Category: Algemeen

Die konsep van 3D-gedrukte kos is moeilik om te sluk, maar tegnologie kan die manier waarop ons kook rewolusionêr verander.

In 2009, het Philips Design ‘n visie van die toekoms met ‘n konseptuele kosdrukker gehad wat ‘n perfek gebalanseerde maaltyd produseer met die druk van ‘n paar knoppies. Deel van ‘n navorsingsprojek wat kyk na hoe ons kos gaan produseer en eet in 15 tot 20 jaar, was ‘n droommasjien wat ons in staat stel om self ons ​​ideale kombinasie van geure en voedingstowwe in ‘n onbeperkte verskeidenheid van vorms uit te druk.

Dit klink soos Star Trek, maar met 3D-druktegnologie wat so vinnig opgang maak, kan die idee nie so ver wees soos dit eens was nie.

Maatskappye regoor die wêreld is besig om die konsep te ernstig op te neem. Janne Kyttanen is al aan die voorpunt van 3D-druktegnologie vir baie jare en hy glo kos is volgende op die lys. “Ons het baie verskillende maniere waarop 3D-druktegnologie beweeg. Ons het almal verskillende soorte produkte en verskillende materiale ondersoek,” sê hy. “Kos is die volgende grens.”

Kyttanen het reeds 3D-gedrukte eksperimentele hamburgers en ‘n ontbytgraan in snaakse vorms, insluitende sy eie kop, gedruk maar dit is slegs konseptuele modelle van plastiek en gips. “Ek wou mense ‘n bietjie laat dink en het burgers gedruk net om ‘n ikoniese beeld te skep en mense te laat besef dat ons eendag in staat sal wees om ‘n 3D-druk hamburger te maak.”

Nutella-skokeladesmeer is die ideale materiaal vir druk

In 2011 het Luis Fraguada, navorsingsdirekteur by ‘n argitektuurstudio met behulp van 3D-drukker prototipes van pasgemaakte breekware gedruk toe hy genader word deur ‘n jong sjef genoem Paco Morales, wat vra: As jy kan ‘n bord kan druk, kan jy ook ‘n stukkie kos op die bord druk?

Fraguada en Morales, tesame met argitekte Deniz Manisali, José Ramón Tramoyeres en Andres Arias Madrid is tans besig om op ‘n 3D-drukker vir kos te ontwerp.

Hul masjien gebruik ‘n aangepaste weergawe van dieselfde modelleringstegnologie wat algemeen gebruik word om plastiek te druk: kos word opgebou in lae van die gespesifiseerde ontwerp. “Ons het begin met ‘n MakerBot,” verduidelik Fraguada.

Die aard van die tegnologie beteken die drukker is beperk tot die skep van persoonlike 3D vorms van sagte of fyngemaakte voedselsoorte soos mascarpone, guacamole of sjokolade; Fraguada het gou agtergekom: “Nutella is die ideale materiaal vir druk.” Maar hy glo die potensiaal vir die tegnologie strek veel verder as die eenvoudige nuwigheidswaarde.

“Vir my is dit interessant om te dink oor die moontlikhede vir iemand wat spesifieke dieetvereistes het,” sê hy.

Dit is nie net ontwerpers wat die moontlikhede van 3D-gedrukte kos insien nie. Wetenskaplikes by Cornell Universiteit se Creative Machines Lab in Ithaca, New York, het ‘n oop-bron 3D-drukker by name Fab @ Home, wat met behulp van ‘n soortgelyke tegnologie kan druk met plastiek, sowel as koekmengsel, versiersel en grondboontjiebotter.

Hulle het ook geëksperimenteer met vleis, maar dit blyk veel moeiliker te wees. “Ons weet van die aromabedryf dat ons enigiets na enige iets kan laat smaak, en ons weet van die kleurbedryf dat ons kan iets kan laat lyk soos enige iets anders,” sê Cornell wetenskaplike Jeffrey Lipton.

Lipton geniet ‘n sukses met die gebruik van vleis as ‘n gedrukte materiaal. In 2010 het hy verskillende tipes van fyn vleis in vorms gedruk wat dan diepgebraai is, insluitend ‘n kammossel gedruk in die vorm van ‘n pendeltuig.

Die sleutel van die fyn vleis is ‘n ensiem genoem Transglutaminase, wat help om die proteïene in die vleis met sy tekstuur te kombineer. Lipton is van mening dat met die nodige wetenskaplike navorsing, ons eendag in staat sal wees om die volgende stap, die druk van voedselsoorte soos vleis, “van die grond af” te verander.

Trouens, die navorsing is reeds goed op dreef. ‘n Amerikaanse maatskappy Modern Meadow 
 is gestig in 2012, met die spesifieke doel om invitro-vleis te ontwikkel asook leerprodukte waarvoor geen dier sterf nie. Die idee is om die dieselfde biotegnologie in die mediese bedryf wat menslike weefsel laat groei, te ontwikkel om vleis vir menslike gebruik te produseer.

Moderne Meadow, het PayPal se mede-stigter en miljardêr Peter Thiel as ‘n belegger opgeteken.

Kjeld van Bommel is deel van ‘n navorsingspan by die Nederlandse navorsingsorganisasie TNO, wat werk met ‘n paar van die wêreld se grootste voedselmaatskappye, en hy sê dat hulle belangstel. “Ons doen eintlik projekte met ‘n paar internasionale maatskappye, groot voedselmaatskappye, wat ‘n toekoms vir 3D-gedrukte kos sien,” sê hy.

Ongelukkig is hierdie projekte almal top geheim. Die kitskosrestaurante gebruik reeds nagemaakte vleisvorms vir hul hamburgers en ribbetjies, ook in Suid-Afrika. Dit word dan gegeur en behandel vir smaak en voorkoms. Die hoofbestandeel is die sogenaamde “pink slime“, ‘n pienk vleisbrei.

Geniet dus maar daardie stukkie wors of biltong vir eers. Dit gaan nie lank meer met ons wees nie.

Die beginsel van selfbeskikking is reeds gedokumenteer in die VN Handves en ʼn rits ander deklarasies. Onder andere het die Algemene Vergadering van die Verenigde Nasies in terme van die regte van minderheidsgroepe op 18 Desember 1992 bepaal dat minderheidsgroepe se etniese, godsdienstige en taalregte beskerm moet word. Die primêre funksie vir die beskerming is geleë in die betrokke staatsowerheid soos vervat in Artikel 1 van die resolusie “States shall protect the existence and the national or ethnic, cultural, religious and linguistic identity of minorities within their respective territories and shall encourage conditions for the promotion of that identity”.

Dit is vreemd dat artikel 235 (van die grondwet) as basis gebruik word om selfbeskikking te eis. Artikel 235 van die Grondwet van Suid Afrika behandel selfbeskikking en lui soos volg “Die Suid-Afrikaanse bevolking as geheel se reg op selfbeskikking soos in hierdie Grondwet vergestalt, belet nie, binne die raamwerk van dié reg, die erkenning van die konsep van die reg van enige gemeenskap wat ʼn gemeenskaplike kultuur- en taalerfenis deel, op selfbeskikking binne ʼn territoriale entiteit in die Republiek of op enige ander wyse, soos deur nasionale wetgewing bepaal” (Suid Afrika (Republiek) Republiek van Suid Afrika Grondwet 1996).

Artikel 235 van die Grondwet is al deur menige politieke en regskenners verduidelik en dat dit nie die papier werd is waarop dit geskryf is nie. 235 Bied hoogstens interne selfbeskikking wat deesdae deur menige Afrikaner organisasies as die doelwit vir Afrikaner selfbeskikking voorgehou word. Sou voortgegaan word om interne selfbeskikking te eis en sou so eis aanvaar word (hoe onwaarskynlik ook al) sal dit enige verdere strewes vir eksterne selfbeskikking negeer.

Volgens dr Sydney Gregan stel die betrokke artikel dit baie duidelik dat die selfbeskikkingstrewe van ‘n “gemeenskap”,al sou dit wees binne ‘n bepaalde gebied, slegs erken kan word binne die raamwerk van die reg (op selfbeskikking van die geheel), d.w.s die totale prentjie – die selfbeskikking van die totale “nasie” (“people”). Hier is dus hoogstens sprake van “interne selfbeskikking”, wat boonop afhang van “nasionale wetgewing” (dus of die meerderheid in die Parlement dit sal goedkeur!). Interne selfbeskikking, in teenstelling met eksterne selfbeskikking, is alles behalwe volledige “soewereine” vryheid in ‘n eie “onafhanklike” republiek. Interne selfbeskikking kan hoogstens dui op eie besluitneming oor sekere sake wat die ANC-regime bereid is om aan die “gemeenskap” toe te vertrou. Indien eksterne selfbeskikking bedoel was, sou dit dienooreenkomstig bewoord gewees het en sou daar trouens van ‘n reg op afskeiding (sesessie) gepraat gewees het. Om nou te wil voorgee dat die ANC aan onder andere die Afrikanervolk die reg tot afskeiding gegee het (of sal gee) met die bewoording van artikel 235, is goedkoop politieke praatjies om mense te mislei (Gregan:2009).

Selfbeskikking word oor die algemeen beskryf as ʼn beginsel en nie ʼn reg nie met die voorwaarde dat die groep wat eis vir selfbeskikking oorwegend ʼn spesifieke territoriale gebied moet bewoon. Die uti possidetis doktrine (beginsel van territoriale integriteit) word onderhou deur die internasionale gemeenskap in terme dat die territoriale integriteit van soewereine state nie bedreig of ontwrig moet word nie. Alhoewel Afrikaners kwalifiseer in terme van kulturele aspekte om as ʼn homogene groep te eis vir selfbeskikking, beset die Afrikaners nie ʼn territoriale gebied nie en sal moeilik op grond van uti possidetis kan aanspraak maak op selfbeskikking.

