Sakeleiers kan nie politiek bedryf

Die debakel rondom Eerste Nasionale Bank se abortiewe anti-misdaadveldtog het weereens gedemonstreer watter leierskapsvakuum daar in Suid-Afrika bestaan. Vele sakemense is arrogant genoeg om van tyd tot tyd die stelling te maak dat “ons Suid-Afrika regeer”. Hierdie soort praatjies word deur die bulmark in aandele en eiendom veroorsaak, maar het weinig gronde in die werklikheid.

Waarskynlik het ENB vir hom ’n redelike klomp gunstige publisiteit verseker met sy halfhartige poging om die ANC-bewind onder druk te plaas sover dit sy gebrekkige hantering van misdaad betref. Maar die media het ’n baie kort geheue, want net drie of vier weke gelede het ENB televisiereklame gemaak wat beweer het dat misdaad nie so erg is nie en dat blankes onnodig “negatief” is omdat hulle daaroor kla!

In dié advertensie staan ’n aantal mense in ’n tou by die lughawe. ’n Blanke man (sic) begin kla oor die swak diens en misdaad terwyl hy suggereer dat die land nie in staat is om die sokkerwêreldbeker aan te bied nie. Hierna word hy deur ’n swarte ingevlieg omdat hy so “onpatrioties” is en aan die einde van die advertensie ontvang die blanke Suid-Afrikaner (hy lyk nogal na ’n Afrikaner hoewel die advertensie in Engels geskiet is) ‘n morele lessie van ’n Australiër in die lughawetou!

Daar kort dus enkele stukke in hierdie legkaart. Insiggewend is dat ENB blykbaar heelwat ongunstige kommentaar van sy kliënte en sy eie werknemers ontvang het as gevolg van die oorspronklike, polities korrekte advertensie. Ek stel my nou voor dat die volgende gesprek ná die eerste TV-advertensie tussen ’n hoë amptenaar van ENB en hul gunsteling advertensiemaatskappy moes plaasgevind het:

ENB: “Dis ’n gemors! Ons word oorval deur oproepe en eposse van ons kliënte en ons eie werknemers wat kla oor ons PK-advertensie. Wat gaan ons maak?”
Liegfabriek: “Ag toe maar, moenie bekommer nie. Ons kan dit vinnig regstel.”
ENB: “Maar hoe?”
Liegfabriek: “Eenvoudig. Al wat ons doen, is om te maak asof julle skielik baie bekommerd oor misdaad geraak het. Julle versprei anti-misdaadpetisies of roep die publiek op om briewe teen misdaad aan die president te skryf. Sodoende vergeet hulle sommer gou-gou van die PK-advertensie.”
ENB: “Briljant! Maar wie gaan dit reël?”
Liegfabriek: “Ons natuurlik! Solank daar begroting is, kan ons enigiets doen. Ek stuur sommer vandag al ’n brief aan die Sondagkoerante en die TV-kanale om vir ons spasie te hou vir die veldtog dié naweek.”

Maar waarop ENB en sy liegfabriek nie gereken het nie, is dat sy mededingers (onder andere Standardbank se Michael Spicer) en die ANC-bewind daarvan te hore gekom het en ’n stokkie daarvoor gesteek het deur waarskynlik die bank met onttrekking van staatskontrakte te dreig.

Hierop blaas ENB die aftog, soos ons oor die afgelope paar dae uitgevind het. Wat blyk egter uit dié episode?

Ten eerste: ’n kommerwekkende onsekerheid en besluiteloosheid by Paul Harris en die res van die ENB-bestuur. Hoe op aarde kan die bank binne enkele weke TV-advertensies plaas waarin ’n Australiër vir ons morele lessies oor ons “negatiewe houding” oor misdaad gee, dan honderd-en-tagtig grade omswaai en ontpop as anti-misdaadaktiviste, net om op die ou einde skrik vir die koue pampoen van Charles Nqakula? En Nqakula ís ’n pampoen, as daar al ooit een was.

Wat is ENB se werklike opinie oor misdaad? Sal ons ooit weet?

Ten tweede: Die blote feit dat ’n bank, wat veronderstel is om na jou en my fondse om te sien, hom geroepe voel om tot die politieke arena toe te tree, spreek van die volslae lugleegte sover dit politieke leierskap in die land betref. Anders sou ENB seker nie van die kantlyn af ’n inset probeer lewer het nie. Ook die buitelandse moondhede wat in die eerste plaas, soos in Irak, soveel druk op Suid-Afrika geplaas het om sogenaamd te "demokratiseer", meng gedurig in ons onderwys, verdediging, kultuur, ens., in omdat hulle ook iewers besef dat hierdie onervare, onbekwame bewind op vele gebiede kleitrap. Dus verteenwoordig die sakemanne maar net deel van die skare stuurlui wat aan wal staan.

Die ANC het nou al male sonder tal bewys dat hy nie kán regeer nie. Die Afrikaner, onder leiding van De Klerk en die geslag van skuldige Broederbonders, het sy politieke rol geabdikeer en wíl nie meer regeer nie. Enige poging van Afrikaners om te hergroepeer of om nuwe lewe in die volk te blaas, word met histeriese propaganda deur Nasionale Pers begroet wat ons waarsku om nie weer “arrogant, rasssisties, baasspelerig en oorheersend” op te tree nie. Enigeen wat gister (3 Februarie 2007) se By in Die Burger en Beeld gelees het waarin Max du Preez en ander linkse siele Bok van Blerk se De le Rey-liedjie en die mense wat daarna luister verbete probeer afkraak en selfs Steve Hofmeyr as ’n bedreiging vir die vrede sien, sal weet wat ek bedoel.

Dus moet die hele land leierloos en planloos voortploeter na ’n uiteindelike Afrika-nagmerrie waarvan die huidige Zimbabwe, Rwanda of die Kongo moontlike toekomsscenario’s verteenwoordig.

Sakemanne is per definisie op korttermynwins ingestel. Misdaad, die ondergang van Afrikaans, die rassistiese verdrywing van blankes uit die polisiediens soos Jackie Selebi beoog en ander politieke kwessies kan hulle min skeel solank as wat verbruik toeneem en die aandelebeurs styg. Belangrik om te begryp, is dít: geen sakeman verstaan hoegenaamd die verwikkelde faktore wat iets soos ongebreidelde misdaad in dié land veroorsaak nie. Om te dink dat dit met ’n advertensieveldtog reggestel kan word, of selfs dat ’n Afrika-potentaat soos Mbeki op so iets sal reageer, verteenwoordig immers die toppunt van naïwiteit.

Soos ek al voorheen geskryf het, is die eerste tree na ’n oplossing vir misdaad om beheer ons eie veiligheid deur buurtwagte en plaaswagte te neem. Ons moet besef dat die staat vir alle praktiese doeleindes in duie gestort het. Daar bestaan steeds ’n horde staatsamptenare wat salarisse verdien en af en toe word daar nog ’n wettige ID-boekie uitgereik tesame met die onwettiges, maar ons kan nie meer van die ANC-staat verwag om ons hoegenaamd teen die swerwende doodsbendes te beskerm nie.

{mos_mb_discuss:13}

липецк очистка

Vrek in vrede!

Anton Barnard se skrywes het my aandag daarop gevestig dat dieselfde Johan Pienaar wat my nog laas van haatspraak aangekla het by die Menslike Onregkommissie dit nou op hom geneem het om namens Anton Goosen sy onwrikbare steun aan die demokrasie te bevestig. Al is Goosen onlangs aangeval en beroof.

Terwyl die media volgens hul gewoonte nêrens na die ras van Anton Goosen se aanvallers verwys het nie, het Johan Pienaar in sy brief namens die sanger op Litnet wel geïmpliseer dat hulle swartes was. Soos ek reeds in “Pas aan en sterf” aangetoon het, is kritiek op misdaad besig om die teenkritiek van “rassisme” te ontlok. Indien Anton Goosen deur blankes aangeval was, sou ons hulle as liederlike geweldenaars kon verdoem. Omdat die liedjieskrywer egter deur swartes aangeval is, moet ons ons woorde tel.

Volgens Johan Pienaar, “wil (Anton Goosen) die volgende baie duidelik stel. Die aanval op hom het niks met ras, geloof velkleur of oogkleur te doen gehad nie. Soos baie ander goeie mense in die land, wit en swart was hy ‘n slagoffer van slegte dade gepleeg deur mense wat hulself die besittings van ander wil toeëien sonder om daarvoor te werk. Misdaad word gepleeg deur wit en swart mense en die slagoffers daarvan is wit en swart.”

Hierna word daar uitgewei oor die aantal roofkopieë van Anton Goosen se CD’s wat deur sy aanhangers gemaak word en wat van dieselfde orde sou wees as om iemand met geweld te beroof en sy lewe in gevaar te stel deur ‘n vuurwapen op hom te rig.

