Dan Roodt, Author at praag.co.za

Historikus diep swart muitery in Oz op

‘n Australiese akademikus het bewyse van ‘n muitery deur Afro-Amerikaanse soldate wat tydens die Tweede Wêreldoorlog Doer Onder gestasioneer was, opgediep wat glo aangevuur is deur rassemishandeling.

‘n Historikus van James Cook University, Ray Holyoak, het ondersoek ingestel waarom die Verenigde State se kongreslid Lyndon B. Johnson die noorde van Queensland, en spesifiek die gemeente van Townsville, vir drie dae in 1942 besoek het.

“Vir 70 jaar was daar ‘n gerug in Townsville dat daar ‘n muitery onder Afro-Amerikaanse dienspligtiges was,” het Holyoak aan ABC Radio gesê.

“In die laaste jaar en ‘n half het ek die primêre dokumentasie opgediep wat bewys dat dit gebeur het in 1942.”

Queensland was ‘n belangrike ondersteuningsbasis vir soldate wat tussen 1942 en 1945 aan die Suidwes-Stille Oseaan-veldtog deelgeneem het, met vliegvelde, kampe, fabrieke asook mediese fasiliteite.

Holyoak het gesê dokumente uit die era openbaar dat lede van ‘n groep van 600 Afro-Amerikaanse troepe in 1942 na Townsville gestuur is om ‘n vliegveld te bou maar dat dit in ‘n beleg geëindig het met swartes wat hulle gewere op hul wit offisiere gerig het.

“Na ‘n reeks misdrywe deur twee wit Amerikaanse beamptes, was daar verskeie ringkoppe wat besluit het om die tente van die wit offisiere met masjiengeweervuur te besaai,” het hy aan die staatsuitsaaier gesê.

Die argiewe van die Queensland-polisie en die Townsville Brigade het getoon, sê Holyoak, dat een persoon dood is en dosyne ernstig beseer tydens die beleg op ‘n basis op die buitewyke van die stad.

Soldate van die VSA se 96-Ingenieurs op die basis was gedwing om die hulp van Australiese troepe in te roep, het hy aan ABC gesê.

Holyoak het gesê die beleg het agt ure geduur waartydens die muiters masjiengewere en anti-vliegtuigwapens op tente waar hulle mede-Amerikaners gesit en drink het, leeggemaak het.

Die historikus, het gesê die voorval is nooit aangemeld nie, maar hy het ‘n verslag wat daaroor geskryf is deur ‘n Amerikaanse joernalis, wat saam met die troepe was, ene Robert Sherrod, opgespoor.

“Ek dink destyds is dit beslis onderdruk,” het Holyoak gesê.

“Beide die Australiese en die Amerikaanse regering sou nie wou gehad het dat die besonderhede hiervan uitlek nie. Die rasse-beleid van daardie tyd het regtig mense van kleur uitgesluit.”

Holyoak is van voorneme om sy navorsing voort te sit, en is op soek na die vonnisse opgelê aan diegene wat betrokke was in die dramatiese voorval.

Skierlik-skieter getroud

Die man wat vier lewenslange vonnisse uitdien en as minderjarige ‘n volwasse verhoor gehad het, is hierdie week in die tronk getroud, het The Times Vrydag berig.

Johan Nel, 23, is met Maryna Naude, 18, getroud in die Ramochana-gevangenis in Rustenburg, tydens ‘n kort seremonie.

Nel, ook bekend as die Skierlik-skieter, het destyds vier mense doodgeskiet in ‘n lokasie in Noordwes nadat hy gesê het hy is getraumatiseer deur herhaaldelike misdaad.

Hy word in die gevangenis se maksimumsekuriteitsdeel aangehou en hy is nie toegelaat om sy bruid aan te raak nie.

“Dit was nie ‘n baie lang seremonie nie en het sowat ‘n halfuur op die meeste geduur,” het korrektiewe dienste se woordvoerder Sarie Peens gesê.

“Hy is toegelaat om sy eie klere te dra en onmiddellik na die seremonie het die families die tronk verlaat en hy is terug na sy gevangenisklere.

“Hy is ‘n gevangene, en dit beteken dat hy nie kan nie enige kontak met haar kan hê nie en ook nie enige huweliksregte geniet nie.”

Nel het Sivuyile Peyi, 37, Annah Moiphitlhi, 31, haar drie-maande-oue dogter, Elizabeth, en Tshepo Motshelanoka, 10, in die Skierlik-plakkerskamp naby Swartruggens op 14 Januarie 2008 doodgeskiet. Agt ander mense is beseer. Hy is deur die Mmabatho Hooggeregshof op November 21, 2008 gevonnis.

SA aanvaar die Chinese model

Die ANC se nuwe fokus op infrastruktuur is soortgelyk aan die Chinese model van staatskapitalisme.

Die nuwe infrastruktuur-gedrewe model sal semi-staatsinstellings van fondse voorsien en hulle onder een departement saamsnoer om beheer van strategiese bates in die ekonomie oor te neem.

Dit is die kern van die ANC se nuwe ekonomiese transformasiebeleidsdokumente wat by die party se nasionale uitvoerende komitee-vergadering bespreek is en die rigting wat die president Donderdagaand aangedui het.

Die idee is dat omdat die privaatsektor in gebreke gebly het om te belê in infrastruktuur, ekonomiese groei deur die staat gestimuleer moet word en dat hulle dus ‘n meer aktiewe rol in die ekonomie speel.

Gebrek aan belegging in infrastruktuur oor die afgelope jaar is glo die rede vir die langsame groei in Suid-Afrika.

