Rubrieke Archives - Page 141 of 214

Wie weet niks?

‘n Kennis stuur vanoggend vir my die ou grappie aan van die jafel wat in Italië vakansie hou.

Kom ons verander die grappie bietjie in die hedendaagse idioom, en sê hy Skype vir sy verloofde: “Ek hou heerlik vakansie, en Florence is wonderlik.”

Sy verloofde se antwoord is blitsvinnig terug: “Ek is bly. Willem is ook wonderlik.”

Net gister, in ‘n in promptu-koppestamp oor die stand van taal, praat ‘n groep van ons oor die verskriklike swak vlakke van algemene kennis van die jonger generasie, wat ook op die gebruik van Afrikaans neerslag vind. Soos die spelling…

“Toe ons kinders was kon ons omtrent al Afrika en ander dele van die wêreld se hoofstede noem, en wie hul premiers of presidente is. Vandag…”

Ek verswyg dat ek self darem lelik voeling verloor het. So in die haastigheid is ek nou ook nie so vars oor die koning van Lesotho en die premier nie. Maar die hare is darem al goed grys…

Darem weet ek wie die eerste minister van Nederland is, al is dit nog net vir ‘n rukkie. En nee, dis nie Joop den Uijl nie. Die is lankal nie meer nie.

En nee, Evita is nie die president van Argentinië nie, ook nie Maradonna nie, maar ek moet bieg, wie dit nou is het my ook ontgaan.

“Maar,” sê die een gespreksgenoot, dit is ook nie regtig meer nodig om so alles in die kop te saam te dra nie. ‘n Mens Google net. Sy het haar verstom oor hoe ‘n nefie, sommer so met die bestuur in Kaapstad, nog gelyk ge-Blackberry en ge-GPS het. As sy nie iets weet nie (en hy uiteraard ook nie) klik-klik die laaitie net op sy selfoon, en daar het hy die antwoord.

Oudste, wat binnekort ‘n her in Landbou-ekonomie skryf, sou seker wat wou gee om so ‘n handige leerbystand tydens die eksamen te hê. Maar ongelukkig vereis die universiteit nog dat daai kennis uit die kop moet kom.

Maar, kla ‘n dosent, toe hy moeilikheid van die universiteit se Sanhedrin kry oor hoe swak sy studente vaar, besluit hy tot hier en nie verder nie. Hy gee vooraf die vrae. En sal ‘n student so waaragtig nie die vermetelheid hê om hom te bel en te vra op watter bladsye die antwoorde is nie?

“Maar die uitslae was in elk geval niks beter nie. Volgende keer skryf hulle maar oopboek-eksamens.” Ek wil byvoeg dat hy weer ‘n oproep gaan kry van ‘n student wat gaan vra of boeke dan kan Google. As hy nie kan “copy” en “paste” nie, hoe gaan hy dan ooit die antwoorde kan neerpen?

Maar ek bedink my.

Juis toe kom oudste van die universiteit af. Hy stap selfoon in die hand by die deur in. Klaar aan die Mixit. Hy het Mixit-meisies op omtrent elke dorp in die land, so voel dit, en voel ons sakke dit as hy in persoon wil gaan kuier.

“Ek hoop nie jy Mixit terwyl jy bestuur nie,” korswil sy ma. “Ja ma, soms. Maar ek hou my oë op die selfoon dat ek nie spelfoute maak nie.”

“Mooi seun,” komplimenteer ek hom. “Ons kla nou net oor die mense se swak spelling.”

En dan sê die jong klomp nog die ou mense weet niks!

для бани топкарго кидалы

Die groot Springbokvraagstuk

‘n Onderpresterende Springbokspan is niks nuuts nie. Kamp Staaldraad onder Straeuli was ‘n verleentheid en die Wêreldbeker onder Straeuli ‘n ramp. Onder Jake White het hulle vêr teen die Aussies en die All Blacks verloor.

Om die afrigter se hoof te eis agv onderprestasie, is eweneens niks nuuts nie. Jake White was in 2006 en 2007 nie ‘n gewilde persoon onder diegene wat kommentaar lewer op internet-nuusberigte, of onder briefskrywers aan die koerante nie. Al wat ‘n reaksie was op Sport24 met 2007 se Drienasies het White se kop geëis. ‘n Paar maande later was White egter ‘n held, toe die Springbokke, al was dit met ‘n bietjie hulp van ‘n Franse vorentoe-aangee, die Wêreldbeker verower het.

Kort daarná is White egter afgedank in ‘n episode wat net sowel uit Shakespeare se Julius Caesar kon gekom het. Die afrigter wen die beker en word vir sy moeite in die pad gesteek, indien nie in die rug nie. White se pos is toe, soos alles wat saak maak in Suid-Afrika, getransformeer en aan ene Piet Helium gegee; iemand wie se skril stemmetjie en geweldige moestas moes kompenseer vir sy volslae gebrek aan toepaslike ervaring as afrigter op topvlak.

Dis een ding om ‘n wenspan bloot op die wenpad te hou. Selfs Deon Maas, ja hý, sou sy eerste paar wedstryde met daardie span kon wen. ‘n Nieu-Seelandse sportjoenalis het Piet Helium onlangs met ‘n treindrywer vergelyk; iemand wat bloot voortstoom op die pad wat sy voorganger vir hom daargestel het.

Dis egter veel moeiliker en heeltemal iets anders om ‘n verloorspan in wenners te verander. Laasgenoemde het nie in Rudolf Straueli se broek gesit nie. Jake White het dit reggekry, onder andere omdat hy eerlik was met homself oor sy eie tekortkominge en Eddie Jones se hulp ingeroep het.

Die gerugte loop al lank dat ‘n kliek van spelers, wat John Smit insluit, die eintlike besluitnemers is in die Springbokspan. Dit word nie eens gefluister nie, maar sommer hardop gesê, dat die spelers geen vertroue het in Piet Helium nie. Piet Helium was egter minstens vir ‘n wyle slim genoeg om nie te veel te karring aan ‘n wenspan nie. Ongelukkig kon sy geluk nie voortduur nie. Beserings en die ouderdom sou mettertyd hul tol eis.

Fourie du Preez, waarskynlik die wêreld se beste skrumskakel, was die sleutelbesering wat getoon het dat keiser Piet nie klere aan het nie. Deur te volhard met die derderangse Januarie (goddank is daar nie ‘n Februarie of Maart nie) ipv die Haaie se Ruan Pienaar, in Du Preez se plek, het Piet
Helium aangetoon hy is g’n kenner van taktiek nie, laat staan nog ‘n strateeg. Hierdie vermoede is bevestig deur Helium se keuse van ‘n senter,

Jean de Villiers, op vleuel, asook sy weiering om Frans Steyn op heelagter in te span. Die All Blacks het twee Saterdae ná mekaar die naaktheid van keiser Piet beaam.

Springbokrugby staan dus in 2010 weer eens voor ‘n krisis, nes soveel krisisse van die verlede. Dis nie soseer ‘n krisis op die speelveld nie, maar opnuut een langs die veld. Die Springbokke gaan waarskynlik verloor teen Australië Saterdag, maar dis nie groot probleem nie. Die groter
vraagstuk is wat in die Rugbywêreldbeker gaan gebeur, en die grootste vraagstuk is of Piet Helium ooit ontslaan mag word. Straeuli was vervangbaar en ontslaanbaar omdat hy ‘n blote Afrikaner is. Piet Helium, die treindrywer, is egter nie daar omdat hy rugby ken of op Graham Henry se
rugby-vlak kan dink nie. Ons weet almal dat hy ‘n politieke aanstelling is, iemand wat gekies is om ‘n punt te maak in ‘n sport wat tot nog toe te veel Afrikaners na die regime se sin gehad het.