Buchanan stel dit dat alle teorieë oor die reg tot sesessie verstaan word as of ʼn Remediërende Reg of ʼn Primêre Reg. Remediërende Reg bepaal dat ʼn groep ʼn reg tot sesessie het as die groep onderworpe is aan ongeregtighede waarvan sesessie die enigste en laaste uitweg is. Primêre Reg teorieë bepaal dat sekere groepe ʼn algemene reg tot sesessie het in die afwesigheid van ongeregtighede. Remediërende Reg teorieë verwys na ooreenstemmende reg tot revolusie. Dit behels dat ʼn deel van die burgery aanspraak maak op sesessie en om ʼn deel van die staat af te skei. Primêre Reg teorieë verwys na die reg om ʼn regering tot ʼn val te bring waar die fundamentele regte van ʼn groep geskend word (Buchanan 1997: 35 ) Afrikaners kwalifiseer vir selfbeskikking in beide die Remediërende sowel as die Primêre Reg teorie.

Ongeag die demografiese realiteite van Suid Afrika is daar opsies om eksterne selfbeskikking te eis. Geografiese besetting van ʼn gebied is nie die alfa en omega vir eksterne selfbeskikking nie. Sesessie hoef nie die onmiddellike modus operandi te wees nie. Dit is egter noodsaaklik dat ʼn geografiese gebied vir Afrikaner selfregering identifiseer moet word. Die primêre funksie van die tientalle Afrikaner organisasies behoort konsolidering van Afrikaners te wees in ʼn enkele beweging. Let wel, nie ʼn enkele organisasie of party nie, maar ʼn beweging wat Afrikaners mobiliseer tot verset teen die status quo en om ʼn gemeenskaplike vryheidswil te vestig. Om gesprekke te voer met die MRK of RSA regering sonder voorgestelde grense is noodwendig ʼn fiasko.

Washington het nie die morele hoë grond om vir die Chinese te preek oor hul beweerde kuberaanvalle op die VSA nie, skryf Rick Falkvinge die stigter van die eerste Pirate Party.

Die Verenigde State beskuldig China daarvan dat hulle die VSA rekenaars vir spioenasie doeleindes kraak. Hierdie aanklag is skynheilig en aanstellerig: Vir ‘n paar dekades lank, het die Verenigde State van Amerika elke ander land se gesprekke waar moontlik afgeluister.

Toe Washington se Echelon globale afluisternetwerk ontbloot is – die meeste geïndustrialiseerde lande was slagoffers – het dit die ongeoorloofde skending van internasionale vertroue beteken. Die meeste wou selfs nie glo dat die Echelon-program werklik bestaan ​​het en operasioneel was nie.

Hierdie netwerk van afluisterstasies is nie net gebruik deur die Verenigde State van Amerika vir militêre doeleindes nie. Dit is ook gebruik sodat die Verenigde State van Amerika se nywerhede die oorhand in suiwer industriële aanwendings moes kry, in kompetisie met sy internasionale eweknieë.

In Europa, was dit nie genoeg vir die Verenigde State van Amerika om af te luister in alle gesprekke met die Echelon-program nie. Die VSA het ook inligting oor alle SWIFT-banktransaksies in Europa verkry, oënskynlik in die naam van die stryd teen terreur, maar sulke inligting het Amerikaanse nywerhede ‘n oorhand in industriële spioenasie gegee.

Om dus China te kritiseer vir waarmee die VSA al in die res van die wêreld vir dekades lank besig is, kom oor as skynheilig en aanstellerig van die ergste graad, ongeag of die bewerings waar is. Maar dit raak erger: Dit beweerde Chinese kuberaanval het glo militêre doelwitte gehad  en die VSA beweer dit was ‘n skending van die “internasionale vertroue.”

Tot op datum is, is slegs twee lande bekend wat militêre kuberaanvalle loods: Die Verenigde State en Israel, in hul gesamentlike aanval op Iran se kernfasiliteite. Kwaadwillige sagteware van ‘n gesofistikeerdheid nog nooit gesien deur die sekuriteitsgemeenskap nie, is gebruik. (As ‘n bonus, voordat dit ontbloot is dat die VSA agter die aanval was, het NAVO hierdie kuberaanval gebruik om vrees op te jaag om te vra vir groter befondsing.)

Die ware doelwit was ten behoewe van die Pax Americana – die idee dat die vrede in die wêreld gewaarborg word deur die Verenigde State van Amerika, maar slegs op die terme van dieselfde Verenigde State. (Ons kan maklik sien hoe dié terme daagliks verander, en dan toegepas word, deur onbemande tuie.)

Indien enige ander land in ‘n enkele veld presteer, kan Washington se reeds oorlaaide militêre vermoë om geweld na enige plek in die wêreld te projekteer, ooreis word. Hoewel die VSA se militêre begroting bykans soveel as die res van die geïndustrialiseerde wêreld se weermagte saam is, sal hierdie feit ‘n Achilleshiel in hul oorheersing ontwikkel.

Daarom is dit absoluut noodsaaklik vir Amerikaanse belange dat hulle – en slegs hulle – die res van die wêreld kraak en afluister vir hul industriële belange, om orde te handhaaf en ‘n sterk weermag te waarborg, wat op sy beurt gebruik sal word om sy eie vrede te handhaaf: Die Pax Americana.

Indien enige ander land afluister- of kraakvermoëns ontwikkel, sal hulle ‘n langtermyn-bedreiging vir Amerikaanse oorheersing wees. Daarom kom dit as geen verrassing dat Washington ander so lustig kritiseer nie. Maar kla oor “oortredings van vertroue?” Niks klink meer hol nie.

Dat internasionale vertroue ‘n lang tyd gelede geskend is, en nie deur die Chinese nie, is seker. Die Verenigde State het nie die morele hoë grond, of ‘n enkele been waarop hulle kan staan ​​nie.

Hugo Chavez, die Nelson Mandela van Suid-Amerika, se dood het wêreldwyd opslae gemaak. In sy eie land is inwoners verslae en hartseer oor die afsterwe van hul geliefde leier.

Die Venezolaanse president het, voordat hy gesterf het, egter hardop gewonder of die Amerikaanse regering hom met ‘n kanker besmet het.

‘n Bietjie meer as ‘n jaar gelede, het Chavez aan Venezuela se openbare uitsaaier gesê: “Ek weet nie, maar … dit is baie vreemd dat ons gesien het Lugo geraak word deur kanker, Dilma toe sy ‘n kandidaat word, ek in ‘n verkiesingsjaar, nie so lank gelede nie Lula en nou Cristina … Dit is baie moeilik om te verduidelik, selfs met die wet van waarskynlikhede, wat daar gebeur het met sommige leiers in Latyns-Amerika. Dit is op die heel minste vreemd, baie vreemd. “

Vreemd inderdaad … as jy dink dat Venezuela se Hugo Chavez, Brasiliaanse president Dilma Rousseff, Paraguay Fernando Lugo, en voormalige Brasiliaanse leier Luiz Inacio Lula da Silva – Latyns-Amerika se anti-Amerikaanse leiers – almal kanker onderlede het of gehad het.

Is dit 100% seker dat die CIA Hugo Chavez vermoor het? Beslis nie.

Dit kon ook nie-regeringsorganisasies wees wat vir sekere belangegroepe werk.

Fidel Castro se lyfwag, Fabian Escalante, beraam dat die CIA probeer het om die Kubaanse president ‘n verstommende 638 keer dood te maak. Die CIA se metodes van ontploffende sigare, toksiese stowwe geverf op Castro se duikpak, dodelike pille, giftige bakterieë in koffie, ‘n ontploffende sprekerspodium, skerpskutters, giftige vriendinne, en plofbare onderwater seeskulpe was maar van die vele.

Die CIA se moordpogings teen Castro lees soos ‘n Tom en Jerry-spotprent, met die CIA as die moorddadige onbekwame kat, en die Kubaanse president as ‘n slim en baie gelukkige muis. Sommige mag dalk selfs argumenteer dat Castro se oorlewing, in die aangesig van 638 sluipmoordpogings deur die wêreld se grootste mag, El Presidente se kommunistiese ateïsme uiteindelik verkeerd bewys, en dat God, of minstens ‘n beskermengel, oor “ongelowige Castro” waak.

Teologie ter syde, is die CIA se eindelose pogings om Castro vankant te maak, sekerlik genoeg bewys dat die Amerikaanse owerhede nie sal stuit in hul pogings om hul Latyns-Amerikaanse vyande te vermoor nie. Mandela het sy lang lewe waarskynlik te danke aan sy bereidwilligheid om as pion op te tree.

John Perkins het in sy blitsverkoperboek Confessions of an Economic Hit Man, voldoende bewyse verskaf dat bankiers gereeld moorde reël deur gebruik te maak van private agente asook CIA-sluipmoordenaars.

Perkins was self ‘n “ekonomiese sluipmoordenaar,” en het eerstehandse kennis opgedoen oor byvoorbeeld hoe die groot internasionale bankiers in Latyns-Amerika en elders optree.

Perkins se werk was om leiers in die buiteland te besoek en hulle te oorreed om lenings te aanvaar wat nooit terug betaal sou kon word nie. Hoekom? Die bankiers wil lande dwing in skuldslawerny. Wanneer die land bankrot gaan, gryp die bankiers die land se natuurlike hulpbronne en kry volle beheer oor die regering en die ekonomie.

Perkins sou ‘n geteikende land se leier ontmoet en sê: “Ek het ‘n vuis vol honderddollarnote in die een hand en ‘n koeël in die ander. Wat wil jy hê?” As die man Perkins dan uitjaag uit sy kantoor, het hy outomaties op die moordlys gekom.

Die agente wat gehuur word vir die sluipmoorde, is die wêreld se duurste en mees bekwame professionele moordenaars. Hulle werk op kontrak – soms vir die CIA, soms vir die bankiers, en soms vir welvarende privaat individue. Dit kan ‘n vliegtuig wees wat neerstort, of siekte, of ‘n motorongeluk wees, solank dit “natuurlik” lyk.

