Dan Roodt, Author at praag.co.za

Studente vandaliseer kampus

Sestien studente van die Walter Sisulu Universiteit se Ibika-kampus in Butterworth is Donderdag in hegtenis geneem vir openbare geweld, brandstigting en vandalisme, het die polisie in die Oos-Kaap verklaar.

Volgens kapt. Jackson Manatha is 10 mans en ses vroue in hegtenis geneem nadat hulle die universiteit se snoepwinkel gevandaliseer het asook ‘n veiligheidswagvertrek aan die brand gesteek het tydens betogings op die kampus.

Die betogings het Woensdag begin, nadat geen ooreenkoms bereik kon word tussen studente en die universiteit oor verskeie kwessies nie.

Betogende studente het ook Woensdag vyf polisievoertuie beskadig, maar niemand is in hegtenis geneem nie, het Manatha gesê.

Die 16 wat Donderdag in hegtenis geneem is, word onder meer van openbare geweld, brandstigting en opsetlike saakbeskadiging aangekla.

Hulle sal na verwagting Vrydag in die landdroshof op Butterworth verskyn.

Albertina Sisulu oorlede

Albertina Sisulu, veteraan-aktivis en weduwee van die voormalige ANC-adjunkpresident Walter Sisulu, is Donderdagaand in haar huis in Linden, Johannesburg, op die ouderdom van 92 oorlede.

Albertina Sisulu was ‘n anti-apartheid vaandeldraer wat nou betrokke by die ANC-Vroueliga was.

Besonderhede oor haar afsterwe is nog nie beskikbaar nie.

Een van haar dogters, Beryl – ‘n voormalige ambassadeur in Noorweë – het haar sterfte bevestig.

Brian Sokutu, ANC-woordvoerder, het aan Sapa gesê Sisulu “het haar hele lewe toegewy aan die ANC, die afbou van apartheid en die inlui van ‘n grondwetlike demokrasie in Suid-Afrika”.

Haar man, Walter, is in 2003 oorlede.

swarovski headband

3 voertuie vir ‘n asemrowende toer

Tydens ons onlangse toer van Krugersdorp na Kgalagadi het ons drie viertrekvoertuie getoets, voorwaar ‘n besondere voorreg. Hier volg ons ry-indrukke van die viertrekveldtemmers.

Jeep Grand Cherokee 3.6 V6 Overland

Die Jeep het hom goed gedra; ons was drie mense in die voertuig met ‘n kampeeryskas, 45-literkoelkas, herwinningstoerusting, twee kratte kos, 20 liter drinkwater, klere, asook kampeertoerusting en -stoele. Die Amerikaanse veldvoertuig was tot teen die dak gelaai met net genoeg oop sitplek vir my, Sonya en Monet. Ons het 134 liter petrol gebruik en dit was net eenkeer nodig om die Jeep in laestrek te ry en dit was by Vanzylsrus teen die duin uit. Ooppadverrigting is uitstekend en selfs met die Grand vol gelaai het ek nooit gevoel die 3,6 liter V6 Pentastar-enjin werk nou hard nie. Ons toerkonvooi het nooit meer as 110 km/u gery nie en die togbeheer waarmee die Jeep toegerus is, het die rit baie gemaklik gemaak. Die Overland-spesifikasie waarmee ons toetsvoertuig toegerus was, het verhitte sitplekke met ‘n verkoelingsfunksie as standaardtoerusting ingesluit. Die verkoelingsfunksie was nogal handig in die Kalahari, want die kwik het vir so twee dae ver oor die 30 grade getrek en dit was juis die verkoelde sitplekke wat my in die diep sand laat kophou het. Die Jeep se bougehalte is puik en selfs ná 500 kilometer in die stof het ek glad nie stof in die Jeep se kajuit geruik nie. Daar was geen noemenswaardige geratel ná al die grondpaaie wat ons gery het nie en selfs nie eens ‘n pap band ná al die bospaadjies waar ons gekampeer het nie.

Wat my gepla het van die Jeep

Die toetsmotor was pikswart. Nou weet ons almal dat dit ‘n mite is dat swart motors warmer as ander kleur motors is, maar die swart het my baie laat lyk soos een van die ampsdraers van die plaaslike regering en daarvan het ek nie baie gehou nie. Die swart het ook baie gouer al die Kalahari-stof gewys. Ons toetsvoertuig was toegerus met die standaard 20 duim 265/50 R20 BSW 3-werksverrigtingbande wat die sandryery baie moeilik gemaak het. Die opsionele “Off–Road Adventure II”-pakket wat 18 duim 265/60 R18 BSW All terrain-bande insluit sou hierdie Jeep in ‘n heel ander klas op dié tipe paaie geplaas het. Die pakket sluit ook skaafplate vir die onderkant van die voertuig in wat die gras ook sommer uit die dryfasstelsel sou uithou. Ons toetsvoertuig se kompas was ook die hele tyd verkeerd; hy het nooit die regte rigting aangedui nie. Nou moet ek bieg dat dit my skuld kon gewees het, want ek het nooit voor die tyd seker gemaak dat die kompas reg gekalibreer is nie. Aan die ander kant: die GPS-stelsel het 100% gewerk en ek kon nie verstaan dat die kompas en die GPS nie wou saamwerk nie.

