Kategorie: Menings

Tydens sy verkiesingsveldtog het die Demokratiese Alliansie aangevoer dat Kaapstad oor ‘n beter diensleweringsmodel beskik, veral wanneer dit vergelyk word met Johannesburg.

Die finansiële data vir Suid-Afrika se grootste metro, dui daarop dat Kaapstad se leweringsrekord meer dubbelsinnig is as wat die DA impliseer.

Terwyl Johannesburg met R6 440, meer per inwoner spandeer as Kaapstad met R5 553, betaal die wit plaaslike belastingbetaler reeds meer in Kaapstad as hul Johannesburgse eweknieë.

DA-ondersteuners verdedig dié duur dienste aan wit inwoners deur te wys daarop dat wit inwoners in die stad van die rykste in Suid-Afrika is met ‘n gemiddelde inkomste van R43 000 per kapita.

Natuurlik maak die party ook staat op ‘n versweë rassestereotipe uit die dae van apartheid, naamlik dat “wit” beheer beter is as “swart” beheer. Maar in werklikheid is daar nie soveel “wit” beheer as wat die DA aan hulle kiesers verkoop nie. Om swart steun te kan behou, moes die DA reeds poste uitdeel om hul swart en bruin stemvee tevrede te hou.

Trouens die DA het ‘n Kaapstad by die ANC geërf wat eintlik onder wit beheer was. Die hoofsweep en destydse onder-burgemeester Pierre Uys het ‘n stad onder sy bestuur nagelaat wat ‘n top kredietgradering ontvang het.

Die DA het dus ‘n goedbestuurde stad met stabiele inkomstestrome en ‘n gesonde bankrekening oorgeneem. Die party het intussen daarop verbeter deur wit inwoners se beursies te troef en allerlei bedenklike lenings aan te gaan vir stemwerwing.

Die bendegeweld, dwelmmisbruik en sekstoerisme floreer steeds in Kaapstad onder DA-beheer. Klinieke en hospitale behandel oor naweke deesdae veral skietwonde, soos ‘n Meksiko in wording.

Kaapstad se verbintenis tot die invordering van uitstaande skuld is prysenswaardig, maar in werklikheid is die invordering in die grootste vyf metro’s almal bo 90%; en Johannesburg se insamelingskoers is soortgelyk aan Kaapstad se 94%.

Elke metro staan voor ‘n reeks uitdagings, sommige weliswaar groter as ander, maar die finansiële data toon dat daar geen metro is wat dramaties beter doen as enige ander nie.

Die DA en Media24 het egter daarin geslaag om soveel paniek oor die wanorde in ANC-stadsrade te saai, dat elke stedelike wit kieser die hasepad stemlokaal toe gekies het om die komende wanorde te probeer tem. In landelike gebiede waar daar werklik rioolriviere deur die strate vloei, ironies genoeg, het die DA sleg gevaar.

Trouens, die uitdagings wat stede in die gesig staar bly dieselfde: om die fyn balans tussen beperkte bronne van inkomste en ‘n nimmereindigende lys van prioriteitete te handhaaf.

Arm mense gaan nooit in staat wees om vir dienste te betaal nie en nie die DA of ANC gaan dit kan eis nie. Hierdie werklikheid gaan uiteindelik moet insink by die wit belastingkoei wat hoop die DA trek ‘n diensleweringshaas uit die hoed.

кардиган для девочки видеоданильченко юрій броніславович компромат

Heel toevallig is gister berig oor nog drie plaasaanvalle die afgelope paar dae. Hoewel niemand dood is nie, is ‘n vrou van Joubertina deur die kop geskiet, en ‘n egpaar is so erg aangerand en verneder dat lewensverlies kon voorkom. Ook ‘n ander boer is erg aangerand. Die aanvalle het in twee uithoeke van die land voorgekom.

Hoewel gister se uitspraak – ‘n uitstekende stuk regswerk van sowat 80 getikte bladsye, nie regstreeks op die Julius Malema-haatspraakverhoor betrekking het nie, sal die regspanne in hul slotbetoë waarskynlik mildelik uit hierdie uitspraak en presedente put. Daar is verskeie ander klagtes oor dieselfde lied teen Malema aanhangig, onder meer verskeie deur die Afrikanerbond by die SA Menseregtekommissie wat skynbaar vir uitsprake wag voor hulle met hul ondersoek begin.