Dit is nie net spekulasie nie. John Perkins ken eintlik ‘n paar van hierdie professionele moordenaars persoonlik. En hy het getuig oor hul moorde op van die Latyns-Amerikaanse leiers. Confessions of an Economic Hit Man word juis gewy aan Perkins se vermoorde vriende Gen. Torrijos van Panama en President Jaime Roldos van Ecuador. Beide is vermoor weens hul weiering om afgedreig te word.

Maar hoe veroorsaak hulle kanker in hul slagoffers? Jack Ruby (née Jack Rubenstein), ‘n bendelid wat homself ‘n professionele moordenaar genoem het, en wie se laaste moord op JFK-moordenaar Lee Harvey Oswald in die kelder van die Dallas Police Department was, het gesmeek om na Washington geneem te word om die ware verhaal van die JFK-moord te openbaar. Maar in plaas daarvan het hy in die tronk gesterf, van ‘n skielike en geheimsinnige kanker, voordat hy kon openbaar wat hy geweet het.

Het die sluipmoordenaars al ooit probeer om Latyns-Amerikaanse leiers met kanker dood te maak? Die antwoord is ‘n onomwonde “ja.”

Edward Haslam se boek Dr Mary Monkey’s bevestig wat JFK-aanklaer Jim Garrison vroeër beweer het: David Ferrie, een van President Kennedy se moordenaars, het omvattend geëksperimenteer met die kankervirusse vir die CIA in sy groot tuislaboratorium. Die doel: Om Fidel Castro en ander Latyns-Amerikaanse leiers kanker te gee. (Ferrie is vermoor voordat hy kon getuig in die hof oor sy rol in die JFK-sluipmoord.)

Chávez was dalk hul jongste slagoffer. Hy het twee jaar in die tronk deurgebring voordat oudpres. Rafael ­Caldera hom kwytgeskeld het.

Chavez was ‘n 38-jarige valskerm­offisier toe hy in 1992 ‘n mislukte staatsgreep gelei het om die regering van oudpres. Carlos Andrés ­Pérez omver te werp.

Nadat hy oorgegee het, is Chávez toegelaat om sy landgenote in ‘n regstreekse TV-uitsending toe te spreek waar hy belowe het om terug te keer.

Dié seun van twee onderwysers het hom as 17-jarige by die weermag van Venezuela aangesluit en later ‘n graad in militêre wetenskap en ingenieurswese verwerf.

Sy revolusionêre beweging is die Movimiento Bolivariano Revolucionario 200 (MBR-200), vernoem na ­Simón ­Bolívar, die vader van Suid-Amerikaanse onafhanklikheid van Spanje.

Venezuela se naam is ook amptelik verander na die Bolivar Republiek van Venezuela nadat Chavez aan bewind gekom het.

Hy het die oliebedryf genasionaliseer en geld in die sosiale hervormingsprojekte, geletterdheidsveldtogte, gesubsidieerde voedselprogramme en grondhervorming gekanaliseer.

Vir die armes was Chavez daarom ‘n held.

Kuba se oudpres. Fidel Castro was sy mentor en inspirasie en pres. George W. Bush het hy as “die duiwel” beskryf. Kapitaliste was volgens hom, “die rede waarom lewe op Mars dood is”.

Buiten Castro het hy bande met kol. Moeammar Ghaddafi van Libië, pres. Robert Mugabe van Zimbabwe en oudpres. Saddam Hoesein van Irak gesmee, asook Iran, Rusland en China.

Wat is hier nu weer aan de hand? Er zijn natuurlijk weinig woorden die zo razendsnel veranderen als precies de aanduiding dat iets de goedkeuring wegdraagt. Onze opa’s zeiden mieters, onze vaders zeiden tof, wij zeiden gaaf, onze kinderen zeiden flex. En nu is kennelijk de tijd aangebroken voor de jood-generatie.
Ik hoorde het deze week zelf van een paar meisjes die in Leiden op de middelbare school zitten en toevallig was er ook een melding op het onvolprezen Meldpunt Taal.

Op de een of andere manier schrik je er in eerste instantie van. Het woord jood, dat ligt toch altijd een beetje gevoelig, als het oneigenlijk gebruikt wordt. Ik zat een aantal jaar geleden in een stoptrein van Utrecht naar Amsterdam waarin verder overwegend aanhangers van FC Utrecht zaten die weinig anders deden dan ‘Jood! Jood!’ roepen, en dat was voor mij aanleiding om de enige keer van mijn leven in Abcoude uit te stappen.

Maar dat was duidelijk een andere generatie. Er is weinig reden om aan het nieuwe gebruik van jood iets negatiefs te ontdekken. Het is zelfs helemaal niet duidelijk wat het betekent, of wat het verband is met de positieve gevoelens (dat heeft het trouwens gemeen met lauw en flex en mieters en een heleboel andere woorden die in het verleden gebruikt werden). Het is niet eens duidelijk of je het inderdaad met een d moet spellen, of die kinderen niet eigenlijk joot roepen.

In ieder geval is een eigenschap van dit woord dat het razendsnel verandert, en dat het een generatie tekent. Toen ik jong was – ja, ik ben weleens jong geweest – was tof typisch het woord dat volwassenen gebruikten omdat ze dachten dat ze ons jongeren daarmee aanspraken. (Na mijn jeugd is dit woord geloof ik nog weleens teruggekeerd in de jongerentaal. In ieder geval zegt de rapper Kleine Viezerik, een jonge dertiger, het herhaaldelijk in het televisieprogramma Maestro.)

Tof is natuurlijk een woord dat het Nederlands via het Jiddisch uit het Hebreeuws geleend heeft, maar ik weet niet of het nieuwe jood daar iets mee te maken heeft. Ik geloof niet dat veel mensen van die etymologie op de hoogte zijn. Een aannemelijker verklaring lijkt me dat er wel vaker (lichte) taboewoorden genomen worden voor deze functie. Mieters is daarvan het duidelijkste voorbeeld. Dat komt van sodemieters en gold in de jaren vijftig, toen het in de jongerentaal opkwam als niet erg netjes.

Als je een nieuw woord zoekt om je jonge enthousiasme uit te drukken, kun je het beste iets nemen waar ouderen even hun wenkbrauwen van optillen zonder dat er op de keper beschouwd iets negatiefs aan te ontdekken valt. Jood is daar dan kennelijk een heel geschikt woord voor.

Marc van Oostendorp

Олександр Васильович Фільчаков

Die Angelsaksers het ‘n uitstekende manier ontdek om politieke doelwitte doeltreffend na te streef: Laat die stemvee betaal vir die voorreg om geïndoktrineer te word, soos met ‘n “blitsverkoper”. ‘n Blitsverkoper is deesdae ‘n boek wat gratis deur die gedrukte media binne die eerste week van verskyning reeds so bemark word. In hierdie geval is dit die jongste boek van John Grisham wat verlede week verskyn het, by name The Racketeer. Sy naam is terloops ook ‘n handelsmerk vir spookskrywers soos Tom Clancy en JK Rowling s’n.

Sedert die verskyning van sy roman, The Firm in 1991, is die “produktiewe” en populêre John Grisham op elke lys van topverkopers wat in Engels gedruk word. Dit is dus nie moeilik om te sien waarom The Racketeer, Grisham se 30ste boek, weereens bo-aan die trefferslys staan nie. Die boek bied ‘n deeglike vertoning van sy kenmerkende deugde: ‘n Bron met binnekennis se siening van die “komplekse, dikwels noodlottig gebrekkige wit Amerikaanse regstelsel”.

Soos Clancy is Grisham op sy beste wanneer sy gevoel van morele verontwaardiging die fokus is. In sy jongste boek, is dit swart verontwaardiging teen blankes, aangesien die hoofkarakter swart is. Hy is ‘n slagoffer van die korrupte Amerikaanse regstelsel en ‘n vriend van kokaïenehandelaars.

‘n Enkele, magtelose swart individu veg vir die duur van die boek teen ‘n groot, onverbiddelike teëstander: ‘n verotte stelsel. Grisham is toevallig ook ‘n lid van die raad van direkteure van die Innocence Project, ‘n organisasie wat gevangenes help wat opgesluit word vir misdade wat hulle nie gepleeg het nie. Dit is dan ook die dramatiese stukrag vir gebeure waarin die swart Malcolm Bannister, die hoofkarakter, sy weerwraak teen “white trash”, die wit wêreld van die boek, beplan.

Die roman begin met: “Ek is ‘n prokureur, en ek is in die tronk. Dis ‘n lang storie.” As daardie lang storie begin, is Bannister halfpad deur 10-jaar-tronkstraf vir geldwassery uit klaarblyklike onkunde. Bannister ontvang ‘n buitensporige straf omdat hy swart is en een wat hom gestroop het van sy familie, vryheid en loopbaan. Dit laat hom verbitterd en gretig om wraak te neem. Uit die oogpunt van die verteller, is alle blankes bevooroordeeld en gereed om swartes te benadeel.

Die boek loop oor van sulke rasseverwysings, wat uit die perspektief van die universele swart slagoffer gesien word. Dit raak later meer van ‘n openlike Amerikaanse verkiesingstraktaat as ‘n roman.

Bannister kry sy kans wanneer ‘n korrupte wit federale regter tesame met sy sekretaresse-minnares in ‘n afgeleë hut in die berge van die suidweste van Virginië vermoor word. Die FBI-ondersoek lei na nêrens nie, totdat Bannister met toegang tot ‘n groot klomp kriminele geheime, die moordenaar se motief en identiteit in ruil vir geld, vryheid en ‘n nuwe begin aanbied. Die FBI aanvaar sy aanbod en en hy word as Max Baldwin herdoop wat met ‘n nuwe lewe begin. Op hierdie punt, kan die werklike onderliggende storie begin: Swart tronkmisdadigers en swart dwelmhandelaars, die ware helde, wat meehelp om die wittes op hul baadjie te gee.

By tye is die ingewikkelde skema van die roman wat geleidelik ontvou te afhanklik van blote toeval om problematiese gebeure op te los, maar die “onskuldige” swart dwelmhandelaars en misdadigers seëvier uiteindelik. ‘n Besondere aaklige deel van die boek is waar die tengerige wit boosdoener stelselmatig deur swart tronkbewoners mishandel word tot die groot plesier van die hoofkarakter. Die foltering word in grafiese detail beskryf.

