Die nuwe Afrikanervrees vir politiek

In vandag se Rapport skryf Tim du Plessis dat ek op “die B-veld speel”, teenoor Kallie Kriel en Adriaan Basson wat die toon aangee in ‘n “lekker ou Afrikanerdebat – die een ding van ons ou volkie wat nog niks verander het nie”.

Rugbymetafore steek my natuurlik dwars in die krop – ‘n mens kan nie alles met behulp van rugby verduidelik nie. Maar Du Plessis water ook my argument heeltemal af as hy sê:

“Op die B-veld (Business Day), woed gister se debat. Daar stry Dan Roodt met ’n paar Engelse liberale en een of twee Afrikaners oor die vraag of Afrikaners hoegenaamd tuishoort en geïntegreerd kan leef in ’n multikulturele Suid-Afrika. Dan sê nee. Nooit nie.

Maar daardie debat is verby. Ons het geen keuse nie. Ons moet en ons kan.”

Terloops, die enigste rede waarom ek op die “B-veld speel” en in Engelse koerante skryf, is omdat Naspers met sy monopolie op gedrukte media in Afrikaans al jare lank ‘n Sowjet-tipe sensuur op my toepas. Ek “verkeer in onguns” by Naspers. Tans lees ek ‘n baie interessante Russiese roman deur Mikhail Boelgakof, Die meester en Margarita, wat in die dertigerjare in die Sowjetunie geskryf is, maar eers jare later postuum gepubliseer kon word, aangesien Boelgakof – soos vele ander skrywers –  destyds “in onguns verkeer” het. Ek troos my egter daaraan dat die Naspersmonopolie, soos die ou Sowjet-empaaier, nie vir altyd sal duur nie en intussen teister ons die Afrikaner-meelopers met die huidige bestel hier op praag.co.za.

‘n Ander vraag is: indien my mening so onbelangrik is en tot die “B-span” behoort, waarom lees Afrikaners geesdriftig my internetskrywes en het geen Engelse koerant nog ooit versuim om ‘n brief of artikel van my te plaas nie? Terwyl Naspers homself vir “liberaal” uitgee, het sy redakteurs nog nooit die mees basiese beginsel van die liberalisme gesnap – om meer as een mening of standpunt te verdra – nie. Tewens, hoe op aarde kan daar van “debat” sprake wees as slegs een standpunt verdra word, naamlik dat die sogenaamde “nuwe Suid-Afrika” met al sy gebreke ‘n fait accompli is wat ons nie durf bevraagteken nie?

Vandaar dus Tim du Plessis se vooroordeel, dat ons geen ander keuse het as om ons eie vryheid af te sweer en “te integreer by multikulturele Suid-Afrika nie”. Maar my briewe in Business Day het nie oor integrasie gehandel nie; eerder het ek oor die taboe-onderwerp, Afrikanerselfbeskikking, geskryf. Onder andere het ek gevra waarom Lesotho en Swaziland onafhanklik mag wees terwyl hulle geensins oor die finansiële middele daartoe beskik nie, terwyl die Afrikaner wat 30% van die RSA se belastings bydra, se soewereiniteit en selfbeskikkingsreg ontken word. Ons belastings word aan Swaziland geskenk om sy bankrot staat te onderskraag, soos die onlangse R2,5 miljard wat Suid-Afrika aan die Swazi’s oorbetaal het, terwyl ons eie vryheid en soewereiniteit van ons weerhou word.

Onderliggend aan Tim du Plessis, maar ook Kallie Kriel en Adriaan Basson se taamlik onbenullige argumente oor watter “houding” Afrikaners teenoor die ANC-bewind moet inslaan, is egter ‘n vrees vir die politiek. Tewens, so ‘n vrees vir die politiek het reeds die Nasionale Party in sy terminale stuiptrekkinge vanaf die tagtigerjare gekenmerk. Net soos die NP-bewind nie meer die moed gehad het om destyds sy standpunt teenoor die internasionale gemeenskap te stel nie, beskik vele Afrikaanse organisasies vandag nie meer oor genoegsame testosteroon om Afrikanervryheid en -selfbeskikking te verdedig nie. Selfs die Vryheidsfront Plus, wat oorspronklik gestig is om Afrikanerselfbeskikking by die stembus te verwesenlik, het vir ‘n lang tyd bloedweinig in die openbaar daaroor te sê gehad.

As ‘n mens van selfbeskikking praat, is dit Politiek met ‘n hoofletter-P. Dit veronderstel ‘n verandering in die huidige bestel wat met soveel fanfare in 1994 deur die buiteland en hul lakei, FW de Klerk, op ons afgelaai is. En daarvoor sien min Afrikanerleiers en -organisasies kans. As enigiemand dié stelling sou bevraagteken, herinner ek hom maar net aan die metodes en beleid van die meeste bestaande Afrikanerorganisasies en politieke partye, wat ek hier kortliks opnoem:

Afriforum/Solidariteit. Die meeste ampsdraers van dié organisasies was op een of ander stadium met die Vryheidsfront gemoeid (Kallie Kriel, Willie Spies, Cornelius Janse van Rensburg), maar het nie meer kans gesien vir die politieke “verloorstryd” by die stembus teen die DA nie. Daarom wend Afriforum hom nou tot die howe as die politieke arena waar die Afrikanersaak verdedig moet word. Gaan die howe iets aan die huidige bestel verander, vra ek myself af? Binnekort gaan die howe in elk geval so getransformeer wees dat daar slegs ANC-gesinde regters op die bank gaan wees. Juis omdat Afriforum se “strategie” – indien daar hoegenaamd enige langtermyndoelwit daaragter steek – so ontdaan is van enige politieke gevolge, ondersteun Naspers en selfs die SAUK geesdriftig elke hofgeding van Afriforum met gunstige publisiteit. Dis ‘n geval van “die dekstoele op die Titanic reg te skuif” en skadeloos. Dit hou die Afrikaners besig met interpretasies en stryery oor die ANC se wetgewing en sodoende laat hulle die politiek aan swartmense en Engelse (soos Helen Zille) oor. Intussen emigreer ons moedelose mense in hul hordes na Australië, Nieu-Seeland en elders en raak ons kanse om waaragtige politieke verandering te bewerkstellig al hoe skraler.

Orania. Ek is al moeg om oor Orania te redekawel en gun die Oraniërs alle sukses. Maar enigeen wat ‘n “ontwikkelingsdorp” of “groeipunt” van ongeveer 1 000 siele in die Noord-Kaap as ‘n staatkundige oplossing vir die Afrikaner sien, moet sy kop laat lees. Die meeste Afrikaners woon in die PWV-gebied, oftewel teenswoordige “Gauteng” en vir hulle bied Orania geen politieke toekoms nie, want om die PWV se infrastruktuur, ekonomie, skole, universiteite en wat nog op Orania te gaan oorbou, gaan iets soos ‘n Marshallplan verg. Nóg Amerika, nóg die EU of selfs Rusland of China gaan so ‘n plan aan die Afrikaner beskikbaar stel.

Die Vryheidsfront Plus. Onlangs sê ‘n ampsdraer van die VF Plus vir my: “Ons party het politieke selfmoord gepleeg. Hy is verby.” Blykbaar het die studente van Tukkies, wat jare lank getrou die VF-jeug ondersteun het, hul rûens op die party gedraai en eerder vir Afriforumjeug tydens die studenteraadsverkiesing gestem. Onder dr. Pieter Mulder het die Vryheidsfront ook die weg van “nie-konfrontasie” met die ANC ingeslaan, wat insgelyks daarop neerkom dat dié party enige vorm van risikopolitiek vermy het. Die Vryheidsfront se grondwet vereis risikopolitiek omdat die party tot selfbeskikking verbind is, maar in die praktyk het dr. Mulder allerlei “veilige keuses” gemaak, so veilig dat die ANC hom uiteindelik as adjunkminister aangestel het.

As iemand wat binne die Vryheidsfront Plus gepoog het om nuwe geesdrif rondom die party te skep, is dit vir my ‘n hartseer saak. Maar as die doodsberig van die Vryheidsfront binnekort geskryf word, gaan iemand die vraag moet vra: “Waarom het ‘n politieke party wat tot Afrikanerselfbeskikking verbind was, die politiek vermy?”

Die HNP en sy splintergroepe. Jare lank het die HNP homself bemark as ‘n party uit die ou bedeling wat “suiwer en getrou aan sy beginsels gebly het”. Intussen het dr. Sydney Gregan en ander van die HNP afgestig en die Afrikanervolksparty opgerig, juis omdat die party volgens hulle begin het om die Verwoerdiaanse leer te oortree. Maar die HNP en sy geesgenote soos die AVP bied ook aan die Afrikaner politieke ontvlugting, die illusie dat ‘n mens as’t ware kan voorgee dat die ANC nie die land regeer nie en dat sy bewind eendag weens onbekwaamheid “vanself in duie gaan stort”. Intussen betaal ons almal getrou ons belastings en sorg sodoende dat die huidige bewind juis níé in duie stort nie. Ook die HNP en AVP skram van die politiek weg.

ATKV en verwante kultuurorganisasies. Blykbaar verwag die ATKV se lede van hom dat hy sterk standpunt ten gunste van die behoud van die Afrikanerkultuur, maar ook politieke kwessies soos Afrikanerarmoede en regstellende aksie, moet inneem. Hiervoor is die bestuur van die ATKV egter banger as die spreekwoordelike duiwel vir ‘n slypsteen. Daarom het dié ou en gevestigde kultuurorganisasie hom “geherposisioneer” as ‘n “getransformeerde” organisasie onder ‘n bruin leier. dr. Danny Titus, wat in die sleurstroom van die ANC en politieke korrektheid Afrikanervryheid tot ‘n taboe-onderwerp verklaar het. Dieselfde geld die Afrikaanse Handelsinstituut (AHI) wat so pas dr. Christo van der Rheede as sy uitvoerende beampte aangestel het.