‘n Kern-belangrike aspek van die waarnemende regter se uitspraak is dat dit irrelevant is wat persoon wat die haatspraak uiter se bedoeling daarmee was, dit is hoe die aanhoorder of slagoffer dit vertolk. Dit is nie ‘n nuwe presedent nie, soos al geblyk het met uitsprake waar iemand aan die pen gery het omdat hy na swart mense verwys het deur die k-woord te gebruik. Of dit kwetsend bedoel is, was irrelevant, die feit dat swart mense daardeur gekwets voel is voldoende. Die woord is nou net as’t ware in die ander mond.

Die Hooggeregshofuitspraak kom twee dae voor die landswye munisipale verkiesing, maar of dit ‘n beduidende impak op die uitslag gaan hê is onseker.

Intussen dui die jongste peiling – dié van Ipsos-Markinor, daarop dat die ANC wel minder as 60 % van die stemme sal trek, met die DA wat ook swakker vaar as met vorige peilings, en waarskynlik nie 20 % sal haal nie.

Cope en die immer-krimpende IVP is die ander partye wat meer as 1 % van die stemme behoort te kry.

Die Vryheidsfront Plus sal waarskynlik nie met die peiling saamstem dat dit slegs 0,2 persent van die geregistreerde kiesersteun, en 0,1 in die algemeen geniet nie, en sal waarskynlik ook in die wyke waar meegeding word beter vaar. Trouens, onder die kleiner partye se steun kan kritiek op Ipsos-Markinor se peiling uitgespreek word, onder meer omdat ‘n alliansie wat nie aan die verkiesing deelneem nie, ook gemeet is. Een van die alliansievennote wat wel regionaal deelneem kan egter heelwat inspirasie uit die peiling put.

‘n Groot gevaar van ‘n peiling van hierdie aard is dat dit kiesers kan ontmoedig om vir die partye van hul eie oortuigings, of dan die naaste aan hul eie oortuigings te stem, en dat sommiges van die stembus kan wegbly, of teen hul eie beginsels in vir ‘n groter party gaan stem. So kan die munisipaliteite in die hande beland van partye wat nie werklik die steun van die bevolking het nie, en wat nie die belange en beginsels van die inwoners verteenwoordig nie. Later, op provinsiale en nasionale vlak kan die burgers vind hulle word regeer deur ‘n toeloop van omstandighede eerder as die produk van demokrasie. Die leemtes in die grondwet waar dit van internasionale reg en die verskansing van minderheidsregte afwyk, word ook tydens verkiesings die meeste aan die kaak gestel en daarna gevoel.

Demokrasie plaas ‘n groot verantwoordelikheid op die kiesers: In ‘n demokrasie kry die inwoners die regering wat hulle verdien, ongelukkig ook dié individue en groepe wat wél reg gestem het maar te min was. En op die regeerders wag net so ‘n groot verantwoordelikheid – hulle moet in algemene belang regeer – nie net die belang van diegene wat vir hulle gestem het nie, want waar ‘n regering in sektorale belang regeer, is dit gewoon ‘n diktatuur van die meerderheid.

стоимость ремонта квартиры за м2Фильчаков прокуратура харьков

Reeds voor sy vorige gebruik hiervan, was hy en van sy meelopers al deur kerkleiers en Christelike organisasies oor die kole gehaal oor ‘n rits uitlatings, soos dat mense Zuma moet volg soos hulle Jesus gevolg het. In ‘n stadium het die Afrikaanse susterkerke ‘n gesamentlike verklaring uitgereik om die ANC tot orde te roep. Ander kerke soos die AGS en die APK het dit ook gedoen, en die VGK het selfs lidmate afgeraai om hieroor vir die ANC te stem. Zuma is selfs persoonlik deur dr. Izak Burger van die AGS hieroor aangespreek.

Die NG Kerk het dit na nog voorvalle nodig geag om die ANC te vermaan dat ook hierdie kerk sy lidmate gaan vra om nie ANC te stem nie sou die ANC nie dadelik ophou nie. Die ANC gaan steeds voort, met onder andere ‘n vergelyking tussen die Vryheidsmanifes en die Bybel.