Met Bannister / Baldwin se komplekse scenario gebruik Grisham die vernuf van sy swart protagonis om die onwaarskynlike verhaal se los stukke aanmekaar te flans. Haastige narratiewe energie wat selde, indien ooit, enige diepte toon, red die swart “suksesverhaal”. Die resultaat is ‘n onbevredigende, oppervlakkige riller waarin verskillende vorme van geregtigheid, of liewer alternatiewe geregtigheid, uiteindelik seëvier. Die regse wit karakters word naamlik ingehaal deur hulle gierigheid, onnoselheid, agterlikheid, ongekunsteldheid en vooroordele.

Grisham beskryf die vaal roetines van ‘n minimum-sekuriteitgevangenis, ondervragingstegnieke wat kan lei tot gedwonge belydenisse, en die ervaring van vryheid. Die sentrale tema onderliggend aan die roman is die vraag hoe billik die huidige Amerikaanse (lees: wit) regstelsel is? Hoe dikwels is strawwe heeltemal buite verhouding tot misdade? In Bannister se woorde, “Die ware tragedie van die federale strafregstelsel is nie die absurditeit nie. Dit is die geruïneerde en vermorsde lewens.” En daarby bedoel Grisham natuurlik swart lewens.

Neem hierdie boek gratis uit by PRAAG se ebiblioteek. Indien u nog nie lid is nie, sluit hier by Klub digiTAAL of by PRAAG aan.

Фільчаков прокурор

Volgens zijn huisarts lijdt hij aan de ‘Johannesburgziekte’. „De angst voor de lugubere zwarte man die zijn deel komt opeisen zit hier diep verankerd in het onderbewuste. Hij is als een long, zet uit en krimpt in, maar raakt nooit helemaal leeg.”

Het liep tegen zonsondergang. Om af te koelen van het joggen, liepen we nog een rondje om de plas. Twee zwarte jongens passeerden ons op een stil, door bomen beschut stukje. Wij groetten hen. Zij draaiden zich om. Een van hen haalde een pistool tevoorschijn. Ik keek achterom. Daar stonden nog drie jongens, van wie er een dreigend een mes omhooghield. „Beursie!”, schreeuwden ze. „Selfoon!” Handen betastten ons. „We hebben niks! We waren aan het joggen!”, schreeuwde ik zo hard ik kon, in de hoop dat de mensen met honden in de verte het zouden horen. Uiteindelijk draaiden de vijf zich om. „Sharp, bye”, zei de aanvoerder, alsof het een toevallige ontmoeting betrof.

In eerste instantie was ik koel onder het voorval. Shit happens. Je bent nu eenmaal in Zuid-Afrika, waar volgens de statistieken zes procent van de bevolking direct te maken krijgt met gewelddadige misdaad. In Johannesburg ligt dat cijfer vele malen hoger. Een steekproef onder studenten van de Universiteit van Witwatersrand wees uit dat maar liefst zeventig procent van de ondervraagden direct of indirect slachtoffer was geweest van zware misdaad.

Wij waren er ongeschonden vanaf gekomen. Niks kwijt, niet verkracht, niet mishandeld. Toch belden we de politie, al was het maar om het gevaar in het park te melden. De twee agenten die aan de deur kwamen vroegen: „Wat wilt u eigenlijk dat we doen? U bent niks kwijt en niet mishandeld.”

Maar ik was wel iets kwijt: mijn gevoel van veiligheid, mijn zelfvertrouwen en mijn vertrouwen in ‘de ander’.

De ‘Johannesburgziekte’ noemde de dokter het toen ik haar vertelde over mijn hypergespannen nachten en hartkloppingen op onverwachte momenten. „Het is post-traumatische stress”, zei ze, waarna ze me slaappillen en antidepressiva voorschreef.

Een overval is een aanranding. Het is een aanval op je intiemste ik. Woede, verontwaardiging en onmacht wisselen elkaar af. Waarom ik? Wat als? Heel even zie je je eigen dood. Het is jij, je vriendin en vijf gewapende aanvallers. Verder niets. Honderden gedachten schieten door je hoofd. Waar kan ik heen? Moet ik schreeuwen? Waar is hulp? Waarom voelen ze in mijn kruis? Waarom betasten ze haar borsten? Als ze haar maar niet de bosjes insleuren.

Dan is het voorbij. Het incident wordt het ijkpunt waaraan je alles gaat afmeten. Al het nieuws krijgt een andere tint: werkloosheidscijfers, wapenbezit, misdaadstatistieken, economische prognoses, een minister die zegt dat de ‘klagers en zeurders over criminaliteit’ maar moeten emigreren. Plotseling kun je tijdens etentjes meepraten over hoe het voelt om een wapen onder je neus te krijgen. Ineens hoor je jezelf dingen zeggen als: „Het wordt nooit wat met dit land.” Je betrapt jezelf op racistische gedachten.

Ook het dagelijks leven verandert. Je kunt niet langer onbekommerd genieten. Het is onmogelijk om zorgeloos te gaan en staan waar je wilt. Altijd kijken of er bewakers rondlopen. Constant speuren naar tekenen van onheil. Niemand vertrouwen.

Je begint codes te herkennen, kledingstukken, gezichtsuitdrukkingen, houdingen. Als er vijf zwarte jongens met lepe petjes en hun handen in de zakken een winkel binnenkomen, sta je op scherp en herbeleef je dat gevoel van totale machteloosheid.

Om beter te begrijpen wat er met me is gebeurd, spreek ik een aantal psychologen dat onderzoek heeft gedaan naar trauma.

Als het incident lang heeft geduurd kan het door zijn onwerkelijkheid de vorm van een droom aannemen. Het lichaam blijft een tijdlang in een staat van opwinding, hetgeen zich vertaalt in waakzaamheid en schrikreacties. Als die toestand te lang voortduurt raakt het lichaam uitgeput.

De symptomen van die verlengde stress variëren per persoon, afhankelijk van eerdere ervaringen. Als ze na een week of vier nog voortduren, is er sprake van Post Traumatische Stress Disorder, oftewel de ‘Johannesburgziekte’.

Данильченео

Dit het alles begin met saaknr. A474/08: Minister van Verdediging teen Phiri. Regter Neil Tuchten is voorsittende beampte in die Suid-Gauteng hoërhof. In die hof as beskuldigde is Goodman Manyanya Phiri, ‘n veteraan van die ANC se militêre vleuel, Umkhonto we Sizwe, en ‘n luitenant-kolonel in die SANW.

Manyanyana Phiri word daarvan beskuldig dat hy geheime dokumente in sy besit gehad het en word voor ‘n militêre hof gedaag is op 9 Maart 2001. Die dokumente waarna verwys word is:

– Die Direkteur-generaal se verslag oor Brigadier-generaal Mashaola van die SA Army College soos aangevra deur Goodman Manyanya Phiri;

– Die B Matt Intervention Report van Britse Militêre adviseurs aan die Suid Afrikaanse Nasionale Weermag. Die SANW beweer dat daar geen so ‘n dokument bestaan nie, maar voorsien die nodules van ‘n vergadering wat hulle beskryf as “ a meeting of a body called the JCSD Assessment Board”.

Regter Neil Tuchten bevind dat die militêre hof verkeerd opgetree het deur Phiri onskuldig te bevind. Hy handhaaf die appèl van die Ministrie van Verdediging. Regter Tuchten bevind dat Phiri nie kan bewys dat daar wel sulke dokumente bestaan nie. Die militêre Hof kan dus voortgaan om teen Luit-kol Goodman Phiri op te tree.

I. Maar wat het agter Phiri se klag gelê?

Goodman Manyayana Phiri ken Jacob Zuma reeds vanaf hulle dae as Umkhonto we Sizwe-lede toe Zuma as intelligensiehoof van die ANC gruweldade gepleeg het in die ANC se oorsese strafkampe teen veral ANC-lede van Sotho- en Tswana-oorsprong. Phiri het nou ‘n appeltjie te skil met ene Luitenant-generaal Temba Matanzima (Xhosa) en Brig-generaal Bobelo Zini (Xhosa – en ‘n niggie van oud-president Nelson Mandela). Phiri self lig die sluier in ‘n brief aan Zuma op 5 April 2011 oor wat hy noem “swart-op-swart rassisme” in die SANW.

Phiri gaan ook op rekord dat Zuma sy en Mandela se niggie Zini Bobelo beskerm in opdrag van die “swart Nguni-rassis (Zoeloe en Xhosa) Nelson Mandela”. Hy voer ook aan dat alle militêre sake se oorsig gedoen word deur net een regter; Bernard Ngoepe. Phiri onthul dat hy een van die slagoffers was van Zuma en sy “Nguni-rassiste” in die Dakawa-Morogoro-kamp in Tanzanië in die middel-80’s.

– Phiri maak dan die onthulling: Bernard Ngoepe was een van Zuma se helpers tydens die aanvalle op Sotho’s en Tswanas in dakawa in 1985 “where wives and daughters of other South Africans were, objectified by Zuma’s gendarmerie all in pursuit of black racism pro-Mandela’s Eastern Cape. Wives were per Zuma’s knowledge and say-so raped, husbands even buried alive while everybody who had come from the Eastern Cape was treated as mini-god or goddess as the uneducated 100% Zuluboy Intelligence Chief of ANC and MK was used by Mandela’s black to put a stamp on racial superiority of the Xhosa-speaker or anybody born in the Eastern Cape, particularly from Mandela’s own Thembu tribe”.

