Dan Roodt, Author at praag.co.za

2010 staan einde se kant toe

Baie kulture met hul wortels in die Christelike geloof het ‘n sinnetjie met variasies ontwikkel: “Geseënde Kersfees en ‘n voorspoedige Nuwejaar.”

Baie is al geskryf oor die ontaarding van veral Kersfees, en nou word ook baie geskryf oor die herkoms van die Kerstyd.

Dit is ook ‘n besige tyd vir politieke ontleders. Wat is die belangrike punte wat die jaar sou kenmerk? ‘n Beskeie, nietige kommentator staan immers die kans om in die anale opgeteken te staan as die een wat ‘n nuwe verwikkeling raakgesien, en effektief genoeg “wolf – wolf!” geskree het dat daarvan kennis geneem word.

Wat gaan op politieke kommentators se “spyskaart” wees?

Politieke korrektheid sal stellig maak dat plaasmoorde nie die prominensie kry wat dit verdien nie, selfs nie in die jaar waarin dit groot internasionale aandag getrek het nie. Die moord op Eugene Terre’Blanche het dit immers internasionaal in rooi onderstreep. ‘n Belgiese burger, en daarna ‘n Kanadees burger, is in plaasmoorde vermoor, en het iets tot die internasionale karakter bygedra. ‘n Filantroop is vermoor en die mite dat dit weerwraak oor swak behandeling van plaaswerkers is, die nek ingeslaan. Toe is die tweejarige Willemientjie Potgieter saam met haar ouers vermoor. Sedertdien het nog minstens drie mense in plaasmoorde gesterf, en dit is nog ‘n hele skof voor die einde van die jaar.

Dit is ook die jaar waarin die liedjie, “Maak dood die Boere,” opslae gemaak het en die ANC appèl aanteken teen ‘n hofbesluit waarvolgens dit tot haatspraak verklaar is. Onlangse peilings bevestig dat tussengroepverhoudings in die land nie waffers is nie. Verskeie kunstenaars het onder skoot gekom oor hulle – moontlik lomp – die kwessie by die naam begin noem het.

Die uiteinde van die groot sokker is dat die land nou weet dat ‘n politieke wil misdaad kan temper, maar dat die kopseer van peperduur stadions al is wat oorgebly het omdat toegelaat is dat ‘n euforie in ‘n reuse babelas te verander.

Dit bly politiek inkorrek – in Suid-Afrika in elk geval – om na gebreke in die grondwet te verwys. Dit het wel breë gebruik geword om die praktiese neerslag van grondwetlike gebreke by die naam te noem, en die laaste paar maande was die voorste voorpraters van die goeie grondwet-mite aan die stillerige kant.

Die ANC se mediaplanne was die jaar ook groot nuus, en die persvryheidswaghond, Verslaggewers Sonder Grense, het die ANC uiteindelik hard aangespreek, en toe die regering nie luister nie, die land vyf plekke op die internasionale persvryheidsindeks laat tuimel. Vroeër die jaar het Freedom House Suid-Afrika van persvrye land tot gedeeltelik persvrye land geherklassifiseer.

Ook van belang, is dat al hoe meer stemme opgaan oor die inkomstegaping in die land. Onder die meetbare lande is Suid-Afrika al ‘n paar jaar lank die land met die grootste inkomstegaping, maar waarnemers wat hierop en die implikasies gewys het, is tevore min of meer doodverswyg.

Dit is miskien te vroeg om te bepaal of die afstof van oorlede apartheid om huidige mislukkings te verklaar, ‘n nuwe histeriese dimensie gekry het. Wat egter duidelik is, is dat dit tot die polarisasie bydra – sommige meningsvormers wat weier om nog bagasie hieroor saam te dra, en ander wat woedend reageer hieroor – mense wat nog baie stamina het om hierdie dooie perd te gesel en te verwag ander moet meedoen.

Baie sake gaan ook soos die stokkies van aflosresiese na 2011 oorgegee word. Cope se warboel is een, verskeie sake teen Julius Malema, baie munisipaliteite wat meer aan sirkusse herinner, suur mynwater, en vele meer se afloop is nie in sig nie.

Mugabe se beergreep op die ANC lyk nog onaantasbaar.

Effens nuut is die planne met kommissies wat ingestel gaan word om oor nasionalisering en oor die toekoms van die provinsies te besin.

Wat die Afrikaner betref – daar gaan volop advies wees oor hoe om saam te staan. Hoe om die vloeibaarheid in die werklikheidstoneel ten beste te benut, waar om kruisies te trek.

игра для девочэк

Orania – ‘n persoonlike indruk

‘n Span van ses Praaglede het Orania verlede week besoek op ‘n feitesending, onder leiding van Dan Roodt en ekself, om eerstehands te gaan kyk wat hierdie pioniers al bereik het en tot stand gebring het. Ons gasheer was John Strydom, Orania se skakelbeampte, en verskeie leiers en sprekers van die gemeenskap het ons toegespreek en meer vertel van die volgende:

Orania se geskiedenis;
die ekonomiese en finansiële modelle wat gevolg word;
die groei wat ervaar is vanaf die stigting;
die welsyns- en sosiale omstandighede wat ervaar en bestuur word;
die toekomsplanne wat in plek is; en
die groei in die ontwikkeling van ‘n eie ekonomie.

Daar is so baie stories wat vertel word, so baie persepsies van en kritiek teen Orania, dat mens dink dit moet ‘n agteraf, arm gemeenskap wees, waar daar net stof en troostelose droefheid ervaar word – en ons het met sekerlik dieselfde mate van vooropgestelde idees daar aangeland.

Die eerste indruk wat mens kry as jy daar aankom, is dat dit maar lyk soos net nog ‘n klein plattelandse dorpie in Suid Afrika – wel soos die dorpies in die ou Suid=Afrika gelyk het. Dit is klein, skoon en rustig. Daar is armoedige huise, gemiddelde huise en mooi huise. Nêrens sien jy kasteelagtige Boere-Toskaanse gedrogte nie. Daar is ou motors wat beter dae geken het, gemiddelde motors en nuwe blink motors. Baie mense ry fiets, en hulle laat toe dat jy jou vierwielmotorfiets op die pad kan gebruik. Daar is ‘n paar gastehuise, ‘n baie moderne boetiekhotel, vakansie-oord, kampeerplek, ‘n OK-kruidenierswinkel, ‘n motorhawe / vulstasie, ‘n paar koffiewinkels, ‘n klerewinkel, die belangrike aandenkingswinkeltjie, ‘n opelugrestaurant teen die rivier en landboubedrywighede rondom die dorp. Orals in die strate en aan die lowergroen oewer, sien jy sorgelose kinders rondhardloop en speel.

Vir mense wat al oorsee was en veral ander lande se platteland besoek het buite die stede, is dit nie ‘n skok om blankes te sien arbeiderswerk doen nie, maar ek glo dat sommige mense dit met die eerste oogopslag as skokkend sal ervaar. Daar sien jy blankes gate grawe, strate skoonmaak, padinstandhouding doen, fondasies grawe, sement meng, kruiwa stoot, hope gruis en grond met grawe wegwerk, plantjies versorg in die kwekery en rakke pak in die OK. In Orania sien jy bitter min oorgewig mense (ek het twee gesien, maar hulle is seker nog nie lank daar nie), want deur harde fisiese werk, word daardie ekstra kilojoules wat ons ander so lekker laat sukkel om die middel in toom te hou, net eenvoudig deur werk verbrand.

Ek het daardie selfde tendens opgemerk in Suid-Amerika, waar mense ook hulle eie werk moet doen. Daar is oorgewig mense net eenvoudig die uitsondering en nie die reël nie. Die een rede hoekom Amerika, Kanada en Engeland se mense oorgewig is, is dieselfde as wat ons in Suid Afrika ervaar – volksvreemde arbeid, en te veel geld en materialisme. Die Amerikaners gebruik hoofsaaklik Spaanssprekende mense vanuit Sentraal- en Suid-Amerika om hulle arbeiderwerk te doen. In Kanada is dit meestal afstammelinge van die inheemse Indiaanstamme, en dan in Engeland is daar mense van Wes-Indië, Pakistan en Indië.