Die plaas Christen-demokratiese Partye in ‘n baie moeilike posisie, en die ANC buit dit ook uit deur daarop te wys dat die gebruik van die woord “Christen” in die naam van ‘n party op dieselfde neerkom. In sommige gevalle is daar moontlik ‘n element van waarheid in, maar die basiese beginsel is dat ‘n Christen in sy hele lewe, nie net in sy kerk nie, as werktuig van Christus moet optree – dus ook in die politiek. Hy dwaal egter as hy Christus vir politieke gewin begin inspan, al is sy motiewe suiwer.

Hoe dit in die praktyk neerslag vind, is die werklike toets. Het die ANC te midde van al die aansprake oor hoe Christelik dit sou wees, byvoorbeeld ‘n piep gemaak dat dit onbybelse wette soos dié van aborsie op aanvraag gaan skrap? Is daar enige planne om die Lotto te skrap? Kerke is eendragtig in hul teenstand hierteen.

Baie Suid-Afrikaners sal nog onthou hoe die kerke hul profetiese stem so sterk laat hoor het oor die bonusobligasies dat die vorige regering dit moes skrap. Die bonusobligasies was nie eens werklike dobbel nie, aangesien die deelnemers steeds sy geld met rente teruggekry het. Die element van die geluksgodin in die bonus-gedeelte was genoeg om die kerke te laat rug styfmaak tot die vlakke van totale onbuigsaamheid.

Om die woord “Christen” in ‘n party se naam aan te bring plaas ‘n groot verantwoordelikheid op so ‘n party.

Juis daarom is dit teleurstellend dat die ACDP in die Vrystaat weer kiesersgidse van die Christian Action Network, met die ACDP se kontakbesonderhede daarop, in die provinsie gaan versprei het. Die Christian Action Network staan onverbonde tussen die land se Christen-demokratiese Partye en tree gereeld op as fasiliteerder om samesmelting of minstens samewerking tussen hierdie partye te bewerkstellig. Toe die ACDP in die Vrystaat in die vorige algemene verkiesing begin het om hierdie gedokterde gidse te versprei, het die Christian Action Network hulle gelas om dit te onttrek, en die ACDP het onderneem om dit te doen. Daar is egter voortgegaan om dit te versprei. Nou word dit weer saam met ACDP-pamflette versprei. Dié keer word Christian Acton Network egter ook in die verleentheid gestel omdat die ACDP se kontakbesonderhede daarop verouderd is – dit bestaan nie meer sedert die ACDP sy setel in die Vrystaatse Wetgewer verloor het nie.

Dit is belangrik dat die ander CDP’s nie beeldskade lei deur die optrede van die ACDP nie, wat tot dusver die samesprekings vir samewerking laat misluk het.

Intussen staan kerke voor ‘n uitdaging: Dit is duidelik dat die ANC hul vermanings uitdaag en ongesteurd voortgaan om van die Here, en tussenin sommer van die voorvadergeeste, as politieke foefies gebruik te mak. Sou die kerke nie hul profetiese stemme duidelik laat hoor nie, en daarin faal om te toon dat sy nee sy nee bly, gaan die ANC hiermee wegkom.

free sotsтопкарго

Elke generasie benut die tegnologie van sy tyd om sy boodskap oor te dra. Is dit ‘n boodskap waaroor die ondersteuners sterk voel, word die voorpunt van tegnologie dikwels aangewend…

Die Amerikaanse gehaltekoerant, die Christian Science Monitor, bekyk in ‘n onlangse artikel die nuutste verwikkelinge oor hoe mense maak wat vir ‘n saak veg om so vinnig en doeltreffend as moontlik hul boodskap oor te dra. En waar beter as die rebelle in Libië, ‘n land wat danksy sy olierykdomme en streng perssensuur oor dekades, maksimaal buit die kassie moes dink?

Die opskrif lui: “Die vervolmaking van revolusie deur Twitter.”

Baie eeue het verloop sedert Cromwell se bewind in Engeland Payne en sy ewe oorlose makkers uit die tronk bevry het, na die ontevrede koning hul ore laat afkap het omdat hulle nie wou hoor nie, en na die koning se smaak te krities was.