– Intussen word ‘n beëdigde verklaring van Majoor Anna Cecilia Gertruida Bam van Durban bekendgemaak:

• Hierin beweer sy dat Majoor Kgotso Edmund Matli verantwoordelik was vir “rassespanning” wat “gereeld gebeur het” by die SA Leërkollege in Pretoria. Sy verwys spesifiek na Matli se opmerkings tydens ‘n besoek van Swede “wat wit weermagoffisiere ongemaklik gemaak het”. Matli maak ook rassistiese aanmerkings teenoor wit offisiere en veral luitenant Rentia Deiner by die Wildebees Offisiersmenasie. Maj Bam meld verder dat Matli geesdriftig ondersteun word deur die Ngunis (Xhosa en Zoeloe) en dat die ander swart weermaglede hom vermy.

• Majoor Bam lewer in haar verklaring ook kommentaar oor Mandela en Zuma se niggie, Majoor Winnie Ntombizodwa Bobela Zini. Sy verwys veral na die “seksuele verhouding” tussen Majoor Zini en die instrukteur Luit-kol Lentsoe en haar weeklikse ekskursies met generals van die SANW. Bam opper die problem in die klas by SA Leërkollege en word stilgemaak deur Lentshoe. Tydens die Desember-eksamen merk Bam dat Zini geen voorbereiding gedoen het vir haar voorlegging aan Lentshoe nie. “To our great surprise, Zini obtained very high marks for her exam, almost as good as the best student on the course, an armour guy who had much more in his presentation and on his maps and walls than anyone of us had”. “There were also certain times that I got the impression that Zini could be very involved in stirring up some of the racial tensions that flared up from time to time”.

Die probleem wat onder Zuma in die ANC kop uitgesteek het is weer die stamgebonde Nguni se swart-op-swart en swart-op-wit rassisme. In die ou ANC strafkampe is hulle in Zoeloe die “amamemba wamamemba” genoem – diegene wat uit stam- en familieverband voorkeur kry by tenders, aanstellings en promosies ongeag hulle kwalifikasies.

II. Phiri se pleidooi vir Boere maak ANC kwaad

Goodman Manyayama Phiri is gebore uit die koninklike Pedi-familie. Sy grootste fout was om te verwys na sy kleintydse vriend Theunis Groenewald van Barberton en daaruit die gevolgtrekking gemaak het, in sy prinses-ma se woorde: “Die Boere is nader aan ons as die witmense van Brittanje wat net ons rykdom kom steel”. “You see, the British consider themselves a superior race to Africans whereas the Boers see themselves as Africans whose survival depends on the survival of their darker-skinned fellow Africans”. “This is not to say that Boers were and are a terribly good people. They cannot have been so when all the evil programs colonial Britain dreamt of were to be largely implemented by the Boer. Shouldn’t the blue-print producers for Apartheid bear the blame?”

En dan kom Julius Malema in die prentjie vanuit Limpopo. Die halfgeskoolde Pedi wat die land se rykdom uit die hande van die Nguni/Britse konneksie (Lonmin-myn in Marikana byvoorbeeld) wil neem.

Tydens die tugverhoor stuur Phiri die volgende boodskap aan Derek Hanekom: “In that vein and for your benefit, Honourable Mr Hanekom, if for one moment, Mr Julius Malema actually meant to massacre the Boer with his rendition of Dubul’iBhunu, you can trust me to do the honours of the dubuling or shooting of Mr Malema in defence of the Boer. If you believe that darker-skinned Africans are well capable of defending the sanctity of Boer national life without the assistance of native Europeans, you as Honourable Mr Hanekom did not have to stick like Velcro on the disciplinary chair over Mr Malema only to make those snide and smart-Alec comments about a supposedly malingering brother trying to chicken out from facing the music of your Disciplinary. Honestly, Honourable Mr Hanekom, I think your actions throughout this Disciplinary have been a disgrace to the great Boer Nation; and if this is what is all what attitude you have learned from your many years as a supposed member of the ANC, I am sure you joined the wrong ANC, but not the one formed 100 years ago by The Great Moroka, Pixley Isaka Seme in collaboration with Swazi Queenmother Labotsibeni.”

“Fifty years from now, blacks who understand the difference between so-called South African whites on one hand and the so-called South African whites on the other, may not care about that difference anymore even though, right now, there is to thinking blacks not a white grouping revered, honoured and fraternized more than the Boer, notwithstanding proscribed songs like Dubulibhunu.”

Op 5 April 2011 snoer Lindiwe Sisulu, Minister van Verdediging en lid van die Themba-stam, finaal Phiri se mond deur in haar hoedanigheid as minister ‘n hofbevel aan te vra dat Phiri geen mediaverklarings mag maak, geen vergaderings mag toespreek of enige seminare mag bywoon waar die SANW of enige van sy lede bespreek word nie. Regter George Webster bekragtig die hofbevel in die Noord Gautengse streekhof.

III. Julius Malema raak ook te groot vir sy skoene

Julius Sello Malema, die Pedi van Limpopo, word in April 2008 verkies tot president van die ANC Jeugliga tydens ‘n chaotiese kongres in Bloemfontein. Hy het gematrikuleer aan die Mohlakaneng School in Seshego op 21-jarige ouderdom. Hy is dus nie die skerpste potlood in die pakkie nie – maar Malema is van ‘n jong ouderdom grootgemaak in die politiek van voormalige Umkhonto we Sizwe-soldate van Pedi oorsprong. Hy weet baie goed van die spanning tussen die etniese groepe in die ANC.

Binne die bestek van net ‘n jaar word die charismatiese Julius Malema ‘n saamtrekpunt vir die Tswana, Pedi en Venda in die ANC. Winnie Madikizela-Mandela, nog ‘n slagoffer van die “Xhosa Mandela-stam” gooi haar gewig vierkantig agter Malema in; sowel as die MK-veterane organisasie (oud-Umkhonto we Sizwe-lede) en die ANC Vroueliga.

Die Zuma/Nguni-kamp raak ongemaklik. En dan begin een van die grootste mediakampanjes in die Suid Afrikaanse geskiedenis:

Op 6 Julie 2009 lui ‘n amptelike toespraak van Malema as volg: “Why is it that South Africa should be criminalised for nationalising our mineral wealth, whilst the big capitalists’ States like the United States are nationalising their corporations in their countries. We should refuse to be controlled by imperialist forces whose interests will never converge with the interests of the South African population. Theirs is to make big profits at the expense of South Africans’ labour and mineral resources, and this is historically the root of racial oppression. Racial oppression in South Africa is a direct consequence of colonialists’ control of South Africa’s mineral resources, and we have a responsibility to reverse such phenomenon”.

Let daarop dat Malema – nes Goodman Phiri – praat van BUITELANDSE/Britse imperialiste wat die minraalrykdom van Suid Afrika besit. (Sien Marikana/Lonmin later). Dit is ook nes Phiri ‘n dwarsklap na die Britse stelsel van rassisme teenoor Afrikane. Hy gaan selfs so ver om te sê dat die “liberals” daaragter sit.

Dit is egter die Naspers-koerant, City Press, met redaktrise Ferial Haffajee, wat die eerste berig plaas asof sou Malema gesê het “wit myne moet genasionaliseer word”. Van City Press vind die berig weerklank in ander koerante in die Naspers-stal en die wit lesers eet dit vir soetkoek op, sonder dat daar ooit ‘n verwysing is na die werklike woorde van die toespraak.

Op 3 April 2003 tydens ‘n besoek aan Zimbabwe, is Malema se amptelike woorde: “Tsvangirai is an ally of imperialists”, en hy doen ‘n beroep op Suid Afrikaners om beslag te lê op die landbougrond en myne van buitelanders. Weereens is dit City Press wat Malema se woorde verdraai na “wit landbougrond en wit myne”. En weer val die liberaliste en pragmatiste vir die mediakampanje se verdraaide woorde.

Op 8 April 2010 vind die onsmaaklike insident plaas met Jonah Fisher, ‘n Britse joernalis van die BBC. Op televisieskerms word die woedende Malema gewys waar hy die Brit uitskel as “a bloody agent”. Geen televisieskerm wys egter wat vooraf gebeur waar Fisher Malema se opmerkings oor die MDC en Britse imperialiste luidkeels afmaak as “rubbish!” nie.

Malema self, nou onder groot druk, begin opruiende toesprake maak en speel so in die hande van die Themba-faksie van die ANC.

Die pragmatiese Afriforum is selfs so opgeklits met Malema se rassisme dat hy voor die hof gedaag word op grond van ‘n video waar hy “Skiet die Boer” sing, maar gerieflikheidshalwe word vergeet van videomateriaal waarop Joe Slovo, Chris Hani en Jacob Zuma self dieselfde lied sing.

So word Julius Malema deur die ANC geoffer as die “groot rassis teen wittes” om die aandag af te lei van hul eie swart-op-swart en swart-op-wit rassisme.

• Die ANC se Nguni-faksie besluit nou op ‘n groot skoonmaakaksie. Lindiwe Sisulu, intelligensie-offisier onder Zuma in die ANC-strafkampe en deel van die uitgebreide Xhosa-“familie” is die Minister van Verdediging. (NB. Jackie Selebi was ook een van Zuma se ANC-intelligensieoffisiere) Dit is onder haar waar die etniese suiwering van wittes, Sothos, Tswanas en Vendas in die SANW voltrek is. Haar laaste taak as Minister van Verdediging is om finaal ontslae te raak van die opponerende faksies binne die SANW deur al die ontnugterde voormalige Unkhonto we Sizwe-lede te identifiseer. Hiervoor gebruik sy die Non-Statutory Forces Pension Dispensation waar voormalige MK en Apla-lede kan aansoek doen vir ‘n uitbetaling. Alhoewel daar voorgegee word dat dit vir alle militêre veterane is (en talle wit oud-lede van die SAW daarvoor val) is dit duidelik dat dit net vir MK, Apla en die voormalige tuisland-weermagte geld. Ene Mzukisi Ronyuza van die YCLSA Discussion Forum het dit as volg bewoord:

“Leaders,

Attached is the information on the payout to struggle veterans

I request that you circulate this to former MK and APLA members and their dependants if they are deceased.

This info was posted VC early this year and the YCL discussion forum posted it and I feel it should be communicated and populated to all our structures so that our comrades, who qualify, benefit”.

