Hierdie stuk is ʼn blote tussenspel voor die finale aflewering in my huidige drieluik van rubrieke wat begin het met Een minuut oor twaalf, Twee minute oor twaalf – ʼn Boer in die vreemde en binnekort deur ʼn derde aflewering gevolg sal word.
Ry vanuit die suide met die R21 na Pretoria en die eerste voorstedelike woonbuurtes aan jou linkerkant herinner jou aan ʼn slegte weergawe van die film The Stepford Wives. Terwyl hierdie ligsinnige Hollywoodfilm beter, hoewel oordrewe woonhuispaleise met ‘n Amerikaanse ontwerpsstrekking vertoon, is ons eie “Stepfords” se smaak nog swakker, geensins gegrond in Suid-Afrikaanse argitektoniese bodem nie en hier en daar oortref dit selfs die skaal van die Stepford-paleise.
Tesame met Vegkop, Majuba, Magersfontein en ander veldslae, verteenwoordig die slag van Bloedrivier sekerlik een van die triomfantelikste oomblikke in ons roemryke Afrikanergeskiedenis. Ongelukkig is dit so dat enige volk se geskiedenis nie net uit oorwinnings bestaan nie, maar ook soms uit neerlae, uit verraad in eie geledere en uit tydperke van oorheersing deur ander. As ons dus vandag op 16 Desember Geloftedag vier, herinner ons huidige omstandighede ons nie soseer aan die oorwinning deur Andries Pretorius en sy manne nie, maar aan die tragiese oomblikke wat dit voorafgegaan het, vanaf die moord op Retief op 6 Februarie 1838 tot die gruwelike massamoorde op vrouens en kinders by Moordspruit, Bloukrans, Boesmansrivier en Weenen op die 17de van dieselfde maand.