Wat my beïndruk het van die Jeep

Die Jeep het vir seker die meeste pakplek van die drie motors gehad; die sitplekke wat plat vou en die lengte van die laairuim is regtig indrukwekkend. Die rygerief was uit die boonste rakke en dan die toerusting wat ingesluit is by die prys van R582 000 is net verstommend. Leer- en houtafwerking, verhitting/verkoeling vir die sitplekke en stuurwiel, lugvering, panoramiese glasdak, 210 Kw se krag, lugfiltreringstelsel vir die kajuit, “Smart Beam”- slim hoofligte wat aankomende verkeer in ag neem met die sterkte van die hoofligte… Die lys gaan net aan. Die Jeep is bykans R70 000 goedkoper as die Nissan Pathfinder en slegs R30 000 duurder as die Pajero GLX wat nie naastenby so goed as die Jeep toegerus is nie.

Nissan Pathfinder 3,0 dCi V6 V9X LE

Mike het alleen in die Pathfinder gery met al die sitplekke plat gevou sodat die kampeertoerusting, plus van die kos en ‘n 45-literkoelkas sowel as ‘n seil-gazebo van 6×4 meter en water kon inpas.

Wat my gepla het van die Nissan

Ek weet nie of dit net hierdie spesifieke voertuig is nie en of dit ‘n eienskap van die Pathfinder is nie, maar die voertuig se stert het kwaai gehang. Hy was vol gelaai maar nie veel swaarder as wat sewe insittendes met bagasie sou wees nie. Ons het ook die swaarste goed in die middel van die voertuig probeer pak sodat daar juis nie baie gewig op die agterwiele moes wees nie. Die Pathfinder het op heelparty plekke sy stert op die sand gesleep, veral in die diep sand van die kaplyn. Ons het eers gedink dit is die noodwiel wat onder die bak gemonteer is , maar agtergekom dit is die agterste ewenaar wat laer as die wiel hang. Mike besit self ‘n 1998 Nissan SANI-stasiewa en die Pathfinder is inderdaad kleiner binne as die SANI. Op sy hengeluitstappies slaap Mike gereeld agter in die SANI as die sitplekke plat gevou is. In die Pathfinder kon Mike wat nie eers ses voet lank is nie, nie plat lê met al die sitplekke plat gevou nie. Ek was ook seker bederf met die puik bougehalte van die Jeep, maar die Pathfinder het heelwat meer virbrasies op die grondpaaie as die Jeep gehad en jy kon duidelik die stof ruik wat heel agter aan die linkerkant by ‘n klein luginlaat in die kajuit ingesuig is. Die Pathfinder was ook met standaard- padbande en nie All Terrain-bande toegerus nie, wat waarskynlik die sandry bietjie makliker sou maak.

Wat my beïndruk het van die Nissan

Wel, die klankbaan van die Pathfinder se 3,0 liter V6-turbodiesel met nie minder nie as 170 Kw, is werklik iets besonders. Die Pathfinder is toegerus met leersitplekke wat elektronies verstel, ‘n navigasiestelsel met ‘n geheue vir musiek, ensovoort, asook ‘n werklike baie gebruikersvriendelike elektroniese vierwielstelsel wat maklik met die draai van ‘n knop die voertuig vir van die moeilikste paaie gereed het. Sonder die trekkrag van 550 Nm wat die Pathfinder sonder enige inspanning ontwikkel, sou ons vir seker baie moeiliker in die sand gery het, juis omdat die stert so laag gehang het. Mike het 136 liter diesel in die Nissan gebruik.

Mitsubishi Pajero GLX LWB

Wilma en Tersia was die meeste van die tyd in die Pajero. Hulle het ook die agterste sitplekke plat gevou om plek te maak vir twee tasse, ‘n vyfmankoepelseiltent met spanseil, kos, water en ‘n 45-literkoelkas. En vroumense kan ‘n klomp goed saamry!