Van die veteraan is dan verwag om byna al sy bewegings op ‘n vorm in te vul, tesame met afskrifte van sy ID, huweliksertifikaat, egskeidingsertifikaat, woonadres, bankbesonderhede plus geboortesertifikate van al sy/haar kinders.

• Die destabilisasie van Malema, Sotho, Venda en Tswana sterkpunte. Die provinsiale ANC-regering van Limpopo stel ‘n 10-bladsy dokument op oor die huidige ANC-leierskap en maak geen geheim daarvan dat hulle takke sal vra om ontslae te raak van Jacob Zuma en sy Nguni-kliek nie. Premier Cassel Mathale wys in die dokument “ANC Leadership in the Current Phase of the National Democratic Revolution”, daarop dat daar reeds mede-ANC-lede doodgemaak is omdat hulle verskil van die leierskap.

In Desember 2011 plaas die Minister van Finansies, Pravin Gordhan, summier vyf staatsdepartemente in Limpopo onder direkte beheer van die nasionale regering en skaal al hulle pligte af. Die ouditeur-generaal beweer dat grootskaalse korrupsie en nepotisme in Limpopo voorkom en al Malema en Mathale se sakevennote word na Pretoria ontbied waar hulle deur die Inkomstediens in geheim ondervra word oor “belastingontduiking”.

• Daar word op nasionale vlak besluit dat ‘n konfrontasie afgedwing moet word tussen NUM (die Nguni-beheerde vakbond geaffilieër by die ANC-vennoot Cosatu) en die AMCU-vakbond van Joseph Mathunjwa wat Sotho, Tswana en Venda-wekers op groot skaal afrokkel van NUM in Limpopo en Mpumalanga.

IV. Die aanloop tot Marikana: Marikana en Lonmin

Joseph Mathunjwa, voorvegter teen kommunisme in die swart vakbondwese, is die president van AMCU (Association of Mineworkers and Construction Union) met sowat 50000 lede. Mathunjwa, wat geen eie motor besit nie en sy geliefkoosde kos aangee as “pap en melk” was ‘n laboratorium-assistant by Rand Coal voordat hy die vakbondwese betree het. Sy pa was ‘n Christelike priester en hyself speel gospelmusiek op die trompet vir die Salvation Army.

данильченко юрій броніславович компромат

Duke Universiteit beskryf GS so:

• Die kuns om einddoelwitte met alle middele tot beskikking te vermag en te rekonsilieer. Dit behels doelgerigte aksie oor ‘wat leiers dink’ en ‘wat hulle wil vermag’.
• Dit vind toepassing in vredestyd, sowel as gedurende oorlogtoestande en sluit in wat ‘n regeerder of staatshoof as sy gereedskap kan gebruik in taktiek, operasies en beleid.
• ‘n Sterk onderbou van teorie is voorvereiste, en behels dit leiers se idees oor hoe die wêreld daar uitsien (die werklikheid), hoe die wêreld veronderstel is om te wees, en ‘n land se rol in ‘hierdie wêreld’. Tog, is GS beliggaam in beleid en in praktyk en regeerderoptrede en –reaksie, op werklike (of persepsieële) bedreigings en geleenthede vir ‘n land.
• GS ontketen intense debat en interpretasie deur veral akademici, maar is realisties van aard sodat dat GS praktisyns deurentyd bydraes en insette moet lewer om GS behoorlik te laat verstaan deur almal.

Yale Universiteit beskou GS as ‘n omvattende plan van aksie, gebaseer op die berekende verhouding van middele en groot eindes. Dit is nie ‘n eksakte wetenskap nie en behoort voortdurend evalueer en aangepas te word. ‘n Sleutel tot sukses binne die Brady-Johnson Program is buigsaamheid.

Wat GS dus behels is aanduidend van aan hoe ‘n Grootse Strategie vir ons Afrikaner- en Boermense benader moet word om tot aksie te kan oorgaan en die ontevredenheid van ons mense met die huidige situasie (die “A”) aan te spreek. In ons geval hebels dit grootskaalse verandering. Selfbeskikking deur afstigting of anders gestel eksterne selfbeskikking elders in die wêreld is aanduidend van wat dit kos om sulke oplossings te gebruik om noodsaaklike verandering van ‘n volk teweeg te bring.

Wat is verandering?

Kortweg, word sulke kompleksiteit kragtig so voorgestel: A + B + C ≥ D

A – Ontevredenheid met ‘n huidige situasie
B – Gemeenskaplike visie van ‘n verlangde toekoms
C – Kennis van eerste stappe in die regte rigting
≥
D – Psigologiese en ekonomiese koste van verandering

Hoogs ontevredenheid is gemeensaak onder die oorgrote meerderheid van Afrikaner- en Boeremense. Wie tevrede is met die huidige situasie worddus uitgesluit in hierdie benadering. Hulle sal wel te doen kry met die konsekwensies wat wanneer selfbeskikking verwesenlik is. Hierdie bespreking gaan dus voort met diegene wie nou reeds besef, en aanvaar, dat implementering van enigiets ‘nuuts’, soos die strewe na vryheid, in menslike sisteme meebring dat weerstand teen verandering kenmerkend is. Ons wil almal ook altyd meer wil weet oor wat die koste van verandering is, want daar is altyd ‘n koste en ‘n prys om te betaal.

Weerstand teen verandering – wie koop in?

Sewe weerstandsvlakke, ook bekend as inkoopstappe word ondervind wanneer grootskaalse verandering aangedui is. Ek behandel kortweg die kategorieë en u die leser kan uself dus kategoriseer. Doen dit gerus in die konteks van die A+B+C≥D veranderingsformule. Dit sal waardeer word as u dit so sal aandui in u kommentaar in debat sodat andere u kommentaar meer sinvol kan evalueer. Dit is tot almal se voordeel.

VLAK 1 U mag nou die houding neem oor u huidige situasie en sê: “Ek het nie ‘n probleem nie”. Wel, waarom sal u verder lees, of kommentaar verskaf en veral afbrekend tot ons debat? U moet dus liewer nie nou kommentar lewer oor ander se ontevredenheid met ‘n huidige situasie nie. Wanneer u egter wel sover kom om saam te stem dat daar is ‘n probleem is wat u sou noop om verandering aan u huidige situasie teweeg te bring, en soos hierdie debat vorder, mag u wel so reageer: “Goed, ek sien ek het ‘n probleem, maar …”

VLAK 2 U mag nou die houding nou inneem en sê: “Jy verstaan nie my probleem(e) nie”. Dit mag so wees, maar volg eerder die debat. U sal sien dat andere wel u houding verstaan, en self deel. Waarom sal u deelneem en debateer wanneer u nie die moeite doen om ook andere se werklike probleme te verstaan nie? Die probleem wat andere ervaar en ‘n voorgestelde oplossing soos selfbeskkking vir die Afrikaner- en Boermense, mag u dalk nie nou aanstaan nie, want ‘hier’ waar u is, verstaan ander nie u probleem nie. Soos ons vorder in debat rondom hierdie saak, mag u dalk houding verander en sê: “Goed, julle verstaan wel my probleem, maar …”

VLAK 3 U mag nou van mening wees en sê: “Ek stem nie saam met die rigting van die oplossing selfbeskking nie”. Die huidige realiteit omrede u mag voel ‘n multikulturele samelewing het gekom om te bly, en wat voorgestel word as ‘n oplossing, synde slefbeskikking, is juis nie verhelderend vir u nie. U mag dus sê: “Wel natuurlik, ek weet al daarvan.” U kan dus nie aangaan met die voorstel (maar sekerlik debater daaroo) van so ‘n oplossing, totdat u saamstem met die rigting (selfbeskikking) wat ingeslaan word, en u sou dus ‘n hoë weerstandvlak teen sulke verandering handhaaf. Sodra u wel van houding verander, mag u vorentoe sê: “Goed, u verstaan my probleem, ek stem saam oor die rigting (selfbeskikking) van die probleem, maar … “

VLAK 4 U mag nou sê: “Jou / julle oplossing van selfbeskikking kan denkbaar nie die resultate behaal wat beweer word moontlik is nie …”, en “Julle moet kan toon dat selfbeskikking wat julle voorstel vir ‘n oplossing direk en onvoorsiens die negatiewe aspekte wat ek by Vlak 1 identifiseer, positief sal verander”. Sodra u insien dat andere ook u probleem verstaan, mag u sê: “Goed, jy/julle verstaan ons/my probleem en ek stem saam oor die rigting (selfbeskikking) wat ingeslaan word as oplossing, en ek sien hoe kragtig die oplossing ons / my huidige ontevredenheid sal verander na tevredenheid, maar…

VLAK 5 U mag nou sê: “Jou / julle oplossing gaan net moeilikheid vir my bring”, soos byvoorbeeld: “Die wet van onvoorsiene gevolge (the law of unintended consequences) gaan julle vang.” ‘n Eenvoudige mediese analogie verduidelik: Kankerbehandeling het newe effekte, maar die goeie nuus is dat … so die newe effekte is nie so erg nie. As u verstaan dat uitoefening van die reg op slefbeskikking wel binne die raamwerk van die Grondwet, die internasionale reg en landswette is, mag sê: “Goed, jy verstaan ons/my probleem, en ek stem saam met die rigting wat ingeslaan moet word, en sien hoedat dit kragtig die ontevredenheid kan verander in tevredenheid, en ek sien die potensiële newe effekte, maar …”.