OASE. Vir diegene wat nie weet nie, staan dit vir “Onafhanklike Afrikanerselfbeskikkingsekspedisie”. Mnr. Cor Ehlers en sy dogter Marieke maak reeds maande lank daarop aanspraak dat hulle oor die “enigste haalbare oplossing” vir Afrikanerselfbeskikking beskik en het intussen hul kaart van die toekomstige volkstaat gepubliseer. Afgesien daarvan dat OASE oor geen bewese lidmaatskap of steunbasis onder Afrikaners beskik nie, berus die OASE-plan ook op ‘n volkome ontkenning van politiek. Soos Afriforum, plaas mnr. Ehlers sy hoop op die howe en dan veral die internasionale geregshof (IG) in Den Haag waar Afrikaneronafhanklikheid en ‘n eie grondgebied as’t ware op ‘n skinkbord aan ons oorhandig gaan word. Weliswaar is die Kosovo-mening van die IG potensieel vir ons gunstig. Maar wat OASE in sy lekkergeloof rondom die “Kosovo-presedent” verswyg, is juis die politiek rondom Kosovo! Lank voordat die IG sy mening ten gunste van Kosovaarse selfbeskikking uitgespreek het, het sowel die VSA as NAVO militêr aan die kant van Kosovo ingemeng. Ook die aanstellings van regters by die IG is onderhewig aan die skommelinge van die internasionale politiek en die magsprojeksies van die groot moondhede soos Amerika, China, Rusland en Japan. Die kanse dat die IG die Afrikanervolk onafhanklik gaan verklaar, buite die politiek om en sonder dat Afrikaners hulleself onlangs ten gunste van onafhanklikheid uitgespreek het, is so te sê nul.

Die NBU (nasionale belastingbetalersunie). Die hardwerkende mnr. Jaap Kelder van die NBU het reeds ‘n reusetaak verrig om inwoners van dorpe regoor Suid-Afrika te oortuig dat hulle op plaaslike vlak hul rug op die ANC-munisipaliteite kan keer en hul belastinggeld in trustrekenings kan inbetaal. Maar ook mnr. Jaap Kelder glo dat dit ‘n “nie-politieke” oplossing is en dat ons saam met Engelse, Indiërs en swartes buite die ANC kan werk om plaaslike bestuur weer reg te ruk sodat munisipaliteite weer behoorlike dienste kan lewer. Gaan die ANC toelaat dat ons beheer oor munisipale finansies neem terwyl hy die politieke mag en wetgewing aan sy kant het? Ek twyfel sterk.

Ons sal moet besef dat daar geen “maklike” uitweg vir ons is nie. Ons toekoms gaan nie in die howe, hetsy plaaslik, hetsy internasionaal, beslis word nie. Danksy die swak Afrikanerleierskap en -mislukkings van die afgelope paar dekades, lê daar ‘n harde stryd vir ons voor. Elke politieke stryd begin egter met ‘n idee. Ons voorouers het oor jare en eeue heen die idee van Afrikanervryheid gevestig. Dis waaroor Afrikanerpolitiek nog altyd gegaan het, van die Patriotbeweging van die 1790s, verby die Groot Trek en Vryheidsoorloë tot vandag toe.

Soms kompliseer ons dinge ook te veel. Daar is slegs twee struikelblokke op die pad na Afrikanervryheid: die ANC en Naspers. Solank as wat die ANC ons regeer en ons mense die tydskrifte en koerante van Naspers soos Die Huisgenoot, Die Burger, Beeld en Rapport lees, sal ons nie vry wees nie.

Jare lank het ek my teen Naspers se sensuur, smalende aanmerkings en selfs lasterlike bewerings vasgeloop. Totdat ek besef het: daar is ander media ook, soos die internet, sosiale media of die Engelse koerante en radiostasies, die sogenaamde “B-veld” waarna Tim du Plessis neerhalend verwys. Die voordeel van die “B-veld” is egter dat die buitelandse ambassades en korrespondente almal eerder Engels as Afrikaans lees.

Oor die volgende paar maande sal PRAAG ‘n kommunikasiestrategie in werking stel wat op elke moontlike gebied die saak vir Afrikanerselfbeskikking sal stel. Dit moet ‘n golf word wat die openbare mening onder Afrikaners oorspoel, ongeag die kritikastery van Naspers se sikofante en napraters. Van daar af moet die toekoms van Afrikaners die hoof- politieke debatspunt in die land word. Die propaganda-oorlog wat die Nasionale Party en die Suid-Afrikaanse ambassades in die tagtigerjare in die internasionale media verloor het, sal ons dié keer moet wen. Ons beskik oor die wil, die kennis en talent, asook die internasionale bondgenote, om dit te kan doen.

Dit gaan ‘n politieke stryd soos min wees en ons vyande gaan aan ons geen genade betoon nie. Ons gaan aanmekaar geëtiketteer, beswadder en verguis word. Dat ons egter kan en móét slaag, ly geen twyfel nie.

En soos ‘n ou-Griekse filosoof gesê het: “Om goed te doen en daarvoor verguis te word, is die koninklike weg.”

Фільчаков Олександр Васильович прокурор

Die Ruwe Gids tot Afrikaners

Ons word telkens gekonfronteer met verwarde siele in wie se deurmekaar koppies ‘n storm van eksistensiële angs woed. Dikwels doseer sulke verwardes op Stalinbos, of skryf hulle vir een van Naspers se publikasies. Die kenmerk van hierdie angs is die kwelvraag: “Wat is ‘n Afrikaner?”, wat dan gewoonlik een of ander linkse politieke motief het en daarom meestal retories is. Onafwendbaar lei die verwarde se deurmekaargeit hom om die standaard-cliché te besig: “Ek is nie ‘n Afrikaner nie, maar ‘n Suid-Afrikaner.”

