Die media berig oor die beraad van in Cancun en aardverwarring. Die ontkenners volg soos klokslag en dis syfers op om te toon die aarde se atmosfeer is eerder besig om af te koel.
‘n Koerant se wetenskapverslaggewer skryf oor nuwe bevindings van die Max Planck-instituut oor hoe daar in die breine van babas van Homo Sapiens en die Neandertal-babas bykans geen verskille was nie. So terloops word na ‘n tydperk van 200 000 jaar gelede verwys. Die volgende dag is daar ‘n brief waar iemand dit betwis dat Sapiens al 200 000 kon bestaan.
Ironies is die betrokke wetenskapverslaggewer ook ‘n ontkenner – terwyl mense wat betrokke is by die skerp toename – tot 700 persent in enkele dekades – van outisme, is daar ook die ontkenners wat meen daar was en is geen toename nie. Sy is een hiervan.
Hier te lande het ons ook hard en duidelik te doene gehad met mense wat ontkenners was oor die verband tussen die MI Virus en Vigs.
Soms is dit nogal belangrik dat die ontkenners tru moet staan. In België skuif die lyn ten suide waarvan mense velkanker kry elke jaar verder noordwaarts. Hospitale se begrotings moet hiervoor voorsiening maak. Ontkenners kan waardevolle bydraes lewer, soos om na alternatiewe oorsake vir die werklikheid te soek, nie deur te ontken dat velkanker noordwaarts versprei nie. Ouers van kinders met outisme het nie die luukse om te bespiegel of die skynbare toename werklik is of nie, hulle word gekonfronteer met die werklikheid van te min sorggeriewe wanneer die kinders volwasse word – ook in die SA. Hier het elke skool wat na outisme omsien, ellelange waglyste.
Dis nie net die wetenskap wat deur ontkenners onder skoot kom nie. Godsdiens en politiek is ou jagvelde. Op een dag is Geloftedag en Versoeningsdag gevier.
‘n Dag daarna verskyn ‘n brief in Die Burger deur Charles Malan waarin hy Annelie Botes maar veral Steve Hofmeyr onvleiend aanval. Ten slotte definieer hy die rol en ingesteldheid van skrywers wêreldwyd: “Hofmeyr en Botes se rassisme vloek teen die etiese kodes waarvoor skrywers wêreldwyd hulle beywer soos nierassigheid, verdraagsaamheid en medemenslikheid.”
Botes en Hofmeyr se eie ontkennings dat hulle rassisties is is duidelik nie genoeg – in sekere kringe – om ‘n sekere politieke beskouing se oordeel vry te spring nie. Malan se definisie verklaar nie die feitlik algehele swye van die voorste skrywers en digter oor plaasaanvalle nie.
Verklaar ‘n negrofilistiese ingesteldheid onder die skrywer-establishment – dws waar swart net gelyk met blank is as swart meer gelyk is wat die literêre norm is? Is raspaternalisme nie inherent vernederend nie?
Laat die ontkenningspel begin.
Leave a Reply
You must be logged in to post a comment.