ek ’n donker wolk uit die noorde sien aankom het. Vir my was dit egter duidelik dat die lewe vir hulle net om die onmiddellike gegaan het. Hulle kon nie verder as die volgende rugbywedstryd sien nie. Ironies genoeg woon daardie slimmes wat die lekkerste gelag het en intussen dokters geword het, vandag in yskoue Kanada.

Selfs toe die verraaier De Klerk op Rooi Vrydag sy nou reeds beroemde aankondiging gemaak het, was daar miskien onder Afrikaners ’n mate van ongemaklikheid, maar is daar gou weer berusting gevind in die wete dat die NP die land nooit aan die swart massa sou oorgee nie.

’n Jaar gelede het Suid-Afrikaanse koerante die mening uitgespreek dat die Zimbabwiese ekonomie (wat toe reeds ’n inflasiekoers van 1000% had) op die rand van ’n ineenstorting was. My reaksie was dat die ineenstorting reeds plaasgevind het en dat hulle nou bloot d.m.v. onwettige immigrante in SA op ons ekonomie parasiteer. Zimbabwe se “ekonomie” is dus net ’n patetiese verlengstuk van ons eie. Ek lees so twee weke gelede in die befaamde Business Day dat die inflasiekoers in ons buurland nou op 15 000% staan, “op die rand van induiestort.” Daaroor kan mens net jou kop skud.

Hierdie week emigreer my broer, ’n mediese doktor van Kaapstad (daardie laaste hoopvolle vesting van blankedom in Suid Afrika) na Australië. Die verhuisingsmaatskappy vertel hom dat hulle (en dit is net een maatskappy) per maand 30 gesinne van Kaapstad buiteland toe verskuif. ‘n Vriendin verlaat Pretoria vir die Verenigde Koninkryk en haar verhuisingsdiens vertel weer dat hulle gemiddeld 120 gesinne per maand buiteland toe verskuif. Gister het ek my rekenmeester in Pretoria besoek. Hy het erg bekommerd gelyk. Ek vind toe uit dat dit nie my finansies is wat hom kwel nie, maar die feit dat soveel van sy kliënte die land verlaat dat hy ongemaklik oor die toekoms van sy besigheid begin voel. ’n Ander aspek wat hom pla, is dat so baie van sy kliënte ten duurste SEB-vennote in diens moet neem. Hierdie vennote voeg egter geen waarde toe en die een besigheid na die ander maak toe weens die parasiet wat die gasheer leeg suig.

Op pad huis toe vanaf die rekenmeester in Pretoria sien ek gistermiddag hoe swart massabehuising in die noord-ooste van Pretoria verrys. Op die snelweg val die aantal swartes agter die stuurwiele van BMW’s, Mercedese, Audis en ander eksklusiewe motors my op. Daarna draai ek op die Albertina Sisulu-hoofweg (wat op aarde het Mama Sisulu van siviele ingenieurswese verstaan?) om verby die OR Tambo-lughawe suidwaarts huis toe te ry. Ek neem toe die agterpaadjies via Boksburg na Germiston en ry daarna verby nimmereindigende plakkerskampe (van meesal onwettiges) wat drie jaar gelede nie daar was nie. Uiteindelik kom ek by die huis aan om deur my pragtige Prinsevlag, wat teen die fasade wapper, begroet te word. Vir ’n oomblik het ek asem geskep, maar terselfdertyd ook besef dat die koeël deur die kerk is.

Gereeld sê ons vir mekaar dat ons nou vinnig iets moet doen “want daar is min tyd oor.” Ek meen egter dat die tyd reeds verby is … Daar is eenvoudig nie meer tyd oor om Afrikaners op te roep om op een of ander vorm van outonomie aan te dring nie. In 1994 was hier ongeveer 5,5, miljoen blankes in SA. Ons is nou maar ongeveer 3,8 miljoen. Intussen het die swartes met ongeveer 12 miljoen toegeneem. Ons stede is deurweek met swart plakkerskampe en laermiddelklas swart behuisingsprojekte.