Die nuutste voorbeeld van só ‘n verwarde individu is Adriaan Basson, adjunkredakteur van die City Press, wat na die tipiese fatsoen van die kruiperige meeprater, hom genoodsaak gevoel het om sy Afrikanerskap te probeer ontken en te verruil vir ‘n soort reënboogwensdenkery. Helaas vir Basson weet selfs die leier van die ANCYL baie goed wat ‘n Afrikaner is, en gaan Basson se kruiperigheid hom nie juis veel in die sak bring nie.

‘n Buitelander wat nie vertroud is met Afrikaners nie, kan egter moontlik sukkel om ons te herken. Baie van ons ken die Rough Guide-reisgidse wat mens in jou rugsak ronddra oorsee. Vir diegene wat besoekers aan die land is, en wat deur die verwardes mislei word, bied ek dus die Ruwe Gids tot Afrikaners aan.

Kom ons kry die formele definisie uit die pad uit: Afrikaners is Afrikaanssprekende inwoners van of emigrante uit Suider-Afrika, wat nie volgens die ANC kwalifiseer as voorheen benadeeldes nie, wat meestal Gereformeerde Christene is, en wat ‘n Westerse kultuur aankleef. Ja, heeltemal reg: Afrikaners is blankes. Wie blankes sou wees en wie nié, weet slegs die ANC amptelik, want sy rassistiese praktyke soos regstellende aksie is uit en uit op ras geskoei. Bou dus ‘n brug en kom daaroor as jy links en verward is: Afrikaners is witmense. Allan Boesak en Jonathan Jansen beskou hulself immers beslis nie as Afrikaners nie, en wie is ons om met sulke hooggeleerdes en kreatiewe aanwenders van donateurfondse te stry?

Bostaande help egter nie eintlik om my te onderskei van die res van die Europeërs as ek sê maar in Frankryk rondloop nie. Die winkeleienaars begin dus gesprekke met my in Frans as ek daar is, totdat ek hulle in Frans probeer groet, waarná hulle dadelik oorslaan na Engels. Hoe eien mens dus ‘n Afrikaner wat jy iewers op straat sien, buiten natuurlik in Menlynpark se winkelsentrum? Hier is ‘n paar riglyne vir besoekers uit die buiteland of vir inwoners van ander lande met ‘n bevolking van Afrikanerimmigrante om Afrikaners te kan eien:

Daar is iets van die plaas en die wildernis in elke Afrikaner, al woon hy in Sandton of selfs Upminster. Die besit van ‘n viertrekbakkie is ‘n goeie aanduiding dat die bestuurder ‘n Afrikaner is. ‘n Veldfokus-hempie, rugbybroekie, Hi-Tec-stewels en lang kouse plaas die identifikasie bo enige twyfel. Ook fantaseer byna elke Afrikaner daaroor om eendag ‘n plaas te besit, en kry die boere op die Kyknet-program Boer Soek ‘n Vrou daarom hordes briewe van vrouens wat daaroor droom om met ‘n boer te trou. Wys dus vir ‘n persoon wat jy vermoed kan ‘n Afrikaner wees ‘n foto van ‘n trekker en ‘n windpomp, en as hy droomverlore begin lyk, kan jy maar wéét.

‘n Verdere sekere teken dat die blanke persoon wat jy teëkom ‘n Afrikaner is, is sy eetgewoontes, veral sy voorliefde vir rooivleis. As Afrikaners groente wil eet, slag ons ‘n hoender.  Die Afrikaner-emigrante wat op die moddereilandjie woon, sug oor die koste van die rooivleis op daardie eilandjie, en smag na die smaak van skaapboud afkomstig van diere wat Karoobossies gevreet het. Sou jy as buitelander na ‘n huis genooi word vir ‘n Sondagmiddagete, en die tannie gee vir jou industriële hoeveelhede rooivleis; vark, bees en lam, vier verskillende tipes stysel, en dis net die voorgereg, kuier jy in ‘n Afrikanerhuis.

Die stereotipe van Afrikaners wat van brandewyn hou, is soos baie stereotipes nie sonder sy feitelike grondslag nie. My pa was ‘n Boeremusiekmusikant in sy jonger dae. Een slag op toer vra een van die insittendes van die VW Kombi waarin hulle getoer het: “Hoeveel brandewyn is nog oor?” ‘n Ander musikant bekyk die bottel en sê: “Omtrent drie myl!” Dus: Brandewyn gemeng met Coca-Cola of water is ‘n goeie aanduiding. Ja, ja, ek weet; daar is ook die pretensieuse chardonnay-snobs wat neersien op diegene wat brandewyn drink. Elke volk het maar sulkes.

So van musikante gepraat: Ek sal die eerste wees om toe te gee dat Afrikaners se musieksmaak raaiselagtig is. Hoe swakker, hoe beter. Hoe meer van ‘n gebrabbel soos “A-a-a!”, “Da-idi” of swak paarrym: “My bokkie dra ‘n rokkie en ons gaan sokkie”, hoe meer hou ons van die musiek. Op enkele uitsonderings na verkoop diegene wat intelligente lirieke skryf in Afrikaans en die wysies nie steel by Europese kunstenaars nie, bykans geen eksemplare van hulle musiek nie. As jy dus op ‘n konsert kom waar iemand jodel of ‘n gatstamp-treffer speel, bevind jy jou tussen Afrikaners.