Iewers is daar ‘n digbundel deur die Nederlandse Vyftiger, Lucebert, met die titel Die dieren der democratie. Hy het dit seker anders bedoel, maar skielik het die begrip vir ons inheemse betekenis verkry: die diere van demokrasie, wat veral toegelaat moet word om hul gang te gaan en hul dierlike luste en vryhede uit te leef.

In ons demokrasie is daar egter – soos in die natuur – twee soorte diere: roofdiere en die grasvreters wat gewoonlik hul prooi uitmaak. Ook Lucebert gebruik as motto voor in sy digbundel die volgende woorde deur Ter Haar: “de vrede graast de kudde voor”.

As mens die digter se Nederlandse woordspel moes parafraseer: Die vrede geniet voorrang by die kudde omdat hulle bloot wil voortwei. En sport op TV kyk, wil mens byvoeg.

Ek het ‘n paar jaar gelede ‘n stuk geskryf oor “Amy Biehl en Euromasochisme” (tans beskikbaar in Aweregs). In die aanvalle die afgelope paar dae op Anton Barnard op Litnet, asook uit Johan Pienaar se verklaring, blyk dit dat die Euromasochiste geensins tot die Biehl-gesin beperk is nie. Nie net het Amy Biehl se ouers, Peter en Linda, hul kind se moordenaars vergewe en hul hande geskud nie, maar hulle het agterna vir twee van hulle werk aangebied by die Amy Biehl-stigting.

Dit waarop Johan Pienaar en sommige Litnet-skrywers afstuur, is van dieselfde orde. Hulle boodskap is: moenie jouself teen misdaad verset nie, verduur dit eerder. Beloon die persoon wat jou beroof of verkrag of ‘n familielid vermoor het. Dit lei tot “versoening”, “nasiebou” en al die ander goeie dinge wat die ANC-bewind aan ons voorhou. Omdat swartes (en bruines) in 99% van gevalle diegene is wat geweldsmisdaad pleeg, kan die blote kritiek teen misdaad tot “verdeeldheid” lei. Johan Pienaar, wat namens Anton Goosen praat, druk ook die universele Euromasochistiese credo uit as hy sê: “Die misdaadprobleem in die land kan nie opgelos word deur ekstra polisiemanne op straat te plaas as die algemene burgery se eerste verbintenis nie is om op te hou misdaad pleeg nie. Om enige aksie te neem wat die verdeeldheid in die land nog verder te onderstreep is nie ‘n oplossing nie.”

Wie is “die algemene burgery”? Is dit die jong blanke tieners wat roofkopieë van CD’s maak? Is daar ‘n kousale verband tussen die aantal blanke tieners wat onwettige kopieë van liedjies maak en die aantal jong swart en bruin mans wat gewapende roof, vekragting en moord pleeg? Die Euromasochis is by uitstek ‘n kuddedier, dus moet ons nie te veel logika van hom verwag nie.

In die Noord-Transvaal is daar ‘n groep boere en lede van TLU-SA wat hulself in sogenaamde “steunkringe” georganiseer het om hulself teen misdaad te verset. Waarskynlik dra dit nie Johan Pienaar en Anton Goosen se goedkeuring weg nie, omdat dit tot “verdeeldheid” mag lei. Maar oud-kol. Gideon Meiring wat aan die hoof staan van TLU-Veiligheid het ‘n gepaste uitdrukking vir diegene wat nie by gemeenskapsveiligheidsaksies betrokke wil raak nie: “vrek in vrede”.

Meiring vergelyk hulle gedrag met dié van ‘n rooiboktrop waarvan lede af en toe deur roofdiere soos leeus of luiperds gevang en opgevreet word. Aan die kante van die kudde word hulle uitgedun, terwyl die res anderpad kyk en hoop dit gebeur nie met hulle nie. Trouens, om af en toe ‘n lid van die kudde aan die roofdier af te staan, sorg natuurlik dat die hele kudde nie uitgewis word nie. Met elke roofdieraanval trek ‘n kortstondige rilling deur die kudde as hy op die vlug slaan, maar kort daarna bedaar almal weer en wei rustig voort asof niks gebeur het nie.

Dit mag wees dat die diere van die demokrasie, sowel die roofdiere as die prooi en Euromasochiste, in ekologiese balans verkeer. Soos enige besoeker aan die Krugerwildtuin sal opmerk, is daar immers meer rooibokke as leeus of luiperds. Die probleem is egter dat die roofdiere in ons samelewing besig is om gevaarlik in aantal te vermeerder. By watter punt gaan die roofdiere hul prooi uitput sodat die hele stelsel in duie begin stort?

Die Afrikanervolk beleef tans die grootste krisis in sy bestaan sedert Van Riebeeck in die Kaap aangekom het. Daar is ‘n verskriklike uitdunproses aan die gang waardeur duisende van ons mense vermoor, vermink en verkrag word deur die roofdiere van die demokrasie. Die gelukkiges kry dit reg om te emigreer. Tans is ‘n klein minderheid besig om hulself daadwerklik te bewapen en te beveilig teen geweldsmisdaad.

Onder aansporing van die Euromasochiste soos Johan Pienaar, Antjie Krog en die res is daar egter ‘n groep wat die leuse “vrek in vrede” hul eie gemaak het. Die rassetaboe intimideer hulle so geweldig dat hulle nie gaan reageer nie. Die feit dat misdaad elke dag voorbladnuus is, skeel hulle nie. Solank dit met iemand anders gebeur, gee hulle ook nie om nie.

Dis egter nodig dat diegene van ons wat wíl oorleef en wat nie langer met hierdie barbaarse geweldsbestaan gediend is nie, alles in ons vermoë sal doen om soveel Afrikaners as moontlik van ondergang te red.

Die eerste ding wat moet gebeur, is dat ons onsself in ‘n burgerlike netwerk met eie kommunikasie en reaksievermoëns moet organiseer ten einde die misdadigers die stryd aan te sê.

PRAAG, TLU-Veiligheid en ander organisasies is reeds besig met gesprekke in dié verband en u kan binnekort ‘n aankondiging verwag. Binne die volgende maand wil ons ‘n groot openbare vergadering in Pretoria hou waar die publiek se steun vir so ‘n inisiatief gevra sal word. Dit sal gevolg word deur verdere byeenkomste elders in die land. As ons oor die volgende jaar genoeg mense in stedelike en landelike kommando’s kan saamsnoer, sal die diere van die demokrasie nie langer na willekeur op ons kan jag maak nie.

{mos_mb_discuss:13}

топкарго кидалы

FW de Klerk: argitek van ons onreg – PRAAG-klassiek

Die “Boeremag” en die vorige staatspresident se “Boere-onmag” is fundamentalistiese voëls van eenderse vere.

Vandeesweek het die voormalige staatspresident, FW de Klerk, in ‘n patetiese gebaar aangekondig dat sy stigting die Weskaapse polisiekommissaris wil dagvaar omdat dié die gebruik van Afrikaans onder polisiebeamptes verbied het.

Die eerste vraag wat by my opgekom het, was: waarom raak De Klerk nóú skielik sentimenteel oor Afrikaans? Het hy nie dertien, veertien jaar gelede tydens die onderhandelinge die geleentheid gehad om ‘n billike taalbedeling tot stand te bring nie?

Meer as ‘n dekade lank al predik De Klerk, Pik Botha en ander lede van die “oorgawekabinet” aan Afrikaners dat hulle onderdanig aan die ANC-bewind moet wees en dat ons oor ‘n “wonderlike grondwet” beskik. Trouens, daar is al meer lofsange aan die grondwet deur De Klerk en die Nasionale Perskoerante gesing as wat Afrikaners op Sondae psalms in die drie susterskerke aanhef.

Toevallig het ek die afgelope week weer allerlei besonderhede verneem oor die omstandighede waaronder De Klerk se oorgawe aan die ANC geskied het. Onder andere was daar ‘n vroegoggendse kabinetsvergadering nadat Tertius Delport, die destydse adjunk-minister vir staatkundige ontwikkeling en NP-onderhandelaar, verseg het om aan Cyril Ramaphosa se mees onredelike eise toe te gee. Soos ons almal weet, het Ramaphosa uitgestap en sodoende die onderhandelinge in ‘n krisis gedompel.

Indien die NP destyds by Tertius Delport gestaan het en aangedring het op eie skole en universiteite, asook verskanste taalregte, sou ‘n groot deel van ons probleme vandag nie bestaan het nie. Maar die dweepsieke Hernus Kriel het tydens die kabinetsvergadering verklaar: “Die profesie moet bewaarheid word”. Die “profesie” waarna hy verwys het, was blykbaar die gedagte dat “almal in die land in vrede sou saamleef”, soos sommige buitelandse joernaliste voorspel het.

De Klerk self het ook aan “die profesie” geglo. ‘n Uur voor die kabinetsvergadering waar Delport se bedanking geëis is, Roelf Meyer aangestel en die hele sonderlinge oorgawe aanvaar is, het Delport nog vergeefs by De Klerk in sy kantoor aanhou pleit. “Mnr. De Klerk, u is besig om die Afrikanervolk uit te verkoop! U mag nie toegee op hierdie vyf punte oor taal en kultuur, regstellende aksie, amnestie vir die veiligheidsmagte, mede-beheer oor die weermag en polisie, asook eie skole en universiteite nie.”