Die kans is verspeel en ons het hierdie rondte verloor. In sy wêreld van luukse winkelsentrums, sy viertrekvoertuig, DSTV, Supersport en rugby, sit die Afrikaner onbewus daarvan dat sy tyd verby is. Die horlosie het oorgeslaan. Dit is nou een minuut na twaalf.

My ma vertel dikwels hoe, toe sy nog ’n kind was, hulle op die Bolandse dorp waar sy grootgeword het noodoefeninge moes doen. Almal moes ’n sekere tyd in die aand ligte afskakel. Klaarblyklik is daar gevrees dat indien die veldslae van die Geallieerdes in Noord-Afrika sou misluk, die Axis-magte dan Suid Afrika sou teiken, soos wat die Japannese met Darwin, Australië, gedoen het. Haar pa (my oupa), wat ’n Duitse simpatiseerder was (hy het Berlyn in 1932 besoek en verlief geraak op die stad), was uiters depressief toe die berig per draadloos kom dat Unter den Linden platgeskiet is. My ma wou in haar kinderlike naïwiteit weet: “Waarom is Pa so ontsteld daaroor? Dis immers die vyand.” My oupa het geantwoord: “My kind, wat vandag vernietig is, is ’n enorme verlies vir die ganse wêreld.”

Maar Oupa, wat ’n denkende mens was, het ook oor ander sake depressief geraak. My ma vertel dat hy af en toe onder die veranda gaan sit het en dan voor hom uitgetuur het … My ma (die ewige optimis) sou dan vra: “Waarom is Pappa so neerslagtig?” Waarop Oupa sou antwoord: “My kind, ek is baie bekommerd oor julle en jul kinders se toekoms in hierdie land. Die swartes gaan nog ’n groot probleem in julle toekoms word. Daar is ’n vloedgolf op pad na ons stede en daarmee saam gaan enorme probleme kom.” Te verstane was my oupa verheug toe dr. Verwoerd aan bewind gekom het. Oplaas iemand met insig en ’n plan! Die sluipmoord op Verwoerd het hom egter so ontstel dat hy ’n week later aan ’n beroerte oorlede is.

Ek het nooit my oupa geken nie, maar voorwaar glo ek dat hy insig in ons situasie gehad het. Ek probeer nie hiermee te kenne gee dat ek Oupa se insig oorgeërf het nie, maar soos ek verstaan was hy ’n belese man wat homself op hoogte van gebeure gehou het. Ek glo dit is elkeen se plig om dit ook te doen. Tog weet ons dat slegs ’n klein persentasie van ons hiervan werk maak. Dit moet hier egter nie net om die kommunikasiemedia (boeke, TV, Internet, ens.) gaan nie; ons moet ook die wêreld om ons “lees” en interpreteer.

Wat sê die werklikheid vir jou?

Vandag meen my ouers: “Het ons maar net vroeg in die tagtigs na jou geluister…” My antwoord aan hulle is wat ek glo ons almal nou moet begin begryp: Ons gaan die massa materialistiese Afrikaners nie wakkermaak nie, hulle gaan waarskynlik op tragiese en dalk katastrofale wyse wakkergeskok word, maar ons wat die werklikheid begryp, wat besef dat ideologiese beïnvloeding van die Afrikaner ’n verlore saak is, moet nou kyk na wat te redde is en hoe dit gedoen kan word. Nóú moet ons die realiteit in die gesig staar en ophou droom.

Maar meer hieroor volgende week.

справки

Frankryk, teater van kultuurkonflik

Baie mense het nou al voorspel dat sekulêre Frankryk die eerste Moslemland in Wes-Europa gaan word. Met sy groot en toenemend veeleisende Noord- en Wes-Afrikaanse immigrantebevolking wat tussen 10 en 15 miljoen gestel kan word, wil dit voorkom asof ŉ laeintensiteitsoorlog tussen gewapende jong mans en die Franse owerhede reeds uitgebreek het.