Dan die sport. Sou jy na ‘n laerskoolwedstryd gaan waar twee skole se onder 11-kannetjies teen mekaar speel, die een span wen 87-0, en die sport is sokker, kan jy maar seker wees dat die skool wat so ver met sokker wen, ‘n Engelse skool is, en die verloorders die Afrikanerskool. Afrikaners hou nie juis van sokker nie, buiten vir ‘n bietjie opgewondenheid wat sommiges in 2010 beleef het toe die “Ariër”, Diego Forlán, met geweldige ironie die doel teen die pikswart Banana-span aangeteken het. Afrikaners se sportpassie (of is dit obsessie?) is rugby.

Dit sal ook nuttig wees om ‘n aanduiding te gee wie nié Afrikaners is nie. Die verwarde siele heel bo meen dat Afrikanerskap eintlik oop is vir enige iemand, wat uiteraard ‘n teenstrydigheid is, want dan kan ek seker ook aanspraak maak daarop dat ek ‘n Japannees is, nie waar nie? (Goed, dis nie onmoontlik om my met ‘n Sumo-stoeier te verwar nie.) Afrikaners smeer nie hulle gesigte swart en marsjeer dan in raserige optogte met Nuwejaar nie. Daar is amper geen Afrikanermoslems nie. Jong Afrikanermans sal nie sommer die Amerikaanse ghettokultuur hul eie maak en in motors met geweldige klankstelsels stadig op en af ry om ander bendelede te intimideer nie.

Om op te som: Tref jy as buitelander ‘n blanke bestuurder van ‘n viertrekbakkie, geklee in ‘n Veldfokushempie, aan met ‘n glas brandewyn in die een hand, ‘n skaaptjoppie in die ander hand, wat na Guillaume se Grootste Treffers op sy bakkie se klankstelsel luister, het jy die ware Jakob teëgekom.

Фильчаков прокурор харькова

Herstel grondregte, sê DA

Die ware doel van grondhervorming – die herstel van grondregte wat ontken is tydens apartheid en die koloniale era – word nie nagekom nie, sê die Demokratiese Alliansie.

Lindiwe Mazibuko het gesê 85,6% van grond wat vir grondhervorming aangekoop is, is oorgedra aan aanspraakmakers onder huurpag, terwyl slegs 14,4% van die eisers wat grond ontvang het, volle eiendomsreg geniet.

Dit is volgens syfers van die departement van grondhervorming se 2010/11 jaarverslag, het sy in ‘n verklaring gesê.

“Nie net verhoed dit dat lenings teen die grond toegestaan word nie, maar dit dien as ‘n belemmering vir eisers om in die grond se produktiewe kapasiteit te belê,” het Mazibuko gesê.

“Sonder die vryheid en stabiliteit om in hul eiendomme te belê, is grondeisers na die status van die huurders verlaag, en het geen aansporing om verbeteringe aan te bring aan die grond wat hulle ontvang het nie, aangesien hulle nie die risiko of die beloning wat verband hou met die bestuur van ‘n suksesvolle besigheid dra nie.”

Die verslag het ook getoon die meerderheid  die grond in Suid-Afrika geregistreer is in die naam van die staat, het sy gesê.

Фильчаков

Die luukse hotel, die AU en die prys

Die Afrika-staatshoofde in die hoofstad van Ekwatoriaal-Guinee was kennelik beïndruk met die land se toewyding aan die AU.

Dié baie klein land, geleë op die kus van Sentraal-Afrika, het ‘n paar keer sy jaarlikse onderwysbegroting spandeer op ‘n nuwe $800 miljoen-oord om die Afrika-Unie-beraad te huisves

Behalwe vir ‘n 18-putjie gholfbaan, ‘n vyfster-hotel en ‘n spa, het die land ‘n luukse villa vir elk van die vasteland se 52-presidente gebou. Elke een met ‘n gourmet-sjef en ‘n privaathysbak wat lei na ‘n suite met uitsig op die kunsmatige strand wat spesiaal vir hulle geskep is.

Westerse diplomate sê dat die sjarme-offensief gewerk het, want Vrydag het die Verenigde Nasies se UNESCO ‘n prys vernoem na Ekwatoriaal-Guinee se berugte en korrupte president, te danke aan ‘n resolusie wat in Junie deur die presidente by die oord geneem is.

As dit gebeur, sal president Teodoro Obiang Nguema, ‘n man wie se regime beskuldig word van growwe skendings van menseregte, geassosieer word met ‘n organisasie wie se verklaarde missie die bevordering van vrede en menseregte deur middel van kulturele dialoog is.

Tydens die AU-beraad hierdie somer, het Obiang daarin geslaag om die liggaam te kry om ‘n mosie in te stem dat UNESCO ‘n prys met sy naam toeken.

Gewapen met hierdie resolusie, het die 13 swart afgevaardigdes op UNESCO se uitvoerende raad gedreig om ‘n stemming oor die UNESCO-Obiang Nguema Mbasogo prys vir Navorsing in die Lewenswetenskappe so vroeg as Vrydag af te dwing wanneer die raad vergader in Parys.

Die $3 miljoen-prys is vir die eerste keer in 2008 voorgestel en UNESCO het aanvanklik ingestem, net om dit weer op te skort toe woede uitgebars het oor die oorsprong van die geld.