Die gedagte van staatskapitalisme is natuurlik nie nuut nie. Onder die Natte was dit die gekose weg vir die land. Dit is weer in 1992 deur die voormalige Reserwebank Tito Mboweni geopper. Die neoliberale ekonomiese paradigma van die laat 1990’s, is egter deur die voormalige president Thabo Mbeki verkies wat homself soos die Britte en Amerikaners op ‘n vryemark-model verlaat het.

Volgens Malusi Gigaba, minister van openbare ondernemings, kan die ANC nie staatmaak op markkragte nie omdat dit transformasie sal belemmer.

Die Chinese model vir die bou van infrastruktuur en werksgeleenthede sal ‘n belangrike fokus van die ANC se ekonomiese beleid wees,” sê Enoch Godongwana. Hy het vroeër vanjaar bedank as adjunkminister van ekonomiese ontwikkeling nadat gerugte oor die verdwyning van ‘n R100 miljoen uit die klerewerkersunie se pensioenfonds die ronde gedoen het.

Gigaba en Ebrahim Patel, minister van ekonomiese ontwikkeling het China oor die afgelope jare besoek om te bestudeer hoe die Chinese hul semi-staatsinstellings gebruik om strategiese bates te beheer en die ekonomie te laat groei. Gigaba, spesifiek, is toe getaak om te leer hoe om semi-staatsinstellings onder een sambreel te konsolideer.

Volgens ontleders hou dit ernstige risiko’s in.

Maleisië, Rusland en meer onlangs Brasilië het die staatskapitalistiese model met sukses in die stimulering van ekonomiese groei en werkskepping toegepas, maar dié lande streef nie ‘n beleid van rassetransformasie na nie. Volgens die Economist, bestaan ongeveer 80% van die markkapitalisasie van die Chinese aandelemarkte uit maatskappye in staatsbesit.

Dit gaan vir die ANC egter nie soseer oor die geroemde werkskepping en groei nie as om die land se $2,5 triljoen aan minerale rykdom te beheer.

Die ANC se 600-bladsy konsepverslag getiteld “Staatsintervensie in die Minerale Sektor” vra onder meer dat yslike belastings op die mynbedryf gehef word.

Die idee is dus: Hoekom die ekonomie met skuld finansier as jy dit met belasting kan regkry?

Die ANC-verslag het ook vir Sasol in die besonder in die visier vir ingryping deur die staat. Sasol het produkte in byna elke vervaardigingsektor.

Die verslag doen ‘n beroep op Cosatu om sy invloed oor sy fondsbestuurders en vennote te gebruik om die staat se 26%-belang in Sasol tot ‘n meerderheidsaandeel te verhoog. Op dié manier sal die staat en die arbeidersbeweging meer invloed verkry. Dit sal dan bestuur en beheer word deur middel van ‘n super-administarsie, ‘n samesmelting van vyf departemente.

Prysboetes sal ook gekoppel word aan lisensiëringsvoorwaardes: Maatskappye soos Sasol en ArcelorMittal Suid-Afrika, wat pryse na willekeur hef, sal hulle mynregte kan verbeur.

“Die tweede belangrikste grondstof in vervaardiging is polimere, wat te duur deur die Sasolmonopolie verkoop word in die plaaslike mark,” lui die verslag. “Plaaslike kliënte moet ook verplig word om uitvoerpariteitspryse pryse toe te pas op hul produkte.”

Hoewel die nasionalisering van die grond-gryp-styl in die verslag ontmoedig word, sal die staat ingryp om alle strategiese minerale bates wat stroomaf voer, in die sektore soos vervaardiging, energie, infrastruktuur en landbou te beheer. Geteiken vir ingryping is die produsente van staal, polimere, onedele metale, steenkool, gas, uraan, stikstof, sement, koper, platinum-groep metale, chroom, mangaan, fosfate, sink en kalium.

Die derde belangrikste grondstof in die vervaardigingsketting is koper. Dit is ook ‘n belangrike grondstof in infrastruktuurontwikkeling (bou en krag).

Die verslag sê koper moet ook verklaar word as ‘n strategiese mineraal.

Baie gepraat, min gesê

President Jacob Zuma het geen melding gemaak van oplossings vir die probleme waarmee plaaslike regering te kampe het in sy langverwagte toespraak Donderdagaand nie.

Vakbonde het president Zuma egter Donderdag geprys vir wat hulle beskryf het as sy eerlikheid en openhartigheid oor dié probleme wat Suid-Afrika die gesig gestaar.

“Dit was goed van die president om te erken dat munisipale dienslewering nog nie op ‘n gewenste vlak is nie,” het Solidariteit se adjunk-sekretaris-generaal Dirk Hermann gesê.

Die vakbond het ook Zuma se plan om te belê in ‘n groot infrastruktuur-projekte verwelkom, maar is bekommerd oor die klem op die bemagtiging in plaas van ontwikkeling deur middel van die onderwys.

Die Food and Allied Workers ‘Union (Fawu) het gesê Zuma se toespraak was “inspirerend”.

Fawu verwelkom werkskepping en die fokus op enorme infrastruktuur-ontwikkeling.

Die Federasie van Unies van Suid-Afrika (Fedusa) het Donderdag gewonder waar die ekstra geld vir die ontwikkeling van infrastruktuur vandaan gaan kom.

Zuma het 2011 reeds as ‘n jaar verklaar om plaaslike regering op te knap.

“Daar was nie ‘n enkele woord oor hoe die regering beplan om dienste te verbeter nie. Dit is die sleutel en om dit te ignoreer sal nie die probleem oplos nie,” sê Steven Friedman, politieke kommentator.

Afgesien van belegging in infrastruktuur, het die president alles herhaal wat Suid-Afrikaners reeds weet, veral betreffende ekonomiese transformasie.

Zuma het die regering se plan om die Breë Swart Ekonomiese Bemagtigingswet te wysig, geopper. Hy het erken dat die proses van herverdeling van grond “stadig en tydsaam” is en gesê die gewillige koper/gewillige verkoper-opsie is nie die beste manier om hierdie vraag aan te spreek nie.