Blykbaar het Delport vir De Klerk aan sy bors gegryp en hom met trane in sy oë gesmeek om nie alle mag aan die ANC te oorhandig en die Afrikaner sodoende van alle invloed in die land te stroop nie. Maar tevergeefs, die prokureur van Vereeniging was vasbeslote om alles te waag. “Jy besef nie wat tussen my en Mandela gebeur het nie. Ons gaan saam die land regeer,” het De Klerk vir Tertius Delport toegesnou. Die fanatiese droom, so eie aan elke revolusie, van ‘n “nuwe wêreld” en ‘n “nuwe tyd” wat moet aanbreek, het De Klerk, Hernus Kriel, Pik Botha en die res van die NP-kabinet beetgepak.

“Môre gaan ons voor die wêreld verklaar dat ons die ANC se voorstelle aanvaar,” het De Klerk nog oplaas aan Delport gesê. Vandag stel “die wêreld” allermins in die Afrikaner se bestaanskrisis belang en word De Klerk gesien vir wat hy is: ‘n naïeweling wat bereid was om sy eie volk in die hand van hul historiese vyande, die Xhosas en Engelse elite, te gee sonder enige teenprestasie in die vorm van grondwetlike waarborge of grondgebied. Van sy fameuse “wigte en teenwigte” het dadels gekom.

De Klerk en Hernus Kriel se idee van ‘n “profesie” mag gegrond wees op Openbaring in die Bybel of op die bekende reëls uit Jesaja 6:11: “Dan wei die wolf by die lam, en die luiperd gaan lê by die bokkie, en die kalf en die jong leeu en die vetgemaakte vee bymekaar, en ‘n klein seuntjie sal hulle aanja.”

Toe die Boeremagverhoor ‘n aanvang geneem het, het veral die Engelse pers hulself verkneukel in wat voorgestel is as die fundamentalistiese politiek van ‘n Israelvisie-behepte groepie Boere-nasionaliste. Maar hoe verskil De Klerk se oorgawepolitiek met “die wolf wat by die lam wei” in ‘n hemel op aarde van die sogenaamde Boeremag se kwasi-godsdienstige idees?

Teenoor die “Boeremag” staan De Klerk se “Boere-onmag” wat inspirasie uit dieselfde swaksinnige politieke lesings van die Bybel put. Behalwe dat sy profeet nie Siener van Rensburg is nie, maar Nelson Mandela. Terwyl die wolf in die gedaante van ‘n radikale ANC saam met die lam wei in die nuwe Suid-Afrika, het ons almal lammers ter slagting geword. Met tierende geweldsmisdaad, blatante taaldiskriminasie en ‘n soort geïnstitusionaliseerde minagting vir die Afrikaner wat die Afrosentriese staat uitstraal.

Persoonlik kan ek geen ander verklaring vir De Klerk se onbesonne nonchalance oor ons toekoms vind as ‘n fundamentalistiese geloof in ‘n Hoër Hand wat ons noodwendig gaan beskerm al beskik ons oor geen politieke mag of seggenskap nie. Vir seker is De Klerk se fundamentalisme baie ver verwyder van ‘n Gereformeerde of Calvinistiese siening.

Johannes Calvyn het geskryf dat die aardse lewe ‘n “pelgrimstog” is, maar dat die skoonheid daarvan ook geniet moet word. Gewoonlik behoort ons die owerheid te gehoorsaam. Desnieteenstaande is dit elkeen se plig is om in opstand te kom teen ‘n onregverdige bestel. Indien ‘n owerheid onreg deur God pleeg, deur byvoorbeeld ongebreidelde misdaad en bloedvergieting toe te laat, moet die gelowige nie die bevele van so ‘n owerheid gehoorsaam nie.

J.B.M. Hertzog was waarskynlik die politieke leier in die twintigste eeu wat die meeste vir Afrikaans en die Afrikanervolk vermag het. Hy sou hom egter nooit op die soort Baptistiese lekkergeloofdenke van ‘n De Klerk verlaat het nie. Nêrens in enige van sy toesprake vind ons hoegenaamd die gedagte dat die Here ‘n soort “veiligheidsnet” of “valskerm” vir die Afrikaner sou voorsien as sy leiers en politici foute sou begaan nie.

Gedane sake het egter geen keer en vandag sit ons midde-in hierdie verdrukkende en gewelddadige bestel wat ons beste mense al tot emigrasie oorreed het, om van die tragiese uittog van ons jongmense nie te praat nie.

Dit sou waarskynlik wensdenkery wees om te hoop dat De Klerk (en Roelf Meyer) ooit sy groteske flater sou erken om van die ANC skaapwagter by die Afrikanerkraal te maak. Daarom is sy verdere inmenging in die Afrikaanse taalstryd, asook sy aangekondigde deelname aan die sogenaamde “Tweede Afrikaanse Taalberaad” nie net ongevraagd nie, maar selfs belaglik.

Dit ly geen twyfel dat die naam FW de Klerk deur toekomstige historici met honende minagting gebesig sal word nie. Mag ons die verskriklike ding wat De Klerk ons aangedoen het, oorkom soos wat ons die Britse triomf van 1902 oorkom het.

липецк опции

Suid-Afrika op ‘n mespunt

Oral waar mens tans in Suid-Afrika – of Sowjet-Afrika soos Joseph Secrève dit noem – reis, heers die gevoel dat 2007 ‘n waterskeidingsjaar gaan wees. Die wanorde en geweld in die land is nou erger as ooit in die geskiedenis, met die moontlike uitsondering van die Tweede Vryheidsoorlog.

Die algemene gevoel onder Afrikaners is dat “dinge nie langer so kan aangaan nie”. Een deel van die Afrikanervolk is besig om op die vlug te slaan en in Australië en veral Nieu-Seeland word daar gepraat van ‘n “instroming” van Suid-Afrikaanse immigrante.

Elke dag vind die gruwelikste geweldsmisdade plaas terwyl die ANC-president dit as ‘n “persepsie” afmaak. In Pretoria en in Johannesburg kry die munisipaliteite dit nie eens meer reg om nuwe voertuie by die lisensieafdelings te registreer nie en eienaars moet weke en maande lank vir registrasiesertifikate wag.

Dan is daar nog die dreigende elektrisiteitskrisis wat veroorsaak is deur onbekwame topamptenare van Eskom wat hulself tien jaar lank astronomiese salarisse en bonusse betaal het, sonder dat daar die nodige beplanning en belegging in toekomstige opwekkingskapasiteit plaasgevind het.

Maar nog erger as die geweld, wanadministrasie, spandabelheid en korrupsie, is die onwettige immigrasie oor ons grense heen. Volgens amptelike statistieke wat laat verlede jaar vrygestel is, ontvang ons tans 85 000 onwettige immigrante per maand, oftwel 1 020 000 per jaar. Oor tien jaar is dit tien miljoen. Hierdie onwettiges koop vir hulself ID-dokumente waarmee hulle toegang tot die ANC-welvaartstaat met sy gratis gesondheidsdienste, opvoeding, kindertoelaes, staatspensioene, ens. verkry.

Die vraag is: hoe lank kan so ‘n stelsel hou?

Omdat rekordbedrae belastings ingesamel word, mag die maatskaplike krisis nie onmiddellik in ‘n finansiële krisis oorslaan nie, maar vir seker gaan die toenemende verlies aan staatsgesag met oop grense en misdaad wat heeltemal handuit ruk, binnekort tot groter onstabiliteit lei.

Onder hierdie selfde omstandighede woed ‘n magstryd binne die ANC tussen die Zuma-faksie en die Mbeki-faksie om ‘n nuwe leier vir die party aan te wys. Dit moet in Desember vanjaar by die party se kongres geskied, maar lank voor daardie tyd mag sektariese geweld tussen die strydende faksies uitbreek. In soveel Afrikalande was demokrasie al die aanleidende oorsaak tot burgeroorlog. Ons het in die Ivoorkus en in Zimbabwe gesien hoe betreklik welvarende lande eensklaps in chaos en ellende gedompel kan word deur ‘n leierskapstryd en ‘n verkiesing. In daardie opsig is Suid-Afrika kwalik anders as enige ander Afrikaland, gegewe die staat wat nóg die wette kan handhaaf, nóg sy grense teen indringing kan beskerm.

Die Afrikaner as die mees sigbare minderheidsgroep in die land, is juis die kwesbaarste as dit by etniese geweld kom. Net soos wat Mugabe sy visier op die kommersiële boere gestel het in sy magstryd met die MDC, mag een van die swart faksies die Afrikaner as die “derde mag” aanwys wat swart eenheid beduiwel. Dan sal die gort gaar wees.