Wat my gepla het van die Pajero

Om die waarheid te sê, was daar bitter min wat gepla het. Die voertuig het presies gedoen waarvoor hy ontwerp is. As ek nou regtig krities moet wees, sou ek sê die dik plastiekbakskorte wat aan die onderkant van die deure aangebring is en by die buffers aansluit het heelwat krappies in die bosse opgedoen. Die feit dat die Pajero ook hoë agterhoeke het, het ook die bosryery bemoeilik. Waar die ander twee voertuie maklik onder deur ‘n bos kon gaan, het dit mooi ry gekos om nie die Pajero te krap nie. Daar is dan ook ‘n paar fyn haarkrapmerkies veral op die agterste boonste hoeke opgedoen.

Wat my beïndruk het van die Pajero

Die Pajero se bakwerkkleur was werklik die mees sindelike kleur. Die blougrys metaalkleur het die minste stof gewys en ons het van die mooiste foto’s van die Pajero in die Botswana-son kon kry. Die Pajero was ook die enigste een van die drie wat met All Terrain-bande toegerus was en dit het werklik ‘n groot verskil op die sandpaaie van die kaplyn gemaak. Die navigasiestelsel van die Pajero was ook vir my die indrukwekkendste met die hoogte bo seespieël en kompasrigting wat duidelik aangedui is. Die laestrekratte wat met ‘n tweede hefboom geskakel kan word, was ook meer ou-skool wat nie so gebruikersvriendelik soos die Jeep en die Nissan was nie, maar meer vertroue as die twee nuwer voertuie ingeboesem het. Ons het 135 liter diesel in die Pajero gebruik.

Gevolgtrekking

Teen R544 588 is die Mitsubishi Pajero 3,2 Di-D GLX LWB outomaties die goedkoopste van ons drie toetsmotors. Hy het nou wel ‘n nuwe 140-Kw-turbodieselenjin, maar die res van die Pajero voel oud, nie heeltemal tegnologies in die klas van die ander twee nie. Met Dakar-ondervinding en verkope beter as dié van die Pathfinder gee die kopers seker nie te veel hieroor om nie. Die Pajero was die beste toegerus vir die omstandighede waaronder ons getoer het met die All terrain-bande maar hy was ook die enigste voertuig wat oral gras onder die bakwerk bymekaar gemaak het. Daar is ‘n dwarsstaaf ter versterking van die onderstel wat kort-kort gras versamel het. Alhoewel dit nie naby die uitlaatstelsel of dryfstelsel was nie, kan dit sonder ‘n skaafplaat dalk ‘n probleem veroorsaak. Die Pajero is ook die enigste voertuig waar ons twee saadnette nodig gehad het omdat daar onder baie laag naby aan die pad ook ‘n verkoelerinlaat sit wat ten spyte van die net nog steeds gras bymekaar gemaak het. Die Nissan Pathfinder 3,0 V6 dCi 4×4 outomaties klink mooi as jy hom bietjie vet gee, hy het die tweede meeste krag vir ‘n diesel in die klas naas die Disco 4, maar met die agterste ewenaar en noodwiel wat onder die voertuig in die sand sleep, dink ons die Pathfinder sal beter vaar waar die paaie meer gelyk is. Dink nou net as ons ‘n wiel moes vervang, dan moes ons die noodwiel eers uit die sand uit grawe om dit van die voertuig af te kry en dan die voertuig nog hoër oplig om die ou band weer onder die voertuig in te kry. Die Nissan Pathfinder is ook heeltemal te duur vir wat die voertuig bied. Teen R652 000 is hy selfs duurder as die Nissan Murano of Z370 Roadster. Hy is bykans R107 000 duurder as die Pajero en R2 000 duurder as die Toyota Prado VX Diesel, selfs R28 000 duurder as die Land Rover Discovery 4 TD SE wat sonder twyfel die leier in die segment is. Wat die Jeep Grand Cherokee 3,6L Overland betref is hy die enigste een van die drie wat petrolaangedrewe is. Dit op sigself is ‘n terugslag op die huidige oomblik. Alhoewel ons geen probleem met die beskikbaarheid van petrol in Botswana gehad het nie, kan dit ‘n probleem raak in die res van Afrika. Die Jeep is wat rygerief en toerusting aanbetref in ‘n ander klas, na my mening die naaste aan die segmentleier-Discovery 4 van al drie die voertuie. Teen R582 000 vir die Overland soos ons toetsvoertuig, is dit net die 5,7 V8 Overland wat nog meer krag bied in die Jeep-stal en selfs hy teen R631 000 is goedkoper as die Pathfinder. Die Jeep is meer gesofistikeerd en verfynd as ooit tevore, luukser as ooit tevore en met die Quadra-Trac II- en Quadra-Drive II-vierwielstelsel en geslote lugvering wat sy eie lug aanboord in ‘n silinder berg, is dit werklik net die luukste HSE Disco 4 wat die Jeep troef. Met bykans identiese brandstofverbruiksyfers as die ander twee dieselvoertuie kan ons nie wag vir die turbodieselmodel wat dalk later in 2011 plaaslik beskikbaar sal wees nie. Dus vir ons Kalaharitoer 2011 plaas ons die drie voertuie soos volg vir algemene werkverrigting, brandstofverbruik en gebruikersvriendelikheid.