Hy het weer herhaal dat die gehate Groenskrif oor grondhervorming die basis vir die regering se planne tov grondbesetting sal wees.

Die ANC se plan, soos vervat in die Groenskrif, sal Afrikaners van hul eiendomsreg en grond vervreem.

Die regering se beloftes oor grond aan hul swart kiesers het tot dusver nie gerealiseer nie en hulle blameer die “mislukking” van die restitusieprogram op boere.

Slegs agt persent van die land, van die 30%-teiken teen 2014, is herverdeel, het Zuma gewaarsku.

Nog ‘n ontleder, Aubrey Matshiqi van die Sentrum vir Beleidstudies, het Zuma se toespraak beskryf as “baie ambisieus” en gesê daar was ‘n gebrek aan besonderhede oor implementering.

Hy is egter getref deur wat Zuma gesê het oor die herverdeling van grond en wag om te sien of die regering van rigting sal verander in dié verband.

“Ons het 100 jaar gerou oor die afsetting van swart mense van hul grond. Dit sal interessant wees om te sien watter spesifieke maatreëls in plek sal kom om grondrestitusie te versnel,” het hy gesê.

Matshiqi het gesê Zuma het herhaal wat die voormalige president Thabo Mbeki het gesê oor die gewillige koper/gewillige verkoper-benadering wat ‘n stomp wapen is.

Zuma het geen melding gemaak van internasionale betrekkinge nie en ook nie van die probleme in die onderwys nie. Die jaarlikse nasionale assessering van 2011 toon dat 70 persent van die land se leerders nie die gewensde uitkomste vir geletterdheid en gesyferdheid bereik het nie.

Hy het net kortliks na Cop17 verwys as een van die regering se suksesse.

Die politieke kommentator, Susan Booysen, het gesê sy het meer besonderhede van Zuma se toespraak verwag.

Booysen het gesê dit gaan nogal ‘n paar jaar duur voordat Suid-Afrika ‘n impak van die belegging in infrastruktuur voel.

“Desperate mense kyk na hoe hulle kan oorleef en kos op die tafel bring vanjaar en volgende jaar,” het sy gesê en bygevoeg dat daar waarskynlik nie ‘n korttermyn-oplossing vir die probleme in die land is nie.

прокурор Фильчаков

Belhar: Naspers verdedig hul Marxistiese ‘Groot Leuen’

Iets ongeloofliks het oor die afgelope week of wat gebeur. Ná die publikasie van genl. Johan van der Merwe se memorandum oor die Belhar-belydenis, wat blykbaar aanvanklik deur Neels Jackson van Beeld “uitgelek” is, het daar ‘n angsvallige trilling deur Heerengracht 40 in Kaapstad getrek, daar waar Naspers gesetel is.

Oor jare heen het Beeld, Die Burger, Rapport en ander publikasies in die Naspersgroep saamgewerk om die “Groot Leuen” in Suid-Afrika te vestig. Die Groot Leuen berus op die Marxistiese siening van ons geskiedenis wat, soos Mbeki dit ook per geleentheid gestel het, die Suid-Afrikaanse samelewing as “kolonialisme van ‘n spesiale tipe” beskou. Hiervolgens was enige vorm van geweld of terreur in die verlede teen die vorige bewind geregverdig en indien Nelson Mandela nie Jesus Christus is nie, is hy wel naby daaraan.

Almal wat hom ken, bevestig dat genl. Johan van der Merwe waarskynlik die briljantste polisieman is wat dié land nóg opgelewer het. Vergelyk hom byvoorbeeld met Jacky Selebi, die ANC se idee van ‘n polisiehoof wat nou tronkstraf vir korrupsie uitdien. Maar Van der Merwe is ook ‘n gelowige en skerpsinnige denker wat in sy onlangse memorandum ‘n baie nugter blik op die Belhar-belydenis werp.

Die kern van sy beswaar is dat Belhar destyds in die tagtigerjare bedoel was om ‘n teologiese regverdiging vir terreur en politieke geweld te bied. As iemand wat destyds hoof van die polisie se Veiligheidstak was, weet hy baie goed in watter mate die Engelstalige kerke destyds, asook die NG Sendingkerk, deel was van die revolusionêre aanslag teen die ou regering.

Ten einde Belhar vandag vir gewone NG-lidmate aanvaarbaar te maak, word dit voorgestel as een of ander uitdrukking van “solidariteit met die armes”. Die historiese betekenis van die dokument is daarmee verdoesel, want dit spruit uit die sogenaamde teologie van die revolusie wat Karl Marx en die Bybel met mekaar probeer versoen het.

Dat Van der Merwe se memorandum ‘n teer punt aangeraak het, is helder. Sedertdien poog ‘n horde van Beeld en Die Burger se linkse (neo-Marxistiese?) rubriekskrywers om vure dood te slaan. Miskien is die gemiddelde NG-lidmaat toe nie so naïef en goedgelowig as wat die revolusionêre gedink het nie en mag sommige selfs begin ag slaan op die intellektuele en teologiese debat wat daar nou ook buite die kerk rondom die Belhar-manifes begin loop.

Christina Landman en Neels Jackson het albei in Beeld gepoog om die skade wat die Van der Merwe-memorandum reeds aangerig het, ongedaan te probeer maak. Ongelukkig is beide intellektuele liggewigte wat nie in staat is om op Van der Merwe se beginselbeswaar teen Belhar te antwoord nie.

Ek dink nie daar was al ooit ‘n land waarvan die geskiedenis so grondig verdraai en diensbaar aan die politiek van die dag gemaak is soos dié van Suid-Afrika nie. Dis al ‘n cliché om dit “Orwelliaans” te noem, ná George Orwell, die skrywer van 1984 en Animal Farm waarin die kommunisme gesatiriseer word.