Wat nou van die uiterste belang is, is dat strukture gevestig word om misdaad te bekamp en sodoende lewens te spaar. Gegewe die staatsverval, is ons op onsself aangewese om ons te beskerm. Maar daar sal ook helder gedink moet word oor die politieke opsies wat daar vir ons oorbly ná De Klerk en Meyer ons kanse op onderhandeling verspeel het. Die versugting van baie Afrikaners na ‘n volkstaat of eie gebied waar vroue, kinders en bejaardes veilig sal wees teen die aanslag van moordbendes wat hulle tans afmaai en waar Afrikaans ampstaalstatus sal geniet, behou sy stelligheid. Maar om daarby uit te kom, sal ons die ontwikkelende politieke, maatskaplike en veiligheidsituasie baie fyn moet dophou en op die regte oomblik eise van dié aard begin stel.

Die beriggewing oor geweldsmisdaad in die media geskied in ‘n bykanse vakuum, sonder dat die onderliggende oorsake van staatsverval en aanhitsing tot rassegeweld deur radikale swart leiers, asook die SAUK met verlede jaar se Sowetodagherdenkings, ooit ontleed word. Nog nooit in die geskiedenis was joernaliste in die land so naïef en blind vir ‘n naderende konflik soos tans nie.

Ook die DA en ander opposisiepartye sal baie meer realisties na die huidige toestand in die land moet kyk en besef dat Sowjet-Afrika geen normale, stabiele demokrasie is nie, maar eerder ‘n ramp van die Afrika-tipe wat reeds besig is om te gebeur.

free casino online no download

Die morele absolutisme van rasvermenging

Een van die eienskappe van ons revolusionêre samelewing is dat die universiteite en die media toenemend deur ‘n soort revolusionêre roes verteer word. Die grootskaalse verandering wat ons tot dusver beleef het, is nie genoeg nie. Die revolusie moet altyd verder en verder gevoer word, op politieke en maatskaplike vlak, maar ook en toenemend op biologiese vlak. Toevallig sien ek nou die dag ‘n artikel deur ene Desmond Painter van die Stellenbosse Universiteit wat ‘n pleidooi lewer dat Sewendelaan op TV gebruik moet word om die bevolking te breinspoel om biologiese rasvermenging te aanvaar.

Vir Painter is die huidige gemengde sosiale situasies wat op Sewendelaan uitgebeeld word nie genoeg nie, want daar vind nie werklike kopulasie tussen mense van verskillende rasse plaas nie. Hy verwys ook in Die By van 13 Januarie na "die morele paniek oor seks oor die kleurgrens, oor ondertrouery, vermenging en verbastering, en oor die gevolge hiervan vir die suiwerheid en voortbestaan van die Afrikaanse volk, loop soos ‘n goue draad deur die geskrifte van apartheidsideoloë – van Geoffrey Cronjé in die 1930s tot Dan Roodt vandag."

Waarskynlik het Painter nog nie veel gelees van wat ek geskryf het nie, maar dan is dit ‘n kenmerk van die baantjies-vir-boetiesbedryf wat die akademie by ons geword het dat daar nie veel gelees word of alte noukeurig met begrippe omgegaan word nie. Ek sou graag wou weet waar en wanneer ek enigiets gesê of gesuggereer het wat juis ‘n morele beswaar teen rasvermenging opper?

Aan die ander kant is Painter se siening – soortgelyk aan die negentiende-eeuse piëtisme wat met afgryse vervul is deur Darwin en ander se oorerflikheidsteorieë – geheel en al gebaseer op die moraliteit van rasvermenging wat toevallig die heersende moraliteit is. Nadat Stalin en Pol Pot nie die wêreld beter kon "maak" nie, om nou te sinspeel op Hanna Arendt se definisie van totalitêre politiek, gaan Painter en sy geesgenote dit nou vir ons beter teel. Die DNS-revolusie moet dus nou instaan vir die maatskaplike revolusie wat in 1989 gesneuwel het toe die Berlynse muur afgebreek is.

Na Painter se mening verteenwoordig rasvermenging die summum bonum wat ons almal moet nastreef. In Mexiko het hulle na 500 jaar nog nie daarin geslaag om ‘n homogene tipe métis of mezisto te teel nie, maar ek veronderstel hy dink langtermyn. Sowel in Liberië as in Haïti het konflik telkens tussen rasgemengde bevolkings en swartes wat tradisioneel deur hulle oorheers word, uitgebreek. Moontlik het sy biologiese bevrydingsprojek nog bietjie navorsing nodig; nie dat enigiets in die werklikheid sy piëtistiese geloof dat God ons almal gelyk en dieselfde geskape het, gaan stuit nie.

Waarskynlik beskou Desmond Painter logika as ‘n oorblyfsel van die vergange Eurosentriese tradisie, maar hy verwys na "die mitologie van ras" waarmee hy seker bedoel dat biologiese ras (maar wat van die onderskeid tussen spesies?) nie bestaan nie en dat ras dus ‘n blote illusie of "sosiale konstruk" verteenwoordig. Dat dit strydig is met die negentiende- en twintigste-eeuse biologiese wetenskap skeel hom seker min. Maar indien hy nog enige waarde heg aan die beginsel van logiese konsekwentheid, met ander woorde dat mens nie tegelyk A en nie-A kan beweer nie, dan wys ek hom bloot daarop dat hy kennelik onfeilbaar (selfs op die katodestraalbuis) tussen rasse kan onderskei. My eie kinders, sonder dat ek hulle hoegenaamd vooraf attent gemaak het op die bestaan van rasse, het op die ouderdom van drie jaar spontaan tussen rasse begin onderskei. Selfs diere onderskei tussen menslike rasse en bokke vrees hetsy swartes, hetsy blankes, afhangend daarvan of wildstropers (gewoonlik swartes) of jagters (gewoonlik blankes) in hul omgewing aktief is.

My punt is eenvoudig: hoe kan Painter self tussen rasse onderskei indien hy ras as ‘n "mitologie" beskou?

Terloops behoort hy sy belangstelling in populêre kultuur uit te brei na TV-advertensies waar blankes (veral Afrikaners) gewoonlik as "dom en agterlik" voorgestel word en swartes as "slim en gesofistikeerd". Maar miskien verkeer hy reeds onder die invloed van sodanige TV-advertensies; vandaar dus sy eugeniese projek om Afrikaners beter te teel deur hulle, soos hy dit stel, "oor die kleurgrens gemeenskap te laat hê". Die vraag is natuurlik ook hoe ver Painter bereid is om te gaan in hierdie biologiese sosiogeniëringsprojek? Gaan dit bloot om propaganda om mense te oorreed dat assosiasie binne die eie ras verkeerd en ongewens is, of voorsien hy dat ons iewers ‘n nuwe wêreld tegemoet gaan waar blankes verbied gaan word om met ander blankes op daardie vlak te assosieer?

Ek vra die vraag omdat sy denke duidelik daarvan uitgaan dat die natuur boos is omdat sy mense in biologiese rasse van mekaar afgegrens het. Die nuwe mens met ‘n nuwe DNS kan noodwendig net deur radikale ingryping geskep word. In dié sin het die natuur ‘n soort biologiese apartheid geskep waarvoor ons haar moet verkwalik en wat reggestel moet word, ‘n soort radikale "regstellende aksie" vanuit die métissage-laboratorium.

‘n Ander intrigerende kwessie is: siende dat Painter die "bose wetenskap" van Darwin, Galton en ander verwerp en steun op ‘n rassepiëtisme wat ‘n utopie van rasgemengdes ten doel het (ek wonder net in watter mate swartes, gegewe hul sterk ontwikkelde rassebewussyn en -politiek, bereid is om afstand van hul ras te doen?), waarop baseer hy hierdie rassemoraliteit? Waarom is sy moraliteit beter as myne of dié van Darwin of van die hedendaagse genoomnavorsers wat wel genetiese diversiteit by homo sapiens bespeur en veral ook tussen die sogenaamde "geografiese rasse"?

Met ander woorde, waarop grond hy die morele absolutisme van rasvermenging?

Die ironie is dat gedwonge integrasie in Suid-Afrika ‘n veel groter probleem van rassisme as ooit tevore geskep het. Slegs as ons die hele bevolking onderwerp aan TV-programme, skoolopleiding, preke, bidure en ander vorme van beïnvloeding, sal ons daarin slaag om die euwel uit te roei. Vandaar dus ook Painter se pleidooi dat gesimuleerde seks tussen mense van verskillende rasse op TV uitgesaai word tydens ‘n tydgleuf wanneer die meeste jong kinders ook voor die TV is.

Ek kan sien dat ons onder invloed van mense soos Desmond Painter al hoe nader aan die ideale samelewing gaan beweeg.

free online slot games with bonus

Tegnofiel of tegnofoob?

Verruil eerder jou multimediahandtoestel vir ‘n vulpen.

Tot my spyt moet ek erken dat ek my hele lewe lank al ‘n tegnofiel is. Bygesê: ek was nog nooit verslaaf aan drank of dwelms of dobbel nie. Dus het ek nog altyd gedink dat my versugting na die jongste en vinnigste Intel-skyfie of multimediahandtoestel ‘n skadelose gewoonte was.