1. Jeep Grand Cherokee 3,6L Overland (13,58 L/100km vir ons toer)

2. Mitsubishi Pajero 3,2 Di-D GLX Lwb AT (13,38 L/100 km vir ons toer)

3. Nissan Pathfinder 3,0 dCi 4×4 AT (13,48 L/100 km vir ons toer)

Dankie aan Chrysler SA vir die Jeep, Nissan SA vir die Pathfinder en Mitsubishi SA vir die Pajero.

топкарго развод

Kovsies tjilp oor Oprah-besoek

Die groot nuus van ‘n bekende swart Amerikaanse TV-persoonlikheid se besoek aan Bloemfontein is Donderdag deur prof. Jonathan Jansen, UV-rektor, op Twitter aangekondig.

“You heard it here first… On 24 June Oprah Winfrey lands on the campus of the University of the Free State,” het Jansen se twiet gelui.

Die Burger berig dat die kletskoningin Oprah Winfrey ‘n eredoktorsgraad in onderwys van die Universiteit van die Vrystaat (UV) gaan ontvang. Sy sal die toekenning op 24 Junie ontvang.

Volgens ingeligte bronne, sal Oprah nie veel met van die stad of universiteit sien nie en slegs ‘n paar uur vertoef. Sy sal glo ook belydenisse van “gerehabiliteerde wit rassiste” aanhoor tydens haar besoek.

Lacea Loader, UV-woordvoerder, wou nie oor die besoek uitbrei nie, maar het bevestig dat Oprah kom. Besonderhede oor die besoek sal glo later bekend gemaak word.

“Ek kan net bevestig sy besoek die kampus en sy ontvang ‘n eregraad,” het Loader aan media24 gesê.

Die universiteit is nie skaam om linkse bekendes te vereer nie. Nelson Mandela het in 2001 ‘n eredoktorsgraad van die UV ontvang en Desmond Tutu is vanjaar uitgesonder vir ‘n eregraad.

Oprah se verbintenis met Suid-Afrika is reeds in omstredenheid gehul, nadat die swart spogskool vir meisies wat sy help oprig het, vir ‘n reeks skandale gesorg het. Die kletskoningin is nie ‘n voorstander van inheemse swart kultuur nie en haar werksaamhede is veral daarop gemik om swartes te verwesters.

bridesmaid necklace and earring set прокурор Фильчаков

Gesoek: Behoorlike ondersoekende joernalistiek

Te midde van die debat oor die nuwe voorgestelde inligtingswet, is dit ook nodig dat Suid-Afrikaners diep na hulself kyk en besin of die gemiddelde landsburger nie self ‘n aandeel het daarin dat die land kenmerke van ‘n volstruispolitieke republiek begin toon nie.

Dit het staatsdepartemente soos Statistiek Suid-Afrika nie lank geneem om vas te stel dat die doeltreffendste manier om ‘n owerheidsaksie, soos ‘n komende sensus, in ‘n TV-sepsie se storielyn te laat inskryf nie. Die tradisionele publisiteitsaksie aan so ‘n gebeurtenis gekoppel is peperduur, en dit is frustrerend dat – na bykans elke moontlike nuuskanaal en nuusmedium deur nuusdekking en advertensies benut is, ‘n breë segment van die publieke steeds nie weet van die aksie nie.

Of meen die deursnee-kyker dit was maar blote toeval dat oom Oubaas onlangs as kandidaat beskikbaar was, of dat die karakters kort voor ‘n belastingseisoen met hul taks se papierwerk doenig raak?

Dit is skokkend dat mense wat op hierdie wyse bereik moet word, oor ‘n uiters belangrike stemreg beskik wat die lotgevalle van ‘n land kan bepaal.

Voor dus vererg deur ‘n papierdun dagblad geblaai word en dan ergerlik te verklaar dat daar “niks” in was nie, moet die leser homself afvra of dit die gevolg van gebrekkige nuusoordeel aan die kant van die redaksionele bestuur is, of dat die betrokkenes hulle deur gereelde navorsing laat lei oor wat die nuusvoorkeur van lesers is? Radiostasies, veral gemeenskapsradiostasies, sou immers baie makliker die pyp kon rook as hulle net die programme hoef aan te gebied het wat die AMPS aandui baie luisteraars trek. OKOSA vereis in sy lisensievoorwaardes egter dat ook aspekte soos nuus, en hierby ingesluit, plaaslike nuus, ‘n groot aandeel moet hê. En na tien grusame moorde in dieselfde omgewing, en ‘n klomp middernagtelike ongelukke waar laataand gaste aan die woongebied se krip se motors om lamppale gevou staan, klink nuus oor die plaaslike kerkbasaar naderhand na baie goeie afwisseling.