Die groot Springbok-vraagstuk is dus nie wen of verloor in die Drienasies of 2011 RWB nie. Nederlae met Piet Helium in die lokomotief is ‘n gegewe. Die groot vraagstuk is hoeveel opeenvolgende nederlae teen Georgië of Italië die Springbokke sal moet ly, alvorens Piet Helium uit die lokomotief sal moet klim.

online slots for

Die kwessie van die morele hoë grond

Vandag, 66 jaar gelede, was veronderstel om die hoogtepunt te wees van Operasie Walkure, die sluipmoordpoging op Adolf Hitler. Op die dag, in 1944, het Claus Philipp Schenk Graaf von Stauffenberg, en sy mede-offisiere probeer om Hitler met ‘n bom in ‘n aktetas die ewigheid in te stuur. Dit was die hoogtepunt van ‘n omvattende staatsgreeppoging, sodat met die geallieerde magte oor vrede onderhandel kon word. Hoewel vier mense dood is in die ontploffing, het ‘n swaar eikehouttafel Hitler se lewe gered en hy het slegs geringe wonde opgedoen.

Die samesweerders het die volgende dag voor ‘n vuurpeloton gesterf.

In ‘n mediaverklaring herdenk die Duitse regerende party, die CDU, dié dag die weerstandsbeweging se optrede, en beskryf dit as ‘n oorwinning vir die gewete oor blinde gehoorsaamheid.

Die dag word ook as inspirasie vir die totstandkoming van die Bundeswehr gedenk. Die CDU beskryf dit as ‘n instrument vir die handhawing van demokrasie en vryheid.

Die ou gesegde lui immers dat die oorwinnaar die geskiedenis skryf.

Onlangs het ‘n stukkie herhalende geskiedenis van Afrika hom afgespeel: Mense is aan hoogverraad skuldig bevind en ter dood veroordeel omdat hulle iemand wat self met ‘n staatsgreep aan bewind gekom het, se bewind wou omverwerp.

Pas het Suid-Afrika en die wêreld internasionale Mandeladag herdenk. Oud-pres. Nelson Mandela is as ikoon voorgehou. Lofuitinge met sy 90ste verjaarsdag het ingestroom.

Onder die aanklagte waarvoor hy destyds tereg gestaan het voor hy lewenslank tronk toe gestuur is – en uiteindelik 27 jaar uitgedien het – was hoogverraad. Heel duidelik regverdig die wêreld die euforie as ‘n oorwinning van die gewete oor blinde lojaliteit.

Minder moeilik om te regverdig, en dus selde aan die groot klok gehang, was dat Mandela ook ‘n kommunis was, en dat sy vriend en regsverteenwoordiger, Bram Fischer, se aanhang van kommunisme met die bewind van Stalin in die USSR saamgeval het is verweef was. Vandag is dit moeilik om te bepaal wie die ergste despoot was en wie die meeste mense se dood deur teregstellings veroorsaak het – Hitler of Stalin. Die eerste aanklagte op Mandela se klagstaat was dan ook in terme van wetgewing wat kommunisme probeer onderdruk het.

Trouens, die klagstaat het nie werklik die beeld van ‘n vredemaker en demokraat uitgestraal nie.

Mandela kon ook vroeër vrygelaat gewees het as hy geweld afgesweer het.

Dit is ook bekend dat die een man se vryheidsvegter die ander se terroris is. Dié onderskeid word ook nie altyd volgens die bepalings van die volkereg getrek nie, maw waar ‘n volk of nasie se vryheidstryd as geregverdig beskou word nie.

En as ‘n opmerking tussenin – dit is ook onnodig dat vryheidsvegters soos bykans sonder uitsondering gebeur – van terreur gebruik hoef te maak.

‘n Persoon of groep kan sy vryheidstryd (teen verdrukking) as ‘n oorwinning van gewete oor blinde lojaliteit beskou, terwyl die instelling aan ontvangkant meen genoeg vryhede bestaan om blinde lojaliteit op te eis.

In die praktyk is dikwels veel meer in die spel betrokke as die volkeregtelike situasie, en daarom sal situasies hom voordoen soos dat die Palestyne se volkstaatsaspirasies anders beoordeel word as dié van die Volkstaatingestelde Afrikaner.

Die ou politiek-wetenskaplike gesegde lui: In die interstaatlike verkeer het lande nie vriende nie, net belange. Die werklikheid is egter dat solidariteitsvriendskappe wél baie punte tel. Vra maar vir pres. Mugabe, vra maar vir pres. Omar van Soedan. Dit is vriendskappe wat regstreeks teen belange indruis.

Demokrasie vir almal behalwe vir Afrikaners?

Volgens woordeboeke hou etnisiteit verband met eienskappe van ‘n groep mense wat ‘n gemeenskaplike ras, godsdiens, taal en ander karaktertrekke in gemeen het. Hierby wil ek byvoeg dat so ‘n gemeenskap ook dieselfde waardestelsel deel en dus van dieselfde beskawingsoorsprong kom.

Die probleem van multi-etniese nasies is hoe om verskille in kulturele en etniese verskeidenheid te bestuur. Daar is minstens vier basiese benaderings: 1) Die assimilasie of smeltkroes soos die VSA, 2) die multikulturele (multikulti) of pluralisme soos in Kanada en Europa, 3) die dominante groep benadering wat gewoonlik in erg verdeelde lande soos Suid-Afrika voorkom en 4) etniese suiwering soos in Oeganda.

Die etnopsigologie is ‘n holistiese benadering om die onderliggende kragte te ondersoek wat die etniese hierargie in ‘n land bepaal. ‘n Gevolgtrekking daarvan is dat multi-etniese state die verskynsel van etniese stratifikasie in ‘n land nie kan ontwyk nie. Dit beweer dat ‘n samelewing uit lae van verskillende etniese groepe bestaan, met die dominante groep heel bo en die gestigmatiseerde groep heel onder.

Dit is dus nie verbasend nie dat die groep wat die onderste laag verteenwoordig, dikwels juis daardie mense is wat hul selfbeskikking soek om hul hierargiese status (vryheid) te herwin. Etnopsigoloë beweer dat daardie verskynsel egter nie deur ‘n algemene etniese stratifikasieteorie wat op ekonomiese redes gebaseer is verklaar kan word nie. Dit dring dieper in die psige van mense wie se menswaardigheid daagliks aangetas word.

‘n Etniese stratifikasiestelsel affekteer ook ander vorms van stratifikasie in ‘n samelewing. Byvoorbeeld, ekonomiese klasse-alliansies word verswak as bepaalde ekonomiese vlakke deur verskillende etniese groepe beset word. Die proliferasie van statusvlakke in ‘n gestratifiseerde samelewing bemoeilik die politieke proses en kan dit selfs oorheers om die egos of inkomstes van bepaalde groepe te bevredig. Sodoende word vooroordele geskep wat dikwels tot vorms van rassisme aanleiding gee.

Teoretisie van sosiale dominansie beweer dat die vlak van identifikasie wat dominante groepe teenoor die nasie en die nasie se simbole openbaar veel sterker is as dié van ondergeskikte groepe, aangesien die sosiale stelsel die dominante groep se belange meer as die belange van kleiner gemeenskappe bedien en andersom. Ondergeskikte groepe identifiseer dus nie juis met die nasionale simbole nie en verklaar waarom baie Afrikaners afsydig gestaan het teenoor die 2010 SWB en nie graag die eerste gedeelte van die volkslied saamsing nie.

In Suid-Afrika sien die dominante groep homself as die uitverkore groep, gelegitimeer deur ‘n verkiesingsproses, wat die belange van ‘n land se burgers moet verteenwoordig en derhalwe voorregte wat nie met ‘n ander groep gedeel kan word nie, mag opeis. Veral nie gedeel word met kategorieë van mense wat weens een of ander historiese rede gestigmatiseer word en dus nie universele regte mag geniet nie. Dit was die geval met die Jode in Duitsland en vandag met Afrikaners in Suid-Afrika.

Wanneer so ‘n sosiologiese verskynsel in landsbeleid en wetgewing gegiet word, word dit internasionaal as onaanvaarbaar beskou, ten spyte van wat ‘n land se grondwet of landswette ookal mag bepaal.