Nou onlangs het ek egter tot ander insigte begin kom. Of stel dit so: SonyEricsson en Vodacom is besig om ‘n nuwe deernis met potlode en uitveërs by my te wek. Ek geniet dit al selfs om poskantoor toe te gaan. Nie net is daar al hoe minder mense in poskantoortoue nie – want almal buiten ouetehuisinwoners stuur mos deesdae e-posse – maar die posdiens sorg soms vir aangename verrassings.

So het ek onlangs vir twee mense oorsee elkeen ‘n eksemplaar van my nuwe boek, Aweregs, gepos. Dit weeg ‘n allamintige een kilogram en sou te duur wees om lugpos te versend. Dus stuur ek die boeke toe maar seepos. Ses dae later kom een boek in Londen aan en ‘n ander in Toronto. My leser uit Toronto merk toe op dat Suid-Afrika oor baie vinnige skepe beskik!

Die enigste aangename verrassing wat ek nog ooit van ‘n blikbrein of elektroniese toestel ontvang het, was toe ek doer iewers in 1983 die eerste “woordverwerker” aanskou het waarvoor mens nie Tippex nodig gehad het nie. Dié wonderwerk het my aangevuur om my heel eerste prehistoriese Apple Macintosh in Orwell se jaar 1984 te koop.

In my jeugdige voortvarendheid het ek daardie Apple tot my vrou se verdriet op huurkoop aangeskaf omdat ek dit nie anderins kon bekostig nie. Vriende en familie wat my gesien het met ’n groot bruin sak waarin ek die blikbrein liefderik rondgedra het soos op Steve Jobs se advertensies, kon sien dat ek ‘n skroef – of liewers ‘n halfgeleier – los had, want almal het my voortdurend gevra: “Maar wat wil jy tog met die ding maak?”

Hoe dit ook al sy, van daardie dag af toe ek Apple se kleurbrosjures in ‘n Pretoriase winkel raakgeloop het, was ek ‘n bekeerde tegnofiel wat slaafs elke nuwe kinkel in die IT-revolusie nagevolg het. Toe selfone Suid-Afrika in 1994 tref, het ek naarstiglik tydens die toetsperiode elke diensverskaffer gebel en was ek die eerste persoon in my omgewing met ‘n kousfoon ‘n Nokia 2110i wat op daardie stadium die topmodel was. Dat dit so groot soos ‘n baksteen was en my broeksak lelik afgerem het, was ‘n bysaak. Ek moes die diensverskaffer amper smeek om dit vir my te gee teen die afgryslike bedrag van R4500 nog voor ek die eerste oproep gemaak het.

Terloops, waarom noem die Duitsers ‘n selfoon ein Handy? Het hulle swaksinnig geword?

Toe kom internet en natuurlik was ek weereens voor in die koor en het ‘n hele naweek deur gesukkel om my e-pos op Windows 3.1 in te stel. Kan iemand nog Windows 3.1 onthou? Dit was iewers vóór Windows 95 en ná DOS. Omdat Apple Suid-Afrika geboikot het, was die meeste Suid-Afrikaners toentertyd onbekend met vensters op hul rekenaars totdat Bill Gates besluit het om Steve Jobs se masjiene te begin na-aap. Daar was mos ‘n hofsaak daaroor.

Een van die kenmerke van ‘n tegnofiel is dat hy (dis gewoonlik ‘n hy; vroulike tegnofiele is yl gesaai) gewoonlik sy eie Kersgeskenk aanskaf, verkieslik iets wat met ‘n handleiding in ‘n kunstige verpakking verkoop word. Iets soos ‘n Ipod byvoorbeeld, Steve Jobs se jongste foefie ná hy die stryd met Grootbroers IBM en Microsoft in die rekenaar-arena verloor het.

Tot onlangs kon ek nie verstaan waarom sommige mense “‘n selfoon wat net kan bel” wil hê nie. Ek het gedink sulke siele is van lotjie getik. Wie wil “net bel” as jy ‘n multimediahandtoestel kan besit waarop jy e-pos kan ontvang, op die internet kan seil, jou banksake kan doen, foto’s of video’s mee kan neem en, les bes, in verveelde oomblikke op die vliegtuig skaak kan speel of musiek kan luister as jou Ipod nie saamgekom het nie?

Dis nog ‘n wet van tegnofilie: die aantal toestelle wat jy in jou broeksak kan ronddra of aan jou gordel kan vasgespe, verteenwoordig ‘n eindige versameling. As ek ‘n dagreis ver gaan, moet ek gewoonlik ten minste drie of vier soorte laaiers saamneem want niks plaas so ‘n demper op tegnogenot soos ‘n pap battery nie.

Die Franse filosoof Jean Baudrillard het iewers beweer dat tegnologiese vooruitgang nie eintlik lei tot groter produktiwiteit nie. Beter vervoermiddels lei tot verkeersknope, goedkoep e-pos lei tot gemorspos, ens. Met al ons kommunikasiemiddele kommunikeer ons eintlik swakker as ooit tevore. Enigeen wat al gesien het hoeveel boeke C.M. van den Heever met ‘n tikmasjien geskryf het of Honoré de Balzac met ‘n gansveer en ink, sal verstaan wat ek bedoel.

Toe ek ‘n kind was, het die bank jou rekeningsaldo met die hand in jou spaarboekie ingeskryf met ‘n rubberstempel daarnaas. Mense het sonder rekenaars opgetel en afgetrek, die boeke gebalanseer en om een of ander onverklaarbare rede was die toue in die bank korter en die mense agter die toonbank vriendeliker.

Het tegnologie die wêreld verbeter? Dis die soort onderwerp waaroor hoërskoolkinders ‘n opstel sou kon skryf. Maar ons weet dat kinders, juis vanweë tegnologie, vandag nie meer kán skryf nie en selfs universiteitstudente die woord lekker as “lekr” skryf en nie meer tussen eksamen en sms-klets kan onderskei nie. Terloops, die korrekte Afrikaans vir “sms” is “kortboodskap” wat mens seker tot kbs sou kon afkort.

Daar is koerantrubriekskrywers wat nie ‘n paragraaf in Afrikaans kan skryf sonder om die Amerikaanse cliché te gebruik wat hulle in gisteraand se Hollywoodfilm gehoor het nie. Ek wonder altyd hoe lyk hulle rubrieke voor die subredakteurs hulle op ‘n manier reggedokter het.

Behalwe jong barbare wat nie sonder speltoetsers kan spel nie, is daar twee dinge wat veroorsaak dat ek met verlangende oë na potlode en uitveërs begin staar: Sony Ericsson se nuwe P990-selfoon en Vodacom se 3G-kaart. As ongeneesbare tegnofiel, het ek natuurlik in die slaggat getrap om die sogenaamde “rooi kaart” van Vodacom aan te skaf. Van dag een af het die ding nog nooit behoorlik gewerk nie. En natuurlik het ek dit in die vroeë dae verkry toe jy nog vir die apparatuur moes betaal en jy soos op daardie Virgin Mobile-advertensies tot twee jaar kontrakstraf gevonnis is.

Ek het al meer e-posse aan Vodacom geskryf as wat Steve Hofmeyr van sy bewonderaarsklub ontvang het. ‘n Mens het ‘n groter kans om die Lotto te wen as om ontvangs op die rooi kaart te kry. Op ‘n stadium het Vodacom ‘n Oosterse man na my huis toe gestuur wat glo aan die selfoontoring sou verstel en vir ‘n paar dae was daar ‘n verbetering.

Die jongste toertjie wat die rooi kaart egter aanvang, is om elke tien minute of so my hele rekenaar af te skakel, met so ‘n vriendelike blou skerm wat verskyn met die boodskap: Fatal error; I am saving a dump file. Dan kos dit herlaai en wag, wag, wag.

Die vorige Sony Ericsson P900 was enige tegnofiel se droom. Jy kon ‘n foto van Washington neem en dit met ‘n vinnige epos na jou kind in Johannesburg versend of Wagner se Walkurerit van ‘n CD af in MP3 omskakel en as ‘n luitoon gebruik. Iets wat ek natuurlik gedoen het, om my foon tussen al die lawwe deuntjies by die Spur of Pick’n Pay te onderskei.

Ek het seker ses maande gewag vir die P900 en toe ek dit uiteindelik kry, was die nuwe P910 al uit. Dis een van die probleme van tegnologie: alles is verouderd sodra jy dit uit die ontwerpersverpakking haal.

Dié keer het ek dus seker gemaak my naam is eerste op die waglys vir die nuwe P990 en ná vyf maande se gewag het ek uiteindelik die sellofaan van die kartondoos kon afskeur. Maar wat ‘n teleurstelling! Nie net is die foon veel stadiger as my oue nie, dit het lyk my by die 3G-kaart aangesteek en kom gereeld tot stilstand, soms selfs tydens ‘n oproep. Dan kan ‘n mens dit nie eens afsit nie; al wat deug, is om die battery uit te haal. Anders as Vodacom, beantwoord Sony Ericsson nie e-posse nie en moet ek dus maar opsukkel met ‘n seweduisendrandfoon wat soms verseg om te bel.