Ek staan agterdogtig teenoor akademici wat in die Nuwe Suid-Afrika nog nie hul werk verloor het nie. Nadat die revolusie soos ‘n orkaan deur die universiteite getrek het, bly weinig akademiese vryheid of integriteit nog oor. Daarom verbaas dit nie dat die mees fanatieke voorstanders van die ANC se Nasionale Demokratiese Revolusie juis aan ons universiteite te vinde is nie. Hulle huiwer ook nie om naakte propaganda uit te basuin as dit daarby kom om die “kontra-revolusionêre” – die gewone middelklasmense van Suid-Afrika – te “bestry” nie.

Prof. Christina Landman begaan in haar Beeld-rubriek die groteske mistasting om die geskiedenis van die ANC só voor te stel:

Kyk, die ding staan só: Die ANC het nie die land met geweld oorgeneem nie. Die ANC het – met of sonder die kerk se hulp – nie die politieke stryd met geweld gewen nie.

Hy het dit juis gewen wanneer hy op sy weerloosste was. Soos met Sharpeville.

Toe ongewapendes met geweld uitmekaar geskiet is deur die “boys on the border back home” wat ernstig deur die wit kerk ondersteun is. En die hele wêreld kon sien wat gaan aan.

Daardie geharde, revolusionêre, Marxistiese organisasie wat tot in die tagtigerjare die ou Sowjetunie as sy vernaamste bondgenoot gehad het, die outeurs van die Kerkstraatbom en vele ander aanvalle op ongewapende burgerlikes, word in Landman se Sondagskoolprosa tot die spreekwoordelike wolf in skaapsklere omgetower. (Terloops, diegene wat by Sharpeville opgetree het, was ook van die PAC en nie van die ANC nie.)

Geweld, selfs verskrikking, was ‘n wesentlike deel van die ANC en SAKP se strategie om hierdie land te verower. Daarvan getuig die meer as 400 voorvalle van halssnoermoorde wat deur die revolusionêre gepleeg is.

In antwoord op Christina Landman se stuk onverdunde propaganda, het mnr. Johan Botha, voorsitter van die Stigting vir gelykheid voor die reg, ‘n uiters saaklike en beredeneerde brief aan die rooi koerant, Beeld, gerig. Daarin maak hy Landman attent op die wanvoorstelling wat sy van Sharpeville pleeg:

‘n Kommissie van ondersoek onder regter P. Wessels het die Sharpevillevoorval ondersoek en die volgende feite is geboekstaaf :

294 Lede van die Polisie was binne ‘n draadomheining deur ‘n moordlustige skare van ongeveer 20 000 duisend vasgekeer.
Hulle was met pangas, ystervoorwerpe en stokke gewapen. Die skare is deur middel van ‘n luidspreker herhaaldelik versoek om uit een te gaan.
Die polisie het die hek oopgemaak om ‘n lid van die skare wat om beskerming gevra het, binne te laat. Die skare het daarna deur die hek gebars en die lede van die polisie het uit selfverdediging begin skiet.
Die harde werklikheid is dat indien die skare die polisie sou oorweldig het, slegs die verminkte lyke van die polisie op die toneel sou agtergebly het. Talle soortgelyke gevalle soos Bergville en Cato Manor bevestig dit.

Terwyl Beeld hoog opgee oor sy verbintenis tot die Perskode en “die waarheid”, wou die koerant nie Botha se brief plaas nie en het slegs ‘n reeks niksseggende briewe in reaksie op Christina Landman se rubriek gepubliseer. Hier het ons egter te make met ‘n blatante verdraaiing van historiese feite wat volgens die Perskode ‘n regstelling sou vereis. Maar vir Beeld is die waarheid ‘n geringe kwessie as dit kom by die koerant se groter diens aan die Nasionale Demokratiese Revolusie.

Soos ek al voorheen gesê het, het die Berlynse muur nog nooit in hierdie land geval nie.’n Direkteur van Naspers, Jakes Gerwel, het in Rapport bely dat hy in trane uitgebars het toe die kommunisme in 1989 in duie begin stort het. Soos Solsjenitsin en die Franse “nuwe filosowe” ons al telkemale verseker het, was kommunisme die grootste meneseregteramp van die twintigste eeu, veel groter as fascisme of apartheid. Ongeveer 100 miljoen mense het vanweë kommunisme gesterf. Trouens, vergeleke met die menseregterekord van kommunistiese lande of van die gemiddelde Afrikaland ná onafhanklikheid, was apartheid eintlik ‘n hoogs morele stelsel. In die politiek is alles natuurlik relatief.

Dit het my laat dink: As die NG Kerk ‘n status confessionis aangeneem het wat bepaal dat “apartheid” (en as ‘n mens die VN-konvensie se definisie daarvan lees, dan leef ons vandag meer as ooit ‘n toestand van apartheid) … “sonde” was, sou die NGK ook bereid wees om te verklaar dat kommunisme “sonde” was? En indien wel, wat dan van die bevrydingsteologie met sy wortels vierkant in die Marxisme, die klassestryd en die proletariese revolusie? Trouens, daar is vir my heelwat eggo’s van Marx en Engels se Manifes in die Belhar-belydenis, die gedagte dat die geskiedenis (en God) aan die kant van die werkersklas is en dat revolusie daarom “histories onafwendbaar” is.

Christina Landman erken presies wat genl. Van der Merwe sê, naamlik dat die kerke ‘n groot rol gespeel het om die ANC se oorname te bewerkstellig:

En, nou ja, uiteindelik was dit hierdie swartbevrydingsteologie wat die ANC aan die bewind geplaas het.

Maar dit was nie soos die een groot, wit kerk wat die apartheidsregering ondersteun het nie.