Die ANC beweer dat Suid-Afrika ‘n nie-rassige bevolking het. Dit impliseer slegs dat alle rasse as gelykes voor die reg beskou word. Nie rassig beteken egter nie nie-etnies nie. ‘n Multi-etniese bevolking kan dus ook ‘n veelrassige bevolking wees, nie slegs ‘n nie-rassige bevolking nie.

Iemand het eendag gesê dat ‘n veelrassige gemeenskap ‘n kronologiese begrip is wat by die intrek van die eerste swart familie begin en by die vertrek van die laaste wit familie eindig. Daarna is dit nie meer veelrassig nie. Die gemeenskap het dus gestratifiseer tot ‘n enkele laag.

Maar die internasionale reg verbied diskriminasie wat op ras of etnisiteit gegrond is. Hierdie reg word verwoord in verskillende protokolle, gewoonlik deur die VN gefasiliteer, wat deur lande onderteken word en wat ‘n land se soewereiniteit onderhewig maak aan internasionale goedkeuring. Dit is dan nie langer net ‘n huishoudelike aangeleentheid nie.

Die ” International Convention on the Elimination of Racial Discrimination” (artikel 1),” is een so ‘n protokol en definiëer rassediskriminasie as:

“…enige onderskeid, uitsluiting, beperking, of voorkeur wat op ras, velkleur, afkoms, nasionale of etniese oorsprong gebasseer is en wat ten doel het om die erkenning, genot of deelname op gelyke voet t.o.v menseregte en fundamentele vryheid, in die politieke, ekonomiese, sosiale, kulturele of enige ander terrein van die openbare samelewing te verhinder of te benadeel.”

Volgens seksie 233 van die RSA- grondwet moet howe alle landswette volgens die internasionale reg vertolk. Hieruit vloei dit voort dat alle landswette wat op ras gebaseer is, strydig sou wees met die internasionale reg en kan deur ‘n hof as ultra vires verklaar word as sodanige aansoek voor die hof gebring sou word.

Daardie wette wat kwansuis uit kwalifiserende gapings in die grondwet ontstaan het, kan dus deur ‘n hof, plaaslik of internasionaal, tersyde gestel word as ‘n klas-aksie deur ‘n Afrikanerowerheid voor daardie hof gebring sou word .

Terme soos ‘in openbare belang’, mag nooit op ras gebaseer wees nie, maar moet universeel op almal van toepassing wees. Om die verlede te probeer regstel (soos na ‘n oorlog, of na ‘n rewolusie) moet regstellende maatreëls dus ‘n voorafbepaalde en beperkte tydsduur hê wat deur almal verstaan en aanvaar word, anders is dit slegs in belang van die dominante groep en nie in die openbare balang nie. Dan is dit strydig met die internasionale reg. Sonder ‘n ooreengekome tydsduur word dit naderhand ‘n vrypag om te plunder en om ‘n minderheidsgroep langdurig op ‘n wettige manier uit hul bates te verkul.

Afrikaners moet dus bedag wees op wat hulle wettiglik mag opeis volgens die internasionale vertolking van hul regte. Grondhervorming, arbeidswetgewing, bateplundering soos SEB, ens., moet dus summier in die howe getoets word as synde onregmatige optrede van ‘n dominante groep. Sou ‘n boer se uitvoer vrugteplaas byv., sonder behoorlike vergoeding hom ontneem word net omdat hy wit is, kan hy ‘n beslagleggingsbevel kry en besendings laat konviskeer sodra dit in die buiteland aanland. Dieselfde sou kon geld vir uitgevoerde minerale en ander produkte.

Afrikaners buite ‘n volkstaat is dus geregtig om ten volle in die demokrasie te deel en mag hul pond vleis opeis. ‘n Volkstaat sal slegs na die belange van ‘n klein minderheid Afrikaners binne sy grense kan omsien. Die oorgrote meerderheid Afrikaners sal altyd aan die giere van ‘n dominante meerderheid uitgelewer wees. Hulle sal dus hul beskerming moet soek deur middel van sy Afrikaner Owerheid se optredes hier en in die buiteland.

casino no

Herrie se kerrie: Planne teen kragkrisis

Die kragkrisis wat Bethlehem en omstreke gery het, laat Herrie dink aan die vraag wat iemand uit die Molopo uit eendag by ‘n provinsiale landboukongres gevra het: “Wat het Suid-Afrika voor grondpaaie gehad?” En hy antwoord self: “Teerpaaie.”

So het Herrie se oupa nog ‘n halfeeu gelede gewonder wat sal gebeur as brandstof opraak? Waarmee en hoe ploeg die boere dan?

En einste Oupa Nic Meyer se pa was nog vreeslik willebooslik kwaad vir oupa toe hy sy eerste trekker gekoop het. “Nou gaan jy jou bankrot boer,” had oupagrootjie te sê gehad.

Vandag is dit haas ondenkbaar. Van die trekkers, soos luukse gemakshuisies op moewiese viertrekwiele, sleep ploeë waar die hektare per minuut geploeg gemeet word. Herrie het juis al gewonder waar gaan so ‘n trekker, ploeg en al, draai die nag wat die drywer agter die stuur aan die slaap raak? Kyk, as ‘n drywer op ‘n oop trekkertjie in die bitter koue so lekker droomland toe kon verkas en deur doringdraad en in dongas kon inploeg, dan is dit vir Herrie ondenkbaar dat iemand in daai lugversorgde kajuit met musiek van keuse nie ook lus kan raak vir ‘n uiltjie knip nie.

Eintlik is dit vreeslik ironies dat Bethlehem en omgewing so ‘n swaard oor ‘n kragkrisis oor die kop moes kry. Die eerste van ‘n klompie hidro-aanlegte in die Asrivier wat krag net aan Bethlehem voorsien, is immers al in bedryf. Boonop is daar ander groter aanlegte soos onder die berge voor die water in die Asrivier loop, en by die Sterkfonteindam. Die krag is daar; die geld is op omdat dit elders heen “gekanaliseer” is. Omtrent soos die ou oom sê as hy die jong nursie by die ouetehuis aai: “Die gees is gewillig maar die vlees is te poegaai gedaan.”

Wat Herrie laat dink: Dié kragsentrales bied darem meer as een rede hoekom die Asrivier sy regte Engelse naam, Axel River in plaas van Ash River, terug moet kry. In daai hidro-sentrales draai die ene asse. G’n teken van êsj nie.

Maar as die ru-olie sou opraak?

Vir die trekkers is daar darem die goeie nuus dat die slim mense al ontdek het sonneblomolie en skoongemaakte olie waarin vis en tjips gebraai is deug ook. Die Oos-Vrystaat het ook oorgenoeg karkoere en makatane om makataan oktaan mee te kan stook.

Maar wat die pad-rygoed gaan maak …? Herrie kan nog half en half dink aan dosyne gesinne wat saam ry, elkeen op sy eie fiets. Maar ‘n baiesukkel wat die werk van ‘n minibustaksie moet doen? Volgens oorlewering was die rekordgetal passasiers in die ou soort bussies 24 volwassenes, drie kinders, twee babas en vier lewendige gesteelde skape plus bagasie en die gesteelde huisraad van die Venters (en ‘n paar geslagte hoenders). Met ‘n bussie praat ‘n mens nou al van ‘n Guinness rekord. Op ‘n baiesukkel beslis.

Maar wat Herrie weet. Daar is nie nog so ‘n lekker kuier soos vroegoggend voor ‘n Agastoof as dit buite skemer en spierwit geryp is nie. Met koffie en beskuit. Sulke lang dipbeskuide.

Maar is nie plek by die stoof vir die mense wat die geldjies waarmee Eskom betaal moes gewees het, “geherkanaliseer” het nie. Laat hulle potblou bibber.