Die sosiale aard van Orania weerspieël die meeste Suid-Amerikaanse en Europese kleindorpstrukture, en dit is, dat daar nie onderskeid getref word tussen welaf mense en die armes nie. Omdat almal ewe hard werk en bou aan ‘n klein ekonomie, word jy aanvaar op sterkte van die bydrae wat jy maak, wat meer gefokus is op werk as op finansiële rykdom. As jy daar rondbeweeg met jou Gucci-pak, jou vroutjie met haar gimnasiumlyfie, sonbedbene en Prada-handsakkie en jou R1-miljoen-Mercedes, gaan niemand vir jou meer respek hê as vir die arm seun wat elke dag die strate vee om die gemeenskap tot diens te wees nie. Inteendeel, as jy net daar is vir die vertoon en nie jou bydrae anders as deur geld maak nie, gaan hulle nie veel van jou dink nie.

Soos dit behoort te werk in ‘n klein groeiende ekonomie, is daar nie plek vir luiheid of ydelheid op Orania nie. En dit is ongelukkig die faktor waarmee ons stedelinge en gemiddelde mense met ons materialistiese ingesteldheid die mense van Orania en Orania as ‘n heropboumodel mee beoordeel en hulle kritiseer. Kritiek wat myns insiens ongevraagd en onregverdig is. Alhoewel nie volkome nie, is daardie mense vry. Indien nie polities en volkekundig vry nie, is hulle vry deur middel van hulle arbeid en sukses, en die feit dat hulle arbeid en finansiële doelwitte wat bereik word, tot voordeel van hulleself en die gemeenskap is. Dit herinner my aan die Duitse slagspreuk van die Nazi’s: “Arbeit macht frei.” Hoewel polities inkorrek, is dit heel gepas vir Orania.

Daar is wel ‘n sosiale probleem wat die mense van Orania deurlopend moet bestuur, en dit is die feit dat baie arm Afrikaners sonder heenkome daar aankom, en dink hulle kan daar versorg en gekoester word, sonder om self arbeidsaam by te dra. Alhoewel daar wel simpatiek na sulke mense uitgereik word, is die ekonomie net te klein om ‘n welsynstaat te word, en dus word daar van sodanige mense verwag om te begin om die arbeidsbehoefte te vul. Sommige van hulle skakel suksesvol in, en word in die gemeenskap opgeneem en gehelp, maar ander kan net nie daardie kopskuif maak nie, en word dan weer op hulle pad gesit.

Ek ondersteun hierdie benadering, omrede die Afrikaner nie kan bekostig om ‘n welsynsvolk te word nie. Orania kan nie bekostig dat daar ‘n blanke plakkerskamp ontstaan, waar die mense gevoed en versorg moet word uit ‘n reeds klein ekonomie nie. Dit is ‘n feit dat elke volk bestaan uit verskillende lae mense. Jy kry jou akademici, jou intelligentsia, jou professionele mense, jou denkers en planmakers, jou entrepreneurs en besigheidsmense, jou witboordjiewerkers, jou dienswerkers, en dan natuurlik jou arbeiders. Ons as Afrikaners het so lank onder apartheid gewoond geraak aan swart arbeid, dat ons nie meer arbeiders wil wees nie. En dit is ook ‘n feit dat party mense maar onder moet begin, en binne hul vermoë hulleself maar moet opwerk na ander vlakke. Mense wat alles in die lewe verloor het, moet tog begryp dat jy weer iewers moet begin, al het jy ‘n meestersgraad in wiskunde – Arbeit macht frei, of in die Afrikaanse idioom, soos deur Langenhoven geskep: Arbeidadel, of in die Orania-idioom: Selfwerksaamheid.

Wat eiendom op Orania betref, is hulle ongelukkig getref deur hiperinflasie op eiendomspryse, as gevolg van ‘n geweldige aanvraag na eiendom en huise die afgelope drie jaar. Pryse in Orania is heelwat hoër as in die omliggende dorpe soos Vanderkloof, Petrusville en Hopetown. ‘n Gedienste erf kos in die omgewing van R 200 000. Dit is ook natuurlik iets wat baie moeilik beheer kan word in ‘n vryemarkstelsel, maar realisme moet maar altyd die botoon voer. Myns insiens is die Malema-barometer hiervoor verantwoordelik, en sal dit op een of ander manier beheer moet word. Hoe meer Malema gal braak oor die blankes en nasionalisering, hoe groter en meer dringend is die planne van baie mense om na ‘n volkstaat te verhuis, en op die ou-end is dit net dít – planne. Die ekonomiese realiteit van die Noordkaapse platteland staar mens nog altyd in die gesig, en dit is ‘n beperkende ekonomiese aktiwiteit en realiteit. Eiendomspryse in Orania behoort vergelyk te word met die buurdorpe om ‘n meer realistiese waardasie te doen, en kan daarom nie veel hoër wees nie.

Die dorpsraad op Orania besef die probleem, en is besig met planne om dit te bestuur. Hulle gaan binnekort weer erwe beskikbaar stel om die voorraad, en dus aanbod te verhoog, en is gedurig besig om na boumetodes te kyk wat goedkoper as die normale is. Boukoste is dan ook baie hoog, omrede alle materiale ver aangery moet word en daar van blanke arbeid gebruik gemaak word.

Wat die landbou betref, is daar al heelwat gevestigde bedrywe, wat suksesvol bestuur word. Die voorkeurboerdery is pekanneute, en hierdie tyd van die jaar lyk dit te mooi om die dorp as gevolg van al die boorde. Verder het ons druiweboorde en ‘n mielieland onder spilpuntbesproeiing waargeneem.

Daar is kerke vir die meeste denominasies in die Afrikanerkultuur, en dit blyk dat daar baie verdraagsaamheid tussen die mense bestaan. Ons het egter opgemerk dat daar drie skole is, en dit was nogal ‘n skok. Waarom drie skole in so ‘n klein gemeenskap aan die gang hou terwyl al die kinders tog een groter skool kan ondersteun?

Vir ‘n entrepreneur met ‘n goeie besigheidsidee wat kan inpas in die streeksekonomie, is daar geleenthede op Orania, en die Orania Koöperasie sal selfs finansiële bystand kan aanbied vir merietegevalle.

Op die ou end kom die vraag na vore: Hoe sien ek Orania – 1) as bestaande gemeenskap en heropboumodel, en 2) in die toekoms van die Afrikaner?

Ons wat nie daar woon nie, het nie die reg om Orania as model, of as gemeenskap te veroordeel en te kritiseer nie. Dit is nie deel van die normale ekonomie nie, en dus sal jy nie daar ‘n groot winkelsentrum aantref met restaurante, luukse winkels of flieks nie. Maar jy sal dit ook nie in Hartswater of Koekenaap aantref nie; tog praat ons nie smalend van die mense wat daar bly nie. Die mense wat ek op Orania ontmoet het, is eerlike, hardwerkende Afrikaners, sonder pretensie, hoogmoed en venyn. Hulle sien nie neer op enige mens nie, en praat nie sleg van die mense binne die Afrikanervolk wat op hulle neersien nie. Baie van hulle is hooggeleerd, sommige is slim, ander miskien dom, maar hulle het almal ‘n doel in die lewe en hulle werk gefokus daarvoor: Om ‘n plek en ‘n lewe vir hulleself en hulle nageslagte daar uit die klip en stof van die Noordkaap te bewerkstellig. ‘n Plek waar ons kultuur en manier van dink en doen beskerm en verder ontwikkel kan word.

As model het hulle bewys dat die Afrikaner selfversorgend kan wees en dat ons, soos ons voorouers die Vryburgers en die Voortrekkers, sonder buitehulp iets van die grond af kan opbou wat net tot eer sal strek van hulle wat daaraan deel het.

As die politiek nie inmeng en dit tot niet maak nie, gaan Orania in die Afrikaner se toekoms ‘n baie belangrike rol speel as ‘n tuiste vir hom in Afrika – ‘n biosfeer waar ons mense hulle batterye kan gaan laai teen die aanslag van die verafrikanisering van Suid Afrika. Dit wat daar begin is, sal groei en sal lewensvatbaar wees, al word dit (hopelik nie) afgesny van die buitewêreld as gevolg van politieke strategieë van die ANC.