Na ‘n lang gesukkel, het Vodacare vir my die programmatuur op die P990 verander, nadat ek twee keer al die pad Midrand toe moes ry. Nou werk dit beter, maar steeds vang dit eienaardige dinge aan. So byvoorbeeld toon dit nie vir my die naam van ‘n beller nie, al is die persoon in my adresboek. Na afloop van die oproep wil die foon die “nuwe nommer” in my adresboek opslaan, al is dit reeds daar.

Wanneer gaan Sony Ericsson wakker skrik en vir ons selfone in Afrikaans gee? Gelukkig kon ek darem ‘n Nederlandse taalpakket van die internet aflaai en spreekt mijn foon nu Nederlands. Maar dis maar ‘n tweede beste. Veral omdat die Hollanders soveel tegniese taal uit Engels ontleen. Hulle kort ‘n paar lesse van Afrikaners.

Deesdae vermy ek Jan Smuts-lughawe, enersyds omdat ek nie van naamsveranderings hou nie, andersyds omdat daar soveel advertensieborde vir my twee bêtes noires, Sony Ericsson en Vodacom se 3G-kaart, tot vervelens toe uitgestal word.

Vir iemand wat al meer as twee dekades lank aan tegnologie verslaaf is, het dit miskien tyd geword om een of ander rehabilitasiesentrum vir tegnofiele te besoek, ‘n soort Noupoort vir bandwydtevrate en silikonafhanklikes.

Ek begin terugverlang na die dae toe skrywers hubare tiksters met stemmige pakkies en gepunte brilrame in diens gehad het. Geklee in sirsakarpakke en Panamahoedens, het hulle lekker agteroor in ‘n lessenaarstoel gelê om hul jongste meesterwerk te dikteer wat deur aanvallige “stenograwe” in snelskrif afgeneem is. In daardie dae was daar ‘n gesonde onderskeid tussen skrywers en tiksters. Deesdae is ons almal tiksters of tikkers, wat seker die manlike vorm is. Selfs Bill Gates, die rykste man ter wêreld, is ‘n tikker wat sy eie e-posse tik. Ons is geneig om nie-tikkers wat nie weet waarvoor SMTP staan nie, as oorblyfsels uit die vroeë steentydperk te sien.

Nietemin is daar iets te sê vir ink of grafiet op papier. Dis baie outydse tegnologie en daarom is die foute lankal uitgestryk. En as jou potlood se punt afbreek, maak jy hom net skerp. Jy hoef nie ‘n hulplyn te bel wat vir jou musiek gaan speel waarvan jy nie hou nie, totdat iemand met ‘n haas onverstaanbare aksent gaan optel met die idiotiese vraag, How are you? As jy ná vyf minute se verduideliking besef dat jou “helper” heelwat minder van jou defektiewe multimediahandtoestel verstaan as jyself, breek jou oomblik van tegnologiese waarheid aan. Jy ontwikkel ‘n hunkering na die smaak van gom op ‘n posseël en ander argaïese dinge.

Om inkvlekke op jou vingers te kry as jy jou vulpen volmaak, lyk skielik na die betere opsie.

Александр Фильчаков

Dan Roodt: Is ons ‘n intellektuele volk?

Dan Roodt antwoord ‘n ope brief van Zandes Burger vanuit Londen.

My gewaardeerde jong vriend Zandes,

Dankie vir u ope brief aan my wat hom inderdaad tot breedvoerige repliek mag leen. Ook Van Wyk Louw het in sy essay “Is ons ‘n intellektuele volk?” uit die bundel Maskers van die erns (1955) ‘n sekere twyfel hieroor uitgespreek. Trouens, sy vraag het hy met “‘n bietjie vrees of droefheid” gestel.

In die huidige tydsgewrig waar ons byna daagliks aan oorheersing, asook toenemende diaspora en staatloosheid blootgestel is, is dit seker maklik om aan die intellektuele vermoëns van jou eie mense te begin twyfel. En gedoriewaar, die kombuisstyl van radio-TV-Huisgenoot, om van die geradbraakte slonstaal van sangers, akteurs en popskrywers nie te vergeet nie, laat ons soms dink dat die Afrikaner reeds geregresseer het tot die gemiddelde IK van ons vasteland wat blykbaar 70 is en in sommige lande ‘n nasionale gemiddeld van benede 60 bereik.

Nietemin het die Afrikaner ‘n aantal intellektuele prestasies behaal wat in Afrika en selfs in die suidelike halfrond ongeëwenaard is. Om maar enkeles te noem:

Die Afrikaanse letterkunde wat die enigste in Afrika is wat maar hoegenaamd met die groter Europese letterkundes kan vergelyk
ons uraanverrykingsproses wat onder dr. Wally Grant se span by Pelindaba ontwikkel is en wat deur ‘n bekende Amerikaanse kernwetenskaplike as “’n bydrae tot die mensdom” bestempel is;
die Afrikaanse skole wat tot onlangs waarskynlik die hoogste matriekslaagsyfer ter wêreld gehad het en wat nieteenstaande ‘n gebrek aan die kweek van ‘n kritiese ingesteldheid ‘n hoë standaard gehandhaaf het;
ons dokters en mediese professie wat op ‘n stadium van die beste ter wêreld was en waarvan prof. Chris Barnard se eerste hartoorplanting ‘n aanduiding was;ons Gereformeerde teologie met sy Noord-Europese filosofiese onderbou wat van die deursnee-predikant ‘n gekultiveerde geestelike leier gemaak het;
die klassieke-musiektradisie wat in Suid-Afrika hoofsaaklik deur Afrikaners beoefen word en wat hoë eise stel sover dit die intellek en deursettingsvermoë betref.

Ek staan maar skepties teenoor ‘n wêreldranglys van universiteite wat noodwendig meer aandag aan die Angel-Saksiese universiteite gaan gee. Ek weet nie watter ranglys u gebruik nie, maar een wat ek gesien het beskou Harvard as die beste universiteit ter wêreld en Cambridge as die beste in Europa. Gaan vertel dit in Duitsland of Frankryk en daar sal waarskynlik ‘n gelag opklink. Op die betrokke ranglys word die Universiteit van Parys VI as die beste in Frankryk aangedui, terwyl die Napoleontiese kolleges waar Frankryk se intellektuele elite opgelei word soos die Ecole Normale Supérieur of Polytechnique met hul moordende toelatingseksamens nie eens figureer nie.

Dus sou ek sulke lyste met ‘n knippie sout neem. Om bepaalde redes en ook omdat ek avontuurlustig was, het ek destyds aan Wits en nie aan die RAU of Tukkies nie gaan studeer. Eintlik was dit nie ‘n goeie keuse nie, want ek het so te sê niks van die Europese filosofie kon leer nie, behalwe in die staatsleerdepartement met ‘n bepaalde (oud-modiese) Marxistiese of links-Hegeliaanse sous daaroor. Ons moet ook nie vergeet watter kolossale bydrae Afrikaner-intellektuele en –wetenskaplikes tot Engelstalige universiteite hier te lande gemaak het nie. In my dae was die hoof van die destyds hoog aangeskrewe mediese skool by Wits ‘n Afrikaner, D.J. du Plessis, wat ook later rektor geword het. In die chemiedepartement was daar die indrukwekkende prof. Jan Booyens wat hom met moeite in Engelse uitgedruk het, maar wat al sy kollegas met sy intellek verblind het. In die dertiger- en veertigerjare het T.J. Haarhoff die Klassieke departement aan Wits gevestig, maar self verkies om sy vertalings uit Latyn en Grieks in Afrikaans te publiseer.

Dit is wel waar dat Joodse akademici en wetenskaplikes ver bokant hul eweknieë in die Westerse wêreld presteer het, ook wat die toekenning van Nobelpryse vir wetenskap betref. Maar ook dit is geneties bepaal, aangesien Asjkenazi-Jode oor ‘n gemiddelde IK van 115 beskik.

Trouens – en is dit nie ‘n interessante punt nie? – die eerste vorm van regstellende aksie wat in die VSA toegepas is, was juis om Jode in die eerste helfte van die twintigste eeu uit elite-hoërskole en uit die Ivy League-universiteite te probeer hou waar hulle gemiddeld veel beter as die WASPs presteer het. Daaruit het die gedagte ontstaan dat nie soseer WASPs nie, maar swartes teen akademiese mededinging beskerm moes word. As u meer in dié onderwerp belangstel, het een van my oud-dosente in Klassieke Tale aan Wits, ‘n Amerikaner van geboorte genaamd Steven Farron, onlangs ‘n uitstekend nagevorste boek daaroor gepubliseer, The Affirmative Action Hoax.