Daar was egter ‘n groot kerk in Brittanje, nogal ‘n wit kerk, wat insgelyks die ANC en sy revolusie ondersteun het: die Anglikaanse Kerk. Onder invloed van Trevor Huddleston, het die Anglikaanse Kerk vanuit die Sint Paulus-katedraal ‘n geldwasseryskema aan die gang gehou om die geldelike steun wat Swede aan die ANC bewillig het, na Suid-Afrika te kanaliseer om opstand en revolusie te stook. Daar was nooit enige spontane verset teen die ou orde behalwe deur ‘n klein groepie linkse en veral Marxistiese intellektuele en geestelikes nie. Sonder die geld van Swede en die Anglikaanse Kerk se rol wat in ‘n hoë mate ook die buitelandse propaganda téén ‘n hervormende Suid-Afrika verskaf het, sou daar nooit soveel geweld en wanorde plaasgevind het nie.

As ‘n mens van die beëidigde verklarings bestudeer wat ná die Soweto-onluste afgelê is, kom jy ook onder die besef dat die Anglikaanse Kerk insgelyks dáár ‘n rol gespeel het om die vonk in die kruitvat te verskaf. Daar was geld, vervoer, pamflette, organisasie en natuurlik die aanblaas van die anti-Afrikaanse sentiment.

Toe Johan van der Merwe ‘n week gelede op RSG gepraat het, het dr. Kobus Gerber van die NG Kerk net ná hom nogal neerhalend gesê dat hy “die belydenis van Belhar slegs vanuit die perspektief van ‘n polisieman sien”. Hy het ook verklaar dat “elke belydenis in ‘n tydperk van stryd gebore is”, asof die stryd van die tagtigerjare iewers ‘n godsdienstige konflik tussen Katolieke en Protestante was! Nee, dit was ‘n politieke magstryd wat oor die beheer van die land gegaan het. En daarvoor is godsdiens en die teologie ook ingespan, omdat die suiwer sekulêre boodskap van die Marxistiese klasserevolusie in ‘n land soos Suid-Afrika geen weerklank by die gewone swartman op straat gevind het nie. Die infrastruktuur van die kerke is egter gebruik, eerder misbruik, om die oogmerke van die revolusie te bevorder.

Die drie susterskerke is eintlik al werklik Afrikaanse instellings wat daar oor is en wat nog nie deur die revolusie “getransformeer” is nie. In hierdie finale fase van die NDR moet selfs ons kerke die neo-Marxistiese bevrydingsteologie aanvaar en hulself ondergeskik aan die revolusionêre maak.

Die kritiek op Belhar moet wyer uitkring en op die revolusie self van toepassing gemaak word, soos dit in Europa in die aanloop tot 1989 geskied het. In Wes-Europa het kloekmoedige intellektuele onder invloed van Solsjinitsin reeds in die sewentigerjare die Marxisme as ‘n doktrine begin verwerp en is aanvanklik ook deur die universiteitsgemeenskap as ketters beskou. Daarna het die proses in Oos-Europa, in Pole, Oos-Duitsland en uiteindelik Rusland self begin.

Verlede naweek was daar ‘n vergadering van ‘n paar Afrikaanse organisasies wat op grond van die Afrikanerbond en die Vryheidsfront se gesamentlike dokument oor die NDR besluit het om ‘n eendagkonferensie oor die Nasionale Demokratiese Revolusie te hou. Belhar behoort een van die temas te wees, want dit verteenwoordig die teologiese sy van die NDR waarvan die meer radikale fase(s) nog vir ons voorlê.

Die vraag aan dr. Kobus Gerber en ander NG Kerk-ampsdraers behoort te wees: Indien die Anglikaanse Kerk en ander kerke bereid was om geld, infrastruktuur en ‘n teologiese regverdiging aan die revolusionêre te verskaf, wat kan die NG Kerk vandag vir die Afrikaner en ander slagoffers van die revolusie bied? Ons verwag nie dat die NG Kerk ‘n ander belydenis hoef aan te neem om ook vir Afrikanerbevryding voorsiening te maak nie, maar die kerk behoort minder in die ou visbalie van die Sowjetunie en sy vergange kommunisme rond te krap en meer deernis met sy eie lidmate te ontwikkel.

Wat Christina Landman en Neels Jackson betref, sien ons hulle net vir wat hulle is: die spreekbuise van ‘n immorele, gewelddadige bestel wat nie daarvan terugdeins om godsdiens te gebruik om sy sielkundige greep op sy onderdane te behou nie.

Word die vryemark beheer?

Dis opmerklik hoe ekonomiese beleidsvraagstukke deesdae van een land na die ander oorgeplant word. In Suid-Afrika is die rou nasionaliseringsdebat effens afgeweer deur Julias Malema op ‘n syspoor van ‘n magdom ingewikkelde dissiplinêre party-oortredinge te plaas wat enige mens aan die ontvangkant daarvan sou laat skeel kyk, laat staan nog ‘n houtwerkprobleemkind.

Eenderse ekonomiese standpuntverskille oorskadu egter tans die Angelsaksiese wêreld waar die vrye mark ‘n paar jaar gelede as die enigste alternatief beskou is na die val van kommunisme en die filosoof Fukuyama die “einde van die geskiedenis”, bedoelende die einde van Marx en Hegel, aangekondig het. Toe nie.

Malema, die debatte van die Republikeine in die VSA, die Occupy-beweging, die Arabiese lente en die nuutste spelbrekernuus uit Australië dui daarop dat groot internasionale ondernemings dieselfde hindernis gaan teëkom: Meer regeringsinmenging, meer belastings, dalk selfs yslike populêre teenstand.