Tog is daar ‘n segment van die bevolking wat werklik in aktualiteit belangstel – aktualiteit wat slegs deur behoorlike ondersoekende joernalistiek bevredig kan word. Dit is ‘n segment wat deel uitmaak van die groepie mense wat as meningsvormers bekend staan, of behoort bekend te staan.

Nie al hierdie meningsvormers het die luukse om in ‘n beroep te staan waar hulle self dokumentasie soos meningspeilings kan bestudeer om behoorlike gefundeerde menings te vorm nie. Baie is afhanklik van wat die media berig, en dit is die groep wat maklik tot die slotsom kom dat ‘n koerant, selfs ‘n dik koerant, “niks” in het nie.

Vanoggend kan mense met internettoegang lees wat die Bostonse gehaltekoerant, die Christian Science Monitor oor die voorgenome Suid-Afrikaanse inligtingswet skryf. Na die CSM vir ‘n kort rukkie van ‘n plaaslike verslaggeefster gebruik gemaak het wat te maklik ore aangesit is en basies regerengspropaganda vir soetkoek opgevreet het, is Scott Badauf weer agter die rekenaar, en in ‘n ongewone kort artikel toon hy weer waaroor ondersoekende joernalistiek nou eintlik handel. Hy wys gou daarop dat die beplande wetgewing Suid-Afrika in die teenoorgestelde rigting laat beweeg as nuwe wetgewing in Kenia en Nigerië, wat groter openheid verseker. Hy wys daarop dat die planne om hierdie wetgewing op die wetboek te plaas, Suid-Afrika ‘n afgegradeerde posisie op Freedom House se vryheidsindeks besorg het.

Suid-Afrika het ondersoekende joernaliste, beide binne die media en op vryskutvlak. Die beriggewing oor die Imvume-skandaal deur die Mail & Guardian sal as ‘n hoogtepunt uitstaan, en behoort ‘n veel groter impak op die Suid-Afrikaanse politieke toneel te gehad het. Dié appèlhofbeslissing hieroor is veronderstel om aardskuddend te wees – dit stel aan die kaak hoe maklik dit is om die bedoelings van die grondwet na die maan toe te stuur, tensy iemand, iewers, die duur juridiese pad wil loop om dit saak vir saak deur die howe te beredder.

Terwyl dit gebiedend noodsaaklik vir die behoud van ‘n gesonde demokrasie is dat mediavryheid bestendig word, is dit ook net so nodig dat die media werklik op die voorpunt dink en doen. Om sy eie ondersoekende joernaliste te snoer deur puik werk te rak – hetsy of dit is omdat geoordeel word die publiek sal nie belangstel nie of omdat dit politiek inkorrek is, laat die media vervlak.

Om voorkeur aan die vryskutbydraes te gee van “kenners” wat niks anders te sê het as dat Suid-Afrika ‘n puik grondwet het en dat net hard gewerk moet word om dit te laat werk, is volstruispolitiek.

Suid-Afrika moet ekonomies met die res van die wêreld meeding en daarom ekonomies hoë standaarde handhaaf. Dit is ‘n belediging aan die Suid-Afrikaanse nuuspubliek om hulle met iets minder as die beste – wat nog in die land beskikbaar is – te voer.

10 online casinos

‘Oilgate’ weer opgediep

Die burgerregte-inisiatief AfriForum het gevra dat adv. Lawrence Mushwana as voorsitter van die Suid-Afrikaanse Menseregtekommissie (MRK) moet bedank na aanleiding van die appèlhof se verdoemende uitspraak dat die Openbare Beskermer (OB), destyds adv. Mushwana, se ondersoek na die Oilgate-skandaal so halfhartig en oppervlakkig was, dat dit daarop neerkom dat hy hoegenaamd geen ondersoek gedoen het nie. Vyf appèlregters het saamgestem dat die OB se sogenaamde ondersoek ter syde gestel moet word, aangesien die aangeleenthede nie eens ondersoek is nie. AfriForum sal ook die huidige OB, adv. Thuli Madonsela, vra om ŉ nuwe ondersoek na die Oilgate-saak te loods.

Die Oilgate-skandaal het gevolg nadat die Mail & Guardian die brandstofmaatskappy Imvume Holdings daarvan beskuldig het dat dit R11-miljoen se staatsgeld kort voor die verkiesing van 2004 aan die ANC oorbetaal het. Die geld was deel van ŉ bedrag van R15-miljoen wat deur Imvume vir ‘n olietransaksie van PetroSA gevra is.