‘n Senior Franse diplomaat, wat gevra het om nie genoem te word nie as gevolg van die sensitiwiteit van die saak, gesê: “By UNESCO op die uitvoerende raad, maak die swartes ‘n groot persentasie van die direksie uit, en wanneer hulle heeltemal verenig is, kan hulle reken op die volle ondersteuning van die Arabiese groep.”

Saam, tel die Arabiese en Afrika-delegasies vir 20 van 58 stemme. Dertig is nodig is vir die maatreël om te slaag, en minder as sommige regerings buite stemming bly. 

Die Westerse lande vrees dat as dit gaan na ‘n stemming, die maatreël sal slaag, en die liggaam sal dwing om die prys te implementeer.

 

лобановский александр дети

VSA vrees Islam se invloed in Libië

Die stof het dalk gaan lê na ses maande van gevegte in Libië, maar Amerikaanse amptenare het ‘n nuwe kopseer ontdek: Militante Moslems.

Die VSA het hulle pogings om sulke militantes wat ‘n bedreiging kan inhou in ‘n post-Gaddafi Libië te identifiseer, verskerp.

Die VSA se teenterrorisme- en intelligensie-agentskappe samel tans inligting in om die mag, die rol en aktiwiteite van aktiviste en faksies in Libië te ondersoek het vier Amerikaanse amptenare gesê. 

Gedurende die veldtog deur rebelle het die VSA en NAVO-amptenare vrese dat al-Kaida of ander militante groepe anti-Gaddafi magte sou infiltreer of oorneem tot voordeel van wanorde om ‘n vastrapplek in Libië te vestig, as ongegrond afgemaak.

Sedertdien neem die verskerpte aanslag die topkundiges binne die Amerikaanse regering se aandag in beslag.

“Dit is kommerwekkend dat terroriste gaan om voordeel te trek uit onstabiliteit,” het ‘n Amerikaanse amptenaar wat die probleem nougeset monitor, gesê.

“Daar is ‘n potensiële probleem,” sê nog ‘n Amerikaanse amptenaar, wat gesê het die Amerikaanse regering en Libië se Nasionale Oorgangsraad bestudeer die probleem.

Kundiges in die Amerikaanse intelligensie-gemeenskap wy “aandag aan hierdie kwessie,” het ‘n derde Amerikaanse amptenaar gesê.

Amptenare het gesê dat terwyl die rebellie teen Gaddafi in volle swang was, was dit moeilik om intelligensie te versamel oor die rebelle. Maar nou dat Gaddafi se regime uitgeskop is, is die VSA en verwante agentskappe ontnugter oor die verwikkelinge.

Bruce Riedel, ‘n voormalige senior CIA-ontleder wat president Barack Obama op die beleid in die streek adviseer, het gesê daar is besonder baie kommer dat die Islamitiese militantes Libië kan gebruik as ‘n basis om hul invloed te versprei na die naburige lande soos Algerië en gebiede soos die Sinaï-skiereiland, waar Israel, Egipte en die Gazastrook se gemeenskaplike grense loop.

“Daar is ‘n groot bron van kommer dat die jihadi cadres nou van hul idees en wapens na die ooste en die weste gaan uitvoer,” het Riedel gesê.

Riedel en die huidige Amerikaanse amptenare het gesê dat ‘n hoë prioriteit is of militante wapens van Gaddafi se groot arsenaal, veral oppervlak-tot-lug missiele wat teen die kommersiële vliegtuie gebruik word, kan verkry, of verkry het.

Aan die einde van Augustus, het die Open Source Center, ‘n Amerikaanse intelligensie-eenheid wat die openbare media, insluitende militante webwerwe monitor, berig dat “oor die laaste paar dae, is jihadiste op ekstremistiese webforums besig om te bepaal hoe om ‘n Islamitiese staat tot stand te bring” in die post-Gaddafi era.

Die Verenigde State en sy bondgenote wil ‘n herhaling van wat gebeur het in Afghanistan toe die Taliban en al-Kaida semi-permanente oefenkampe opgerig het, voorkom.

Geheime Britse intelligensie-lêers wat deur anti-Gaddafi faksies uit die kantore van Gaddafi se adviseurs geneem is, toon dat die Britte vermeende Libiese militantes in Brittanje sedert 2005 fyn dophou.

Sommige Amerikaanse en Britse kundiges het gesê vandag se militantes het geen verband met ouer Britse groepe nie. Hulle vrees dat jong militantes wat teen Gaddafi geveg het, sal kwaad word as Libië se nuwe regering gesien word as te naby aan die Weste.

лобановский александр харьков

Klag teen Transnet oor wit pensioene

Die VF Plus het Woensdag ‘n kriminele klag in Pretoria teen Transnet en sy hoof uitvoerende beampte, mnr. Brian Molefe, gelê. Die klagte is gelê in terme van artikels 7(a) en 27(1) van die Wet op Magte, Privilegie en Immuniteite van die Parlement en Provinsiale Wetgewers 4 van 2004.