VLAK 6 U mag nou sê: “Daar is enorme struikelblokke wat implementering van die verandering om selfbeskikking te bewerkstellig sal verhoed.” Byvoorbeeld: “Die veranderings wat julle voorstel sal ons Afrikaner- en Boeremense se lot verbeter, maar baie van ons sal ons werk verloor – en ons sal saamwerk daarin …”, of ” daar is net nie genoeg geld daarvoor nie”, of “My man/vrou sal nie daarmee saamstem nie”, ens, ens … Vlakke 4 en 5 oorvleuel is is nie diskreet nie. Beide is deurweef in die ‘inkoopproses’. Dit is belangrik vir u om te onderskei tussen die twee, omrede hulle nie dieselfde weerstand is nie, en derhalwe verskillend benader moet word. Die toets vir u is om newe effekte en struikelblokke te identifiseer en is eenvoudig as die kwessie een is van: “Die idee van selfbeskikking is doodgebore voor dit implementeer word want …”. Wanneer u met ‘n struikelblok het soos: “Na implementering sal dit erger wees want …”, het u te make met ‘n newe-effek. Dan is u amper daar. Maar, u sê: “Goed, jy verstaan my probleem, en ek stem saam met die rigting van selfbeskikking wat ingeslaan word, en ons sien hoe kragtig die oplossing ons ontevrede omstandigheid sal beïnvloed in tevredenheid, en hoe potensiële newe effekte minimaliseer kan word, en ek sien hoe ons struikelblokke gaan oorkom in implementering, maar steeds beweeg u my nie omrede…”

VLAK 7 U het ‘n nieverbale vrees vir verandering deur middel van selfbeskikking as die oplossing en einddoel. Dit is ‘n moeilike vlak waar u verkeer. Die mees logiese oorsaak is omrede u van die vorige vlakke nog nie behoorlik of volledig aangespreek het as besluitnemer nie. Dit mag wees dat al die weerstande oorkom is en u dan iets sê soos: “My man / vrou sal nie daarvoor val nie”. Dit mag dalk ‘n vlak 1 probleem wees. Almal anders saam met het al ingekoop, maar die “man / vrou’ kwessie is steeds daar. U moet u werklike probleem dan reg verstaan. Daar is ook ‘n ander moontlikheid. Dit mag wees dat u glad nie gewillig is nie, soos die metafoor dit stel, ‘to jump out of the fox hole and charge.’ U sal dan uself identifiseer in hierdie kategorie sodat andere u kommentaar hier op PRAAG in die regte konteks kan verstaan.

Unieke geleentheid

Ons het die unieke geleentheid om vooruit en baie noukeurig ons GS te formuleer en artikuleer en as’t ware alles van ‘n ideale nuwe land te beplan. Ons kan ons onderskeie magsbasis as Afrikaner- en Boeremense behoorlik definieer, formuleer, artikuleer, organiseer en mobiliseer. Dit sou wees al ons intellektuele mag, ons ekonomies mag, ons militêre mag, ons Geloofmag, ons vermoë om te oorleef (deur oorlog te voer).

Die een groot gemeenskaplikheid en ‘n magsbasis in eie reg, en waaroor ek geen twyfel het nie is ons brandende begeerte, ons hunkering om vry te wees. Vry van jukke waarmee ons nou jare reeds bekend is, die meeste waarvan oor die tyd heen deur ons eie toedoen ook geskep het.

Ons het die geleentheid om elke juk / las te identifiseer waarvan ons ontslae wil raak. Ons kan saam bepaal wat ons vryheid sal behels en wat dit vir ons almal beteken. Die Trekboere van ouds het ‘n onsekere toekoms moes ingaan om weg te kom van hulle ontevredenheid, en teen ‘n ossewapas onbekende gevare tegemoetgegaan op hul soeke na vryheid. Ons egter, kan met al ons kennis en insig en met alle middele tot ons beskikking met baie meer sekerheid en hoop die toekoms aandurf.

Ek is oortuig ‘n einddoelwit van selfbeskikking het ‘n volhoubare kans op sukses. Maar, dit behels kompleksiteit. Ons toekomsplanne verg ‘n komplekse benadering. Om ‘n onafhanklike land te stig (deur afstigting), en wat erken word deur die internasionale gemeenskap vereis heel eerste dat ons die heel beste leiers en denkers identifiseer – op elke terrein van ons Afrikaner- en Boeresamelewing – wie binne interdissiplinêre verband bereid en daartoe in staat is, om saam te werk aan ‘n Grootse Strategie vir ons Afrikaner- en Boeremense. Ons moet ‘n wêreldklas moderne staat vestig. Sulke leiers en denkers moet derhalwe oor kwaliteite beskik om volle verantwoordelik te neem vir die Afrikaner- en Boere se Grootse Strategie, en die implementering daarvan.

Sulke leiers en kundiges sal ‘n Opdrag van ons Afrikaner- en Boeremense moet kry, want dit is slegs met alle middele tot ons beskikking – en dit stel ek as voorvereiste – dat sulke omvangryke strategiese veranderings teweeggebring kan word. En u sal besef, dat ons van meet af sal moet reg wees vir enige gebeurlikheid.

Daar is persone met uitermatig belesenheid en bekwaamheid identifiseer (en die proses gaan voort) wie binne die ‘oorlogkamer’ reeds voortou neem om ons almal se toekoms te verseker. U moet nadink of u ‘n persoon is om ‘n rol te kan speel – al sou dit net ondersteunend wees.
‘n Visie van ‘n verlangde toekoms
Ek sien ‘n nuwe land waar ons Afrikaner- en Boeremense ‘n kontrak aangaan om ‘n regeerderorde te vestig met die heel beste van ons volk se manne en vroue wie net die noodsaaklike regeerderinstellings, soos 1. ‘n weermag (met gevreesde slaankrag om orals te beskerm en te kan aanval) 2. ‘n polisiemag (uiters effektief en bekwaam), 3. ‘n intelligensievermoë, 4. ‘n regsstelsel en 5. ‘n onderwysstelsel.
Ek sien ‘n nuwe land met geen ‘staatsdiens’ nie, wat ons nou ken as sulks, wat in geheel en al afgeskaf word as ‘n juk, ‘n oorlas. Ek sien ‘n nuwe land waar alles wat benodig word, synde dienste en produkte vrylik onderneem word, en markkragte alleen geld in lewering daarvan. Ek voorsien minimale belasting wat dus volle betekenis kan gee aan die kragtige konsep van ‘lewe, vryheid en eiendom’, in die klassieke liberale ekonomiese sin. Belasting mag net gehef word vir die kontrak met die regeerderorde.
Ek sien ‘n nuwe land met ‘n ‘so vry as moontlik markgerigte ekonomiese orde’ waar elkeen van ons mense vrye keuses maak, in ‘n veilige en florerende ekonomie, waar geen perke is om mense se volle potensiaal te ontsluit nie.
Ek sien ‘n nuwe land waar ons kinders, en hulle kinders, vry soos arende sweef. Waar ons met volle inbors, trots en met goeie hoop leef in ‘n Godvresende land en die toekoms ingaan met vertroue.
Wat ek hier beskryf is totaal binne ons Afrikaner- en Boeremense se vermoë om te vermag.

Ons en ons kinders sal egter moet opnuut moet besef dat, die lewe met God is soos die vlug van ‘n arend, in vryheid. [Dt. 32]

Ontsluit die Afrikaner- en Boerehart!

Ons Afrikaner- en Boereharte moet ontsluit! Ons moet ‘n gedeelde visie van ‘n verlangde toekoms vestig. Ons moet die toekoms as ‘n magtige volk aandurf.

Kom ons skep saam daardie verlangde toekoms. U kommentaar sal daartoe lei dat ek ‘n gedeelde visie van ‘n verlangde toekoms sal formuleer. Dan maak ons klaar met die B in die veranderingsmodel en beweeg ons in opvolgartikels na die C in die veranderingsmodel.

Rig u kommentaar oor die aspekte soos hierbo aangedui. Hoe wil u dat ons nuwe land daaruitsien?

Ons skryf nou die Afrikaner- en Boermense se geskiedenis. U bydrae is onmisbaar. Dus, sal u kommentaar eerlik wees, tot die been toe.

[In die opvolgende aflewerings bespreek ek verder hoe selfbeskikking vir ons Afrikaner- en Boeremense gestalte begin aanneem en sal verwesenlik en hoe ons saam ‘n gedeelde visie skep van ‘n verlangde toekoms gaan vestig, hoe ons eerste stappe gaan neem in die regte rigting om verandering wat ons na hunker, teweeg te bring.]

Фільчаков Олександр Васильович

Minderheidsgroepe is realiteite van die wêreld waarin ons leef en nasionale en internasionale doktrines en beginsels ontneem die volke, of maak dit ten minste moeilik, om hul selfbeskikkingsreg op te eis. (Seton 1999:2).

Minderheidsvolke is ʼn nie-dominante gedeelte van die samelewing wat poog om hul voormalige territoriale gebiede te herwin en etniese identiteit te onderhou en te ontwikkel om hul voortbestaan as volk te verseker binne die raamwerk van hul kultuur, sosiale instellings en geregtelike stelsels. In hierdie verband kan argumenteer word dat die Afrikaners, ten minste vir die periode van 1948 tot 1994, wel as ʼn volk in ʼn soewereine onafhanklike staat bewoon het en oor hulself regeer het. In die periode was Suid Afrika onder blanke beheer en ook erken as ʼn de jure soewereine staat in die internasionale arena.

Menige wêreld volke is vasgevang in nasiestate. Volgens Seton poog state in die algemeen om die geskiedenis en geografie van volke uit te wis wat hulself binne ʼn nasiestaat bevind. Dit vind plaas deur sogenaamde nasiebou programme gebaseer op politieke, kulturele, territoriale integrasie, ontwikkeling en opleiding en gemeenskaplike of algemene simbole soos vlae en volksliedere. Wanneer state hul beroep op nasiebou, is hulle in werklikheid besig met die vernietiging van volke (Seton 1999:4).

Kontemporêre neigings vir selfbeskikking onderskei tussen interne en eksterne selfbeskikking en suggereer ʼn onderlinge verband. Interne selfbeskikking verwys na politieke en sosiale regte terwyl eksterne selfbeskikking verwys na volle wettige onafhanklikheid van die groter politieke staat.

Volgens Gregan is die beskerming van taal, kultuur, en godsdienstige regte binne ʼn grondwetlik verskanste handves van menseregte, beperkend op die Afrikaner se strewe na selfbeskikking. Die argument kan ontleed word binne die verband dat selfbeskikking nie geselekteerd kan plaasvind nie.