Volgens Alana Bailey, adjunk-uitvoerende hoof van AfriForum, sal die feit dat adv. Mushwana as OB die ANC klaarblyklik beskerm het, net die standpunt versterk dat die MRK eintlik as ŉ kommissie vir die beskerming van die ANC se regte funksioneer.

“In die verlede het AfriForum al etlike klagtes by die MRK ingedien, wat nie ondersoek is nie. Dit het reeds vrae oor die onpartydigheid en funksionaliteit van die MRK laat ontstaan,” het Bailey gesê. “Die appèlhof se beslissing dui net weer aan hoe instellings wat grondwetlik veronderstel is om die hele Suid-Afrikaanse gemeenskap te beskerm en te dien, en daardeur demokrasie te bevorder, deur die ANC se kaderontplooiing lamgelê word.”

AfriForum sal die saak na die OB terugverwys. Volgens Bailey sal dit die toets wees om te bepaal of die OB sedert Mushwana se vertrek, nou inderdaad as ŉ openbare beskermer funksioneer, of steeds net die ANC se belange op die hart dra.

паркетный пол

Libië sê NAVO het dood van 718 burgerlikes veroorsaak

Libië het Dinsdag NAVO daarvan beskuldig dat hulle 718 burgers vermoor en 4 067 beseer het in tien weke van lugaanvalle op Gaddafi se regime. Pogings deur die Afrika-Unie om ‘n wapenstilstand te onderhandel is gefnuik en Italië is van mening dat Moeammar Gaddafi se regering “verby” is.

Die dodetal en aantal beseerdes is tydens ‘n mediakonferensie in Tripoli deur Mussa Ibrahim, die regeringswoordvoerder, bekend gemaak. Hy het ook gewaarsku dat indien Gaddafi die land verlaat, dit die “heel ergste scenario” vir Libië sou wees.

“Vanaf 19 Maart tot 26 Mei was daar reeds 718 martelaars onder burgerlikes en 4 067 is beseer, waarvan 433 baie ernstige gevalle is,” het Ibrahim gesê. Die getalle kon egter nog nie deur die gesondheidsministerie bevestig word nie.

Hy het gesê die getalle sluit nie Libiese militêre ongevalle in nie. Die departement van verdediging wou egter ook nie bekend maak hoeveel troepe reeds in dié oorlog gesneuwel het nie.

“As Gaddafi moet gaan, sal die sekuriteitsklep van die land verdwyn,” het Ibrahim gesê. Hy het gesê dit is buite die kwessie dat Gaddafi uittree.

“Gaddafi se uittrede sal ernstige gevolge vir Libië inhou.” Hy het ook gewaarsku teen ‘n burgeroorlog.

Ibrahim het ontken dat Jacob Zuma, die Suid-Afrikaanse president, Maandag in Tripoli ‘n “uitgangsplan” met Gaddafi bespreek het.

“Zuma het nooit enige uitgangsplanne met hom bespreek soos in die media beskryf is nie,” het hy gesê.

In ‘n verklaring van die Suid-Afrikaanse presidensie in Pretoria is daar gesê dat Gaddafi Libië nie gaan verlaat nie ondanks stygende internasionale druk en verskerpte NAVO-aanvalle op sy regime.

“Kolonel Kadhafi het versoek om ‘n einde te maak aan die bombardering om ‘n Libiese dialoog moontlik te maak. Hy het beklemtoon dat hy nie bereid is om sy land te verlaat nie, ten spyte van die probleme,” het Zuma se kantoor in ‘n verklaring gesê.

Die Suid-Afrikaanse president het gesê aanvalle deur NAVO, wat ‘n vliegspergebied oor Libië ter beskerming van burgers onder ‘n VN-mandaat afdwing, het Afrika se bemiddelingspogings ondermyn.

Suid-Afrikaanse minister van buitelandse sake Maite Nkoana-Mashabane het ‘n onmiddellike skietstilstand gevra nadat Zuma gesê het die kolonel is “gereed” om ‘n Afrika-Unie vredesplan, wat reeds verwerp deur NAVO en die rebelle verwerp is, te aanvaar.

In Benghazi, in die ooste van Libië, het Italië se minister van buitelandse sake Dinsdag gesê, is die regime reeds verslaan.

справка для спорта топкарго

Is die VSA nog ‘n regstaat?

Die Amerikaanse ingryping in Libië se burgeroorlog, ‘n intervensie wat met ‘n surplus verwarring oor vermoëns en ‘n tekort aan eerlikheid oor doelwitte afgeskop het, is besig om die oppergesag van die Amerikaanse regstelsel, en in die besonder die veelbesproke War powers Resolution uit te daag.