Blykbaar was Malema se institusionele posisie die kos vir sy voortstuwende kom-ons-vat-die-myne-beleid en toe nie sy ideologiese ywer nie. Daar was selfs ‘n kommentaar op Praag wat voorgestel het dat die ou betaal is om sy voorkeurbeleid te verkondig, of, nouja, afbetaal is om dit op die agenda te plaas sodat die kwessie “bestuur” kan word.

Die ideologiese debat, die een tussen sosialisme en die vrye mark, sny nogtans steeds deur ‘n hele paar grensdrade, al is Malema vir eers hier uitgerangeer. Holomisa en die NUM het nou die bal opgetel en gaan vir die doelpale van nasionalisering hardloop. Die vraag is egter of hulle besef het dat die media skeidsregter oor die debat gaan speel.

Media24 het nie verniet hulle swaargewigte, te wete Pius Langa en Kobus van Rooyen, vorentoe gestoot vir die onlangse openbare verhore oor mediavryheid wat hulle help befonds het nie. Van Rooyen was nog ‘n paar jaar gelede die epitoom van sensuur, maar blykbaar is hy ‘n betroubare skoothondjie vir die monopolistiese mediagroep en sal hy enige deuntjie blaf.

Dit staan natuurlik Media24 heeltemal vry om oor plaasmoorde en die oorsake daarvan te berig, maar daardie vryheid word vreemd genoeg geensins benut nie, en Afrikanerboere is uitgelewer aan moordbendes met ‘n onverklaarbare voorliefde vir misdaad.

Terwyl die Amerikaanse presidentresies aan die ontvou is en Occupy stoom verloor (Hoe lank kan enige mens in daardie winter uitkamp?), is die gevolge van die Arabiese lente pynlik sigbaar. Die opstande het nie liberale demokrasieë gebaar nie ten spyte van Washington se naïewe hoop en openbare aanmoediging.

Die Westerse media het hierdie rondte in die Midde-Ooste 1 – 0 verloor en dalk die hele reeks prysgegee toe Al-Kaida hul vlag op ‘n regeringsgebou in Libië gehys het.

Die mediabeeld wat Hilary Clinton wou skep van die eensame, ongewilde tiran, ongeliefd by sy eie mense – lees Moebarak, Gadaffi en nou Assad – is gewoon kinderlik en uitgedien. Gadaffi was só gewild dat geen rewolusie hom kon ontsetel nie, slegs buitelandse intervensie. In Sirië woed tans eweneens ‘n soortgelyke stryd tussen buitelandse belange.

Verslae deur die Arabiese Liga en Christenwaarnemers in Sirië plaas ernstige vraagtekens oor die sogenaamde onderdrukking deur regeringsmagte in Homs. Die 200 sterftes wat in die Angelsaksiese media net voor die Veiligheidsraadbesluit berig is, was toe nie eens 30 nie en die dertig dooies het almal aan sekure kopskote gesterf.

Trouens, die Arabiese Liga se roterende voorsitterstoel is op die nippertjie deur Katar gekoop om ‘n eers ongunstige verslag te onderdruk sodat ‘n gunstige verslag, een wat regimeverandering in Sirië sal beteken, aan die Veiligheidsraad voorgelê kon word.

Van die gewelddadige onderdukking deur die staat in Bahrein en die ooste van Saoedi-Arabië hoor ‘n mens maar min. Iran se invloed daar voed ‘n populêre opstand in wat beskou kan word as nogmaals ‘n internasionale tektoniese verskuiwing van belange.

Duidelik is Mazibuko die groot wit Angelsaksiese hoop in Suid-Afrika wat met haar kapsel en ‘n oormaat onverklaarbare selfvertroue die grootste wit party, die DA, van irrelevansie wil red. Haar vryemarkoortuigings sal haar nog minder geliefd maak by die swart kieser by wie stygende verwagtinge die botoon voer.

Maar die interessantste verwikkelinge vind tans in Australië plaas waar die wêreld se rykste vrou, Gina Rinehart, haar aandeel in Fairfax-mediagroep vergroot het na 14%, om invloed te koop sê waarnemers.

Sy het die skrif aan die muur waargeneem wat haar aansienlike mynbelange gaan raak. Rinehart, wat reeds daarvan beskuldig word dat sy omgewingsdeskundiges wat kla oor besoedeling, ondermyn, is nie naastenby so invloedryk soos Rupert Murdoch nie, maar sê kenners, sy is baie meer vasberade om belastings te ontduik en inheemse grondaansprake in Wes-Australië te bestuur.

Murdoch, wat soos Media24, ‘n mediamonopolie in Australië bedryf, met ‘n 70%-aandeel en ‘n greep oor die enigste nasionale koerant, was instrumenteel in die toesmeer van die volksmoord teen die Aborigineë. Dit het in 1997 aan die lig gekom dat die voortslepende uitwissing van Australië se inheemse bevolking wat sedert die 18de eeu onder die Britte as die “nigger hunt” bekendstaan, feitlik onverpoos en sistematies deur die Australiese owerhede gedryf is.

Van die wêreld se 90 inheemse bevolkings het die inboorlinge vandag daar die laagste lewensverwagting. Aborigineë is oral in Australië teen vyf keer die koers van swartes in die ou Suid-Afrika in die tronk gestop en in die weste van die land, waar die minerale rykdomme opgesluit lê, teen agt keer die koers van swartes onder apartheid.

Rinehart vrees waarskynlik dat die inheemse aansprake op grond en belastings wat daarmee kan saamgaan, haar winste gaan belemmer. Met Murdoch wat sukkel met sy openbare beeld en Fairfax wat munt daaruit kan slaan, het sy kennelik besluit dat sy haar belange gaan beskerm deur mediabeheer. Niemand glo dat sy in die tanende winste van Fairfax belangstel nie.