Vandeesweek het die Paryse voorstad Villiers-le-Bel die jongste in ŉ reeks van sogenaamde banlieues geword wat in geweld uitgebars het na ŉ padongeluk waarin twee Noord-Afrikaanse jeugdiges omgekom het. Sowel openbare as private geboue is afgebrand en daar is op die polisie geskiet met jag- en haelgewere. ŉ Primitiewe ploftoestel wat uit ŉ gassilinder met spykers daaraan vasgeplak bestaan, is insgelyks in ŉ asblik ontdek.

Sedert 2005 toe die eerste ernstige onluste deur immigrante uitgebreek het, is ŉ verbysterende aantal motors vernietig. In 2005 is 45 588 motors deur brandstigters uit die banlieues aan die brand gesteek, terwyl die syfer in 2006 effens gedaal het tot 44 157. Syfers vir 2007 is nog nie bekend nie, maar vandeesweek se onluste het sekerlik beduidend daartoe bygedra.

Afgesien van motors, het groepe immigrantejeugdiges ook skole, ŉ biblioteek en privaatondernemings soos ŉ motorhandelaar aan die brand gesteek. Miskien die onheilspellendste aspek van die onlangse geweld in Frankryk is egter deur die polisie in ŉ verklaring uitgewys: “Die onlusmakers het materiële ten gunste van menslike teikens versaak.” Sowel die polisie as die brandweer is vir aanvalle uitgesonder, met meer as 100 polisiemanne wat slegs tydens die twee nagte van onluste in Villiers-le-Bel gewond is.

ŉ Ander beroemde Fransman, August Comte, het op ŉ keer gesê: “Demografie is die noodlot.” Om te begryp wat tans in Frankryk aan’t gebeur is, moet mens die land se demografie verstaan. Die Franse Republikeinse etos sluit enige statistiese ontleding van burgers volgens ras, godsdiens of etnisiteit uit, maar mens kan ŉ ingeligte raaiskoot waag oor die groot aantal Moslemimmigrante uit Noord- en Wes-Afrika wat hulself reeds in die land gevestig het.

Amptelik bestaan daar in Frankryk 4,9 miljoen immigrante wat buite die land gebore is, met nog ŉ 6,7 miljoen wat oor Franse burgerskap beskik maar insgelyks “van vreemde oorsprong” is. As mens dié twee syfers bymekaartel, kom mens by die getal van 11,2 miljoen immigrante in Frankryk uit.

Hoewel daar byna nooit kommentaar hierop gelewer word nie, geniet Frankryk die hoogste geboortesyfer van alle Europese state. Terwyl die inheemse Franse bevolking sedert die Tweede Wêreldoorlog rondom 45 miljoen stagneer, is nog 15 miljoen mense tot die Franse bevolking toegevoeg, hetsy deur immigrasie, hetsy deur natuurlike aanwas van immigrante in Frankryk.

Dit is hier waar die prentjie ietwat mistig raak. In 2006 was daar 796 800 lewendige geboortes in Frankryk, maar hoeveel was buitelanders van Afrika-afkoms en hoeveel was Franse? ŉ Mens kan veronderstel dat die immigrantegeboortesyfer beduidend hoër as die Franse is, wat die groot aantal ontevrede, sogenaamde “jeugdiges” sou verklaar wat tans op polisiemanne losbrand en lukraak aanvalle op Franse lewens en eiendom loods.

Die rede waarom die Paryse streek, wat die Ile de France genoem word, op die voorpunt van die huidige etniese konflik verkeer, is dat byna die helfte van alle immigrante in daardie gebied woonagtig is. Sedert die Middeleeue is Parys een van die grootste en belangrikste ekonomiese en kulturele sentra in Europa. Daarom bestaan daar vandag ŉ Derdewêreldstrandhoof in die hart van Europa, met Parys en sy onstabiele banlieues wat reeds ŉ teater van kultuurkonflik geword het.

Die kulturele gevolge van die Afrika-inval in Frankryk is min of meer deur die nuustydskrif Time in ŉ onlangse uitgawe opgesom met die volgende woorde op die voorblad: The death of French culture. Volgens die Time-verslaggewer, Don Morrison, “het Frankryk ŉ multi-etniese basaar van kuns, musiek en letterkunde vanuit die banlieues en verskeie uithoeke van die nie-blanke wêreld geword.”