Mandeladag: Kritiese oog van Breyten Breytenbach

Seker die mees frustrerende ervaring vir ‘n politieke navorser is om te onthou dat ‘n mens iewers iets gelees het, en dan verseg of mens daardie artikel of berig weer deur die elektroniese soekgereedskap opgespoor kan kry. ‘n Mens word as’t ware ontGoogled gelaat.

Twee artikels wat ek nooit weer oor Media 24 se soekenjin kon kry nie, het toevallig beide gehandel oor misdade, soos moord, waaraan polisielede skuldig bevind is. Beide was skokkend. Die een oor die polisie in die Vrystaat was in Volksblad, en die een oor die polisie in die Wes-Kaap in Die Burger.

Maar dit net ter agtergrond.

Vandag is internasionale Mandeladgag, volgens die Mandelastigting om die oud-president se goedheid te herdenk en as voorbeeld aan die wêreld voor te hou. Maar nie almal is dit eens hiermee nie, en was daar byvoorbeeld van Breyten Breytenbach heelwat kritiek op Mandela.

So seker soos ek leef onthou ek dat ek eendag gelees het dat Breyten Breytenbach in die parlement se openbare galery gesit en na ‘n toespraak van pres. Nelson Mandela geluister het. Met die uitstap, binne hoorafstand van ‘n joernalis, maak hy die opmerking: “…en almal weet hy lieg deur sy tande.”

En so is dit in ink verewig. Of is dit? Geoordeel aan die elektroniese soektogte wat dadels oplewer moes ek my dit verbeel het.

Maar die soektog lewer tóg iets op, waaruit ‘n mens duidelik onder die indruk kom dat Breytenbach minstens bereid was om onkrities oor Mandela te wees.

In 2001 skryf ‘n briefskrywer uit Parys in Die Burger oor ‘n bespreking van ‘n opvoering van Breyten se “Die Toneelstuk.” Die briefskrywer meld in hierdie brief van ‘n “openbare brief” van Breytenbach waarin hy onderneem om die Mandela-regering met ‘n kritiese oog dop te hou.

Dié brief of sy inhoud kry ek egter ook nie raakgesoek nie.

In 2008 stuur Media 24 se destydse verteenwoordiger in die VSA egter ‘n berig oor ‘n ope brief van Breytenbach waar hy wel met die spreekwoordelike pantoffel onder Mandela en die regeringsopset hier inspring. (Brief hieronder).

Die rede hoekom ek spesifiek na Breytenbach se kritiek op Mandela verwys, is omdat dit op die oog af so onwaarskynlik is. Breytenbach het immers self internasionaal die aandag getrek toe hy in die 70gerjare die land vermom en onder ‘n vals naam ingekom het, om die ANC in onwettige dade by te staan. Hy is ook tronk toe gestuur.

Onder sy skrywersvriende soos Jan Rabie was daar ontsteltenis. In sy boek, ‘n Boek vir Onrus, verwoord Rabie sy verbystering, en die ontsteltenis van Breytenbach se ouers. Breytenbach was naïef, was Rabie se gevolgtrekking.

Iemand wat tronkstraf, en teoreties selfs die doodstraf uit naïewiteit sou trotseer om daarna in die wêreldmening stroomop te wees om die ikoon so te roskam?

Miskien is daar antwoorde in ‘n gedig, belydenis, wat die Vrye Afrikaan in 2006 gepubliseer het.

Hoewel ek al self hier en daar ‘n gediggie gepubliseer gekry het, is die digkuns die één genre waarvoor ek my self nooit sal uitgee nie. Nie dat ek moeite het om te rym nie, maar ander se gedigte is vir my Grieks, of dalk eerder Sankrit. Ek verstaan daar net mooi niks van nie. Juis daarom is my afleidings oor Breytenbach se gedig hieronder waarskynlik nie geldig nie. Maar vir my, op die oppervlak, lyk dit na ‘n man wat redelik ontnugter is omdat hy baie opgeoffer het, in Parys in ‘n dakkamer met rotte en motte moes woon, terwyl hy hom oor die onregte tuis uitgelaat het, maar uiteindelik het hy nie erkenning gekry nie (was dit net selfbevlekkende romantisisme).

Twee jaar later is die titel van Breytenbach se ope brief aan Mandela: “Mandela’s smile: Notes on South Africa’s failed revolution.”

Hier skop ek as die politieke navorser weer in – ‘n beroep wat nie die luukse van euforie of subjektiwiteit behoort te ken nie. Omdat die media so fokus op die gerapporteerde deugde van Mandela, net ‘n kort teensy:

Uit die Christen-demokratise geledere sal daar stellig kritiek kom oor die Mandelastigting se stelling oor Mandela se goedheid omdat die Bybel leer dat die mens feilbaar, en selfs sleg is.

In die werklike wêreld, buite-om die euforie, is Mandela nie “vir bokker*l” tronk toe soos ‘n inbeller op ‘n radioprogram dit gestel het nie. Trouens, tydens die verhoor was daar onder sy ondersteuners ernstige kommer dat hy die doodstraf opgelê kon word. Hy was op sy dag ‘n ingeskrewe lid van die SAKP, en destyds (en steeds) was die kommuniste geen model-demokrate nie.

Hy het ook langer in die tronk gebly omdat hy self verkies het om nie in die aanloop tot die nuwe bedeling geweld af te sweer nie. Die kerkstraatbomontploffing, landmyne op plaaspaaie waar minstens een baba aan flarde geruk is, die aanval op Magoo’s is maar enkele getuienisse van hoe noodsaaklik die afsweer van geweld as simboliese gebaar was.

Die onderwysstelsel misluk nog en steek sleg af by dié van Zimbabwe nadat Mandela die stelsel ge-Bengu het.

Wanneer die moedelose publiek oor onbekwame ministers by Mandela gaan kla het, het sy kantoor daardie klagtes sonder enige ander aksie gewoon na die einste ministeries terugverwys.

Die grondslag vir die “failed revolution” is so deeglik in Mandela se bewindsjare veranker.

Meer op die staatkundige terrein – die omarming van muishondlande net terloops – was die raamwerk waarbinne die Kemptonparkse onderhandelings plaasgevind het. NP-onderhandelaars het agterna telkemale verweer dat hulle nie eens kon probeer om volkeregtelik minderheidsregte, soortgelyk as dit wat in België, Spanje, Indië en elders geld, te beding nie “omdat die ANC nooit sou instem nie.”

Indien dié opvatting foutief deur die betrokke onderhandelaars oorgedra is, was daar ook nie ‘n stroom protes uit die Mandela-kamp nie.

Trouens, met die goedkeuring van die finale grondwet, was die ANC onverbiddelik dat ‘n bepaling in die oorgangsgrondwet moet wegval, naamlik dat die regte wat ‘n amptelike taal by die inwerkingstelling geniet het, nie verminder mag word nie.

Al verstaan ek van die digkuns niks, al volg ek nie aldag Breytenbach se politieke logika nie, kry hy in my boekie so agt uit tien as digter wat as die nasie se gewete optree, ongeag wie aan die stuur van sake staan. Hy sou tien uit tien gekry het as hy bereid sou wees om die proses volkome deur te trek – en as volksdigter ook sy pen in die bloed van plaasmoorde te doop.