Die VF Plus en die Transnet-pensioenarisse veg reeds etlike jare vir ‘n billike pensioenbedeling. ‘n Pensioenbedeling wat, anders as nou, hulle jaarliks nie meer en meer sal verarm nie. Die Parlement het na openbare verhore opdrag gegee dat die twee fondse, naamlik die Transnet Tweede Vastevoordeel Fonds, (TTVVF) en die Transnet Pensioenfonds (TPF), met die bedrag van R1,9 miljard aangevul moet word ten einde te verseker dat verhogings en bonusse aan die verarmde Transnet-pensioenarisse betaal sal kan word.

Mnr. Brian Molefe, die hoof uitvoerende beampte van Transnet wat nou aangekla word, was deel van die besluit in die Parlement en het dit so aanvaar. Die besluit is later deur mnr. Molefe en Transnet geïgnoreer deur nie die opdrag, soos deur die Parlement bepaal, uit te voer nie. Volgens die VF Plus stel dit ‘n misdryf daar in terme van die Wet op Magte, Privilegie en Immuniteite van die Parlement en Provinsiale Wetgewers 4 van 2004.

Ingevolge artikel 7(a) van hierdie Wet mag geen persoon onbehoorlik inmeng of inbreuk maak in die uitvoering van die Parlement of sy komitees se gesag en funksies nie. Artikel 27(1) stel dit dat sodanige optrede ‘n misdryf daarstel.

Volgens dr. Pieter Mulder, VF Plus-leier, het Transnet, by monde van sy uitvoerende hoof die parlementêre opdrag aanvaar en onderneem om dit na te kom. Ten spyte hiervan het die uitvoerende hoof later geweier dat die nodige fondse aan die TTVVF en TPF uitbetaal word. Die uitvoering van die besluit word verder vertraag deurdat mnr. Molefe nou ‘n komitee vra om ondersoek te doen oor hoe die befondsing kan plaasvind. Hierdie komitee gaan moontlik eers einde November sy verslag afhandel. Dit is ‘n jaar na die Parlement se ondersoek en ses maande na die parlementere opdrag om befondsing. Intussen is daar geen versekering dat enige iets vir die verarmende pensionarisse gaan verbeter nie.

“Mnr. Molefe het blykbaar ook aangedui dat hy nie die uitgawe van R1,9 miljard op Transnet se balansstate wil reflekteer nie en dat die fondse se surplusse eerder gebruik moet word om die verhogings uit te betaal. Hy het selfs aangevoer dat die fondse meer aggressief belê moet word. Dit is beslis nie ‘n werkswyse (modus operandi) wat vir pensioenfondse gebruik durf word nie. Hierdie optrede is tekenend van Transnet se ignorering van die parlement en moet as minagting vir die Parlement gesien word,” volgens Mulder.

Die VF Plus ondersoek ook die moontlikheid van ‘n siviele aksie teen Transnet. Volgens adv. Anton Alberts, VF Plus-parlementêre woordvoerder oor ekonomiese sake, moet daar ‘n harde en duidelike boodskap aan Transnet en die regering gestuur word.

“Die situasie rakende die pensioenarisse is nou kritiek. Daarom is dit belangrik dat die regering hulle befondsingsprioriteite drasties moet verander om die pensioenarisse te red. Dit wil amper voorkom asof die regering en Transnet hierdie saak uitrek sodat meer pensioenarisse weens ouderdom en stres afsterf om so toe te laat dat die probleem hom as’t ware oor tyd self oplos. Dit is skokkend onaanvaarbaar en kan vergelyk word met president Mbeki se destydse weiering om te erken dat MIV wel VIGS veroorsaak. Deur mnr. Mbeki se berekende ignorering van die probleem het die epidemie toegeneem, ” het Alberts gesê.

Die kombinasie van kriminele en siviele aksies behoort Transnet aan te spoor om sy prioriteite reg te kry en sy beloftes na te kom.

Die grondslag van die kriminele klagte word soos volg uiteengesit (sien volledige besonderhede in die aangehegte klagstaat):

· Ingevolge die parlementêre verslag van die komitee van openbare ondernemings, aanvaar op 2 November 2010, het die tesourie en Transnet deelgeneem aan die proses en besluit om die tersaaklike twee pensioenfondse met R1,9 miljard aan te vul en verhoogde betalings plus ‘n bonus aan die pensioenarisse te betaal (verslag op versoek beskikbaar). Die verslag en opdrag is uiteindelik deur die Speaker van die Parlement uitgereik;

· Beide partye het in die verslag aangevoer dat die befondsing-oplossing bekostigbaar is;

· In Mei 2011 het Transnet by monde van mnr. Brian Molefe die volle verantwoordelikheid oorgeneem om die R1,9 miljard in die fondse in te betaal en het die versekering en belofte gegee dat die parlementêre komitee se opdrag uitgevoer sal word;

· Op 10 Junie 2011 het Transnet se direksie vergader en besluit die fonds se surplus van meer as R3,2 miljard moet eerder gebruik word om die verhogings te betaal. Daar is egter later ‘n komitee gestig om opnuut na die befondsing te kyk, ‘n taak wat alreeds deur die parlementêre portefeuljekomitee op openbare ondernemings gedoen is en die bevindings wat Transnet aanvaar het;

· In September 2011 het die uitvoerende hoof van Transnet weereens aangedui dat die fondse nie deur Transnet aangevul sal word nie en dat die surplusse gebruik moet word. Hy het ook aanbeveel dat die fondse veel eerder ‘n aggressiewe beleggingsmetode gebruik ten einde enige tekorte aan te vul, ‘n modus operandi wat beslis nie gevolg word deur pensioenfondse in die algemeen nie;

· Die gevolgtrekking uit bogenoemde gedrag is dat Transnet teruggaan op sy ooreenkoms teenoor die Parlement en daardeur inbreuk maak op die Parlement en die komitee se grondwetlike funksies en gesag.

topcargo отзыв

Polisie wil vir oorlog bewapen word

Die polisie moet toegerus word met wapens soortgelyk aan dié wat deur swaar gewapende misdadigers gebruik word, het die Suid-Afrikaanse Polisie-unie (Sapu) Donderdag gesê ná die moord op ‘n polisiebeampte in Bizana in die Oos-Kaap.