Die Amerikaanse tydskryf sien uit na ŉ grondverskuiwende verandering in die Franse kultuur waardeur “die land se woedende, ambisieuse minderhede” oorheersend gaan raak en “ŉ skerper, meer poëtiese weergawe van Amerikaanse rap” deur Kongolese rapsangers voortaan as eksemplaries van Franse smaak gereken sal word.

Nie eens Time met sy voorspelbare onderdanigheid jeens multikulturalisme kan egter ontken dat Frankryk ŉ etniese slagveld geword het nie, met potensieel funeste gevolge vir Europa en die Weste in sy geheel.want to

Christi van der Westhuizen se Azaniese nihilisme

Die omstrede Christi van der Westhuizen verdedig in vandag se Beeld onder die titel Jy kan Afrikaners uit apartheid haal…maar kan jy apartheid uit Afrikaners haal? vir Deon Maas en lewer ’n pleidooi dat Afrikaners behoort te verdwyn. Hier is Anton Barnard se repliek op haar artikel.

Christi van der Westhuizen is ‘n voormalige dissipel van daardie vêrlinkse, verloopte Afrikaner, Max du Preez. Saam met Du Preez was sy voorheen betrokke by Die Vrye Weekblad, wat ‘n hutspot van anti-Afrikanerpropaganda gebesig het, en geagiteer het vir die totstandkoming van die huidige geweld, anargie en rassisme.

Vir diesulkes soos Koos Kombuis, Van der Westhuizen en Du Preez was die Heilige Graal dít wat hulle "demokrasie" genoem het, maar wat in die praktyk bloot neergekom het op die vyandige oorheersing van Afrikaners en ander blankes deur ‘n swart massa. Die ware implikasies van 1994 word egter bloot deur bogenoemdes geïgnoreer.

Maak nie saak dat daar vandag volgens die Instituut vir Sekerheidstudies meer swart armes as in 1994 is nie. Maak nie saak dat die volgende president waarskynlik ‘n korrupte veelwywer met primitiewe sienswysens oor vrouens gaan wees nie. Vergete is die twintig- of dertigduisend jaarlikse moordslagoffers, of sestigduisend verkragte vrouens, kleuters en babas. Die ergste rassisme sedert Nazi-Duitsland wat tans op blankes en blanke Afrikaners besoek word in die vorm van regstellende aksie en SEB, is vir Van der Westhuizen aanvaarbaar, want haar paradys het gedeeltelik in 1994 aangebreek – die sogenaamde "demokrasie" van die Nuwe Suid-Afrika.

Maar nog is het einde niet vir haar. Haar paradys is skynbaar onvolledig. Daar is steeds die spreekwoordelike slange in haar Tuin van Eden: daardie ongerieflike Afrikaners wat hardnekkig bly aanhou om die realiteit uit te wys: dat haar paradys slegs vir die sowat 60 000 Xhosa Nostra-lede geld, maar eintlik die hel vir gewone Afrikaners en die groot massa swartes verteenwoordig.

Van der Westhuizen het haar kennelik klaaglik misreken as sy gehoop het dat 1994 die finale nekslag vir Afrikaners sou wees. Wat was haar verwagting? Het sy gedink ons sou almal, stert tussen die bene soos ‘n wafferse Adriaan Vlok, handeviervoet kruip en die Xhosa-heersers se voete sou lek? Sou ons volgens haar fantasie opgevang word in die tydsgees en begin om ‘n geradbraakte, Azaniese taal te praat, ‘n Engels wat moontlik verbaster is met ‘n hele aantal Xhosa- en Koisanwoorde?