belydenis

Breyten Breytenbach

ek het nog nooit ’n vliegtuig geloods

al vlieg ek gereeld die wêreld vol,

ek het wel vir die skuifstonde van ’n wolk

in die buik van ’n skip oor die ewenaar gedobber

maar was nooit die matroos

wat teen takelwerk uitklouter

om die son aan te sien vir ’n vasteland nie

Sophia Loren het eens ’n bak dampende pasta

vir my gekook

met olie soos deursigtige semen besprinkel

en haar borste was bleek soos swanger ooie sonder wol

maar ek het nie met haar gevry nie

ek het nooit voor die volk gestaan

om die koers deur die woestyn aan te dui

met ’n staf wat bewe van woede en wraak nie

al het ek ook waarskuwings onder my tong gestotter

totdat my kiesvleise flenters was van bitter woorde kou

ek het nooit ’n huis-op-die-see met tien slaapkamers

en ’n swembad vir naakte gaste besit nie

maar wel ’n dakkamer in Parys met muise en motte

en die neersif van jare se fyn swart besoedeling

ek het hoog en laag probeer preek

teen armoede en onreg

maar op die ou einde was ook dit

slegs selfbevlekkende romantisme

en niemand wou aanvaar ek is ’n Afrikaan nie

die olifant vir wie ek in die sirkus gewuif het

het my tien jaar later nie meer herken nie

alhoewel ’n man die vrou se buik in kan gaan

om daar te snoetel en snotter soos ’n vark in ’n trog

sal hy nooit die vrou se verstand kan penetreer nie

en buitenste duisternis sal hom verblind

ek het God nooit geken

die hemelse vaandels nie sien wapper op die wind

nog enige van sy of haar klone

al het ek op my tone op die tafel mog kyk

na die dolosse en die repe vlees van kadawers

my verstand het versand in begrippe van orde

en niks het uiteindelik sin gemaak

en daar was geen verskil tussen bo en onder nie

en die blêrende skaap buite het vir f***l gevrek

ek was ’n soepel singende stryder

om die horison binne te haal:

in die spieël staan en buikpronk ’n lelike mens nou

ek het gedog ek sou die jeugdiges se hart

met sang en vervoering om kon praat

maar my enkele lesers is ou wrakke

wat met week en stywe oog

die losgetorringde voering van my betoog

my toga van klagte

tussen vers en kapittel kwytraak

ek het probeer

ek het hard probeer

om ’n groot gedig te skryf

en soms darem dit opgebring

wat in die plek daarvan kon staan

o liewe roubetonende biegleser:

die reisiger van my aard en kondisie

het baie maniere om k*k aan te jaag

maar die grootste str*ntspul van alles

is om op pad huis toe te sterwe

Breyten kasty SA as land van wanhoop in ope brief aan Mandela
Charles Smith
Washington
Die Afrikaanse digter en skrywer Breyten Breytenbach val oudpres. Nelson Mandela kwaai aan in ’n Amerikaanse tydskrif oor die geweld, magsvergrype en korrupsie wat Suid-Afrika verwoes.
In ’n ope brief in die Amerikaanse tydskrif Harper’s Magazine skryf hy aan Mandela dat hy hom “die aaklige ding moet meedeel: As ’n jong Suid-Afrikaner by my wil weet of hy of sy die land moet verlaat of nie, sal my bitter raad wees dat hulle moet weggaan.”
In die artikel onder die opskrif “Mandela’s smile: Notes on South Africa’s failed revolution” noem Breytenbach ontstellende voorvalle van geweld wat daagliks plaasvind en hom ook al geraak het.
Sy oudste broer se seun is buite ’n restaurant gesteek en die meslem het sy long deurboor. Die polisie het nooit opgedaag nie. Hy is gered omdat sy metgesel haar vriend in Australië met haar selfoon gebel het en hy ’n verpleegster wat hy in Johannesburg ken, kon bel.
Die vrou was op haar eerste besoek aan Suid-Afrika, maar het die volgende dag vertrek en “gesweer om nooit weer terug te keer nie”.
’n Ouma van ’n nabye vriend – so oud soos Mandela – het haar aanvallers gesmeek om nie verkrag te word nie en die nefie van ’n mede-skrywer is in sy eie huis vermoor.
Hy verwys na speletjies soos “hit me, hit me” en “rape me, rape me” wat in Suid-Afrikaanse skole gespeel word wat volgens die Suid-Afrikaanse Menseregtekommissie wys op “die omvang en vlak waartoe die verdierliking van die jeug strek en hoe endemies seksuele geweld in Suid-Afrika geword het”.
Jong mans se ergste vrees in Suid-Afrika is om vir ’n verkeersoortreding opgesluit te word in ’n polisiesel en in die nag verkrag te word deur MIV-positiewe aangehoudenes; oë word uit lyke gepluk vir moetie en dooies word opgegrawe vir hul kiste.
Die hartseerste geval is ses jong, bruin plaaskinders van tussen 9 en 15 jaar wat kaalvoet en “maer soos bidsprinkane” aan mekaar vasklou waar hulle in die hof verskyn omdat hulle ’n 11-jarige meisie oor ’n bottel goedkoop wyn met klippe doodgegooi het.
Of, in ’n ander berig, omdat sy dalk vigs het.
Breytenbach wil van Mandela, wat hy soos sy eie pa beskou, weet: “Het u, het ons, ernstig gepoog om ’n demokratiese bestel in Suid-Afrika teweeg te bring met sy wigte en teenwigte en rekenpligtigheid? Of was dit om iemand terug te kry vir die koloniale sondes?
“Hoe lank kan ons voortgaan op die skisofreniese mespunt tussen die diskoers van gelykheid en geregtigheid en die praktyk van plundering en arbitrêre mag? Hoe lank nog kan die dubbelpratery volgehou word vir die volk en vir die buitewêreld? Hoekom het die menselewe geen waarde nie? Is dit tradisioneel?”
Breytenbach vra Mandela of hy weet dat “nasionale bevryding” deur vernedering en misbruik (soos in Algerië, Angola, Guinee-Bissau) die droom verwoes van ’n moderne Afrika wat stam uit die Afrika-wortels en -realiteite.

2001 – Resensie: Die Toneelstuk: Belofte om die Mandela-regering met ‘n kritiese oog dop te hou.

Дровяные печи

Rassisme en laster

In vandag se Rapport verskyn daar ‘n artikel deur ene Henry Cloete in Kaapstad wat beweer dat ek “die laaste rassis in Suid-Afrika” sou wees. Dít, na aanleiding van die Amerikaanse TV-program The Daily Show wat onlangs ‘n onderhoud met my kom voer het.

Die onderhoudvoerder van The Daily Show was John Oliver. Hulle het omtrent die heel dag hier by my deurgebring en ons het seker maklik tussen vier en ses uur se videomateriaal geskiet. Hiervan is slegs ses minute uitgesaai en is dit so geredigeer dat dit lyk asof ek ‘n pleidooi lewer dat “rassiste in Suid-Afrika vir die nageslag bewaar moet bly”.

Intussen het die meeste van die vrae wat daar aan my gevra is, glad nie oor “rassiste” gehandel nie, maar oor Afrikaners. Waar ons praat oor “mense soos ek” wat moontlik bestem is om in Suid-Afrika uit te sterf, het dit gegaan oor die etno-kulturele groep van Afrikaners wie se taal, kultuur en voortbestaan om die volgende redes bedreig word.

Daar word teen ons gediskrimineer op grond van taal en ras;
ons word ekonomies uitgerangeer;
ons grond word onteien;
ons kinders word met propaganda op skool bestook;
ons word op gruwelike maniere aangeval, verkrag, gemartel en vermoor;
en les bes, ons word in die plaaslike en internasionale media verguis.

Hoe meer die multikulturele projek van die “reënboognasie” – ‘n misleidende term as daar al ooit een was – misluk, hoe desperater word sommige joernaliste en propagandiste om die Afrikaner by te kom.

Eers was daar Mandela en toe sokker om “nasiebou” te verseker. Môre gaan die vlaggies gebêre word en leef ons steeds in die land van Malema en “Skiet die Boer!”

Een van die vele boeke wat ek nog wil skryf indien ek net die tyd kan vind, sou iets wees in die trant van: Ras – die Suid-Afrikaanse dilemma. Daar was nog nooit so ‘n groot paradoks in die geskiedenis soos die huidige grondwet wat trots in sy eerste artikel verklaar dat die Republiek van Suid-Afrika op “die beginsels van… nie-rassigheid en nie-seksisme” gegrond is.

Wanneer sedert 1994 was Suid-Afrika al ooit “nie-rassig”? Deur wetgewing, ideologie, propaganda en die algemene kultuur, word elke faset van ons lewens op een of ander manier deur ras bepaal. Suid-Afrikaanse “transformasie” verteenwoordig een van die mees radikale programme van sosiogeniëring sedert kommunisme.