Die vraag of die WPR goeie of slegte wetgewing is, is nie ter sake nie. Dit ís ongelukkig wetgewing. En dit is sonder twyfel ‘n wet waarmee President Obama in stryd verkeer. Die wet bepaal dat ‘n president militêre aksie moet staak binne 60 dae na die aanvang daarvan (of 90, indien die president in skrif “sertifiseer” dat vanweë ‘n “onvermydelike militêre noodsaaklikheid” die veiligheid van die Amerikaanse magte bedreig word). Die Amerikaanse Kongres is egter doodstil oor hierdie oorlog wat meer as 70 dae gelede begin het.

Alle presidente verafsku die eng voorwaardes van die WPR maar het nog altyd gesorg dat hulle optree “in ooreenstemming met” die vereiste verslagdoening elke 48-uur. Op 21 Maart, twee dae nadat die oorlog in Libië begin is, het Obama die Kongres in kennis gestel van die toe reeds ooglopende stap om dié olieryke land te bombardeer. Hy het belowe dat Amerikaanse bedrywighede daar “beperk in hul aard, duur, en die omvang” sou wees in diens van ‘n “beperkte en goed-gedefinieerde sending”. Die sogenaamde “goed-gedefinieerde” sending was oënskynlik om burgerlikes te beskerm; dit het egter intussen sonder enige verklaring skielik regimeverandering geword.

Op 28 Maart belowe Obama “die Verenigde State sal ‘n ondersteunende rol speel.” Maar die WPR laat presidente nie alle vryhede toe omdat die VSA ‘n “ondersteunende rol speel” nie.

Op 20 Mei verklaar Obama dat sy land se “deelname” op “nie-kinetiese ondersteuning” berus (intelligensie, logistiek, brandstof) maar kennelik ook kinetiese aanvalle op Libiese lugverdediging en ander teikens van “die NAVO-magte”. Hy sê die Amerikaanse ondersteuning is “belangrik”, maar “ons neem nie meer die leiding nie.”

Dié stelling is erg misleidend. NAVO sal nie sonder Amerika optree nie, en sonder die VSA se ondersteuning, sou die Libiese veldtog nie kon voortgaan nie.

Senator Richard Lugar – vooraanstaande Republikein op die Foreign Relations Committee – het op 23 Mei in ‘n ontstoke brief aan Obama die president daarvan beskuldig dat hy geen van sy verpligtinge om die Kongres te raadpleeg “soos die WPR vereis” vervul het nie. Lugar beskuldig Obama ook daarvan dat hy die Kongres se goedkeuring onder ander voorwendsels verkry het. Dié beswaar is begroet met lang en uitgerekte verduidelikings oor hoe presidente oor sekere magte beskik en geen direkte antwoord nie.

Dit is egter ontoelaatbaar in die derde maand van ‘n oorlog wat Obama gesê het dae sal duur en nie weke nie, dat ‘n president nie eens antwoorde kan verskaf nie. Ongeag wat die Kongres besluit, is dit duidelik dat die oorlog sal voortgaan sonder die nodige wetlike goedkeuring. Die blote feit dat dit reeds op hierdie laat stadium met stilte begroet word deur die adminstrasie sowel as talle opposisielede, is die klinkklare bewys.

topcargo отзывы

Inligtingswet – die hondjie of die halsbandjie?

Die ANC se woordverbreking en ongekende haas om ‘n hoogs omstrede wetsontwerp deur die parlement te stoomroller, kry nou algaande weer teenspoed in eie geledere. Cosatu dreig die regering nou met die grondwethof sou belangrike konsessies nie gemaak word nie, en die oud-minister van Intelligensie, Ronnie Kasrils, spreek bedenkinge uit. Kasrils is ‘n lid van die SAKP, en die kommuniste is nie juis bekend dat hulle menings- en persvryheid baie goedgesind is nie. Maar hier sit hy sy voet neer.

‘n Baie interessante stertjie wat algaande ‘n kernelement teen die beoogde wetgewing begin word, is die posisie van verklikkers, ook bekend as fluitjieblasers.

Ten spyte van omvattende wetgewing wat veronderstel is om verklikkers wat korrupsie en ander wanpraktyke in die ope bring te beskerm, bevind hulle hul in die praktyk dikwels as vry buit, en bly hulle in die slag.

Dit gebeur ondanks ‘n uiters belangrike en rigtinggewende saak in die arbeidshof waarvolgens ‘n minister, Panuell Maduna, in die slag gebly het. In 2006 het ‘n afgedankte adjunk-direkteur-generaal van die Justisie, MM Tshishonga, die destydse Minister, Maduna, en direkteur-generaal, Vusi Pikoli arbeidshof toe geneem en gewen.