Hoewel ons nie gemiddeld so intelligent soos Asjkenazi-Jode is nie, is ek oortuig dat Afrikaners ten minste by die Noord-Europeërs kan kers vashou, ‘n groep waaruit 95% van die wêreld se wetenskaplike ontdekkings, musiek, letterkunde en filosofie afkomstig is. Volgens IK-deskundiges is ons voorouers, die Hollanders, die intelligentste blankes ter wêreld, amper so slim soos die Chinese van Hong Kong. Al wat ons benodig, is ‘n eie staat Dan Roodt antwoord ‘n ope brief van Zandes Burger vanuit Londen.sonder regstellende aksie en barbaarse misdaad waarin Afrikaner-genieë weer sou kon blom.

Aan die ander kant: die meeste Afrikaanse akademici, veral in die geesteswetenskappe, behoort teen ‘n muur gesit en doodgeskiet te word. Nie net is hulle uiters middelmatig nie, maar die meeste is intellektueel bankrot en moreel verrot. Waarskynlik is dit deesdae belangriker dat ons taal op die internet sal leef as onder hulle wat dit reeds versaak het in ‘n dubbele kulturele en politieke verraad.

Kyk maar net na die RAU wat sonder slag of stoot verengels het en alles aanvaar het wat die kwasi-Britse Asmal op hom afgedwing het.

pool online

Misdaad – tyd vir ‘n volksaksie

Onder groot druk van die media het Thabo Mbeki uiteindelik erken dat misdaad in Suid-Afrika bestaan. Maar so pas tydens ‘n onderhoud op SABC2 het die ANC-leier teruggekrabbel deur te beweer dat "misdaad in alle lande bestaan" en dat die hoë voorkoms daarvan in ons land "’n blote persepsie" verteenwoordig.

Synde ‘n radikale organisasie wat in die sewentiger- en tagtigerjare nog oor Radio Freedom vanuit Dar-es-Salaam die swart bevolking tot moord op blankes aangehits het, kan lewensverlies die ANC-leierskap seker min skeel. Soos uit die huidige debat blyk, bekommer die ANC hom eerder oor die toeriste van 2010 as oor die inwoners van Suid-Afrika wat daagliks sneuwel in die vlaag geweld en wanorde wat die land teister.

Die gevoelloosheid van so ‘n benadering is genoeg om elke redelike mens tot raserny te dryf. Met Jackie Selebi aan die stuur van die Nasionale Polisiediens, kan ons seker wees dat geen daadwerklike optrede teen bendes wat na hartelus roof en moor geneem sal word nie. Net gisteraand nog het die sfinksagtige Mbeki sy nasionale polisiehoof wat van bande met georganiseerde misdaad verdink word, verdedig. In die ANC se 8 Januarie-verklaring wat met al die pompeuse pretensie van ‘n piesangrepubliekparty aangebied is, word apartheid vir misdaad geblameer.

Bid jou dit aan! Die halfgod Mandela het met sy bewindsoorname in 1994 onmiddellik 9000 gemeneregmisdadigers vrygelaat, waarna misdaad sy eerste hupstoot gekry het. Soos ek egter al voorheen geargumenteer het, hits die ANC indirek sy volgelinge tot misdaad aan deur die indruk te skep dat blankes hul bates en besittings van swartes "gesteel" het of ten minste wederregtelik bekom het. Dit geld natuurlik veral landbougrond wat tans aan ‘n absurde proses van herverdeling wat as "grondhervorming" bekend staan, onderwerp word.

Wat die foute van apartheid ook al was, kan ‘n gebrek aan wet en orde, asook onbekwame polisiëring, nie op die brood van die vorige bewind gesmeer word nie. Trouens, in die verlede het linkse en sommige liberale kommentators na Suid-Afrika as ‘n "polisiestaat" verwys. Moordenaars en verkragters is dikwels ter dood veroordeel en opgehang, tot die konsternasie van dieselfde kommentators. Of wil die ANC en Mbeki nou argumenteer dat Suid-Afrika voorheen ‘n "polisiestaat" sonder polisie was?

In Afrikanergeledere is daar tans uiteenlopende reaksies op die moord-en-roofkultuur wat in die land posgevat het. Aan die een kant is daar die reste van die ou Broederbond en NP wat ons die "oorgawe-elite" kan noem wat min of meer die houding inslaan dat misdaad ongelukkig is, maar dat die voordele van demokrasie daarvoor vergoed. Onlangse uitsprake van oud-minister Pik Botha wat meen dat die NP al in die vroeë sestigerjare aan die ANC moes oorgegee het, verteenwoordig die klugtige laagtepunt van hierdie oorgawe-denke. Die Nasionale Perskoerante, hoewel hulle plek-plek kortstondige oomblikke van onstokenheid oor die ergste misdaadvoorvalle toon, stel ook hul vertroue in die ANC-bewind om weer wet en orde te begin handhaaf en verwag van die publiek om met die Afrikanistiese owerheid saam te werk in sy halfhartige pogings om geweld in bedwang te bring.

Meer kommerwekkend as die NP-Broederbond-Naspers-lekkergeloof in die ANC se politieke wil om geweldsmisdaad, veral teen blanke Afrikaners, te bekamp, is die reaksie van ‘n apatiese meerderheid wat agter veiligheidsmure wegkruip en stilletjies emigrasieplannetjies beraam. Gerugte van grootskaalse emigrasie deur kundige en opgeleide Afrikaners wat die handdoek ingegooi het, doen die rondte. Een verhuisingsmaatskappy in Centurion, die vorige Verwoerdburg, beweer dat tussen veertig en vyftig gesinne per maand die pad Australië en Nieu-Seeland toe vat. Die huidige stroom Afrikaner-emigrante dreig om ‘n stortvloed te word. Indien dit gebeur, gaan nóg ‘n oorwinning op ‘n skinkbord aan die radikale Xhosa-elite van die huidige bewind oorhandig word, want die Afrikanervolk gaan sodoende uit die land verdryf word sonder om ‘n skoot te skiet.

‘n Derde reaksie, veral op die Transvaalse en Vrystaatse platteland en in boeregemeenskappe, is vir mense om te begin saamwerk om buurtwagte en plaaswagte te organiseer om hulself teen die swerwende moordbendes te beskerm. Dit spyt my om dit te sê, maar hierdie derde groep is die enigste wat rasioneel op die misdaadbedreiging reageer. Hulle besef dat die polisie hulle nie kan of wil beskerm nie en daarom doen hulle dit self.

Dis geen uitgemaakte saak dat die Afrikaner ná 350 jaar op die Afrikakontinent steeds gaan oorleef nie. Daarvoor is die geweldskrisis en anargie wat in die land heers eenvoudig te groot. Maar indien ons daarin kan slaag om ‘n landwye volksaksie op tou te sit wat elke weerbare man, vrou en kind teen die misdadigers kan mobiliseer, is daar hoop vir ons. Dit kan die nodige stabiliteit bring terwyl ons poog om die politieke oorheersing en selfs tirannie waarin ‘n onbesonne FW de Klerk en Roelf Meyer ons gedompel het, te oorkom.

Indien die meerderheid van ons mense egter hetsy landuit vlug, hetsy uitgemoor word deur misdadigers, is daar geen hoop vir ons nie. Oor die volgende maande, terwyl die onverklaarde oorlog voortwoed wat rowers en moordenaars teen ons voer, gaan ons hele volk se toekoms deur ons eie optrede bepaal word.

Elke regdenkende Afrikaner sal sy gewig by ‘n volksaksie terwille van groter veiligheid en stabiliteit moet ingooi. Diegene wat dit nie doen nie, sal wees soos die verraaiers en hensoppers van 1899. Vergeleke met die gemiddelde misdadiger wat die ANC in onlangse tye op ons losgelaat het, was die gemiddelde Britse soldaat honderd jaar gelede heel beskaafd met agting teenoor lewe vervul.

{mos_mb_discuss:13}

кладка печи

Is Xhosas kolonialiste van ‘n spesiale tipe?

Ek het voorheen al kommentaar gelewer oor Mbeki se tipering van Afrikaners as ‘n "uitlanderheersersklas wat nie vertrek het nie". Hierdie ongelooflik arrogante, kwetsende en eintlik oorlogsugtige verklaring het hy in 2000 tydens die Oliver Tambo-gedenklesing geuiter. Die volledige aanhaling lui soos volg:

"In ons situasie, as gevolg van die kolonialisme van ‘n spesiale tipe, het die oorwinning van die nasionale bevrydingstryd nie gelei tot die vertrek van die uitlanderheersersklas nie."

Oorspronklik het ek dit aan die ANC se "nostalgie vir revolusie" toegeskryf. Maar toenemend kom dit voor asof die ANC se rasse-ideologie hom daartoe verlei om alle nie-swart wesens in die land as ongewenste setlaars te sien.

Lede van die swart elite het al male sonder tal aan my tydens debatte of radio-onderhoude gesê dat ek "terug Europa toe behoort te gaan". Blykbaar het Tim du Plessis, die redakteur van Rapport, nou dieselfde behandeling van ‘n ANC-ondersteuner op ‘n radioprogram te beurt geval.