Eie aan elke totalitêre samelewing is ‘n ideologiese vyand. Onder die Katolieke heerskappy en die Spaanse Inkwisisie is hulle ketters genoem. In die voormalige Sowjetunie is daar van “fasciste” of “vyande van die staat” gepraat. En in Suid-Afrika is die grootste ketter van almal: die “rassis”. Selfs moordenaars en verkragters verdien ons begrip, want omdat hulle meesal swart is, verseker die sosioloë en kriminoloë ons dat hulle ook iewers “slagoffers van blanke rassisme” is.

Is daar iewers ook blanke slagoffers van swart rassisme? Diegene wat ‘n pos geweier word omdat hulle wit is, wat op universiteit aan ander toelatingsvereistes moet voldoen omdat hulle tot die minderheidsras behoort, blanke vroue wat as “wit tewe” uitgeskel word alvorens hulle verkrag word? Hieroor swyg ons skoothondjiekoerante in alle tale, maar wee Dozi of enigiemand anders wat die K-woord gebruik.

Enigeen wat die anomalieë, onregte en afstootlike geweld van hierdie samelewing uitwys, word met die teerkwas van “rassisme” bygekom. Ek het reeds voorheen al geskryf dat die term “rassis” semanties leeg of sinloos is. ‘n Stellings soos: “99% van alle geweldsmisdaad in Suid-Afrika word deur jong swart of bruin mans gepleeg” is “rassisties”, maar ook waar. Volgens Henry Cloete van Rapport sou dit egter ‘n “rasfilosofie” wees, want volgens amptelike “nie-rassigheid” is dit kleurlose mense wat geweldsmisdaad of gruweldade teen ander kleurlose mense pleeg. Ons is “almal saam” skuldig.

Is die waarheid “rassisties”? Is die natuur en evolusie, wat verskillende rasse van homo sapiens geskep het, “rassisties”? Is die globale ekonomie waarin Afrika suid van die Sahara met sy enorme bevolking van 600 miljoen mense so ‘n geringe rol speel “rassisties”? Volgens die gangbare definisies van “rassisme” moet ons ongetwyfeld “ja” op al hierdie vrae antwoord. Die waarheid, natuur, evolusie en die globale ekonomie is “rassisties”. In die gevleuelde woorde van Mbeki tydens die Durbanse Wêreldkonferensie teen rassisme in 2001, “word mense volgens ras in poste en woonbuurte geplaas, met swartmense onder en witmense bo”.

‘n Hele klompie jare gelede het ek ‘n artikel in die Mail & Guardian gepubliseer, in antwoord op Malegapuru Makgoba se siening dat “blanke mans nou vir swart mans moet plek maak” omdat hulle deur natuurlike evolusie te lig bevind is. Ek het die nogal amusante – binne die konteks – Engelse titel gekies, wat net so deur die Mail & Guardian gebruik is: “You can’t have your banana and eat it”.

Feit is dat die swartman in Suid-Afrika op alle gebiede oorheers. Suiwer op grond van sy demografiese voorsprong en in ‘n politieke stelsel waar demografie en demokrasie blykbaar uitruilbare begrippe is, verdien hy om ons te regeer, te administreer, te reguleer, te intimideer, te breinspoel en op die duur te verdryf en te vernietig. As daar vandag rassisme in Suid-Afrika bestaan, is dit teen blankes gemik. Ons as Afrikaners, lede van die minderheidsras en die minderheidskultuur, is die slagoffers van hierdie groteske rassestelsel wat in die naam van demokrasie en menseregte op ons afgedwing word. Terselfdertyd word ons, wat oor geen politieke mag of invloed in die land meer beskik nie, verantwoordelik gehou vir alles wat skeefloop. Dis om jou piesang te hê en om hom te wil eet.

In die VSA is daar in ‘n wetenskaplike opname bevind dat 60% van alle sielkundiges en akademici wat professioneel met die meting van IK gemoeid is, glo dat daar meetbare verskille in gemiddelde intelligensie tussen rasse bestaan. Hierteenoor glo slegs 30% van joernaliste dat dit die geval is. Die waarheid is “rassisties”, daarom moet dit onderdruk word. Soos wat die pous vir Galileo aangesê het om sy teorie dat die aarde om die son te draai te verwerp, anders gaan hy brandstapel toe, net so moet ons alle getuienis van swart wanprestasie in Suid-Afrika, of dit nou in die matriekuitslae of die bestuur van munisipaliteite manifesteer, as sintuiglike bedrog afmaak.

Of die gewraakte gevolge van apartheid, wat altyd met ons sal wees.

Verskeie joernaliste en rubriekskrywers van Nasionale Pers-publikasies, onder ander Leopold Scholtz, het my al ‘n “rassis” genoem. Binne ons konteks is dit suiwer laster, waarvoor ek dan ook ‘n hofaansoek teen Die Burger, Leopold Scholtz en verwante instellings en individue gebring het.

Op 5 Oktober vanjaar sal Die Burger en Leopold Scholtz in die hof moet verduidelik wat hulle onder die term “rassis” verstaan en waarom dié teerkwas en belediging op my van toepassing sou wees.

Gedurende my hele lewe het ek nog nooit enigiemand op grond van ras benadeel nie. Wel is ek al verskeie kere benadeel omdat ek ‘n blanke is. Insgelyks het ek nog nooit enigiets kwetsends oor lede van ander rasse kwytgeraak nie, behalwe om ooglopende feite en verskynsels uit te wys wat daagliks in die koerante en in misdaadverslae geverifieer kan word. Vele swart intellektuele en meningsvormers het al presies dieselfde gesê.

Waarom word ek van alle mense, wat nie eens die vorige bewind en sy segregasiebeleid ondersteun het nie, dan deur joernaliste van Nasionale Pers as “rassis” verguis? In die geval van die “Today Show” het dit bloot gegaan om Afrikaners en blanke Suid-Afrikaners volgens die heersende stereotipe as “rassiste” voor te stel en deur die onderhoud met my selektief saam te flans, het hulle daarin geslaag om dit te laat voorkom asof ek besorg is oor die bewaring van die blanke rassistiese tradisie, pleks van die Afrikanertradisie waaroor die vrae meesal gegaan het.

Myns insiens spruit die verwronge denke en interpretasies van die anti-rassiste uit ‘n grondliggende onverdraagsaamheid en fundamentalistiese ontkenning van die werklikheid. Pleks van beskaafd en akademies oor ras te redeneer, word dit enersyds as ‘n “sosiale konstruk” ontken en andersyds gebruik as ‘n stok om die toenemend verdrukte blankes en Afrikaners mee te slaan.

Die vader van swart nasionalisme, W.E.B. Dubois, het binne die Amerikaanse konteks gesê dat “die probleem van die twintigste eeu die probleem van die kleurskeidslyn is”. Met die afskaffing van apartheid en stamverdelings in die land, het ras ook in Suid-Afrika die vernaamste politieke en maatskaplike merker en probleem geword. Vir elke mislukking of tekortkoming van die heersersras in ons land, sal daar ‘n sondebok by die minderheidsras gesoek word. Selfs die teoretici van “rassisme”, soos Albert Memmi, is baie helder hieroor.

Terloops, volgens Memmi en ander spruit ‘n rassistiese houding uit ‘n gevoel van mag. Per definisie kan die magteloses – dis nou ons blanke Afrikaners – nie rassisties wees nie.

Ek praat gedurig met buitelandse joernaliste van regoor die wêreld en ek het geen beheer oor die samestelling of inhoud van hul uiteindelike berigte nie. Nou die dag was Dominique Derda van die tweede Franse TV-kanaal (France 2) hier by my en het ons ‘n baie interessante gesprek oor die verhouding tussen Afrikaners en Nederland n.a.v. die sokkerwêreldbeker gehad. Die onderhoud sou op die hoofnuus in Frankryk uitgesaai word. In die onderhoud het ek baie redelik en selfs polities korrek oorgekom, suiwer uit hoofde van die feit dat Derda ‘n eerlike joernalis is en nie oor bymotiewe beskik het om met my te praat nie.