Die feite van die saak is dat Tshishonga besef het Maduna bevoordeel ‘n vriend met likwidasietenders, en het dit sonder sukses eers by Pikoli, en later by dr. Essop Pahad, minister in die presidensie aanhangig gemaak. Toe al sy amptelike opsies uitgeput is, en hy self verskuif is, het hy die saak na die media geneem. Maduna se kop moes noodwendig rol, maar Tshishonga is afgedank. Die arbeidshof het egter beslis dat hy geen ander opsie gehad het nie. Pikoli het geweier om hom weer aan te stel, en het uiteindelik weer bloedneus gekry en Tshishonga het ruim kompensasie gekry.

Die probleem waarmee verklikkers te kampe kry, is dat hulle, om korrupsie aan die kaak te stel, dikwels van vertroulike inligting van hul werkgewer gebruik moet maak. Die uitlek van vertroulike inligting, bly volgens die arbeidsreg egter steeds een van die gronde waarop ‘n werknemer ernstige teenspoed kan kry en selfs ontslaan kan word, en so ‘n proses ontaard dikwels in ‘n baie moeilike en tegniese opweeg van regsbeginsels en belange. Openbare belang weeg byvoorbeeld swaar.

Die gevaar van die nuwe wetgewing is dat baie inligting nou amptelik geklassifiseer kan word. In ‘n hipotetiese geval, is daar ‘n korrupte ooreenkoms tussen ‘n staatsdepartement en ‘n privaat maatskappy wat vir die maatskappy ‘n groot tender besorg. Om te keer dat dit op die lappe kom, klassifiseer ‘n gemagtigde in die departement die inligting hieromtrent, en ‘n verklikker wat dit uitlap, kan tot 15 jaar agter tralies beland. Hy kan hom nie meer op openbare belang beroep nie.

In die praktyk gebeur dit dikwels dat verklikkers eers sukses behaal met die aanspraak van korrupsie as hy, soos Tshishonga, die media nader. Dié soort sake is die kos van die al skaarser wordende ondersoekende joernaliste van formaat. Maar ook hy kan sy ou dae agter tralies sluit.

Heel waarskynlik is Cosatu reg in sy aanname dat die grondwethof sulke wetgewing ter syde sal stel. Dit neem egter nie die kommer weg dat die regerende party so vasbeslote is om donkerwerk te verskans nie. Voeg hierby dat daar steeds deurlopende oproepe uit die ANC kom om die mediatribunaal in te stel.

Dit is nie heeltemal ‘n verrassing nie – iemand moet die blaam vir die ANC se effens swakker vertoning in die afgelope verkiesing kry, en die media is maar te dikwels ‘n gerieflike slaansak. Hierdie geveg geniet werklik baie aandag.

Wat egter nie minder belangrik is nie, is dat fluitjieblasers behoorlik en ordentlik beskerm moet word. Die Wêreldbank beskou korrupsie as die diefstal van ‘n land se toekoms, en die land kan nie ‘n kleptokrasie by sy – soos dr. Jakes Gerwel dit geleentheid gestel het – vrotsige regering bekostig nie.

пневмоинструмент это

Begrotingsdebatte word totaal geminag

“Begrotingsposdebatte word tans deur die parlement geminag, aangesien tot ses begrotingsdebatte per dag plaasvind en terselfdertyd vind portefeuljekomitee-vergaderings ook plaas. Die gevolg is dat begrotingsdebatte afgewater is, swak bygewoon word deur LP’s en dit voorkom asof dit nie belangrik is nie. Die begrotingsdebatte is veronderstel om die belangrikste debatte te wees, want die parlement moet besluit hoe word belastingbetalers se geld verdeel en spandeer. Hierdie optrede maak dat LP’s nie hulle plig en verantwoordbaarheid teenoor kiesers kan nakom nie,” sê mnr. Pieter Groenewald (LP), parlementêre leier vir die Vryheidsfront Plus.

Dinsdag het vier begrotingsposdebatte, naamlik Internasionale Betrekkinge en Samewerking asook Kommunikasie die oggend, en Koöperatiewe Regering en Tradisionale Sake en Gesondheid die middag, plaasgevind. Dieselfde dag het twintig portefeuljekomitees die oggend begin sit en sommige het die hele dag geduur. Vandag het elf portefeuljekomitees van die Nasionale Vergadering gesit en word ses begrotingsposte gedebatteer.

“Wanneer begrotingsposdebatte plaasvind, behoort dit in die raadsaal gedebatteer te word en moet opposisielede genoegsame tyd gegun word om daaroor te debatteer. Ministers moet in die debatte hoor wat is die besware en standpunte van parlementslede en behoort dit uit te voer,” het Groenewald gesê.