Elke Afrikaner wat smag na, en wil bydrae tot die vryheid van ons volk, behoort aan te sluit by die Orania Beweging, en solank ‘n finansiële bydrae te maak tot die Orania Koöperasie. Dit gaan die groeipunt word van ‘n Afrikanerhartland. Ek is beïndruk, en kan net met respek praat van die mense wat daar woon en die sukses wat hulle tot dusver bereik het met baie min hulpbronne.

Vir my medevolksgenote wat op Orania neersien en wat smalend van hulle praat, wil ek net die volgende sê: “Dit is beter vir ‘n dwaas om stil te bly, want dan sien niemand sy onkunde raak nie.”

Фильчаков Харьков

Hoe om imperialisme te oorwin

Was dit nie vir die feit dat die debakel wat tans in Atteridgeville aan die gang is my en jou as belastingbetaler ‘n aardige bedraggie uit die sak gejaag het nie, sou dit komiese vermaak van die hoogste gehalte gebied het. Dié debakel, onder die vaandel van die ANC se Yoof Lieg, staan bekend as die Wêreldjeugfees. Die tema van die fees is hoe om sogenaamde imperialisme te oorwin.

Sogenaamde imperialisme, omdat die Marxiste wat agter dié fees sit, iets heeltemal anders as die res van ons verstaan wanneer hulle van imperialisme praat. Gewone mense verstaan tipiese imperialisme as iets soortgelyk aan die Britse Ryk van die negentiende eeu se imperialisme, met een land wat ‘n aantal ander beset en onderdruk, dikwels met militêre mag. Die Britte se aggressie en volksmoord teen die Boererepublieke gemik was ‘n goeie voorbeeld daarvan. Die enigste voor-die-hand-liggende moderne imperialiste is deesdae die Chinese en die Moslems. China, wat op ‘n veldtog uit is om die wêreld se hulpbronne vir homself toe te eien, en die Moslems wat Wes-Europa stelselmatig in Eurabië verander dmv grootskeepse immigrasie vanuit Arabiese lande.

Kommunistiese China of die Arabiese Liga is egter stellig nie die lande wat die Wêreldjeugfees in sy visier het nie. Die Wêreldjeugfees is veel eerder ‘n chaotiese anti-blanke, anti-Westerse samekoms van diverse gespuis uit al wat ‘n falende en gefaalde staat is; Noord-Korea, Hamas, Kuba, Zimbabwe en Azanië se regimes se jeugvleuels tel onder die illustere voorbokke. Die agenda van die fees kon veel eerder beskryf word as: “Gee, gee, gee, of anders is julle rassiste!”

Wanneer mense van toeval praat, verwys hulle na die denkbeeldige trop bobbejane wat op ‘n horde tikmasjiene slaan. Die groot meerderheid blaaie wat die bobbejane voortbring is lukrake gemors, maar een van die trop, gegewe genoeg tyd, miskien miljoene jare, staan die kans om per ongeluk ‘n Shakespeare-sonnet te tik. Die ANC Yoof Lieg se trop kransatlete had egter nie ‘n miljoen jaar om die Wêreldjeugfees te organiseer nie, en die resulterende chaos is skreeusnaaks. Nie dat selfs ‘n miljard jaar genoeg sou wees nie, gegewe die volslae gebrek aan enige iets wat eens by benadering op ‘n intellek neerkom in die Yoof Lieg. Die resulterende chaos bied ryke stof tot vermaak, behalwe vir die feit dat dit my teen die bors stuit om te sien waarop my belasting verkwis word.

Daar is gassprekers wat nie opdaag nie. Werksessies wat ure laat begin of glad nie plaasvind nie. ‘n Grootskeepse gesuipery. ‘n Soenkompetisie op die rugbyveld toe dit geblyk het dat daar geen sweempie organisasie was nie. ‘n Trop stormdronk Yoof Lieg-kransatlete wat die media-tent bestorm en aandring om gevoer te word (ek sou hulle persoonlik piesangs aangebied het as ek die spysenieringstender gewen het op grond van ‘n korrupte verwantskap met een of ander SEB-tenderpreneur.)

Ek het veral die soenkompetisie uiters ironies gevind, omdat dit eintlik ‘n uitstekende metafoor gebied het oor hoe imperialisme, kolonialisme en apartheid uiteindelik oorwin is. Dit was nie feeste soos die Wêreldjeugfees wat imperialisme oorwin het nie. Ook nie kongresse, werksessies, voordragte deur gassprekers of selfs militêre optrede nie, alhoewel die lamsakkige MK homself probeer vlei dat hy Suid-Afrika militêr bevry het met sy papbroekige aanvalle op ongewapende burgerlikes.

Dit was nie woorde, kongresse of koeëls wat imperialisme oorwin het nie, maar iets veel kleiner. Mikroskopies, in der waarheid. Dit was sperm- en eierselle. Dit was die ongebreidelde voortplanting van die voorheen-gekoloniseerdes wat die einde van imperialisme, kolonialisme en apartheid demografies-onafwendbaar gemaak het. Wat Hitler se Blitzkrieg nie kon regkry nie, gaan die Moslems se sperm- en eierselle op die lange duur regkry. Hulle voortplantingstempo in die lande wat hulle koloniseer sal sorg dat hulle ‘n meerderheid in Europa is binne die volgende 100 jaar.

Die soenkompetisie op die sokkerveld, met soen as ‘n voorspel vir die ongetwyfeld talle seksdade (asook nuwe vigs-infeksies) wat gisteraand plaasgevind het onder bywoners, was dus ‘n onwetende dog uitstekende metafoor vir die mees suksesvolle anti-imperialistiese strategie van almal.

free slots no Лобановский Харьков

Die werklikheid van alternatiewe werklikhede

Die media berig oor die beraad van in Cancun en aardverwarring. Die ontkenners volg soos klokslag en dis syfers op om te toon die aarde se atmosfeer is eerder besig om af te koel.

‘n Koerant se wetenskapverslaggewer skryf oor nuwe bevindings van die Max Planck-instituut oor hoe daar in die breine van babas van Homo Sapiens en die Neandertal-babas bykans geen verskille was nie. So terloops word na ‘n tydperk van 200 000 jaar gelede verwys. Die volgende dag is daar ‘n brief waar iemand dit betwis dat Sapiens al 200 000 kon bestaan.

Ironies is die betrokke wetenskapverslaggewer ook ‘n ontkenner – terwyl mense wat betrokke is by die skerp toename – tot 700 persent in enkele dekades – van outisme, is daar ook die ontkenners wat meen daar was en is geen toename nie. Sy is een hiervan.

Hier te lande het ons ook hard en duidelik te doene gehad met mense wat ontkenners was oor die verband tussen die MI Virus en Vigs.

Soms is dit nogal belangrik dat die ontkenners tru moet staan. In België skuif die lyn ten suide waarvan mense velkanker kry elke jaar verder noordwaarts. Hospitale se begrotings moet hiervoor voorsiening maak. Ontkenners kan waardevolle bydraes lewer, soos om na alternatiewe oorsake vir die werklikheid te soek, nie deur te ontken dat velkanker noordwaarts versprei nie. Ouers van kinders met outisme het nie die luukse om te bespiegel of die skynbare toename werklik is of nie, hulle word gekonfronteer met die werklikheid van te min sorggeriewe wanneer die kinders volwasse word – ook in die SA. Hier het elke skool wat na outisme omsien, ellelange waglyste.

Dis nie net die wetenskap wat deur ontkenners onder skoot kom nie. Godsdiens en politiek is ou jagvelde. Op een dag is Geloftedag en Versoeningsdag gevier.

‘n Dag daarna verskyn ‘n brief in Die Burger deur Charles Malan waarin hy Annelie Botes maar veral Steve Hofmeyr onvleiend aanval. Ten slotte definieer hy die rol en ingesteldheid van skrywers wêreldwyd: “Hofmeyr en Botes se rassisme vloek teen die etiese kodes waarvoor skrywers wêreldwyd hulle beywer soos nierassigheid, verdraagsaamheid en medemenslikheid.”

Botes en Hofmeyr se eie ontkennings dat hulle rassisties is is duidelik nie genoeg – in sekere kringe – om ‘n sekere politieke beskouing se oordeel vry te spring nie. Malan se definisie verklaar nie die feitlik algehele swye van die voorste skrywers en digter oor plaasaanvalle nie.

