‘n Sinikus merk op dat die Afrikaner se volkstaat bestaan – op die internet, en dat daar reeds ‘n burgeroorlog in uitgebreek het. So erg is die skynbare burgeroorlog dat van die deelnemers al vir vrede pleit.
Die aandag is hierop gevestig toe Beeld se aanlynpeiling aangedui het dat die meeste respondente dit sou oorweeg om in ‘n volkstaat te woon.
As by hierdie oppervlakkigheid verbygekyk word, is daar egter ‘n kernwaarheid en dit is dat hierdie debat toon dat dit in heelwat mense se harte nesgeskop het, en dat hierdie groep mense weens die huidige polarisasie en ander middelpuntvliedende kragte groei.
Die verhaal word vertel van twee Korannagroepe wat haaks was en vanaf twee naasliggende koppies op mekaar losgebrand het. By geleentheid val daar toe ‘n verdwaalde koeël tussen die lotjie op die een koppie, en terstond word die wit vlag gehys, want iemand kan dalk seerkry.
Kanoneiland het volgens oorlewering sy naam te danke aan ‘n voorval toe ‘n strafekspedisie boere na die eiland opgeruk het. Die Korannakaptein kry ‘n blink gedagte, en span ‘n hol kokerboom as kanon in. Agter is buskruit of dinamiet gelaai, en voor klippe en enige denkbare ding wat kan seermaak. Toe die skoot afgaan, is daar dood en verwoesting in die Korannageledere. Die kaptein, toe hy tot verhaal kom, sê egter. “Dink net, as dit hier só lyk, hoe lyk dit nie by die Boere nie.”
Aan die aard en intensiteit van die bekgevegte kan tong in die kies gevra word of ‘n gepaste naam vir ‘n Afrikanerstaat nie ook iets tot die effek van Kokerbomstaat sal wees nie.
En dit is net die geveg onder die voorstanders en simpatiseerders.
‘n Aantal jare gelede het Tsjeggië en Slowakye besluit om elkeen sy eie koers in te slaan. Ethiopië en Eritrea se skeiding het minder vreedsaam verloop en die spaanders vlieg steeds gereeld. Tog was daardie skeidings – beide staatkundig-geografies baie simplisties teenoor die omvattende skaal jerrymandering wat ‘n staatkundig-geografiese sesessie hier sal vereis. Dit op sigself het die graaf van loopgrawe tot gevolg, en terwyl daar vanuit die loopgrawe nog net met kleilatte op mekaar losgetrek word, klink die gepaardgaande bekgeveg soos ‘n warm oorlog op sy heetste.
Die korporatiewe en konsosiatiewe selfbeskikkers vuur intussen loskruitpatrone van die flanke af.
Die aard van die bekgevegte dui op onderlinge ideologiese warmbroeiery in ideologiese kantons. Tog kristalliseer drie hoofstrome uit: Diegene wat binne ‘n grondwetlike raamwerk na ‘n vorm van selfbeskikking mik, dié wat ten minste aan volkeregtelike vereistes wil voldoen – iets wat nie noodwendig dieselfde as die vorige is nie omdat die Suid-Afrikaanse grondwet wat hierdie aspek betref ver van die Volkereg verwyder is – en diegene wat nie ‘n snars omgee wat iemand anders as hulself wil hê nie, ongeag die gevolge.
Intussen word die historiese werklikhede en die volkereg kruis en dwars met knuppels oor die slagveld gejaag en neergevel. Die navorsing van die destydse Presidentsraad se staatkundige komitee en die Volkstaatraad lê grootliks en stof vergaar. Dit sluit omvattende lewensvatbaarheidstudies in.
Terwyl in hierdie burgeroorlog genoeg energie opgewek word en verspil word om Eskom se kragkrisis die hoof te bied, kan uit ander aanlyn-debatte en briewekolomme waargeneem word hoe – soos hulle uitgekryt word – neo-konserwatiewes – anderkant die Wingerdgordyn gejag en neergevel word bloot omdat hulle hul ten gunste van die behoud van Afrikaans as onderrigmedium by die Universiteit van Stellenbosch uitspreek.
Terwyl hierdie energie verspil word, het ‘n tweede Vrystaatse plaasaanval vanjaar plaasgevind, dié keer sonder lewensverlies omdat die vuurwapen drie keer geweier het om te vuur. Skole het intussen geopen, heel waarskynlik met minder Afrikaanse onderrig as toe dit verlede jaar gesluit het.