Van der Westhuizen het moontlik gefantaseer daaroor dat ons nie meer Nagmaal sou gebruik nie, maar eerder beeste in ons agterplase slag en ons beddens op bakstene sou plaas. Het sy gedink ons gaan longkanker deur sangomas laat behandel? Sou ons dán goeie Azaniërs wees? Gelukkig vir ons maar ongelukkig vir Van der Westhuizen se soort het die teendeel gebeur. Daar is ‘n herrysing van volkstrots soos vergestalt in onder andere die liedjie “De La Rey” en die toenemende anti-regimestrekkings van briewe aan die koerante.

Gewone Afrikaners asook blanke Engelssprekendes verwerp inteendeel op groot skaal alles wat die Nuwe Suid-Afrika vergestalt. Gaan lees gerus die blanke reaksies op rubrieke op News24, Moneyweb en soortgelyke webwerwe. Die wittebrood met die Nuwe Suid-Afrika het binne ‘n oogwink verander in openlike konflik en minagting vir die regime vanuit blanke geledere.

As gevolg van bostaande is ‘n ontnugterde en vreesbevange Van der Westhuizen steeds op haar kruistog. Ons moes volgens haar nie net van politieke mag afstand doen nie, maar skynbaar ook van ons persoonlike veiligheid, asook van ons reg om as gelykes met ander groepe behandel te word. Die belangrikste vir haar is dat ons van enige aanspraak op groepsidentiteit afstand moet doen. Geloof is deel van daardie identiteit en dus ook vir Van der Westhuizen ‘n onding. Ons moet ons Christelike verloof vervang met ‘n vae soort aanbidding van dít wat sy die demokrasie noem, of miskien dan die nuwe afgod van multikulturalisme begin dien. Ons moet derhalwe maar net stilbly as iemand soos Maas Christene aanval.

Groepsidentiteit, kultuur en geloof is uiteraard groot bedreigings vir die nihilisme en daarom baie gevaarlik vir Van der Westhuizen.

Klaarblyklik in reaksie op haar intense gevoelens van vrees vir die Afrikaner se herrysing, vervreemding van haar volk en ontnugtering daarmee dat Afrikaners hulself nie makweg wou onderwerp nie, het Van der Westhuizen ‘n nuwe boek die lig laat sien: White Power & The rise and fall of the National Party (Zebra Press). Laasgenoemde verteenwoordig ‘n oproep tot ‘n soort Nuwe Suid-Afrikaanse nihilisme. Soos Van der Westhuizen dit vandag in Beeld stel: "Witheid as politieke identiteit kan nie meer dieselfde wees as voor 1994 nie".

(Is dit nie terloops uiters, uiters beduidend dat Van der Westhuizen bes gegee het in die linkse stryd om almal wat Afrikaans praat, Afrikaners te noem nie? Sy gebruik "wit" en "Afrikaners" as sinonieme.)

Nie net walg Afrikaners se politieke identiteit vir Van der Westhuizen nie, maar ook ons Christelike geloofsoortuigings. Met verwysing na Christene se reaksie op Deon Maas se gewraakte rubriek in Rapport, skryf Van der Westhuizen in Beeld: "Maar ‘n klomp Afrikaners – ons weet nie hoe verteenwoordigend hulle werklik is van Rapport se lesers nie – voel klaarblyklik vere vir hierdie grondliggende demokratiese reg en het met hul misbruik van tegnologie persvryheid ‘n slag toegedien."

Teenoor sulke uitgediende, linkse propaganda staan die aantoonbare feit dat die oorweldigende meerderheid Afrikaners Christene is, en derhalwe waarskynlik op groot skaal deur Maas se skrywes gewalg is, iets wat bloot deur Van der Westhuizen geïgnoreer word. Sy maak enersyds aanspraak op haar verbintenis tot die sogenaamde demokrasie, maar dan het sy ‘n enorme probleem daarmee as Afrikaners en masse ook ons eie demokratiese regte uitoefen. Juis hierin is een van die mees blatante swakhede van linkse propaganda soos Van der Westhuizen se uitlatings opgesluit: dit ignoreer gerieflikheidshalwe die feite en die werklikheid wat haar eie sienswyses weerspreek, en verkies om in ‘n soort ontkennende la-la-land te lewe.