Verklaar ‘n negrofilistiese ingesteldheid onder die skrywer-establishment – dws waar swart net gelyk met blank is as swart meer gelyk is wat die literêre norm is? Is raspaternalisme nie inherent vernederend nie?

Laat die ontkenningspel begin.

slots with Фільчаков прокурор

Die gelofte en ons vrye wil

Feesrede gelewer te Greenlands, naby Koppies op 16 Desember 2010

As ek vandag die tema van die gelofte en die vrye wil gekies het, dan is dit omdat daar in ons tyd soveel sprake van willoosheid onder lede van die Afrikanervolk is. Hoe moet ons dit verstaan?

Dwarsdeur ons geskiedenis, ook die geskiedenis van Bloedrivier en die gelofte wat op die vooraand van die veldslag afgelê is, was daar gruweldade en veral kinders wat vermoor is. Dit was die geval by Blaauwkrans en Wenen, maar ook tydens die Tweede Vryheidsoorlog toe 27000 vroue en kinders in die konsentrasiekampe omgekom het. Net by Blaauwkrans is 40 mans, 56 vroue en 185 kinders deur die Zoeloes vermoor.

Soos ek ses jaar gelede tydens ‘n soortgelyke rede op Geloftedag te Naboomspruit gesê het: “Tot onlangs was ons onder die indruk dat die Slag van Bloedrivier vir goed gewen is, dat die logos oor die chaos getriomfeer het. Maar in ‘n toenemend chaotiese wêreld… waar voortreflikheid dikwels ondergeskik staan aan onbekwaamheid, oneerlikheid en korrupsie, veg ons elke dag van ons lewens ‘n nuwe Bloedrivier.”

Vir ‘n lang tyd gedurende die twintigste eeu was Bloedrivier vir ons die simbool van triomf ná ‘n tyd van verskrikking, wat deur herstel en hoop gevolg is. Dit wil egter voorkom asof die Afrikanervolk herhaaldelik in sy geskiedenis deur sulke tye van verskrikking geteister word, of dan tye van aftakeling. Terwyl ons gedurende die twintigste eeu, ten minste tot 1994, die verskrikking vrygespring het deurdat ons vroue en kinders veilig was, is ons volk en ons werk tog by tye afgetakel.

In sy bekende “Ope brief aan die Afrikanervolk” van 24 Februarie 1942 kla genl. J.B.M. Hertzog oor die agteruitgang wat daar in die twee en ‘n half jaar sedert die bewindsoorname van die Smuts-regering plaasgevind het. Daar word vandag so min na ons vorige leiers, wat elkeen in eie reg staatsmanne van internasionale formaat was, verwys dat ‘n mens gerus vir ‘n oomblik by hierdie ope brief van Hertzog kan stilstaan.

Tydens die Afrikanerbewind van 1925 tot einde 1939 het daar, in weerwil van die Groot Depressie, ‘n geweldige opbloei plaasgevind, soortgelyk aan dié wat in die sestigerjare onder Verwoerd geskied het. Ek haal aan uit genl. Hertzog se brief:

“Gedurende hierdie 15 jaar het daarby die Afrkaanse letterkunde gefloreer en gestyg tot ‘n hoogte en omvang van bloei wat die eerbied afgedwing het, selfs in vooraanstaande kringe van die Europese kultuurlewe. En wat betref vrede en rus, kan met trots verklaar word; nooit is gedurende al hierdie tyd die vrede van ons land deur een of ander volk bedreig nie; nog is die binnelandse rus of orde deur enige onlus of staking verstoor geword…

“Met 4 September 1939, kon also die regering van die land aan genl. Smuts oorhandig word, nie alleen in ‘n toestand van vreedsame rus, voorspoed en nasionale opbloei nie, tegelykertyd het die regering ook te beskik gekry oor ‘n gevulde skatkis, met ‘n stelselmatig verminderde publieke skuld… alles gesteun deur ‘n finansiële beleid, die voortreflikheid waarvan nooit ernstiglik betwyfel is geword en wat gedurende die hele tydperk van Afrikanerbewind die vuurproef van ervaring kon deurstaan.”

Dan vra Hertzog die vraag: “Wat het daarvan geword?” en antwoord:

“Wanneer die Afrikaner vandag – nog geen twee en ‘n half jaar na sy afstand van die regering – sig afvra wat is geword van al hierdie waardevolle prestasies en verrigtinge waardeur die Afrikanderdom Suid-Afrika en die Afrikanervolk, gedurende die 15 jaar van sy regering, verryk en verhoog het, daar kan daar geen ander antwoord op wees nie dan: Van alles nasionaal-waardevol wat deur die nasionale Afrikanerdom tot 4 September tot stand was gebring, is meestal slegs nog ruïne te bespeur. En oordelende na die haas waarmee tot op hierdie oomblik met sloping voortgegaan is, mag aangeneem word dat binnekort slegs nog maar puin te sien sal wees!

…Te midde van al hierdie ruïne en puine, staan intussen – verskeur, magteloos en tot die stof verneder – die tragiese figuur van die jong Afrikanderdom wat in trotse fierheid, nog maar kort gelede, sig verheug het in sy roemryke prestasies en verrigtinge in diens van volk en vaderland, uit eie krag en sterkte in moedige eendrag en eensgesindheid behaal. Vanwaar hierdie skielike ineenstorting van ‘n gesonde, kragtige volksontwikkeling wat sig reeds in staat getoon het om op enige gebied van die volkslewe tot ‘n mate van nasionale bloei en rypheid te kom wat die toets van vergelyking met dié by ander beskaafde volkere met eer kan deurstaan?”

Hierdie woorde van Hertzog in sy ope brief aan Afrikaners doer uit 1942 was eintlik sy afskeidswoorde aan ons, want nie lank daarna nie het hy gesterf. Maar van anderkant Hertzog se graf spreek hierdie woorde tot ons in die hede met ‘n skreiende toepaslikheid. Hulle slaan soos sweepslae wat ons vandag op hierdie 16 Desember hopelik sal wakker maak. Die groot kultuurmens, mev. Huberte Rupert, gade van Anton Rupert, wat soos haar man ook reeds oorlede is, het eenkeer tydens ‘n televisie-onderhoud gesê: “In 1938 het ons volk wakker geskrik.” In hierdie tyd wanneer die Afrikanervolk soos ‘n skare slaapwandelaars oor die afgrond strompel, is dit insgelyks nodig om weer wakker te skrik.

Ons glo nie in die voorvaders nie, dus kan ons nie nou vir Andries Pretorius, Paul Kruger, De la Rey, De Wet, Hertzog, Smuts, Malan, Verwoerd en ons ander groot leiers uit die verlede byeen roep om ons slaapwandelaarsvolk te kom wakker skud nie. Maar ons is ‘n geletterde nasie met ‘n groot letterkunde en skatkis van oorgelewerde idees, boeke en toesprake. Onlangs was ek in Egipte en onwillekeurig het ek dié klippie langs die derde piramide van Giza opgetel. Trouens, met hierdie selfde paar skoene wat ek vandag aanhet, het ek in die vierduisend jaar oue piramide se tonnels en gragtombes rondgeklouter.

Die Amerikaanse digteres Sylvia Plath het gesê dat sy nog nooit ‘n tandeborsel in ‘n gedig gesit het nie. Wel, ek kan seker vandag sê dat ek vir die eerste keer ‘n paar skoene in ‘n Geloftedagtoespraak gesit het! Daar langs die drie piramides van Giza, asook die twee reusesfinkse wat ewe indrukwekkend is, het ek egter by myself gedink: “Afgesien van die Voortrekkermonument wat insgelyks en gedeeltelik deur die piramides geïnspireer is, is hierdie die mees indrukwekkende mensgemaakte monumente op ons vasteland.” Maar – en dit slaan op Hertzog se verwysing na die opbloei van die Afrikaanse letterkunde in die dertigerjare, daardie tydvak waarvan mev. Rupert gesê het dat die Afrikanervolk toe “wakker geskrik” het – ons is ‘n volk wat bowenal ‘n monument van woorde gebou het: gedigte, romans, geskiedenisboeke, toesprake. Die Egiptenare het skrif in Afrika uitgevind, tesame met die Chinese in Asië, maar ons het aan Afrika ‘n geestelike monument van formidabele omvang en gehalte geskenk: die Afrikaanse literatuur, ons geskrewe kultuur.