Joernaliste van die “Today Show”-tipe of van Die Burger wat my en alle Afrikaners wil verguis en belaster, sal egter altyd met ons wees. Dis waarom lasterwette bestaan en ons sal moet sorg dat om iemand sonder rede ‘n “rassis” te noem strafbaar gemaak word.

Om hierdie mense en die magtige mediagroepe wat hul vuige boodskappe uitdra, aan te vat, gaan egter heelwat moed en baie geld kos.

Dus vra ek al my lesers om, hetsy by Praag aan te sluit, hetsy ‘n donasie te maak sodat ons met mening onder hierdie gewetenlose propagandiste kan inklim.

Die stryd om vryheid van spraak in hierdie land is nog lank nie gewen nie, terwyl die waarheid toenemend daar uitsien soos ‘n meisie wat onder ‘n tipies Suid-Afrikaanse groepsverkragting deurgeloop het.

Sluit hier by Praag aan.

Bankbesonderhede vir ‘n donasie vir my lastersaak teen Die Burger en Nasionale Pers: ABSA Fourways, takkode 632905, tjekrekeningnr. 4052326604. Gebruik u van as verwysing.

Vanuit die buiteland via Paypal, klik hier.

Misdaad minder? Dink weer!

Beeld berig dat misdaad met ‘n verblydende tot 70% afgeneem het tydens die SWB, luidens ‘n veiligheidsmaatskappy. Natuurlik is laasgenoemde goeie nuus, maar dit verteenwoordig andersyds ‘n raaisel. Mens sou presies die teenoorgestelde verwag het, siende hoe heelwat van die polisie ontplooi is om die stadia en die besoekers aan die SWB te beveilig.

In die afwesgheid van die polisie wat diens doen by die stadia en in toeriste-gebiede, sou mens immers verwag dat die polisie se beskermingsnet vir gewone woonbuurte, weg van die stadia, dunner gespan sou wees. As die polisie-kat weg is, is die misdaad-muis baas, sou jy dink. Maar nee, presies die teenoorgestelde gebeur. Misdaad neem in der waarheid af tydens die SWB, en nie toe nie, in sommige gevalle met tot 70%. Hoe is dit moontlik? Ek kan aan ‘n paar verklarings dink. Hier is twee:

1. In die gees van ubuntu het die misdadigers ‘n soort amnestie verklaar, en besluit hulle sou gaaf wees met hul slagoffers tydens die SWB, al bied die afwesigheid van die polisie ‘n goeie geleentheid om te plunder.

2. Die misdadigers is almal sokkergeesdriftiges en is te besig om hetsy sokker te kyk, hetsy die uitslae te vier, om te steel.

Almiskie.

Ek bied egter ‘n derde verklaring hiervoor aan: Wie was afwesig of dan minder teenwoordig in ons woonbuurte tydens die SWB? Presies. Die polisie self!

Ek sal van meet af aan toegee dat daar goeie, hardwerkende, eerlike polisiemanne is, waarmee ek al persoonlik te make gehad het. Ek hoef nie vir die leser te skryf wie daardie toegewyde polisiemanne is nie. Daar het egter helaas sedert 1994 ‘n groot element van ongedissiplineerdheid en misdadigheid in die getransformeerde polisie ingesluip. Indien die getransformeerde polisie nie self skuldig is aan misdaad nie, is baie van hulle minstens kop in een mus met die misdadigers.

‘n Skrikwekkende persentasie van die polisiemag is ongeletterd. Swak dissipline en traak-my-nie-agtigheid vier hoogty. Hoeveel berigte lees mens nie van polisiemanne en metropolisie-lede wat vasgetrek word vir misdaad nie? Daar is selfs onlangs polisielede wat aangekeer is agv hul betrokkenheid by ‘n plaasaanval. Dis nie ‘n nuwe verskynsel nie. Enkele jare gelede, tydens die staking van veiligheidswagte, het misdaad by winkelsentrums wat hierdie karakters veronderstel is om te beveilig, eweneens afgeneem.

Sommiges sou aanvoer dat die betrokkenheid van die SAPD by misdaad deel is van ‘n doelbewuste veldtog deur agente van die ANC-bewind om wet en orde af te breek en veral blankes te terroriseer. Ek is nie bewus van enige bewyse daarvoor nie, alhoewel dit nie onmoontlik is nie. Dit lyk wel moontlik dat ‘n groot persentasie van die misdadigers stellig diegene is wat blou uniforms dra en in motors met ‘n B-registrasienommer ry.

wedding necklaces

Sorgelose aftrede op 55? Dink weer

IN dieselfde week as wat die nuwe Britse regering aangekondig het dat die amptelike aftree-ouderdom tot 66 verhoog word en later tot 70, was daar verskeie plaaslike artikels oor hoe om op 60 en selfs 55 “sorgeloos” af te tree.

Eers was daar die hoofekonoom van Old Mutual se Rian le Roux wat op fin24 aangehaal is dat ten minste 20% gespaar sal moet word ten einde op 60 af te tree.

Verlede Saterdag was daar in SakeBeeld ŉ verdere berig met hierdie strekking, maar hierdie keer was dit hoe om op 55 af te tree met genoeg kapitaal en met geen sorge nie.

Dis werklikwaar onverstaanbaar hoe sulke berigte nog die wereld ingestuur word. Dit skep ŉ valse verwagting onder jong mense, onder meer dat 55 ŉ soort van magiese eindstreep is van ŉ produktiewe lewe, wat gevolg sal word deur ŉ eindelose vakansie…

Daar is ŉ hele generasie 55- plussers, nie net in SA nie maar oral in die Westerse wêreld – want dis grootliks n Westerse tendens – wat met toenemende skok agterkom dat die “sorgelose aftrede” wat ŉ 20 of 30 jaar gelede aan hulle belowe is, glad nie so sorgeloos is nie.

Reeds tien jaar gelede in die boek “The Truth About Retirement” wat ek saam met Bruce Cameron geskryf het, het ons gewaarsku dat die gedagte van ŉ “sorgelose aftrede op 55” bloot net ŉ hersinskim sal wees vir meeste mense.

Beplan om baie langer te werk, tot 65 en selfs 70, en ook om dalk ŉ tweede loopbaan of ŉ bykomende inkomste op ŉ ander plek te verdien, het ons in die boek geskryf.

Hierdie advies geld vandag des te meer.

Kom ons kyk na die advies om 20% van jou salaris te spaar ten einde “sorgeloos af te tree op 55”.

Welke salaristrekker kan bekostig om 20% van sy/haar salaris te spaar?

In my opinie slegs ŉ enkellopende nie-rokende nie-drinkende introvert sonder kraai of kroos wat nog by mammie bly. Vir die res van ons gewone sterflinge met ŉ verband, vrou, kinders katte en honde om te onderhou, is so iets onmoontlik.

Na belasting, kos, klere, verband, medies, motor, skoolgelde ens. ens. is daar eenvoudig nie sprake daarvan om 20% te spaar nie.

Ten beste sukkel mense om 15% te spaar en dan moet daar nog ŉ persentasie of 5 daarvan afgetrek word vir die koste van lewensverskering, ongeskiktheid en beleggingsfooie ten eind hierdie bydrae te maak.

Baie van die kritiek op die hierdie advies van Le Roux was ook dat dit komende was van ŉ segsman van ŉ assuransiemaatskappy wat n generasie van pligsgetroue spaarders in Uittree_annuiteite (UA’e) tot baie swak opbrengste verdoem het.

Sekerlik die grootste rede hoekom 55 nie meer as aftree-ouderdom beskou kan word nie, is die snelle styging in lewensverwagting. Lewensverwagting vir ŉ man op 55 is ŉ verdere 22 jaar en vir vroue ŉ amper 25 jaar.

