Die jongste vrystelling van misdaadsyfers toon dat geweld in Suid-Afrika aan die toeneem is en veral produktiewe inwoners word direk geraak deur die toename.
Geweldsmisdade waarin individue persoonlik geteiken word soos moord, roof en motorkapings het kommerwekkend toegeneem.
Moord het met 5% toegeneem met meer as 17 000 moorde wat gepleeg is.
Dié toename beteken dat Suid-Afrika die twyfelagtige eer te beurt geval het om as gevaarlike misdaadhool te kwalifiseer met ‘n moordsyfer van 32,2 per 100 000 van die bevolking, terwyl die wêreldgemiddeld maar 7 per 100 000 is.
Suid-Afrika se moordsyfer is tans amper vyf keer meer as die wêreldgemiddeld. Die platteland is veral gevaarlik.
Daar heers verder kommer oor die geloofwaardigheid van die syfers, aangesien polisiestasies dikwels nie die korrekte kategorie van misdaad rapporteer nie.
Gewapende roof word in talle gevalle as diefstal gerapporteer, terwyl inbrake nie gerapporteer word nie om versekeringspremies laag te hou.
Die ISS het die toename voor die vrystelling aan “opvoeding” toegeskryf en gesê misdaadstatistiek moet maandeliks bekend gemaak word om sodoende ‘n beter misdaadvoorkomingsplan te kan opstel.
Swart aanvalle op woonhuise, die misdaad wat die meeste gevrees word in Suid-Afrika, het met 7,4%, oftewel 19 284 gevalle toegeneem en roof met verswarende omstandighede het met 12,7% of 119 351 gevalle.
Motorkapings het met 12,3% (11 221 gevalle) gestyg en roof by sake-ondernemings het met ‘n yslike 31,3% (18 615 gevalle) toegeneem.
Al toor hulle die resultate kan hulle nie die tendens van misdaadtoeneme wegsteek nie. Gegee die voorbeeld wat die leiers in die land stel verbaas dit my glad nie.
dit is doorgaans lastig om zich te laten vertellen/aanpraten hoe veilig men is door personen die zelf in gepantserde auto’s( motors) rijden en in zwaar beveiligde huizen wonen, persoonsbeveiliging hebben en/of van een afstand ‘waarnemen’, zoals de hedendaagse ‘vertegenwoordigers’ en verantwoordelijke beleidsbepalers veelal doen.
Wanneer dan nog slechtere voorbeelden in statische vergelijking dienen als marginalisering van de veiligheidsbeleving is aan een ‘gevoel’ van twee werelden niet meer te ontkomen.
De kracht van o.m. een goede veldheer was niet zelden gelegen in het delen/doorleven van de gevaren aan het front wat bv. aan Duitse kant in WOII naar voren kwam. Hausser, Rommel en Model e.a. waren daarin bekend.
Had niet Friedrich II de koning van Pruissen mede daardoor veel betere resultaten en waardering en ontzag dan Franse, Oostenrijkse, Russische heersers, om Pruissen tot Europese macht te brengen ?
Kostte hem zelfs nog eens een snuiftabakdoos door een kogelinslag.
De stijgingspercentages en aantallen in de voorlaatste alinea van bovenstaand artikel zijn uiterst zorgwekkend en de houding van de heersende politiek erin is beneden alle peil.