Genl. J.B.M. Hertzog was ‘n merkwaardige, gekultiveerde en wyse Afrikaner wat sy hele lewe aan sy volk gewy het. Amper wil ek sê: “As u of ek maar soos hy kon wees, sou ons ons ou skoene agterna gooi.” Indien Hertzog vandag uit die dode sou herrys, wat sou hy van ons land en van sy geliefde Afrikanervolk kon sê?

Die “ruïne en puine” waarvan Hertzog in 1942 gepraat het, asook die magteloosheid en om “tot die stof verneder” te wees – hoeveel te maar is dit nie op ons op hierdie 16 Desember 2010 van toepassing nie? Hoeveel Afrikaner-ruïnes is daar nie vandag in Suid-Afrika nie? Murasies van plaashuise wat dalk grondhervorming ten prooi geval het. Beelde, skilderye en boeke wat deur die ANC-bewind uit staatsgeboue en biblioteke verwyder is en soms letterlik op die ashoop beland het of wat gevoelloos verwaarloos is. Name van dorpe en strate, geboue en lughawens wat voor die voet verander is, juis om ons, die trotse skeppers daarvan, te verneder. Om maar een voorbeeld te noem: Op pad hierheen het ons op Lindley voor die hof gaan betoog waar die ses moordenaars van die Potgieter-gesin, waaronder die tweejarige Willemien Potgieter, verskyn het. Ons het verby die munisipale swembad gery wat eens ‘n sieraad van die dorp was, ‘n gesellige kuierplek waar kinders uitbundig baljaar het, met ‘n boomryke kampeerterrein waar ons mense gekampeer het. Vandag is daardie swembad letterlik ‘n ruïne, gebars en waterloos, die gebou daarvoor sonder ruite. En op die kampeerterrein wei daar beeste uit die lokasie in ‘n simboliese verval van orde. Insgelyks vanjaar was ek in Hillbrow in Johannesburg, ‘n moderne woonstelbuurt wat ek dikwels as hoërskoolseun en as student besoek het en wat mense destyds die “Manhattan van Afrika” genoem het. Vandag is daar hele geboue in Hillbrow en die naasliggende Berea wat verval het, met stukkende ruite, asook hysbakke wat nie werk nie of as afvalputte gebruik word. Hordes Nigeriese dwelmhandelaars staan op die straathoeke rond en van daardie selfde geboue word deur bende of sindikate gekaap en onwettig uitverhuur. Geen wonder nie, dat daar ‘n webwerf op die internet met foto’s van Hillbrow en Berea bestaan met die titel: “Die ruïnes van Johannesburg.”

Ruïnes en puine! roep ons saam met Hertzog uit. En as ons praat van vernedering, dan gaan dit om ons plekname, ons taal wat so gruwelik deur die staat misken word, ons status as tweederangse burgers wat nie gelyk met die res behandel word nie, ons kinders wat deur rassekwotas van sekere studierigtings weerhou word, poste wat vir die ander gereserveer word sodat soveel van ons mense, in weerwil van ‘n goeie opvoeding aan ons eertyds Afrikaanse skole en universiteite, vandag in plakkerskampe en onder haglike omstandighede moet krepeer.

Soms kan vernedering egter ook in verskrikking oorslaan, as ons mense op ons knieë om ons lewens moet smeek. Tien jaar gelede het ‘n besoekende Franse filosoof in Johannesburg teenoor my opgemerk dat die Engelssprekende of Angel-Saksiese lande met hul ideologie van liberalisme of liberale demokrasie nog nooit, anders as Europa met sy eertydse fascisme en kommunisme, in totalitarisme verval het nie. As dieselfde waarnemer egter vandag ons land sou besoek, sou hy moes konstateer dat Suid-Afrika die eerste land in die geskiedenis is waar liberalisme en liberale demokrasie juis tot totalitarisme en selfs verskrikking gelei het.

Gister het ons in die reën rondgestaan voor die mooi hofgeboutjie op Lindley, ‘n landdroshof wat steeds deur Afrikaners bedryf word. Maar vir hoe lank voordat dit ook in ruïne verval, die onderhoud daarvan verwaarloos word, die hoflêers begin wegraak en die geregtigheid wat daar geld in Engels en lukraak uitgemeet sal word? Op die stoep van die hofgebou het ek bietjie skuiling teen die reën gesoek en die aanklaer in die Potgieter-saak, ‘n mooi jong Afrikanervrou in haar swart toga, skrams ontmoet. Later tydens middagete in die bakkery oorkant die swembadruïne, loop ek haar toevallig weer raak en sê sy vir my: “U weet, ek is al so lank aanklaer. Ek werk al so lank in die staatsdiens dat ek voel ek is deel van die meubels. Maar hierdie Potgieter-saak, dít vat aan my.”

Waarskynlik praat hierdie vroue-aanklaer van Lindley vir ons almal. Meer nog as die ruïnes van soveel wat ons fisiek en geestelik opgebou het, traak die moord en doodslag ons. Die verskrikking, die terreur wat aan die oewers van die Tugela die slag van Bloedrivier voorafgegaan het, is weer met ons. En, verstout ek my om te sê, gaan dit ons reaksie op die verskrikking wees wat die uitkoms en ons toekoms in hierdie land gaan bepaal.

Net soos Paul Kruger nooit die gesig sou vergeet van die uitgemoorde Voortrekkervroue, -kinders en -mans in ‘n laer wat hy as kind in Natal teëgekom het nie, bly die gebeure van die Lindley-distrik en soveel ander moorde ons by. Nadat mnr. Potgieter met ‘n panga doodgekap is, het sy dogtertjie Willemien na haar pa se lyk toe geloop. Hierna het die moordenaars Willemientjie na ‘n buitekamer toe geneem en haar daar doodgeskiet. Blykbaar is sy aan haar hare opgetel en daarna op grootmenshoogte in die kop geskiet, ‘n ware Dingaansdaad, een van vele wat die vernaamste kenmerk van Suid-Afrikaanse, sogenaamde “demokrasie” geword het. Asof die primitiewe, barbaarse moord op ‘n kind – net soos by Blaauwkrans en Weenen in 1838 – nie genoeg was nie, het die moordenaars van Lindley die dogtertjie se lykie na haar ma geneem om te sorg dat sy die kluis in die huis oopsluit. Die gesig van haar dooie kind was veronderstel om haar te oortuig dat die aanvallers ernstig was en haar dus ook sou vermoor indien sy nie hul bevele uitvoer nie. In my omswerwinge gister op Lindley het ek van ‘n naasbestaande verneem dat mev. Potgieter uiteindelik op haar knieë, biddend tot God in haar doodsangs en smart, insgelyks tereggestel is.

‘n Vriend merk vandeesweek teenoor my op dat beeste wat na ‘n slagpale geneem word op ‘n menslike wyse gedood word, volgens die voorskrifte van die dierebeskermingsvereniging. Hulle word so pynloos moontlik doodgemaak en daar word gesorg dat die ander beeste ook nie vrees of angs tydens die proses ervaar nie. Dieselfde kan egter nie van Afrikaners in die nuwe Suid-Afrika gesê word nie. Die genade wat aan beeste by die slagpale betoon word, is ons nie beskore nie. So dikwels word ons met die maksimum geweld en wreedheid geslag.

In gebeure soos dié in die Lindley-distrik, beleef ons ‘n lae-intensiteitvolksmoord. Dit bring my by die kern van my boodskap of betoog vandag: dat die Afrikaner die wil moet vind om weerstand teen die wreedheid en uitwissing te bied. Ons volk sal weereens, soos by Bloedrivier, moet opstaan om homself te red. In geloof en biddend, maar ook wérkend, végtend en wíllend.