Met die beste belegging in die wêreld kan ŉ salaristrekker met selfs 20% van ŉ salaris oor ŉ werkleeftyd van 30 jaar nie genoeg spaar ten einde ŉ verdere 20 of 25 jaar “sorgeloos” te kan leef nie.

Ten beste is hierdie teiken dalk moontlik vir iemand wat ononderbroke tot 65 of 70 gewerk het en nie een keer diens onderbreek het nie. Hoeveel mense werk vir een werkgewer vir ŉ volle 40 jaar of meer? Bitter min.

En meeste mense wat van werk verander neem gewoonlik die pensioengeld ten einde te spandeer of om skuld af te betaal—sowat 80% volgens syfers van Old Mutual.

En dan kom ons by die “sorgelose” deel van aftrede. Vra maar vir meeste mense wat wel met genoegsame kapitaal afgetree het die afgelope klompie jare. Tensy die pensioenaris afgetree het met ŉ gewaarborgde en inflasie-kloppende inkomste vir die res van sy/haar lewe -en dié opsie word al skaarser– is beleggers by aftrede blootgestel aan die skommelinge van markte.

Dit is een van die gevolge van die grootskaalse oorswaai van die tradisionele gedefinieërde voordelefondse na gedefinieërde bydrae fonds oor die afgelope 20 jaar of wat.

Destyds is gewaarsku dat beleggers met hierdie skuif –wat baie dikwels aangespoor is met bonusse tot fondse—die beleggingsrisiko van die bestuur van die pensioen oorneem.

Enigiemand wat die afgelope klompie jare in beleggingsmarkte was sal kan praat van ongekende wispleturigheid en onvoorspelbaarheid. As dit nie die aandelemarkte is wat met 45% val nie (September 2008 –Desember 2008), is dit die rand wat eers met 35% val en dan weer styg met 35%, en so aan.

Die veiligheid van vaste-rentedraende is net kortstondig want oor tyd sal inflasie (want inflasie tree nie af nie) die koopkrag van ŉ lompsom op 55 stelselmatig afwater oor tyd.

Dink maar aan spaarders/beleggers in die VSA en Europa waar die aandelemarkte in daardie streke oor 10 jaar gemiddeld nog nie met n duit gegroei het nie, rentekoerse op spaargeld al vir jare nul is en eiendomspryse ook met tussen 10 en 50% gedaal het, afhangende van watter land en watter streek.

Praat met hierdie mense van ŉ sorgelose aftrede.

En dan wil ek nie eers praat van al die skelmstreke wat daar is wat mense hoë opbrengste bied in uiters ongewensde en onveilige beleggingsskemas nie.

Kyk maar net na die miljarde rand wat al reeds in hierdie siklus verlore is in verskeie eiendomsindikasies wat in die afgelope maande gevou het.

Wat is die oplossing?

Natuurlik moet mense aangemoedig word om te spaar maar ŉ meer realistiese aftree-datum (indien moontlik) moet 65 wees en selfs 70.

So ŉ stap beteken twee dinge: jy werk (en verdien ŉ salaris vir 10 of 15 jaar langer) en jy sal derhalwe ŉ inkomste vir ŉ 10 of 15 jaar minder nodig hê.

Die een positiewe nadraai van die kredietkrisis in Europa en die VSA is die besef dat die beloftes van ŉ aftrede op 55 (Griekeland, Spanje. Portugal en Italie) en 60 in Brittanje nie meer haalbaar is nie. Dieselfde geld die VSA.

In die VSA sal die Social Security-stelsel al teen 2013 meer uitbetaal as wat dit inkry….

Brittanje het eenvoudig gese:”Daai beloftes van ŉ vroëe aftrede is nie meer moontlik nie.”

In die VSA word daar nou prontheid ook vertel: 70 is eersdaags die nuwe aftree-ouderom.

Hierdie realiteit het al lankal in SA posgevat onder diegene wat die tekens raakgesien het.

Aftree op 55? Watwou. 55 is maar net die begin van die beste 15 jaar van jou lewe.

Magnus Heystek is die skrywer van verskeie boeke oor beleggings en aftrede en is bestuurshoof van Brenthurst Wealth.

форма 086у

Skeefgetrekte rasionaal oor grond

Die aanslae op ons eiendomsreg met die klem op ons landbougrond neem in felheid toe met min. Tina Joemat-Pettersson aan die voorpunt. Uit die bloute word grondeienaars verras met ‘n nuwe slenter om 40% van ons eiendom aan die een of ander parasiet gekamoefleer as ‘n aandeelhouer af te staan.

Die agbare minister maak groot gewag rondom die volgende as rasionaal hoekom grond dringend en drasties herverdeel moet word:

Witmense besit agv apartheid 87% van alle grond.
’n Gebrek aan waardigheid by die massa is gelyk aan ‘n gebrek aan toegang tot grond.
Toegang tot grond is gelyk aan voedselsekerheid.
Nouer samewerking met die staat is die sleutel tot oorlewing en groei.

Vergun my die volgende kommentaar op bg illusies:

By ‘n vorige herverdeling of afbakening van grond het lande soos Botswana, Lesotho en Swaziland hul ontstaan gehad; hiervoor is ongeveer 50% van van SA afgestaan. Dit laat die witmense en ander met 50%. Verdere herverdelings het plaasgevind waar spesifiek swartmense gronde in Kwa-Zulu Natal, asook in die Oos- en Noord-Transvaal van destyds, duisende vierkante kilometers grond ontvang het. Voeg hierby die latere TBVC-state, dan raak die 87% witmansgond belaglik en verregaande.

Dít wat ons oor het, is agv regeringsmanupulasie gereduseer tot ‘n bate wat baie handelsbanke sien as riskant en grondeienaars sodoende uitlewer aan die staat as enigste rolspeler.

Waardigheid, agbare mimister, word myns insiens gemeet aan verantwoordelike burgerskap en nie noodwendig grondbesit nie. Ek ken duisende waardige witmense wat nie ‘n duim grond besit nie.

Hoe belaglik om toegang tot grond as voorwaarde vir voedselsekerheid voor te hou teen die agtergrond van die staat se selferkende mislukkings met sy sg grondherverdeling waar derduisende uiters produktiewe plase misvorm is tot uitgestrekte, onkruidbegroeide, nikswerd grond.

Nouer samewerking wat op niks anders dui as onbeholpe staatsinmenging nie. Die vrye mark sonder inmenging reguleer homself. Goeie regering het ten doel om goeie infrastruktuur en ‘n veilige omgewing te skep waarin voedsel- en veselproduksie kan gedy.

Die agbare minister skroom nie om blatant te dreig nie. Haar ongevraagde opmerking dat, sou die boere nie gehoor gee en saamwerk (kapituleer) nie, dít wat in SA gaan kom Zimbabwe met sy bekende vergrype sal laat lyk soos ‘n teddiebeerpiekniek. Was die kwessie nie so ernstig nie, sou ek dit amusant gevind het.

Troos u die moeite en besin met u kollegas rondom die gesubsidieerde aanwas wat u kunsmatig skep om toekomstige onwaardige mense daar te stel wat nog groter druk op ons beperkte hulpbronne gaan plaas met gepaardgaande en nimmereindende konflik. Maak ‘n plan met die miljoene der miljoene onwettiges wat ons eindeloos dreineer en nog meer druk plaas op die groepie verantwoordelike en waardige mense wat hulle met dade beywer om hierdie land te maak werk. U en u regering het uitstekende infrastruktuur oorgeneem. Begin gerus by die lewensgevaarlike slaggate en verkrummelde paaie; hiermee kan tasbare en broodnodige onderbou vir voedselsekerheid verskaf word.

Aan medeboere: Hou aan en hou uit, koester julle eiendomsreg op die trant van: die boere is hier om te bly.

Aan die groter waardige gemeenskap: daar is nog Boere, daar is nog hoop!

casino free Фильчаков прокурор