Die grootste koerant in Amsterdam, “Het Parool”, het enkele dae gelede ‘n lang artikel oor plaasmoorde en aanvalle op Afrikaners geplaas. Dit is die jongste in ‘n reeks mediaberigte in Nederland waarin geweld en diskriminasie teen Afrikaners ter sprake kom. Hier volg die artikel.
‘Politie en justitie zijn een grote, corrupte, rotte bende’
Afrikaner boeren mikpunt bruut geweld
‘In Zuid-Afrika woedt een oorlog om land en bezit’
Boer Wim van den Bosch loopt ontspannen over een stoffig erf, langs het vroegere huis van zijn ouders. In de koeienstal, links van de boerderij, werken enkele zwarte arbeiders. Het kinderglijbaantje in de tuin lijkt een stuk minder onschuldig door het in Zuid-Afrika alomtegenwoordige elektrische hek dat de gehele tuin omringt. De boerderij in Boschkop, een plattelandsgebied nabij de hoofdstad Pretoria, ligt er vredig bij. De streng gereformeerde familie Van den Bosch kwam in 1982 van Oukoop in de provincie Utrecht naar Zuid-Afrika.
Twee jaar geleden stond Wims vader Johannes zoals gewoonlijk om vier uur in de ochtend op om de koeien te melken. In de stal werd hij aangevallen en neergeslagen. De linkerkant van zijn hoofd was verbrijzeld en hij overleed meteen. De dader pakte de huissleutel uit zijn jaszak en ging het huis binnen. Toen zijn vrouw Jacobi naar beneden kwam, stak hij haar meerdere keren in de rug en ook zij overleed ter plekke. De moordenaar nam de twee mobiele telefoons van het boerenstel mee, verder niets.
In Zuid-Afrika zijn de ongeveer 60.000 blanke boeren al jaren slachtoffer van wat in het Afrikaans ‘plaasmoorden’ heet: boerderijmoorden. Sinds 1990 zijn er 2617 gewelddadige aanvallen geweest op boerderijen in Zuid-Afrika.
De boerderijmoorden kregen lange tijd weinig aandacht. Het waren juist de boeren die tijdens het apartheidsregime gebruikmaakten van goedkope zwarte arbeidskrachten, die ze niet altijd goed behandelden. Nationaal en internationaal kreeg hun roep om hulp weinig bijval.
Daar lijkt nu verandering in te komen, met steun uit onverwachte hoek. PVV’er Lucas Hartong stelde onlangs in het Europees Parlement dat er een politieke klimaatverandering in Zuid-Afrika moet komen.
Hartong: “Het klimaat kan verschrikkelijk worden genoemd onder het ANC-apartheidsregime.”
Hartong vindt dat er wat gedaan moet worden aan de ‘zwarte radicalen die de boeren vermoorden op hun eigen land’. Eind november volgde een motie in de Tweede Kamer, die overigens niet werd aangenomen, van SGP’er Kees van der Staaij. Hij riep Nederland op internationaal een bijdrage te leveren aan het bestrijden van discriminatie en racistische geweldsmisdrijven tegen de Afrikaners.
Het is echter de vraag of de misdrijven racistisch gemotiveerd zijn. De Zuid-Afrikaanse regering vindt van niet. Zij stelt dat de boerderijmoorden weliswaar vreselijk zijn, maar bezien moeten worden in de context van het zeer gewelddadige Zuid-Afrika, waar geweldsmisdrijven aan de orde van de dag zijn. Vooral in townships vinden veel geweldsmisdrijven plaats.
De boerderijmoorden zijn echter veelal uitzonderlijk wreed: in het boek Treurgrond staan verhalen van vrouwen die voor hun echtgenoot verkracht worden en boeren die bewerkt worden met kokende olie of brandend plastic.
De boeren hebben niet alleen steun gekregen van hun verre neven en nichten in Nederland, de internationale organisatie Genocide Watch plaatste Zuid-Afrika in een alarmfase wat genocide betreft. Zij stellen dat Julius Malema, de controversiële, maar immens populaire en onlangs afgetreden ANC-jeugdleider, heeft bijgedragen aan het organiseren van een mogelijke genocide door een oud ANC-strijdlied te zingen: Kill the Boer.
Daarnaast bepleit Malema vergaande landhervormingen naar Zimbabwaans voorbeeld: onteigening zonder compensatie. Het extreme geweld plus deze retoriek zou een oproep zijn om de boeren uit te roeien en dus neerkomen op genocide, volgens Genocide Watch.
Wim van den Bosch trof zijn ouders twee jaar geleden op Goede Vrijdag levenloos aan. Op de veranda van zijn varkensboerderij steekt hij een sigaret op en kijkt uit over de groene heuvels van Donkerhoek, zoals het omringende natuurgebied heet.
Van Den Bosch denkt niet dat boerderijmoorden racistisch zijn: “Plaasmoorde zijn het gevolg van de omstandigheden: de boerderijen liggen vaak afgelegen, de daders meestal werknemers kennen het privéleven van hun baas en ze weten dat er geen vervolging plaatsvindt.”
Dat laatste aspect zit Van den Bosch erg dwars. “Zes maanden voor de moord werd er ingebroken bij mijn ouders. De politie arresteerde een werknemer van mijn ouders voor inbraak en diefstal. Ze gaven hem na het verhoor een lift terug naar huis. Hij woonde bij ons. Ik heb hem ons land afgeschopt. Tegen de rechercheur zei ik dat als zij niets zouden doen, ik mijn ouders binnen afzienbare tijd zou moeten begraven,” zegt Van den Bosch.