So dikwels kry ‘n mens die indruk dat Afrikaners vandag soos ‘n klomp rooibokke is. As deel van ‘n trop wat inkopies doen, by die casino’s dobbel, bier drink en rugby kyk, wei ons te heerlik, ná die milde reën soos gister geval het, aan die groen grasspriete. Kort-kort word een of twee van ons deur ‘n leeu gevang. Daar gaan ‘n rilling deur die trop, soos die dertigduisend of meer van ons wat vroeër vanjaar by Eugene Terre’Blanche se begrafnis was. Nes rooibokke wat maar aanvaar dat lede van die trop telkens deur leeus of ander roofdier “uitgevang” gaan word, is ons egter kort van geheue. Ons treur ‘n bietjie oor die heengegane volksgenoot, maar aanstons gaan die lewe maar weer sy rustige gang. Die slaapwandelaars beweeg – ongeag die gevaar en verskrikking – al skuifelende voort.

Waarom reageer ons nie op dít wat besig is om met ons te gebeur nie? Wat is dit wat ons verlam? Ook in die letterlike sin, want ons het lammers ter slagting geword.

Ek dink ek het twee antwoorde op hierdie vraag gevind. Albei het te make met skuld en skuldgevoelens. In ons land is daar deesdae baie gode en veral afgode. Ons het afgode van geld en van sport en van plesier gemaak. Daarom het ek onlangs ‘n boekie van die filosoof Nietzsche opgeneem, met die titel Afgodeskemering – of hoe ‘n mens met die hamer filosofeer, waarin hy juis sy mes inhet vir afgode en illusies. Ek wil sien dat die Afrikaner sy wil terugvind, om soos Voortrekkers van ouds onverskrokke die Zoeloes in die laer af te wag en een vir een dood te skiet. Maar Nietzsche glo nie juis veel aan die vrye wil nie, want sê hy, die vrye wil is bloot die oorsprong van ons skuldgevoelens:

“Die mense word as ‘vrye wesens’ beskou, om bereg en bestraf te kan word, – om skuldig te kan word…”

Ons weet dat die huidige bestel, vandat mnr. F.W. de Klerk met fanfare in Februarie 1990 dit aangekondig het, veronderstel is om ons “vry te maak” of te “bevry”. Terwyl ons egter sogenaamd “vry” gemaak is, was ons ook van meet af aan skuldig: skuldig aan apartheid, skuldig aan rassisme, skuldig aan uitbuiting van swartes, skuldig aan die verkeerde denke wat nie met met politieke korrektheid, linksheid of liberalisme strook nie. Ons het dit ook tydens die Waarheids- en versoeningskommissie gesien, waar elke keuse wat die Afrikaner deur die geskiedenis gemaak het, ook ons pogings om weerstand teen kommunisme, terreur en verowering te bied, ons verantwoordelik en skuldig aan allerlei verbeelde oortredings gemaak het. Nou onlangs het die regering van Suid-Afrika die Kubaanse bydrae tot die bevrydingstryd geloof en is die name van Kubaanse soldate, ons eertydse vyande in Angola, op die muur by Vryheidspark aangebring. Kuba, met sy mislukte kommunistiese samelewing, is bewonderingswaardig, terwyl die Afrikaner-Suid-Afrika wat Hertzog besing, deur die huidige bewind en sy media verguis word. Dus, in die verlede het ons as “vrye wesens” die verkeerde keuses uitgeoefen, hetsy by die stembus, hetsy op die Angolese grens, daarom is ons vandag skuldig.

Dis die eerste bron van verlamming: sekulêre morele skuld uit die verlede, ons sogenaamde apartheidsverlede. Ons word verantwoordelik gehou vir die gebrek aan prestasie van die ander groepe in ons land. En selfs, in hierdie tyd van verskrikking: vir hul barbaarse misdade. Want, só word daar geredeneer, hierdie onskuldige mense, die slagoffers van apartheid en kolonialisme, sal mos nie vanself so wreed en onmenslik optree nie. Daarom is hul gedrag eweneens: ons skuld.

Die tweede vorm van skuld, of die tweede dwaalleer wat die Afrikaner vandag verlam, is meer godsdienstig van aard. Daar word gesê dat Afrikaners vandag die verskrikking van die ANC-bewind en van hierdie bestel met sy korrupsie en geweld ervaar omdat ons in die oë van God skuldig is. Vanuit ons Calvinistiese en Christelike agtergrond is dit maklik om so iets te glo. Ons het gesondig, daarom word ons gestraf. Ons het Sondagsport beoefen, ons oorgegee aan die versoekinge van die vlees en kerklos geraak. Soos die Israeliete van ouds wat in die woestyn moes rondswerf of dikwels verower en as slawe na ballingskap in Babilon weggevoer is, word ons tans gestraf vir al ons sondes. Maar ook hierdie denkskool meen dat die Afrikaner nie die meester van sy lot kan of mag wees nie. Ons moet die situasie “reg bid”. Eers wanneer die Afrikaner hom genoegsaam verootmoedig het, sal God hom genadig wees en uitkoms bring.

Ons kan egter sien dat dié twee benaderings, sowel die sekulêre idee van apartheidskuld as die Christelike gedagte van sondeskuld, albei tot intense, vernietigende verlamming lei. Want in albei gevalle kan ons nie self aan ons lot verander nie en beskik ons, anders as Andries Pretorius en sy manne by Bloedrivier, oor geen vrye wil nie.

Iets wat ons ook uit Nietzsche se ontleding van die Westerse denke oor morele skuld leer, is dat dit uiteindelik terug te voer is na ou Egipte. Die Egiptenare van weleer, die argitekte van die piramides, was ‘n uiters godsdienstige volk wat ‘n vorm van teokrasie beoefen het waardeur die farao as ‘n soort god gekroon is. Terwyl daar in die swart kultuur van Afrika agteruit gelewe word na die verlede en die voorvaders toe, het die ou Egiptenare met hul doodskultus vir die toekoms en die hiernamaals geleef.

Sommige van ons mense, as hulle vandag met die verskrikking van die nuwe Suid-Afrika gekonfronteer word, hang ‘n ekstreme vorm van Egiptiese predestinasie aan. Hulle glo dat God alles in hul lewens bepaal en dat elke moord en verkragting in die land Sy wil is. Nee! Nee! Duisend maal nee!

Ons moenie onsself in ‘n verloormentaliteit indink nie. Om ‘n Christen te wees, beteken nie om jou lot willoos te aanvaar nie. Daarom moet ons besef dat ons steeds oor ‘n wil beskik. Die Afrikaner se wil het hierdie land verander en daarvan die modernste en vooruitstrewendste staat in Afrika gemaak, met die grootste ekonomie, die mees gevorderde wetenskap, die voortreflikste letterkunde, musiek en kultuur. Eens op ‘n tyd het ons land oor die mees gedugte en georganiseerde weermag beskik, wat helaas tans insgelyks ‘n ruïne is.

Prof. Carel Boshoff het onlangs op Orania, toe ek hom oor die grondslag van sy ideologie en sy denke uitvra, geantwoord: “Ek is ‘n sekulêre Christen.” Dis sekerlik ‘n paradoks, maar elkeen van ons, selfs dié met hul Egiptiese versugtinge oor ‘n wêreld wat suiwer deur God voorafbepaal en beskik word, is sekulêre Christene. Bloedrivier as gesskiedknndige gebeurtenis en die Gelofte as ‘n funderende kode vir die Afrikanervolk het in diepe eerbied teenoor God geskied, maar bevat tegelykertyd ‘n sekulêre logika wat eie aan ons en die uitdrukking van ons wil is.

Die Groot Trek was nie maar net ‘n Oud-Testamentiese eksodus uit die Kaapprovinsie op soek na die land Kanaän nie. Dit was ook ‘n sekulêre politieke beweging, aangevuur deur die Afrikaner se oerdrang na vryheid. Daardie drang na vryheid, hoewel onderdruk en verflou, is nog lank nie dood nie. Die ongekende aantal organisasies wat hulle vandag vir Afrikanerselfbeskikking beywer, is tekenend van dié vryheidsdrang wat telkens opwel. Soos die twisgierige Vootrekkerleiers wat elkeen met sy trekgeselskap in een rigting getrek het, maar wat een en elk deur die vryheidsideaal geïnspireer is, net so droom elke Afrikaner wat nog die naam werd is vandag van ‘n eie, vrye republiek of volkstaat iewers in die toekoms. Dit spreek egter vanself dat, soos die verskillende trekgeselskappe uiteindelik by Bloedrivier saamgestaan het om die vyand te verslaan, sal die huidige geroesemoes van Afrikanergroepering terwille van ons oorlewing ook moet laer trek.