Dis nie heeltemal duidelik wat Van der Westhuizen presies van Afrikaners verwag nie. Wat is vir haar die detail van ons finale oorgawe en ondergang? Sy wil kennelik hê ons moet ons identiteit en geloof versaak en vervang met ‘n Azaniese nihilisme, maar hoe presies lyk hierdie nihilisme – wat is die praktiese besonderhede daarvan?

Ons kry wel leidrade deur te kyk na wie vir Van der Westhuizen heldefigure verteenwoordig. Marlene van Niekerk met haar onbeskaamde selfhaat is een wat in die stuk in Beeld genoem word. Goed, daar het ons een benadering wat Van der Westhuizen se goedkeuring wegdra: beskou jou eie volk as laeklas-, ingeteelde opdrifsels soos wat die onaantreklike (in meer as een sin van die woord) Van Niekerk maak. Verwerp dus jou eie mense, herkoms en kultuur as minderwaardig en agterlik, en omarm – wat? ‘n Verwaterde, Angel-Saksiese soort liberalisme en wêreldburgerskap?

Verder verwag Van der Westhuizen dat ons die sogenaamde geleenthede van die Nuwe Suid-Afrika moet omarm, maar in Beeld se rubriek is sy steeds heel vaag oor die detail daarvan. Wátter geleenthede, siende dat ons juis op grond van ons ras van geleenthede ontneem word? Sy bied bloot ‘n paar kunstenaars en skrywers as voorbeelde van soet, gehoorsame Nuwe Suid-Afrikaners aan. Wat nou gemaak vir ons gewone Afrikaners wat nie skrywers is nie, maar wat tog deel wil wees van hierdie nuwe, Azaniese nihilisme?

Moet ons byvoorbeeld met oorgawe deelneem aan die ongebreidelde misdaad, wat endemies aan die Nuwe Suid-Afrika is? Moet ons die elektriese heinings, wapens en veiligheidshekke verwyder en snags ons deure ooplos sodat die bendes wat die strate na donker regeer, ons vrouens na hartelus kan verkrag en ons van ons besittings kan bevry? Moet diegene wat uitwys dat die keiser kaal is wanneer lede van die regime hulself op groot skaal aan misdaad skuldig maak, Charles Nqakula se raad volg? Moet ons alle hoop prysgee om ‘n behoorlike werk te bekom, ten spyte van ons gevorderde kundigheid en opleiding, ten gunste van iemand sonder enige aanleg of intellektuele kapasiteit, maar met die regte velkleur?

Met totaal absurde ontkenning van die realiteit het Van der Westhuizen terloops in hierdie verband die vermetelheid om te skryf: "…bied die erkenning van ons regte en ons gelyke burgerskap veelvlakkige ruimtes waarin ons as mense tot ons reg kan kom." Net sy weet waarvan sy hier praat, siende dat ons op grond van ons velkleur en die regime se skreiende rassisme allermins gelyke behandeling ontvang.

Van der Westhuizen sluit haar rubriek in Beeld af met die volgende retoriese vraag: "Die vraag dus aan alle Afrikaners is: Het ons die moed om hierdie potensialiteite met al hul onsekerhede aan te gryp en ‘n volwaardig nuwe Suid-Afrikanerskap vir onsself uit te kerf?" Die antwoord op haar vraag is eenvoudig. Nihilisme, oorgawe en deelname aan jou eie ondergang is die lafaard en swakkeling se uitweg. Dit is om iets konkreets en prysenswaardigs met niks nie en anargie te vervang. Dit neem inteendeel veel meer moed om in die aangesig van diegene wat jou probeer vernietig, staande te bly.

My finale raad aan Van der Westhuizen is die volgende: in haar geval beskaam die hoop wel. Wat die ANC-regime, Max du Preez, Antjie Krog, Marlene van Niekerk, Stink Brink van Stalinbos en al die ander Afrikaner-selfhaters tot dusver nie kon vermag nie, sit beslis ook nie in ‘n nonentiteit soos Christi van der Westhuizen se Mr Price-broekie nie.