In 1775 het die drukkuns so ver gevorder dat pamflette die “in” manier was om gedagtes te versprei.

Sedertdien het tegnologie nog reuse spronge gemaak, maar het die kommunikasiewetenskap self groot spronge gemaak.

Tog, interessant, dat die Britse politici besonder stadig uit die blokke was om by die werklikhede aan te pas. Die Britse politiek word nog grootliks volgens kiesafdelings beslis, en die tradisie was dat die parlementslede, as orators, in hul eie oë die meester-kommunikators sou wees. Daar is dus neergesien op die nuwe ontwikkelinge in die kommunikasiewese, en is by geykte praktyke gehou…tot die destydse jong Margaret Thatcher ‘n nuwe blaadjie omgeslaan het, en gesorg het dat haar Konserwatiewe Party kommunikasiekundiges kontrakteer, en met ‘n moderne kommunikasieveldtog die pad aandurf.

Die gevolg was dat ‘n vars Konserwatiewe Party onder die stoflae uitgekom, en die andersins meer moderne Arbeiders die loef afsteek. Later het die rolle min of meer omgekeer.

Met ‘n voormalige professor in Kommunikasiekunde as partyleier het die Vryheidsfront, en later Vryheidsfront Plus dikwels die toon aangegee om die publiek met mediakommunikasie en ander kommunikasie te bereik. Dié party het die standaard gestel, en partye wat beter wou vaar, moes ‘n trappie beter op hierdie terrein presteer, dikwels deur die hand diep in die sak te steek.

In Libië het die betogers nog nie eens met hul skadukabinet kontak gemaak nie, of hulle het al koppe bymekaar gesit en ‘n webtuiste gebou, en hul boodskap wêreldkundig begin maak. ‘n Wye verskeidenheid instansies moet via e-pos bereik word. Die sosiale media het die verskeidenheid teikengehore nog oneindig vermeerder.

Te midde van al die moderne verwikkelinge, bly die ou Bybelse waarheid nog staan: Moenie die een ding doen en die ander nalaat nie. Elke soort media spreek ‘n ander soort gehoor optimaal aan, en dikwels is die gehore of generasies nie ewe ontvanklik vir ‘n politieke boodskap nie. ‘n Party wat weens politieke korrektheid of ander rede nie ook interkulturele kommunikasie inspan nie, doen dit tot sy eie nadeel. Instinktief word nog gevoel dat die groot dagbladpers nog grootliks die mees geankerde meningsvormers aanspreek. Die TV tref ‘n ander tipe gehoor, en die radio bereik op verskillende tye van die dag verskillende gehore.

Met die vorige sensus tien jaar gelede was die publisiteitsveldtog reeds ver gevorder, dit was al verskeie kere in betrokke ‘n streek se dagbladpers, dit was al verskeie kere oor die plaaslike en streekradiostasies, dit was al etlike kere op TV en is by groot vergaderings geopper, maar toe toesighouers uit die meer opgevoede deel van die bevolking gewerf is, is gevind bykans niemand weet van die komende sensus nie. Eers toe die kondoomstorm – via ‘n wakker koerantjoernalis – losbars, het bykans almal dadelik kennis geneem. Al hoe meer word sepies ingespan om belangrike boodskappe soos verkiesings, belastingseisoene ens na die publiek oor te dra. Dié noodsaak dryf standaard-analiste die mure uit.

Jare gelede het ‘n minister, Blaar Coetzee, gesê vir ‘n politieke party is daar nie so iets soos slegte publisiteit nie, net goeie publisiteit. Die element van waarheid daarin blyk uit die gemengde reaksie op die Julius Malema-haatspraakverhoor. Tog lyk dit of die ANC nou geraak word deur die vrag slegte publisiteit. In die jongste geval het die regering probeer walgooi deur ‘n Tesourie-verslag oor die stand van munisipaliteite na die opstellers terug te verwys vir – soos die regering dit stel – herverpakking, of soos die opposisie dit sal noem, om die boeke te kook.

Omdat die regering die verkiesingsdatum bepaal en die bekendmaking van gunstige verslae daarmee sinchroniseer word om die maksimale gunstige publisiteit te genereer, kan aanvaar word dat dit nou ook die bedoeling was – maar dat die regering deur sy eie funksionarisse aan die neus gelei is oor wat werklik op grondvlak aangaan.