Sarel Cilliers was die Vootrekkers se geestelike en Christelike leier. Maar in Andries Pretorius veral het die Trekkers ‘n sekulêre en militêre leier gehad met ervaring van oorlogvoering teen die Xhosas in die Oos-Kaap. Vooraf het hy sy manne opgelei en besiel. Sonder daardie vooraf opleiding en beplanning sou die veldslag nie so ‘n groot sukses gewees het nie. Dit was ‘n wonderwerk wat van God afgebid is, maar ook ‘n mensgemaakte sukses, net soos Afrikaner-Suid-Afrika in die twintigste eeu ‘n mensgemaakte sukses was.

Met die afskaffing van Republiekdag in 1994, het Geloftedag oorgebly as waarskynlik die enigste nasionale dag vir Afrikaners waar ons ons patriotiese gevoelens kan betuig en ons roemryke geskiedenis kan vier. In die donker tyd van verskrikking wat ons tans beleef, is dit ook ‘n geleentheid om mekaar te vertroos, te onderskraag, moed in te praat en op te lig. Selfs in ons onvryheid kan ons ons vryheid vier, ons vryheid wat was en ons vryheid wat gaan kom, so seker as wat dit vandag 16 Desember is en die son taamlik Egipties op die sarkofaag in die Voortrekkermonument met die woorde “Ons vir jou Suid-Afrika” gaan skyn.

Ek wil afsluit met ‘n gedig wat ek vanmore hier geskryf het. Dit vat iets van hierdie toespraak saam, maar verteenwoordig ook ‘n ode aan ons vryheid.

Bloed en son

Bloed en son, bloedige son

wat ons velle soos papirus brand,

lyne wat soos riviere kreukel en kronkel

grense tussen volkere aanstip.

Alle grense word met bloed getrek.

Selfs in een land saamgedwing

soos vee by die slagpale

loop die eeue deur ons are.

In Egipte het ek die driehoek van graniet

gesien, die piramide en albastersilinders

waarin die farao se organe vir die hiernamaals

vertroetel en soos vrugte ingemaak is.

In ons Suiderland bars ‘n engel uit die klip.

Ons breek die geelhout, sleep die takke.

Op Kersdag stenig die Xhosas ons,

swart Kersfees, swart son, swart land,

‘n nekropool met rotse vir sfinkse

waarvan menslike offerandes gillend

gewerp en gebreek word.

Die bloed van ons kinders loop

in die sand, glansend en silwer

soos kwik, soos vloeibare metaal.

Ons word gelouter en geboetseer

soos ploegskare, soos krygsmaskers

van ouds: perd, lans en swaard.

Hul voorvaders dors na ons bloed

soos roofdiere, soos hiënas wat lag en snuif.

Lucifer bestyg ‘n vlieënde draak,

sy wapenrusting is van titaan en kevlar.

Hy ry ons volk soos ‘n trop honde;

hul koppe is laag, hul moed is gebreek.

Ons volk tjank en smeek in die tuie;

ons bloed spoor druppels in die sneeu;

die sneeu verhard en vergeel tot sand;

die sand waai weg, verdwyn.

In ‘n droom sien ek die arend sweef,

sy vlerke wyd gesprei;

hy kantel oor die krans.

Die slaapwandelaars ontwaak, loom soos

beelde op die hoëdefinisietelevisieskerm

wat skielik soos in films verlewendig.

Ek versamel my klippe en my yster,

my kruike vol water en my woorde

soos bomme en Mirages uit die son

wat verwoestend op hul stede afduik.

Hul mure verkrummel soos by Jerigo;

hulle sterf soos miere, klein en swart.

Ek bid tot God dat ons minder hond

en meer arend sal word.

Фільчаков прокурор

VN neem kennis van PRAAG-betogings teen volksmoord

Op ‘n koue, reënrige dag in die Vrystaat het ‘n groep PRAAG-betogers vandag voor die landdroshof in Lindley betoog waar die ses verdagtes in die grusame Potgieter-moordsaak in die distrik aansoek om borg
gedoen het. Borg is geweier.

Dt was PRAAG se derde anti-volksmoordbetoging binne drie dae. Die voriges het op Koster en Rustenburg plaasgevind. Die leier van die organisasie, dr. Dan Roodt, het gesê: “Suid-Afrika beleef tans ‘n lae-intensiteitvolksmoord waarvan die grusame moord op die Potgieter-gesin ‘n tekenende voorbeeld is. Daar is tans verskeie klagtes by die Internasionale Geregshof teen die ANC-bewind en van sy leiers wat hulle reeds jare lank aan aanhitsing tot volksmoord skuldig maak. Voovalle soos dié op Lindley is regstreeks of onregstreeks aan hierdie aanhitsing te wyte.”

Roodt het insgelyks verwys na die onlangse vonnis van 15 jaar tronkstraf wat aan die Rwandese popsanger Simon Bikindi opgelê is omdat hy hom in sy liedjies en konsertoptredes aan aanhitsing tot volksmoord skuldig gemaak het. “Dit is hoog tyd dat Malema en ander wat geweld teen Afrikaners en blankes haat aanblaas kragtens die internasionale reg vervolg word.”

Weens die gebruik van ‘n banier met die foto van Ban Ki-moon, het PRAAG verneem dat die Verenigde Nasies reeds op die hoogste vlak van die huidige betogings in Suid-Afrika kennis geneem het. Dr. Francis Deng, die VN se Spesiale Raadgewer vir die Voorkoming van Volksmoord monitor Suid-Afrika persoonlik, terwyl ‘n ondersoekspan gemoeid met volksmoord die land vroeg aanstaande jaar sal besoek.

PRAAG sit sy veldtog teen volksmoord en geweld voort. Dr. Roodt sal ook môre in sy Geloftedagtoespraak te Greenlands by Koppies in die Vrystaat na die oënskynlike willoosheid van die Afrikanervolk in die aangesig van geweld 172 jaar ná Bloedrivier verwys. Die tema van sy feesrede is: “Die gelofte en ons vrye wil.”

саун москва topcargo отзывы

Grondwetlikheid en versoeningsdag

Dowwe reënboog

Sowat 47 % van die land se inwoners meen daar was sedert 1994 ‘n verbetering in die land se rasseverhoudings, aldus die Instituut vir Geregtigheid en Versoening se versoeningsbarometer. Skaars 54 % van die landsburgers beskou hulle as Suid-Afrikaners en net 46 % meen rasseverhoudings het die afgelope jaar – die jaar van die groot sokker – verbeter aldus die regering se ontwikkelingsaanwysers vir 2010. Verlede jaar was driekwart van die bevolking nog trots Suid-Afrikaans.

Net 55% van die bevolking meen die land is op die regte koers, teenoor 76 % in 1994.

Met statistieke kan haas enigiets bewys word. Tog sou dit stiksienig wees om nie raak te sien dat Suid-Afrika met ‘n liberale grondwet in die moeilikheid is nie.

Onlangs het oud-pres. FW de Klerk tydens ‘n buitelandse besoek ook sy mond oor die toepassing van die grondwet uitgespoel.

In ‘n land waar die vernaamste meningsvormers nog eerder dood gesien sal word as om as nie-liberaal beskou te word, sal halsstarrig aan die mite geklou word dat Suid-Afrika ‘n uitstekende grondwet het. In die proses sal ander opsies, soos dié van die Europese Unie, Indië en Nieu-Seeland nie genoem word nie. Die Kosovo-opsie word bykans volledig verswyg – al is dit op ‘n bevinding van die Wêreldhof geskoei.

Dit bly politiek inkorrek al is die huidige grondwet en die toepassing daarvan besig om in die glybaan van verval te versnel. Dis nie ‘n bitterbek verregse wat dit sê nie maar die syfers wat die land jaar vir jaar in die gesig staar. En die ongelukkigheid kom nie net van die wit bevolking nie. Al hoe meer bruin stemme gaan op oor die kort lootjie wat die bruin bevolking by die ANC getrek het, en die regering se syfers toon dat 30% van die bevolking hulle eerder as Afrikane beskou as Suid-Afrikaners.