“Ik was bang dat hij terug zou komen. Maar de politie deed bar weinig en de werknemer werd niet vervolgd. Toen mijn voorspelling uitkwam, hebben ze hem wel gearresteerd, maar nu is het dossier ‘kwijt’, de rechercheur en de rechter zijn overleden en de aanklager stapte op. We zijn nu twee jaar verder en nog steeds is hij niet voor de rechter gebracht. Politie en justitie zijn een grote, corrupte, rotte bende. Daarom gebeurt er niets in deze zaak,”aldus Van den Bosch.
“Het motief van de dader was geld. Hij gaf mijn vader maar één klap tegen het hoofd en ging daarna op zoek naar geld. Maar mijn ouders hadden de kluis verplaatst, dus hij vond niets. Hij stak mijn moeder neer omdat zij hem herkende, denk ik.”
Van den Bosch rust niet totdat de onderste steen boven is. “Ik eis dat de overheid deze zaak onderzoekt. Ik ben zo kwaad en moedeloos. Ik heb nu een privédetective ingehuurd en tegen de politie gezegd dat ik een klacht zal indienen bij internationale organisaties als zij het onderzoek niet uitvoeren.”
De moord heeft Van den Bosch diepgaand veranderd. “Ik ben bikkelhard geworden.” Ook werkt Van den Bosch sinds de moord liever niet meer met Zuid-Afrikaanse werknemers en niemand komt zijn huis meer in. Werknemers uit Malawi, Mozambique en Botswana werken nu op zijn boerderij.
Louis Meintjes, een lange magere man met een gebruind gelaat en een bril, kwam tot een tegenovergestelde conclusie. Hij heeft een kwekerij voor inheemse planten, ongeveer vijftig kilometer verderop.
“Ik neem principieel alleen Zuid Afrikanen in dienst,” vertelt Meintjes in zijn woonkamer. “De criminaliteit wordt veroorzaakt door armoede en werkloosheid. Ik kan bijdragen aan de oplossing door Zuid- Afrikanen werk te bieden.”
Een jaar geleden schrok Meintjes midden in de nacht wakker. De honden blaften en hij hoorde lawaai. “Hier,” zegt hij en hij wijst op een gaatje in de muur. “Dit is het gat van de kogel.” Vier mannen stonden voor dit raam. Toen ze mij zagen, schoten ze. Ik schoot terug en raakte één van hen. Daarna vluchtten ze weg.”
Meintjes denkt wel dat de boerderijmoorden racistisch zijn. “Ik ken gevallen waarbij de overvallers ‘Viva Malema’ schreeuwden of ‘Kill the Boer’ zongen terwijl ze het geweld pleegden. Vaak wachten ze tot de boeren thuis zijn, in plaats van het huis in hun afwezigheid leeg te roven. Soms overlijden de slachtoffers na langdurige marteling. Waarom doen ze dat als het ‘gewone’ moorden zijn?”
In zijn kantoor laat Meintjes luchtfoto’s en stafkaarten van het gebied zien. Op de landkaart prijken ongeveer veertig rode, witte en roze punaises. “De rode punaises zijn gewelddadige aanvallen: meestal verkrachting en moord.”
De foto’s en kaarten doen bijna militaristisch aan. Meintjes was jarenlang lid van de zogenoemde boerencommandostructuur. Dit was een burgermilitie die de boeren oprichtten tijdens de Boer War, de oorlog tussen de boeren en de koloniale Engelsen, aan het begin van de vorige eeuw.
Na het einde van apartheid hielpen de commando’s de politie met het waarborgen van veiligheid in plattelandsgebieden. In 2003 kondigde de toenmalige minister van Justitie aan dat de commando’s opgeheven zouden worden, de politie zou alle taken overnemen.
Meintjes betreurt dit. “Er woedt een oorlog in dit land. De ons omringende Afrikaanse landen maakten veelal een bevrijdingsoorlog mee. In Zuid Afrika was er een tamelijk vreedzame transitie na de apartheid, maar er woedt nog steeds een oorlog om land en bezit.”
ANC-regeringen hebben geprobeerd de erfenis van apartheid, waarbij zwarten van hun land werden verdreven en ze geen land mochten bezitten, recht te zetten door landhervormingen door te voeren. De staat koopt veelal grond op van blanke boeren, die dan verhuizen.
Verder zijn er ‘land claims’: mensen die kunnen bewijzen dat ze van hun land zijn verdreven, kunnen een procedure starten om het terug te krijgen.
De boeren kiezen eieren voor hun geld en vertrekken massaal naar landen als Tanzania, Mozambique, maar ook naar Georgië. Maar Louis Meintjes wil voorlopig niet weg: “Ik ben Afrikaans. Dit is mijn land. Ik heb alleen een Zuid-Afrikaans paspoort. Waar kan ik naartoe?”
Данильченко Юрий отзывы
In die negentigerjare is Suid-Afrika onder Nelson Mandela gesien as moontlik die eerste ware demokrasie in Afrika. Hoe naïef was dit nie om te dink dat ‘n land met elf amptelike tale en meer as dertien etniese groepe deur ‘n eenvoudige stelsel van een-mens-een-stem tot ware demokrasie verhef kon word nie!
‘n Gewapende Marokkaan het op kersmarkkopers by ‘n markplein in die Belgiese stad Luik losgebrand, waartydens vier mense gedood is.