In 1988 het Murdoch se Sun-koerant die inboorlinge “onbetroubaar en brutaal” genoem in ‘n poging om die inheemse bevolking van hulle grondaansprake te vervreem wat in 1976 verkry is. Dié beskrywing is deur die Mediaraad in die VK as “onaanvaarbaar rassisties” beskryf.

Selfs ‘n VN-rapporteur het Australië se beleid as een van “rassediskriminasie” uitgesonder. Fairfax sal dus waarskynlik nie meer lank oor Murdoch se vergrype verslag doen nie.

Laat die NGK-stam praat oor die Boesakbelydenis

Naspers se nimmereindigende propaganda vir die Boesakbelydenis (ek meen lg is veel meer beskrywend as die lompe “Belydenis van Belhar”) is ‘n baie goeie dieethulpmiddel, want g’n denkende mens kan juwele soos Neels Jackson se nuutste propagandastuk lees en steeds sy eetlus behou nie.

Só het die kwansuis-gelowige Jackson in bogenoemde rubriek klaarblyklik die stuk in die Bybel misgelees wat mense maan tot vredeliewendheid – draai die ander wang – en probeer hy desperaat om sy gewelddadige Xhosagodjie, Mandela, en trawante se destydse terreurdade goed te praat. Jackson probeer Mandela se moord op onder andere onskuldige swartes regverdig met die volgende: “Uiteindelik het selfs ‘n groothartige mens soos Nelson Mandela tot die gevolgtrekking gekom dat ‘n gewapende stryd die enigste opsie is.” Ek neem aan Jackson sal konsekwent wees en presies dieselfde argument gebruik om tot vermeende regse terreurgroepe se verdediging te snel. Blankes soebat en smeek immers ook al vir jare dat die ANC-regime se rassistiese praktyke moet staak, maar dit val ook op dowe ore. Die regime se rassisme en aanslag op ons kultuur en taal word inteendeel al hoe erger. Beteken dit ook, as mens Jackson se poging tot regverdiging van sy Xhosagodjie se gewelddadigheid in ag neem, dat Jackson te vinde sou wees vir regse terreur?

Ek twyfel sterk. Wat Jackson ons eerder probeer bied, anders as die ANC se lafhartige, misdadige terreurveldtog, is die Boesakbelydenis. Die Bybel sê weliswaar Christus is die Weg, die Waarheid en die Lewe, maar volgens Jackson is laasgenoemde nou klaarblyklik vervang deur die Boesakbelydenis. Ek haal weer hom eens aan: “Pleks daarvan is in die Belydenis van Belhar gesê die Bybelse pad uit die moeras van apartheid en geweld loop deur die eenheid van gelowige…” Dus – vergeet maar van Christus, maak eerder die Boesakbelydenis jou eie as jy gered wil word.

Lees mens sulke kranksinnige propagandastukke, sou jy kon sweer dat die NGK se oorlewing afhang van die aanvaarding van die Boesakbelydenis. Die kerk en sy gereformeerde voorgangers het weliswaar vir donkiejare op ‘n raaiselagtige wyse oorleef met ander belydenisskrifte, en sonder dié Marxistiese prul, maar te oordeel aan Jackson en ander Naspersskrywers se angstigheid om dit in ons keelgate af te dwing, gaan die NGK nie sommer maklik die volgende vyf jaar oorleef sonder om die Boesakbelydenis sy eie te maak nie.

Jackson is uiteraard nie alleen in sy politieke korrektheid, tot op die punt van kulturele Marxisme nie. Dié ideologie kontamineer eweneens groot dele van die NGK se leraars. Die Boesakbelydenis is deur ‘n meerderheid van dominees by die algemene sinode aanvaar. Steun vir die Marxisme en gewelddadige rewolusie is egter ook geen nuwe verskynsel onder die NGK se leraars nie. Mens hoef bloot aan Nico Smith en die sogenaamde Oom Bey (dankie tog hy was nie letterlik familie van my nie) te dink.

Alhoewel ‘n kerk nie ‘n demokrasie is nie, wonder ek tog wat die gewone lidmaat se siening oor die Boesakbelydenis is. Stem die gewone lidmaat wat Sondag op die kerkbanke sit, saam met die kulturele Marxisme verwoord in die Boesakbelydenis? Stem hy saam dat hy, benewens die erfsonde, ook tot in die sewende geslag sal moet boete doen vir kwansuise sondes wat in baie gevalle gepleeg is vóórdat hy eens gekatkiseer het? Beskou hy die veroordeelde bedrieër Boesak waaragtig as een van sy kerk se intellektuele leiers? Glo hy in sy hart dat die kerk op magiese wyse sal verbeter (hóé?) as dit tog net die Boesakbelydenis aangryp?

Ek glo bostaande nie vir een oomblik nie. Daarom wil ek ‘n openbare uitdaging aan beide die Nasperspropagandiste asook die politiek-korrekte dominees rig: Stel julle kerk se gewone lidmate se steun vir die Boesakbelydenis op die proef. Indien ‘n kerklike stemming onder die gewone lidmate te veel vrees by die agitatordominees inboesem, kan Jackson altyd sy base oortuig om ‘n aanlynmeningsopname te doen.

Soos die cliché in die TV-program Survivor lui: Laat die stam praat.

Александр Фильчаков

Holomisa, Jeugliga fokus op ‘ekonomiese vryheid’

Die UDM-leier, Bantu Holomisa, sê Zuma en sy regering moet dapper genoeg wees om in die ekonomie in te gryp en dit nie aan die privaatsektor oor te laat nie.

Hy sê in die lig van die huidige dreigende wêreldresessie wil die UDM sien hoe gereed die Presidensie is om die ekonomie teen ‘n insinking te verskans en werkgeleenthede te beskerm.