Teen hierdie agtergrond is die uitspraak van die Appèlhof teen die regering, oor die regering se weiering om ‘n verslag oor ‘n Zimbabwiese verkiesing aan die media beskikbaar te stel, van belang. Weer eens het die regering, nie die eerste keer van die regbank af nie, ‘n preek oor grondwetlike beginsels gekry.

Trouens, al hoe meer tekens word duidelik dat die regering selfs die gebrekkige grondwet se bedoeling probeer buig weg van ‘n grondwetlike demokrasie.

En dit alles gebeur op die vooraand van versoeningsdag.

стоит оборудование

Wie onkruid saai sal distels maai, deel 2

Verskeie stemme van verontwaardiging gaan op omdat ‘n Brit skynbaar van Suid-Afrika se hemelhoë misdaadsyfers gebruik gemaak het om na bewering sy vrou te laat vermoor, en dit soos net nog deel van die Suid-Afrikaanse misdaadsyfers te laat lyk.

Dis ook ietwat pikant omdat van dié verontwaardiging kom vanuit dieselfde geledere wat onlangs nog ‘n verslag voor die parlement gestriem het omdat die verslag gesinspeel het dat Suid-Afrika se misdaad, veral geweldsmisdaad, ongewoon erg is.

Suid-Afrika word lank reeds as die wêreld se verkragtinghoofsetel beskou, dit was ‘n ruk ook die moord-hoofsetel, en plaasmoorde haal kort-kort die internasionale pers. Vanjaar het plaasmoorde reeds vier keer internasionaal opslae gemaak – eers na die gematigde Nederlandse koerant Trouw ‘n skokkende artikel geplaas het, toe die wrede moord op ‘n Belgiese burger op sy plaas in Suid-Afrika, toe die moord op die AWB-leier Eugene Terre’Blanche, en nou die gesinsmoord op die Potgieter-egpaar en hul tweejarige dogtertjie. Dit was egter nie die enigste plaasmoorde in die land nie.

Talle buitelanders het al Suid-Afrikaanse misdadigers ten prooi geval. Kenners het al gewaarsku dat bagasiediefstal by Suid-Afrikaanse lughawens buitelandse besoekers met die intrapslag met ‘n baie bitter herinnering aan Suid-Afrika laat. Om nie van kapers te praat wat buitelanders van die lughawe af volg nie.

Die rol van die Pasella Tsjôtsjô’s en Aaklige Otties skep ook ‘n negatiewe beeld in die buiteland.

Die wapenskandaal wat maar net nie oopgevlek word nie, skep ook internasionale persepsies.

Huise in Suid-Afrika lyk dikwels soos Fort Knox soos dit beveilig is, en tog gaan baie Suid-Afrikaners wat alle moontlike voorsorg getref het, die vakansie die onaangename ervaring hê dat hul huise in hul afwesigheid geplunder is.

Die beeldkapitaal wat met die aanbied van die Wêreldsokkerbeker gewen is, het duidelik tussen die vingers uitgeloop.

светодиодный уличный топкарго

Roodt op Geloftedag by Greenlands, naby Koppies

Dr. Dan Roodt van Praag sal vanjaar op Geloftedag 16 Desember by Greenlands in die omgewing van die Vrystaatse dorp Koppies die feesrede waarneem. Die diens gaan gelei word deur ds. Dirk van Rooyen.

Die tema van Roodt se feesrede is: “Die Gelofte en ons vrye wil.”

Die Geloftefees begin reeds op 15 Desember en die organiseerders beskryf dit so: “Ons voorsien ‘n waarlik geseënde en genotvolle fees dié jaar. Ook wil ons u herinner aan die perdekommando, die potjiekoskompetisie en die boeresport. Belangstellendes kan ons kontak indien hulle wil deelneem en ons wag ook vir nog inskrywings vir die potjiekompetisie. Kom en beleef ware plattelandse boeregasvryheid en die Geloftefees soos ons oupas en oumas dit nog gevier het.”

Die aanwysings om daar te kom, is die volgende:

Die ruitverwysings vir die GPS is soos volg – S 27.15224 E 27.65300.

As ‘n mens van Pretoria af kom kan jy óf Sasolburg omry óf jy kan direk die Kroonstadpad vat. As jy Sasolburg omry, ry jy tot by die kruising by Sasolfabriek – rigting Heilbron. By die groot 4-rigtingkruising sal jy sien as jy regs draai is dit na Vereeniging, reguit aan dan is dit na Heilbron. Draai daar regs en hou net reguit aan. As jy op die derde brug kom en jy kyk links sal jy die Greenlands-stasie sien. Direk ná die brug sal jy sien daar draai n grondpad links af. Draai links en volg net die grondpad. Jy sal sien jy sal aan die agterkant van die ou sandsteenstasie verby ry. Volg net heeltyd die pad en moet nêrens afdraai nie. Ná ongeveer 5km sal jy sien die pad gaan self oor die teinspoor. Net ná jy oor die treinspoor is, sal jy die konsentrasiekampkerkhof en die feessaal op linkerhand sien.

Belangstellendes wat verdere vrae het of wat op pad verdwaal, kan mnr. Jan Kotze skakel by 0799649818 of 0826018972.

Фильчаков прокурор

Kersgeskenk op bêk ôrder

Die driejarige Kallie se beentjies wat onder sy kort broekie uitsteek, woer behoorlik soos hy by ma probeer byhou terwyl sy die laaste inkopies voor Kersfees doen.

Gewoonlik kan Kallie nie met beloftes van roomys en tjips omgepraat word om saam met ma dorp toe te gaan as ma inkopies doen nie. Die baie rapsies op die handjies oor alles waaraan hy wil vat, die lang wag terwyl ma skoene aanpas, die lang staan in die toue by betaalpunte, en ‘n brandboud of wat as hy van verveeldheid wegraak…alles dra by tot die kopskuheid.

“Ons moes hom eintlik ‘Groot Speld’ gedoop het,” beduie ma gereeld as Kallie so tussen neus en ore soek raak.

Maar dis amper Kersfees. Trouens, vanaand bring Kersvader die geskenke, en Kallie is saam met die hoop om iewers vir Kersvader raak te loop. So met die deurry deur die dorp het hy die afgelope paar dae elke keer vir Kersvader gesien. Soms werk sy koppie kliphard hoe Kersvader dit regkry om so gou van een plek na ‘n nader te beweeg.

“Toorwerk,” het Kallie se pa geantwoord terwyl die twee koöperasie toe gery het. Pa is ‘n man vir min woorde, en Kallie gaan graag saam koöperasie toe. Daar is altyd iets waaraan hy hom verwonder, en hy mag maar op die groot, splinternuwe trekkers klim sonder dat iets iewers aan sy lyfie aan die brand gaan. Trouens, die bestuurder haal gereeld vir hom ‘n paar droppe uit ‘n glashouer, en Kallie kom dan met ‘n swartgesmeerde gevreetjie by die huis.

Die koöperasie het net een nadeel, Kersvader is nooit in die omgewing nie.

“Daar’s hy!” gil Kallie toe hy Kersvader sien, en hy begin dadelik aan ma se hand te trek, sy ogies vasgenael dat die ou karnallie nie dalk toorkrag inspan voor hy, Kallie, nie kans gekry het om by hom te kom en die uiters belangrike boodskap af te gee nie. Ma laat haar saamsleep. Sy meen ook sy is veilig, want Kallie het geen geheim gemaak van wat hy alles verlang nie – alles beskeie soos ‘n Spiderman en ‘n klimtol, en dis alles reeds toegedraai vir buurman Jan de Bruin om vanaand as Kersvader te bring.

Maar Kallie verras sy ma, en Kersvader weet ook nie mooi hoe om die verleentheid weg te steek nie: “Kersvader, ek het gevergeet, ek wil baie asseblief, asseblief ‘n bababoetie hê!” Van die omstanders giggel, en een ongepoetste winkelassistent lag kliphard. Kersvader soek verleë na ‘n antwoord.

Maar dan let hy op. Kallie se ma glimlag breed, sy beduie na haar magie wat boep maak, en toe met die duim na bo. Duidelik gaan Kallie ‘n bababoetie kry, maar hy sal eers bietjie moet wag. Hy beduie so aan Kallie.

“O,” gaan die lig vir Kallie aan wat mos gereeld saam met pa by die koöperasie kom, “hy is op bêk ôrder.”

Uit die mond van die suigeling…