In die nasleep van Marikana, is die People’s War weer opgewarm en het nuwe stukrag verkry met buitelandse fortuinsoekers wat soos voorheen griewe vir die plaaslike swart bevolking skep, ook om te kan uitbuit. Dali Mpofu se aankondiging dat hy die ANC ná 33 jaar van lidmaatskap gaan verlaat, dui op die ver-linkse vloedgolf van geweld wat dreig om Suid-Afrika weereens soos in die tagtigerjare, te verswelg.
Mpofu, wat die Marikana-mynwerkers by die Farlam-Kommissie van Ondersoek verteenwoordig, het pas sy gewig agter Julius Malema se Ekonomiese Freedom Fighters (EFF) gegooi om die “armes” te help. Die armes is natuurlik nie wit nie.
Die DA doen ewe fluks mee aan die verwagting dat swart griewe gelug moet word met hulle aanhoudende romantisering van die “struggle”, ophemeling van terreurplegers en openlike steun vir anti-wit wetgewing. Waarksynlik is daar naïewelinge wat glo dat die DA ‘n beter “opposisie” verteenwoordig want die wit leier Zille sal nie wittes versaak nie. Hierbenewens het sy die ver-linkse woordeskat bemeester en huisvesting aan terroriste verskaf, dus is haar geloofwaardigheid by swartes as’t ware afbetaal.
Maar vir alle praktiese doeleindes is daar tans twee partye op die politieke toneel: ‘n swart een en ‘n swart een. En nie een van die twee swart partye is die DA nie.
Zille se blou barette kan nie kers vashou by twee ver-linkse swart partye nie, aangesien die aantal poste en posisies (lees: vergoeding) wat hulle aanbied nooit genoeg sal wees vir die groot aptyt wat die “armes” ontwikkel het nie.
Alhoewel die ANC dikbek is oor die EFF se sukses, kan hulle geen werklike kritiek daarteen monster nie, aangesien hulle met dieselfde gewelddadige metodes aan die mag gekom het. Om die oproer wat die EFF aanblaas te tem, het die regering straks nog ‘n paar magsinstrumente soos die polisie waarmee hulle met welslae sal kan onderhandel.
Daar is ongelukkig in die fynskrif van die DA, die “opposisie”, se beleid oor taal, regstellende aksie en swart ekonomiese bemagtiging nie veel wat wit inwoners tot optimisme kan stem nie. Hul dwepery oor Mandela sal allermins help om swart gemoedere te kalmeer.
Die stryd om watter swart party gaan wen, raak feller. Vandaar die onrustigheid onder swart kiesers wat toeneem. Maar soos ons almal wat Afrika-rassepolitiek verstaan, weet, sal samewerking tussen die ANC en EFF uiteindelik tot voordeel van albei wees. Dáár lê die politieke energie vir die verkiesing. Die Moeder van die Nasie, Winnie Madikizela-Mandela se goeie politieke instink het haar ook dié naweek genoop om Juju as die nuwe swart hoop aante prys.
In ANC-geledere word daar reeds heerlik gelag en grappe gemaak oor die ou Xhosa. In ‘n kultuur waar geskiedenis deur uiters vloeibare mondelinge oorlewering oorgedra word, gaan die “ikoon” van Anglo-Amerikaanse belange, Madiba, dit dalk nie as nastrewenswaardige voorbeeld vir swartes oorleef nie. Die dwepers moet in gedagte hou dat die naam Sol Plaatje vir die gemiddelde Diepslootbewoner vandag minder as niks beteken.
Mpofu en sy span het nie skielik besluit om Malema te ondersteun nie. Agter die skerms, vir maande nou al voor sy aankondiging dié naweek gemaak is, was hy besig om te help met pogings om linkse individue vir die strukture van die EFF te werf.
Die post-Marikana politieke landskap het soos Sharpeville nuwe politieke geleenthede vir rassepolitiek geskep. Dit sluit veral groepe soos die September Nasionale Imbizo’s (SNI) van Andile Mngxitama in.
Mngxitama se retoriese vaardighede oor swartheid, getooi in idees van sy wit Nederlandse ondersteuners en Westerse clichés, is duidelik in die EFF se aanslag sigbaar.
Suid-Afrika se platinumkrisis, noem sekere ontleders dit, maar by nadere ondersoek is dit die land se rassekrisis waaroor regse ontleders al jare lank waarsku. Die Marikana-slagting was hardhandige optrede deur die swart ANC-vise-president en sy kliënt, die NUM, teenoor ‘n swart aanspraakmakersunie Amcu. Maar die gelag sal uiteindelik deur wit Suid-Afrikaners betaal word. In die swart kultuur is daar nooit oorsaak en gevolg nie, maar ‘n eksterne agent, naamlik witheid.
Dat daar stygende anti-wit populêre steun is, is gewis.
Feit is dat verskeie ver-linkse, uitsluitlik swart groeperinge betrokke geraak het op alle vlakke. Sommige, soos die Demokratiese Sosialistiese Beweging, verskaf strategiese ondersteuning in die rol van stakings en ander is direk gemoeid met loononderhandelinge.
Die SNI het geen program tot voordeel van die massas nie en is suiwer ideologiese ondersteuning vir die EFF. Dit blyk nietemin ‘n uitstekende “arm, swart” samewerkingsmodel te wees.
Malema ontgin die diepe ontnugtering dat rykdom deur eie inisiatief geskep sal moet word, en nie deur diefstal en korrupsie nie. Die hernude klem wat die EFF op swart slagofferstatus plaas, vind oral byval, aangesien die swart massas se verwagtinge aangewakker word by gebrek aan lewering deur die ANC.
Dit is dus in die ANC se guns dat die ver-linkse beweging so goed op dreef kom, want dit steek hule eie verleentheid oor swak regering, diefstal en korrupsie soveel beter weg.