Iemand moet werklik met oogklappe deur die lewe gaan om nie tydens ‘n verkiesingsveldtog iewers by iemand wys te word nie. Dan verdien hulle, by wyse van spreke, dat die koning se laksman sy byl inspan vir die ongewone delikate werkie om ore af te kap.

Eina Payne!

games onlineтопкарго развод

Die versugting aan ‘n tweepartybedeling is in hooftrekke gebore uit ‘n versugting om op die gouste wyse die ANC se beergreep op die Suid-Afrikaanse politiek te verbreek. Dit beteken dat van baie kiesers verwag word om hul eie beginsels oorboord te gooi, of minstens tydelik op die ys te gaan plaas sodat die een prioriteit – om die land van die ANC se wanbestuur – te bevry. Kiesers word byvoorbeeld versoek om in ‘n kwalik verskuilde foefie hul stemme vir ‘n opposisieparty te leen.

‘n Tweepartybedeling word gewoonlik aan die hand van die Amerikaanse voorbeeld verduidelik – en daarin lê juis die knoop.

In die eerste plek is die VSA nie werklik ‘n tweepartystaat nie, hoewel dit op federale vlak de facto so ontwikkel het. Hoe laer die vlak van demokrasie – uiteindelik by counties, die verkiesing van sheriffs en skoolbeheerliggame – hoe geringer word die rol van die twee groot partye.

‘n Baie groot verskil tussen Suid-Afika en die VSA is dat verkose verteenwoordigers hier bykans altyd aan hul party-koukus gebind word, terwyl dit veel minder die geval in die VSA is. Die Amerikaanse weergawe van veelparty-regering speel hom dus grootliks af in belangegroepe en lobbies. Daar word ook talle koukusse oor partygrense gevorm, wat na spesifieke belange omsien, soos die Armeense koukus, die swart koukus wat in die tyd van Jesse Jackson en Martin Luther King op hul hoogtepunte baie aktief was, en vele meer.

Die drukgroep, die Christian Coalition of America, is ‘n goeie voorbeeld. Dié drukgroep het sy eie beleid wat nie te onderskei is van die beleid van ‘n Christen-demokratiese party elders ter wêreld nie. Hoewel dit 4 miljoen opbetaalde, ingeskrewe lede het, het dit egter nie ‘n enkele verteenwoordiger wat onder dié organisasie se vaandel verkies is nie. Dit steun gewoon die kandidatuur van politici wat sy beginsels en beleid onderskryf. Hoewel dit in die verlede ook in die praktyk gewoonlik kandidate van die Republikeinse Party was, het dié regstreekse steun onlangs eers meer regstreeks geword.

‘n Kandidaat wat pro-aborsie is, ongeag Republikein of Demokraat, kan maar steun uit daardie geledere op sy maag skryf.

Suid-Afrikaners het onlangs ook gesien hoe die opkoms van die drukgroep, die Tea Party, die politiek in die VSA na die Republikeinse Party kon swaai. Gesoute Demokrate in liberale kiesafdelings in die Ooste van die VSA het in die slag gebly voor die aanslag.

Deelstaat op deelstaat het federale wetgewing oor gay huwelike in die slag laat bly.

Daar is ‘n belangrike rede hoekom so ‘n stelsel Suid-Afrika nie oorweeg kan word nie – in elk geval nie voor korrupsie en veral korrupsie onder verkose politici nie behoorlik nek omgedraai is nie. Selfs die VSA moet deurlopend die maatreëls en toesig verskerp maar tog is daar kort-kort berigte oor ten volle betaalde uitstappies op hierdie of daardie maatskappy se koste na ‘n Skotse gholflandgoed, om maar een voorbeeld te noem.

In ‘n diverse land soos Suid-Afrika sou die twee partye ook ideologies wyer van mekaar moet staan as wat die ANC en die DA van mekaar staan, wat beide die Vryheidsmanifes onderskryf. Om hierdie twee partye as enigste kiesopsies te stel sou beteken dat baie kiesers wat sterk oor nis-aangeleenthede soos selfbeskikking of Christenskap of beide voel in effek ontkieser word.