Volgens Holomisa is die Suid-Afrikaanse ekonomie nog steeds in die hande van ‘n klein minderheid, en daarom behoort werkskepping nie aan die privaatsektor oorgelaat te word nie. Hy sê die regering se ingryping in die ekonomie sal ‘n positiewe invloed op werkskepping hê.

Die parlement sê ales is gereed vir vanaand. Die staatsrede sal op SABC-twee en alle Openbare radiostasies van die SAUK uitgesaai word.

Die geskorsste president van die ANC Jeugliga, Julius Malema, sal vandag ‘n Nasionale Uitvoerende Komitee vergadering en lekgotla van die Liga bywoon.

Dit kan sy laaste NUK-vergadering wees. Malema en sy uitvoerende komitee sal oor die volgende vier dae in Pretoria vergader om die Liga se 12 maande plan van aksie te bespreek.

Daar word verwag dat die Liga met die oog op die ANC se nasionale beleidskonferensie in Junie op strategieë sal konsentreer om te verseker dat hulle program vir ekonomiese vryheid ‘n belangrike fokuspunt sal vorm.

Malema sal die verrigtinge môre-oggend open waarna adjunkpresident Kgalema Motlanthe die lekgotla sal toespreek.

Polisie-HK se skuif polities

Die provinsiale kommissaris van Polisie in Noordwes, lt.-genl. MNZ Mbombo, sê die besluit om die Polisie se provinsiale hoofkantoor van Potchefstroom na Mafikeng te skuif, is ‘n politieke besluit.

Sy het vandag gereageer op ‘n vraag van Pieter Groenewald in die parlement se portefeuljekomitee vir Polisie. Sy kon nie sê wat die koste gaan wees nie en op ‘n stadium is ‘n bedrag van R371 miljoen genoem.

“Die rede is totaal onaanvaarbaar en die skuif sal nie net ekonomies sleg wees vir Potchefstroom nie, maar dit sal miljoene rande se vermorsing van belastingbetalers se geld wees.

Die ontwrigting van lede se gesinne sal ook in sekere gevalle traumaties wees en baie lede se eggenoot of eggenotes het ‘n ander werk plaaslik en sal nie maklik werk kry in Mafikeng nie.

Potchefstroom is die ideale ligging vir die hoofkwartier omdat die grootste konsentrasie van mense in Noordwes in die nodale punte Rustenburg/Brits en Potchefstroom Klerksdorp/Orkney/Stilfontein is.

Rustenburg is ongeveer 140 km van Potchefstroom en Klerksdorp 40 km terwyl Mafikeng meer as 200 km weg van Rustenburg en Potchefstroom/Klerksdorp geleë is.

Die komiteelede het saamgestem dat die rede nie aanvaarbaar is nie en ek sal die saak ook opneem met die minister van Polisie, aangesien daar geen regverdiging is vir die besluit nie,” sê mnr. Pieter Groenewald, hoofwoordvoerder oor Polisie vir die Vryheidsfront Plus.

Hospitaalhoof wis van niks

Die regering sal intree om probleme in Gauteng se Chris Hani-Baragwanath Akademiese Hospitaal te help oplos, het die minister van gesondheid, Aaron Motsoaledi, Woensdag gesê.

Hy het aan die SAUK gesê sy departement sal help om die hospitaal se begroting in die komende finansiële jaar te bestuur.

“Ons sal nie toelaat dat hulle dit alleen doen nie … [Ons gaan ingryp, sodat die geld op noodsaaklike dinge spandeer word eerder as die dinge wat reeds vir die afgelope vyf jaar gebeur.”

Vroeër Woensdag, het gesondheidswoordvoerder Fidel Hadebe, gesê ernstige probleme teister die hospitaal.

Dit is hoekom lede van die SA Nasionale Weermag ‘n paar weke gelede ontplooi is om te help by die hospitaal.

Hadebe het gereageer op berigte dat personeeltekorte en oorbevolking gelei het tot twee vermybare sterftes in die eerste twee weke van Januarie alleen.

Dokters berig breinskade in babas wat gebore is met suurstofnood en nie betyds behandeling ontvang het nie.

Onhigiëniese toestande in die kraamsale, insluitend maaiers in die bloeddeurweekte beddegoed, is ook aangemeld.

In die begin van November, is die probleem vererger deur die nie-betaling van Khalipha Agency, wat addisionele verpleegsters by die hospitaal verskaf. Die agentskap is aan die einde van Desember betaal.

Die hospitaal se uitvoerende hoof Johanna More het gesê sy was onbewus van hierdie gevalle, en het ontken dat hulle die gevolg van personeeltekorte is.

“Waar is [die dokters] wanneer hierdie babas sterf. Waar is hierdie konsultante? Hulle mors tyd by konferensies.”

Nog een van die probleme wat die hospitaal mee te kampe het, is dat omliggende klinieke nie behoorlik funksioneer nie en mense stroom na die Chris Hani,” sê sy.

Beide Hadebe en die Gautengse gesondheidsdepartement woordvoerder, Simon Zwane het gesê daar was ‘n nasionale tekort van vroedvroue.

Zwane het gesê dat ‘n aantal van vroedvroue gewerf is, wat volgende maand sal begin werk by die hospitaal.

Die toestande by die hospitaal sal lei tot mediese nalatigheidseise wat die gesondheidsbegroting verder kan dreineer.

Die provinsiale departement van gesondheid het onlangs die eerste van drie paaiemente betaal aan Prince Sibusiso Khanyi se ouers nadat hulle die saak verloor het.

Khanyi is deur die nalatigheid van personeel by sy geboorte in Desember 1999 met breinskade gelaat. Die hooggeregshof in Johannesburg het beveel dat R9.25 miljoen in skadevergoeding betaal moet word.

Zwane het gesê: “Daar is planne in plek wat sal verseker dat dit nie gebeur nie.”

topcargo развод