Vandaar dus Du Plessis se reaksie (al kom dit ses jaar later) op Mbeki se gewraakte uitspraak teen Afrikaners in sy mees onlangse rubriek. Hierop het Mbeki se mediawoordvoerder,Mukoni Ratshitanga, teruggekap en met tipiese Afrikalogika verklaar dat die tipering "kolonialiste van ‘n spesiale tipe" nie teen blanke Afrikaners gerig was nie, slegs teen "wit minderheidsregering". Hier is dus fyn nuases ter sprake.

Maar, sê Ratshitanga, die politieke begrip "kolonialisme van ‘n spesiale tipe" wat so vryelik deur die ANC en SAKP gebruik is, beskik oor ‘n trotse intellektuele geskiedenis wat na Lenin en Gramsci terug te voer is. Rapport roem hom deesdae daarop dat hy ‘n linkse koerant is, maar of Du Plessis intussen tot die Leninisme bekeer is, is te betwyfel.

Hierdie woordewisseling – as dit die korrekte term is – tussen Du Plessis en Ratshitanga dui op die toenemende verwydering wat daar besig is om tussen die Afrikaners en die Xhosa-elite wat die land regeer, in te tree.

Trouens, ‘n mens sou ewe maklik die beskuldiging van kolonialisme in Mbeki se gesig kon teruggooi. Want is die Xhosas nie ook "kolonialiste van ‘n spesiale tipe" nie? Eers het hulle die Khoisan uit die Oos-Kaap verdryf en nou koloniseer hulle hul nasate tesame met die Afrikaners in die Wes-Kaap.

Trouens, in dieselfde uitgawe word daar berig oor ‘n Afrikaanse prokureur wat ‘n amptelike hofdokument van die staat in Xhosa ontvang het. Die boodskap is duidelik: Suid-Afrika is nou Xhosaland en ons sal voortaan ook op Xhosa regeer word.

Dat die Xhosas nie ‘n besondere groot sukses van hul eie gebied gemaak het nie, is min of meer algemene kennis. Tewens, selfs Trevor Manuel het al opgemerk dat die Oos-Kaap die provinsie is wat die swakste in die land bestuur word. Anton Barnard het al die uitspraak gemaak dat die Xhosas die enigste volk op aarde is wat wil ontkom aan regering deur hul eie mense, want die Oos-Kaap toon die sterkste uitwaartse emigrasie van alle provinsies in die land.

Nie net het die Xhosas Suid-Afrika oorgeneem om die res van ons wat die land deur harde werk opgebou het as "setlaars" of "kolonialiste" te tipeer nie, maar hulle beplan kennelik om binnekort die hele Afrika te regeer. Waar Cecil John Rhodes opgehou het, het Thabo Mbeki begin. Binnekort gaan die Ivoriane of Keniane ook hofdokumente in Xhosa ontvang.

Die Britte het Afrika gekoloniseer in khaki-safaripakke en sonhelms. As ek so na Tony Yengeni kyk wat in die tronk vakansie hou, dan verpersoonlik hy Xhosa-koloniale styl. Met baie donker sonbrille, bont hemde en viertrek-Mercedesse gaan Kameraad Thabo en sy vriende nog die kontinent verower en verxhosa.

Janee, die spesiale kolonialiste uit die Oos-Kaap hou van vele dinge en mense (soos Afrikaners) nie, maar is wel versot op Duitse motors.

{mos_mb_discuss:13}

Wie het res van Afrika verarm, Mamphele?

Die Afrika-blaamkultuur staan nog sterk in Suid-Afrika. So pas het die vorige amptenaar van die Wêreldbank, Mamphele Ramphele, ‘n uitspraak aan die Universiteit van Kaapstad gemaak dat "mense onder apartheid opsetlik verarm is" en indien "ons dit nie aanpak nie, moet ons nie verbaas wees as daar woede en brutaliteit op ons strate is nie".

Ramphele se stelling bevat twee elemente: ‘n aanname (apartheid het mense opsetlik verarm) en ‘n dreigement (as daar nie herverspreiding van rykdom of "kompensasie" plaasvind nie, gaan daar geweld wees). Haar uitspraak kan ook gelees word as ‘n verklaring vir die anargie en geweld wat sedert 1994 in die land heers en wat Suid-Afrika bo-aan Interpol se lys vir moord en verkragting geplaas het.

Ramphele se "statuur", indien mens dit so kan noem, berus op die feit dat sy die vermoorde Steve Biko se minnares was. Biko self was ‘n swart nasionalis waarvan sommige onderhoude met die BBC byvoorbeeld op die internet te vinde is. Daarin openbaar hy hom as ‘n tipiese Afrosentris wie se denke nie te ver van Robert Mugabe s’n verwyder was nie.

Vir iemand wie se "groot intellek" intussen ten hemele aangeprys is, is dit nogal verbasend dat hy homself nie behoorlik in Engels kon uitdruk nie. Miskien het hy beter Xhosa gepraat.

Hoe dit ook al sy, Ramphele se "deskundige" mening oor apartheid sal nie die toets van koue logika deurstaan nie.

In die eerste plaas: waarom sou die vorige NP-regering mense in die land "opsetlik wou verarm"? Sodat hulle minder belastings kon in, meer internasionale kritiek kon ontlok of sommer net omdat hulle bietjie mal was?

As ons na die beleid en uitsprake van die vorige bewind vanaf Verwoerd kyk, val dit op hoe hy voortdurend swart ontwikkeling as ‘n hoë prioriteit gesien het. Blykbaar is daar meer fondse aan swart ontwikkeling, hetsy in die voormalige tuislande, hetsy in die stedelike gebiede bestee as die totale som geld wat al die VN se ontwikkelingsagentskappe sedert 1945 op die Derde Wêreld uitgegee het.

Dis sekerlik waar dat swart Suid-Afrikaners gemiddeld armer as blankes is. Maar hulle vlak van kundigheid, opleiding, entrepreneurskap, ens. is insgelyks heelwat laer as dié van blankes – asook dié van Indiërs. Laasgenoemde word natuurlik ook beskou as "slagoffers van apartheid" wat tans rassevoorkeur bo blankes moet ontvang. Nietemin is Indiërs gemiddeld ryker as blankes in vyf uit die nege provinsies van Suid-Afrika!

Geen regering in die geskiedenis, behalwe miskien dié van mnr. Robert Mugabe van Zimabwe wat soveel bewondering by Suid-Afrika se swart elite afdwing, het nog ooit opsetlik sy bevolking probeer verarm nie, allermins die vorige blanke regerings in dié land.

Terwyl swartes om bepaalde en maklik verstaanbare redes armer as blankes en Indiërs is, is Suid-Afrikaanse swartes egter veel, veel ryker as hul eweknieë elders in Afrika. Iets soos 38 lande suid van die Sahara ontvang een of ander vorm van hulp en bystand, hetsy voedselhulp, ontwikkelingshulp of wat ook al. Volgens die Wêreldbank was die gemiddele BNP per kop in Afrika suid van die Sahara in 2002 presies $577,10. Hierteenoor spog Suid-Afrika met ‘n BNP per kop van $3630, dus meer as ses keer dié van die gemiddelde Afrikaland.

Indien mens Ramphele se kennelik absurde hipotese argumentsonthalwe sou aanvaar, behoort sy vir ons die vraag te beantwoord: wie het dan die mense elders in Afrika "opsetlik verarm"? Was dit die Afrikaregerings wat die afgelope veertig jaar, soortgelyk aan mnr. Mugabe, daarop uit was om soveel armoede as moontlik te skep?

Waarskynlik is die antwoord meer ingewikkeld as dit. Net so min as wat ander Afrikaleiers met opset hul lande probeer verarm het, net so min het ‘n vorige kabinetskomitee ‘n besluit geneem om Suid-Afrika se ekonomiese groei en voorspoed te probeer stuit.

Of verteenwoordig dit die jongste swartbewussynsteorie wat wil hê dat swartes beter regeerders as blankes verteenwoordig? Want as ons Ramphele se aanname aanvaar dat mense in Afrika nie rykdom en voorspoed nie, maar armoede nastreef, dan moet ons toegee dat die swart regerings elders op ons vasteland met hul $577 per kop soveel beter daarin geslaag het as Verwoerd, Vorster en P.W. Botha…

Kom ons probeer egter minder belaglik wees en ‘n ernstige politieke en ekonomiese debat voer. Afrika (en sy armes) kan net daarby baat indien mense soos Ramphele wat weens haar ervaring by die Wêreldbank van beter behoort te weet, vir ‘n slag met feite en logiese argumente kom.

Die pleidooi vir vergoeding weens apartheid is gemodelleer op die nou reeds bekende aandrang op kompensasie weens slawerny wat ook tydens die VN se Wêreldkonferensie teen rassisme in 2001 geopper is. Die wêreld het dit herken en afgewys vir wat dit is: maar net nog ‘n variasie van die bakhandsaluut waarvoor Afrika so bekend is.

{mos_mb_discuss:13}