Dit beteken dat demokrasie baie maklik ongesiens in ‘n minderheidsbewind kan ontwikkel, waar ‘n meerderheid ontkieser is. Die wêreldwye – met die uitsondering tot dusver van Suid-Afrika – na konserwatiewer beleidsopsies toon dat partye wat soortgelyke beleidsrigtings aanvaar soos die ANC en die DA, kort voor lank ‘n minderheid kiesers kan verteenwoordig.

‘n Hebridestelsel is wel volop waar ‘n party ‘n sekere drempel van steun, byvoorbeeld 7 %, moet behaal voor dit verteenwoordiging in ‘n parlement of ander wetgewende liggaam kan verkry. So ‘n stelsel, soos in Nieu-Seeland, word weer aangevul met ‘n stelsel van gereserveerde setels vir ‘n minderheid, soos die Maori’s, en ‘n Maori-kongres.

как построить саунуалександр лобановский класс

Nie alleen word gou na die manifes gegryp as beleid skynbaar ongrondwetlik is nie – iets wat al verskeie kere op hofsake uitgeloop het waar die grondwet gehandhaaf is, maar ook omdat die DA ook nou aangedui dat dit die manifes onderskryf.

Intussen het die minister van Energie, Dipuo Peters, die manifes gebruik om die omstrede kwessie oor die ANC se gebruik van die Christelike geloof om verkiesingspropaganda te maak, ‘n stappie verder gevoer deur die manifes te vergelyk met beginsels wat in die Bybel gestel word.

Reeds in sy tweede punt maak die manifes melding dat die mense van hul geboortereg op grond beroof is. Grondonteiening word later in die vooruitsig gestel, en so ook die nasionalisering van mineraleregte, myne en die banke. Die nuwe grondeienaars sal van alles voorsien word wat nodig is om voedselsekuriteit te verseker.

Die manifes bevat ook mooi ideale, maar dit is nogal opvallend dat dit juis daardie ideale is wat in die teenoorgestelde realiseer, soos die verskillende gemeenskappe se reg op gelyke taalberegtiging. Trouens, Pansat het vroeg in sy bestaan die regering self as die grootste oortreder van die grondwet se taalbepalings verskaf.

Dit is ‘n teologiese vraag of ‘n dokument wat uitsluitlik humanisties opgestel is in ‘n tyd, 1955, toe die SAKP die ANC sterk begin oorheers het, enigsins met die Bybel vergelyk kan word.

Die Christen-Demokratiese Party het al by verskeie geleenthede daarop gewys dat die ANC in die aanloop tot die verkiesingsveldtog en die veldtog self, waar herhaaldelik op ‘n spesiale status voor God aanspraak gemaak is, nog nie een keer beloof het om enige van die wette wat strydig met die Bybel is, te herroep nie. Daar is verskeie, soos die aborsiewetgewing wat as van die mees liberale in die wêreld beskou word, die wetgewing oor staatslotery, die beskikbaarheid van pornografie en ander. Van die ouer Suid-Afrikaners sal onthou hoeveel druk die kerke op die vorige regering uitgeoefen het om die bonusobligasies te onttrek, al het die houers daarvan hul geld met rente belê. Dit is veroordeel oor die element van die geluksgodin om bonusse te verdien. Dit is moeilik om die skade aan en lyding van gesinne te meet wat hul broodgeld in Lotto-spelery kwyt is.

So opsigtelik span die ANC die Here as verkiesingsfoefie in, dat al die noemenswaardige kerke dit al veroordeel het. Dit sluit die susterkerke, die APK, die AGS en vele meer in. Die VGK het selfs so ver gegaan om sy lidmate af te raai om vir die ANC te stem, terwyl die NG Kerk sy vermanings onlangs opgevolg het met ‘n vermaning dat ook hierdie kerk sy lidmate kan afraai om ANC te stem. Sedertdien is minstens twee gevalle gerapporteer waaruit dit blyk dat die ANC hom nie hieraan steur nie.

Die standpunt van die Christen-demokrasie is duidelik: Die Here is niemand se verkiesingsfoefie nie – die Christen is God se werktuig.

casino gamesФильчаков прокурор