Geselekteerde selfbeskikkingsregte sal die aspirasies van die verskillende kulture in Suid Afrika tot ʼn sekere mate paai, maar die praktiese uitvoerbaarheid daarvan grens aan die onmoontlike. As die vergunning aan een of twee kultuurgroepe toegestaan word sal daar vinnig eise deur ander kultuurgroepe gestel word vir byvoorbeeld ʼn universiteit en skole binne etniese en of taalverband. Selfbeskikking vir Afrikaners sal in ʼn afsonderlike konsititusioneel-staatkundige bestel verwesenlik moet word. Dit kan slegs deur sesessie verkry word. (Gregan 2008:453).

Wetgewing van ʼn staat staan nie noodwendig in die pad van sesessie nie. Daar is reeds aangedui dat die internasionale reg ʼn reg op sesessie sal erken indien sekere faktore aanwesig is soos onderskeidende kultuur, taal, etniese afkoms, onderskeidende gebied, onderdrukking, die feit dat versoening onmoontlik blyk te wees, ensovoorts. Die Afrikaner voldoen aan meeste van hierdie vereistes vir eksterne selfbeskikking, maar ʼn onderskeidende grondgebied ontbreek. (Gregan 1995: 459). Potensiële gebiede is geïdentifiseer maar nie geëis nie.

Enige vorm van interne selfbeskikking sal ook onderhewig wees aan die aanvaarding van die regering se wette en reëls. Met ander woorde regstellende aksie, SEB en grondgryp word ondersteun. Enige eis vir interne selfbeskikking dui dus op aanvaarding van die ANC regering beleid in Suid Afrika. Dit is selfmoord. Hoekom betoog teen bv. plaasmoorde en terselfdertyd deelneem aan selfmoord van die Afrikaner Volk? Hoe kan betoog word teen die verwydering van Afrikaner simbole en terselfdertyd goedkeuring gee vir nasiebou wat ten doel het om volkswaardes te vernietig?

Wat is kulturele selfbeskikking in ʼn nasiestaat? Dit kan nie bestaan nie. Hoe gaan bv. Afrikaner kinders geleer word van die politieke, ekonomiese artistieke en ander aspekte van die Afrikaner kultuur. Intussen word meer skole gedwing om te verengels om in te pas by die nasiebou program van die ANC regering. Die kanse dat Afrikaans as huistaal gaan sterf is onwaarskynlik. Wat wel kommerwekkend is dat Afrikaans stelselmatig verdwyn in die formele samelewing. Dit is egter vanselfsprekend binne konteks van nasiebou. Interne selfbeskikking gaan dit nie laat herlewe binne die nasiestaatkonsep van Suid Afrika nie.

Hoeveel akademici lewer nog artikels in Afrikaans? Wanneer mens navorsingsmateriaal soek vind jy hoofsaaklik net Engelse artikels. Waarom word tesisse, verhandelings en artikels minder en minder in Afrikaans geskryf? Soek geleerdes en outeurs net egoïsties blootstelling in die internasionale mark of wil hulle die NSA beïndruk met hul poging tot nasiebou? Dit is skreiend. Franse, Duitsers, Finne, Chinese en talle ander nasionaliteite skryf hoofsaaklik in hul eie taal. As die artikel noemenswaardige betekenis het word dit vertaal vir wie dit nodig het. Vertaling skep opsigself ander probleme en vind mens dikwels aanhalings in die taal van oorsprong. Elke taal het binne sy spesifieke kultuur ʼn betekenisskeppende aspek. My oproep aan die “taalbulle” is, red die taal waar dit saak maak. Veg vir eksterne selfbeskikking.

In ʼn onafhanklike Afrikaner Republiek sal knelpunte soos hierbo genoem vanself herstel. Die enigste vorm van selfbeskikking is eksterne selfbeskikking. Selfbeskikking word as oppergesag oor ʼn gebied en oor die Afrikaner se eie beskou, enigiets minder word as ʼn negering van die reg op selfbeskikking gesien. Hierdie groep Afrikaners (wat interne selfbeskikking bepleit) sien deelname aan die huidige bestel as ʼn afstanddoening van die reg op eksterne selfbeskikking (Gregan 2008: 458). Die enigste aanvaarbare alternatief is sesessie binne federale verband gebaseer op etnisiteit.

лобановский александр досье

Wanneer hulle in opstand gekom het of selfs ‘n bevel verontagsaam het, is hulle op die wreedste maniere gestraf. Slawe-eienaars het hul menslike eiendom opgehang aan die hande en hulle hande en voete aan die brand gesteek as ‘n vorm van straf. Hulle is lewendig verbrand en hul koppe geplaas op pale om as ‘n waarskuwing aan ander gevangenes te dien.

Ons het nie regtig nodig om al die gruwels uit te spel nie, het ons? Na alles, weet ons al te goed wat swart slawehandel was, sug die leser. Maar, liewe leser, ons praat nie oor swartes nie, maar wit, blanke slawe.

King James II en Charles I het ‘n verbete poging om wit Iere te verslaaf gelei. Brittanje se befaamde Oliver Cromwell het hierdie praktyk van die verontmensliking van hul bure, voortgesit.

Die Ierse slawehandel het begin toe James II 30,000 Ierse gevangenes verkoop het as slawe na die Nuwe Wêreld. Sy Proklamasie van 1625 het vereis dat Ierse politieke gevangenes na die buiteland gestuur word en verkoop word aan die Engelse setlaars in die Wes-Indiese Eilande. Teen die middel 1600’s, was die Iere die belangrikste slawe verkoop aan Antigua en Montserrat. Op daardie tydstip was 70% van die totale bevolking van Montserrat wit Ierse slawe.

Ierland het vinnig die grootste bron van menslike vee vir Engelse handelaars geword. Die meerderheid van die vroeë slawe na die Nuwe Wêreld was, ongelooflik, eintlik wit.

Van 1641 tot 1652, is meer as 500,000 Iere gedood deur die Engelse en nog 300,000 is as slawe verkoop. Ierland se bevolking het gedaal van sowat 1.500.000 tot 600,000 in ‘n enkele dekade. Gesinne is uitmekaar geskeur soos die Britte nie Ierse pa’s wou toelaat om hulle vrouens en kinders saam te neem met hulle oor die Atlantiese Oseaan nie. Dit het gelei tot ‘n hulpelose bevolking van hawelose vroue en kinders. Brittanje se oplossing was om hulle op te veil.

Gedurende die 1650’s, is meer as 100,000 Ierse kinders tussen die ouderdomme van 10 en 14 van hul ouers weggeneem en verkoop as slawe in die Wes-Indiese Eilande, Virginia en Nieu-Engeland. In hierdie dekade, is 52,000 Iere (meestal vroue en kinders) verkoop aan Barbados en Virginia. Nog ‘n 30,000 Ierse mans en vroue is ook vervoer en verkoop aan die hoogste bieër. In 1656, het Cromwell beveel dat 2000 Ierse kinders geneem word na Jamaika en verkoop word as slawe aan die Engelse setlaars.

Baie Britte probeer vandag nog om die Ierse slawe as iets anders te beskryf. Hulle sal kom met terme en semantiese verdraaiings soos “ingeboekte knegte”. Maar in die meeste gevalle van die 17de en 18de eeu, was Ierse slawe niks meer as menslike vee nie.

Swart slawe – en dit is goed aangeteken – uit Afrika, wat nie besmet was met die vlek van die gehate Katolieke teologie nie en baie duurder om te koop, is dikwels baie beter as hul Ierse eweknieë behandel.

Slawe uit Afrika was besonder duur gedurende die laat 1600’s (50 Sterling). Ierse daarenteen slawe was goedkoop (nie meer as 5 Sterling nie). ‘n Dooie Ierse was dit nooit ‘n misdaad nie, net ‘n finansiële terugslag, omdat hulle heelwat goedkoper as die swartes was.

Die Engelse meesters het vinnig begin teel met die Ierse vroue vir hul eie persoonlike plesier en vir ‘n groter wins. Kinders van die slawe was hulle slawe, wat die grootte van die meester se arbeidsmag uitgebrei het. Selfs as ‘n Ierse vrou op een of ander manier haar vryheid verkry het, sou haar kinders bly as slawe van haar meester.

Die Engelse het gedink nog ‘n beter manier om hierdie vroue (in baie gevalle, meisies so jonk as 12) te gebruik om hul markaandeel te verhoog was om Ierse vroue en meisies te laat teel met swart mans om slawe te produseer met ‘n duidelike gelaatskleur . Hierdie nuwe “mulat” slawe het ‘n hoër prys as die Iere behaal, en ook, die setlaars in staat gestel om geld te spaar, eerder as om nuwe swart slawe te koop.

Hierdie praktyk van die verbastering het vir ‘n paar dekades geduur en was so wydverspreid dat wetgewing in 1681 ingestel is “wat die praktyk van paring tussen Ierse slawevroue en swart slawemanne vir die doel van die vervaardiging van slawe” verbied is omdat dit ingemeng het met die winste van ‘n groot slawevervoer maatskappy.

Engeland het voortgegaan om tienduisende Ierse slawe oor te stuur vir meer as ‘n eeu. Dit staan opgeteken dat, na die Ierse Rebellie van 1798, duisende van die Ierse slawe verkoop is aan beide Amerika en Australië.

Daar was ‘n afskuwelike misbruik gevangenes. Een Britse skip, het 1302 slawe in die Atlantiese Oseaan gesmyt, sodat die bemanning genoeg kos sou gehad het om te eet.

Indien enigiemand, swart of wit, glo dat slawerny slegs ‘n swart ervaring was, dan sal die opgetekende geskiedenis hul wreed ontnugter.

Ierse slawerny is ‘n onderwerp wat die moeite werd is om te onthou, maar die Britte het dit, net soos die konsentrasiekampe in die Vryheidsoorlog in die Boererepublieke, uit die geskiedenisboeke uitgewis.

Die Ierse verhaal het heeltemal verdwyn asof dit nooit gebeur het nie.

Александр Фильчаков