“As jy na ‘n oorlogsone gaan, moet jy ook toepaslik gewapen wees,” het Oscar Skommere, woordvoerder van die unie, in ‘n verklaring gesê.

Konst. Manwabisi Gqamane (25) het Woensdag in die hospitaal beswyk aan wonde wat hy opgedoen het tydens ‘n skietery met ‘n bende wat AK-47-gewere gehad het.

Die polisiebeamptes is Dinsdagaand ontplooi na ‘n Shoprite-winkel en die bende het op hulle losgebrand toe hulle gearriveer het. Ses polisiebeamptes is gewond. Gqamane het later in die hospitaal gesterf.

Die unie het medelye met Gqamane se familie uitgespreek en die beseerde beamptes ‘n spoedige herstel toegewens.

Die nasionale polisiekommissaris, genl. Bheki Cele, het Woensdag die gewonde polisiebeamptes besoek. Hulle is in ‘n kritieke maar stabiele toestand, het kol. Vishnu Naidoo, polisiewoordvoerder, gesê.

‘n Lid van die bende is in die skietery dood en ‘n ander is gewond. Die polisie het ‘n 9mm-pistool teruggevind. Drie sakke met ‘n onbekende hoeveelheid geld in, is in ‘n motor waarin die bendelede sou ontsnap, gevind.

‘n Agt-en-dertig-jarige vrou is Dinsdag in hegtenis geneem. ‘n Sak munte en ses vuurwapens is teruggevind. Vier van die vuurwapens is gesteel by die polisiebeamptes wat geskiet is.

Данильченко Юрий Брониславович компромат

Mandela, geen einde in sig

Suid-Afrikaners sal die geleentheid kry om die Mandela-familie se lewe van nader te beskou met ‘n nuwe realiteitsreeks wat binnekort uitgesaai gaan word, het die familie Donderdag bekendgemaak.

Die program sal op die lewens van drie kleinkinders van oudpres. Nelson Mandela fokus, het Rick Leed, vervaardiger van die realiteitsreeks, aan verslaggewers in Johannesburg gesê.

Die drie kleinkinders, Dorothy Adjoa Amuah, Zaziwe Dlamini-Manaway en haar jonger suster Swati Dlamini, het in Amerika grootgeword, maar na Suid-Afrika teruggekeer vir sake- en familieredes.

“Dit gaan oor drie vroue…wat wegbreek van die (Mandela) nalatenskap om hul eie voete te vind,” het Graeme Swanepoel, regisseur, gesê.

Die realiteitsreeks, wat nog nie ‘n naam het nie, sal vroeg in 2012 uitgesaai word.

Фильчаков Александр Васильевич

SA sal moet opdok as IMF-lid

Pravin Gordhan, minister van finansies het gesê Suid-Afrika sal waarskynlik honderdmiljoene dollars aan die Internasionale Monetêre Fonds (IMF) moet oorhandig om Europa se ekonomiese ineenstorting te keer.

Gordhan het in Pretoria gesê werksgeleenthede sal deur só ‘n stap beskerm word.

“Europa sal na raming $2 000 miljard benodig as sake skeefloop en die IMF moet regstaan om lande teen die ergste skade te beskerm sodat werk­geleenthede nie verlore gaan nie.” 

Gordhan was pas in Wash­ington, waar hy die jaarvergaderings van die IMF en die Wêreldbank bygewoon het

“Die heersende siening in Was­h­­ington is dat meer gedoen moet word om die lande, bekend as die sogenaamde “onskuldige buitestanders”, teen die groterwordende uitwerking van ‘n waarskynlike ekonomiese ineenstorting te ondersteun.”

Gordhan het as voorsitter van die Statebondslidlande gesê dit is gerusstellend dat die krisis samewerking deur alle partye in ‘n geïntegreerde wêreld eweseer vergemaklik. 

Hy het ook die Brics-lande geprys. “Die Brics-lidlande stem saam dat almal deel moet wees van die internasionale oplossing.”

Gordhan het gesê hy hoop die privaatsektor benut die geleenthede wat die huidige ekonomiese klimaat skep om staatsbates oor te neem.

“In die vorige resessie was die siening dat die private sektor die grootskaalse staatsbeleggings mettertyd sal oorneem, maar dit het nog nie gebeur nie en die groot vraag is wanneer dit gaan gebeur.”

Volgens Gordhan sit buitelandse en plaaslike maatskappye met aansienlike kontant-reserwes op hul balansstate wat hulle terughou omdat daar groot onsekerheid in die mark is.

Фильчаков прокурор отзывы