Baie kulture met hul wortels in die Christelike geloof het ‘n sinnetjie met variasies ontwikkel: “Geseënde Kersfees en ‘n voorspoedige Nuwejaar.”
Baie is al geskryf oor die ontaarding van veral Kersfees, en nou word ook baie geskryf oor die herkoms van die Kerstyd.
Dit is ook ‘n besige tyd vir politieke ontleders. Wat is die belangrike punte wat die jaar sou kenmerk? ‘n Beskeie, nietige kommentator staan immers die kans om in die anale opgeteken te staan as die een wat ‘n nuwe verwikkeling raakgesien, en effektief genoeg “wolf – wolf!” geskree het dat daarvan kennis geneem word.
Wat gaan op politieke kommentators se “spyskaart” wees?
Politieke korrektheid sal stellig maak dat plaasmoorde nie die prominensie kry wat dit verdien nie, selfs nie in die jaar waarin dit groot internasionale aandag getrek het nie. Die moord op Eugene Terre’Blanche het dit immers internasionaal in rooi onderstreep. ‘n Belgiese burger, en daarna ‘n Kanadees burger, is in plaasmoorde vermoor, en het iets tot die internasionale karakter bygedra. ‘n Filantroop is vermoor en die mite dat dit weerwraak oor swak behandeling van plaaswerkers is, die nek ingeslaan. Toe is die tweejarige Willemientjie Potgieter saam met haar ouers vermoor. Sedertdien het nog minstens drie mense in plaasmoorde gesterf, en dit is nog ‘n hele skof voor die einde van die jaar.
Dit is ook die jaar waarin die liedjie, “Maak dood die Boere,” opslae gemaak het en die ANC appèl aanteken teen ‘n hofbesluit waarvolgens dit tot haatspraak verklaar is. Onlangse peilings bevestig dat tussengroepverhoudings in die land nie waffers is nie. Verskeie kunstenaars het onder skoot gekom oor hulle – moontlik lomp – die kwessie by die naam begin noem het.
Die uiteinde van die groot sokker is dat die land nou weet dat ‘n politieke wil misdaad kan temper, maar dat die kopseer van peperduur stadions al is wat oorgebly het omdat toegelaat is dat ‘n euforie in ‘n reuse babelas te verander.
Dit bly politiek inkorrek – in Suid-Afrika in elk geval – om na gebreke in die grondwet te verwys. Dit het wel breë gebruik geword om die praktiese neerslag van grondwetlike gebreke by die naam te noem, en die laaste paar maande was die voorste voorpraters van die goeie grondwet-mite aan die stillerige kant.
Die ANC se mediaplanne was die jaar ook groot nuus, en die persvryheidswaghond, Verslaggewers Sonder Grense, het die ANC uiteindelik hard aangespreek, en toe die regering nie luister nie, die land vyf plekke op die internasionale persvryheidsindeks laat tuimel. Vroeër die jaar het Freedom House Suid-Afrika van persvrye land tot gedeeltelik persvrye land geherklassifiseer.
Ook van belang, is dat al hoe meer stemme opgaan oor die inkomstegaping in die land. Onder die meetbare lande is Suid-Afrika al ‘n paar jaar lank die land met die grootste inkomstegaping, maar waarnemers wat hierop en die implikasies gewys het, is tevore min of meer doodverswyg.
Dit is miskien te vroeg om te bepaal of die afstof van oorlede apartheid om huidige mislukkings te verklaar, ‘n nuwe histeriese dimensie gekry het. Wat egter duidelik is, is dat dit tot die polarisasie bydra – sommige meningsvormers wat weier om nog bagasie hieroor saam te dra, en ander wat woedend reageer hieroor – mense wat nog baie stamina het om hierdie dooie perd te gesel en te verwag ander moet meedoen.
Baie sake gaan ook soos die stokkies van aflosresiese na 2011 oorgegee word. Cope se warboel is een, verskeie sake teen Julius Malema, baie munisipaliteite wat meer aan sirkusse herinner, suur mynwater, en vele meer se afloop is nie in sig nie.
Mugabe se beergreep op die ANC lyk nog onaantasbaar.
Effens nuut is die planne met kommissies wat ingestel gaan word om oor nasionalisering en oor die toekoms van die provinsies te besin.
Wat die Afrikaner betref – daar gaan volop advies wees oor hoe om saam te staan. Hoe om die vloeibaarheid in die werklikheidstoneel ten beste te benut, waar om kruisies te trek.
Leave a Reply
You must be logged in to post a comment.